Όταν σε κατηγορουν ακομα και για τον βιασμό απο τον πατέρα σου

Αλήθεια, υπάρχει έγκλημα άντρα εναντίον γυναίκας για το οποιο δε θα βρουν τρόπο να κατηγορήσουν την ίδια? Ακόμα και αν σε βιάζει ο πατέρας σου από 11 χρονών αυτό θα χαρακτηριστεί ως «διαστροφή» και όχι εκμετάλλευση της σχέσης σχεδόν απόλυτης εξουσιας του, λες και ένα παιδί μπορεί να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι ή να πάει στην αστυνομία να καταγγείλει τον υπευθυνο για την ίδια της την επιβίωση.

Στους μισογυνηδες αρέσει να αγνοούν πατνελώς τις σχέσεις εξουσίας, τις συνθήκες στις οποίες μια γυναικα μεγαλώνει, ανατρέφεται και είτε μαθαίνει να θεωρεί καποια πράγματα «φυσιολογικά» είτε απλα παραλύει από το φόβο και την αβεβαιότητα για το τι την περιμένει αν τολμήσει να μιλήσει. Έτσι ένας ενήλικος που εκμεταλλεύεται την εξουσία του ως άντρας και ως γονιός εξισώνεται με ένα παιδί που εξαρτάται από αυτόν και το θύμα εξισώνεται με το θύτη σε ένα ομολγουμένως τραβηγμένο victim blaming που ειναι ομως ενδεικτικό του πώς η κοινωνία ψάχνει συνεχώς τρόπους να κατηγορήσει τις ίδιες τις γυναικες για αυτά που τους συμβαίνουν, λαμβάνοντας την ίδια τους την αδυναμία που επιβάλλεται από την κοινωνία ως απόδειξη ότι τους αξίζουν όλα αυτά.

Παρεμπιπτόντως, όταν φωνάζουμε «στο διάλο η οικογένεια στο διάλο και η πατρίς» δεν εννούμε οτι μισούμε τα μέλη της οικογένειάς μας αλλά ακριβώς τη σχέση εξουσίας και εξάρτησης που επιβάλλει η πυρηνική οικογένεια η οποία μετατρέπεται σε πυρήνα εκμετάλλευσης και «κουκουλώματος» του στο όνομα της ιερότητας της οικογένειας αυτης. Ένας άντρας μπορεί να κακοποιεί τις κόρες (ή και τους γιους του) όχι εξαιτίας κάποιας «διαστροφής» αλλά επειδή η πρόσβαση που έχει σε αυτές και η εξουσία που ασκεί πανω τους το κάνει ευκολότερο να επιβληθει η σιωπή και ο ίδιος να παραμείνει ατιμώρητος

Πώς να Εγκλωβίσετε τους Άντρες με τα Μάτια σας

Περιγραφή εικονας
Φωτογραφία δύο γυναικών, αριστερά με διάφανα γάντια, κοντό μπουστάκι και ανοιχτό τζιν μέσα από το οποιο φαίνεται αρσορτι εσώρουχο και δεξιά με πράσινο μακρύ φόρεμα
Κείμενο που συνοδευει την εικόνα από σελίδα με όνομα "palavos"
Στη φωτογραφία βλέπουμε δύο όορφα κορίτσια με εντελώς διαφορετικό στυλ. Το κορίτσι με το πράσινο φόρεμα θα μου χάριζε πολλά περισσότερα συναισθήματα, γιατί? Γιατί θα με έκανε να φαντάζομαι το κορμί της, θα είχα την αγωνία να δω τι κρύβει πίσω από το ρούχο της,θα την έβλεπα διαφορετικά, θα την μέτραγα αλλιώς, κακά τα ψέματα φίλοι μου άλλο το πρόστυχο και άλλο το τολμηρό
Οι γυναίκες πρέπει να διεγείρουν τη φαντασία και να έχουν τη δυνατότητα να σε εγκλωβίζουν με τα μάτια τους. Έχουν το χάρισμα της έκφρασης του προσώπου. Δεν χρειαζονται ημίγυμνη παρουσια

Aπολύτως κανένας:


Μισογύνηδες: Εγώ που λέτε, σε ένα φανταστικό σενάριο που έφτιαξα τωρα μόλις στο μυαλό μου ανάμεσα σε δύο πανέμορφα μοντέλα που αγνοούν την υπαρξή μου και δε θα τα πλησίαζα ουτε στα 50 μέτρα προτιμώ την δεξιά, η αριστερά και να με παρακαλούσε δε θα της καθόμουν -ή θα της καθομουν αλλά δε θα την παντρευόμουν.


Κοιτάξτε τώρα τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο:Πρώτον, κανένας δε σας ρώτησε. Η εμμονή σας να συγκρίνετε γυναίκες μεταξύ τους και να προκρίνετε την δική σας προτίμηση δεν ενδιαφέρει καμία παρά μονο την δική σας διάθεση επιβολής κάποιου πατριαρχικού προτύπου θηλυκότητας.


Δεύτερον, η δεξιά και η αριστερά θα μπορούσε να είναι η ίδια γυναίκα σε δύο διαφορετικές στιγμές. Οι γυναίκες δε χωρίζονται σε δύο κατηγορίες με βάση το ντύσιμο τους, εναλλάσσουν τα ρούχα τους και τις στιλιστικές τους επιλογές ανάλογα με τη διάθεση, το μέρος, την ώρα.


Τρίτον, μια χαρά σας διαγείρουν τη φαντασία και οι ημίγυμνες, ποιον προσπαθείτε να κοροιδέψτε? Και μονο που που μπαίνετε στη διαδικασία να της φαντάζεστε σεξουαλικά διαθέσιμες και να της απορρίπτεται σε υποθετικά σενάρια προς χάριν αλλων φυσικά και σας διαγείρουν τη φαντασία. Απλα προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας και εμάς οτι δεν της θέλετε γιατί νιώθετε οτι δεν μπορείτε να ελέγξετε την σεξουαλικότητά τους και έχετε την ανάγκη να τις τιμωρήσετε έστω και στο μυαλό σας.


Τέταρτον, δε θέλουν όλες οι γυναίκες να σας γεννήσουν συναισθήματα, πολλές θέλουν μόνο σεξ. Άλλες ημίγυμνες παρουσίες δε θέλουν ΟΥΤΕ σεξ (τουλάχισοτν όχι απο εσάς) ενώ ημίγυμνες παρουσίες που ενδιαφέρονται να γεννήσουν συναισθήματα συνήθως δεν απευθύνονται σε κομπλεξικά ανθρωπάκια που που θεωρούν οτι τα συναισθήματα κερδίζουν ως επιβράβευση όσες μαθαίνουν να υπακούουν στις πατριαρχικές στιλιστικές προσταγές και κάποια πατριαρχικά ιδανικά περί σεξουαλικής σεμνότητας.


Κάποια στιγμή θα πρέπει να χωνέψετε την ιδέα οτι οι γυναίκες δεν πάσχουνε από έλλειψη πληροφόρησης πάνω στο τι θεωρείται αποδεκτό από αυτή τη μερίδα συντηρητικών σεξιστών αντρών αλλά επιλέγουν συνειδητά να το γράφουν στο μ@@νι τους οπότε σταματήστε να κάνετε τέτοια ποστ που ελπίζουν να μας επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο. Και γενικά χωνέψτε οτι οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να σας γεννούν συναισθήματα, δεν υπάρχουν για να σας διεγείρουν τη φαντασία, δεν υπαρχουν για να εγκλωβίζουν τη ματιά σας και να αιχμαλωτίζουν το βλέμμα σας και δεν ντύνονται για να μπορείτε να τις φαντάζεστε γυμνές. Ο συνεχής βομβαρδισμός με αναρτήσεις τύπου ποιες-γυναικες-προτιμάνε-οι-άντρες δεν οφείλεται παρά στην πεποιθησή τους ότι οι γυναίκες υπαρχουν για να κερδίζουν την αποδοχή τους, την προσοχή και το ενδιαφέρον τους λες και περνάνε ένα διαρκές τεστ και χρειάζονται σκονάκια.

Πώς να μιλάμε για το «δημογραφικό»

Με το υποτιθέμενο «δημογραφικό», την «υπογεννητικότητα» και το ζήτημα της μητρότητας στην Ελλάδα -και όχι μόνο- θα πρέπει να είμαστε διπλά προσεκτικές. Από τη μία θα πρέπει να εφιστούμε την προσοχή στο πως το κράτος εντείνει την χρήση ιδεολογικών μηχανισμών και παραδοσιακών αξιών (εθνικισμός, καλλιέργεια τύψεων για τις εκτρώσεις, το shaming της «γεροντοκόρης») για να πιέσει τις γυναίκες να κανουν παιδιά χωρίς να τους προσφέρει την πρακτική και υλική βοήθεια που χρειάζονται και που δικαιούνται (επιδόματα, υποδομές κτλ).

Από την άλλη δε θα πρέπει να αναλύουμε το θέμα σαν αυτός να είναι ο μόνος αποτρεπτικός παράγοντας για κάθε γυναίκα, να συμπεριφερόμαστε δηλαδή σαν κάθε μία να είναι μία υποψήφια μητέρα αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες οικονομικής (ή και συναισθηματικής) ασφάλειας. Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε πως όσο οι γυναίκες απελευθερώνονται απο τους καταναγκασμούς της πατριαρχίας που τις προόριζε υποχρεωτικά για την οικιακή και αναπαραγωγική εργασία, δλδ το νοικοκυριό και την μητρότητα, κάποιες θα ανακαλύπτουν ότι καθόλου δεν τις συγκινεί ο ρόλος της μητέρας γιατί είναι κι αυτός όπως κάθε άλλη δουλειά: δεν ταιριάζει σε όλες.

Δυστυχώς βλέπουμε ακόμα και προοδευτικές, φεμινιστικές θα έλεγε κανεις, αναλύσεις, να προσεγγίζουν το θέμα σαν οι μόνοι λόγοι που οι Ελληνίδες δεν κάνουν παιδιά να είναι οικονομικοί και η αύξηση των γεννήσεων να είναι αποκλειστικά θέμα κατάλληλων «κινήτρων». Η παροχή κατάλληλων οικονομικών κινήτρων βέβαια μπορεί να αυξήσει τις γεννήσεις γιατί οι γυναίκες και γενικά οι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν γονείς αλλά εμποδίζονταν από οικονομικούς περιορισμούς τώρα μπορούν να έχουν ένα εμπόδιο λιγότερο -παρά ένα κίνητρο περισσότερο, κάτι που υποννοεί ότι κάποι@ θα κάνουν παιδιά για να τσεπώσουν το επίδομα, όπως λέγεται για τις γυναίκες σε βορειο-ευρωπαικές χώρες. Θα πρέπει όμως ταυτόχρονα να αναλογιστούμε οτι χώρες όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πολύ χειρότερες οικονομικές συνθήκες από την Ελλάδα έχουν πολύ περισσότερες γεννήσεις ανά γυναίκα γιατί η οικονομική εξάρτηση των γυναικών και η χαμηλή κοινωνική της θέση τις καθιστούν περισσότερο υποχρεωμένες να εκπληρώσουν τον παραδοσιακό, πατριαρχικό τους ρόλο. Οι Ελληνίδες μερικές γενιές πριν έκαναν περισσότερα παιδιά όχι επειδή απολάμβαναν περισσότερης κρατικής και μη υποστήριξης αλλά επειδή το να μην κάνουν παιδιά ήταν απλά αδιανόητο καθώς η μητρότητα ήταν ταυτισμένη με την ίδια τους την «φύση».

Σε μια ιδανική κοινωνία οι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν γονείς θα υποστηρίζονται ή μάλλον θα ανταμείβονται από την ίδια την κοινωνία για το έργο που προσφέρουν καθώς χωρίς την αναπαραγωγή η ίδια η κοινωνία θα κατέρρεε και θα εξαφανιζόταν -κάτι που είναι διαφορετικό με την στενή εθνικιστική σκοπιά σύμφωνα με την οποία κάθε έθνος θέλει να αυξήσει τον πληθυσμό του σε σχέσει με τα άλλα. Σε μια ιδανική κοινωνία όμως θα πρέπει και η κατασκευή της γυναικείας υποκειμενικότητας να αποδεσμευτεί από την μητρότητα, να γίνει πράξη ότι οι γυναίκες δεν είναι απλά εν δυνάμει μητέρες και να πάψει να ασκείται πίεση σε αυτές με τρόπο που διαφορετικά θα νιώθουν ελλιπείς, ανολοκλήρωτες, αποτυχημένες. Πραβλέποντας στην ρητορική μας να συμπεριλάβουμε ότι δεν είναι όλες οι γυναίκες ένα επίδομα ή ένα δωρεάν βρεφονηπιακό σταθμό μακριά από το να γίνουν μάνες, υποπίπτουμε στο ίδιο ουσιοκρατικό σφάλμα με την πατριαρχία.

Πώς θα ήταν αν οι φεμινίστριες ξέπλεναν τους αλλοδαπούς βιαστές όπως η ελληνική κοινωνία κάνει για τους ντόπιους

Διαβάζω τα σχόλια για τον ομαδικό βιασμό στον Άγιο Παντελεήμονα και είναι απολύτως προβλέψιμα: άνθρωποι να ξερνάνε το ρατσιστικό τους μίσος για τους μετανάστες, να νοσταγλούν τη θανατική ποινή και να καλούν για περιορισμούς στις μεταναστευτικές εισροές σαν να ναι αυτή η πηγή της έμφυλης βίας. Βλέπω επισης σχόλια όπου αναπαράγεται ο αγαπημένος αντιφεμινιστικός μύθος: πώς τάχα οι φεμινίστριες και οι αλληλέγγυ@ θα σπεύσουν να δικαιολογήσουν τους βιαστές, γιατί στο σάπιο από το ρατσιστικό και το μισογυνικό μίσος μυαλό τους αν δεν κατηγορείς την εθνικότητα ενός βιαστή, τον δικαιολογείς.

Αν οι φεμινίστριες δικαιολογούσαν τους αλλοδαπούς βιαστές όπως δικαιολογει η ελληνική κοινωνία τους ντόπιους βιαστές θα βλέπατε σχόλια από φεμινίστριες που θα έλεγαν: ήταν καλά παιδιά, πάντα με το χαμόγελο, τίμια λαικά παλικάρια, του μεροκάματου, με σπουδές βέβαια στην χώρα τους, δεν είχαν δώσει δικαίωμα, δεν το περίμενε κανείς, ήρθαν στην Ελλάδα απλά για να στέλνουν λεφτά στην μανουλα τους και τις 5 αδερφές τους τις οποίες υπεραγαπούν, δεν είναι τίποτα μισογύνηδες. Θα βλέπατε φεμινίστριες να λένε, εντάξει, κι αυτή τι μπήκε στο ταξί, κάτι βρομάει εδώ, μήπως είναι ψέματα, μήπως το μετάνιωσε, τι έκανε έξω τέτοια ώρα έγκυος γυναίκα, χάρη της κάναν δεδομένης της κατάστασής της, ποιος άλλος θα τις έδινε σημασία, ενώ ο θύτης ήταν ψηλός, γεροδεμένος, μελαχρινός, γοητευτικός, δεν είχε ανάγκη να βιάσει -ή, τι να κάνουν κι αυτοί οι κακόμοιροι αφού δεν τους κάθεται καμία ψηλομύτα εδώ, επειδή ειναι φτωχόι και μαυριδεροί.

Θα βλέπατε μορφωμένες φεμινίστριες δικηγόρους να γράφουν εκτενείς σοβαρές νομικές αναλύσεις για το πως, εντάξει το να βάλεις κάποιον σε ένα ταξί τεχνικά δεν είναι «απαγωγή», να επικαλούνται το τεκμήριο αθωότητας, να λένε «μα όλα βιασμό τα λέμε πια». Θα βλέπατε φεμινίστριες να αναρωτιούνται αθώα μήπως το θύμα είχε κάτι προσωπικό εναντίον των θυτών, να βρίσκουν τα «κενά» της ιστορίας, να δολοφονούν το χαρακτήρα του θύματος,να ξεθάβουν φωτογραφίες από το ινσταγκραμ της με μαγιώ, να κατηγορούν τις ορμόνες, την αντρική φύση, το καλοκαίρι, την καραντίνα και τους μήνες εγκλεισμού. Θα βλέπατε τα κανάλια να βάζουν τις πιο κολακευτικες φωτογραφίες των θυτών, να αναφέρονται σε αυτούς με την επαγγελματική τους ιδιότητα αν αυτή εκπέμπει κάποια αξιοπιστία πχ «ο πωλητής» όπως αναφέρονται στον «κοσμηματοπώλη» ή «τον πιλότο», να βάζουν δηλώσεις της μαμάς τους που σκίζει τα ιμάτιά της ότι ο γιός της δε θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο και να υποδεικνύουν ότι εντάξει, τουλάχιστον ούτε την σκότωσαν ούτε την τεμάχισαν, δεν ήταν τίποτα μανιακοί, δεν είναι και για αίματα.Δε θα δείτε όμως καμία φεμινίστρια να κάνει τίποτα από τα παραπάνω.

Αυτά τα κάνουν τα σεξιστικά σκουπίδια όταν ο βιαστής τους ταιριάζει στην απόχρωση δέρματος, στο κοινωνικό στάτους, στη θρησκεία, όταν δεν αναμετράται ο ρατσισμός τους με τον μισογυνισμό τους. Οι φεμινίστριες το μονο που λένε είναι: ο βιασμός είναι απόρροια της τοξικής αρρενωπότητας, της πατριαρχίας και της θέσης της γυναίκας σε αυτήν και γι αυτό τον συναντούμε σε κάθε κοινωνία σήμερα. Ότι ποτέ όταν ο βιαστής είναι Έλληνας δεν θεωρείται αιτία του βιασμού η εθνικότητα του -μέχρι βέβαια να βρεθεί σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον που αυτός θα είναι ο ξένος, ο φτωχός, ο παρείσακτος, ο Ανατολίτης από την οπισθοδρομική, μισογυνική χώρα. Ότι ο μηχανισμός ξεπλύματος που μπαίνει σε λειτουργεία μονο όταν ο θύτης είναι Έλληνας μας εξοργίζει και αναπαράγει ακριβώς το κλίμα που κάνει αποδεκτό για τους άντρες να βιάζουν. Και ότι όταν επικεντρωνόμαστε σε έναν συγκεκριμένο βιασμό από τους πολλούς αυτή τη βδομάδα επειδή ταιριάζει με το αφήγημα του μουσουλμάνουν βιαστή και της παραβατικής μολυσμένης από μετανάστες γειτονίας για να δικαιολογήσουμε τον ρατσισμό μας μάλλον δεν τον κάνουμε από ενδιαφέρον για την ασφάλεια των γυναικών.

Btw, ο βιασμός στα Πετράλωνα για τον οποίο έγιναν δύο φεμινιστικές πορείες αυτή τη βδομάδα είχε θύτη αλλοδαπό, αλλά αυτό δεν βολεύει τον αφήγημα περί φεμινιστριών «υπερασπιστριών» των βιαστών που δεν είναι Έλληνες, ε?

Γιατί οι Δεξιοί δεν Δέχονται τον όρο Γυναικοκτονία

O λόγος που οι Δεξιοί εχθρεύονται την κοινωνιολογία ειναι ακριβώς επειδή στην πραγματικότητα αυτοί είναι που τρέμουν τη μετάβαση από το ειδικό στο γενικό. Προτιμούν περιστατικά βίας και καταπίεσης να παραμένουν «μεμονωμένες περιπτώσεις», τυχαία, ανεξήγητα και μοναδικά γεγονότα παρά την τακτική εμφάνισή τους, περιστατικά τα οποία δεν συνδέονται με ευρύτερα συστήματα εξουσίας και γι αυτό θα περέπει να αποδεχτούμε ως αναπόφευκτα αντί να τα εξηγούμε και να επέμβουμε σε αυτά.

Η μετάβαση από το ειδικό στο γενικό, όπως και σε κάθε επιστήμη, έχει να κάνει με την παρατήρηση κάποιων μοτίβων, κάποιων επαναλαμβανόμενων σχημάτων που αναδεικνύουν αιτιώδεις σχέσεις. Η κοινωνιολογική σκέψη έτσι μας βοηθάει να δώσουμε ερμηνεία σε έναν χαώδη κόσμο και να εστιάσουμε στις κοινωνικές και πολιτισμικές ρίζες σταθερά επανεμφανιζόμενων φαινομένων αντί να τα βλέπουμε όλα ξεχωριστά εστιάζοντας στους ατομικούς παράγοντες, όπως βολευει την νεοφιλελευθερισμό. Το να θεωρείς «ειδική» μια περίπτωση που θυμίζει άλλη μια ντουζίνα προηγούμενες μόνο τον τελευταίο χρόνο είναι ακραία αντι-επιστημονικό, είναι στα όρια τις δεισιδαιμονίας, θυμίζει εποχές που θεωρούσαν ότι είναι κάποια θεότητα που θόλωσε το μυαλό του άντρα με αποτέλεσμα να σκοτώσει τη γυναίκα και τα παιδιά του.


Ο λόγος που εμείς επιμένουμε στην χρήση του όρου «γυναικοκτονία» είναι επειδή η καθιέρωσή του, όπως και γενικότερα η θεωρητικοποίηση της βίας και της συστημικής καταπίεσης αποσκοπεί στη πρόληψη και την θεραπεία της. Όπως είναι δύσκολο να θεραπεύσεις και να προλάβεις μια ασθένεια εστιάζοντας μονο στα συμπτώματά της, χωρίς να βρεις την αιτία της, έτσι και με την έμφυλη, ρατσιστική, ομοφοβική βία, έτσι και με οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό φαινόμενο, αδυνατούμε ως κοινωνία να το εξαλείψουμε και να το διαχειριστούμε χωρίς να το καταλάβουμε εις βάθος. Χωρίς την πτώση της πατριαρχίας δε θα σταματήσουν να υπάρχουν γυναικοκτονίες.

Ο όρος γυναικοκτονία δεν κάνει καμία δολοφονία «καλύτερη» ή «προτιμότερη» από την άλλη, υποδεικνύει απλά ότι αυτή δε λαμβάνει χώρα σε ένα κενό αλλά συνδέεται με ένα συγκεκριμένο είδος πατριαρχικής σκέψης. Εχει δηλαδή ένα είδος κινήτρου που συνδέεται με την πατριαρχία και τη συγκεκριμένη κοινωνική κατασκευή των γυναικών ως κτήματα των αντρών και της οικογενείας τους, ως δευτερεύοντες υπάρξεις που συμπληρώνουν τη ζωή των αντρών, και με συγκεκριμένη κατασκευή της σεξουαλικότητά τους ως μιαρή και απαραίτητη να ελεγχθεί έστω και με τη βία. Θα μπορούσε και μια γυναίκα να διαπράξει γυναικοκτονία, πχ σκοτώνοντας την κόρη της επειδή «ατίμασε» την οικογένεια με κάποια σεξουαλική σχέση της. Επειδή όμως η πατριαρχία κατασκευάζει τον άντρα ως το κατεξοχήν βίαιο υποκείμενο, είναι συνήθως ο άντρας που έπαιρνε (και ακομα παίρνει) αυτό το ρόλο.
Κατά τ’άλλα ο καθένας θα μπορούσε να βρει τις απαντήσεις που θέτει ο βουλευτής στην βιβλιογραφία αλλά είπαμε, όταν εχθρεύεσαι τόσο την επιστήμη που θα μπορούσε να σου δώσεις τις απαντήσεις που προσποιείσαι ότι ψάχνεις και όταν δεν έχεις καμία διάθεση να καταπολεμήσεις τα συστήματα εξουσίας τα οπόια προτιμάς να θεωρείς «φυσικά», είναι επόμενο να συμπεριφέρεσαι σαν να μην υπάρχουν.

To Διαζύγιο ως «Απειλή»

H πιο επικίνδυνη στιγμή σε μια κακοποιητική σχέση είναι ακριβώς όταν πας να (ξε)φύγεις. Όταν δηλαδή ο κακοποιητής συνειδητοποιεί οτι έχει χάσει την εξουσία πάνω σου, ότι τα παρακάλια, τα κλάματα, οι απειλές, η χειριστικότητα και όλες οι τακτικές που έχει δοκιμάσει δεν έχουν πια την ίδια επίδραση και δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους. Είναι τότε που τους γυρνάει το μάτι και δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο αποφασίζοντας να δράσουν τιμωρητικά γιατι η αίσθηση της ιδιοκτησίας πάνω σου που τους έχει καλλιεργήσει η πατριαρχία τους κάνει να πιστεύουν οτι τους παίρνεις κάτι που τους ανήκει, κάτι δικό τους.

Εσύ μπορεί να νομίζεις ότι απλά απομακρύνεις την εαυτή σου, η εαυτή σου όμως ανήκει σε αυτούς και άρα στην ουσία τους αποσπάς την ιδιοκτησία τους. Και γι αυτό στο μυαλό τους δικαιολογείται ό,τι σου κάνουν. Το διαζύγιο ως «απειλή» σημαίνει οτι το διαζύγιο και ο χωρισμός δεν είναι αυτοφροντίδα και αυτοπροστασία προς εσένα, είναι ευθεία επίθεση προς αυτούς. Είναι επίθεση στο εγώ τους και τη σφαίρα της ιδιοκτησίας τους. Όταν ένας κακοποιητικός άνδρας σε κατηγορεί που φεύγεις και τον εγκαταλείπεις είναι επειδη σε βλέπει ως επέκταση του εαυτού του και όχι ως αυτόνομο άνθρωπο. Αυτό ειναι πολύ διαφορετικό από το να σε πονάει ο χωρισμός, ο πόνος είναι διαφορετικός από την οργή και την εκδικητική μανία που κατακλύζει έναν κακοποιητικό άντρα που θεωρεί ότι απλά δεν είχες δικαίωμα να φύγεις και άρα είναι κάτι όχι που κάνεις ΓΙΑ σένα αλλά ΣΕ αυτόν. Η διαφορά βρίσκεται στο entitlement, στον τίτλο ιδιοκτησίας που θεωρούσε ότι είχε πάνω στο σώμα σου και την αγάπη σου.

Δυστυχώς, είναι πολλ@ αυτοί που δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ακριβώς επειδή η πατριαρχία κατασκευάζει τον αντρικό έρωτα στενά συνυφασμένο με την κτητικότητα και την γυναίκα ως κάποια που απλά συμπληρώνει τη ζωή των αντρών. Το βάρος έτσι δίνεται στα δικά τους αισθήματα με αποτέλεσμα τίτλους ειδήσεων σαν αυτούς που στην ουσία ξεπλένουν τον γυναικοκτόνο παρουσιάζοντας την πράξη του ως φυσική αντίδραση στην «απειλή». Υπήρξαν βέβαια και χειρότεροι τίτλοι όπως «την σκότωσε γιατί την αγαπούσε», αλλά βρήκα το συγκεκριμένο πιο ύπουλο και άξιο σχολιασμού.

Γιατί οι Φεμινίστριες Ξυρίζονται

Περιγραφή εικόνας
Βρε ακτιβίστριες που τόσο στηρίζεται τις αξύριστες γυναίκες, γιατί δεν σταματάτε να ξυρίζεστε κα να βάφεστε και να προσέχετε γενικά τον εαυτό σας. Α ξέχασα ότι έτσι δε θα σταυρώστε ούτε αρσενική γάτα και ως γνωστό ό,τι κάνετε το κάντε για να πηδιέστε. Και με το δίκιο σας δηλαδή αλλά μην κάντε τάχα μου τις υπερανω

Αυτή ειναι η γνωστή κριτική «κριτικάρεις την κοινωνία και όμως συμμετέχεις σε αυτη ΧΑΧΑ Σ’ΕΠΙΑΣΑ CHECK-MATE!!!». Το να παρατηρείς ότι και οι φεμινιστριες συμμορφώνονται με τις πατριαρχικές επιταγές είναι σαν να παρατηρείς ότι και οι αντικαπιταλιστές έχουν facebook, δουλεύουν σε πολυεθνικές ή στις συνεντεύξεις με τα αφεντικά δεν μιλάνε για κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Προφανώς αν ήταν τόσο εύκολο για όλ@ς να ζούμε εκτός πατριαρχίας ή καπιταλισμού δε θα το κάναμε θέμα. Το κάνουμε θέμα ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή νιώθουμε στο πετσί μας την καθημερινή τους καταπίεση, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδη αναγκαζόμαστε να ζούμε με τους κανόνες αυτούς, ΑΚΡΙΒΩΣ γιατί τα συστήματα αυτά έχουν κατακτήσει τόσες πτυχές της ζωής μας που συχνά φαντάζουν αναπόδραστα.

Ωστόσο είναι ηλίθιο να θεωρείς οτι οι γυναίκες ακολουθούν τις πατριαρχικές επιταγές απλά για να πηδηχτούν -δεδομένου, ανάμεσα στα άλλα, πως αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο ακόμα και αν δεν λούσουμε τα μαλλιά μας μια βδομάδα. Οι γυναίκες αναγκάζονται να επιτελούν την κανονιστική θηλυκότητα γιατί έτσι θεωρούνται επιτυχημένα άτομα και γιατί διαφορετικά υφίστανται ποινές σε όλο το φάσμα της κοινωνικής και οικονομικής τους ζωής. Μια γυναίκα που δε βάφεται και δεν ξυρίζεται (ή που ξυρίζει το κεφάλι της) ενδέχεται να δυσκολευτεί περισσότερο να βρει εργασία αλλά ταυτόχρονα η αντιμετώπιση όλου του κοινωνικού της περίγυρου θα είναι επιθετική και απαξιωτική -θα σπεύσει πχ να την χλευάσει, να την απομονώσει ή να την πατρονάρει. Και όντας κοινωνικά όντα είναι αυτή η αντιμετώπιση που αποφεύγουμε περισσότερο.

Ακομα και το να «σταυρώσουμε άντρα» έχει να κάνει περισσότερο με το πρότυπο της επιτυχημένης θηλυκότητας και της ετεροκανονικότητας και το πως οι μόνες γυναίκες περιθωριοποιούνται, χλευάζονται και θεωρούνται αποτυχημένες παρά με την ίδια την εξεύρεση συντρόφου, σαν οι γυναίκες εκ φύσεως να μην μπορούν να σταθούν μόνες τους. Με παρόμοιο τρόπο είναι ηλίθιο να λέμε ότι οι άντρες σκίζονται να βγάλουν λεφτά ή αγοράζουν αμάξι για να βρουν γκόμενα. Αυτά έχουν να κάνουν εξίσου με το πρότυπο της κυρίαρχης αρρενωπότητας και το πώς εκλαμβάνεται ο επιτυχημένος άντρας. Το να βρείς ετερόφυλο σύντροφο είναι μόνο μια πτυχή της επιτυχίας αυτής.

Το να λέμε λοιπόν ότι ξυριζόμαστε για τον εαυτό μας και όχι για τους άντρες είναι μόνο η μισή αλήθεια -και είναι πράγματι αλήθεια ότι οι γυναικες αλλά και οι άντρες μπορούν ειλικρινά να απολαβάνουν την αίσθηση του λείου τους δέρματος ή το παιχνίδι του make up. Η άλλη μισή ειναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου μας πιέζει τόσο να συμμορφωθούμε με τα πρότυπα ομορφιάς, που μας βομβαρδίζει τόσο με εικόνες της «ιδανικής» γυναικας από τότε που αρχίζουμε να βλέπουμε ταινίες της Disney και που η προπαγάνδα του είναι τόσο αποτελεσματική που να καταλήγουμε να την εσωτερικεύουμε κι εμείς με αποτέλεσμα να νιώθουμε και οι ίδιες άβολα με το ίδιο μας το σώμα όταν δεν πληρούμε τα κριτήρια της ομορφιάς. Και ακριβώς γι αυτό ειμαστε φεμινίστριες.

Το Αξύριστο Γυναικείο Σώμα ως Απειλή



Τους Δεξιούς και λοιπούς συντηρητικούς θα τους αναγνωρίσετε από το γεγονός ότι καταπιέζονται από τις ελευθερίες των άλλων, ακόμα και όταν δεν καταπατούν τις δικές τους στο ελάχιστο. Καταπιέζονται από τις αξύριστες μασχάλες των γυναικών, καταπιέζονται από την δυνατότητα ομόφυλων να παντρεύονται μεταξύ τους, καταπιέζονται από το γεγονός ότι δεν νηστεύουν όλοι την Μεγάλη Βδομάδα, καταπιέζονται από τους μετανάστες που φοράνε τις παραδοσιακές φορεσιές τους και μιλάνε την γλώσσα τους.

Και για να δικαιολογήσουν αυτό το αίσθημα δυσφορίας που τους πιάνει από το τι κανουν τρίτοι με το σώμα τους και τη ζωή τους το βαφτίζουν ως «πάνε να μας επιβάλλουν τα δικά τους πρότυπα» γιατί αρνούνται να ξεχωρίσουν ανάμεσα στην υποχρέωση και το δικαίωμα να κάνεις κάτι, γιατί ουσιαστικά θέλουν ο δικός τους τρόπος και το δικό τους πρότυπο να είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ, το μόνο αποδεκτό. Σκούζουν λοιπόν από την απώλεια του προνομίου τους να ορίζουν αυτοί κατ’αποκλειστικότητα τα πρότυπα και τα στάνταρ της κοινωνίας. Και θεωρούν ότι αν «νιώθουν άβολα» ή «τους χαλάει την αισθητική» είναι δικαιολογημένοι λες και υπάρχει κάποιο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα σεβασμού στην δική τους αισθητική.

Για τις αντιφεμινίστριες, συντηρητικές γυναίκες υφέρπει κάπου και ο φθόνος πως αφού αυτές έκαναν τον κόπο να προσαρμοστούν στα πατριαρχικά πρότυπα, ποιες είναι οι άλλες που θα τα αμφισβητήσουν -αν υπέφεραν αυτές πρεπει να υποφέρουμε ΟΛΕΣ! Αν αυτές επιβραβεύονται που συμμορφώνονται στα πρότυπα ομορφιάς, τότε όσες δεν το κάνουν θα πρέπει χρεωθούν-πώς αλλιώς θα διατηρηθεί η ιεραρχία των γυναικών εντός της πατριαρχίας και πώς αλλιώς θα κερδίσουν το πατριαρχκό μπισκοτάκι τους εις βάρος άλλων γυναικών?

Για ός@ς δεν έχουν ακόμα καταλάβει την όχι και τόσο λεπτή διαφορά, το πρότυπο της αξύριστης θα επιβαλλόταν όντως αν οι ξυρισμένες γυναίκες χλευάζονταν με τον ίδιο τρόπο που χλευάζονται ως τώρα οι αξύριστες -ή ενίοτε και οι ξυρισμένοι άντρες. Αν ένα αφεντικό απειλούσε να απολύσει μια ξυρισμένη γυναίκα γιατί έκρινε την εμφάνισή της ως «αντιεπαγγελματική» και επιβλαβή για τις δουλειές. Από τη στιγμή που οι ξυρισμένες γυναίκες μπορούν να εξακολουθούν να ξυρίζονται χωρίς κανένα κοινωνικό κόστος δεν τίθεται θέμα επιβολής προτύπου αλλά απλά επέκτασης των διαθέσιμων επιλογών.

Το πιο αστείο στην ψεύτικη αγανάκτηση της Κας Λατινοπούλου είναι ότι συνεχίζει στο βίντεο της να μιλάει για γυναικεία «φύση» (αναφερόμενη ακόμα και στα oversized ρούχα!), δεν μας εξηγεί όμως γιατί εκ φύσεων συνεχίζουν να φυτρώνουν τρίχες στο γυναικείο σώμα. Αυτή βέβαια είναι μια από τις βασικές αντιφάσεις της πατριαρχίας και ένα από τους κυριότερους τομείς που εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η επίκληση στην περιβόητη «Φύση» δεν είναι παρά μια κοινωνική κατασκευή και ουσιαστικά η «φύση» κατασκευάζεται και ανακατασκευάζεται συνεχώς μέσα από τις ανθρώπινες επεμβάσεις και τις κοινωνικές νόρμες. «Φύση» ονομάζεται απλά το πολιτισμικά καθιερωμένο, αυτό που έχει κανονικοποιηθει τόσο αποτελεσματικά και αναπόδραστα που δεν μπορούμε να σκεφτούμε τον κόσμο χωρίς αυτό. Εχει κυριολεκτικά «φυσικοποιηθεί».

Το βιντεάκι αυτό προξένησε τον αναμενόμενο σάλο για τον απλό λόγο ότι όσο η κοινωνία εξελίσσεται και ο φεμινισμός κερδίζει έδαφος οι συντηρητικοί προσπαθούν να κερδίζουν πόντους παριστάνοντας τους τολμηρούς οπαδούς της ελευθερίας του λόγου επαναλαμβάνοντας απλά κάτι τόσο παλιό και τετριμμένο που μοιάζει σχεδόν καινούριο και «επαναστατικό» ακριβώς επειδή δεν αποτελεί πια την μοναδική και αδιαμφησβήτητη αλήθεια.
Το βιντεάκι είναι και απάντηση σε ολους αυτούς που μας ρωτάνε γιατί ασχολιόμαστε με τρίχες και άλλα τέτοια ασήμαντα. Ας αναρωτηθούν πρώτα γιατί η κοινωνία τρομοκρατείται από τις γυναικείες τρίχες και το φυσικό γυναικείο σώμα, γιατί προσπαθεί τόσο επίμονα να το ελέγξει σε όλες του τις εκφάνσεις, και ίσως καταλάβουν ότι και οι τρίχες τελικά είναι πολιτικές.

Οι Κρύες και Ανέραστες Σημερινές Γυναίκες

Αυτό που στοιχείωνει τους σημερινούς μισογύνηδες περισσοτερο από οτιδήποτε αλλο, αυτό που τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους, είναι το ότι οι γυναίκες σήμερα μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη βούλα της αντρικής αποδοχής στη ζωή τους. Μεγαλωμένοι με πατριαρχικά παραμύθια όπου η γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί μόνη της ως αυτόνομη ύπαρξη, χωρίς εναν άντρα στη ζώη της, χωρίς να βασανίζεται πώς θα αποκατασταθεί ή θα τυλίξει τον πρώτο τυχόντα, δεν μπορύν να το διαχειριστούν. Δεν έχουν καν το θεωρητικό πλαίσιο να το επεξεργαστούν. Το σκέφτονται από δώ, το σκέφτονται από εκεί και πάντα καταλήγουν οτι δεν γίνεται, θα φταίει παλι το πόσο εύκολο είναι να εξασφαλίσουμε την αντρική αποδοχή -όπου πάντα ταυτίζεται με το σεξ. Αχ, αν μόνο μπορούσαν να οργανωθούν κα να μας τη στερήσουν, θα παρακαλάγαμε κι εμείς για κανα 4άρι!


Μας βγάζουν λοιπόν εμάς «ανέραστες» και «κρύες» επειδή τους έχουμε χεσμένους και η ζωή μας δεν περιστρέφεται γύρω από αυτούς και τα ρίχνουν όλα στις υψηλές μας «απαιτήσεις». Έτσι ονομάζουν την απώλεια ελέγχουν πάνω στις γυναίκες, το πέρασμα της χρυσής εποχής της πατριαρχίας όπου οι γυναίκες δεν ήταν σε θέση όχι απλά να επιλέξουν σύντροφο με τα δικά τους κριτήρια αλλά κυρίως: να επιλέξουν ΑΝ θα έχουν έναν σύντροφο στη ζωή τους γιατί γι αυτές ήταν θέμα επιβίωσης όχι απλά συντροφικότητας και αμοιβαίας ευχαρίστησης. Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι μια γυναίκα δεν κοιμάται και ξυπνάει με αυτό το στόχο γιατί η δική τους μίζερη ζωούλα περιστρέφεται γύρω από την επιβεβαίωση της αρρενωπότητάς τους και της ανδρικής τους ταυτότητας μέσα από την ικανότητά τους να πηδήξουν.


Μπορύν έτσι να κοιμούνται ήσυχοι ονειρευόμενοι έναν κόσμο εκδίκησης όπου εμείς θα υποφέρουμε μόνες και έρημες στο κρεβάτι και αυτοί αργά ή γρήγορα θα είχαν το 10άρι που αξίζει σε όλους τους -οι ίδιοι άλλωστε αδυνατούν να σκεφτούν τον εαυτό τους ως 3άρι και 4άρι, είναι μόνο οι γυναίκες που κατηγοριοποιούνται βάσει πατριαρχικών στάνταρ ομορφιας.


Εν τω μεταξύ όλες ξέρουμε πώς αυτη η «κρυα» και «ανέραστη» θα χαρακτηριζόταν αν χρησιμοποιούσε την ομορφιά της για να έχει κρεβάτι κάθε μέρα ή να κάνει one night stand αλλά εντάξει, ας κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε για να λυπηθούμε λίγο την κακομοίρα για την «ξηρασία» στην οποία έχει βρεθεί.

Φεμινισμός και Purple Washing

Στα σκρηνσοτ αυτά αντανακλάται η εργαλειοποίηση της φεμινιστικής ρητορικής από τον νεοφιλελευθερισμό που σκοπό έχει την ωραιοποίηση και το ξέπλυμα των κοινωνικών ιεραρχιών, της εκμετάλλευσης και της καταστολής του καπιταλισμού με ταυτοχρονη διαστρέβλωση του νοήματος του φεμινισμού. Στο πλαίσιο αυτό η είσοδος των γυναικών σε ανώτερα ιεραρχικά θέσεις θεωρείται αυτοσκοπός και αξιολογείται αυτόματα ως θετική και άρα οι γυναίκες πολιτικοί -ακόμα και αν είναι συντηρητικές- ή οι γυναίκες αστυνομικοί κρίνονται ως προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτή της ισότητας αντρών-γυναικών. Καμία σημασία δεν δίνεται στην ύπαρξη των εξουσιαστικών σχέσων και πολιτικών που ενσαρκωνουν αυτοί οι θεσμοι και κάνουν πράξη οι γυναίκες αυτές ούτε φυσικά στον τρόπο που η αστυνομία, το κράτος, οι κυβερνήσεις παίρνουν ενεργό μέρος στην έμφυλη καταπίεση. Στόχος εδώ θεωρείται οι παραδοσιακά αντρικοί χώροι και θέσεις να στελεχωθούν εξίσου και με γυναίκες ενώ οι θεσμοί και οι θέσεις αυτοί υπονοείται πως είναι πιο δίκαιοι και πιο φιλικοί απλά επειδή τις συμπεριλαμβάνουν.

Το site pame evro γράφει μάλιστα για την 29χρονη αστυνομικό «η νεαρή αστυνομικός αποτελεί την εξαίρεση στον άγραφο κανόνα που συνηθίσαμε μέχρι σήμερα, να βλέπουμε δηλαδή μόνο άνδρες σε αυτές τις θέσεις. Κάπως έτσι… ο κανόνας αυτός σπάει και τέτοιες εικόνες, μας δείχνουν στην πράξη πως οι εποχές άλλαξαν και πλεον οι γυναίκες μπορούν και αξίζουν να έχουν τέτοιες θέσεις.». Η ατομική επιτυχια μιας γυναίκας δηλαδή παρουσιάζεται ως νίκη όλων των γυναικών χωρίς να εξετάζεται αν η γυναίκα αυτή εξυπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των γυναικών ως σύνολο. Σπάει για παράδειγμα την ανδρική κυριαρχία μια γυναίκα αστυνομικός που θα πει σε μια κακοποιημένη γυναίκα να γυρίσει σπίτι της? Σπάει την ανδρική κυριαρχία μία γυναίκα πολιτικός που στηρίζει την δολοφονία και τον αποκλεισμό μεταναστριών? Με λίγα λόγια, τι κερδίζει ο φεμινισμός από γυναίκες που συμμετέχουν σε καταπιεστικές πολιτικές και πρακτικές?

Σημαντικό είναι επίσης πως η είσοδος των γυναικών σε τέτοιους χώρους όπως οι κρατικοί θεσμοί, αστυνομία ή και ο στρατός δεν γίνεται με όρους ισότητας προς τους άντρες αλλά αυτές εξακολουθούν να θεωρείται ότι διατηρούν τις «θηλυκές» τους ιδιότητες. Παραμένουν δηλαδή θέαμα προς τέρψη των αντρών που κρίνονται συχνά για την εμφάνισή τους -όπως οι η 29χρονη αστυνομικός που «κλέβει τις εντυπώσεις»- και φροντιστικά υποκείμενα που αναμένεται να φέρνουν στους χώρους που εισέρχονται την υποτιθέμενη έμφυτη γυναικεία ευαισθησία και ενσυναίσθηση. Γι αυτό το λόγο, στο πλαίσιο του στρατού και της αστυνομίας οι γυναικες προορίζονται για συγκεκριμένες δουλειές και ρόλους μένοντας μακριά από τις βαριές «αντρικές δουλειές» και τα πιο επιθετική ή μαχητικά σώματα . Αυτό σημαίνει ότι δεν φτάνουν ποτέ ούτε στα ανώτατα στρώματα της ιεραρχίας ούτε στην πεμπτουσία της αποστολής τέτοιων θεσμών κι έτσι, σε αντίθεση με την υπόσχεση του ρεφορμισμο, δεν είναι σε θέση να αλλάξουν το θεσμό «από μέσα» γιατί παραμένουν πάντα περιφερειακές σε αυτόν. Oι γυναίκες δε θα «εκθηλύνουν» ποτε την αστυνομία (ή τον στρατό), γιατί αν η αν η αστυνομία πάψει να είναι (ηγεμονικά) αρρενωπή, παύει να είναι αστυνομία

Στο άρθρο για την 29χρονη αστυνομικό διαβάζουμε «Ανεξάρτητες, αυτόνομες, χαρισματικές, ευαίσθητες, δυναμικές, ικανές να σηκώσουμε στην πλάτη μας όλα τα βάρη τούτου του κόσμου. Αυτές είμαστε!». Το νέο μοντέλο θηλυκότητας που πλασάρει ο μεταφεμινισμός είναι δηλαδή δυναμική και ικανή, εισέρχεται στη δημόσια σφαίρα και στον ανταγωνιστικό χώρο εργασίας, αλλά εξακολουθεί να έχει την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση που παραδοσιακά αποδίδεται στις γυναίκες αλλιώς κρίνεται αρνητικά και πιο αυστηρά σε αυτή τη βάση και όχι στη βάση των ευρύτερων δομών και πολιτικών που αντιπροσωπεύει και υλοποιεί. Έχει αποτύχει δηλαδή ως γυναίκα και όχι πχ ως πολιτικός.

Ο συνδυασμός των παραπάνω καταλήγει στο λεγόμενο purple washing, δλδ την στρατηγική ιδιοποίηση του φεμινιστικού λόγου με σκοπό τη διατήρηση δικρίσεων και συστημικών μορφών καταπίεσης. Ο τρόπος που οι φεμινίστριες θα πρέπει να αντιδρούν σε κάτι τέτοιο είναι αναγνωρίζοντας πως η παρουσία γυναικών δεν σημαίνει ότι ένας χώρος, ένας θεσμός, ένα όργανο γίνεται αυτόματα πιο δίκαιος, φιλικός ή φεμινιστικός και ταυτόχρονα αντιστεκόμενες με κάθε τρόπο στην σεξιστική γλώσσα με την οποία κρίνονται οι γυναίκες αυτές αλλά αντιθέτως δίνοντας έμφαση στα ευρύτερα συστήματα καταπίεσης που αυτές συμμετέχουν.