Γράμμα από Ένα Πολύ Χειριστικό Έμβρυο

γεια σου μαμα

 

Με αυτούς τους γελοιοδέστατους, μελοδραματικούς συναισθηματικούς εκβιασμούς η χριστιανική Δεξιά προσπαθεί να αποτρέψει τις γυναίκες από το να κάνουν έκτρωση. Βάζοντας το «αγέννητο παιδί» να μιλάει σαν να έχει αυτοσυνείδηση, προσωπικότητα, φιλοδοξίες αποκρύπτει εσκεμμένα ότι τα έμβρυα δεν είναι παιδιά, δεν μιλάνε, δεν σκέφτονται και δεν έχουν όνειρα. Επίσης δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από την μάνα τους -και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα μωρό και σε ένα έμβρυο.

Πέρα από την κλασική ρητορική που ταυτίζει τα έμβρυα με παιδιά, ενδιαφέρον σε αυτή την αφήγηση είναι και ποια ζωή αξιολογείται ως σημαντική, τόσο σημαντική που η απώλειά της να παρουσιάζεται ;όχι μόνο ως προσωπικό δράμα αλλά και ως τραγωδία για ολόκληρη την κοινωνία. Βάζοντας το έμβρυο να είναι αγόρι και μάλιστα μελλοντικός γιατρός (επαγγελματικός προσανατολισμός που αναφέρεται όχι μία αλλά δύο φορές) το κείμενο προσπαθεί να στρέψει το σύνολο ενάντια στην μητέρα που δεν υπερασπίστηκε αυτή τη ζωή. Με ποιο δικαίωμα μας στερεί έναν γιατρό που θα μπορούσε να ανακαλύψει την θεραπεία του καρκίνου αύριο μεθαύριο? Κάποιες ζωές μετράνε περισσότερο και προφανώς για ένα τέτοιο κείμενο ένας μελλοντικός οδηγός ταξί δε θα εξυπηρετούσε τον στόχο του.

Φυσικά απευθυνόμενο μόνο στην μητέρα το γράμμα θέτει την γυναίκα ως αποκλειστική υπεύθυνη για την γέννηση του παιδιού. Η εγκατάλειψη από τον άντρα δε θα πρέπει να την αποθαρρύνει, αυτό είναι το είδος του ηρωισμού που η πατριαρχία αναμένει από τις γυναίκες. Να γεννούν προς όφελος του κοινωνικού συνόλου ένα παιδί σε έναν κόσμο που θα φέρουν μόνες τους το οικονομικό, συναισθηματικό και ψυχολογικό βάρος της ανατροφής του -σε έναν κόσμο μάλιστα που αντιμετωπίζει τις ανύπαντρες γυναίκες ως αποτυχημένες. Την πατριαρχία δεν την ενδιαφέρουν οι συνθήκες ανατροφής του παιδιού, την ενδιαφέρει μόνο η αναπαραγωγή και αυτή απαιτεί ελεύθερη πρόσβαση στην μήτρα των γυναικών. Από τη στιγμή που θα γεννηθεί είναι πρόβλημα της μητέρας. Αλήθεια, πόσο πιθανό είναι το παιδί αυτό να γίνει γιατρός δεδομένης της ταξικής καταπίεσης που θα πρέπει να αντιμετωπίσει? Έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες σε εκπαίδευση και μόρφωση -πολύ περισσότερο σε χώρες που οι σπουδές αυτού του είδους είναι πανάκριβες?

Ενδιαφέρον είναι επίσης το πώς σύμφωνα με την αφήγηση αυτή η γυναίκα θεωρείται αδιανόητο να μην χαρεί με την εγκυμοσύνη ενώ είναι ο άντρας αυτός που αντιτίθεται και την πιέζει να κάνει έκτρωση -γιατί ξέρετε, οι άντρες δεν έχουν «βιολογικό ρολόι» ούτε ‘μητρικό ένστικτο» και άρα είναι φυσικό να μη θέλουν παιδιά. Τοποθετώντας στην σφαίρα του μη-διανοητού την γυναίκα που επιλέγει να κάνει έκτρωση γιατί απλά δεν χάρηκε καθόλου με την προοπτική να γίνει μάνα, το ίδιο το αφήγημα χτίζει την θηλυκότητα ως αναπόσπαστη από την μητρότητα. Το να είσαι γυναίκα και να μη θες παιδί -να μην το θες μάλιστα σε οποιαδήποτε άκυρη στιγμή σου προκύψει εγκυμοσύνη- σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα. Πιο εύλογο στα μάτια της πατριαρχίας φαντάζει, να φταίει τουλάχιστον η κακοποιητική σου σχέση.

Ως φεμινίστριες υποστηρίζουμε το δικαίωμα τον γυναικών στην σωματική αυτονομία. Θα θέλαμε μια κοινωνία που οι γυναίκες μπορούν να αποφασίζουν αν και πότε θα γίνουν μητέρες χωρίς να φοβούνται ούτε τον κακοποιητικό σύντροφό τους, ούτε το κοινωνικό στίγμα της «δολοφόνου» αν αποφασίζει να τερματίσει την εγκυμοσύνη της επειδή τα δικά της όνειρα είναι πιο σημαντικά από τα όνειρα του Δρ Γιάννη με τα καστανά μαλλιά. Και είναι ξεδιάντροπα υποκριτικό που η χριστιανική Δεξιά καλεί τις γυναίκες να επαναστατήσουν ενάντια στην θέληση του δυνάστη συντρόφου τους μόνο όταν αυτός στρέφεται ενάντια στην μητρότητα, τον μόνη περίπτωση δηλαδή στην οποία η πατριαρχία θεωρεί σημαντική τη ζωή των γυναικών.

Advertisements

Έρχονται οι Οθωμανοί και μας Παίρνουν τις Γυναίκες

κυρα φροσυνη uncensored.png

EΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!
Αλλά κι αυτές τέτχοιες είναι, οι κάρχιες, που αντί να περιμένουν το τίμιο λαϊκό ελληνόπουλο κάθονται στους Τουρκαλάδες για τα λούσα και τις belvedere της εποχής.

Θα ήταν διασκεδαστικό να παρατηρούμε την αναστάτωση των Ελληναράδων για την σεξουαλική ζωή μιας γυναίκας που έζησε τον προ-προηγούμενο αιώνα αν δεν επρόκειτο για μία ακόμα γυναικοκτονία την οποία επικροτούν. Επιπλέον αν δεν έδειχνε πως η τιμωρητική στάση της κοινωνίας προς την γυναικεία σεξουαλικότητα επιμένει στο πέρασμα των αιώνων με αποτέλεσμα οι γυναίκες να την πληρώνουν με τη ζωή τους. Αν οι σχολιαστές εκλαμβάνουν αυτή την αφήγηση ως απόδειξη ότι οι γυναίκες παραμένουν εξίσου ανήθικες μέσα στην ιστορία, οι ίδιοι στην πράξη αποδεικνύουν πως είναι μάλλον η αντρική στάση απέναντι στην γυναικεία σεξουαλικότητα που παραμένει ίδια.

Ενδιαφέρουσα εδώ είναι η χρήση της λέξης «προδοσία», η έννοια της οποίας επεκτείνεται ώστε να περιλαμβάνει την σύναψη σεξουαλικών σχέσεων των γυναικών με άντρες άλλης φυλής αλλά ποτέ το αντίθετο. Ο άντρας που πηδάει γυναίκες του εχθρού δεν θεωρείται ποτέ προδότης -αντιθέτως θεωρείται ότι τις υποτάσσει. Η προδοσία δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση που δεν περιλαμβάνει την αποκάλυψη κάποιου στρατιωτικού ή εθνικού μυστικού, πηγάζει από την ιδέα ότι η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι κάτι που ανήκει στους άντρες, και συγκεκριμένα στους άντρες της φυλής της, επομένως η σύναψη σχέσεων εκτός φυλής ισοδυναμεί με την παράδοση κάποιου εθνικού αγαθού στον εχθρό. Αντιθέτως, οι άντρες, έχοντας αυτόνομη σεξουαλικότητα, δεν θα κατηγορούνταν ποτέ ως προδότες παρά μόνο αν εξαιτίας αυτής της σχέσης πρόδιδαν ένα μυστικό -στην οποία περίπτωση και πάλι θα το απέδιδαν στις ικανότητες χειραγώγησης της κατασκόπου.

 

Όταν το Λαϊκό Δικαστήριο Αθωώνει την Έμφυλη Βία

άβολη φάση.png

Σε μια κοινωνία που χιλιάδες σχολιαστές (κυρίως άντρες) έσπευσαν να ταχθούν με τον κερατωμένο σύζυγο θεωρώντας τον ηθικά αθώο, οι αντιφεμινιστές προσποιούνται ακόμα ότι δεν βλέπουν τη συσχέτιση ανάμεσα στα βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών και την γενικευμένη μισογυνική στάση απέναντί τους όπως αυτή εκφράζεται σε καθημερινή βάση στα social media. Για τους αντιφεμινιστές τα σχόλια αυτά υπάρχουν σε μια διαφορετική σφαίρα από τον πραγματικό κόσμο όπου εντελώς συμπτωματικά όλα αυτά τα σχόλια γίνονται πράξη καθημερινά.

Η πατριαρχία είναι αυτή που δημιουργεί το εύφορο έδαφος για την έμφυλη βία όπου οι γυναίκες θεωρείται ότι την αξίζουν ως τιμωρία για την σεξουαλικότητά τους την ίδια ακριβώς στιγμή που η αντρική σεξουαλικότητα και απιστία όχι μονό κανονικοποιείται αλλά εξαίρεται ως μέρος της αντρικής «φύσης». Το «όλες οι γυναίκες είναι <insert slut shaming λέξη>» που εμφανίστηκε σε αφθονία στα σχόλια κάτω από την είδηση, δεν είναι απλά μια προσβολή που μπορούμε να αγνοήσουμε αν έχουμε αρκετή αυτοπεποίθηση για την σεξουαλική μας ζωή. Είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες κατασκευάζονται από την πατριαρχία ως κάποιες που εγγενώς αξίζουν την βία ακόμα και όταν δεν υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο σε μορφή sex tape. Και είναι ακριβώς ο τρόπος που οι άντρες κατασκευάζονται ως θύματα της σεξουαλικότητας αυτής -με την ίδια την gazzetta να δίνει έμφαση στο «άβολο» της φάσης.

Και ενώ οι γυναίκες που κάνουν «σκηνή» επειδή τις απάτησε ο σύντροφός τους παρουσιάζονται σαν τρελές, υστερικές, παθολογικά ζηλιάρες ή απλά ηλίθιες που δεν έβλεπαν τι έπαιζε μπροστά στα μάτια τους και διάλεξαν τον λάθος άντρα, οι άντρες θεωρούνται απλά «αθώοι» και έχουν κάθε δικαίωμα να κακοποιήσουν ή και να σκοτώσουν την άπιστη γυναίκα. Και ακριβώς γι’ αυτό το κάνουν και τόσο συχνά, γιατί η κοινωνία τους επικροτεί, τους χτυπάει φιλικά την πλάτη και τους μεγαλώνει με την ιδέα οτι οι ζωές και η σεξουαλικότητα των γυναικών τους ανήκουν.

Ανάμεσα στους χιλιάδες που κάνουν σχόλια τύπου «αθώος» κάτω από είδηση για έμφυλη βία και γυναικοκτονία, βρίσκεται και ο επόμενος γυναικοκτόνος.

Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.

Ο Zizek για τα Τρολ

48393263_358369714956257_962660663916756992_n (1).jpg

Στην πατριαρχία η έμφυλη βία χρησιμοποιείται ακριβώς για να υποτάξει τις γυναίκες στις ανδρικές επιθυμίες -από τον βιασμό γυναικών που λένε όχι, μέχρι τη δολοφονία γυναικών που επιχειρούν να χωρίσουν τον κακοποιητικό σύντροφό τους. Ταυτόχρονα επεκτείνεται και στον τρόπο που η απειλή της βίας αυτής χρησιμοποιείται από άντρες απλά για να εμφυσήσουν τον τρόμο στις γυναίκες που τολμούν να αμφισβητούν την αυθεντία τους. Αντλώντας από την ευρέως διαδεδομένη εικονοποιία της έμφυλης βίας (τόσο πραγματικά συμβάντα όσο και τις αναπαραστάσεις στον κινηματογράφο κτλ) οι άντρες αυτοί επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τις γυναίκες οι οποίες δεν έχουν τρόπο φυσικά να γνωρίζουν οι απειλές είναι αξιόπιστες ή οχι. Και πριν αρχίσουν οι αρνητές της πατριαρχίας να λένε για «τρολάρισμα», την αγαπημένη τους λέξη με την οποία πιστεύουν οτι ακυρώνουν την on-line κακοποίηση που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες καθημερινά, ας διαβάσουμε τι έχει πει ο Ζίζεκ για την on-line περσονα που υιοθετείται:
 
«Η θεμελιώδης μας πλάνη σήμερα δεν έγκειται στην πίστη στην φαντασία, στο να παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τις φαντασιώσεις αλλά αντιθέτως στο να μην παίρνουμε αρκετά σοβαρά τις φαντασιώσεις. Νομίζετε ότι είναι απλά ένα παιχνίδι? Είναι πιο πραγματικό απ’ό,τι σας φαίνεται. Για παράδειγμα οι άνθρωποι που παίζουν βιντεοπαιχνίδια, υιοθετούν έναν χαρακτήρα σαδιστή, βιαστή, οτιδήποτε.
 
Η ιδέα είναι ότι στην πραγματικότητα είμαι ένας αδύναμος άνθρωπος, επομένως για να αντισταθμίσω την πραγματική μου αδυναμία, υιοθετώ την ψεύτικη εικόνα ενός δυνατού σεξουαλικά ασύδοτου χαρακτήρα. Αυτή θα ήταν η αφελής ανάγνωση. Θέλω να φανώ δυνατότερος, πιο δραστήριος επειδή στην πραγματικότητα είμαι αδύναμος. Γιατί να μην το διαβάσουμε όμως από την ανάποδη. Ότι αυτός ο σκληρός, ωμός βιαστής είναι ο πραγματικός μου εαυτός. Με την έννοια ότι αυτή ειναι η ψυχική αλήθεια του εαυτού μου και οτι στην πραγματική ζωή εξαιτίας των κοινωνικών περιορισμών κτλ δεν είμαι ικανός να την ενεργοποιήσω. Συνεπώς, ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είναι μόνο ένα παιχνίδι, απλά ένας χαρακτήρας, μια εικόνα εαυτού σε έναν εικονικό χώρο, μπορώ να είμαι εκεί περισσότερο αληθινός. Μπορώ να ενεργοποιήσω εκεί μια ταυτότητα που είναι πιο κοντά στον αληθινό μου εαυτό. «
 
Zizek, The Pervert’s Guide to Cinema (2006)

Αντρικές Μισογυνικές Φαντασιώσης

48195689_568261926956366_650978791371309056_n

Εδώ έχουμε μία ανώνυμη εξομολόγηση μπας και χωνέψουμε ότι οι άντρες δεν βιάζουν και κακοποιούν γυναίκες από σεξουαλική επιθυμία και κάβλες ούτε επειδή έχασαν την ψυχραιμία τους ούτε επειδή είναι από τη φύση τους πιο επιθετικοί. Τις βιάζουν, τις κακοποιούν και ενίοτε τις δολοφονούν από γνήσιο, ατόφιο μίσος το οποίο τους καλλιεργεί η μισογυνική κοινωνία μας.

Όλοι αυτοί οι μύθοι περί χαζογκόμενας, περί «τσούλας», περί «ξέκωλου», περί γυναικών που χρωστάνε σεξ στα Καλά Παιδιά αλλά το δίνουν μόνο σε αυτούς που τους φέρονται άσχημα και έχουν μηχανή, όλη αυτά τα στερεότυπα ότι οι γυναίκες είναι διαβολικές, υστερικές, ενοχλητικές, ανήθικες το μόνο που κάνουν είναι να καλλιεργούν στους άντρες ένα βαθύ μίσος προς τις γυναίκες. Και το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο κάποιοι να έχουν φαντασιώσεις εκδίκησης όπως αυτές που περιγράφονται στο post αλλά ενίοτε κάποιοι να τις κάνουν πραγματικότητα. Όλο αυτό είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που εμποτίζει τους άντρες από μικρούς με μίσος ενάντια στις γυναίκες το οποίο εκφράζεται με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Με χλευασμό προς τις χοντρές, με επιθετικότητα προς αυτές που τους απέρριψαν, με bullying προς αυτές που έχουν σεξουαλική ζωή. Το βλέπουμε στα social media αλλά δε σταματά εκεί, το βιώνουμε καθημερινά. Το βιώνουμε στους άντρες που μας ουρλιάζουν στο μετρό επειδή τους σκουντήσαμε, σε αυτούς που μας φωνάζουν χυδαία σχόλια στο δρόμο, σε αυτούς που μας ακολουθούν και γίνονται επιθετικοί επειδή δεν τους δίνουμε το τηλέφωνο μας, σε αυτούς που γίνονται απειλητικοί επειδή διαφωνήσαμε μαζί τους σε μια ουρά δημόσιας υπηρεσίας.

Αναρωτιόμαστε συχνά πόσοι από αυτούς τους άντρες φαντασιώνονται να μας κάνουν ανθρώπινο κιμά. Προσπαθούμε όμως να ζούμε την καθημερινότητά μας αγνοώντας ότι τελικά δεν είναι τελείως απίθανο και να το κάνουν -να το αγνοούμε παρά τις ειδήσεις περί βίαια κακοποιημένων γυναικών ή και γυναικείων πτωμάτων που βρίσκονται στα σκουπίδια ή στον πάτο της θάλασσας. Η πατριαρχική πραγματικότητα στην οποία πρέπει να ζουν οι γυναίκες είναι τόσο τρομακτική που θα μας παρέλυε. Για να την αλλάξουμε όμως θα πρέπει να την αναγνωρίσουμε αντί να προσποιούμαστε ότι δε μπορούμε να ενώσουμε τις τελίτσες ανάμεσα σε τέτοιες ανώνυμες εξομολογήσεις, ο μισογυνικός οχετός που εκφράζεται στα social media, τα καθημερινά περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας και τα βίαια εγκλήματα εναντίον των γυναικών που όλα μαζί αποτελούν μια πάρα πολύ συνεκτική εικονα.

Όσοι Άντρες δεν Δέρνουνε Γυναίκες Ας το Βουλώσουν

48083194_581412042298929_7136536952026693632_n

«Δε δέρνουμε όλοι οι άντρες τις γυναίκες»
Weird flex but OK

Στο μεταξύ, προσπαθούσα εδώ και μέρες να καταλάβω τί είναι αυτό που προκάλεσε τόσες αντιδράσεις στη ρητορική ερώτηση της Μπέλλα «και ποια γυναίκα δεν έχει φάει ένα χαστούκι». Ήταν άραγε ό τρόπος που το εξέφρασε, κάνοντας το να φαντάζει casual και φυσικό? Γιατί αν κάποιος παρακολούθησε την συνέντευξη θα έβλεπε οτι δεν το περιγράφει ως κάτι ασήμαντο αλλά ως κάτι τραυματικό το οποίο λέει ρητά οτι θα ήθελε να μην ξαναβιώσει. Ναι, ίσως ατυχής ο τρόπος που το διατύπωσε γιατί φαίνεται να λέει πως αυτό είναι κάτι σχεδόν αναμενόμενο και άρα ανάξιο λόγου αλλά όπως φρόντισε να διευκρινήσει και στην απολογία της αυτό οφειλόταν περισσότερο στην αμηχανία της -η οποία είναι φυσική δεδομένου οτι οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να μοιράζονται δημόσια τις ιστορίες κακοποίησης τους παρόλο που η κοινωνία παραμένει ένα εχθρικό περιβάλλον όπου αυτές θα χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.

Στην πραγματικότητα τις πιο σφοδρές αντιδράσεις τις είχε από άνδρες που ένιωσαν άβολα ακούγοντας την πατριαρχική αλήθεια πως η βία κατά των γυναικών είναι πολύ πιο συχνή από όσο θέλει η μοντέρνα κοινωνία μας να πιστεύει. Οι άντρες αυτοί προτίμησαν να στρέψουν την συζήτηση γύρω από τους ίδιους και το πόσο καλοί ειναι αυτοί και οι γνωστοί τους άντρες που δεν έχουν χτυπήσει ποτέ γυναίκα και άρα όσες έχουν υποστεί την αντρική βία προφανώς έκαναν κάτι λάθος, είτε το προκάλεσαν είτε απλά κάνουν λάθος επιλογή συντρόφου και άρα καλά να πάθουν. Φυσικά το πόσο συχνή είναι η έμφυλη βία είναι κάτι που μπορούν να γνωρίζουν ΜΟΝΟ οι γυνάικες καθώς κανείς άντρας δεν γνωρίζει τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες ούτε καν αυτές των πιο κοντινών γνωστών του. Οι άντρες δε μπορούν να γνωρίζουν πόσο συχνά οι γυναίκες απειλούνται με σωματική βία από άντρες πολύ απλά γιατί δεν είναι εκεί όταν συμβαίνει και καλά θα κάνουν να το βουλώσουν αντί να προσπαθούν να εκτροχιάσουν τη συζήτηση με σκοπό την αυτοπροβολή τους.

Υπήρχαν τέλος κι αυτοί, όπως ο σχολιαστής της φωτογραφίας, που φρόντισαν να επιβεβαιώσουν έστω και άθελά τους τον ισχυρισμό της Μπέλλα προβάλλοντας την βία κατά των γυναικών ως κάτι όντως φυσικό και σε κάθε περίπτωση δικαιολογημένο. Ο μύθος πως οι γυναίκες προκαλούν την βία εναντίον τους φέρνοντας τους άντρες στο «αμήν» είναι ο πιο διαδεδομένος και φροντίζει να συντηρείται από την λαϊκή κουλτούρα που παρουσιάζει τις γυναίκες ως ενοχλητικές, υστερικές, γκρινιάρες, χειριστικές με αποτέλεσμα μόνο ένα χαστουκι να είναι ικανό να τις βάλει στη θέση τους. Στην πραγματικότητα βέβαια οι άντρες έχουν διδαχθεί από την πατριαρχία πως η βία είναι μια αποδεκτή απάντηση σε κάτι που τους φέρνει σε δύσκολη θέση ή θιγει τον εγωισμό τους με αποτέλεσμα να στρέφονται συχνά ενάντια στις γυναίκες που τους «βγάζουν γλώσσα» και που οι ίδιες έχουν εκπαιδευτεί από την πατριαρχια να αποδέχονται την ευθύνη για την βία εναντίον τους.