Πώς να φλερτάρεις με τουλάχιστον 30 γυναικες σε μόλις 3 ώρες

Οι τακτικές τον Pick-Up Artists (Των υποτιθεμενων ειδικών του φλερτ) είναι καταδικασμένες σε αποτυχία ακριβώς γιατι αντιμετωπίζουν τις γυναικες σαν εναλλάξιμα αντικείμενα και όχι σαν ξεχωριστούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αποτελούν αδιαφοροποίητους «στόχους» και στους οποίους η επικοινωνία οφείλει να προσαρμοστεί. Η ποσοτικοποίηση των στόχων και η μεγιστοποίηση της απόδοσης (30 γυναίκες σε 3 ώρες) έχει μια έντονη εσάνς νεοφιλελευθερισμού. Το ίδιο όμως και η έμφαση στην «αυτοβελτίωση» και την «αυτοπεποίθηση», τα γνωστά σλόγκαν του νεοφιλελευθερισμού και της τοξικής κοελικής «πίστεψε στον εαυτό σου» νοοτροπίας. Σε ένα παιχνίδι με δύο μέρη, είναι άκρως προβληματικό να πιστεύεις ότι η επιτυχία καθορίζεται μόνο κατά πόσο πιστεύει το ένας μέρος στον εαυτό του, παίρνοντας ως δεδομένο ότι οι γυναίκες θα εντυπωσιαστούν από αυτή την μαζικοποιημένη προσέγγιση και θα ανταποκριθούν θετικά.

Στο ακαδημαϊκό άρθρο “From pick-up artists to incels: con(fidence) games, networked misogyny, and the failure of neoliberalism” οι συγγραφείς αναπτύσσουν τη θεωρία ότι η αποτυχία της υπόσχεσης του νεοφιλελευθερισμού πως η «αυτοπεποίθηση» και η «αυτοβελτίωση» θα φέρει εν τέλει την επιτυχία σχετίζεται άμεσα με την μετατροπή πολλών PUA σε Incels, όταν η υποσχόμενη επιτυχία με τις γυναίκες δεν ήρθε ποτε. Πολλοί από τους πρώτους ενώ αρχικά έστρεψαν την οργή για την αποτυχία τους προς στους δασκάλους τους χαρακτηρίζοντάς τους απατεώνες, στη συνέχεια την έστρεψαν προς γυναίκες που τους απορρίπτουν. Είναι χαρακτηριστικό πως το site «Puahate» το οποίο έκλεισε προσωρινά μετά τις δολοφονικές επιθέσεις του πρωην PUA Eliot Rodger επέστρεψε με το όνομα «Sluthate», ακριβώς επειδή εν τέλει είναι οι γυναικες οι οποίες κατηγορούνται για την μη συνεργάσιμη στάση τους στα παιχνίδια των PUA.

Το παραπάνω δεν σημαίνει ότι οι PUA ταυτίζονται με τους Incels. Οι πρώτοι μπορει να κινούνται από μια αίσθηση μοναξιάς και αποτυχίας -αίσθηση όμως που ενισχύει το ίδιο το πολιτισμικό περιβάλλον που επιτάσσει την απόκτηση μιας (όμορφης με τα πατριαρχικα κριτήρια) γυναίκας ως δείκτη status και επιτυχίας και ορίζει την ερωτική σχέση ως επίκεντρο της ζωής. Η φιλοσοφία των PUA όμως εμπεριέχει πάντα έναν υφέρποντα μισογυνισμό, γεμάτο από χειριστικές τακτικές και μισογυνικές ψεδο-εξελικτικές θεωρίες για το τι θέλουν τάχα ΌΛΕΣ οι γυναίκες σα μια ομοιογενής και αδιαφοροποιητγ κατηγορία και έτσι δημιουργούν ένα εύφορο περιβάλλον για την μεταστροφή αυτή. Ένας απογοητευμένος PUA που αποφασίζει να επενδύσει χρόνο και χρήμα στην «αυτοβελτίωση» του με σκοπό να βρει γυναίκα και να νιώσει εκτεθειμένος και ευάλωτος προσεγγίζοντας γυναικες πέρα από το comfort zone του, είναι πολύ εύκολο να στρέψει την οργή του προς αυτές όταν τα «εγγυημένα αποτελέσματα» δεν έρθουν ποτέ.

Άλλο ένα ποστ για την Τούνη

Επειδή όπως θα έχετε καταλάβει είμαι αδύναμος χαρακτήρας και πολύ επιρρεπής στο peer pressure και παντα αναζητώ απελπισμένα τα manarchist cookies θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση γιατί κατηγορήθηκα ότι δεν είμαι αρκετά ξεκάθαρη: την Τούνη δεν τη συμπαθώ με καθαρά ταξικούς όρους. Δεν την έχω παρακολουθήσει αλλά οι νεοφιλελέ δηλώσεις της που έχουν φτάσει στα αυτιά μου με ενοχλούν και μου θυμίζουν κάτι Αμερικανούς φίλους μου που νομίζουν οτι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες γιατί τα μαγαζιά είναι κλειστά τις Κυριακές όπως και κάθε νεοφιλελέ σκουπιδι που νομίζει οτι τα επιδόματα κάνουν τους ανθρώπους τεμπέληδες γιατί μόνο η οικονομική ανασφάλεια και επισφαλεια ξυπνά μέσα μας την εργατικότητα, την επιχειρηματικότητα και τις δημιουργικές δυνάμεις. Δεν τη θαυμάζω καν για την καριέρα της και την επιχειρηματικότητά της γιατί γενικά θεωρώ την μετατροπή του εαυτού σε επιχείρηση και brand πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού και δεν με εντυπωσιαζει. Αυτο ομως δεν είναι ένα πρότυπο που επινόησε η Τουνη, είναι ένα γενικότερο πρότυπο που προωθεί ο καπιταλισμός και που οταν οι άντρες το κάνουν πετυχημένα κανείς δεν τους ψέγει.

Having said that, μπορω να θεωρώ κάθε προνομιούχα αστή εχθρό της τάξης και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να είμαι σε θέση να ανιχνεύσω τον μισογυνισμό στις επιθέσεις που δέχεται βάσει του φύλου και της σεξουαλικότητάς της και γι αυτό γενικά να μην χάφτω το gaslighting του τύπου «τη βρίζουμε γιατί είναι νεοφιλελέ», όπως δεν πείθομαι οτι οι επιθεσεις προς τις Καρντάσιαν οφειλονται στο ότι ειναι αφεντικά. Δεν λέω οτι ΚΑΘΕ επίθεση που δέχεται η Τουνη ή μια Κραντάσιαν είναι μισογυνική, αλλά επειδή δε γεννήθηκα και χθες η ανάλυση της γλώσσας, του context και γενικότερων πατριαρχικών μοτίβων εντός των οποίων γινεται κάθε φορά μπορούν να φωτίσουν την προσέγγιση μας. Και γι αυτό μπορώ να υπερασπίζομαι μια γυναίκα από σεξιστικές επιθεσεις χωρίς να υπερασπίζομαι ούτε την ίδια ούτε τα προνομιά της.

Αφήστε σας παρακαλώ έστω ένα ψίχουλο cookie τώρα που προκάλεσα αυτό το βαθυ ρίγμα στο φεμινισμό (NOT) και παρατήστε με σε μια γωνία να τα φάω με την ησυχία μου γιατί με πικράνατε και σήμερα όσοι κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε και ζητάτε πιστοποιητικό αντι-Τουνικών φρονημάτων κάθε φορά σε στιλ «ή με την Τούνη ή με εμάς».21,691People Reached4,920Engagements+1.2x AverageDistribution ScoreBoost Post

Υπάρχουν μόνο δύο είδη γυναίκας: Οι πυροσβέστριες και οι παίκτριες ριάλιτι

Στην πατριαρχία δεν γίνεται να πεις κάτι καλό για μια γυναίκα χωρίς να μειώσεις ταυτοχρονα κάποια άλλη. Πρέπει να δημιουργείς ένα συνεχή ανταγωνισμό και ένα μόνιμο δίπολο: οι κυρίες και οι κάρχιες, οι χαζογκόμενες και οι σοβαρές, οι γυναικες για σπίτι και οι π@@τάνες, οι πυροσβέστριες και οι παίκτριες ριάλιτι. Αυτές είναι τάχα οι μοναδικές επιλογές για τις γυναίκες και ειναι πάντα αλληλοαποκλειόμενες.

Στο ένα πόλο φυσικά βρίσκεται η γυναικα η σεξουαλική και επθυμητή γιατί πρέπει να εντυπωθεί στις γυναικες πως η σεξουαλικότητά της όταν δεν κρύβεται και φυλάσσεται επιμελώς είναι αλληλοαποκλειόμενη με οτιδήποτε άλλο καλό, η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι ένα μόνιμο στίγμα. Επιπλέον η δημιουργία του διπόλου έχει το εξής στόχο: σε ένα κόσμο που οι γυναίκες έχουν αξία μόνο όταν σώνουν ζωές, δείχνουν εξαιρετική αυτοθυσία και ιδιαίτερη ευφυία, όλες οι υπόλοιπες αυτόματα απαξιώνονται, είναι ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου. ΜΟΝΟ οι γυναίκες πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουν την αξία τους και η αξία τους αυτή ειναι τόσο εύθραυστη και παροδική που να μπορεί να αμφισβητηθεί με μία σέλφι ή ένα χαμηλό ντεκολτέ. Κανείς δεν συγκρίνει τους άντρες πυροσβέστες με τους άντρες παίκτες ριαλιτι, κανείς δεν λέει στους άντρες «να, αυτά πρέπει να είναι τα πρότυπά σας αντί να είστε ωραίοι γκόμενοι», γιατι κανείς δεν αμφισβητεί την αξία των αντρών απλά επειδή ειναι επιθυμητοί και με 6pack και το ανεβάζουν και στο instagram. Kανείς δεν παρουσιάζει μονο δυο επιλογές ως πρότυπα των ανδρών.

Στην πραγματικότητα λοιπόν οι αναρτήσεις αυτές -που εντελώς ειρωνικά γίνονται για τα εύκολα likes- δεν εξυμνούν τις γυναίκες αλλά μειώνουν την συντριπτική πλειονότητα τους. Ήταν άλλη μια ευκαιρία να ξεράσουν το μισογυνικό τους μένος στις πλάτες των καμένων δασών και της τραγωδίας χιλιάδων ανθρώπων, κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα.

Μέσα σε ολα τα άλλα, αστείοι ήταν και οι μισογύνηδες εκείνοι που αγανάκτησαν με τα μισογυνικά αυτά ποστ και έσπευσαν να δηλώσουν θιγμένοι που επαινείται μια γυναικα και όχι οι άντρες πυροσβέστες που αποτελούν και την πλειοψηφία -αποδειξη οτι όταν οι γυναικες παίζουν με τους όρους της πατριαρχίας είναι καταδικασμένες να χάσουν.

Ευχαριστούμε τους άντρες που έσπευσαν να μας πατρονάρουν αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόμαστε πρότυπα. Μπορούμε να βγάζουμε και selfies στην παραλία και να βοηθοάμε και τους συνανθρώπους μας ή όποιο πλάσμα έχει ανάγκη όταν χρειαστεί.

Edit: με υπόδειξη σχολιάστριας, ας θυμηθούμε και όλα αυτα τα ημερολόγια με γυμνόστηθους πυροσβέστες σε σέξι πόζες που κυκλοφορούν στο εξωτερικό και θα καταλάβουμε γιατί τα μισογυνικά δίπολα αυτά ειναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένα για να βλάψουν γυναίκες
Πχ: https://www.australianfirefighterscalendar.com/…/firef…/

Γιατί το «Γίνε καλύτερος άνθρωπος για να βρεις κοπέλα» είναι προβληματικό

Διαβάζοντας τα σχόλια στο προχθεσινό ποστ για τους incels παρατήρησα να παίζει πο-λύ το μοτίβο «γίνε καλύτερος άνθρωπος/πήγαινε για ψυχοθεραπεία για να βρεις κοπέ-λα». Αν και καταλαβαίνω την οργή και την αγανάκτηση πίσω από τέτοια σχόλια, κατά τη ταπεινή μου άποψη δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμα. Αναπαράγουν από την μία την ιδέα πως η σχέση είναι κάτι που έρχεται ως επιβράβευση όταν κάποιος «δουλέψει τον εαυτό του» και από την άλλη πως η ίδια η αυτοβελτίωση δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσο για την απόκτηση μιας «κανονικής» ζωής -αυτής που περιλαμβάνει αναγκαστικά και μια ερωτική σχέση. Υπονοούν από τη μία πως οι γυναίκες επιβραβεύουν την καλοσύνη των αντρών, από την άλλη πως για να είναι κάποιος μόνος του κάτι πάει στραβά με αυτόν, αλλιώς θα έβρισκε κοπέλα. Τι μήνυμα δίνει αυτό σε οσους άντρες και ανθρώπους γενικότερα δυσκολεύονται να βρουν σχέση χωρίς να συντάσσονται με τους incels?

Η σχέση δεν είναι κάτι που εμφανίζεται μαγικά ως επιβράβευση όταν περάσεις το απα-ραίτητο κατώφλι αυτοβελτίωσης, ψυχοθεραπείας και selfwork-αν και πολλές φορές βοηθάει. Οι incels δεν είναι μόνοι τους επειδή είναι αξιοθρήνητοι πικροχολοι μισογύνη-δες τους οποίους το entitlement και η πικρία τους καθιστά απωθητικούς -αν και σίγου-ρα αυτό δε βοηθαει. Το να πιστεύουμε πως το πρόβλημα της απουσίας σχέσης θα λυθεί με τη βελτίωση του χαρακτήρα, αγνοεί τα χιλιάδες (αν όχι εκατομμύρια) κακοποιητικά και χειριστικά σκουπίδια που βρίσκονται σε σχέση. Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία πά-νω στο πως η «αυτοβελτίωση» και η «αυτοαναπτυξη» συνδέονται με ευρυτερα αφηγή-ματα του νεοφιλελευθερισμού, εδώ ας εστιάσουμε στο ότι δεν υπάρχει απαραίτητα γραμμική σχέση ανάμεσα στην βελτίωση του χαρακτήρα και την εξεύρεση συντρόφου. Όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι incels, το να είσαι χειριστικός και να λες ψέματα μπορεί σε βοηθήσει περισσότερα από ένα καλό χαρακτήρα.

Μπορεί βέβαια κάποιο άτομο οποιουδήποτε φύλου οντως να δυσκολεύεται να συνάψει σχέσεις (ακόμα και φιλικές) ή να βρει ερωτικό σύντροφο γιατί είναι πχ εσωστρεφής ή αγχώδης ή ανασφαλής. Δεν είναι δική μας δουλειά να του πούμε να αλλάξει για να βρει σχέση. Και στο φινάλε τι να κάνουμε, δεν γίνεται ούτε χρειάζεται να είναι όλοι εξω-στρεφείς και με αυτοπεποίθηση -δε θα υπονοούσε κι αυτό ένα κανονιστικό πρότυπο, έναν ιδανικό χαρακτήρα? Η λύση άλλωστε δεν είναι να προτρέπουμε κάποι@ να αλλάξει για να βρει σχέση αλλά μάλλον να προωθήσουμε την ιδέα πως η σχέση και το σεξ δεν είναι αναγκαστικά το επίκεντρο της ζωής μας, χωρίς τα οποία δε θα καταφέρουμε ποτέ να ευτυχήσουμε. Τα σχόλια στα οποία αναφέρομαι δεν δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Το πρόβλημα μας με τους incels άλλωστε δεν είναι τα στοιχεία του χαρακτήρα τους που ίσως όντως να τους εμποδιζουν να βρουν σχέση, είναι αυτά που τους ώθησαν να μετέ-τρεψαν την μοναξιά και την απόρριψη που βιώνουν σε μια μόνιμη εκδικητική οργή κα-τά των γυναικών η οποία στην συνέχεια λειτουργεί και ως αυτοεκπληρούμενη προφη-τεία. Αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν ακόμα και αν εν τέλει βρουν κοπέλα. Επιπλέον η μετα-τροπή της μοναξιάς σε μισογυνισμό, δεν οφείλεται ΜΟΝΟ στα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά τους αλλά συνδυάζεται με ένα ευρύτερο μισογυνικό πολιτισμικό περιβάλλον που καλλιεργεί το entitlement και το μίσος κατά των γυναικών κατασκευάζοντάς τις ως την πηγή των προβλημάτων της κοινωνίας. Δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό λύνεται απλά με ατομικές λύσεις όπως η ψυχοθεραπεία.

To Πρόβλημα των Incels δεν είναι η Μοναξιά

Το πρόβλημα των incels δεν ειναι η μοναξιά, ένα πρόβλημα ανθρώπινο που το αντιμετωπίζουν τόσο άντρες όσο και γυναίκες και άλλα φύλα. Το πρόβλημα των incels είναι ακριβώς οτι νιώθουν ENTITLED στο σεξ, τους έχει καλλιεργηθεί δηλαδή η αίσθηση οτι το σεξ ειναι κάτι που οι γυναίκες τους χρωστάνε. Και γι αυτό αν δεν τους το δώσουν με το καλό αυτοί έχουν δικαίωμα να το πάρουν με το κακό και με δόλια μέσα -κάτι σαν να κλέβεις το αφεντικό σου επειδή σου παρακράτησε το δώρο, κάτι που όμως είναι θεμιτό ακριβώς επειδή στο χρωστούσε και δεν έχεις άλλα μέσα να το διεκδικήσεις. Έτσι κάπως βλέπουν οι μισογύνηδες το σεξ: ως κάτι που τους οφείλαμε και από εγωισμό τους στερούμε, λες και το σεξ είναι κάποιο αγαθό που πρέπει να κατανέμεται ίσα και όχι ως από κοινού πράξη με την αυτοδιάθεση του σώματος όλων τον εμπλεκομένων.

Οι incels και οι λοιποί μισογύνηδες δεν πάσχουν από μοναξιά και έλλειψη συντροφικότητας αλλά από την απουσία κάποιας να εξουσιάζουν, γι αυτό και δεν τους ενδιαφέρει η σχέση να είναι ισότιμη ή να βασίζεται στην ειλικρίνεια -φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κατηγορούν τις γυναίκες για ψέματα και έλλειψη ειλικρίνας όπου συμπεριλαμβάνουν και τη χρήση make up. Περιττό να πούμε οτι το «κοίτα τη με ανάγκασες να κάνω» (πχ να πώ ψέματα για να μου κάτσεις) πάει πάντα χέρι χέρι με τις χειριστικές και κακοποιητικές συμπεριφορές αλλά στην πατριαρχία θεωρείται απόλυτα θεμιτό ένας άντρας να λέει ψέματα για να πηδήξει και μάλιστα ηρωοποιείται για αυτό οπως και ο συμπαθής στο κοινό χαρακτήρας του Barnely Stinson. Είναι άλλωστε προφανές στην πατριαρχία ότι αν μια γυναίκα χάψει τα ψέματα ενός άντρα τότε της άξιζαν in the first place αφού αποδεικνύει πόσο αφελής και ευκολόπιστη είναι. Όταν όμως μια γυναικα λέει ψέματα σε έναν άντρα τότε μπορεί να δικαιολογηθεί μέχρι και γυναικοκτονία

Δε τρως πόρτα στο κλαμπ λόγω του φύλου σου αλλά λόγω της τάξης σου

Δεν ξέρω ποιος πανηλίθιος σεξιστής χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά ο λόγος που πέρασε μια γυναικοπαρεα πριν από σένα στο κλαμπ είναι ότι οι γυναικοπαρέες στοχεύουν να προσελκύσουν στο εν λόγω κλαμπ άντρες που θα ξοδεύουν περισσότερα χρήματα για τους ίδιους ή για κεράσματα. Ο λόγος ΔΕΝ είναι επειδη το κλαμπ θέλει να γεμίσει από γυναίκες που θα τις κερνάει ο μπαρμαν γιατί τα κλαμπ δεν είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, αποσκοπει στο ΚΕΡΔΟΣ. Αν κόπηκες λοιπόν από τον πορτιέρη τότε κόπηκες με ταξικά ή κοινωνικά κριτήρια επειδη είσαι ή φαίνεσαι φτωχός και να είσαι σίγουρος ότι ο τύπος με την πόρσε που την πάρκαρε φάτσα φόρα ή είχε λεφτά να κλείσει τραπέζι πέρασε μέσα πριν από ολους μας. Τα παράπονά σου λοιπόν στη διεύθυνση και όχι στις γυναίκες που στην καλύτερη κερδίζουν απλά ένα δωρεάν σφηνάκι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια της πατριαρχίας, στη χειρότερη φορτωνονται όλο το βράδυ ένα πεφτουλα που επιμένει να τις κεράσει ενώ εκείνη του εξηγεί ότι δεν πίνει καν αλκοόλ ή παίρνει αντιβίωση.

Τι γίνεται όταν σε τσιτώνει η κοπέλα σου αλλά εσύ δεν είσαι αθλητής?

Το έχουμε πει και θα το ξαναπουμε: όλα τα αστεία περί γυναικείας γκρίνιας δεν είναι απλά χαριτωμένος αλλά σχετικά άκακος σεξισμός. Είναι ακριβώς ο τρόπος που από τη μία οι γυναίκες μαθαίνουν να παραμένουν σιωπηλές και να μην εκφράζουν τις επιθυμίες και τους προβληματισμός τους γιατί αυτόματα χαρακτηρίζονται ως η»γκρινιάρα», η «πρήχτα», η «σπασ@ρχίδω», και από την άλλη ο τρόπος που η κοινωνία σπευδει να δικαιολογήσει την αντρική βία αφου αυτόματα θεωρείται οτι «θα τον έπρηξε τον άνθρωπο». Αλήθεια δε μας λεει ο Κ. Τεντόγλου, τι κάνει ένας άντρας όταν μια γυναικα τάχα τον τσιτωνει αλλά αυτος δεν είναι πρωταθλητής ή έστω αθλητικός τύπος? Που διοχετεύει όλη αυτή την «τσίτα», την επιθετικότητα, την περίσσια ενέργειας ρε παιδί μου? Η κοινωνία φαίνεται να πιστευει οτι η ανδρική βία είναι μια αναμενόμενη αντίδραση.

Τα αστεία περί γυναικείας γκρίνιας είναι η βάση κάθε απόπειρας gaslighting και ακριβώς ο λόγος που οι γυναικες ειναι πιο επιρρεπείς και πιο εύκολα θυματα σε αυτό Γιατί διδάσκονται και οι ίδιες από μικρές πως τα προβλήματά τους, ο προσδοκίες τους, οι αξιωσεις τους δεν είναι παρά «γυναικεία γκρίνια» αφού αυτές είναι πάντα υπερβολικές και γεννήθηκαν -με έναν χαριτωμένο τρόπο- για να βασανίζουν τους άντρες . Καμία δε θέλει να είναι that girl που «τσιτώνει» τον σύντροφό της, οπότε μαθαίνει να το βουλώνει, να ειναι συμβιβαστική, υποχωρητική ή να καταπίνει τα θέλω και τις σκέψεις της και συχνά να γίνεται εν τέλει παθητικοεπιθετική («τι έχεις?», «τίποτα»).

Δεν ακούς ποτέ πρωταθλήτριες να κάνουν αστεία για το πόσο τους τσιτώνει ο σύντροφός τους βοηθωντας τους στις επιδόσεις τους γιατί και πάλι οι ίδιες θα χαρακτηριστούν ως υστερικές και «δυσκολες». Δε ακούς σε γυναικοπαρέες να μιλάνε για την τάχα παροιμιώδη «αντρική γκρίνια» ή την «(κρεβατο)μουρμούρα» ή το «πρήξιμο» παρόλο που σίγουρα ολοι αυτοί οι άντρες που κακοποίησαν ή και δολοφόνησαν τη σύντροφό τους από ζήλεια η κτητικότητα θα την «επρηξαν» όταν αυτή αποφάσισε να τους αφήσει ή κάθε φορά που υποψιαζονταν οτι αυτή τους απατά.

Τα αστεία περί γυναικών που σπάνε τα νεύρα των αντρών αλλά χαχα παραμένουν αξιαγάπητες και τι να κανουν που δε μπορουν χωρίς εμάς δεν ειναι τίποτα άλλο από την αναπαραγωγή της ιδέας πως οι γυναίκες ειμαστε μια συνεχής πηγή ενόχλησης γι αυτούς και αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα χάσουν την υπομονή τους και θα υποστούμε τις συνέπειες. Γι αυτό δε γελάμε.

Τι θα συνέβαινε αν απαρνούμασταν την προτεραιότητά μας στην είσοδο του κλαμπ

Μια φορά περιμέναμε με δύο φιλες μου έξω από ένα κλαμπ 35 λεπτά και ενώ είχαμε φτάσει πολύ κοντά στην είσοδο ο πορτιέρης αποφάσισε να παρακάμψει την μπροστινή παρέα και είπε σε εμάς να περάσουμε. Τότε εγώ κοιτάω δεξιά, βλέπω τα θλιμμένα προσωπάκια μιας παρέας αγοριών που τόσην ώρα σχολίαζε τα βυζιά μου, κοιτάω αριστερά, βλέπω το επικριτικό βλέμμα ενός συνάδελφου μου που κάποτε με είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά και με πιάνει ένα impostor syndrome, λέω στον εαυτό μου ΟΧΙ δε μου αξίζει αυτό, δεν μπορείς να καταστρέψεις ζωές για να περάσεις εσύ καλά οπότε γυρνάω στον πορτιέρη και το λέω «Άδικε και σκληρέ πορτιερη, δε θα σου επιτρέψω να χρησιμοποιήσεις την εξουσία σου για να βλάψεις αυτά τα αθώα αγόρια και να φτιάξεις το στάτους του μπαρ ως γκομενοφωλιά για να προσελκύσεις άλλα, πιο κυριλέ αγόρια που θα ξοδεύουν περισσότερα λεφτα, στις εύθραυστες γυναικείες πλάτες μου, αυτό είναι ΜΙΣΑΝΔΡΙΑ!!!».

Και παιδιά δε θα το πιστέψετε, τότε ανοίγουν οι ουρανοί και εμφανίζεται Άγγελος Κυρίου και μου λέει «Αυτό ήταν ένα τεστ που έπρεπε να περάσεις ακριβώς όπως η θυσία του Ισαάκ! Απέδειξες ότι είσαι σωστή και δίκαιη και ως επιβράβευση ο Θεός θα λήξει την πατριαρχία ΜΟΝΟ για σένα, δηλαδή θα έχει γύρω γύρω πατριαρχία και μισογυνισμό αλλά σε ακτίνα ενός μέτρου από σένα θα υπάρχει ισότητα και σεβασμός στο γυναικείο φύλο. Και 3 σφηνάκια για σένα και την παρέα σου απο μένα.»

Oπότε περιμέναμε να πάει 5 για να μη πληρώσουμε διπλή ταρίφα καθώς δε θέλαμε να πάρουμε νυχτερινό λεωφορεία και να περπαταμε μέσα στη νύχτα μόνες μας μη μας βιάσουν, και μετά πήγαμε σπίτι κουρασμένες αλλά χαρούμενες που είχαμε βάλει ένα λιθαράκι στο δρομο προς την ισότητα. Αν όλες οι γυναίκες κάναν το ίδιο ταυτόχρονα το επόμενο Σαββατόβραδο η πατριαρχία θα κατέρρεε μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής.

Επίσης κάθε φορά που δεν μπαίνετε στο κλαμπ πριν από μια παρέα αγοριών και που δεν αφήνετε έναν άντρα να σας ανοίξει την πόρτα, ένας άγγελος κερδίζει τα φτερά του.

Πώς η Πατριαρχία παραμένει αόρατη

To μεγαλύτερο όπλο της πατριαρχίας είναι πως έχει φυσικοποιηθεί τόσο που παραμένει αόρατη. Έτσι, ακόμα και όταν η έμφυλη βία γίνεται ορατή και δεν περνά απαρατήρητη, αποδίδεται σε οτιδήποτε αλλο: την καραντίνα, τα μέτρα, το τέλος της καραντίνας, τα εμβόλια, τη ζέστη. Ένα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ και ΣΤΑΘΕΡΟ μέσα στους αιώνες κοινωνικό φαινόμενο αποσπάται έτσι κάθε φορά από το ευρύτερο πλαίσιο, κατακερματίζεται και ερμηνεύεται βάσει περιστασιακων παραγόντων παρακάμπτοντας το νήμα που ενώνει όλα αυτά τα εγκλήματα: την πατριαρχική ιδεολογία και την κοινωνικά υποδεέστερη θέση της γυναίκας.

Με τρόπο αρκετά παρόμοιο με αυτόν με τον οποίο ο «καπιταλιστικός ρεαλισμός» παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως αναπόφευκτο και δυνατή μονο τη διαχείριση του, οι ίδιες οι γυναικες μαθαίνουν να σκέφτονται την ανδρική βία και την ανδρική κυριαρχία ως κάτι έμφυτο και αναπόφευκτο που απλά παρουσιάζει εξάρσεις και κρίσεις. Δεν τολμούν όμως να φανταστούν καν έναν κόσμο όπου οι άντρες δε θα ασκούσαν έμφυλη βία γιατι απλά δε θα μάθαιναν ότι οι γυναικες είναι πράγματα που τα αποκτάς και όταν πάψουν να έχουν χρησιμότητα για σένα και το εγώ σου τα πετάς

Το Φλερτ δε δουλεύει οταν η γυναίκα θεωρείται απλά παθητικός δέκτης επιβεβαίωσης και κομπλιμέντων

Eνα πράγμα για το οποίο έχω αρχίσει πρόσφατα να προβληματίζομαι είναι πως πάρα πολλοί άντρες φαίνεται να νομίζουν ότι το να αρέσεις σε αυτούς είναι επαρκής λόγος για σένα ώστε βγεις μαζί τους. Βλέπεις λοιπόν πολλούς να λένε απλά «είσαι πάρα πολύ όμορφη, θα ήθελα να βγούμε για ποτό καποια στιγμή» και δεν καταλαβαίνουν γιατί αυτή η στρατηγική αποτυγχάνει ξανά και ξανά.

Δεν θέλω να πω εδώ κάτι για την επιφανειακότατα και για το πώς θα έπρεπε να κοιτάνε τον εσωτερικό μας κόσμο -το ίδιο μου κακοφαίνεται και όταν λένε «φαίνεσαι πολύ ενδιαφέρουσα, θα ήθελα να βγούμε». Ούτε θέλω να πω εδώ ότι είναι κακό να θες επιβεβαίωση -εννοείται ότι η αίσθηση αποδοχής είναι πολύ σημαντική σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις ιδανικά όμως θα πρέπει όμως να είναι αμοιβαία. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι ίδιοι πολύ συχνά δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια αυτοπαρουσίασης, δεν σου προφέρουν ένα λόγο για τον οποίο ΕΣΥ θα ήθελες να βγεις μαζι τους. Συχνά οι ίδιοι δεν έχουν καν δικές τους φωτογραφίες ή δε μπαίνουν στη διαδικασία να σου μιλήσουν για πράγματα που ίσως κάνουν τους ίδιους ενδιαφέροντες και ελκυστικούς. Σου παραθέτουν μόνο το λόγο που θέλουν αυτοί (σε βρίσκουν εξαιρετικά εδιαφέρουσα και όχι σαν τις άλλες ή τρομερά, πάρα μα πάρα πολύ όμορφη, σαν πριγκίπισσα και άλλα τέτοια cringe) και περιμένουν ότι η προσφορά επιβεβαίωσης από μόνη της θα είναι αυτή που θα σε δελεάσει.

Αυτό συνδέεται με την συνήθη μισογυνική αντίληψη ότι οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως λήπτες επιβεβαίωσης και αποδοχής χωρίς ποτέ να είναι αυτές που τις προσφέρουν άρα το βασικό κίνητρο για να βγουν με κάποιον δεν είναι το πόσο εμφανίσιμος, ενδιαφέρων ή αστείος είναι ο ίδιος αλλά το πόσο καλά θα τις κολακεύει. Τα social media λοιπόν καταλήγουν να είναι γεμάτα από σπαμάρισμα αντρών που τις εκθειάζουν και προφέρουν κομπλιμέντα το ένα μετά το άλλο και στη συνέχεια απογοητεύονται και θυμώνουν όταν οι γυναίκες δεν ανταταποκρίνονται. Νιώθουν μάλιστα εκτεθειμένοι ή μάλλον εξαπατημένοι που προσέφεραν επιβεβαίωση χωρίς να πάρουν αντάλλαγμα.

Η εικόνα της γυναίκας ως παθητικού αποδέκτη θαυμασμού και επιβεβαίωσης που τα ξεπληρώνει με σεξ βρίσκεται πολύ συχνά στον πυρήνα της απογοήτευσης των incels και άλλων αντρών που παραπονιούνται ότι «μας δίνουν αξία» χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται ποια είναι η δική τους στη ζωή μας. Η ιδέα του «άντρα κυνηγού» τους κάνει να πιστεύουν ότι το δικαίωμα επιλογής ανήκει αποκλειστικά σε αυτούς που προσεγγίζουν γυναίκες με τα δικά τους κριτήρια αλλά οι ίδιες δεν χρειάζεται να έχουν τα δικά τους. Φυσικά το ότι οι γυναικες ζουν και αναπνέουν για τα κομπλμέντα και τα likes είναι μια ψευδαίσθηση που ο ίδιος ο μισογυνισμός έχει καλλιεργήσει με αποτέλεσμα πολλοί να αυτοσαμποτάρονται χρησιμοποιώντας το ως μοναδικό μέσο φλερτ.