Πώς Σκέφτεται ένας Γυναικοκτόνος

Δεν είναι όλοι οι άντρες γυναικοκτόνοι, δεν είναι καν η πλειοψηφία, ένας πολύ ανησυχητικός αριθμός αντρών όμως σκέφτονται ακριβώς όπως οι γυναικοκτόνοι. Ένας ανησυχητικός αριθμός ανδρών (αλλά και γυναικών) όχι μονο συμπάσχουν με τον γυναικοκτόνο, όχι μόνο τον δικαιολογούν αλλά έχουν και το θράσος να το εκφράσουν δημόσια ακριβώς επειδή θεωρειται αποδεκτό. Αρκεί ένα μονο πολύ μικρό ποσοστό από αυτούς που σκέφονται έτσι να γίνουν γυναικοκτόνοι για να ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι γυναικες κινδυνεύουν με θάνατο όποτε δεν συμμορφώνονται στα πατριαχικά ιδεώδη.

Οι γυναικοκτόνοι ειναι απλά άνδρες που πήραν την πατριαρχική κοσμοθεωρία που θέλει την γυναίκα να το βουλώνει, να μη «βγάζει γλώσσα», να ανήκει στον άντρα, να είναι υπάκουη και υποτακτική και την έφεραν στο λογικό της άκρο: την τιμωρία της γυναικας με δολοφονία. Οι γυναικοκτόνοι ειναι κι αυτοί άνδρες που πιστεύουν οτι οι γυναικες έχουν ξεφύγει, ότι ο γάμος θέλει υπομονή κυρίως απο τις γυναικες, ότι οι ίδιοι ειναι φουκαράδες που αντιμετωπίζουν την γκρινια των γυναικών και που στο φινάλε αν ξεφύγουν λίγο παραπάνω και τις σκοτώσουν, ε σε κάποια χρόνια θα ναι έξω και θα ξανακάνουν τη ζωή τους. Οι γυναικοκτόνοι ειναι άνδρες που γνωρίζουν ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας θα τους αντιμετωπισει με κατανόηση και θα τους κανει να αισθάνονται δικαιωμένοι, Και η αντίληψη αυτής της δίκαιης τάχα οργής τους οπλίζει το χέρι τους.

Γυναίκες στον Στρατό


Αν θέλετε ίσα δικαιώματα να πηγαινετε στο στρατό, μας λένε. Αν οι φεμινίστριες θέλουν πραγματική ισότητα πρέπει να διεκδικήσουν οι γυναίκες να πηγαίνουν στον στρατό, επιμένουν. Μονο που οταν οι γυναικες πηγαινουν στο στρατό θα πρέπει να αναμένουν από σεξουαλική παρενόχληση έως ομαδικούς βιασμούς και να βγάλουν και τον σκασμό.

Με λίγα λόγια ο στρατος κατασκευάζεται ως ένας κατεξοχήν αντρικός χώρος, εχθρικός και απειλητικός για τις γυναικες και ταυτόχρονα ορίζεται ως ο χώρος αυτός που δικαιολογεί την αντρική ανωτερότητα και κυριαρχία. Ο στρατός είναι ένας χώρος ματσίλας και έμφυλης βίας που εκ των πραγμάτων αποκλείει τις γυναικες, αλλά ταυτόχρονα οι γυναικες θα αποδείξουν την αξία τους μόνο αν συμμετάσχουν σε αυτον. Στο μεταξύ οι φεμινίστριες κατηγορουνται ταυτόχρονα τόσο για το ότι δεν παλεύουν για την συμμετοχή των γυναικών όσο και για το ότι παλεύουν και άρα φταίνε αυτές που οι γυναίκες βιάζονται αντί να παραμείνουην στον ασφαλή χώρο της κουζίνας τους.

Ακριβώς γι αυτό το ζήτημα του στρατού αποτελεί μια παγίδα για τον φεμινισμό, γιατί οι γυναικες καλούνται να αποδείξουν την αξία τους υιοθετώντας αρρενωπές αξίες και θεσμούς ενώ ταυτόχρονα τιμωρούνται γι αυτό. Οι γυναικες και δη οι φεμινίστριες δεν έχουν κάτι να κερδίσουν επιδιώκοντας την στράτευση των γυναικών στην υπηρεσία του «εθνους», ενός έθνους που δικαιολογεί την ματσιλα και τους βιασμούς ως «φυσικούς», που βασίζεται στην έμφυλη βία τόσο στο εσωτερικό όσο και προς τους εχθρούς και που υμνει τον πόλεμο και τον μιλιταρισμό χωρίς να τα βλέπει κριτικά αλλά κι αυτά ως «φυσικά» και αναπόφευκτα.

Ο στρατός είναι ένα δίκοπο μαχαίρι για τον φεμινισμό ακριβώς γιατι ο αποκλεισμός των γυναικών στηρίχθηκε σε θεμελιώδεις για τον μισογυνισμό αξίες περί αντρικής δύναμης και γυναικείας αδυναμίας, περί άντρα στρατιωτη και γυναικας μάνας που θα γεννά στρατιωτες, άντρα προστάτη και γυναικας προστατευομενης. Οι γυναικες για να αποτινάξουν την κυριαρχία του άντρα προστάτη και καταπιεστή καλούνται έτσι να υιοθετήσουν οι ίδιες τον αντρικό ρόλο ενώ ταυτόχρονα να αποδεχτούν την κατωτερότητά τους εντός του στρατού και να αναπαράγουν στο εσωτερικό του την ίδια έμφυλη ιεραρχία που προσπαθούν τάχα να αποτινάξουν. Και έτσι δε βγαίνουν ΠΟΤΕ κερδισμένες.

Όταν αξίζεις βία εξαιτίας των νυχιών σου

Τα σχόλια ήταν όλα εμετικά (όπως προμηνύουν και τα γέλια ως επικρατούσα αντίδραση), ξεχώρισα όμως όσα αναδεικνύουν ένα μοτίβο, αυτό σύμφωνα με το οποίο μια γυναικα αξίζει την βία γιατί είναι «αφωνη», «χαζοβιόλα», «σούργελο», «τηλεσκουπίδι» και με κιτς νύχια. Με λίγα λόγια οι γυναικες που δεν επιτελούν το αποδεκτό, «καθωσπρέπει», «κλασάτο» πρότυπο θηλυκότητας, που είναι και το μόνο που θα άξιζε κάποιο είδος σεβασμού. Μια γυναίκα δηλαδή αξίζει βία επειδή η φωνή ή τα νύχια της δεν είναι του γούστου μας ή επειδή συμμετέχει στα ριάλιτι. Κι εδώ βλέπουμε να επανέρχεται η ιδέα, που βρίσκει υποστήριξη και στους κόλπους του φεμινισμού ότι οι άνθρωποι (και κυρίως οι γυναικες) των reality είναι κατώτεροι, και που συχά αναφέρονται ακόμα και από «φεμινίστριερς» ως «σούργελα», «νούμερα», «σκουπίδια» ή άνθρωποι «κατωτέρου πνευματικού επιπέδου». Είναι φυσικό ότι η συστηματική υποτίμηση ανθρώπων που απλά δεν μας ταιριάζουν αισθητικά ή έστω διανοητικά οδηγεί στην απανθρωποποιησή τους με τρόπο που η βία εναντίον τους να δικαιολογείται. Για άλλη μια φορά θα πρέπει να επιστήσουμε την προσοχή μας πως τα ζητήματα αισθητικής δεν είναι αθώα αλλά πάνε πακέτο με πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες. Το πρότυπο της «τραγουδιάρας» ή της «σκυλούς» απαξιώνεται σταθερά εδώ και χρόνια, ταυτιζόμενο άλλωστε και με την γυναικεία σεξουαλικότητα αλλά εμπεριέχοντας και ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο παρόλο που φυσικά πολλοί κουτουριάρηδες της Αριστεράς αρνούνται να το ανανγωρίσουν και συμμετέχουν στην υποτίμησή του.

Ο Μύθος της Πρώην που Χρησιμοποιεί το Παιδί Εκδικητικά ως Δικαιολογία για την Αντρική Βια

Ειναι ενδεικτικό το πως κάθε φορά που ένας άντρας ασκεί βία σε μια γυναικα το ερώτημα μετατοπίζεται στο τι μπορεί να έκανε εκείνη για να το προκαλέσει. Το άρθρο βέβαια δεν κάνει την παραμικρή νύξη για την αιτία της σύγκρουσης, δόξα τω Θεώ όμως υπάρχουν πάρα πολλά πολιτισμικά σενάρια πρόχειρα στα οποία μπορούν να ανατρέξουν οι σχολιαστ@ς προκειμένου να δικαιολογήσουν την πράξη -γιατί φυσικά το πιο σημαντικό είναι να καταλάβουμε ΓΙΑΤΙ ο άντρας μπορεί να έφτασε σε αυτό το σημείο, λες και η πατριαρχία και το entitlement και το μίσος προς τις γυναίκες που καλλιεργεί δεν αποτελεί επαρκή αιτία.

Το αφήγημα της γκρινιάρας συζύγου όπως και το αφήγημα της μέγαιρας πρώην που στερεί εκδικητικά το παιδί από τον άντρα υπάρχουν ακριβώς για να δαιμονοποιούν τις γυναικες και να δικαιολογούν την άσκηση βίας. Στην πραγματικότητα ΚΑΝΕΝΑΣ άντρας που χτυπάει την πρώην ή νυν γυναίκα του δεν αξίζει να δει το παιδί του -ούτε και κανέναν άλλον εδώ που τα λέμε. Δεν είναι ούτε καλός πατέρας ούτε καλός σύζυγος ούτε καν καλός άνθρωπος και η κουτοπόνηρη προσπάθεια να τα διαχωρίσουμε τον σύζυγο από τον πατέρα λες και η κακοποίηση των γυναικών δεν λέει κατι γενικά για αυτό που την ασκεί αλλά μόνο για την σχέση του με το θύμα δεν περνάει πια απαρατήρητη.
Επίσης να διευκρινίσουμε πως ο γονός που έχει την αποκλειστική επιμέλεια δεν έχει το παιδί «στην κατοχή του» γιατί το παιδί δεν είναι ιδιοκτησία να το έχεις στην κατοχή σου, ούτε τρόπαιο που κερδίζει κάποιος -η επιμέλεια αποδιδεται με βάση το συμφέρον του ίδιου του παιδιού. Η αποκλειστική επιμέλεια σημαίνει περισσότερες ευθύνες και περισσότερα οικονομικά και ψυχολογικά βάρη όπως και φυσικά μια τεράστια επένδυση χρόνου.

Και να θυμηθούμε εδώ μερικές μαρτυρίες γυναικών στα Φεμινιστικά Παραληρήματα που δείχνουν την άλλη πλευρά του αφηγήματος αυτού, όπου αντιθέτως το παιδί χρησιμοποιείται εκδικητικά από τον σύζυγο για να ελέγχει τη πρώην γυναίκα του, οπου γυναίκες αναγκάζονται να βρίσκονται σε επαφή με τον κακοποιητή τους και να πιέζουν και να παρακαλούν διαρκώς για την διατροφή λες και είναι bonus για τις ίδιες ενώ παράλληλα κατηγορύνται ακόμα και όταν πηγαίνουν μια συνεχόμενη βδομάδα διακοπές:#Feminist_Rants_348 #feminist_rants_2852 #feminist_rants_2404
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2311789532416925
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2544692609126615
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2464186270510583

Στην Πατριαρχία οι Βιαστές Θεωρούνται Καλύτεροι από τις «Πουτάνες»

τις πουτανες που τους κανουν βιαστες

Στην κλίμακα αξιών της πατριαρχίας οι «πουτάνες» βρίσκονται πιο κάτω απο τους βιαστές. Μια γυναίκα δηλαδή που κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της θεωρείται χειρότερη από κάποιον που παραβιάζει το σώμα κάποιου άλλου. Μη μας λέτε ότι δεν υπάρχει κουλτούρα του βιασμού, μη μας λέτε οτι η κοινωνία καταδικάζει τη βία κατά των γυναικών όταν όχι μόνο την δικαιολογεί με κάθε ευκαιρία αλλά την ενθαρρύνει κιόλας. Πόσο πιο καθαρά να το πουν πια: «σκοτώστε τις π@@τανες, δικαιολογήστε τους βιαστές». Όλη η βία της πατριαρχίας σε μία φράση.

Το Φεμινιστικό Πλυντήριο της Κοινωνιολογίας

φεμινιστικο πλυντήριο

 

Μισογυνικά σκουπίδια όταν οι φεμινίστριες λένε ότι η πατριαρχία ωθεί τους άντρες στη βία: ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ?!?!!111ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ?!?!!!!

Μισογυνιά σκουπίδια όταν οι φεμινίστριες λένε οτι η πατριαρχία ωθεί τις γυναίκες στην βία: ΔΗΛΑΔΗ ΤΙΣ ΞΕΠΛΕΝΕΤΕ, ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΊΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑΤΕ?!?!!1111 ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ?!?!?!111

Φυσικά οι μονοι με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι οι αντιφεμινιστές που στην μία περίπτωση βλέπουν την κοινωνιολογική ανάλυση της βιας ως ενοχοποιητική για όλους τους άντρες ενώ στην άλλη περίπτωση την βλέπουν ως αθωωτική για όλες τις γυναικες. Εμείς παραμένουμε συνεπείς στην ανάλυσή μας: η βία οφείλεται κατα το μεγαλύτερο ποσοστό σε κοινωνικούς παράγοντες και συστήματα καταπίεσης όπως η πατριαρχική, η ρατσιστική, η ταξική και ένα πολύ μικρό μέρος σε τυχαίους, προσωπικούς και ιδιοσυγκρασιακούς παραγοντες. Η κοινωνιολογική ανάλυση δεν δικαιολογεί ούτε ξεπλένει καμία βία, γιατί αλλο ερμηνεύω και άλλο αθωώνω, απλά την βλέπει ως μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου όπου οι έννοιες με τις οποίες πλαισιώνονται τα φύλα φορτίζουν αντίστοιχα και τις προσωπικές μας σχέσεις. Οι μισογύνηδες απλά προτιμούν να βλέπουν «κακούς» άντρες και «κακές» γυναίκες,μια απλοϊκή προσέγγιση όπως στα παραμύθια, μία κακία που προκύπτει εντελώς τυχαία και στο κενό, γιατί έτσι ελπίζουν να παρακάμψουν την συστημική ανάλυση και άρα τη ρίζα του προβλήματος -που περιλαμβάνει και τους ίδιους.

Τις Γυναίκες δεν τις Χτυπάμε ούτε με Τριαντάφυλλο

δυναμη ladyism
Ως καλές φασίστριες οι διαχειρίστριες του ladyism φυσικοποιουν την εξουσία και την καταπίεση θεωρώντας ότι οφείλεται στην ανώτερη μυική/βιολογική δύναμη. Η εξουσία έτσι και η θέση των υποκειμένων σε ενα σύστημα δεν χρειάζεται να αναλυθούν ούτε να εξεταστεί το πώς κατασκευάζεται κοινωνικά μεσα από μύθους, στερεοτυπα, αφηγήματα και οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικο κεφάλαιο. Αποτελεί απλά εκδήλωση της βιολογίας και άρα δυσκολα μπορεί να αμφισβητηθούν.Η εξουσία έτσι λειτουργει ταυτολογικά: αν ο λευκός άντρας καταπιέζει και ασκεί εξουσια είναι επειδη ειναι πιο δυνατός και αυτό μας αρκεί για να δικαιολογήσουμε ότι ασκεί εξουσία.
 
Ως καλές φασίστριες επίσης είναι φυσικό να ωραιοποιουν το πολιτικό σύστημα της Σπάρτης, το να θεωρούν όμως πως στην Σπαρτη οι γυναίκες ήταν «ισότιμες» και «ελεύθερες» δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα καθώς εκείνες ηταν αποκλεισμένες από κάθε άσκηση πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Το να σε εξυμνούν ως μητέρα και να μπορείς να πας στο γυμναστήριο για yoga δεν είναι ισότητα, οι αντιφεμινίστριες βέβαια αυτό το θεωρούν ως αποκορυφωμα της ελευθερίας: αρκεί να τους χαλαρώνουν λίγο το λουρί όσοι αποφασίζουν γι αυτές και θα κουνήσουν χαρούμενα την ουρίτσα τους, θα δεχτούν με ευγνωμοσύνη το μπισκοτάκι τους. Η σύγκριση της αρχαίας Αθήνας με την Σπάρτη απλά αποδεικνύει οτι η αντρικη κυριαρχία έρχεται σε διαφορετικές μορφές. Και οτι αφού η βιολογία δεν υπαγορεύει ένα και μοναδικό συστημα ως σωστό, τότε και κάθε σύστημα κοινωνικής οργάνωσης -και άρα η ίδια η αντρική κυριαρχια- μπορεί να ανατραπεί.
 
Οι αντιφεμινίστριες θεωρούν βέβαια ότι η επιβολή των αντρών είναι απαραίτητη για την προστασια μας, δεν μας εξηγούν όμως από τι μας προστατεύουν αν όχι απο άλλους άντρες. Στα σχολια κάποιος λοβοτομημένος σχολιαστής υποστηρίζει οτι αν είχαμε οντως πατριραρχιά η Τοπαλούδη δε θα είχε πεθάνει γιατί θα την προστάτευε ο πατέρας της. Με λίγα λόγια παραδέχονται οτι οι άντρες αποτελούν κίνδυνο για εμάς και τον μόνο λόγο που χρειαζομαστε άντρα για προστασια. Η αντρική εξουσία λοιπόν δεν είναι η λύση αλλά το πρόβλημα.
 
Και ερχόμαστε στο σημείο που ισχυρίζεται οτι η πατριαρχία δεν ενθαρρύνει τους άντρες να ασκουν βια στις γυναικες επείδη υπάρχει το γλυκανάλατο ρητο «τις γυναικες δεν τις χτυπάμε ουτε με τριαντάφυλλο». Φυσικα αγνοεί εσκεμμένα πως το τσιτάτο αυτό υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ενδημική βία που υφίστανται οι γυναίκες, ακριβώς οπως το Black Lives Matter υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ρατσιστική βία που αντιμετωπίζουν οι μαύροι. Οι φασίστες και οι οπαδοί της πατριαρχιας ομως προτιμούν να προσποιούνται οτι η συζήτηση ξεκινάει από εκει, και όχι από αιώνες καταπίεσης και κακοποιησης των γυναικών ή των μαύρων.
 
Μεγαλώσαμε λέει με την εικόνα του gentleman. Μεγαλώσαμε όμως επίσης με ταινίες που οι άντρες ξαστουκιζαν αβέρτα γυναίκες κάθε φορά που αυτες αντιμηλούσαν για να τους φτιάξουν χαρακτήρα γιατι «το ξύλο βγήκε απο τον παραδεισο», μεγαλώσαμε με τα ιδανικά περί γυναικειας σιωπής που ξέρει τη θέση της, μεγαλώσαμε με το αστείο «βάρα τη γυναίκα σου δυο φορες τη μερα, αν δεν ξερεις εσυ γιατι ξερει αυτή», μεγαλώσαμε με το μίσος για την γυναικεία σεξουαλικότητα που αξιζει βία ως τιμωρία, μεγαλώσαμε με συγγενείς που χτυπούσαν τις γυναίκες τους κι εμείς κάναμε οτι δεν βλέπουμε γιατι αυτά ειναι προσωπικές τους υποθέσεις. Πότε ήταν αυτή η μυθική εποχή που οι άντρες δεν χτυπούσαν τις γυναίκες ούτε με τριαντάφυλλο? Ποτέ.

Μια γυναικά με καλοσχηματισμένο κορμί

Λίγες μέρες μετά το ρεπορτάζ για την Ελένη Τοπαλούδη που μας διαβεβαίωσε πως «η άτυχη φοιτήτρια δεν προκαλούσε και ακόμα και στο ντύσιμό της ήταν αυστηρή» έρχεται και το ρεπορτάζ για την γυναίκα που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι να μας επιβεβαιώσει πως είναι τα ίδια τα Media, και όχι μόνο τα τυχαία τρολ, που προωθούν την βία κατά των γυναικών. Αυτή τη φορά το ρεπορτάζ ανοίγει ως εξής:

«Μια γυναικά με καλοσχηματισμένο κορμί που ήξερε καλά να το αναδεικνύει με τα κατάλληλα ρούχα και αξεσουαρ. Λάτρευε τις ψηλοτάκουνες γόβες ενώ όπως βλέπετε την ημέρα της επίθεσης είχε επιλέξει ένα στενό κρεμ παντελόνι το οποίο είχε συνδυάσει με ένα στενό λευκό τοπ από το οποίο διαγράφονταν οι καλοσχηματισμένοι κοιλιακοί της.»

Η υποψιασμένη τηλεθεάτρια αναρωτιέται αρχικά τι θέση έχει η περιγραφή του ντυσίματός ενός θύματος βίαιης επίθεσης σε ένα τέτοιο ρεπορτάζ. Μπερδευτήκαν στο μονταζ και πέταξαν πλάνα από το My style Rocks? Μήπως υπονοούν ότι η επίθεση που δέχτηκε ήταν η ποινή για κάποιο έγκλημα μόδας από μια άτυπη fashion police? Όχι φυσικά. Η σχεδόν πορνογραφική περιγραφή της ενδυμασίας και του σώματος του θύματος έχει ακριβώς σκοπό να τα συνδέσει με την βία που δέχτηκε σε μια αιτιώδη σχέση. Ο ρεπόρτερ αφήνει την περιγραφή αυτή να ανακινήσει τα έντονα συναισθήματα που αναμένεται να προκαλέσει όλος αυτός ο στιγματισμός του γυναικείου σώματος και της γυναικειας σεξουαλικότητας και να φανταστούμε τι αλλο μπορεί να διαγραφοταν κάτω απο τα ρουχα και μετά μας δίνει το υποτιθέμενο κίνητρο της επίθεσης:

«οι στιλιστικές της επιλογές προκαλούσαν τον θαυμασμό αλλά και τη ζήλεια στον εργασιακό της χώρο»

Αυτό στο οποίο το ρεπορτάζ στοχεύει είναι η ανάδειξη του αφηγήματος σύμφωνα με το οποίο μια γυναίκα τιμωρείται για το «προκλητικό» της ντύσιμο και για την ομορφιά της, χωρίς καμία κριτική τοποθέτηση. Κανένα ρεπορτάζ δεν μιλάει για το εσωτερικευμένο μισογυνισμό και το slut shaming θέτοντας το πλαίσιο που μπορει να χει γίνει ένα τέτοιο έγκλημα. Λαμβάνουν απλά την εχθρότητα προς την γυναικεία σεξουαλικότητα ως δεδομένη. Όπως και το ρεπορτάζ για την Τοπαλούδη, απλά συνεισφέρει στην καλλιέργεια ενός γενικευμένου μισογυνισμού για τις γυναίκες που κυκλοφορούν σα «π@@τάνες» και μιας σαδιστικής ευχαρίστησης που τιμωρούνται γι αυτό. Τέτοια ρεπορταζ κυκλοφορούν και διαδίδουν την ιδεολογία που θα δικαιολογήσει το επόμενο έγκλημα και ταυτόχρονα θα κρατήσει τις γυναίκες σε τάξη καθώς αν θέλουν να αποφύγουν το βιασμό από ξαναμμένους άντρες ή τις επιθέσεις από ζηλότυπες γυναίκες θα πρέπει να μάθουν να ντύνονται σεμνά.

Τώρα, δεν ξέρουμε ακόμα αν το κίνητρο ήταν όντως αυτού του είδους η ζηλοτυπία και όχι κάποιος επαγγελματικός ανταγωνισμός ή αλλου τύπου ξεκαθαρίσματα. Βλέπουμε όμως ξεκάθαρα ότι σε μια κοινωνία όπου παρουσιάζεται ως κάτι φυσικό μια γυναικά να τιμωρείται για την σεξουαλικότητά της, σε μια κοινωνία όπου τα ΜΜΕ κλείνουν το ματι σε οποι@ θα πει «ε πήγαινε γυρεύοντας κι αυτή», το μίσος προς τις γυναίκες θα οπλίσει το χέρι του επόμενου ή της επόμενης που θα νίωσουν ότι απλά επιβάλλουν την πατριαρχική δικαιοσύνη. Γιατί η πατριαρχία διδάσκει τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες να μισούμε τις γυναίκες

Aίμα, Τιμή, Γυναικοκτονίες και Βιασμοί

πουλος 2

 

Ναι, ναι ξέρω τι θα μου πείτε ορισμένοι, ο Κώστας είναι απλά τρολ, σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να εννοεί τίποτα από αυτά, τα λέει για να προκαλέσει. Σίγουρα ο Κώστας έχει φίλες που τις διαβεβαιώνει ότι όλα αυτά τα λέει «για πλάκα» και ότι αν οι ίδιες βιάζονταν αυτός θα ήταν ο πρώτος που θα αγανακτούσε. Δεν πειράζει που ο Κώστας το κάνει πιο πιθανό για όλες μας να βιαστούμε. Ακόμα και ο φίλος του από κάτω, που απηύδησε με τα «παιδιαρίσματα» του Κώστα δεν έχει άλλη γλώσσα για να επικοινωνήσει μαζί του πέρα από τον μισογυνισμό και την κουλτούρα του βιασμού. Κάνει σαν «κοριτσάκι που *προκαλεί* για @@@» ο Κώστας, γιατι το να θέλει σεξ μια γυναίκα είναι της ιδιας τάξης με το να επικροτεί κάποιος βιασμους και γυναικοκτονίες. Μήπως εννοεί ότι κ ο Κώστας προκαλεί να τον πετάξουν απο κανένα γκρεμό;

Για το άλλοθι του «τρολαρίσματος» έχω μιλήσει σε αυτό το κείμενο*. Εδώ θα αρκεστώ να πω ότι είναι ύποπτο να αφιερωνεις τόσο χρόνο και ενέργεια από τη ζωή σου για να εξοργισεις τις φεμινίστριες και να χτίσεις ολόκληρη την διαδικτυακή σου περσόνα πάνω στον μισογυνισμό –και ο συγκεκριμένος αποτελείται πλέον από 40% νερό και 60% μισογυνισμό καθώς έχει αφυδατωθεί κιολας από τους πολλούς αφρούς που βγάζει από το στόμα κάθε φορά που ακούει για φεμινισμό. Δεν το κάνεις αυτό αν δεν πίστευες αυτα που λες, ακόμα και αν τα λες με ένα είδος υπερβολης.

Από ολες τις ακραίες χυδαιότητες δε θα μείνω ούτε στον προφανή ρατσισμό για τους Αλβανούς ούτε στο άγχος του ότι το σεξ κάνει μια γυναίκα να νιώθει σημαντική. Θα μείνω στο πως θεωρείται φυσική η βίαιη αντίδραση των αντρών όταν μια γυναίκα θίγει τον «ανδρισμό» τους. Με λίγα λόγια, η πατριαρχία κατασκευάζει την έννοια του ανδρισμού ως πολύτιμη και μετά τους καλεί να την υπερασπιστούν ακόμα και με αίμα αλλά εμείς πρέπει αυτό να το δεχτούμε ως μη σεξιστικό, δηλαδή πέρα από την πατριαρχία. Την ίδια ώρα όμως που οι άντρες μπορούν να επικαλούνται ως ελαφρυντικό την αντρική τους τιμή την οποία τάχα έθιξε μια γυναίκα, κοροιδεύοντας τις επιδόσεις τους στο κρεβάτι ή το μέγεθος του πέους τους, οι άντρες έχουν το ελεύθερο να χλευάζουν νύχτα μέρα τις χοντρές, τις αγ@μητες και τα ξέ@@@α. Φαντάζεστε να είχαν δικαιολογία οι γυναίκες να σκοτώνουν όποιον άντρα τους θίγει την «θηλυκότητα» τι θα επακολουθούσε?

* https://avmag.gr/…/i-avastachti-elafrotita-toy-trolarismat…/

O Άντρας, το Πιο Όμορφο Κομμάτι της Δημιουργίας της Φύσης

o antras

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάποιος είπε κάτι καλό για τους άντρες γιατί μονο κυριολεκτικό όλος ο υπολοιπος πολιτισμός μας και ολη η ιστορία που έχει γραφτει ποτέ είναι χτισμενα πάνω σε άντρες που επαινούν τους εαυτούς τους και ο ένας τον άλλον ως φωτισμένους, πανέξυπνους, λογικούς και γενναίους! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ καποιος σπάει το κατεστημένο και κάνει την διαφορά!

Η γελοία αυτή προσπάθεια αυτοθυματοποίησης αντρών που ευλογούν τα γένια τους κορυφώνεται στο σημείο που αναπαράγει τον μύθο της παντόφλας και κλαίγεται οτι οι καημένοι άντρες υπομένουν τις φωνές των γυναικών την ίδια ωρα που καθημερινά θρηνούμε γυναίκες θύματα της αντρικής βιας. Επίσης το να κλαίγεσαι που δουλεύεις την μία και την άλλη να αναπτυσσεις το δίλημμα για το αν θα πρεπει να «ΑΦΗΣΕΙΣ» τη γυναικα σου να δουλέψει, λες και χρειάζεται την άδεια σου, είναι αντιφατικό. Και τέλοσπάντων, αν δε θες να ξεπληρώνεις τα δάνεια στις τράπεζες μέχρι να πεθάνεις είναι η ώρα να κάνεις την κριτική σου στον καπιταλισμό αντί να διεκδικείς ως αντιστάθισμα την ανωτερότητά σου απέναντι στις γυναικες μπας και παρηγορηθεις λίγο.

Και τελοσπάντων τι εννοεί οτι δε θα μάθουμε ποτέ τι θυσίασε ένας άντρας που τάχα δεν παραπονιέται ποτε; Το μισό διαδίκτυο είναι γεμάτο με αντρικές κλάψες για το πόσο ανυπόφορη βρίσκουν την γυναίκα τους και το πόσο υποφέρουν στον γάμο που τους στέρησε την ελευθερία τους.

Αν δεν βρίσκετε την ευτυχία σε αυτό και θεωρείται οτι είστε δέσμιοι της ευτυχίας των αλλων ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Δε σας υποχρέωσε κανείς, εσείς θεσατε τους κανόνες και κλαίγεστε κι από πανω.