Ο Γιάννης Λοβέρδος υπέρ των δικαιωμάτων κακοποιητικών αντρών

Ο Βουλευτής της ΝΔ Γιάννης Λοβέρδος εξέφρασε χθες κατά τη διάρκεια της ψήφισης του σχετικού νομοσχεδίου την άποψη πως ένας κακοποιητικός άντρας θα επρεπε να διατηρεί το δικαιωμα να βλέπει το παιδί του λες και η κακοποίηση ειναι κάποια ασήμαντη προσωπική διαφωνία με την πρώην συζυγό του και όχι δείγμα του χαρακτήρα του και της ποιότητάς του ως πατερας. Δεν μας εξήγησε βέβαια πού ειναι αυτός ο μυθικός κακοποιητής που δέρνει μόνο τη γυναικα του αλλά δείχνει αυτοσυγκράτηση όταν αφορά το παιδί αλλά ακόμα και αν υπάρχει θα έπρεπε να μας διευκρινήσει πώς ακριβώς είναι προς το συμφέρον του παιδιού να διατηρεί επαφή με έναν άντρα που έχει τραυματίσει την μητέρα του και ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει βιαιος. Ίσως για εκείνον να έχει και διδακτική αξία, γιατί έτσι μαθαίνουν από νωρίς στο παιδί την πραγματική θέση της γυναίκας και το πόσο φυσιολογικό είναι να την κοπανάς χωρίς να αφαιρεί κάτι από την αξία σου ως άνθρωπο και ως πατέρα.~Valide Sultan

Πώς οι Προοδευτικοί μας Κάνουν Gaslighting για τους Επιδειξίες

Tα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που γίνεται δημόσια καταγγελία κάποιου περιστατικού επιδειξία και άλλων συναφών παραβιαστικών συμπεριφορών, σκάει στους προοδευτικούς κυρίως κύκλους -αυτούς που ξέρουν να κρύβουν καλά τον μισογυνισμό τους πίσω από ένα αριστερό ή κουήρ προφίλ- ένα επιχείρημα που πάει κάπως έτσι: «Μα πώς κάνετε έτσι επειδή είδατε ένα πουλί, δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σας! Ένα πουλί από μονο του δεν είναι αιτία τρομου, γιατί ΤΡΙΓΚΑΡΕΣΤΕ? Μήπως είστε πουριτανές? Μήπως είστε σεξοφοβικές? Μήπως είστε μίσανδρες? Μήπως τελικά θέλετε να ποινικοποιήσετε την απλή επιθυμία για σεξ και το αγνό γυμνό ανθρώπινο σώμα?». Οι ίδιοι κύκλοι μάλιστα έχουν το θράσος να κατηγορήσουν εμάς ότι φέρουμε κατάλοιπα πατριαρχίας επειδή τάχα είναι η πατριαρχία που κατασκευάζει την γυναίκα ως ένα ευάλωτο υποκείμενο που λιποθυμά στη θέα ενός ανδρικού πέους.

Η προσέγγιση αυτή βέβαια αγνοεί μια βασική διάκριση: δεν είδαμε ένα πουλί, μας το έδειξαν. ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ. Δεν μπήκαμε καταλάθος σε μία ανδρική τουαλέτα ούτε πέσαμε τυχαία σε έναν τύπο που ουρούσε δημόσια αλλά παράμερα και σοκαριστήκαμε στη θέα του μορίου του. Δεν νιώσαμε άβολα σε μια παραλία γυμνιστών που συναινέσαμε να μπούμε και όπου οι τσίτσιδοι λουόμενοι κοιτούσαν τη δουλειά τους. Δεν ανοίξαμε καν μια πόρτα και βρήκαμε κάποιον να αυνανίζεται οπότε καταρρεύσαμε υπό τη θέα κάποιας στύσης. Αντιθέτως αντιδράσαμε στο πως ένας επιδειξίας μας εγκαλεί, στο πώς προσπαθεί με το ζόρι να μας εμπλέξει σε όλο αυτό ακριβώς επειδή είναι μέρος της απόλαυσης που αντλεί. Στο πώς προσπαθεί να μας εξαναγκάσει να γίνουμε το απρόθυμο κοινό στη προσωπική του τσόντα. Είναι γνωστό πως οι επιδειξίες δεν ένιωσαν έτσι αυθόρμητα την ανάγκη να βγάλουν το πέος τους να πάρει αέρα εκεί που κάθονταν μόνοι τους σε ένα λιβάδι κι εμείς από κακή τύχη πέσαμε πάνω τους. Αντιθέτως κάθονται υπομονετικά σε ένα πάρκο και περιμένουν κάποια περαστική για να της φωνάξουν ψιτ ψιτ ή μπαίνουν στα ΜΜΜ ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή έχουν ανάγκη κοινό που ποτέ δεν συναίνεσε σε αυτό -ενώ δε θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να βρουν κοινό συναινετικό.

Οι ίδιοι που δεν βλέπουν κάτι κακό στο να μας δείξει κάποιος το πουλί του δεν καταλαβαίνουν τάχα γιατί τρομάζουμε από αυτό αφού δεν είναι το ίδιο με μια απόπειρα βιασμού. Ένας άνθρωπος βέβαια που αντλεί απόλαυση ακριβώς από το σοκ και τη δυσαρέσκεια αγνώστων γυναικών (ή και αντρών), δηλαδή μέσα από την παραβίαση των ορίων τους, είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι γενικά δεν σέβεται τα όρια μας. Ποιος μας εγγυάται ότι θα σταματήσει εκεί? Γιατί να μην νιώσουμε ως απειλή έναν άντρα που αντικειμενοποιεί τις γυναίκες και τις χρησιμοποιεί ως εργαλεία για να ικανοποιήσει της σεξουαλικές του φαντασιώσεις ή ορέξεις όχι απλά ανάγοντας την συναίνεση σε προαιρετική αλλά μάλλον αντλώντας απόλαυση από την απουσία της. Σίγουρα αυτό δεν μπορεί να είναι καλό σημάδι αφού η λογική του συμπίπτει με αυτήν της κουλτούρας του βιασμού.

Η μεθοδευμένη αυτή προσπάθεια gaslighting ώστε να μας πείσουν ότι αντιδρούμε υπερβολικά προς τους επιδειξίες ή και τους cat callers γίνεται σε ένα πλαίσιο πλήρους απουσίας ενσυναίσθησης προς τις γυναίκες αγνοώντας εσκεμμένα την σκοτεινή πραγματικότητα που αυτές βιώνουν καθημερινά προσπαθώντας να τις βγάλει τρελές και υστερικές επειδή φοβούνται αυτό που παθαίνουν κάποιες κάθε μέρα. Η πατριαρχία έτσι μπορεί ανενόχλητη να συνεχίζει να ενσταλάζει τον φόβο στις γυναίκες με μυριάδες απειλητικές, αντικειμενοποιητικές και παραβιαστικές συμπεριφορές που τους υπενθυμίζουν την επισφαλή θέση τους, έναν φόβο απαραίτητο για να τις κρατάει διαρκώς υπό έλεγχο και υποταγή στις πατριαρικές επιταγές, ενώ ταυτόχρονα τις κατηγορεί ως υπερβολικά συναισθηματικές και παράλογες ακριβώς λόγω του φόβου αυτού.

Γιατί το τσουβάλιασμα των μεταναστών δεν είναι το ίδιο με το «τσουβάλιασμα» των αντρών

Όταν ένας άντρας πιάνει τον κώλο μιας γυναίκας το κάνει επειδή ζει σε ένα σύστημα που του έδωσε την πολυτέλεια να ασκεί εξουσία και σίγουρα δεν είναι γι αυτόν θέμα επιβίωσης. Όταν κλέβει ένα σπίτι ένας μετανάστης ή οποιασδήποτε φτωχός και περιθωριοποιημένος το κάνει για να επιβιώσει σε ένα σύστημα που του στέρησε άλλες δυνατότητες. Όταν λοιπόν μας κατηγορούν ότι «τσουβαλιάζουμε» τους άντρες συγκρίνοντάς τους με το «τσουβάλιασμα» των μεταναστών καλό είναι να θυμόμαστε ότι η πρώτη γενίκευση έχει περισσότερα κοινά με το «τσουβάλιασμα» των μπάτσων ή των αφεντικών, γίνεται δηλαδή με μια διάθεση κριτικής στην ΣΥΣΤΗΜΙΚΉ εξουσία και όχι, αντιθέτως, με στόχο τη διατήρησή της. Και ακριβώς επειδή μιλάμε για συστημικά φαινόμενα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το «μα δεν είναι όλοι έτσι».

Κάθε σύγκριση ανάμεσα στους άντρες και τους μετανάστες δεν είναι παρά μια σοφιστεία που εντέχνως αγνοεί το εξής: ότι οι άντρες είναι μια κυρίαρχη ομάδα (έναντι των γυναικών) που έχει ως σύνολο τη δυνατότητα να ασκήσει την εξουσία της πάνω στις τελευταίες και όταν εγκληματούν το κάνουν από θέση προνομίου. Αντιθέτως οι μετανάστες είναι μια υποτελής ομάδα έναντι των ντόπιων, πάνω στην οποία ασκείται η εξουσία (της φτώχειας, της στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων κτλ) και όταν εγκληματούν το κάνουν από τη θέση του καταπιεσμένου.

Η διαθεματικότητα είναι χρήσιμη στην περίπτωση που οι ταυτότητες των εμπλεκόμενων υποκειμένων δεν είναι τόσο γραμμικές. Τι κάνουμε δηλαδή όταν ένας άντρας μετανάστης παρενοχλήσει μία ντόπια γυναίκα ή μια ντόπια γυναίκα ασκήσει ρατσιστική βία σε έναν άντρα μετανάστη? Εκεί προφανώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και σημασία έχει πάντα το context. Δεν σημαίνει ότι ένας μετανάστης ή μια γυναίκα δεν ασκεί ποτέ εξουσία, έχει σημασία από ποια θέση υποκειμένου και εναντίον ποι@ την ασκεί. Όταν για παράδειγμα ένας άντρας μετανάστης παρενοχλεί μια γυναίκα, είναι γελοίο να τσουβαλιάσουμε τους μετανάστες για τον απλό λόγο ότι ασκεί μια εξουσία που του έχει δοθεί από την πατριαρχία και όχι από το στατους του ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

Για ός@ς μας κατηγορούν πως όταν η σεξουαλική βία ασκείται από μετανάστες δεν εξοργιζόμαστε εξίσου η απάντηση είναι απλή: Ακριβώς λόγω της έλλειψης προνομίων τους εντός της ελληνικής κοινωνίας, οι μετανάστες βιαστές καταδικάζονται σύσσωμοι σε αντίθεση με τους Έλληνες βιαστές που βρίσκουν υποστηρικτές και ξεπλέονται στα πλυντήρια της κοινής γνώμης ενώ ταυτόχρονα έχουν καλύτερα μέσα και διασυνδέσεις στη διάθεσή τους για να την σκαπουλάρουν οπότε συνήθως ως φεμινίστριες δεν έχουμε κάτι να προσθέσουμε σε όλο αυτό πέρα από το συμφωνήσουμε με την καταδίκη -και φυσικά να επιστήσουμε την προσοχή στο ότι δεν φταίει το θρήσκευμα ή η «ξένη κουλτούρα» για κάτι που κάνουν και οι Έλληνες

Εικόνες αστυνομικής βίας και πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

O μέσος νοικοκυραίος που βλέπει εικόνες αστυνομικής βίας σε πορείες και υποθέτει ότι οι διαδηλωτές κάτι θα έκαναν και θα την προκάλεσαν δεν διαφέρει σε τίποτα από τον μέσο νοικοκυραίο που βλέπει εικόνες έμφυλης βίας και υποθέτει ότι κάτι θα έκανε η γυναίκα και θα την προκάλεσε -πιθανότατα θα κεράτωσε ή θα τον έπρηξε με την γκρίνια της τον κακομοίρη. Χωρίς κανένα στοιχείο ή απόδειξη φαντάζονται το υποτιθέμενο χαμένο κομμάτι του παζλ γιατί αυτόματα μπαίνουν σε λειτουργεία αντανακλαστικά που έχουν για χρόνια καλλιεργηθεί από τα ΜΜΕ και την κυρίαρχη ιδεολογία και γίνεται χρήση προκατ εικόνων και αφηγημάτων που εκβιάζουν ένα νόημα και μια σειρά γεγονότων που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.


Το αποτέλεσμα είναι η βία που δέχεσαι αντί να σε μετατρέπει σε θύμα να γίνεται απόδειξη ότι είσαι ΕΣΥ ο θύτης αφού διαφορετικά κανείς δε θα αναγκαζόταν κανείς να χρησιμοποιήσει βία εναντίον σου. Η θεωρία του δίκαιου κόσμο έτσι επιβεβαιώνεται εξαιτίας της αδυναμίας και της άρνησης κάποιων να παραδεχθούν ότι ο κόσμος ΔΕΝ είναι δίκαιος και ο ισχυρός δρα σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας ενάντια στον ανίσχυρο. Η όλη λογική έχει και μια θρησκευτική νότα, ξέρετε όπως το «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα», γιατί και πάλι ο κοσμος αδυνατούσε να παραδεχτεί ότι η ζωή είναι άδικη και προτιμουσε να το αποδώσει σε κάποιες προυπάρχουσες αμαρτίες. Και όλη αυτή η λύσσα ενάντια στον καταπισμένο μου θυμίζει και το παρακάτω ποίημα με τίτλο « Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά


Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του vα πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει


Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε vα παίξει με τους άρχοντες
Αρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά
Ε. Βακαλό

Η Απάντηση της Πατριαρχίας στο #MeToo είναι να μας πείσει ότι οι γυναικες αξίζουν και γουστάρουν το ξύλο

Μα γιατί ο «δημοσιογράφος» του zougla.gr έκανε αφιέρωμα στην Rihanna τώρα, θα αναρωτηθεί κάποι@. Μήπως έβγαλε καινούριο τραγούδι? Εμφανίστηκε σε κάποια ταινία? Έγινε εστω hostess του SNL? Όχι, τίποτα από τα παραπάνω, το site δημοσίευσε αυτό το αφιέρωμα τώρα γιατι η συγκυρία του ελληνικού #metoo και η ανάδειξη της έμφυλης βίας τους πανικόβαλε και νιώθουν την υποχρέωση να μας υπενθυμίσουν τις δύο βασικές γραμμές υπεράσπισης της πατριαρχίας: 1)οι γυναίκες ΑΞΙΖΟΥΝ το ξύλο γιατί είναι έκφυλες 2)οι γυναικες ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ το ξύλο γιατί είναι μαζόχες.


Για να πετύχουν το πρώτο αρκεί να μοστράρουν μια αποκαλυπτική φωτογραφία της γιατί η σύνδεση που δημουργεί η πατριαρχία στο μυαλό του μέσου μισογύνη είναι αυταπόδεικτη: γυναικείο σώμα = εγγενώς άξιο βίας. Και για να πετύχουν το δεύτερο ακρεί να παρουσιαστεί ένα σκηνικό έμφυλης βίας ως κάτι που η ίδια η γυναίκα αποζητά. Δεν χρειάζεται να το στηρίζουν κάτι, αν σε χυπήσει ένας γκόμενος είναι προφανές, σύμφωνα με την πατριρχική λογική, οτι το αποζητούσες γιατί αλλιώς δε θα είχες γκόμενο. Η κυκλική αυτή λογική είναι πολύ χρήσιμη για κάθε περίπτωση: αν οι γυναικες δεν γούσταραν το ξύλο τότε γιατί θα υπήρχαν άντρες που τις δέρνουν? Σαν να λέμε, αν δεν γουστάρεις να σε τσιμπάνε τα κουνούπια γιατί δεν κάθεσαι σπίτι σου τυλιγμένη με μια κουνουπιέρα, μάλλον καταβάθος πας γυρεύοντας για ελονοσία. Αν καθόσουν σπιτι σου τα κουνούπια θα πέθαιναν από ασιτία αρα κατα βάθος εσύ τα συντηρείς.


Είναι αστείο πως στο ακριβώς προηγούμενο άρθρο τόσοι πολλοί εξέφρασαν την ανακούφισή τους που γράφτηκε στο μακρινό 2013, και εξέφρασαν τη βεβαιότητα πως τίποτα τέτοιο δε θα δημοσιευόταν σήμερα που ζούμε σε μια φεμινιστική ουτοπία. Καλό θα ήταν να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε οτι η πατριαρχία νιώθει την φεμινιστική απειλή και γι αυτό ακριβώς παλεύει με κάθε όπλο για να διαρηρηθεί στη θέση της. Κάθε ιδέα περί γραμμικής εξέλιξης και προόδου προς ένα εστω λιγότερο μισογυνικό μέλλον δεν είναι παρά wishful thinking. Η αλλαγή θέλει επαγρύπνση και αγώνα, κανείς δε θα μας τη δώσει στο πιάτο.

Όπως το πάτε θα φοβόμαστε να πούμε σε μία γυναικα να πάμε για ποτο

Γυναίκες: Θα θέλαμε να μη μας βρίζετε, να μη μας κλωτσάτε, να μη μας κακοποιείτε και να μη μας βιάζετε
Σεξιστές: ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΟΛΑ ΘΑ ΤΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ!!!!!1111


Άλλη μια φορά που τα μισογυνικα σκουπίδια προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο μόνος τρόπος να αλληλεπιδρούν οι άντρες με τις γυναίκες είναι με τρόπους βίαιους, επιθετικούς, παραβιαστικούς. Και οτι είναι ή αυτό ή ΤΙΠΟΤΑ. Οι γυναίκες θα πρέπει να ανεχτούν την παρενόχληση και την κακοποίηση αλλιώς οι άντρες θα κόψουν κάθε επικοινωνία μαζί μας. Και γι αυτό υπάρχουν κι αυτές που θα σπεύσουν να δικαιολογήσουν τέτοιες συμπεριφορές από φόβο, ανάμεσα στα άλλα, ότι διαφορετικά θα χαθούν οι άντρες από τις ζωές μας, θα εκλείψει το φλερτ και στο τέλος θα αφανιστεί το ανθρώπινο είδος.

Το δίλημμα είναι πλαστό. Μπορούμε να συνεχίσουμε να βγαίνουμε για ποτό χωρίς να μας παρενοχλούν, να μας πιέζουν και να μας αντικειμενοποιούν οι άντρες. Και χωρις να μας πατρονάρουν και να προσποιούνται οτι αυτοί ξέρουν καλύτερα τι μας αρέσει και τι μας κολακεύει από εμάς τις ίδιες. Μεταξύ μας κιολας, αυτός είναι και ένα πολύ καλό σημάδι ότι δεν πρέπει να βγεις με έναν τέτοιο άντρα αλλά αυτός θα συνεχίσει να κατηγορεί τον φεμινισμό.

Η Απουσία Συγκινήσεων δε σε Κάνει Καλό Παιδι

Για άλλη μια φορά τα αυτοαποκαλούμενα Καλά Παιδιά™ αποδεικνύουν οτι η υποτιθέμενη καλοσύνη τους δεν είναι παρά ένα προσωπείο που πέφτει όταν έρθει η απόρριψη ή ίσως μια εκλογίκευση της απορριψης καθώς προτιμούν να πιστεύουν οτι αυτή οφείλεται στην καλοσύνη τους. Τα Καλά Παιδιά™ όμως πίσω από τη μάσκα της επιφανειακής ευγένειας και καλοσύνης ονειρεύονται μπουνίδια στα δόντια στις γυναικες που τιους αγνοούν και τις βλέπουν ως τρύπες των οποίων η αξία πέφτει με τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων, ακριβώς όπως θα περίμενε καποια από τον τελευταιό πεταμένο μισογύνη. Τα Καλά Παιδιά™ καλά θα κάνουν να καταλάβουν οτι οι γυναικες είναι αυτόνομα σεξουαλικά υποκείμενα που δεν τους χρωστάνε τίποτα και πιθανότατα θα συνεχίσουν να τους απορρίπτουν και όταν φτάσουν τα 30 και τα 40 γιατί η έλλειψη συγκινίσεων δεν τους έκανε ποτέ Καλά Παιδιά. Τους έκανε απλά βαρετούς.

Αγαπητά Καλά Παιδιά™, καμία γυναικα δε σας απορρίπτει επειδη δεν τους συμπεριφέρεστε σαν σκουπίδια. Άλλωστε αφού σαν σκουπίδια τις βλέπετε αυτό είναι θέμα χρόνου. Ξανασκεφτείτε λίγο αυτό με τις συγκινήσεις και μήπως φταίει η αδιάφορη προσωπικότητά σας. Επειδή εσείς την μεταφράζετε κολακευτικά σε «καλοσύνη» δεν σημαίνει οτι κάνουν και οι γυναίκες το ίδιο. Και ξανασκεφτειτε μήπως δεν κρύβετε αρκετά καλά τον μισογυνισμό σας για να περάσετε αν όχι για Καλά Παιδιά™, τουλάχιστον για αξιοπρεπή άτομα και όχι πιεστικούς, πικρόχολους entitled μαλάκες

Πώς Σκέφτεται ένας Γυναικοκτόνος

Δεν είναι όλοι οι άντρες γυναικοκτόνοι, δεν είναι καν η πλειοψηφία, ένας πολύ ανησυχητικός αριθμός αντρών όμως σκέφτονται ακριβώς όπως οι γυναικοκτόνοι. Ένας ανησυχητικός αριθμός ανδρών (αλλά και γυναικών) όχι μονο συμπάσχουν με τον γυναικοκτόνο, όχι μόνο τον δικαιολογούν αλλά έχουν και το θράσος να το εκφράσουν δημόσια ακριβώς επειδή θεωρειται αποδεκτό. Αρκεί ένα μονο πολύ μικρό ποσοστό από αυτούς που σκέφονται έτσι να γίνουν γυναικοκτόνοι για να ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι γυναικες κινδυνεύουν με θάνατο όποτε δεν συμμορφώνονται στα πατριαχικά ιδεώδη.

Οι γυναικοκτόνοι ειναι απλά άνδρες που πήραν την πατριαρχική κοσμοθεωρία που θέλει την γυναίκα να το βουλώνει, να μη «βγάζει γλώσσα», να ανήκει στον άντρα, να είναι υπάκουη και υποτακτική και την έφεραν στο λογικό της άκρο: την τιμωρία της γυναικας με δολοφονία. Οι γυναικοκτόνοι ειναι κι αυτοί άνδρες που πιστεύουν οτι οι γυναικες έχουν ξεφύγει, ότι ο γάμος θέλει υπομονή κυρίως απο τις γυναικες, ότι οι ίδιοι ειναι φουκαράδες που αντιμετωπίζουν την γκρινια των γυναικών και που στο φινάλε αν ξεφύγουν λίγο παραπάνω και τις σκοτώσουν, ε σε κάποια χρόνια θα ναι έξω και θα ξανακάνουν τη ζωή τους. Οι γυναικοκτόνοι ειναι άνδρες που γνωρίζουν ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας θα τους αντιμετωπισει με κατανόηση και θα τους κανει να αισθάνονται δικαιωμένοι, Και η αντίληψη αυτής της δίκαιης τάχα οργής τους οπλίζει το χέρι τους.

Γυναίκες στον Στρατό


Αν θέλετε ίσα δικαιώματα να πηγαινετε στο στρατό, μας λένε. Αν οι φεμινίστριες θέλουν πραγματική ισότητα πρέπει να διεκδικήσουν οι γυναίκες να πηγαίνουν στον στρατό, επιμένουν. Μονο που οταν οι γυναικες πηγαινουν στο στρατό θα πρέπει να αναμένουν από σεξουαλική παρενόχληση έως ομαδικούς βιασμούς και να βγάλουν και τον σκασμό.

Με λίγα λόγια ο στρατος κατασκευάζεται ως ένας κατεξοχήν αντρικός χώρος, εχθρικός και απειλητικός για τις γυναικες και ταυτόχρονα ορίζεται ως ο χώρος αυτός που δικαιολογεί την αντρική ανωτερότητα και κυριαρχία. Ο στρατός είναι ένας χώρος ματσίλας και έμφυλης βίας που εκ των πραγμάτων αποκλείει τις γυναικες, αλλά ταυτόχρονα οι γυναικες θα αποδείξουν την αξία τους μόνο αν συμμετάσχουν σε αυτον. Στο μεταξύ οι φεμινίστριες κατηγορουνται ταυτόχρονα τόσο για το ότι δεν παλεύουν για την συμμετοχή των γυναικών όσο και για το ότι παλεύουν και άρα φταίνε αυτές που οι γυναίκες βιάζονται αντί να παραμείνουην στον ασφαλή χώρο της κουζίνας τους.

Ακριβώς γι αυτό το ζήτημα του στρατού αποτελεί μια παγίδα για τον φεμινισμό, γιατί οι γυναικες καλούνται να αποδείξουν την αξία τους υιοθετώντας αρρενωπές αξίες και θεσμούς ενώ ταυτόχρονα τιμωρούνται γι αυτό. Οι γυναικες και δη οι φεμινίστριες δεν έχουν κάτι να κερδίσουν επιδιώκοντας την στράτευση των γυναικών στην υπηρεσία του «εθνους», ενός έθνους που δικαιολογεί την ματσιλα και τους βιασμούς ως «φυσικούς», που βασίζεται στην έμφυλη βία τόσο στο εσωτερικό όσο και προς τους εχθρούς και που υμνει τον πόλεμο και τον μιλιταρισμό χωρίς να τα βλέπει κριτικά αλλά κι αυτά ως «φυσικά» και αναπόφευκτα.

Ο στρατός είναι ένα δίκοπο μαχαίρι για τον φεμινισμό ακριβώς γιατι ο αποκλεισμός των γυναικών στηρίχθηκε σε θεμελιώδεις για τον μισογυνισμό αξίες περί αντρικής δύναμης και γυναικείας αδυναμίας, περί άντρα στρατιωτη και γυναικας μάνας που θα γεννά στρατιωτες, άντρα προστάτη και γυναικας προστατευομενης. Οι γυναικες για να αποτινάξουν την κυριαρχία του άντρα προστάτη και καταπιεστή καλούνται έτσι να υιοθετήσουν οι ίδιες τον αντρικό ρόλο ενώ ταυτόχρονα να αποδεχτούν την κατωτερότητά τους εντός του στρατού και να αναπαράγουν στο εσωτερικό του την ίδια έμφυλη ιεραρχία που προσπαθούν τάχα να αποτινάξουν. Και έτσι δε βγαίνουν ΠΟΤΕ κερδισμένες.

Όταν αξίζεις βία εξαιτίας των νυχιών σου

Τα σχόλια ήταν όλα εμετικά (όπως προμηνύουν και τα γέλια ως επικρατούσα αντίδραση), ξεχώρισα όμως όσα αναδεικνύουν ένα μοτίβο, αυτό σύμφωνα με το οποίο μια γυναικα αξίζει την βία γιατί είναι «αφωνη», «χαζοβιόλα», «σούργελο», «τηλεσκουπίδι» και με κιτς νύχια. Με λίγα λόγια οι γυναικες που δεν επιτελούν το αποδεκτό, «καθωσπρέπει», «κλασάτο» πρότυπο θηλυκότητας, που είναι και το μόνο που θα άξιζε κάποιο είδος σεβασμού. Μια γυναίκα δηλαδή αξίζει βία επειδή η φωνή ή τα νύχια της δεν είναι του γούστου μας ή επειδή συμμετέχει στα ριάλιτι. Κι εδώ βλέπουμε να επανέρχεται η ιδέα, που βρίσκει υποστήριξη και στους κόλπους του φεμινισμού ότι οι άνθρωποι (και κυρίως οι γυναικες) των reality είναι κατώτεροι, και που συχά αναφέρονται ακόμα και από «φεμινίστριερς» ως «σούργελα», «νούμερα», «σκουπίδια» ή άνθρωποι «κατωτέρου πνευματικού επιπέδου». Είναι φυσικό ότι η συστηματική υποτίμηση ανθρώπων που απλά δεν μας ταιριάζουν αισθητικά ή έστω διανοητικά οδηγεί στην απανθρωποποιησή τους με τρόπο που η βία εναντίον τους να δικαιολογείται. Για άλλη μια φορά θα πρέπει να επιστήσουμε την προσοχή μας πως τα ζητήματα αισθητικής δεν είναι αθώα αλλά πάνε πακέτο με πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες. Το πρότυπο της «τραγουδιάρας» ή της «σκυλούς» απαξιώνεται σταθερά εδώ και χρόνια, ταυτιζόμενο άλλωστε και με την γυναικεία σεξουαλικότητα αλλά εμπεριέχοντας και ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο παρόλο που φυσικά πολλοί κουτουριάρηδες της Αριστεράς αρνούνται να το ανανγωρίσουν και συμμετέχουν στην υποτίμησή του.