Τι του Έκανε του Φουκαρά Άραγε

πεταξε τη γυναικα του απο το αμαξι

Ο,ΤΙ και να κάνει ένας άντρας σε μία γυναίκα δικαιολογειται εκ των πρότερων στη βάση μιας φανταστικής εικόνας όπου αυτος σίγουρα θα ειναι το θύμα της γυναικείας γκρίνιας και στην οποία απλά αντιδρά παρορμητικά. Δικαιολογείται από ανθρώπους που δεν ήταν εκεί ούτε έχουν όντως κανένα στοιχείο για το τι προηγήθηκε, απλά έχουν πρόχειρο στο μυαλό τους ένα προκατασκευασμένο πατριαρχικό σενάριο που το έχουν δει σε μυριάδες ταινίες, σειρές, γελοιογραφίες, ανέκδοτα
Advertisements
Τι Εξυπηρετεί ο Μύθος της Γυναικείας Γκρίνιας

Τι Εξυπηρετεί ο Μύθος της Γυναικείας Γκρίνιας

Προσέξτε εδώ πώς άλλο ένα περιστατικό έμφυλης βίας κανονικοποιείται και παρουσιάζεται ως σχεδόν κωμικό από τον τίτλο του site, o oποίος δείχνει να τον δικαιολογεί υιοθετώντας την οπτική του θύτη -την οπτική του άντρα: δεν άντεξε ο κακόμοιρος ε και … Συνέχεια

Οι Γυναίκες δεν Γουστάρουν τους Άντρες Επειδή Είναι Βίαιοι, τους Γουστάρουν Παρόλο που Είναι Βίαιοι

αμα δεν χτυπας δεν έχεις πυγμή

Αυτή είναι μια άκομψη προσπάθεια ενός κουτοπόνηρου μισογύνη να μας πείσει ότι οι αντρική βία είναι κάτι που οι γυναίκες επιζητάνε και όχι απλά ανέχονται.

Είναι πολύ διαδεδομένο οι γυναίκες να απεικονίζονται ως κάποιες που «την θέλουν την σφαλιάρα τους» για να μπορούν να σεβαστούν τους άντρες, ότι αναστενάζουν με πόθο όταν αυτοί τους πουλάνε τσαμπουκά και βαράνε το χέρι τους στο τραπέζι. Στην πραγματικότητα η αντρική βία δεν είναι κάτι που οι γυναίκες αποζητούν σε έναν άντρα, είναι απλά κάτι που η κοινωνία τις εκπαιδεύει να το υπομένουν γιατί τι να κάνουμε άντρες είναι, θα τους ξεφύγει και ένα χαστούκι -είναι από τη φύση τους επιθετικοί.

Καμία γυναίκα δεν επέλεξε ποτέ έναν άντρα επειδή ήταν βίαιος, πολλές γυναίκες όμως παρέμειναν σε μία σχέση ΠΑΡΟΛΟ που αυτός ήταν βίαιος επειδή η αντρική βία παρουσιάζεται ως τόσο φυσική και αναμενόμενη που πολλές γυναίκες θεωρούν ότι αυτό είναι το στάνταρ, ότι δε θα βρουν κάτι διαφορετικά. Προσθέστε σε αυτό και το πώς η κοινωνία τείνει να κατηγορεί μια γυναίκα που εγκατέλειψε έναν άντρα και του «χάλασε» το σπίτι όπως και τον φόβο ότι αν πάει να φύγει θα φάει όλο το ξύλο μαζεμένο και θα βρεθεί νεκρή -καθώς ένας μεγάλο ποσοστό γυναικών που δολοφονούνται από τον σύντροφό τους είναι όταν ακριβώς τον χωρίζουν- και θα καταλάβετε γιατί οι γυναίκες μένουν με τέτοιους άντρες.

Οι γυναίκες δεν θα κακοχαρακτηρίσουν ούτε θα ξενερώσουν με έναν άντρα επειδή ΔΕΝ τους άσκησε βία. Θα αφήσουν όμως τον εαυτό τους να μετατραπεί σε σάκο του μποξ στο οποίο ένας άντρας θα εξασκήσει τον «ανδρισμό» του ακριβώς επειδή η κοινωνία έχει δομήσει την έννοια του ανδρισμού γύρω από τη βία και την επιθετικότητα και την έννοια της θηλυκότητας γύρω από την στωικότητα και την παθητικότητα. Αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ επιλογή των γυναικών. Είναι μια κατάσταση που ευνοεί αποκλειστικά τους άντρες.

Γιατί Θεωρούμε Υπεύθυνες τις Γυναίκες για τα Βίαια Εγκλήματα Ενός Άντρα

Untitled.png

Επανέρχεται εδώ το μοτίβο σύμφωνα με το οποίο για τα βίαια εγκλήματα ενός άντρα ευθύνεται η γυναίκα. Το βλέπουμε ξανά και ξανά σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης η κοινωνία να κατηγορεί την μητέρα. Είναι σαν να έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ με την αντρική βία, σαν να την θεωρούμε τόσο φυσική που να μη μας εκπλήσσει τόσο γιατί ένας άντρας πλάκωσε στο ξύλο/σκότωσε/βίασε ένα παιδί αλλά περισσότερο γιατί η μητέρα του παιδιού δεν τον σταμάτησε. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι η πατριαρχία θεωρεί τους άντρες εκ φύσεως βίαιους και σεξουαλικά επιθετικούς επομένως το βάρος για την κατάπνιξη των ενστίκτων τους πέφτει στις γυναίκες που ξαφνικά γίνονται οι φύλακες της ηθικής των αντρών.

Ταυτόχρονα, μία γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα μάνα, οφείλει να θυσιαστεί για το παιδί της, να μπει μπροστά, να πεθάνει αν χρειαστεί γιατί στο κάτω κάτω από τη στιγμή που θα γεννήσει η δική της ζωή δεν έχει αυτόνομη αξία, μετατρέπεται απλά σε ένα κουκούλι προστασίας του παιδιού της. Αυτό είναι το είδος του ηρωισμού, όπως έχουμε ξαναπεί, που περιμένει η πατριαρχία από τις γυναίκες. Όχι να πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης αλλά σίγουρα να πεθαίνουν για το παιδί τους -δεν έχετε ακούσει άλλωστε το πατριαρχικό κλισέ πως σε έναν σεισμό ο άντρας ενστικτωδώς θα προστατέψει τον εαυτό του ενώ η μητέρα το παιδί της? That’s just nature και η γυναίκα που αποτυγχάνει στην αποστολή της αυτή έχει αποτύχει ως άνθρωπος περισσότερο από έναν άντρα που έχει αποτύχει να αποκτήσει στοιχειώδη ανθρωπιά.

Είναι ειρωνικό που η πατριαρχία φροντίζει να κάνει τις γυναίκες τόσο παθητικές ανατρέφοντάς τες να νομίζουν ότι είναι αδύναμες και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς άντρα και μετά τις κατηγορεί που γίνονται ακριβώς αυτό.

Οι Σεξεργάτριες δεν Είναι Ανθρώπινο Ανάχωμα Απέναντι στην Αντρική Βία

52713799_953668614843849_5099281977526190080_n

Η διαδεδομένη ιδέα πως οι σεξεργάτριες μας προστατεύουν από την αντρική βία υπονοεί πως:
1) Η αντρική (σεξουαλική) βία και επιθετικότητα είναι φυσιολογικές και αναπόφευκτες οπότε θα πρέπει τουλάχιστον να εκτονώνονται κάπου.
2) Οι αντρικές σεξουαλικές ανάγκες θα πρέπει να ικανοποιούνται αλλιώς αναπόφευκτα θα καταλήξουν στο βιασμό.
3) Οι σεξεργάτριες λειτουργούν ως ανθρώπινο ανάχωμα ανάμεσα στους άντρες και της μη-σεξεργάτριες γυναίκες και άρα η αυξημένη βία που αντιμετωπίζουν κατά την εργασία τους είναι αναμενόμενη και δεν μπορούμε να την εμποδίσουμε.

Ανάμεσα στην whorephobia που κατηγορεί τις σεξεργάτριες ως υπεύθυνες για την σεξουαλική βία και την ιδέα πως οι σεξεργάτριες μας «προφυλάσσουν» θα πρέπει να εστιάσουμε στο πώς και τα δύο discourses κατασκευάζουν τον άντρα ως εγγενώς επιθετικό δικαιολογώντας έτσι την αντρική βία και ταυτόχρονα θεωρούν τις ίδιες γυναίκες υπεύθυνες για το αν θα τους αποτρέψουν ή θα τους προκαλέσουν.

Γράμμα από Ένα Πολύ Χειριστικό Έμβρυο

γεια σου μαμα

 

Με αυτούς τους γελοιοδέστατους, μελοδραματικούς συναισθηματικούς εκβιασμούς η χριστιανική Δεξιά προσπαθεί να αποτρέψει τις γυναίκες από το να κάνουν έκτρωση. Βάζοντας το «αγέννητο παιδί» να μιλάει σαν να έχει αυτοσυνείδηση, προσωπικότητα, φιλοδοξίες αποκρύπτει εσκεμμένα ότι τα έμβρυα δεν είναι παιδιά, δεν μιλάνε, δεν σκέφτονται και δεν έχουν όνειρα. Επίσης δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από την μάνα τους -και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα μωρό και σε ένα έμβρυο.

Πέρα από την κλασική ρητορική που ταυτίζει τα έμβρυα με παιδιά, ενδιαφέρον σε αυτή την αφήγηση είναι και ποια ζωή αξιολογείται ως σημαντική, τόσο σημαντική που η απώλειά της να παρουσιάζεται ;όχι μόνο ως προσωπικό δράμα αλλά και ως τραγωδία για ολόκληρη την κοινωνία. Βάζοντας το έμβρυο να είναι αγόρι και μάλιστα μελλοντικός γιατρός (επαγγελματικός προσανατολισμός που αναφέρεται όχι μία αλλά δύο φορές) το κείμενο προσπαθεί να στρέψει το σύνολο ενάντια στην μητέρα που δεν υπερασπίστηκε αυτή τη ζωή. Με ποιο δικαίωμα μας στερεί έναν γιατρό που θα μπορούσε να ανακαλύψει την θεραπεία του καρκίνου αύριο μεθαύριο? Κάποιες ζωές μετράνε περισσότερο και προφανώς για ένα τέτοιο κείμενο ένας μελλοντικός οδηγός ταξί δε θα εξυπηρετούσε τον στόχο του.

Φυσικά απευθυνόμενο μόνο στην μητέρα το γράμμα θέτει την γυναίκα ως αποκλειστική υπεύθυνη για την γέννηση του παιδιού. Η εγκατάλειψη από τον άντρα δε θα πρέπει να την αποθαρρύνει, αυτό είναι το είδος του ηρωισμού που η πατριαρχία αναμένει από τις γυναίκες. Να γεννούν προς όφελος του κοινωνικού συνόλου ένα παιδί σε έναν κόσμο που θα φέρουν μόνες τους το οικονομικό, συναισθηματικό και ψυχολογικό βάρος της ανατροφής του -σε έναν κόσμο μάλιστα που αντιμετωπίζει τις ανύπαντρες γυναίκες ως αποτυχημένες. Την πατριαρχία δεν την ενδιαφέρουν οι συνθήκες ανατροφής του παιδιού, την ενδιαφέρει μόνο η αναπαραγωγή και αυτή απαιτεί ελεύθερη πρόσβαση στην μήτρα των γυναικών. Από τη στιγμή που θα γεννηθεί είναι πρόβλημα της μητέρας. Αλήθεια, πόσο πιθανό είναι το παιδί αυτό να γίνει γιατρός δεδομένης της ταξικής καταπίεσης που θα πρέπει να αντιμετωπίσει? Έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες σε εκπαίδευση και μόρφωση -πολύ περισσότερο σε χώρες που οι σπουδές αυτού του είδους είναι πανάκριβες?

Ενδιαφέρον είναι επίσης το πώς σύμφωνα με την αφήγηση αυτή η γυναίκα θεωρείται αδιανόητο να μην χαρεί με την εγκυμοσύνη ενώ είναι ο άντρας αυτός που αντιτίθεται και την πιέζει να κάνει έκτρωση -γιατί ξέρετε, οι άντρες δεν έχουν «βιολογικό ρολόι» ούτε ‘μητρικό ένστικτο» και άρα είναι φυσικό να μη θέλουν παιδιά. Τοποθετώντας στην σφαίρα του μη-διανοητού την γυναίκα που επιλέγει να κάνει έκτρωση γιατί απλά δεν χάρηκε καθόλου με την προοπτική να γίνει μάνα, το ίδιο το αφήγημα χτίζει την θηλυκότητα ως αναπόσπαστη από την μητρότητα. Το να είσαι γυναίκα και να μη θες παιδί -να μην το θες μάλιστα σε οποιαδήποτε άκυρη στιγμή σου προκύψει εγκυμοσύνη- σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα. Πιο εύλογο στα μάτια της πατριαρχίας φαντάζει, να φταίει τουλάχιστον η κακοποιητική σου σχέση.

Ως φεμινίστριες υποστηρίζουμε το δικαίωμα τον γυναικών στην σωματική αυτονομία. Θα θέλαμε μια κοινωνία που οι γυναίκες μπορούν να αποφασίζουν αν και πότε θα γίνουν μητέρες χωρίς να φοβούνται ούτε τον κακοποιητικό σύντροφό τους, ούτε το κοινωνικό στίγμα της «δολοφόνου» αν αποφασίζει να τερματίσει την εγκυμοσύνη της επειδή τα δικά της όνειρα είναι πιο σημαντικά από τα όνειρα του Δρ Γιάννη με τα καστανά μαλλιά. Και είναι ξεδιάντροπα υποκριτικό που η χριστιανική Δεξιά καλεί τις γυναίκες να επαναστατήσουν ενάντια στην θέληση του δυνάστη συντρόφου τους μόνο όταν αυτός στρέφεται ενάντια στην μητρότητα, τον μόνη περίπτωση δηλαδή στην οποία η πατριαρχία θεωρεί σημαντική τη ζωή των γυναικών.

Έρχονται οι Οθωμανοί και μας Παίρνουν τις Γυναίκες

κυρα φροσυνη uncensored.png

EΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!
Αλλά κι αυτές τέτχοιες είναι, οι κάρχιες, που αντί να περιμένουν το τίμιο λαϊκό ελληνόπουλο κάθονται στους Τουρκαλάδες για τα λούσα και τις belvedere της εποχής.

Θα ήταν διασκεδαστικό να παρατηρούμε την αναστάτωση των Ελληναράδων για την σεξουαλική ζωή μιας γυναίκας που έζησε τον προ-προηγούμενο αιώνα αν δεν επρόκειτο για μία ακόμα γυναικοκτονία την οποία επικροτούν. Επιπλέον αν δεν έδειχνε πως η τιμωρητική στάση της κοινωνίας προς την γυναικεία σεξουαλικότητα επιμένει στο πέρασμα των αιώνων με αποτέλεσμα οι γυναίκες να την πληρώνουν με τη ζωή τους. Αν οι σχολιαστές εκλαμβάνουν αυτή την αφήγηση ως απόδειξη ότι οι γυναίκες παραμένουν εξίσου ανήθικες μέσα στην ιστορία, οι ίδιοι στην πράξη αποδεικνύουν πως είναι μάλλον η αντρική στάση απέναντι στην γυναικεία σεξουαλικότητα που παραμένει ίδια.

Ενδιαφέρουσα εδώ είναι η χρήση της λέξης «προδοσία», η έννοια της οποίας επεκτείνεται ώστε να περιλαμβάνει την σύναψη σεξουαλικών σχέσεων των γυναικών με άντρες άλλης φυλής αλλά ποτέ το αντίθετο. Ο άντρας που πηδάει γυναίκες του εχθρού δεν θεωρείται ποτέ προδότης -αντιθέτως θεωρείται ότι τις υποτάσσει. Η προδοσία δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση που δεν περιλαμβάνει την αποκάλυψη κάποιου στρατιωτικού ή εθνικού μυστικού, πηγάζει από την ιδέα ότι η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι κάτι που ανήκει στους άντρες, και συγκεκριμένα στους άντρες της φυλής της, επομένως η σύναψη σχέσεων εκτός φυλής ισοδυναμεί με την παράδοση κάποιου εθνικού αγαθού στον εχθρό. Αντιθέτως, οι άντρες, έχοντας αυτόνομη σεξουαλικότητα, δεν θα κατηγορούνταν ποτέ ως προδότες παρά μόνο αν εξαιτίας αυτής της σχέσης πρόδιδαν ένα μυστικό -στην οποία περίπτωση και πάλι θα το απέδιδαν στις ικανότητες χειραγώγησης της κατασκόπου.