Αντρικές Μισογυνικές Φαντασιώσης

48195689_568261926956366_650978791371309056_n

Εδώ έχουμε μία ανώνυμη εξομολόγηση μπας και χωνέψουμε ότι οι άντρες δεν βιάζουν και κακοποιούν γυναίκες από σεξουαλική επιθυμία και κάβλες ούτε επειδή έχασαν την ψυχραιμία τους ούτε επειδή είναι από τη φύση τους πιο επιθετικοί. Τις βιάζουν, τις κακοποιούν και ενίοτε τις δολοφονούν από γνήσιο, ατόφιο μίσος το οποίο τους καλλιεργεί η μισογυνική κοινωνία μας.

Όλοι αυτοί οι μύθοι περί χαζογκόμενας, περί «τσούλας», περί «ξέκωλου», περί γυναικών που χρωστάνε σεξ στα Καλά Παιδιά αλλά το δίνουν μόνο σε αυτούς που τους φέρονται άσχημα και έχουν μηχανή, όλη αυτά τα στερεότυπα ότι οι γυναίκες είναι διαβολικές, υστερικές, ενοχλητικές, ανήθικες το μόνο που κάνουν είναι να καλλιεργούν στους άντρες ένα βαθύ μίσος προς τις γυναίκες. Και το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο κάποιοι να έχουν φαντασιώσεις εκδίκησης όπως αυτές που περιγράφονται στο post αλλά ενίοτε κάποιοι να τις κάνουν πραγματικότητα. Όλο αυτό είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που εμποτίζει τους άντρες από μικρούς με μίσος ενάντια στις γυναίκες το οποίο εκφράζεται με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Με χλευασμό προς τις χοντρές, με επιθετικότητα προς αυτές που τους απέρριψαν, με bullying προς αυτές που έχουν σεξουαλική ζωή. Το βλέπουμε στα social media αλλά δε σταματά εκεί, το βιώνουμε καθημερινά. Το βιώνουμε στους άντρες που μας ουρλιάζουν στο μετρό επειδή τους σκουντήσαμε, σε αυτούς που μας φωνάζουν χυδαία σχόλια στο δρόμο, σε αυτούς που μας ακολουθούν και γίνονται επιθετικοί επειδή δεν τους δίνουμε το τηλέφωνο μας, σε αυτούς που γίνονται απειλητικοί επειδή διαφωνήσαμε μαζί τους σε μια ουρά δημόσιας υπηρεσίας.

Αναρωτιόμαστε συχνά πόσοι από αυτούς τους άντρες φαντασιώνονται να μας κάνουν ανθρώπινο κιμά. Προσπαθούμε όμως να ζούμε την καθημερινότητά μας αγνοώντας ότι τελικά δεν είναι τελείως απίθανο και να το κάνουν -να το αγνοούμε παρά τις ειδήσεις περί βίαια κακοποιημένων γυναικών ή και γυναικείων πτωμάτων που βρίσκονται στα σκουπίδια ή στον πάτο της θάλασσας. Η πατριαρχική πραγματικότητα στην οποία πρέπει να ζουν οι γυναίκες είναι τόσο τρομακτική που θα μας παρέλυε. Για να την αλλάξουμε όμως θα πρέπει να την αναγνωρίσουμε αντί να προσποιούμαστε ότι δε μπορούμε να ενώσουμε τις τελίτσες ανάμεσα σε τέτοιες ανώνυμες εξομολογήσεις, ο μισογυνικός οχετός που εκφράζεται στα social media, τα καθημερινά περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας και τα βίαια εγκλήματα εναντίον των γυναικών που όλα μαζί αποτελούν μια πάρα πολύ συνεκτική εικονα.

Advertisements

Όσοι Άντρες δεν Δέρνουνε Γυναίκες Ας το Βουλώσουν

48083194_581412042298929_7136536952026693632_n

«Δε δέρνουμε όλοι οι άντρες τις γυναίκες»
Weird flex but OK

Στο μεταξύ, προσπαθούσα εδώ και μέρες να καταλάβω τί είναι αυτό που προκάλεσε τόσες αντιδράσεις στη ρητορική ερώτηση της Μπέλλα «και ποια γυναίκα δεν έχει φάει ένα χαστούκι». Ήταν άραγε ό τρόπος που το εξέφρασε, κάνοντας το να φαντάζει casual και φυσικό? Γιατί αν κάποιος παρακολούθησε την συνέντευξη θα έβλεπε οτι δεν το περιγράφει ως κάτι ασήμαντο αλλά ως κάτι τραυματικό το οποίο λέει ρητά οτι θα ήθελε να μην ξαναβιώσει. Ναι, ίσως ατυχής ο τρόπος που το διατύπωσε γιατί φαίνεται να λέει πως αυτό είναι κάτι σχεδόν αναμενόμενο και άρα ανάξιο λόγου αλλά όπως φρόντισε να διευκρινήσει και στην απολογία της αυτό οφειλόταν περισσότερο στην αμηχανία της -η οποία είναι φυσική δεδομένου οτι οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να μοιράζονται δημόσια τις ιστορίες κακοποίησης τους παρόλο που η κοινωνία παραμένει ένα εχθρικό περιβάλλον όπου αυτές θα χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.

Στην πραγματικότητα τις πιο σφοδρές αντιδράσεις τις είχε από άνδρες που ένιωσαν άβολα ακούγοντας την πατριαρχική αλήθεια πως η βία κατά των γυναικών είναι πολύ πιο συχνή από όσο θέλει η μοντέρνα κοινωνία μας να πιστεύει. Οι άντρες αυτοί προτίμησαν να στρέψουν την συζήτηση γύρω από τους ίδιους και το πόσο καλοί ειναι αυτοί και οι γνωστοί τους άντρες που δεν έχουν χτυπήσει ποτέ γυναίκα και άρα όσες έχουν υποστεί την αντρική βία προφανώς έκαναν κάτι λάθος, είτε το προκάλεσαν είτε απλά κάνουν λάθος επιλογή συντρόφου και άρα καλά να πάθουν. Φυσικά το πόσο συχνή είναι η έμφυλη βία είναι κάτι που μπορούν να γνωρίζουν ΜΟΝΟ οι γυνάικες καθώς κανείς άντρας δεν γνωρίζει τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες ούτε καν αυτές των πιο κοντινών γνωστών του. Οι άντρες δε μπορούν να γνωρίζουν πόσο συχνά οι γυναίκες απειλούνται με σωματική βία από άντρες πολύ απλά γιατί δεν είναι εκεί όταν συμβαίνει και καλά θα κάνουν να το βουλώσουν αντί να προσπαθούν να εκτροχιάσουν τη συζήτηση με σκοπό την αυτοπροβολή τους.

Υπήρχαν τέλος κι αυτοί, όπως ο σχολιαστής της φωτογραφίας, που φρόντισαν να επιβεβαιώσουν έστω και άθελά τους τον ισχυρισμό της Μπέλλα προβάλλοντας την βία κατά των γυναικών ως κάτι όντως φυσικό και σε κάθε περίπτωση δικαιολογημένο. Ο μύθος πως οι γυναίκες προκαλούν την βία εναντίον τους φέρνοντας τους άντρες στο «αμήν» είναι ο πιο διαδεδομένος και φροντίζει να συντηρείται από την λαϊκή κουλτούρα που παρουσιάζει τις γυναίκες ως ενοχλητικές, υστερικές, γκρινιάρες, χειριστικές με αποτέλεσμα μόνο ένα χαστουκι να είναι ικανό να τις βάλει στη θέση τους. Στην πραγματικότητα βέβαια οι άντρες έχουν διδαχθεί από την πατριαρχία πως η βία είναι μια αποδεκτή απάντηση σε κάτι που τους φέρνει σε δύσκολη θέση ή θιγει τον εγωισμό τους με αποτέλεσμα να στρέφονται συχνά ενάντια στις γυναίκες που τους «βγάζουν γλώσσα» και που οι ίδιες έχουν εκπαιδευτεί από την πατριαρχια να αποδέχονται την ευθύνη για την βία εναντίον τους.

Γιατί η Γυναικοκτονία Συμπυκνώνει την Πατριαρχική Λογική

47447982_567892360327073_3725691598781022208_n

Η γυναικοκτονία δεν είναι παρά το αποκορύφωμα του μισογυνισμού, είναι ένα έγκλημα που απλά συμπυκνώνει όλη τη λογική της πατριαρχίας. Γυναικοκτονία δεν σημαίνει απλά να δολοφονείται μία γυναίκα αλλά να δολοφονείται ακριβώς επειδή είναι μία γυναίκα στην πατριαρχία –συνήθως μια γυναίκα που δεν ήξερε τη θέση της σε αυτή και το πλήρωσε με τη ζωή της.

Ναι, δεν αφομοιώνουν όλοι οι άντρες αυτή την πατριαρχική λογική –όπως για παράδειγμα δεν ασπάζονται όλοι στον ίδιο βαθμό τον χριστιανισμό παρόλο που μεγαλώνουμε σε ένα κράτος στο οποίο εμποτιζόμαστε από αυτόν από τη μέρα που γεννιόμαστε- και γι αυτό δεν γίνονται ολοι οι άντρες βιαστές και δολοφόνοι γυναικών. Γίνονται όμως αρκετοί. Αρκετοί για να μας κάνουν να φοβόμαστε το βράδυ που περπατάμε μόνοι μας, αρκετοί για να θεωρούμε κάθε ραντεβού σαν ρίσκο, αρκετοί για να να μας προειδοποιούν απο μικρές να προσέχουμε το ποτό μας ή να μην μεθύσουμε γιατί δεν εγγυάται κανείς για το τι μπορεί να μας συμβεί, αρκετοί για να νιώθουμε άβολα όταν μας προσεγγίζουν άγνωστοι. Κι ακόμα και αν φαίνονται λίγοι αυτοί που όντως διαπράττουν αυτού του είδους τα εγκλήματα, αυτοί που τους στηρίζουν και τους δίνουν δικαιολογίες –άντρες αλλά και γυναίκες- είναι πάρα πολλοί. Όπως κι αυτοί που αντί να αναγνωρίσουν το πρόβλημα κάθονται και υπερασπίζονται το ποσοστό αυτο των αντρών που ΔΕΝ είναι βιαστές. Σημασία δεν έχει πως δεν βιάζουν και σκοτώνουν ΟΛΟΙ οι άντρες αλλά πως ΟΛΕΣ οι γυναίκες ζουν με αυτό τον φόβο.

Ο μισογυνισμός είναι ένα φάσμα. Το male entitlement είναι ένα φάσμα. Στην μία πλευρά του φάσματος βρίσκονται αυτά τα δήθεν αστεία σχόλια για γυναίκες που είναι πουτάνες αλλά το παίζουν ντίβες, που είναι σνομπ, που από τη μία κυκλοφορούν σαν ξέκωλα και από την άλλη δεν κάθονται στους άντρες που τις πλησιάζουν γιατί το παίζουν δύσκολες –το παίζουν, δεν είναι. Στην άλλη πλευρά του φάσματος βρίσκονται οι βιασμοί και οι δολοφονίες γυναικών που είπαν όχι, που τόλμησαν να απορρίψουν το αντρικό ενδιαφέρον στο οποίο χρωστούσαν ανταπόδοση. Όταν μιλάμε για πατριαρχία και κουλτούρα του βιασμού λοιπον εννοούμε ακριβώς ολο αυτό το σύστημα που καλλιεργεί το male entitlement σε τέτοιο βαθμο που στο τέλος κάποιοι άντρες να θεωρούν οτι μας αξίζει ο θάνατος επειδή τους χαλάσαμε το χατίρι.

Και ναι, από μόνο του το male entitlement εξηγεί το είδος αυτό των εγκλημάτων που είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι δεν εμφανίζεται οταν αντιστρέψουμε τα φύλα. Δεν είναι οι άντρες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν το βράδυ, δεν είναι οι άντρες που παίρνουν ολα αυτά τα μέτρα για να αποτρέψουν έναν πιθανό βιασμό. Και ναι, η απόρριψη πληγώνει τον εγωισμό ολων των φύλων, ναι όλα τα φύλα γουστάρουν σεξ και έχουν κάβλες. Μόνο το ένα φύλο όμως καταλήγει τόσο συχνά στο έγκλημα σε έναν ανησυχητικό βαθμό και είναι λάθος να τους βλέπουμε ως μεμονωμένες περιπτώσεις κάποιων «ψυχοπαθών» που τους αξίζει ο θάνατος, λες και αν εξολοθρευτούν αυτοί η πατριαρχία θα πάψει να υφίσταται. Η πατριαρχία είναι μια μηχανή διαρκούς παραγωγής βιαστών και δολοφόνων διδάσκοντας με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους πως τα γυναικεία σώματα υπάρχουν προς τέρψιν των ανδρών. Το θέμα λοιπον δεν είναι να καταδικάσουμε σε θάνατο όσους ήδη διέπραξαν το έγκλημα και πίαστηκαν αλλά να σταματήσουμε τον μηχανισμό αυτό στην πηγή του. Η προτροπή για θανατική ποινή παρουσιάζει αυτά τα εγκλήματα ως κατι ακραίο και εξαιρετικό που εμφανίζονται από το πουθενά λόγω μιας ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης. Στην πραγματικότητα η λογική πίσω απο αυτά είναι αρκετά mainstream.

Δεν βιάζουν ούτε σκοτώνουν όλοι οι άντρες. Αλλά είναι οι άντρες αυτοί που διαπράττουν το 99% των βιασμών και της σεξουαλικής βίας. Και αυτό δεν οφείλεται στην φύση τους. Οφείλεται στην πατριαρχία.

Ο Συνήγορος της Πατριαρχίας

27783803_10212983661900595_1189992127_n.png

 

Άντρας βίασε γυναίκα με γρύλο αλλά εντάξει, μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα, δεν έχουμε όλα τα δεδομένα ακόμα. Ας περιμένουμε να ακούσουμε και την πλευρά του μωρέ, μπορεί να υπάρχει μια καλή εξήγηση, μην είμαστε προκατειλημμένοι.

Μετάφραση: Κάτι θα του έκανε η καργίολα που θα το άξιζε. Καλά να πάθει!

Στην πατριαρχία όλες οι γυναίκες θεωρούνται ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου για την κακοποίηση που υφίστανται. Η καθημερινή παρουσίασή τους ως στρίγκλες, ως μέγαιρες, ως τρελές απλά χρησιμεύει για να δικαιολογήσει εκ των προτέρων οποιοδήποτε έγκλημα εναντίον τους. Έτσι στην συνείδηση της κοινωνίας δεν υπάρχει έμφυλη βία, υπάρχουν απλά καργίολες και άντρες που τις τιμωρούν όπως τους αρμόζει -άντρες με ευαίσθητα νεύρα που έσπασαν κάποια στιγμή και αξίζουν την κατανόησή μας.

~Hürrfem Sulta

We Read This Article So That You Don’t Have To: «O Άντρας που Χτυπάει μια Γυναίκα Είναι Απλά Ένας Φλώρος»

ο αντρας που χτυπαει την γυναικα ειναι φλωρος.png

We Read this Article So That You Don’t Have to: «Ο άντρας που χτυπάει μια γυναίκα είναι απλά ένας φλώρος»

Tο άρθρο αυτό είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο κυρίαρχος λόγος περί έμφυλης βίας ακόμα και όταν έχει καλές προθέσεις καταλήγει απλά να διαιωνίσει επικίνδυνες και μισογυνικές ιδέες περί τοξικής αρρενωπότητας. Ο συγγραφέας ξεκινάει συντάσσοντας τον εαυτό του με τους καλούς -έχει κόρες άρα είναι εξ ορισμού εναντίον της έμφυλης βίας, ξεχνώντας ότι για χιλιάδες χρόνια το να έχεις κόρες, μάνα, αδελφές, δεν εμπόδιζε τους άντρες να σηκώνουν το χέρι τους ενάντια στη γυναίκα τους κι τις άλλες γυναίκες στη ζωή τους.

Ο συντάκτης στηρίζει την κοσμοθεωρία του ότι είναι στο “DNA του ανθρώπου να χτυπάει”. Περιγράφει με σαφή θαυμασμό πώς ο πατέρας του ήταν κι αυτός από τους καλούς, αυτούς που αντιστάθηκαν στο πειρασμό να χτυπήσει τους γιους του παρόλο που είχε -όπως θεωρεί ο ίδιος- «αφορμές» όπως πχ ότι γυρνούσαν τραυματισμένοι ή ότι ένας από αυτούς είχε σφηνώσει το κεφάλι του στα κάγκελα. Φυσικά το να χτυπήσεις το παιδί σου επειδή είναι άτακτο ή απρόσεκτο ή ιδιαιτέρως ζωηρό δεν είναι κάτι που υπάρχει στο DNA και στη φύση, είναι απλά μια ανθρώπινη μέθοδος διαπαιδαγώγησης, ιδιαιτέρως αναποτελεσματική.

Το άρθρο γίνεται ακόμα χειρότερο όταν ο συγγραφέας παρουσιάζει ως ένδειξη ανδρισμού το να ΜΗΝ χτυπάς την γυναίκα σου με τρόπο όμως που αναπαράγει μισογυνικά στερεότυπα. Όπως το θέτει «Πολλές φορές οι γυναίκες σε φέρνουν στο σημείο, με τη λεκτική βία, να ανταποδώσεις το… χτύπημά τους. Σε φτάνουν στο αμήν, που λένε. Και εκείνη την ώρα είναι που πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι άντρας». Ο συγγραφέας δηλαδή όχι μόνο δέχεται τον μισογυνικό μύθο ότι οι γυναίκες είναι τόσο εκνευριστικές που σε προκαλούν να τις χτυπήσεις αλλά θεωρεί ότι το να μην της χτυπήσεις είναι μια ένδειξη ανδρισμού, ένα τεστ που πρέπει να περάσεις γιατί το να είσαι άντρας με τα όλα σου παραμένει το ζητούμενο, απλά αναπλαισιώνεται με τρόπο που το να είσαι άντρας προϋποθέτει αυτοσυγκράτηση. Ξέρετε, όπως τους άντρακλες σε κάτι ταινίες δράσης που τους βασανίζουν κι αυτοί παραμένουν σιωπηλοί.

Ο συντάκτης κλείνει αυτό το τραγελαφικό άρθρο επικυρώνοντας την σύνδεση της αρρενωπότητας με τη βία. »
Ξύλο οι άντρες παίζουμε μόνο μεταξύ μας. Άντρας με άντρα. Κι αν σας πουν ότι η βία μεταξύ αντρών είναι επίσης καταδικαστέα, πείτε ότι από τότε που οι άντρες σταμάτησαν να παίζουν ξύλο, χάθηκε η μπέσα.».
Φυσικά μια κοινωνική κατασκευή της αρρενωπότητας ως βίαιης δεν είναι με κανένα τρόπο δυνατό να αφήσει τις γυναίκες απ έξω. Μαθαίνοντας ότι η έκφραση του θυμού με βία είναι αποδεκτή οι άντρες απλά όταν έρθει η ώρα θα την ασκήσουν προς το μέρος που έχει κατασκευαστεί ως το κατεξοχήν αδύναμο, το μέρος που δεν έχει μάθει ούτε να επιτίθεται ούτε να αμύνεται γιατί ως γυναίκα έχει μάθει απλά ότι η βία είναι ανδρικό προνόμιο, δεν έχει εξασκήσει ποτέ το αντρικό αυτό σπορ.

Thanks for nothing λοιπόν προς όσους εξακολουθούν να πωρώνονται με πατριαρχικές απεικονίσεις ανδρισμού που πρέπει να ξεφορτωθούμε από τη ρίζα, και όχι απλά να μετριάσουμε. Όχι, η βία δεν είναι στο DNA του ανθρώπου και δή του άντρα, Όχι, οι γυναίκες δεν είναι τόσο εκνευριστικές που κάνουν το κεφάλι σου να βουίζει (καμία γυναίκα δεν παραπονιέται στις φίλες της ότι «θολώνει» όταν ό άντρας της αφήνει τις άπλυτες κάλτσες του στο πάτωμα, ούτε αυτές σπεύδουν να συμφωνήσουν λέγοντας της όμως ότι η βία δεν είναι λύση και θα έπρεπε να είχε γυρίσει την πλάτη της να φύγει αντί να τον χτυπήσει στο κεφάλι με την κατσαρόλα). Όχι, η βία δεν κάτι που έχει σχέση με τον «ανδρισμό», την «φλωριά», την «μπέσα» κι άλλες τέτοιες γελοίες πατριαρχικές κατασκευές. Είναι κάτι που κατασκευάζεται ως αντρικό χαρακτηριστικό και συνδέεται με «αντρικούς ρόλους», το ρόλο του στρατιώτη, του αστυνομικού, του μπράβου.
Η ιδέα του «πραγματικού άντρα» όπως και αυτή του «φλώρου» θα πρέπει να πεθάνουν οριστικά αν θέλουμε να λύσουμε οριστικά το πρόβλημα της πατριαρχικής βίας.

~Hürrfem Sultan

Το Ξέπλυμα της Έμφυλης Βίας

26943376_339931146483527_1736237445_n (1)

 

 

Κάθε φορά που έχουμε ένα περιστατικό βιασμού, ξυλοδαρμού και γενικότερα έμφυλης βίας μπαίνει σε λειτουργία η πατριαρχική μηχανή ξεπλύματος που σκοπό έχει να δικαιολογήσει τον άντρα, να κατηγορήσει την γυναίκα ή απλά να καλύψει το θέμα με ένα πέπλο σιωπής έτσι ώστε να μην απειληθεί το status quo. Τα επιχειρήματα που επαναλαμβάνονται κάθε φορά είναι σχεδόν πανομοιότυπα:

-Κάτι θα έκανε κι αυτή για να τον προκαλέσει.
Εδώ το victim blaming υπονοεί ότι αν η γυναίκα δεν συμμορφώνεται σε συγκεκριμένους κανόνες, αν αντιδρά σε αυτό που τις λένε και δεν κάθεται πλήρως παθητική ή αν αντίθετα δεν αντιδρά με το σωστό τρόπο φταίει η ίδια για την βία που ασκείται εναντίον της. Οι αντιλήψεις αυτές εκφράζονται συχνά από γυναίκες που νομίζουν ότι οι ίδιες φέρονται με τον ενδεδειγμένο τρόπο και άρα ποτέ δε θα πέσουν θύμα έμφυλης βίας και βρίσκουν έτσι μια ευκαιρία να εκφράσουν την σύμπλευσή τους με τις αντρικές επιθυμίες.

-πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές
Η πολιτική των ίσων αποστάσεων υπονοεί ότι σε ένα σύστημα καταπίεσης όπου το ένα μέρος συστηματικά ξυλοκοπεί/βιάζει/δολοφονεί το άλλο και όχι το αντίθετο, με κάποιο μαγικό τρόπο έχουν και οι δύο την ευθύνη.

-Θα πρέπει να κοιτάμε τις δουλειές μας
Η απάθεια προς κοινωνικά φαινόμενα προσπαθώντας να τα χαρακτηρίσουμε ως ιδιωτικά γεγονότα μεταξύ προσώπων που δε μας αφορούν είναι ακριβώς το περιβάλλον που επιτρέπει χιλιάδες γυναίκες να δολοφονούνται από γνωστούς τους άντρες καθώς οι τρίτοι θεωρούν πως δεν έχουν δικαίωμα να επέμβουν και βολεύονται στο να εθελοτυφλούν, κρύβοντας ίσως την δική τους αίσθηση αδυναμίας.

-Ναι αλλά οι άντρες υφίστανται ψυχολογική βία
Η υποτιθέμενη «ψυχολογική βία» που υφίστανται οι άντρες υπονοείται σε κάθε καθεστώς ξυλοδαρμού γυναίκας που σίγουρα θα τον είχε πρήξει τον άνθρωπο για να το φέρει σε αυτό το σημείο, πχ ρωτώντας τον που στο καλό είναι τέτοια ώρα ή γιατί δεν πλένει μόνος του το πιάτο του.

-Θα πρέπει να δείξουμε σεβασμό προς το θύτη για να μην θέσουμε σε κίνδυνο την καριέρα του.
Το ακούμε και σε περιστατικά βιασμού όπου ξαφνικά οι επαγγελματικές προοπτικές του θύτη γίνονται πιο σημαντικές από το τραύμα του θύματος. Οι προοπτικές που χάνουν καθημερινά οι γυναίκες σε επαγγελματικά περιβάλλονται όπου ο καθένας μπορεί να της παρενοχλήσει σεξουαλικά ή να τις χτυπήσει δεν μας αφορούν, το μόνο που μας αφορά είναι ο καημένος ο άντρας που θα υποστεί τάχα εξευτελισμό για κάτι την κακοποιητική συμπεριφορά του.

-Μην κρίνετε για να μην κριθείτε
Οι χριστιανικές καταβολές του κάθε μισογύνη ξυπνάνε υποκριτικά κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που θα έκανε και ο ίδιος. Πάλι καλά που δε μας ζητάνε να γυρίσουμε και το άλλο μάγουλο.

Η περίπτωση του ξυλοδαρμού της ηθοποιού δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, είναι οικεία σε όλες τις γυναίκες που ζουν υπό ένα συνεχές καθεστώς φόβου περιμένοντας την αντρική οργή να ξεσπάσει στη δουλεία, τη στάση του λεωφορείου, το σπίτι, το μπαρ, με αφορμή ότι τους απορρίψαμε, ότι τους σπρώξαμε στην ουρά της τράπεζας, ότι τους «βγάλαμε γλώσσα», ότι ήμασταν αγενής. Οι γυναίκες ζουν σε έναν κόσμο που πρέπει να πατάνε στις άκρες των ποδιών τους για να μην ενοχλήσουν κάποιον άντρα γιατί τότε μπορεί να φάνε καμία σφαλίαρα, κάτι που κανένας άντρας δεν έχει βιώσει γιατί απλά οι γυναίκες δεν έχουν μάθει πώς μπορούν να εκφράσουν την ενόχλησή τους με ξύλο. Ακόμη κι αν ένας άντρας υποστεί βία από γυναίκα είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό δεν είναι μια απειλή με την οποία αναμετράτε σε όλη του τη ζωή, δεν έχει μεγαλώσει σε καθεστώς φόβου που του επιβάλει να αυτοπεριορίζεται διαρκώς.

~Hürrfem Sultan

To Friendzone, οι Κάρχιες και η Αντρική Βία

23476382_313425689134073_1474616677_n

Τα memes αυτά συνοψίζουν ακριβώς την θέση που καταλαμβάνει η ιδέα του ‘friendzone» στην πατριαρχία. Το friendzone δεν ήταν ποτέ το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα απόρριψης που νιώθει κάποιος όταν ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στα ερωτικά του αισθήματα παρά μονο φιλικά. Το friendzone δεν είναι απλά η κατάσταση που βρίσκεσαι όταν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβάια, όταν γουστάρεις έναν φίλο σου ή μία φίλη σου που δε νιώθει το ίδιο. Αυτό το βιώνουν και τα δύο φύλα και για κανένα από αυτά δεν είναι ευχάριστο. Οι φεμινίστριες δεν ζητάνε από τους άντρες να σκοτώσουν τα ερωτικά τους συναισθήματα, ούτε αυτά τα βρίσκουν μειωτικά. Δεν μας προσβάλει που μας βλέπουν ως κάτι άλλο πέρα από φίλη.
Το friendzone κατακρίνεται από τον σύχρονο φεμινισμό ακριβώς εξαιτίας του entitlement που υποδηλώνει από την πλευρά των αντρών. Τετοιο entitlement και τέτοια αίσθηση ότι τους χρωστάμε σεξ που όταν αντιλαμβάνονται ότι αυτό δε θα συμβεί και οτι στην καλύτερη θα έχουν τη φιλία μας σπεύδουν να μας χαρακτηρίσουν κάρχιες. Κι όχι μόνο να μας χαρακτηρίσουν κάρχιες αλλά να πιστεύουν οτι το friendzone είναι μια τακτική των γυναικών, μια στατηγική που μελετάμε σε κάποιο εγχειρίδιο της καλής κάρχιας και που εξασκούμε μετά με μόνο σκοπό να τους εκμεταλλευτούμε και να τους πληγώσουμε.Τόσο είναι το entitlement που ωθεί πολλούς από αυτούς να αντιδράσουν βίαια (με ψυχολογική αλλά και με σωματική πολύ συχνά βία). Γιατί απλά η πατριαρχία εμποδίζει πολλούς από αυτούς να πάρουν ψύχραιμα την απόρριψη και να αντιληφθούν ότι οι γυναίκες δεν τους χρωστάνε τίποτα, πως όταν δεν τους δίνουν αυτό που θέλουν -όσο και να ενοχλεί ή πονάει- δεν είναι λόγω κακίας ούτε βάσει σχεδίου. Είναι απλά επειδή ο πραγματικός κόσμος δεν είναι μια ρομαντική κομεντί όπου οι ίδιοι ως ήρωες πάντα κερδίζουν το κορίτσι.
Ας μην βλέπουμε το friendzone αθώα λοιπόν ως απλή έκφραση μιας ερωτικής απογοήτευσης. Το friendzone είναι το μέρος που ξεκινάνε πολλά Καλά Παιδιά™ βρίζοντας τις γυναίκες και πολλά από αυτά καταλήγουν στη βια -ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική.
~Hürrfem Sultan