Οι Σεξεργάτριες δεν Είναι Ανθρώπινο Ανάχωμα Απέναντι στην Αντρική Βία

52713799_953668614843849_5099281977526190080_n

Η διαδεδομένη ιδέα πως οι σεξεργάτριες μας προστατεύουν από την αντρική βία υπονοεί πως:
1) Η αντρική (σεξουαλική) βία και επιθετικότητα είναι φυσιολογικές και αναπόφευκτες οπότε θα πρέπει τουλάχιστον να εκτονώνονται κάπου.
2) Οι αντρικές σεξουαλικές ανάγκες θα πρέπει να ικανοποιούνται αλλιώς αναπόφευκτα θα καταλήξουν στο βιασμό.
3) Οι σεξεργάτριες λειτουργούν ως ανθρώπινο ανάχωμα ανάμεσα στους άντρες και της μη-σεξεργάτριες γυναίκες και άρα η αυξημένη βία που αντιμετωπίζουν κατά την εργασία τους είναι αναμενόμενη και δεν μπορούμε να την εμποδίσουμε.

Ανάμεσα στην whorephobia που κατηγορεί τις σεξεργάτριες ως υπεύθυνες για την σεξουαλική βία και την ιδέα πως οι σεξεργάτριες μας «προφυλάσσουν» θα πρέπει να εστιάσουμε στο πώς και τα δύο discourses κατασκευάζουν τον άντρα ως εγγενώς επιθετικό δικαιολογώντας έτσι την αντρική βία και ταυτόχρονα θεωρούν τις ίδιες γυναίκες υπεύθυνες για το αν θα τους αποτρέψουν ή θα τους προκαλέσουν.

Advertisements

Φεμινισμό θα Έχουμε στον Παράδεισο

σίγουρα κάποιος μισογύνης

Δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό ούτε κανένα άλλο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, θα διευθετηθούν όλα μετά θάνατον παιδιά, λίγη υπομονή θέλει.

Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χρησιμεύει ως όργανο διατήρησης του status quo. Στο μεταξύ ο υποτιθέμενος κυνισμός (που μας τον πλασάρουν συχνά ως απλό «ρεαλισμό») είναι απαραίτητος για να κρατάει τον καταπιεσμένο σε θέση υποτέλειας. Γιατί να μπει στον κόπο να κάνει την επανάστασή του, αφού έτσι κι αλλιώς ΤΙΠΟΤΑ, ΠΟΤΕ δεν έχει αλλάξει!

Αυτό φυσικά είναι όχι μόνο εύκολο να διαψευστεί με μια ματιά στην ιστορία αλλά και εκατομμύρια φεμινίστριες ανά τον κόσμο μπορούν να σας διαβεβαιώσουν πως η ζωή τους έγινε άμεσα πολύ καλύτερη με τον φεμινισμό, και μόνο που ξύπνησαν από τον πατριαρχικό λήθαργο.

Γράμμα από Ένα Πολύ Χειριστικό Έμβρυο

γεια σου μαμα

 

Με αυτούς τους γελοιοδέστατους, μελοδραματικούς συναισθηματικούς εκβιασμούς η χριστιανική Δεξιά προσπαθεί να αποτρέψει τις γυναίκες από το να κάνουν έκτρωση. Βάζοντας το «αγέννητο παιδί» να μιλάει σαν να έχει αυτοσυνείδηση, προσωπικότητα, φιλοδοξίες αποκρύπτει εσκεμμένα ότι τα έμβρυα δεν είναι παιδιά, δεν μιλάνε, δεν σκέφτονται και δεν έχουν όνειρα. Επίσης δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από την μάνα τους -και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα μωρό και σε ένα έμβρυο.

Πέρα από την κλασική ρητορική που ταυτίζει τα έμβρυα με παιδιά, ενδιαφέρον σε αυτή την αφήγηση είναι και ποια ζωή αξιολογείται ως σημαντική, τόσο σημαντική που η απώλειά της να παρουσιάζεται ;όχι μόνο ως προσωπικό δράμα αλλά και ως τραγωδία για ολόκληρη την κοινωνία. Βάζοντας το έμβρυο να είναι αγόρι και μάλιστα μελλοντικός γιατρός (επαγγελματικός προσανατολισμός που αναφέρεται όχι μία αλλά δύο φορές) το κείμενο προσπαθεί να στρέψει το σύνολο ενάντια στην μητέρα που δεν υπερασπίστηκε αυτή τη ζωή. Με ποιο δικαίωμα μας στερεί έναν γιατρό που θα μπορούσε να ανακαλύψει την θεραπεία του καρκίνου αύριο μεθαύριο? Κάποιες ζωές μετράνε περισσότερο και προφανώς για ένα τέτοιο κείμενο ένας μελλοντικός οδηγός ταξί δε θα εξυπηρετούσε τον στόχο του.

Φυσικά απευθυνόμενο μόνο στην μητέρα το γράμμα θέτει την γυναίκα ως αποκλειστική υπεύθυνη για την γέννηση του παιδιού. Η εγκατάλειψη από τον άντρα δε θα πρέπει να την αποθαρρύνει, αυτό είναι το είδος του ηρωισμού που η πατριαρχία αναμένει από τις γυναίκες. Να γεννούν προς όφελος του κοινωνικού συνόλου ένα παιδί σε έναν κόσμο που θα φέρουν μόνες τους το οικονομικό, συναισθηματικό και ψυχολογικό βάρος της ανατροφής του -σε έναν κόσμο μάλιστα που αντιμετωπίζει τις ανύπαντρες γυναίκες ως αποτυχημένες. Την πατριαρχία δεν την ενδιαφέρουν οι συνθήκες ανατροφής του παιδιού, την ενδιαφέρει μόνο η αναπαραγωγή και αυτή απαιτεί ελεύθερη πρόσβαση στην μήτρα των γυναικών. Από τη στιγμή που θα γεννηθεί είναι πρόβλημα της μητέρας. Αλήθεια, πόσο πιθανό είναι το παιδί αυτό να γίνει γιατρός δεδομένης της ταξικής καταπίεσης που θα πρέπει να αντιμετωπίσει? Έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες σε εκπαίδευση και μόρφωση -πολύ περισσότερο σε χώρες που οι σπουδές αυτού του είδους είναι πανάκριβες?

Ενδιαφέρον είναι επίσης το πώς σύμφωνα με την αφήγηση αυτή η γυναίκα θεωρείται αδιανόητο να μην χαρεί με την εγκυμοσύνη ενώ είναι ο άντρας αυτός που αντιτίθεται και την πιέζει να κάνει έκτρωση -γιατί ξέρετε, οι άντρες δεν έχουν «βιολογικό ρολόι» ούτε ‘μητρικό ένστικτο» και άρα είναι φυσικό να μη θέλουν παιδιά. Τοποθετώντας στην σφαίρα του μη-διανοητού την γυναίκα που επιλέγει να κάνει έκτρωση γιατί απλά δεν χάρηκε καθόλου με την προοπτική να γίνει μάνα, το ίδιο το αφήγημα χτίζει την θηλυκότητα ως αναπόσπαστη από την μητρότητα. Το να είσαι γυναίκα και να μη θες παιδί -να μην το θες μάλιστα σε οποιαδήποτε άκυρη στιγμή σου προκύψει εγκυμοσύνη- σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα. Πιο εύλογο στα μάτια της πατριαρχίας φαντάζει, να φταίει τουλάχιστον η κακοποιητική σου σχέση.

Ως φεμινίστριες υποστηρίζουμε το δικαίωμα τον γυναικών στην σωματική αυτονομία. Θα θέλαμε μια κοινωνία που οι γυναίκες μπορούν να αποφασίζουν αν και πότε θα γίνουν μητέρες χωρίς να φοβούνται ούτε τον κακοποιητικό σύντροφό τους, ούτε το κοινωνικό στίγμα της «δολοφόνου» αν αποφασίζει να τερματίσει την εγκυμοσύνη της επειδή τα δικά της όνειρα είναι πιο σημαντικά από τα όνειρα του Δρ Γιάννη με τα καστανά μαλλιά. Και είναι ξεδιάντροπα υποκριτικό που η χριστιανική Δεξιά καλεί τις γυναίκες να επαναστατήσουν ενάντια στην θέληση του δυνάστη συντρόφου τους μόνο όταν αυτός στρέφεται ενάντια στην μητρότητα, τον μόνη περίπτωση δηλαδή στην οποία η πατριαρχία θεωρεί σημαντική τη ζωή των γυναικών.

Oι Γάτες, οι Κόκορες και η Κουλτούρα του Βιασμού

 

51882945_470442693493286_766540001776238592_n.jpg

Στο σημερινό επεισόδιο του «ποιό ζώο να επικαλεστούμε για να δικαιολογήσουμε τον βιασμό» η απάντηση είναι γάτα και κόκορας!

Για μια ακόμα φορά η επίκληση στη «φύση» γίνεται προς βοήθεια των επίδοξων βιαστών και των φίλων τους καθώς και όσων θέλουν να δικαιολογήσουν μια μορφή καταπίεσης που δεν είναι παρά απόρροια του ανθρώπινου πολιτισμού. Η πατριαρχία παίζει πάρα πολύ καλά αυτό το παιχνίδι και οι απολογητές της μπορούν να κινούνται με μεγάλη ευχέρεια μέσα στις αντιφάσεις της -το πώς δηλαδή οι άντρες παρομοιάζονται ως ζώα ανίκανα να ελέγξουν τις ορμές τους από τη μία ενώ ταυτόχρονα από την άλλη ως λογικά ορθολογικά υποκείμενα κατάλληλα για την πολιτική ηγεσία, σε αντίθεση με τις συναισθηματικές γυναίκες. Κλασική μισογυνική αξία βέβαια αποτελεί και η θεώρηση του βιασμού ως κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις όμορφες γυναίκες και που οι «άσχημες» κατά βάθος ζηλεύουν. Όπως έχουμε δει ξανά και ξανά, οι συμβατικά όμορφες γυναίκες θα πρέπει να πληρώνουν το τίμημα της ομορφιάς περιμένοντας να παρενοχληθούν, ενώ οι μη συμβατικά όμορφες θα πρέπει να νιώθουν και ευγνωμοσύνη όταν τις παρενοχλούν.

Μπορούσαμε να προβλέψουμε βέβαια ότι αυτό το σχόλιο δε θα τελείωνε καλά ήδη από το σημείο που θεωρεί την «άλλη πλευρά » των ανδρών βιαστών αυτούς που ΔΕΝ παρενοχλούν γυναίκες. Η άλλη πλευρά ΔΕΝ είναι οι άντρες που κάνουν το ελάχιστο για να θεωρούνται άνθρωποι. Η άλλη πλευρά είναι όσοι καταλαβαίνουν την λειτουργία της κουλτούρας του βιασμού και παλεύουν ενεργά εναντίον της. Το να μη βιάζεις γυναίκες δεν σε κατατάσσει αυτόματα στην «άλλη πλευρά» όσο και αν θέλουν τα Καλά Παιδιά να το πιστεύουν αυτό.

Άγιος Βαλεντίνος vs Sex

51906501_400901550684416_7155600035520970752_n

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια αφορμή για τους ερωτευμένους να γιορτάσουν την αγάπη τους, κυρίως μέσω της κατανάλωσης όπως και σε κάθε άλλη επέτειο -γιατί αυτή να είναι διαφορετική? Για τους μισογύνηδες όμως αποτελεί άλλη μία ευκαιρία να μας υπενθυμίσουν ότι ενώ η αγάπη είναι «γένους θηλυκού» το σεξ είναι η μόνη αντρική επιθυμία. Τα αστειάκια σχετικά με τα προφυλακτικά αλλά και η ίδια η επέτειος που καθιερώθηκε ένα μήνα μετά στις 14 Μάρτη, την λεγόμενη Steak and a Blowjob day, έχουν ως μοναδικό σκοπό να επιβάλλουν άλλον έναν έμφυλο διαχωρισμό. Σύμφωνα με αυτόν η αγάπη είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες ενώ οι άντρες που είναι απλά πλάσματα θέλουν σκέτο σεξ (και καμία μπριζόλα για να μην ξεχνάμε την αρρενωπότητα της κατανάλωσης κρέατος). ‘

Είναι πολύ σημαντικό να μας υπενθυμίζουν συνεχώς οι σεξιστές ότι η αγάπη και οι τρυφερές κινήσεις είναι απλά το τίμημα που πρέπει να πληρώνουν οι άντρες για να μας πηδήξουν γιατί διαφορετικά μπορεί να γίνει κάνα λάθος και να σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι οι γυναίκες και οι άντρες μπορούν να σχετίζονται επί ίσοις όροις. Όχι φίλες μου, οι σχέσεις στην πατριαρχία πρέπει να παρουσιάζονται ως ανταλλαγή -δίνεις σεξ, παίρνεις αγκαλίτσα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Γι’ αυτό και η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου παρουσιάζεται ως μία γυναικεία επινόηση που επιβάλλουν οι καταπιεστικές γυναίκες στα αγόρια τους ενώ αυτοί έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους και τα βαριούνται μωρέ αυτά. Η γελοιοποίηση του ρομαντισμού κατά αυτόν τον τρόπο είναι μέρος της επιτέλεσης της ηγεμονικής αρρενωπότητας. Ο σωστός άντρας πρέπει να διατυμπανίζει πως αυτό που θέλει από τη γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα το σεξ, όχι αυτά τα γυναικουλίστικα πράγματα.

Πέρα από αυτό, η αντίληψη ότι ένας άντρας πρέπει να υπερπηδήσει τις «δικαιολογίες» της γυναίκας για να την πηδήξει είναι βαθιά μισογυνική και παρουσιάζει το σεξ ακριβώς ως κάτι που η γυναίκα παραχωρεί. Ακριβώς αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που οι γυναίκες αναγκάζονται συχνά να επινοήσουν «δικαιολογίες» για να αποφύγουν το «καθήκον τους» αντί να πουν απλά ότι δεν έχουν όρεξη. Η αντρική εμμονή όμως να καμφθούν οι αντιστάσεις της αντί να σεβαστούν τον πονοκέφαλό της -πραγματικό ή φανταστικό- είναι ακριβώς η απόδειξη ότι η πατριαρχία δεν ενδιαφέρεται για την σεξουαλική απόλαυση της γυναίκας αλλά ακριβώς να την φέρει στη θέση που δε θα μπορεί να πει όχι.

Η Κουλτούρα του Βιασμού ως Στρατηγική Marketing

honda

Διαφημιστής: Να βάλουμε μια ξανθιά πληθωρική γκόμενα με μπικίνι πάνω στη μηχανή

CEO: Δεν το έχουμε ξαναδεί αυτό;

Διαφημιστής: Το βρήκα! Η Γκόμενα θα είναι η ίδια η μηχανή κι εμείς θα τους ενθαρρύνουμε να την βιάσουν! Η κουλτούρα του βιασμού είναι καταπληκτική στρατηγική Marketing!

CEO: Μπράβο, αυτό

Γυναίκες Εργαζόμενες στα Κάτεργα της Πατριαρχίας

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΟΧΛΗΣΗ

Oι ίδιοι που δεν καταλαβαίνουν γιατί χρειαζόμαστε φεμινισμό το 2019 και τι νόημα έχει το κίνημα #metoo είναι οι ίδιοι που περιμένουν να διαβάσουν το πόσο αμήχανα ή πόσο «γάργαρα» γελάει μία γυναίκα ως απάντηση στην σεξουαλική παρενόχληση και τα σεξουαλικά ταπεινωτικά αστεία που δέχεται από έναν προϊστάμενό της. Στο γάργαρο γελάκι της θα δουν την σύμπραξη και την αποδοχή της, ένα απλό «αστείο» μεταξύ συνεργατών -κι ας είναι ο διευθυντής της κλινικής ανώτερος στην ιεραρχία.

Αυτές είναι οι δύο επιλογές των γυναικών -ένα αμήχανο ή ένα γάργαρο γελάκι. Τρίτη επιλογή είναι να του πει «βουλωσέ το ρε σεξισταριό, σε ποιά νομίζεις ότι μιλάς?». Είναι η επιλογή όμως που θα την κάνει να ρισκάρει την επαγγελματική της ανέλιξη αν όχι την ίδια τη θέση της. Είναι η επιλογή που θα τους κάνει να την πουν υστερική και υπερευαίσθητη και ότι οι γυναίκες δεν παίρνουν από αστεία. Το γάργαρο ή έστω αμήχανο γελάκι της γυναίκας που θέλει να κρατήσει τη θέση της και να μη ζει σε ένα ακόμα πιο εχθρικό εργασιακό περιβάλλον βέβαια θα ερμηνευτεί ως συναίνεση, ενώ αν αντιθέτως αυτή αποφασίσει ποτέ να ακολουθήσει το κίνημα #metoo ή έστω να καταγγείλει τον διευθυντή της στο τμήμα ανθρωπίνων πόρων “Μα καλά τώρα το θυμήθηκε?”, “Ε βέβαια, έτσι έγινε προϊσταμένη, γλείφοντας (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) το αφεντικό της” θα πουν όλοι.

Οι γυναίκες δε θα έπρεπε να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο αμήχανο ή το γάργαρο γελάκι. Ούτε ανάμεσα στο γέλιο και την καταγγελία ή στο να υψώσουν τη φωνή τους και να υπερασπιστούν το εαυτό τους. Για τον απλό λόγο ότι οι άντρες δεν βρίσκονται σχεδόν ποτέ σε αυτό το δίλημμα. Οι εργαζόμενοι άντρες δεν χρειάζεται να επιλέξουν ανάμεσα στην αξιοπρέπειά τους και στην ανεργία και γι αυτό ο χώρος εργασίας δεν είναι το ίδιο ψυχοφθόρος γι’ αυτούς όσο για τις γυναίκες που πρέπει να αντιμετωπίζουν χιλιάδες μικρές ή μεγάλες ταπεινώσεις. Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, όπως και τα σεξουαλικά αστεία που μειώνουν τις γυναίκες σε σεξουαλικά αντικείμενα, έχουν σκοπό να τους υπενθυμίσουν ποια είναι η θέση τους. Να τους θυμίσουν πως όποια δουλειά και να κάνουν οι άντρες θα τις σκέφτονται πάντα να τους ξεκουμπώνουν το παντελόνι. Να τους υπενθυμίσουν πως ίσως αν θέλουν να αποφύγουν να κινούνται σε ένα εργασιακό περιβάλλον φτιαγμένο από άντρες για άντρες θα έπρεπε καλύτερα να μείνουν σπίτι. Η πατριαρχία δημιουργεί το περιβάλλον στο οποίο θα εργάζονται οι γυναίκες και μετά τους ρίχνει το μπαλάκι αφήνοντάς τες να αποφασίσουν πόσο δυνατά θα γελάσουν. Πώς θα αντιδράσουν στην καταπίεση και τον εξευτελισμό τους. Αυτή είναι η ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα που μας επιτρέπει η πατριαρχία σε κάθε εργασιακό περιβάλλον.