Προσοχή: οι Γυναίκες με Υψηλούς Μισθούς Απωθούν τους Κομπλεξικούς Άντρες

προσοχλή οι γυναικες με υψηλούς μισθούς

Προσοχή, οι γυναίκες με καλή δουλειά και μεγάλο μισθό απωθούν τα κομπλεξικά ανθρωπάκια που νιώθουν οτι δε θα μπορούν να τις ελέγξουν και των οποίων η αυταξία πηγάζει από το αίσθημα οικονομικής υπεροχής απέναντι στη σύντροφό τους! Εμείς οφείλαμε να σας προειδοποιήσουμε ώστε να κάνετε τα κουμάντα σας -μην στείλετε κανα βιογραφικό για καμία καλή θέση και ξενερώσετε τον Γιάννη από τα Πετράλωνα που νόμιζε ότι όταν σας κάνει πρόταση γάμου θα παραιτηθείτε από την δουλειά σας για να μπορείτε να του κάνετε την φασίνα κάθε μέρα περιμένοντας χαρτζηλίκι για να ψωνίσετε τις χλωρίνες από το super market. Μη ζητήσετε καμία προαγωγή και πάρετε καμία αύξηση την οποία μετά θα αναγκαστείτε να ξοδέψετε σε viagra γιατι θα του χαθεί η στύση -ή ακόμα χειρότερα, σε δικηγόρους διαζυγίου.

Τα στοιχεία που το «επιβεβαιώνουν» σύμφωνα με το άρθρο είναι οτι ποσοστά των γάμων μειώνονται όταν οι γυναίκες βγάζουν περισσότρα απο τους άντρες αλλά και οτι τα ποσοστά διαζυγίων αυξάνονται. Περίεργο βέβαια αν όντως η έρευνα κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα από αυτά τα δεδομένα, γιατί φαίνεται περισσότερο ότι όσο πιο οικονομικά ανεξάρτητη ειναι μια γυναίκα, τόσο πιο πιθανό ειναι να αυξάνει τα standards της και να προτιμάει να παραμένει single αντί εγκλωβισμένη σε μια σχέση εξουσίας. Πάμπολλες έρευνες* άλλωστε δείχνουν οτι οι άντρες είναι αυτοί που κερδίζουν περισσότερα από τον γάμο και οι γυναίκες αυτές που χάνουν περισσσότερα οπότε ακούγεται πιο εύλογο να είναι οι γυναίκες αυτές που επιλέγουν να μην παντρεύονται οταν έχουν την οικονομική ευχέρεια, ενώ αντίθετα αυτές με μειωμένο εισόδημα να προσπαθούν να το συμπληρώσουν με ένα νοικοκυριό δύο ατόμων.

Αν βέβαια υπάρχουν όντως άντρες που αντί να χαίρονται με την επιτυχία της συζύγου τους και το αυξημένο αθροιστικό εισόδημα, ξενερώνουν, τι λέει αυτό για τους άντρες? Τι λέει για όλους αυτούς που κλαίγονται οτι δεν υπάρχει πατριαρχία γιατι οι γυναίκες περιμένουν τους άντρες να κεράσουν στα ραντεβού? Μήπως αυτή η έρευνα θα όφειλε να προειδοποιήσει τους άντρες οτι αν δεν ανταποκριθούν στα υψηλότερα standards των γυναικών και αν δεν αφήσουν τα πατριαρχικά τους κόμπλεξ πίσω θα μείνουν γεροντοκόροι?

*https://journals.sagepub.com/…/a…/10.1177/144078302128756525

Γιατί η Κοπέλα δεν Πρέπει να Κάνει την Πρώτη Κίνηση

πρωτη κινηση.jpg

«Πόσο άσχημο που στις μέρες μας οι κοπέλες κάνει την πρώτη κίνηση» λέει ένα παιδί που είναι δεν είναι 18 χρονών και ήδη νοσταλγεί το μυθικό παρελθόν της πατριαρχίας. Η φράση αυτή είναι η υπέρτατη απόδειξη οτι περισσότερο από το να πηδήξουν, κάποιους άντρες τους ενδιαφέρει να διατηρήσουν τη θέση τους στην πατριαρχία, να είναι ΑΥΤΟΙ το ενεργητικό μέρος της εξίσωσης ενώ η γυναίκα παραμένει το παθητικό, γιατι αυτό είναι εν τέλει που τους κάνει ΑΝΤΡΕΣ

Αντι να χαρούν δηλαδή που η γυναικα κάνει την πρώτη κίνηση και τους το κάνει λίγο πιο εύκολο νιώθουν να απειλούνται, νιώθουν τα προνόμια που συνοδεύουν την πρωτοβουλία και την αποφασιστικότητα ως αντρικό χρακτηριστικό να απειλούνται δηλαδή. Για χρόνια οι γυναίκα απαγορευόταν να εκφράσει τη δική της επιθυμία, μπορούσε στην καλύτερη να κάνει κανέναν ξόρκι για να την ερωτευτεί ο αγαπημένος της. Η γυναικεία επιθυμία θεωρείται ντεκαβλέ, δε θέλουν ρε παιδί μου να ξέρουν οτι γουστάρεις, θέλουν να παραμένεις ένα μυστήριο, ένας μακρινός στόχος τον οποίο αυτοί προσπαθούν να κατακτήσουν και να διεκδικήσουν.

Και όσο κλαίγονται τα διάφορα incelοειδή πως δήθεν έχουν το δύσκολο μέρος στο φλέρτ, αυτό του να βρουν την αυτοπεποιθηση να κάνουν την πρώτη κίνηση, τόσο ταυτόχρονα θα τους ξενερώνει να βρίσκει την ίδια αυτοπεποίθηση η γυναίκα διαταράσσοντας τους προκαθορισμένους ρόλους που την θέλουν πάντα σε θέση αντικειμένου, ποτέ υποκειμένου.

Ο Άντρας Παλιάς Κοπής

o άντρας παλιας κοπης

Ο Άντρας Παλαιάς Κοπής είναι ο άντρας που νιώθοντας τον κόσμο να αλλάζει και τον ίδιο να αντικαθίσταται από ένα νέο πρότυπο αρρενωπότητας πανικοβάλλεται τόσο που αντί να προσαρμοστεί προσκολλάται ακόμα πιο πεισματικά στην ταυτότητα του ως AΠΚ και προσπαθεί να μας πείσει οτι αυτό ειναι το συγκριτικό του πλεονέκτημα. Η passive-aggressive επίθεση στους άλλους άντρες δείχνει όχι μόνο ότι οι άντρες φυσικά και είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους και μπορούν να γίνουν pick-me αλλά και ότι θα χρησιμοποιήσουν το ταξικό προνόμιό τους για να μειώσουν τους ανταγωνιστές. Αυτό αποκτά και ένα ηλικιακό πρόσημο -οι «νεότεροι» θα πρέπει να μαθαίνουν αλλά εντελώς συμπτωματικά οι νεότεροι έχουν και λιγότερα χρήματα για να μπορούν να συντηρούν μια γυναίκα.

Oι συμβολικές κινήσεις όπως το άνοιγμα πόρτας χρησιμοποιούνται ως περιτύλιγμα για να πακετάρουν την πολύ κυνική πεποίθηση που βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας τους: πως η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται σε σχέση οικονομικής (και όχι μονο) εξάρτησης προς αυτούς. Και αυτό καθόλου δεν τους ενοχλεί -απόδειξη πως οι άντρες παραπονιουνται οτι οι γυναίκες τους θέλουν για να λεφτά τους συνήθως όταν δεν τα έχουν οι ίδιοι αλλιώς μια χαρά το διαφημίζουν.

Η Μπουγάδα της Μαμάς

ΝΕΟΜΑΤ

Πρίν λίγο καιρό άκουγα δύο άντρες στο μετρό να συζητάνε για το πώς σιδερώνουν τα πουκάμισα μέχρι που ένας από αυτούς έκλεισε τη συζήτηση λέγοντας «βέβαια αν δεν μπει γυναικείο χέρι δεν είναι το ίδιο», παρατήρηση στην οποία ο άλλος έγνεψε καταφατικά και με μία παραίτηση. Παρόμοιο επιχείρημα χρησιμοποιούσα κι εγώ όποτε ήθελα να αφήσω την μανούλα μου να καθαρίσει τον νεροχύτη μου. Μα αφού όταν τον καθαρίζω εγώ δεν αστράφτει το ίδιο ισχυριζόμουν. Κι αυτή είναι η υπέρτατη μορφή πατροναρίσματος που απευθύνεται στις γυναίκες. Γιατί όταν μου έδειξε πώς να καθαρίζω το σιφόνι ξαφνικά μπορούσα να είμαι κι εγώ αποτελεσματική και να μην έχω ανάγκη το χεράκι της μαμάς. Το τίμημα ήταν ότι από τότε έπρεπε να κάνω την συγκεκριμένη δουλειά μόνη μου.

Το mama’s laundry λοιπόν δεν είναι κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις ανώτερες καθαριστικές δεξιότητες των γυναικών, ή το ευχαριστώ για τις υπηρεσίες τους. Είναι απλά ένας τρόπος να χειραγωγούνται οι μαμάδες θεωρώντας ότι η οικιακή εργασία είναι αποκλειστικά δική τους αρμοδιότητα. Η κολακεία είναι απλά ο τρόπος που η πατριαρχία τους χρυσώνει το χάπι.

Και μιλώντας πολύ για διαφημίσεις τελευταία, ας παρατηρήσουμε πως απεικονίζοντας τις οικιακές εργασίες να επιτελούνται σταθερά από γυναίκες η διαφήμιση συντηρεί τους έμφυλους ρόλους. Η ίδια αναπαράσταση όταν επαναλαμβάνεται συνεχώς δημιουργεί ένα στερεότυπο από το οποίο μετά είναι δύσκολο να ξεφύγει κάποιος που απλά μαθαίνει κοιτώντας γύρω του ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν χρειάζεται να πεις στις γυναίκες ρητά ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι δική τους ευθύνη. Μπορείς να τους δώσεις το ίδιο μήνυμα απλά φροντίζοντας να μην υπάρχει αντίθετο πρότυπο.

Οι διαφημίσεις είχαν ανέκαθεν ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή της πατριαρχίας γιαυτό δεν είναι παράλογο να αξιολογούμε θετικά την ανάδυση νέων προτύπων δίπλα στα παλιά -χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως τρέφουμε ψευδαισθήσεις για την ηθική του καπιταλισμού.

Το Πατρονάρισμα των Γυναικών που «Καταφέρνουν τα Πάντα»

02_-_Womens-Day-Planet-Fitness.jpg

H Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας όχι μόνο αποστερήθηκε όλο της το επαναστατικό και ανατρεπτικό της περιεχόμενο και μετατράπηκε σε μια «γιορτή», αλλά έγινε και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για πατρονάρισμα υπενθυμίζοντάς μας ποια είναι τα καθήκοντά μας. Αυτό όμως δεν γίνεται σε μορφή επιταγής, γίνεται σε μορφή κομπλιμέντου ότι τάχα καταφέρνουμε τα πάντα, την ίδια ώρα που φροντίζουν να μας κάνουν μία λίστα με αυτά τα «πάντα», με όλα τα πρότυπα θηλυκότητας στα οποία οφείλουμε να συμμορφωθούμε: εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά και φυσικά σεξουαλικό αντικείμενο, καθώς οφείλουμε εκτός από αυτά να βρίσκουμε χρόνο και για το γυμναστήριο και για την φροντίδα της εμφάνισής μας. Μην ανησυχείτε όμως, η πατριαρχία θα φροντίσει να μας ανταμείψει, με τι άλλο, με την αντρική ευγνωμοσύνη. Κι αν νομίζετε ότι είστε χαμένες από όλο αυτό το πατριαρχικό παιχνίδι, πάρτε μία έκπτωση για να έχουν να λένε μετά και οι μισογύνηδες για τον «αντίστροφο σεξισμό» που βιώνουν γιατί κανείς δεν τους στέλνει κουπόνια προσφορών την παγκόσμια ημέρα του Άντρα -ποιος τη θυμάται άλλωστε αυτή τη μέρα στον μητριαρχικό κόσμο που ζούνε?

~Hürrfem Sultan

Φεμινιστές – Μισογύνηδες & Σεξουαλική Ανταπόδοση

Δύο είναι οι υποθέσεις που διατυπώνονται σε αυτό το ποστ με τρόπο που δήθεν εκθέτουν την υποκρισία τόσο των φεμινιστριών όσο και των αντρών συμμάχων. Η μία είναι οτι οι άντρες σύμμαχοι μας περιμένουν κάποιου είδους σεξουαλική ανταπόδοση για το γεγονός οτι στηρίζουν το κίνημα. Η άλλη είναι οτι οι γυναίκες φεμινίστριες δε θα επιλέξουν ποτέ ως σεξουαλικό σύντροφο έναν άντρα φεμινιστή γιατί θα προτιμήσουν το ΣΩΣΤΟ το μπρουτάλ, αρσενικό όπως  το μισογύνη που πόσταρε αυτό το ποστ – που σε κάποιο αλλο ποστ θα παραπονιέται ότι οι γυναίκες δεν επιλέγουν τον ίδιο γιατί δεν έχει φραγκα.

Οι υποθέσεις αυτές ρωτάνε και απαντάνε σε ερωτήματα που μόνοι τους οι αντιφεμινιστές θέτουν, όχι με τρόπο που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά με προβολή των δικών τους φαντασιώσεων και απωθημένων. Αφενώς δηλαδή προβολή της δικής τους αίσθησης ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ όποτε είναι καλοί μαζί τους. Και αφετέρου της δικής τους φαντασίωσης ότι οι γυναίκες μπορούν να γουστάρουν μόνο μισογυνικά σκουπίδια όπως οι ίδιοι γιατί δήθεν ενσαρκώνουν κάποιο ιδεώδες αρρενωπότητας το οποίο οι άντρες με φεμινιστικές ανησυχίες αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν καθως είναι εκθηλυμένοι και «ευνουχισμένοι» από τον φεμινισμό.

To meme αυτό απεικονίζει το πόσο εγκλωβισμένοι παραμένουν οι μισογύνηδες στην δική τους πατριαρχική φαντασίωση στην οποία τα πιστεύω τους επιβεβαιώνονται πλήρως αποδεικνύοντας την φαυλότητα των γυναικών και των αντρών που δεν ασπάζονται τις δικές τους μισογυνικές αντιλήψεις. Η κυκλική αυτή πατριαρχική λογική δεν έχει σημασία που δεν αντιστοιχεί στον πραγματικό κόσμο, όπου οι άντρες δεν στηρίζουν τον φεμινισμό για να βγάλουν γκόμενα και που οι φεμινίστριες νταραβερίζονται όπως είναι φυσικό
κυρίως με άντρες φεμινιστές όχι για να τους ανταμείψουν για την καλή τους διαγωγή αλλά επειδή με αυτούς αναπόφευκτα συναναστρέφονται σε προσωπικό επίπεδο και αυτούς εκτιμούν και θαυμάζουν -πράγματα που τυχαίνει να γεννούν κι αυτά την ερωτική επιθυμία παρά την πεποίθηση των μισογύνηδων πως αυτή προκαλείται στις γυναίκες μόνο από κάποια εξελικτική ανάγκη να βρουν τον πιο δυνατό προστάτη για τα αγέννητα παιδιά τους. Στον post-truth κόσμο τους τα πραγματικά δεδομένα δεν έχουν καμία σημασία.

Φυσικά οι φεμινίστριες μπορούν αν επιθυμούν να πηδηχτούν και με κάποιον μισογύνη καθως δεν ζητάνε πιστοποιητικό φεμινιστικών φρονημάτων πριν επιδοθούν σε στοματικό σεξ. Το να ισχυρίζεται κάποιος πως αυτό θα τις έκανε λιγότερο φεμινίστριες είναι τόσο valid όσο το οτι δεν μπορείς να είσαι πραγματικός αντικαπιταλιστής αν έχεις smartphone. Το σεξ άλλωστε ειναι μια win-win πράξη, όχι κάτι που παραχωρούν οι γυναίκες στους άντρες ως χάρη, παρά την προσπάθεια να το παρουσιάσουν ως μειωτικό για την γυναίκα με τη χρήση εκφράσεων όπως «τον ρουφάει» υποτιμητικά.

~Hürrfem Sultan

μισογυνησ - φεμ

Η Ελληνίδα Μάνα & η Ευθύνη της για την Χρεοκοπία της Ελλάδας

Στην συνέντευξη του γνωστού ψυχολόγου Ματθαίου Γιωσαφάτ στον Φιλελεύθερο βλέπουμε πώς μεγάλο μέρος της ψυχολογίας σήμερα συνίσταται στο αναμάσημα έμφυλων στερεοτύπων, μισογυνικών κλισέ και «λαϊκής σοφίας» με τρόπο που συντηρεί το υπάρχον σύστημα χωρίς να του ασκεί καμία κριτική. Η γοητεία της pop ψυχολογίας άλλωστε έγκειται συχνά στο ότι προσδίδει αληθοφάνεια και επιστημοσύνη σε πράγματα που η κοινωνία ούτως ή άλλως πιστεύει -ίσως καταλληλότερη θα ήταν η λέξη «truthiness» που εισήγαγε ο Colbert για να περιγράψει αντιλήψεις που έχουν την αίσθηση της αλήθειας χωρίς να είναι απαραίτητα αληθινές ή να επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα.

Ο Κος Γιωσαφάτ καταρχάς μας πληροφορεί πως οι γυναίκες έχουν μερίδιο ευθύνης στην χρεοκοπία του ελληνικού κράτους γιατί φυσικά οι γυναίκες είναι πάντα η πηγή όλων των κακών σε κάθε εποχή. Η αποτυχία του να λάβει υπόψη του τις σχέσεις εξουσίας δεν είναι εμφανής μόνο στην απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο παγκόσμια καπιταλιστικό σύστημα που αναπόφευκτα δημιουργεί κρίσεις αλλά και στην αποτυχία του ακόμα και να λάβει υπόψη τον ρόλο της γυναίκας στην πατριαρχία. Μιλώντας για τις «γυναίκες της παλιάς εποχής» (το οποίο προφανως αποτελεί ευφημισμό  για τις γυναίκες που είχαν ακόμα λιγότερα δικαιώματα και βίωναν ακόμα μεγαλύτερη καταπίεση από τώρα) αλλά και τις σημερινές, ξεχνάει πολύ βολικά να αναφέρει ΓΙΑΤΙ οι γυναίκες δεν αυτοπραγματώνονται με άλλους τρόπους -παρόλο που ΠΑΝΤΑ συμμετείχαν στην εργασία, γεγονός που η πατριαρχία έχει αποσιωπήσει. Η απάντηση είναι φυσικά η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ που καταξιώνει την γυναίκα μόνο ως μάνα. Αυτό όμως θα μετέθετε την ευθύνη από τις γυναίκες σε ένα καταπιεστικό σύστημα που επέβαλε σε αυτές την ανατροφή των παιδιών και τις κατηγόρεί για οποιαδήποτε αποτυχία του συστήματος που οι ίδιες στην καλύτερη αναπαράγουν. Φυσικά ο  Γιωσαφάτ κάνει αυτή την μανούβρα για να καταλήξει στην χρήση της λέξης «προστατευτισμός» γιατί η λέξη αυτή δημιουργεί συνειρμούς με τον σοσιαλισμό και στην νεοφιλελεύθερη ρητορική είναι αυτός που δήθεν αποτρέπει την ανάπτυξη μιας εύρωστης ανταγωνιστικής επιχείρησης.

Σε επόμενη ερώτηση ο Γιωσαφάτ καταφέρνει πάλι να κατηγορήσει εμμέσως τις γυναίκες υπονοώντας πως αν αυτές έκαναν ευκολότερο στους άντρες να συνάψουν μία σχέση, αυτοί δεν θα αναγκάζονταν να στρέφονται σε ανόητες ιδέες όπως ο σοσιαλισμός και έχοντας την γυναίκα στο σπίτι να τους πλένει τα σώβρακα και να τους ικανοποιεί σεξουαλικά, θα μπορούσαν να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στην μετατροπή τους σε υπάκουα και παραγωγικά πιόνια του καπιταλισμού -το μικροαστικό όνειρο κάθε άντρα. Και πάλι όμως είναι εμφανής η αδυναμία του να δει πέρα από τα στενά όρια της ψυχολογίας , κατανοώντας τις ευρύτερες σχέσεις εξουσίας  που περικλείει ο καπιταλισμός αλλά και των αντιστάσεων που αναπόφευκτα δημιουργούνται, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να θεωρεί τους άντρες ως τα μοναδικά πολιτικά υποκείμενα. Οι ΆΝΤΡΕΣ είναι αυτοί που στρέφονται στον σοσιαλισμό επειδή δεν γαμάνε, οι γυναίκες προφανώς δεν ασχολούνται με την πολιτική, μάλλον επειδή μοναδικό κανάλι αυτοπραγμάτωσης τους θα παραμένει η ανατροφή των γιών τους.

Ο Γιωσαφάτ καταφέρνει να γελοιοποιήσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και την ψυχολογία δείχνοντας πώς μία επιστήμη που έχει σκοπό να βοηθήσει το άτομο να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση του μετατρέπεται σε μια βαλβίδα ασφαλείας που αναγκάζει το άτομο να προσαρμοστεί στις κυρίαρχες ιδεολογίες  στερώντας του κάθε επαναστατικό πνεύμα.

~Hürrfem Sultan

gisafat