Ο Συνήγορος της Πατριαρχίας

27783803_10212983661900595_1189992127_n.png

 

Άντρας βίασε γυναίκα με γρύλο αλλά εντάξει, μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα, δεν έχουμε όλα τα δεδομένα ακόμα. Ας περιμένουμε να ακούσουμε και την πλευρά του μωρέ, μπορεί να υπάρχει μια καλή εξήγηση, μην είμαστε προκατειλημμένοι.

Μετάφραση: Κάτι θα του έκανε η καργίολα που θα το άξιζε. Καλά να πάθει!

Στην πατριαρχία όλες οι γυναίκες θεωρούνται ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου για την κακοποίηση που υφίστανται. Η καθημερινή παρουσίασή τους ως στρίγκλες, ως μέγαιρες, ως τρελές απλά χρησιμεύει για να δικαιολογήσει εκ των προτέρων οποιοδήποτε έγκλημα εναντίον τους. Έτσι στην συνείδηση της κοινωνίας δεν υπάρχει έμφυλη βία, υπάρχουν απλά καργίολες και άντρες που τις τιμωρούν όπως τους αρμόζει -άντρες με ευαίσθητα νεύρα που έσπασαν κάποια στιγμή και αξίζουν την κατανόησή μας.

~Hürrfem Sulta

Advertisements

We Read This Article So That You Don’t Have To: «O Άντρας που Χτυπάει μια Γυναίκα Είναι Απλά Ένας Φλώρος»

ο αντρας που χτυπαει την γυναικα ειναι φλωρος.png

We Read this Article So That You Don’t Have to: «Ο άντρας που χτυπάει μια γυναίκα είναι απλά ένας φλώρος»

Tο άρθρο αυτό είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο κυρίαρχος λόγος περί έμφυλης βίας ακόμα και όταν έχει καλές προθέσεις καταλήγει απλά να διαιωνίσει επικίνδυνες και μισογυνικές ιδέες περί τοξικής αρρενωπότητας. Ο συγγραφέας ξεκινάει συντάσσοντας τον εαυτό του με τους καλούς -έχει κόρες άρα είναι εξ ορισμού εναντίον της έμφυλης βίας, ξεχνώντας ότι για χιλιάδες χρόνια το να έχεις κόρες, μάνα, αδελφές, δεν εμπόδιζε τους άντρες να σηκώνουν το χέρι τους ενάντια στη γυναίκα τους κι τις άλλες γυναίκες στη ζωή τους.

Ο συντάκτης στηρίζει την κοσμοθεωρία του ότι είναι στο “DNA του ανθρώπου να χτυπάει”. Περιγράφει με σαφή θαυμασμό πώς ο πατέρας του ήταν κι αυτός από τους καλούς, αυτούς που αντιστάθηκαν στο πειρασμό να χτυπήσει τους γιους του παρόλο που είχε -όπως θεωρεί ο ίδιος- «αφορμές» όπως πχ ότι γυρνούσαν τραυματισμένοι ή ότι ένας από αυτούς είχε σφηνώσει το κεφάλι του στα κάγκελα. Φυσικά το να χτυπήσεις το παιδί σου επειδή είναι άτακτο ή απρόσεκτο ή ιδιαιτέρως ζωηρό δεν είναι κάτι που υπάρχει στο DNA και στη φύση, είναι απλά μια ανθρώπινη μέθοδος διαπαιδαγώγησης, ιδιαιτέρως αναποτελεσματική.

Το άρθρο γίνεται ακόμα χειρότερο όταν ο συγγραφέας παρουσιάζει ως ένδειξη ανδρισμού το να ΜΗΝ χτυπάς την γυναίκα σου με τρόπο όμως που αναπαράγει μισογυνικά στερεότυπα. Όπως το θέτει «Πολλές φορές οι γυναίκες σε φέρνουν στο σημείο, με τη λεκτική βία, να ανταποδώσεις το… χτύπημά τους. Σε φτάνουν στο αμήν, που λένε. Και εκείνη την ώρα είναι που πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι άντρας». Ο συγγραφέας δηλαδή όχι μόνο δέχεται τον μισογυνικό μύθο ότι οι γυναίκες είναι τόσο εκνευριστικές που σε προκαλούν να τις χτυπήσεις αλλά θεωρεί ότι το να μην της χτυπήσεις είναι μια ένδειξη ανδρισμού, ένα τεστ που πρέπει να περάσεις γιατί το να είσαι άντρας με τα όλα σου παραμένει το ζητούμενο, απλά αναπλαισιώνεται με τρόπο που το να είσαι άντρας προϋποθέτει αυτοσυγκράτηση. Ξέρετε, όπως τους άντρακλες σε κάτι ταινίες δράσης που τους βασανίζουν κι αυτοί παραμένουν σιωπηλοί.

Ο συντάκτης κλείνει αυτό το τραγελαφικό άρθρο επικυρώνοντας την σύνδεση της αρρενωπότητας με τη βία. »
Ξύλο οι άντρες παίζουμε μόνο μεταξύ μας. Άντρας με άντρα. Κι αν σας πουν ότι η βία μεταξύ αντρών είναι επίσης καταδικαστέα, πείτε ότι από τότε που οι άντρες σταμάτησαν να παίζουν ξύλο, χάθηκε η μπέσα.».
Φυσικά μια κοινωνική κατασκευή της αρρενωπότητας ως βίαιης δεν είναι με κανένα τρόπο δυνατό να αφήσει τις γυναίκες απ έξω. Μαθαίνοντας ότι η έκφραση του θυμού με βία είναι αποδεκτή οι άντρες απλά όταν έρθει η ώρα θα την ασκήσουν προς το μέρος που έχει κατασκευαστεί ως το κατεξοχήν αδύναμο, το μέρος που δεν έχει μάθει ούτε να επιτίθεται ούτε να αμύνεται γιατί ως γυναίκα έχει μάθει απλά ότι η βία είναι ανδρικό προνόμιο, δεν έχει εξασκήσει ποτέ το αντρικό αυτό σπορ.

Thanks for nothing λοιπόν προς όσους εξακολουθούν να πωρώνονται με πατριαρχικές απεικονίσεις ανδρισμού που πρέπει να ξεφορτωθούμε από τη ρίζα, και όχι απλά να μετριάσουμε. Όχι, η βία δεν είναι στο DNA του ανθρώπου και δή του άντρα, Όχι, οι γυναίκες δεν είναι τόσο εκνευριστικές που κάνουν το κεφάλι σου να βουίζει (καμία γυναίκα δεν παραπονιέται στις φίλες της ότι «θολώνει» όταν ό άντρας της αφήνει τις άπλυτες κάλτσες του στο πάτωμα, ούτε αυτές σπεύδουν να συμφωνήσουν λέγοντας της όμως ότι η βία δεν είναι λύση και θα έπρεπε να είχε γυρίσει την πλάτη της να φύγει αντί να τον χτυπήσει στο κεφάλι με την κατσαρόλα). Όχι, η βία δεν κάτι που έχει σχέση με τον «ανδρισμό», την «φλωριά», την «μπέσα» κι άλλες τέτοιες γελοίες πατριαρχικές κατασκευές. Είναι κάτι που κατασκευάζεται ως αντρικό χαρακτηριστικό και συνδέεται με «αντρικούς ρόλους», το ρόλο του στρατιώτη, του αστυνομικού, του μπράβου.
Η ιδέα του «πραγματικού άντρα» όπως και αυτή του «φλώρου» θα πρέπει να πεθάνουν οριστικά αν θέλουμε να λύσουμε οριστικά το πρόβλημα της πατριαρχικής βίας.

~Hürrfem Sultan

Το Ξέπλυμα της Έμφυλης Βίας

26943376_339931146483527_1736237445_n (1)

 

 

Κάθε φορά που έχουμε ένα περιστατικό βιασμού, ξυλοδαρμού και γενικότερα έμφυλης βίας μπαίνει σε λειτουργία η πατριαρχική μηχανή ξεπλύματος που σκοπό έχει να δικαιολογήσει τον άντρα, να κατηγορήσει την γυναίκα ή απλά να καλύψει το θέμα με ένα πέπλο σιωπής έτσι ώστε να μην απειληθεί το status quo. Τα επιχειρήματα που επαναλαμβάνονται κάθε φορά είναι σχεδόν πανομοιότυπα:

-Κάτι θα έκανε κι αυτή για να τον προκαλέσει.
Εδώ το victim blaming υπονοεί ότι αν η γυναίκα δεν συμμορφώνεται σε συγκεκριμένους κανόνες, αν αντιδρά σε αυτό που τις λένε και δεν κάθεται πλήρως παθητική ή αν αντίθετα δεν αντιδρά με το σωστό τρόπο φταίει η ίδια για την βία που ασκείται εναντίον της. Οι αντιλήψεις αυτές εκφράζονται συχνά από γυναίκες που νομίζουν ότι οι ίδιες φέρονται με τον ενδεδειγμένο τρόπο και άρα ποτέ δε θα πέσουν θύμα έμφυλης βίας και βρίσκουν έτσι μια ευκαιρία να εκφράσουν την σύμπλευσή τους με τις αντρικές επιθυμίες.

-πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές
Η πολιτική των ίσων αποστάσεων υπονοεί ότι σε ένα σύστημα καταπίεσης όπου το ένα μέρος συστηματικά ξυλοκοπεί/βιάζει/δολοφονεί το άλλο και όχι το αντίθετο, με κάποιο μαγικό τρόπο έχουν και οι δύο την ευθύνη.

-Θα πρέπει να κοιτάμε τις δουλειές μας
Η απάθεια προς κοινωνικά φαινόμενα προσπαθώντας να τα χαρακτηρίσουμε ως ιδιωτικά γεγονότα μεταξύ προσώπων που δε μας αφορούν είναι ακριβώς το περιβάλλον που επιτρέπει χιλιάδες γυναίκες να δολοφονούνται από γνωστούς τους άντρες καθώς οι τρίτοι θεωρούν πως δεν έχουν δικαίωμα να επέμβουν και βολεύονται στο να εθελοτυφλούν, κρύβοντας ίσως την δική τους αίσθηση αδυναμίας.

-Ναι αλλά οι άντρες υφίστανται ψυχολογική βία
Η υποτιθέμενη «ψυχολογική βία» που υφίστανται οι άντρες υπονοείται σε κάθε καθεστώς ξυλοδαρμού γυναίκας που σίγουρα θα τον είχε πρήξει τον άνθρωπο για να το φέρει σε αυτό το σημείο, πχ ρωτώντας τον που στο καλό είναι τέτοια ώρα ή γιατί δεν πλένει μόνος του το πιάτο του.

-Θα πρέπει να δείξουμε σεβασμό προς το θύτη για να μην θέσουμε σε κίνδυνο την καριέρα του.
Το ακούμε και σε περιστατικά βιασμού όπου ξαφνικά οι επαγγελματικές προοπτικές του θύτη γίνονται πιο σημαντικές από το τραύμα του θύματος. Οι προοπτικές που χάνουν καθημερινά οι γυναίκες σε επαγγελματικά περιβάλλονται όπου ο καθένας μπορεί να της παρενοχλήσει σεξουαλικά ή να τις χτυπήσει δεν μας αφορούν, το μόνο που μας αφορά είναι ο καημένος ο άντρας που θα υποστεί τάχα εξευτελισμό για κάτι την κακοποιητική συμπεριφορά του.

-Μην κρίνετε για να μην κριθείτε
Οι χριστιανικές καταβολές του κάθε μισογύνη ξυπνάνε υποκριτικά κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που θα έκανε και ο ίδιος. Πάλι καλά που δε μας ζητάνε να γυρίσουμε και το άλλο μάγουλο.

Η περίπτωση του ξυλοδαρμού της ηθοποιού δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, είναι οικεία σε όλες τις γυναίκες που ζουν υπό ένα συνεχές καθεστώς φόβου περιμένοντας την αντρική οργή να ξεσπάσει στη δουλεία, τη στάση του λεωφορείου, το σπίτι, το μπαρ, με αφορμή ότι τους απορρίψαμε, ότι τους σπρώξαμε στην ουρά της τράπεζας, ότι τους «βγάλαμε γλώσσα», ότι ήμασταν αγενής. Οι γυναίκες ζουν σε έναν κόσμο που πρέπει να πατάνε στις άκρες των ποδιών τους για να μην ενοχλήσουν κάποιον άντρα γιατί τότε μπορεί να φάνε καμία σφαλίαρα, κάτι που κανένας άντρας δεν έχει βιώσει γιατί απλά οι γυναίκες δεν έχουν μάθει πώς μπορούν να εκφράσουν την ενόχλησή τους με ξύλο. Ακόμη κι αν ένας άντρας υποστεί βία από γυναίκα είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό δεν είναι μια απειλή με την οποία αναμετράτε σε όλη του τη ζωή, δεν έχει μεγαλώσει σε καθεστώς φόβου που του επιβάλει να αυτοπεριορίζεται διαρκώς.

~Hürrfem Sultan

To Friendzone, οι Κάρχιες και η Αντρική Βία

23476382_313425689134073_1474616677_n

Τα memes αυτά συνοψίζουν ακριβώς την θέση που καταλαμβάνει η ιδέα του ‘friendzone» στην πατριαρχία. Το friendzone δεν ήταν ποτέ το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα απόρριψης που νιώθει κάποιος όταν ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στα ερωτικά του αισθήματα παρά μονο φιλικά. Το friendzone δεν είναι απλά η κατάσταση που βρίσκεσαι όταν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβάια, όταν γουστάρεις έναν φίλο σου ή μία φίλη σου που δε νιώθει το ίδιο. Αυτό το βιώνουν και τα δύο φύλα και για κανένα από αυτά δεν είναι ευχάριστο. Οι φεμινίστριες δεν ζητάνε από τους άντρες να σκοτώσουν τα ερωτικά τους συναισθήματα, ούτε αυτά τα βρίσκουν μειωτικά. Δεν μας προσβάλει που μας βλέπουν ως κάτι άλλο πέρα από φίλη.
Το friendzone κατακρίνεται από τον σύχρονο φεμινισμό ακριβώς εξαιτίας του entitlement που υποδηλώνει από την πλευρά των αντρών. Τετοιο entitlement και τέτοια αίσθηση ότι τους χρωστάμε σεξ που όταν αντιλαμβάνονται ότι αυτό δε θα συμβεί και οτι στην καλύτερη θα έχουν τη φιλία μας σπεύδουν να μας χαρακτηρίσουν κάρχιες. Κι όχι μόνο να μας χαρακτηρίσουν κάρχιες αλλά να πιστεύουν οτι το friendzone είναι μια τακτική των γυναικών, μια στατηγική που μελετάμε σε κάποιο εγχειρίδιο της καλής κάρχιας και που εξασκούμε μετά με μόνο σκοπό να τους εκμεταλλευτούμε και να τους πληγώσουμε.Τόσο είναι το entitlement που ωθεί πολλούς από αυτούς να αντιδράσουν βίαια (με ψυχολογική αλλά και με σωματική πολύ συχνά βία). Γιατί απλά η πατριαρχία εμποδίζει πολλούς από αυτούς να πάρουν ψύχραιμα την απόρριψη και να αντιληφθούν ότι οι γυναίκες δεν τους χρωστάνε τίποτα, πως όταν δεν τους δίνουν αυτό που θέλουν -όσο και να ενοχλεί ή πονάει- δεν είναι λόγω κακίας ούτε βάσει σχεδίου. Είναι απλά επειδή ο πραγματικός κόσμος δεν είναι μια ρομαντική κομεντί όπου οι ίδιοι ως ήρωες πάντα κερδίζουν το κορίτσι.
Ας μην βλέπουμε το friendzone αθώα λοιπόν ως απλή έκφραση μιας ερωτικής απογοήτευσης. Το friendzone είναι το μέρος που ξεκινάνε πολλά Καλά Παιδιά™ βρίζοντας τις γυναίκες και πολλά από αυτά καταλήγουν στη βια -ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική.
~Hürrfem Sultan

Άντρας από τον Τόπο σου κι ας Είναι και Μισογύνης

21397390_489574484737822_1535892147_n

Ε μα κι αυτή, γιατί δε βρήκε έναν ντόπιο, ένα ΔΙΚΟ ΜΑΣ παιδί, να, σαν τον πατέρα της για παράδειγμα.

Είναι τρομερό πάντως που διαβάζουμε καθημερινά για περιστατικά έμφυλης βίας από Έλληνες αλλά προσποιούμαστε οτι απεχθανόμαστε μόνο τους μετανάστες γιατί τάχα αυτοί είναι μισογύνηδες. Σαν ο εγχώριος μισογυνισμός να είναι αποδεκτός και πάντα τα βίαια περιστατικά να αφορούν μια μακρινή, συνήθως μουσουλμανική χώρα oπου οι άντρες χτυπάνε τις γυναίκες τους, τις κόρες τους, τις αδελφές τους σε αντίθεση με τους καλούς χριστιανούς Ελληνάρες. Κάπως έτσι ο μισογυνισμός μετατίθεται στους Άλλους ώστε να ενισχύσει την ρατσιστική ρητορική ενώ ο εγχώριος απλά παραβλέπεται ως εξαίρεση. Το σημαντικό είναι πάνω απ’όλα να διαιωνίζεται το ελληνικό DNA.

~Hürrfem Sultan

Πότε Επιτρέπεται να Βαράς τη Γυναίκα σου στην Πατριαρχία

20046668_267338187077585_4330705409080143522_n

Ενας άντρας ξυλοκόπησε την γυναίκα του σε ενα κατάμεστο στάδιο και όχι μόνο δεν βρέθηκε κανείς να τον σταματήσει αλλά εκατοντάδες σχόλια στο διαδίκτυο δικαιολόγησαν και επικύρωσαν την πράξη του με τα συνήθη επιχειρήματα που η κοινωνία κάνει πλάτες στην έμφυλη βία: είτε εκείνη θα το ξεκίνησε πρώτη ασκώντας του ψυχολογική βία, όπως συχνά κάνουν εκείνες οι μέγαιρες, οι γυναίκες. Είτε κάτι θα έκανε και θα το άξιζε.

Ανάμεσα στους αποδεκτούς λόγους να χτυπάς την γυναίκα σου καθώς φαίνεται είναι το κέρατο, η ζέστη καθως και το ακατάστατο σπίτι και η ανατροφή των παιδιών πού προφανώς αποτελούν όχι απλά αποκλειστική αρμοδιότητα της γυναίκας αλλά προσφέρονται και στον άντρα ως αφεντικό που μπορεί να την τιμωρεί όταν αυτή δεν τις εκτελεί σωστά. Να σημειωθεί οτι ενώ το κέρατο αποτελεί υπέρτατο αμάρτημα σε μια σχέση, είναι οι γυναίκες που κακοποιούνται και συχνα δολοφονουνται ως τιμωρία αφού το male entitlement είναι αυτό που σπρώχνει τους άντρες στο να επαναφέρουν στην τάξη την ιδιοκτησία τους. Αντίθετα η γυναίκα οφείλει να αντιδράσει με αξιοπρέπεια αλλιώς είναι μια υστερική ζηλιάρα.

Η βία κατά των γυναικών είναι λοιπόν πάντα έμφυλη γιατί είναι η πατριαρχία που επιτρέπει στους άντρες να ξεσπάσουν στις γυναίκες, καθορίζει τα αποδεκτά κινητρα και μετά τους δικαιολογεί έτσι ώστε να ξέρουν οτι δε θα αντιμετωπίσουν συνέπειες. Ο συγκεκριμένος άντρας δεν ηταν ένας «τρελός», ήταν απλά άλλος ένας άντρας στην πατριαρχία που βλέπει την γυναίκα σαν σάκο του μποξ.

~Hürrfem Sultan

Όταν μια Γυναίκα δεν Φεύγει από μια Κακοποιητική Σχέση

19990416_267356580409079_2760818172816374598_n

Και όταν η κοινωνία δεν κατηγορεί τις γυναίκες για την ίδια την ανδρική βία που υφίστανται, τις κατηγορεί που δεν φεύγουν. Φυσικά τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η σχολιάστρια είναι αυτά που εμφυτεύει η κοινωνία στις γυναίκες απο μικρές και αυτά για τα οποία θα την κατηγόρησει αν φύγει καθώς η γυναίκα που «διαλύει» την οικογένεια της υφίσταται κριτική ως κακή μάνα. και αποτυχημένη σύζυγος. Το victim blaming της σχολιάστριας βέβαια αγνοεί όχι μόνο τις συνθήκες οικονομικής και ψυχολογικής εξάρτησης που καλλιεργεί η πατριαρχία αλλα και το γεγονός πως το μεγαλύτερο ποσοστό νεκρών απο τη βια του συντρόφου τους γυναικών δολοφονείται ακριβώς όταν αποφασίζουν να τον εγκαταλείψουν.

Σε κάθε περίπτωση, το να θεωρίες ότι μια γυναίκα ΑΞΙΖΕΙ να κακοποιείται απλά επειδή δεν βρίσκει το σθένος να φύγει, συντηρεί μια ταυτολογική λογική σύμφωνα με την οποία κάθε θύμα αξίζει να είναι θύμα και άρα εμείς δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τον θύτη ούτε με τη ρίζα του προβλήματος, την πατριαρχία.

~Hürrfem Sultan