Ρεπορτάζ για Βιασμό και Ηδονοβλεπτική Ματιά

βιασμος.png

Πριν λίγο έπαιζε στον ΑΝΤ1 «ρεπορτάζ» πάνω στο trafficking το οποίο ήταν πλαισιωμένο με πλάνα γυναικών που χόρευαν αισθησιακά pole dancing ή φαίνονταν από τη μέση και κάτω, ντυμένες σέξι. Με παρόμοιο τρόπο το συγκεκριμένο «ρεπορτάζ» σχετικά με ένα βιασμό πλαισιώνεται με τη φωτογραφία μιας γυναίκας με γυμνές γάμπες και ψηλοτάκουνα, τα οποία αναρωτιέται κανείς τι σχέση έχουν με το θέμα. Και στις δύο περιπτώσεις η σεξουαλική βία ενάντια στις γυναίκες εξετάζεται με μια ηδονοβλεπτική διάθεση και μέσα από την αντρική ματιά, όχι τόσο με ενδιαφέρον για τα θύματα αλλά μάλλον σαν αφορμή να ερεθίσει το (ανδρικό κυρίως) κοινό. Η αισθητικοποίηση αυτή του βιασμού ταυτίζεται με την πατριαρχική οπτική που τον βλέπει απλά σαν μια αντρική φαντασίωση μέσα από τη λογική «ο βιασμός είναι σεξ και το σεξ πουλάει».

Κι ενώ πληθώρα παρόμοιων «ρεπορτάζ» δίνουν την εντύπωση πως η κοινωνία καταπιάνεται συχνά με τέτοια θέματα, ο τρόπος που αυτά παρουσιάζονται είναι τέτοιος που όχι μόνο να μην αναδεικνύεται ως πρόβλημα αλλά μάλλον να στηρίζει υπόρρητα την αντίληψη πως οι γυναίκες είναι «πουτάνες» και άρα δε θα πρέπει να εκπλησσόμαστε ούτε με την εξαναγκαστική πορνεία ούτε με τους βιασμούς.

Advertisements

Τα Τρία Πράγματα που δεν Πρέπει να Γίνεις

Untitled

Το status αυτό, το οποίο πράγματι συμπυκνώνει το πνεύμα της μέσης ελληνικής οικογένειας, αποκτά υποτίθεται μία αστεία χροιά επειδή ο Ζακ Κωστόπουλος συνδύαζε και τα 3 χαρακτηριστικά (εδώ προφανώς είναι άσχετο που τα δύο από αυτά του αποδόθηκαν μάλλον αυθαίρετα). Ο συντάκτης του στάτους υπονοεί πως ο Ζακ αντιπροσωπεύει ό,τι χειρότερο μπορεί να γίνει κανείς, το χείριστο είδος ανθρώπου και γι αυτό η βία εναντίον του ήταν δικαιολογημένη.

Στην πραγματικότητα το μόνο που αποδεικνύει αυτό το στάτους είναι η ηθική χρεωκοπία της ελληνικής οικογένειας που θεωρεί αυτά τα 3 τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να γίνει ένας γιος. Ελάχιστοι πατέρες λένε στο παιδί τους «τρία πράγματα να μη γίνεις: μισάνθρωπο σκουπίδι, ομοφοβικός ξεφτίλας και σκατόψυχο απόβρασμα». Λίγοι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους να μη γίνουν βιαστές, μάτσο, τσαμπουκάδες, μισογύνηδες, ρατσιστές. Και φυσικά οι γονείς των οποίων ο μεγαλύτερος φόβος είναι να μη γίνουν τα παιδιά τους «πούστηδες» σίγουρα δε διδάσκουν στα παιδιά τους την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο τους. Και γι αυτό οι γονείς αυτοί δυστυχώς μεγαλώνουν παιδιά σαν τον κοσμηματοπώλη και τον φασίστα συνεργό του αλλά και όσους ταυτίζονται μαζί τους οι οποίοι θεωρούν ότι είναι ΟΚ να κλωτσάς στο κεφάλι πεσμένους στο έδαφος ανθρώπους επειδή μπορεί να είναι «πρεζάκια» ή «κλέφτες» ή «πούστηδες».

«Πρεζάκιας», «πούστης», και «κλέφτης». Τρεις καταπιεσμένες ταυτότητες από τις οποίες η μία δεν ενοχλεί ούτε βλάπτει κανέναν, η άλλη βλάπτει τον εαυτό της και η τρίτη σημαίνει μάλλον «μην γίνεις φτωχός» κι αν γίνεις… ψόφα από την πείνα». Ομοφοβία, τοξικόφοβία και ταξική καταπίεση, αυτές είναι ο φοβίες του είδους αυτού πατέρα που συνήθως δεν μπαίνει στον κόπο να αναπτύξει μία ουσιαστική σχέση με τον γιό του πέρα από το να τον παίρνει στο γήπεδο -πόσο μάλλον να εξετάσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί κάποιος να γίνει εξαρτημένος ή κλέφτης. Λες και ξυπνάει ποτέ κανείς και αποφασίζει να γίνει κάτι από τα τρία -οπότε η πατρική συμβουλή μπορεί να τον αποτρέψει.

Αυτές είναι οι αρχές και οι αξίες της Ελληνικής οικογένειας.

Ναι, Συμφωνούμε με την Ηρωοποίηση του Ζακ

αρτ

Ένα άγχος κατατρώει τα σωθικά των νοικοκυραίων τις τελευταίες μέρες: η λεγόμενη «ηρωοποίηση» του Ζακ. « Έχετε ηρωοποιήσει ένα κοινό κλέφτη» λέει ο ένας, «σε λίγο θα του κάνετε και άγαλμα» λέει ο άλλος. Η εικόνα του Ζακ τους στοιχειώνει, δε θέλουν να τον βλέπουν, τους ενοχλεί, κλείνουν τα μάτια τους πεισματικά και όταν τα ανοίγουν είναι ακόμα εκεί. Θέλουν να σβήσουν το όνομά του από παντού, ήθελαν να πεθάνει σαν ένας ανώνυμος «ληστής» ή σαν ένα «πρεζάκι» χωρίς πρόσωπο, να κουκουλωθεί κι αυτός όπως όλοι αυτοί από τους οποίους απαιτούσαν όχι μόνο να ζουν αλλά και να πεθαίνουν αθόρυβα. Τους ενοχλούσε η ορατότητα του Ζακ στη ζωή, αλλά η ορατότητα του Ζακ στο θάνατο τους εξοργίζει.

Τους αγχώνει μην πάρει ο Ζακ τη θέση των δικών τους ηρώων, αυτών που μάθαμε στο σχολείο και πέθαναν για το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Αυτοί είναι οι σωστοί ήρωες, που πεθαίνουν με ένα σπαθί στο χέρι, ή έστω μαρτυρούν για την πίστη τους σε μια αρένα με λιοντάρια, όχι γονατιστοί στο πάτωμα να δέχονται ανήμποροι κλωτσιές. «Τι το ηρωικό έχει αυτό», αναρωτιούνται.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ο Ζακ έζησε όντως σαν ήρωας. Όχι μόνο επειδή ήθελε ασύλληπτη τόλμη να δηλώνει περήφανα αυτό που είναι σε μια κοινωνία που προσπαθούσε με χίλιους τρόπους να τον τιμωρήσει γι αυτό. Αλλά και επειδή ο τρόπος που ζούσε έκανε τη ζωή των άλλων καλύτερη. Ο Ζακ ενέπνεε. Και γι αυτό ο Ζακ αγαπήθηκε. Κι επειδή αγαπήθηκε δε θα εξαφανιστεί τόσο εύκολα. Κι ο φρικτός τρόπος που πέθανε όμως αν μη τι άλλο τον ανάγει σε σύμβολο ενός αγώνα. Γιατί είναι τραγική ειρωνεία να έχει ζήσει πολεμώντας τον εκφασισμό της κοινωνίας και να πεθάνει από αυτόν.

Κι αν όλη αυτή η διαμάχη που έχει προκύψει είναι μια μάχη μεταξύ ηρώων, των δικών τους και των δικών μας, ε τότε ας κάνουμε άγαλμα τον Ζακ, γιατί όχι? Γιατί να είναι οι ήρωες μονοπώλιο των εθνικιστών και των στρατόκαυλων?

Το Λιντσάρισμα του Ζακ

Το Σάββατο το πρωί είχε ήδη κυκλοφορήσει μια πολύ πιασάρικη ιστορία: ένας «ληστής» εγκλωβίστηκε σε ένα άδειο κοσμηματοπωλείο και πέθανε προσπαθώντας να διαφύγει σπάζοντας την τζαμαρία. Η ιστορία αυτή ήταν άρτια από μόνη της και παίχτηκε πολύ γιατί λειτουργούσε ως cautionary tale. Το ηθικό δίδαγμα ήταν: ΑΥΤΗ είναι η μοίρα που περιμένει όποιον γίνει κλέφτης και πρεζάκι γιατί ο θεός αγαπά τον κλέφτη αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη –ή μάλλον τον «νοικοκυραίο». Ο ληστής τιμωρήθηκε από τη θεία δίκη όπως του άξιζε και όλα καλά, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι.

Λίγο μετά βέβαια, το τακτοποιημένο αυτό αφήγημα άρχισε να αλλάζει επειδή -ουπς- υπήρχε ένα βίντεο το οποίο έδειχνε τον καταστηματάρχη και μέρος του μαζεμένου απ’έξω πλήθους να κλωτσά την τζαμαρία του κοσμηματοπωλείου και στη συνέχεια τον ίδιο τον δράστη μέχρι αναισθησίας. Αυτή ήταν μια μικρή λεπτομέρεια που τα αρχικά ρεπορτάζ δεν είχαν μπει στον κόπο να ενσωματώσουν. Τώρα λοιπόν το αφήγημα άλλαξε με έναν τρόπο που δίχασε την κοινή γνώμη. Η τιμωρία του δράστη δεν ήταν τελικά τόσο αυτόματη, σαν θεϊκή παρέμβαση. Επρόκειτο περί λιντσαρίσματος. Ένα λιντσάρισμα όμως που βρήκε πάρα πολλούς υποστηρικτές.

Τi ήταν αυτό που έκανε το συγκεκριμένο λιντσάρισμα αποδεκτό από τόσο μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας; Τι ήταν αυτό που οδήγησε το ελληνικό διαδίκτυο να κατακλυστεί από χαιρέκακα και μοχθηρά σχόλια για τον δράστη, που στο μεταξύ είχε αποκτήσει πρόσωπο και όνομα; Τι ήταν αυτό που οδήγησε τα τρολ να συρρέουν στη σελίδα του Ζακ για να ξεράσουν το μίσος τους για το «πρεζάκι», τον «πούστη», τον μολυσμένο με AIDS; Τη στιγμή αυτή τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής έρευνας δεν έχουν βγει. Λίγη σημασία έχουν όμως, όταν τόσοι πολλοί εκφράζουν απροκάλυπτα την χαρά και την ανακούφισή τους που ο δράστης βρήκε αυτόν τον φρικτό θάνατο.

42559795_315478772590269_1655270946950348800_n

Ρωτάνε πολλοί: «ναι, αλλά κι εσείς στη θέση του κοσμηματοπώλη τι θα κάνατε;» Πολλά μέσα έσπευσαν μάλιστα να αποκρυσταλλώσουν αυτή την ερώτηση με δημόσια ψηφοφορία, παραβλέποντας πως η ουσία των συνταγματικών δικαιωμάτων συνίσταται ακριβώς στο ότι αυτά είναι κατοχυρωμένα ανεξαρτήτως του τι επιθυμεί η πλειονότητα των πολιτών. Ξέρω πολλούς που έπεσαν θύματα κλοπής και διάρρηξης και που ΔΕ θα ήθελαν να κλωτσήσουν έναν ανήμπορο κλέφτη στο κεφάλι. Αυτή όμως είναι η λάθος ερώτηση. Γιατί αυτός που κλώτσησε τον πεσμένο στο έδαφος Ζακ δεν ήταν μόνο ο άμεσα θιγόμενος από την απόπειρα κλοπής. Ήταν και μέρος του συγκεντρωμένου πλήθους για το οποίο δεν διακυβευόταν πραγματικά τίποτα. Το πλήθος αυτό, που συμμετείχε στο λιντσάρισμα είτε με κλωτσιές και ρίψη αντικειμένων είτε με επικρότηση των προηγούμενων δεν είχε κάτι να χάσει εκείνη τη στιγμή. Εξέφραζε απλά το μίσος του προς τον ανώνυμο κλέφτη που παραπατούσε –και άρα πιθανότατα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα «πρεζάκι». Δεν τον χτύπησαν εν βρασμώ ψυχής. Τον χτύπησαν πολύ ψύχραιμα και νηφάλια για όλα αυτά που αντιπροσώπευε.

Η ταύτιση με τον κοσμηματοπώλη λοιπόν δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από την απέχθεια προς το δράστη. Και τα δύο όμως έχουν βαθιές ρίζες στο σύστημά, ένα σύστημα που έχει μάθει να δίνει προτεραιότητα στην ατομική περιουσία σε σχέση με την ανθρώπινη ζωή. Ένα σύστημα που επιβραβεύει όσους συνεισφέρουν στο εγχώριο ΑΕΠ ενώ καταδικάζει και τιμωρεί την ίδια την φτώχεια που παράγει. Ένα σύστημα που περιθωριοποιεί ανθρώπους όπως ο Ζακ -ομοφυλόφιλους, οροθετικούς, θηλυπρεπείς- τους κόβει τα φτερά από μικρή ηλικία και μετά τους τιμωρεί που δεν είναι δήθεν αρκετά παραγωγικοί, που έχουν κατάθλιψη, που αναπτύσσουν εξαρτήσεις, που δεν βρίσκουν μια δουλειά της προκοπής βρε παιδί μου. Στην καρδιά αυτού του συστήματος βρίσκεται η παραγωγικότητα, γι’ αυτό και ένα οροθετικό «πρεζάκι» βρίσκεται ακριβώς στην κατώτατη βαθμίδα της κοινωνικής ιεραρχίας. Γιατί, όπως τόνισαν και αρκετά σκατόψυχα τρολ, ο Ζακ τους έτρωγε τους φόρους με το επίδομα που έπαιρνε. Και εδώ ακριβώς διαφαίνεται η νεοφιλελεύθερη σκέψη όπου στοιχειώδη σεβασμό και ανθρώπινα δικαιώματα αποκτάς μέσα από την παραγωγικότητά σου και τους φόρους που πληρώνεις, όχι απλά επειδή είσαι άνθρωπος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα σου, έρχονται υπό προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις που έτσι κι αλλιώς δεν πληρούν όλ@, γιατί το ίδιο το σύστημα δεν το επιτρέπει.

Η έννοια του νοικοκυραίου ενσαρκώνεται με απόλυτη σαφήνεια στο πρόσωπο του κοσμηματοπώλη ο οποίος είχε το μαγαζάκι του και το θεωρούσε το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο –πιο σημαντικό και από την ανθρώπινη ζωή. Ο νοικοκυραίος είναι ακριβώς αυτός που φοβάται να μη χάσει ακόμα και αυτά τα λιγοστά που έχει, και που θα τα υπερασπιστεί πάση θυσία –ακόμα κι αν η θυσία αυτή είναι ένας άλλος άνθρωπος. Κι αν δεν τίθεται ζήτημα υπεράσπισης, τίθεται ζήτημα τιμής –τις κλωτσιές άλλωστε ο Ζακ τις έφαγε, όχι πιά επειδή απειλούσε το μαγαζάκι του άλλου, αλλά επειδή απείλησε την ιδέα της ατομικής ιδιοκτησίας, του περιφραγμένου χώρου του. Όλοι μπορούμε να γίνουμε νοικοκυραίοι αν αποκτήσουμε ένα iphone που δεν έχουμε ξεχρεώσει ακόμα, ένα λάπτοπ, ένα αμάξι, ένα διαμέρισμα. Και αυτή είναι η παγίδα του καπιταλισμού –πως δίνει σχεδόν σε όλους κάτι να χάσουν, ώστε να έχουν διακύβευμα στη συντήρηση του συστήματος, χωρίς ποτέ να το αμφισβητούν. Ταυτόχρονα όμως, το ίδιο το σύστημα παράγει αναπόφευκτα μια κατηγορία ατόμων που στερείται τα πάντα. Αυτοί δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Και αυτό όχι μόνο το χρεώνουμε στους ίδιους, αλλά και τους τιμωρούμε γι αυτό, επειδή οι ζωές τους έτσι κι αλλιώς δεν θεωρούνται άξιες να βιωθούν. «Πρεζάκια και γκέι δεν είστε αναγκαίοι» φώναζαν άλλωστε οι χρυσαυγίτες που διαδήλωσαν προς συμπαράσταση του κοσμηματοπώλη. Κάποιες ζωές απλά περισσεύουν.

Νομικά το θέμα είναι απλό: Η απόπειρα κλοπής είναι καταδικαστέα. Μόνο που η προβλεπόμενη καταδίκη δεν είναι η σωματική βία, ούτε ο θάνατος. Όσοι επικαλούνται το νόμο, είναι λίγο γελοίο που η νομιμοφροσύνη τους σταματά εκεί. Ή πιστεύεις στο νόμο ή όχι. Η αυτοδικία είναι παράνομη, ειδικά σε τέτοιες συνθήκες, όπου, ούτε η ζωή κανενός απειλούταν, αλλά ούτε και ο δράστης ήταν πιθανό να διαφύγει. Να το ξανατονίσουμε: ο δράστης δεν απείλησε σε καμία φάση τη ζωή κανενός. Όχι μόνο αυτό, αλλά γρήγορα έγινε προφανές ότι δεν θα κατάφερνε ούτε την περιουσία να του αποσπάσει. Ο κοσμηματοπώλης θα μπορούσε να τον παραδώσει τα επόμενα λεπτά στην αστυνομία και να έχει σχεδόν μηδενικές απώλειες. Φαίνεται όμως ότι δεν του έφτανε αυτό. Ήθελε ΕΚΔΙΚΗΣΗ. Και την στιγμή που κλωτσούσε τον ανήμπορο να αντιδράσει Ζακ, λίγο φάνηκε να τον ενδιαφέρει αν η εκδίκησή του θα έφτανε μέχρι το θάνατο –όπως είναι πολύ πιθανό να συμβεί όταν κλωτσάς κάποιον επανειλημμένως στο κεφάλι.

Δεν είναι λοιπόν νομικό το ζήτημα, είναι ηθικό. Και γι’ αυτό στην πραγματικότητα, το ερώτημα που θα έπρεπε να είχε τεθεί σε ψηφοφορία είναι: συμφωνείτε να εκδικούμαστε με θάνατο όσους καταπατούν τον ιδιωτικό μας χώρο ακόμα και όταν είναι εμφανές ότι δεν κινδυνεύουμε; Συμφωνείτε να τιμωρούμε με θάνατο όσους αναγκάζονται να κλέψουν για να επιβιώσουν; Συμφωνείτε να προσποιούμαστε ότι όλοι έχουμε ίσες ευκαιρίες, και να κλείνουμε τα μάτια σε όλους αυτούς τους κοινωνικούς αποκλεισμούς που οδηγούν σε ακραία φτώχεια και απελπισία; Συμφωνείτε πως η ζωή κάποιων μετράει λιγότερο, γιατί έκαναν κάποιες ατυχείς επιλογές με τις οποίες έβλαψαν πρωτίστως τον εαυτό τους; Συμφωνείτε πως αυτά τα περιθωριακά στοιχεία πρέπει να εξοντωθούν έστω και με αυτοδικία, αντί να δημιουργήσουμε έναν κόσμο με συμπόνοια, κατανόηση, και δικαιοσύνη;

Και αν έμαθα κάτι αυτές τις μέρες, είναι πως η απάντηση δεν έχει να κάνει με το πόσο Agaben, πόση Butler, ή πόση κοινωνιολογία έχεις διαβάσει. Έχει να κάνει με την ενσυναίσθηση.

Συμφωνείτε πως είναι η ενσυναίσθηση αυτό που καθορίζει την ανθρωπιά μας;

Αιτίες Βιασμού και Πατριαρχικοί Μύθοι

 

38427948_658001717915564_226763862228074496_n.png

Τετράγωνη πατριαρχική λογική σύμφωνα με την οποία αν περάσεις από το Πεδίο του Άρεως το ξημέρωμα με παντελόνι θα σε δει ενας επίδοξος βιαστής και θα σκεφτεί «αυτή φαίνεται καλή κοπελίτσα, ας την αφήσω να περάσει» ενώ αν σε δει με μία μινι φούστα θα πει «επιτέλους, ένα αξιοπρεπές θύμα βιασμού»!

Το είδος αυτό του σχολίου που υποτίθεται ζητά από τις γυναίκες να προστατευτούν και να πάρουν κι αυτές την ευθύνη της αποτροπής του βιασμού δεν κάνει τίποτα αλλο απο το να αναπαράγει κλασικούς μύθους βιασμούς που ουδεμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα και καταλήγουν απλά να κάνουν victim blaming -βιάστηκε στην καλύτερη γιατί ηταν χαζή, στην χειρότερη επειδή πήγαινε γυρεύοντας.

Πρώτον καμία γυναίκα δε θα περάσει από το Πεδίο του Άρεως από αφέλεια ή άγνοια κινδύνου. Κάθε γυναίκα που έχει περπατήσει ποτέ μόνη της έχει ΠΛΗΡΗ γνώση κινδύνου, για τον οποίο φρόντισαν να την προειδοποιήσει η κοινωνία από τότε που άρχισε να καταλαβαίνει. Ο λόγος να κυκλοφορεί μια γυναίκα αργά το βράδυ μονη της είναι σχεδόν αποκλειστικά ότι δεν έχει λεφτά για ταξί είτε οτι χάθηκε.

Δεύτερον, η ιδέα οτι στο Πεδίο του Άρεως ειναι πιο πιθανό να βιαστείς στηρίζεται στην σύνδεση του σημείου με περιθωριοποιημένες ομάδες λες και αυτές βιάζουν σε μεγαλύτερα ποσοστά. Λες και αν κυκλοφορείς σε καθώς πρέπει μέρη με καθώς πρέπει ανθρώπους ( Έλληνες τις μεσαίας τάξης) θα αποφύγεις τον βιασμό. Στην πραγματικότητα 8 στους 10 βιασμούς συμβαινουν από γνωστά σου άτομα -συνήθως σε οικεία περιβάλλοντα.

Τρίτον, ενώ οι φεμινίστριες κατηγορούνται συχνά πως αντιμετωπίζουν κάθε άντρα σαν υποψήφιο βιαστή στην πραγματικότητα είναι η πατριαρχική λογική που το κάνει, θεωρώντας πως σε κάθε άντρα λείπει απλά μία καλή ευκαιρία (Πεδίο του άρεως στα ξημερώματα) και ένας καλός λόγος (φοράει μίνι φουστα) για να βιάσει μια γυναίκα, είναι δηλαδή απλά οι συνθήκες που μετατρέπουν ένας άντρα που σέβεται τις γυναίκες και έχει στοιχειώδη ενσυναίσθηση σε βιαστή.

Στην πραγματικότητα ένας βιαστής θα βιάσει όπου μπορέσει και οποι@ μπορέσει, η αιτία όμως που ειναι βιαστής ειναι το male entitlement, η αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος (όταν το θύμα είναι γυναίκα) και η κουλτούρα του βιασμού η οποία από τη μιά τον βοηθάει να το δικαιολογήσει στον εαυτό του χωρίς να νιώθει ότι κάνει κάτι λάθος και από την άλλη τον κάνει να ξέρει οτι οι πιθανότητες να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί ειναι ελάχιστες. Και το σχόλιο αυτο ειναι μέρος αυτής της κουλτούρας.

Οι Φώκιες και οι Γόηδες

36531127_413366362474766_9002099814300647424_n

Με το στάτους αυτό ο συντάκτης και οσοι τον επικροτούν έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν ένα αίσθημα ανωτερότητας απέναντι σε δύο κατηγορίες: τις γυναίκες (όχι μόνο τις παχιές τις οποίες μειώνει άμεσα με αφθονο slut shaming μετατρεποντάς τις στην απόλυτη ντροπή αλλά και τις υπολοιπες καθώς τις μειώνει σε τίποτα άλλο πέρα από ένα σεξουαλικό αντικείμενο με μόνο σκοπόν να δώσει αξία στον άντρα χωρίς να έχει δική της) αλλά και τους άντρες αυτούς που δεν επιτελούν σωστά την αρρενωπότητά τους κάνοντας σεξ με εμφανίσιμες γυναίκες. Το δεύτερο αυτό μπορεί να χρησιμεύσει και στους άντρες που θέλουν να πιστεύουν ότι μπορεί να μην είναι επιτυχημένοι σεξουαλικά αλλά τουλάχιστον δεν κάνουν σεξ με αυτή την απεχθή κατηγορία γυναικών που στην πατριαρχία αντιστοιχεί μόνο σε β’ κατηγορίας άντρα. Γενικότερα δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, στην πατριαρχία αν είσαι άντρας μπορείς να βρεις πολλούς τρόπους να νιώσεις ανώτερος ακόμα και αν δεν είσαι το πρότυπο ηγεμονικής αρρενωπότητας. Πάντα θα υπάρχει κάποιος και σίγουρα κάποια που θα είναι ακόμα χαμηλότερα από σένα στην πατριαρχική ιεραρχία. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το υπενθυμίζεις σε αυτ@ς αλλά κυρίως στον εαυτό σου με δημόσιες ανακοινώσεις για ένα πατριαρχκό ego boost.

Τελικά Κομπλιμετάρουν οι Γυναίκες η Μία την Άλλη?

37236213_296140620930732_1059717604727324672_n

Ωπα γιατί μπερδεύτηκα! Τελικά οι γυναίκες κομπλιμεντάρουν δύσκολα η μία την άλλη ή υπερβολικά? Είναι ανταγωνιστικές και επιθετικές μεταξύ τους ή φουσκώνουν η μία τα μυαλά της άλλης με αβάσιμες κολακείες και ανυποστατα θετικά σχόλια εκεί που μόνο οι άντρες θα έπρεπε να κρίνουν την εμφάνισή τους?

Μα και τα δύο ταυτόχρονα, οι δύο αφηγήσεις συνυπάρχουν και έχουμε δει πολλαπλα posts που μας κατηγορούν και για τα δυο. Δεν έχει σημασία άλλωστε η αντίφαση, σημασία έχει στην πατριαρχία η γυναικεία φιλία να απαξιώνεται συνεχώς και οι ίδιες οι γυναίκες να μειώνονται σε καρικατούρες που ό,τι κάνουν είναι ενοχλητικό, γελοίο, ψεύτικο και πάντα κατώτερο από αυτό που κάνουν οι άντρες.