Η Δικάστρια και οι Ευαίσθητες Χιονονιφάδες

Εκείν@: Έλεος πια με την πολιτική ορθότητα και αυτές τις ευαίσθητες χιονονιφάδες που είναι έτοιμες να τριγκαριστούν από μία λέξη!!!Επίσης εκείν@: «δικάστρια»?!??!?! 😤😤😤😤😠😠😡😡🤬🤬🤬🤯🤯😵😵😭😭😭😭 Αγαπητές μου ευαίσθητες χιονονιφάδες, αν σας ενοχλεί που επινοήσαμε μια λεξη σας έχω κακά νέα: ΟΛΕΣ οι λέξεις που έχουν υπάρξει ποτέ είναι επινοημένες! Αν σας πειράζει επειδή κάποια λέξη δεν υπάρχει, guess what, KAMIA λέξη δεν υπήρξε από μόνη της, εμείς τις δημιουργήσαμε. Οι λέξεις είναι ανθρώπινες κατασκευές προορισμένες να περιγράφουν την ανθρώπινη πραγματικότητα και όσο αυτή αλλάζει θα αλλάζουν κι αυτές. Είτε το θέλετε είτε όχι η γλώσσα πάντα εξελίσσεται και είτε η λέξη «δικάστρια» υιοθετηθεί έναντι άλλων είτε όχι η ανάγκη για μια πιο συμπεριληπτικη γλώσσα είναι γεγονός και αλλαγές έχουν ήδη δρομολογηθεί. Δε σας ενοχλεί η λέξη «δικάστρια» επειδη είναι κακόηχη, σας φαίνεται κακόηχη επειδη δεν την ακούτε συχνά και σας ενοχλεί ακριβώς επειδή σας υπενθυμίζει ότι ο κόσμος αλλάζει, οι γυναικες αποκτούν ορατότητα σε όλους τους τομείς και το φεμινιστικό κίνημα έχει τη δύναμη να επιφέρει αλλαγές ακόμα και στην γλώσσα. Και αυτό θα συνεχίζει να αποτυπώνεται στις λέξεις και η γλώσσα θα συνεχίζει να εξελίσσεται για να συμπεριλάβει όλα τα φύλα.

Πώς να Λύσετε το Θέμα της Ισότητας με Ένα Απλό Τεστ

μπασκετ και μαγειρικη φαιναλ
Σταματήστε ό,τι κάνετε και κρατήστε ένα νοερό στιγμιότυπο στο μυαλό σας για να θυμάστε στο μέλλον τι κάνατε όλ@ όταν λύθηκε το ζήτημα της ισότητας φύλων από τον Νικο! Μα ήταν τόσο απλό, κι εμείς καθόμαστε τόσες δεκαετίες και πλατειάζουμε! Αρκούσε τόσο καιρό να κάνουμε Ολυμπιακούς Φύλων και να λύσουμε το ποιο φύλο ειναι ΚΑΛΥΤΕΡΟ μια για πάντα. Έτσι θα λυθεί επιτέλους το θέμα της ΙΣΟΤΗΤΑΣ, βρίσκοντας πιο φύλο είναι ΚΑΛΥΤΕΡΟ ώστε το άλλο φύλο να βγάλει το σκασμό για πάντα.
 
Υπάρχουν βέβαια κάποια μικρά πρακτικά προβληματάκια με αυτή την πρόταση, τίποτα βέβαια που δεν μπορεί να ξεπεραστεί με μια επιτροπή που θα αποτελείται από άντρες με πρόεδρο τον Νικο. Με τι κριτήρια θα επιλέξουμε αυτές τις δραστηριότητες, δεδομένου ότι οι σημαντικές δραστηριότητες για κάθε κοινωνία μεταβάλλονται από περίοδο σε περίοδο. Θα ανταγωνιστούμε στο κυνήγι και το μάζεμα εντόμων προς βρώση οπως στις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες ή θα βάλουμε και προγραμματισμό και άλλαγμα πάνας, της σύγχρονης με το αυτοκόλλητο ή της παλιάς με την παραμάνα? Πώς θα σχεδιαστούν αυτές οι δραστηριότητες ώστε να λαμβάνουν υπόψη τις βιολογικές διαφορές? Για παράδειγμα θα διαγωνίζονται οι άντρες στον θηλασμό παιδιού, θα διαγωνιζόνται οι cis γυναικές στο ποι@ κατουράει πιο μακριά? Κι αν οι μεν αποδεικτούν καλύτεροι στις μισές δραστηριότητες και οι δε στις άλλες μισές, ποι@ θα αποφασίσει ποιος κερδίζει, ποιο@ θα αποφασίσει ποιές είναι οι πιο σημαντικές. Και προπάντων, πώς θα καταφέρουμε να μην αναπαράγουμε την πατριαρχία, αγνοώντας το απλά γεγονός οτι το κάθε φύλο είναι καλύτερο σε αυτό που το ενθαρρύνει να γίνει καλύτερο το υπάρχον σύστημα. Αν δηλαδή οι γυνάικες ανταγωνίζονταν τους άντρες στην ανάγνωση και την ορθογραφία πριν 200 χρόνια δε θα υπήρχε αμφιβολία για το ποιος θα κέρδισε. Ούτε φυσικα οι άντρες θα είχαν τις ίδιες πιθανότητες να ανταγωνιστούν τις γυναίκες στο κέντημα, αυτό όμως δεν μας λέει κάτι για την ισότητα φύλων αλλά ακριβώς, για την ανισότητα.
 
Ο Νίκος και οι φασίστες φιλοι του ονειρεύονται έναν κόσμο που το «ισχυρό φύλο» και πιθανότατα η «ανώτερη φυλή» θα μπορούσαν να αποδείξουν την ανωτερότητα τους σε διαγωνισμούς που θα τα κατάφερναν καλύτερα ακριβώς επειδή βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας. Φυσικά οι μαύροι θα τα κατάφερναν καλύτερα στο μπάσκετ γιατί έχουν αποκλειστεί εδώ και αιώνες από τις πιο «πνευματικές» εργασίες που απαιτούν πολιτισμικό και κοινωνικό κεφάλαιο για να ανελιχθείς και οι γυναίκες στο μαγείρεμα ακριβώς επειδη αυτό τους έχει ανατεθεί εδώ και αιώνες και αυτό θα έδινε μια ψευδαίσθηση ισότητας, μια ψευδαίσθηση οτι το κάθε φύλο ή κάθε φυλή ειναι καλή σε διαφορετικά πράγματα και γι αυτό υπάρχει ένας δίκαιος καταμερισμός εργασίας ο οποίος θα πρέπει να συνεχίσει να αναπαράγεται. Αυτό που θα αναπαραγόταν όμως θα ήταν μια ιεραρχία γιατι φυσικά η κοινωνία μας δεν αξιολογεί ούτε ανταμείβει ισότιμα κάθε δραστηριότητα, δεν δινει την ίδια αξία στο μαγείρεμα και την «καλλιέργεια», στο κέντημα και τον προγραμματισμό ούτε στην ανατροφή των παιδιών και την πολιτική.
 
Οι μισογύνηδες και φασίστες δεν μπορούν πραγματικά να σκεφτούν έναν κόσμο ισότητας γιατι βλέπουν τον κοσμό μέσα από το πρίσμα της δικής τους ανωτερότητας και δεν θα μπορούσαν ποτέ να σκεφτούν έναν κόσμο όπου όλ@ έχουν την ίδια αξία ανεξαρτήτων των δυνατοτήτων τους. Και για να καταλάβουμε καλύτερα πόσο φασιστικός είναι αυτός ο κόσμος, ας αναλογιστούμε τι θα έλεγαν αυτοί οι διαγωνισμοί για τα ανάπηρα άτομα. Προφανώς γι αυτά δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ ισότητα γιατί το σκεπτικό αυτό δεν σκέφτεται πώς η κοινωνία μπορεί να προσαρμοστεί στις δυνατότητες κάθε ατόμου αλλά πώς μπορεί να αποκλείσει και να περιθωριοποιήσει όσ@ς δεν τα καταφέρνουν σε ό,τι αυτή έχει θέσει ως κριτήριο ανωτερότητας..

Η Αναλογία Αντρών-Γυναικών

Α-ΜALEΟι Ελληνάρες Φασίστες μπορεί να παθαίνουν ισλαμοφοβικές κρίσεις και να κατηγορούν το Ισλαμ ως πιο μισογυνικό αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν ακράδαντα οτι τους αξίζουν και τους αναλογούν 72 παρθενες. Έχουν χάψει βλέπετε τον μύθο πως οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες και η λειψανδρία θα μας αναγκάσει αργά η γρήγορα να συνετιστούμε και να συμβιβαστούμε με έναν αντρούλη που θα μοιραζόμαστε με τις άλλες 71 παρθένες. Σου λένε, αυτές έχουν το φεμινισμό και τις γάτες τους αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τον σπάνιο σα διαμάντι Α male οπως εμείς και όταν πάρουνε χαμπάρι ότι δεν βγαίνουν για όλες, θα παρατήσουν τον φεμινισμό, θα ρίξουν τα στάνταρ τους και θα παρακαλάνε για γάμο.

Το ότι οι γυναίκες αποτελούν υπερδιπλάσιο τμήμα του ανθρώπινου πληθυσμού και γι αυτό βρισκόμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ μας για τα μάτια τους είναι από τους πιο επίμονους μύθους που έχω συναντήσει. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι κάποιοι άντρες απλά φαντασιώνονται τόσο επίμονα γυνάικες που θα μαλλιοτραβιουνται για πάρτη τους που το έχουν πιστέψει ή είναι μια εσκεμμένη πατριαρχική προπαγάνδα πάντως είναι πάρα μα πάρα πολύ εύκολα να διαψευστεί. Ο άντρες είναι συνήθως στις νεαρότερες ηλικίες ελαφρώς περισσότεροι από τις γυναίκες γιατί γεννιούνται σχεδόν 105 άντρες για κάθε 100 γυναίκες. Η αναλογία αυτή αρχίζει να αλλάζει ελαφριά όσο αυξάνεται η ηλικιακή κατηγορία κυρίως επειδή οι άντρες πεθαίνουν νωρίτερα από τις γυναίκες -εξου και ο σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός των γυναικών χηρών από τους άντρες. Επομένως, συμβαίνει συχνά σε αρκετές χώρες οι γυναίκες να είναι ελαφρώς περισσότερες στο σύνολο του πληθυσμού επειδή επηρεάζουν τον μέσο όρο οι μεγαλύτερες ηλικίες στις οποίες οι γυναίκες είναι συνήθως όντως περισσότερες. Ωστόσο, σύμφωνα με το Wikipedia, «η αναλογία φύλων για τον παγκόσμιο πληθυσμό είναι 101 άντρες για 100 γυναίκες»**. Υπάρχουν βέβαια και οι χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα όπου η δυσαναλογία αντρών και γυναικών είναι τόσο μεγάλη που αποτελεί απτό κοινωνικό πρόβλημα καθώς ενα σημαντικό κομμάτι του αντρικού πληθυσμού μένει αναγκαστικά ανύπαντρο λόγω της έλλειψης γυναικών (συγχωρέστε την ετεροκανονικότητα της ανάλυσης εδώ). Στην Ελλάδα συγκεκριμένα,σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός είναι αρκετά ισορροπημένος, με τους άντρες ελάχιστα περισσότερους από τις γυναίκες στις ηλικίες μέχρι τα 40, όπως δείχνει και η πληθυσμιακή πυραμίδα αντρών/γυναικών ανά ηλικιακή κατηγορία που έχω επισυνάψει στα σχόλια.

Για να μην τα πολυλογώ: όχι ΔΕΝ υπάρχουν «υπερδιπλάσιες» γυναίκες σε σχέση τους άντρες, αυτοί είναι περισσότεροι, αλλά ακόμα και αν ήταν έτσι θα προτιμούσαμε μια φτωχή πλην τίμια, χοντρή και φαλακρή γάτα αντί για τους καραγκιόζηδες που γράφουν τέτοιες γελοιότητες. Και όχι, παλιά οι γυναίκες δεν επέλεγαν άντρες για την καλή τους την καρδιά, τους επέλεγαν γιατί κυριολεκτικά διαφορετικά δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν.

Για ανθρώπους πάντως που καυχιούνται πως καταστρέφουν τον φεμινισμό με fAcTs AnD LoGiC δεν τα πάνε τόσο καλά με αυτά.

*https://en.wikipedia.org/wiki/Sex_ratio
**https://en.wikipedia.org/wiki/Human_sex_ratio

Το Φεμινιστικό Πλυντήριο της Κοινωνιολογίας

φεμινιστικο πλυντήριο

 

Μισογυνικά σκουπίδια όταν οι φεμινίστριες λένε ότι η πατριαρχία ωθεί τους άντρες στη βία: ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ?!?!!111ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ?!?!!!!

Μισογυνιά σκουπίδια όταν οι φεμινίστριες λένε οτι η πατριαρχία ωθεί τις γυναίκες στην βία: ΔΗΛΑΔΗ ΤΙΣ ΞΕΠΛΕΝΕΤΕ, ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΊΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑΤΕ?!?!!1111 ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ?!?!?!111

Φυσικά οι μονοι με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι οι αντιφεμινιστές που στην μία περίπτωση βλέπουν την κοινωνιολογική ανάλυση της βιας ως ενοχοποιητική για όλους τους άντρες ενώ στην άλλη περίπτωση την βλέπουν ως αθωωτική για όλες τις γυναικες. Εμείς παραμένουμε συνεπείς στην ανάλυσή μας: η βία οφείλεται κατα το μεγαλύτερο ποσοστό σε κοινωνικούς παράγοντες και συστήματα καταπίεσης όπως η πατριαρχική, η ρατσιστική, η ταξική και ένα πολύ μικρό μέρος σε τυχαίους, προσωπικούς και ιδιοσυγκρασιακούς παραγοντες. Η κοινωνιολογική ανάλυση δεν δικαιολογεί ούτε ξεπλένει καμία βία, γιατί αλλο ερμηνεύω και άλλο αθωώνω, απλά την βλέπει ως μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου όπου οι έννοιες με τις οποίες πλαισιώνονται τα φύλα φορτίζουν αντίστοιχα και τις προσωπικές μας σχέσεις. Οι μισογύνηδες απλά προτιμούν να βλέπουν «κακούς» άντρες και «κακές» γυναίκες,μια απλοϊκή προσέγγιση όπως στα παραμύθια, μία κακία που προκύπτει εντελώς τυχαία και στο κενό, γιατί έτσι ελπίζουν να παρακάμψουν την συστημική ανάλυση και άρα τη ρίζα του προβλήματος -που περιλαμβάνει και τους ίδιους.

Είναι οι Γυναίκες Άνθρωποι;

καποτε η γυναικα εξαρτιοταν απο τον ατρα

Παρακολουθήστε το σημερινό μας debate με θέμα «είναι οι γυναίκες άνθρωποι?» που θα σας εκπλήξει με κάποια απροσδόκητα συμπεράσματα
 
Επίσης μην χάσετε αύριο το debate μας που θέτει το καυτό ζήτημα: «Ήταν καλή ιδέα για τους Μαύρους η κατάργηση της δουλείας ή είναι χειρότερα τώρα που έχουν να πληρώνουν και νοίκι και να αντιμετωπίζουν ανεργία;»
 
Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Ο φεμινισμός ΔΕΝ έβαλε τις γυναικες στην παραγωγή. Οι γυναίκες ήταν ΠΑΝΤΑ στην παραγωγή, ανατρέφοντας παιδιά,μαγειρεύοντας, κρατώντας το σπίτι τακτικό, γηροκομώντας τους ηλικιωμένους και βοηθώντας τους συζύγους τους στις γεωργικές και άλλες τους εργασίες, δηλαδή εκτελώντας εργασίες που σήμερα καλύπτουν νταντάδες, μαγείρισσες, καθαρίστριες, δασκάλες, νηπιαγωγοί, νοσοκόμες. Απλά το παραγόμενο προιόν τους παρέμενε (και παραμένει) απλήρωτο με αποτέλεσμα να είναι εξαρτημένες από τον μισθό των αντρών τους. Ο φεμινισμός απλά έσπρωξε τις γυναίκες προς αμοιβόμενες θέσεις εργασίας που τους έδωσε μια κάποια ανεξαρτησία. Ηταν η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ όμως που τις ανάγκασε να μην εγκαταλείψουν την ενασχόληση με τις παραπάνω απλήρωτες εργασίες και άρα είναι η πατριαρχία που δυσχεραίνει την επαγγελματική ανέλιξη των γυναικών με αποτέλεσμα αυτές να βγάζουν λιγότερα χρήματα από τους άντρες. Είτε είναι επειδή αυτές μένουν σπίτι να μεγαλώσουν τα παιδιά, είτε επειδή η καριέρα τους μένει πίσω λόγω των έξτρα υποχρεώσεών τους που απαιτεί η πατριαρχία από αυτές και όχι απο τους άντρες να αναλάβουν, είναι φυσικό οι γυναίκες να μην έχουν στα χέρια τους τον ίδιο πλούτο με τους άντρες και άρα να μην είναι αυτές που συνήθως χρειάζονται να δώσουν διατροφή. Την διατροφή ομως αυτή την έχου κερδίσει με τον απαιτητικό ρόλο της συντρόφου, δεν είναι bonus επειδή απλά διάβασαν τους όρκους τους στην Εκκλησία.
 
Το κολπάκι που κατηγορούν τον φεμινισμό για πράγματα που επιφέρει η πατριαρχία δεν πιάνει πια. Ο φεμινισμός βελτίωσε σημαντικά τη θέση πολλών γυναικών αλλά σίγουρα δεν ζούμε ακομα στον κόσμο που οραματίστηκε γι αυτές ακριβώς επειδή η πατριαρχία (και ο καπιταλισμός που στηρίζεται στην άμισθη εργασία τους) επιμένουν και βρίσκουν πάντα νέους τρόπους να κρατούν τις γυναίκες σε υποδεέστερη θέση.

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Σεξισμός ή Μήπως Όχι»

Σεξισμός Η μήπως Όχι

Το άρθρο αυτό ανήκει στην μακρά παράδοση της αρθρογραφίας αντρών που ρίχνουν την εντελώς ουδέτερη και αντικειμενική ματιά τους στον φεμινισμό μόνο και μόνο για να καταλήξουν –χωρίς καμία προκατάληψη φυσικά- ότι δεν είναι αναγκαίος γιατί δεν υπάρχει σεξισμός. Εξυπακούεται πως όπως και  σε ΟΛΑ αυτά τα άρθρα η ίδια επιχειρηματολογία του αρθρογράφου διακατέχεται από σεξισμό. Oh the irony!

Ο συντάκτης ξεκινάει με με ένα ανέκδοτο το οποίο αναρωτιέται ειρωνικά αν είναι σεξιστικό, δείχνοντας πως έχει πλήρη άγνοια πως αποδεικνύει αυτό που ισχυριζόμαστε τόσο καιρό: πως όταν λέμε το ίδιο πράγματα για διαφορετικά φύλα, το νόημα αλλάζει. Το τι είναι σεξιστικό εξαρτάται από το συγκείμενο, επομένως δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάτι δεν είναι σεξιστικό επειδή το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τους άντρες.

Μετά το αποτυχημένο παράδειγμα, συνεχίζει με την all-time-classic δήλωση πως «δεν είναι δυνατόν να υπάρξει απόλυτη ισότητα γιατί απλούστατα τα δύο φύλα είναι από την φύση τους διαφορετικά». Ο συντάκτης δηλαδή παραδέχεται ότι δεν έχουμε –και μάλιστα δεν θα έπρεπε να έχουμε-ισότητα, αλλά για κάποιο λόγο αρνείται την ύπαρξη του σεξισμού που είναι ακριβώς η απουσία ισότητας. Μάλλον αυτό που έννοεί είναι ότι έχουμε σεξισμό αλλά ο ίδιος τον δικαιολογεί. Μόνο που η ισότητα ουδεμία σχέση έχει με την ομοιότητα. Διαφορετικοί είναι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να είναι ίσοι. Αντιθέτως, αν μη τι άλλο, σημαίνει ότι θα πρέπει το ίδιο το σύστημα να προσαρμόζεται ώστε να τους δίνει ίσες ευκαιρίες. Ο ίδιος χρησιμοποιεί ως παράδειγμα το πώς ο κορονοιός πλήττει περισσότερο τους άντρες. Δεν μας εξηγεί όμως πως αυτό είναι σχετικό με την συζήτηση περί ισότητας. Ο ιός πλήττει περισσότερο και τους μαύρους. Το ίδιο και ο διαβήτης. Ο καρκίνος του δέρματος αντιθέτως πλήττει περισσότερο τους λευκούς. Θέλει να μας πει ο ποιητής ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει φυλετική ισότητα? Επίσης πως γίνεται κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τους άντρες αυτό να εκλαμβάνεται ως σημάδι της αντρικής ανωτερότητας αλλά κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τις γυναίκες (πχ ότι αυτές ζουν περισσότερο ή πεθαίνουν σπανιότερα από τον κορονοιό) αυτή ποτέ να μην ερμηνεύεται υπέρ τους αλλά αντιθέτως να γίνεται αφορμή για σεξιστικά αστεία τύπου «ούτε ο ιός δεν τις θέλει»; Μήπως τελικά οι βιολογικές διαφορές δεν έχουν καμία σημασία παρά μόνο στο πώς ερμηνεύονται πάντα εις βάρος του καταπιεσμένου για να εδραιώσουν το σύστημα καταπίεσης;

Στην συνέχεια ο συντάκτης θρηνεί τον τέλος του ρομαντισμού στις σχέσεις που έχει επιφέρει ο φεμινισμός. Αλήθεια που στηρίζεται αυτή η παρατήρηση; Έχει κάνει σχέση με πολλές φεμινίστριες; Ή έχει ρωτήσει απλά άντρες που οι φεμινίστριες έχουν απορρίψει επειδή δεν καταγοητεύτηκαν από το άνοιγμα μιας πόρτας ή το τράβηγμα μιας καρέκλας; Ο ρομαντισμός είναι πολλά περισσότερα από άδειες, συμβολικές κινήσεις. Είναι άλλο πράγμα ο «ιπποτισμός» που συνδέεται με συγκεκριμένους έμφυλους ρόλους και άλλο ο ρομαντισμός, και ο τελευταίος, όπως θα μπορούσαν να διαβεβαιώσουν χιλιάδες φεμινίστριες, δεν έχει χαθεί. Εδώ γίνεται και η καθιερωμένη αναφορά στο ζωικό βασίλειο όπου, όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, «το αρσενικό κάνει τα πάντα για να προσελκύσει το θηλυκό». Φυσικά με τον όρο «ζωικό βασίλειο» εννοείται σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα «και τα 5 ζώα που ταιριάζουν στο παράδειγμα που έχω στο μυαλό μου». Σε κάθε περίπτωση δεν μας ενοχλεί να κάνει ο άντρας τα πάντα για να μας προσελκύσει, ας ανοίγει και ουρά παγονιού με γκλίτερ και παγιέτες στην πλατεία Συντάγματος αν γουστάρει, μας ενοχλεί η καταπάτηση των ορίων μας. Άλλο προσελκύω και άλλο καταδιώκω σαν αρπακτικό.

Με το παραπάνω ζέσταμα μπαίνουμε στην ζώνη του λυκόφωτος όπου το να έχουμε Γενική Γραμματεία Ισότητας Φύλων «τονίζει την έλλειψη και δεν την εξαλείφει». Φαντάζομαι με το ίδιο σκεπτικό η Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας παρουσιάζει τους πολίτες ως θύματα που χρειάζονται προστασία αντί για ανεξάρτητα, δυναμικά υποκείμενα και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τονίζει την ανάγκη υπεράσπισης δημιουργώντας την εικόνα μιας ευάλωτης χώρας χωρίς αυτοπεποίθηση.

Ο συντάκτης παραθέτει έπειτα ειρωνικά μια σειρά από πράγματα που θα έπρεπε επίσης να αποσυρθούν αν ακολουθήσουμε εις πέρας την φεμινιστική λογική σύμφωνα με την οποία αποσύρθηκε το σποτάκι της Πολιτικής Προστασίας. Μόνο που στην προσπάθεια του να γίνει υποτίθεται υπερβολικός αναδεικνύει εν αγνοία του πραγματικά σεξιστικά μοτίβα. Σύμφωνα με τον ίδιο λοιπόν θα έπρεπε ακόμα να καταργηθεί:

το μυστήριο του γάμου γιατί ο Απόστολος Παύλος προτρέπει «η δε γυνή να φοβάται τον άντρα».
Εδώ ο mansplainer μας εξηγεί πως αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει να τον σέβεται, δεν μας εξηγεί βέβαια γιατί μόνο η γυναίκα πρέπει να σέβεται τον άντρα. Φυσικά το μυστήριο του γάμου δεν είναι απαραίτητο να καταργηθεί για όποι@ πιστεύει, σίγουρα όμως η επιλογή της συγκεκριμένης φράσης για την τελετή ανάμεσα σε τόσες των Ιερών Κειμένων δεν είναι τυχαία και χωρίς αμφιβολία θα μπορούσε να καταργηθεί χωρίς να καταρρεύσει ο θεσμός της οικογένειας. Εναλλακτικά μπορούν όλο και περισσότερα νέα άτομα να συνεχίσουν να απομακρύνονται από την Εκκλησία λόγω του εξόφθαλμου σεξισμού της.

Η Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσεια γιατί παρουσιάζουν την Ελένη ως χαζογκόμενα που προκαλεί πολέμους, πλάσματα γένους θηλυκού να βασανίζουν τον Οδυσσέα, και την Πηνελόπη ως τρόπαιο στους μνηστήρες.
Φυσικά καμία φεμινίστρια δε θα απαιτούσε να αποσυρθεί ένα κλασικό κείμενο που αναπόφευκτα διακατέχεται από μισογυνισμό καθώς γράφτηκε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν θεωρούνταν καν άνθρωποι. Θα ήταν όμως όντως πάρα πολύ χρήσιμο τα κείμενα αυτά να εξετάζονταν όχι μόνο ως λογοτεχνικά αριστουργήματα αλλά ως πηγή σεξιστικών αρχετύπων. Η λεγόμενη «δυτική παράδοση» αντί να παρουσιάζεται ως το απαύγασμα του πολιτισμού καλό θα ήταν να κριτικάρεται για τον σεξισμό, τον ρατσισμό και όλες τις προκαταλήψεις που την διακατέχουν χωρίς να αμφισβητείται απαραίτητα η λογοτεχνική της αξία.

Η Αγκάθα Κρίστι, γιατί ο χαρακτήρας του Πουαρώ δήλωσε πως δεν σκοπεύει να παντρευτεί παρουσιάζοντας της γυναίκες ως αιμοσταγείς συζυγοκτόνους.
Και πάλι, κάθε κείμενο θα πρέπει να εξετάζεται κριτικά, το να πετάς πρωτοκλασάτα συγγραφικά ονόματα προσπαθώντας να μας φοβίσεις για το τι άλλο πια θα υποστεί κριτική από τις υστερικές φεμινίστριες είναι ένα κόλπο που έχει ήδη παλιώσει. ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε καν έργα γυναικών. Ούτε καν κείμενα φεμινιστριών.

Ανδρικά και γυναικεία περιοδικά, γιατί και τα δύο χρησιμοποιούν τις γυναίκες για να πουλήσουν και αυτό καταπατά την ισότητα αφού οι άντρες δεν προβάλλονται εξίσου.
Μα φυσικά και η χρήση των γυναικών ως διακοσμητικό, ως αντικείμενο προορισμένο για να προσελκύει τα βλέμματα και να αυξάνει της πωλήσεις και η ακραία σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος έχει τις ρίζες της στο σεξισμό. Οι γυναίκες θεωρούνται το ωραίο φύλο μόνο επειδή ωραίο θεωρείται αυτό που αρέσει στους άντρες.

Τα άρθρα
Εδώ ο συγγραφέας δείχνει και πάλι την αδυναμία του να καταλάβει ότι η διαφορά δεν είναι από μόνη της σεξιστική. Χλευάζοντας την χρήση ουδέτερης ως προς το φύλο γλώσσας στα δημόσια έγγραφα σε μία χώρα που δε θυμάται και βαριόταν και να ψάξει παρόλο που γράφει υποτίθεται σοβαρό άρθρο, προσποιείται πως το να μην χρησιμοποιείται το αρσενικό ως το οικουμενικό υποκείμενο ή να μην προσπαθεί να καπελώσει άτομα που αυτοπροσδιορίζονται εκτός του έμφυλου διπόλου σημαίνει ότι απαιτούμε την κατάργηση του ίδιου του φύλου.

Τέλος ο συγγραφέας κλείνει κατονομάζοντας για άλλη μια φορά ένα αγνοία του, την ρίζα του σεξισμού θεωρώντας πως καταδεικνύει την απουσία του από την κοινωνία: «και μόνο για την μητρότητα της γυναίκας πρέπει να της αποδίδουμε τον απαιτούμενο σεβασμό. Είναι μια απασχόληση 24×7 χωρίς άδεια, χωρίς υπερωρίες με συνεχή εγρήγορση για την φροντίδα του παιδιού. Πού είναι η ισότητα; Όσο και να ανυψωθεί ο άντρας δε θα μπορεί να φτάσει ποτέ το συγκλονιστικό θαύμα να δημιουργείς ζωή». Μόνο που εδώ ΑΚΡΙΒΩΣ τοποθετείται το πρόβλημα. Για την βαριά δουλειά της μητρότητας δεν θέλουμε ούτε τον σεβασμό ούτε τον έπαινο του κάθε μισογυνικού σκουπιδιού. Θέλουμε τις άδειες, τις πληρωμένες υπερωρίες και την βοήθεια που μας αξίζει, και που νομίζουν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν με παντελώς άχρηστα σε εμάς εγκώμια και γλυκανάλατες δηλώσεις περί «θαύματος της ζωής» προσπαθώντας να το παρουσιάσουν ως αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας φύσης. Πατριαρχία είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, το να προσπαθείς να πληρώσεις μια εργασία πλήρους ωραρίου με ανοίγματα πόρτας, ύμνους προς την μητρότητα και ένα μπουκέτο λουλούδια την Ημέρα της Μητέρας. Οι μεγαλόστομες δηλώσεις δεν θα στρέψουν τα μάτια μας μακριά από το ζήτημα της απλήρωτης γυναικείας εργασίας, nice try.

Οι Αντιφεμινίστριες Είναι Μπερδεμένες για την Επιμέλεια των Παιδιών

οιστρογονα

Αντιφεμινίστριες: Η μητρότητα είναι στη DNA της γυναίκας, το να το αρνείσαι αυτό είναι σαν να αρνείσαι την γυναικεία φύση, οι γυναίκες είναι απλά καλύτερες στο να φροντίζουν τα παιδιά επειδη ορμόνες!

Επίσης Αντιφεμινίστρες: Μα πώς μπορείτε να λέτε ότι υπάρχει πατριαρχία, κοιτάξτε πως αδικούνται οι άντρες που μετά το διαζύγιο δεν παίρνουν την επιμέλεια!

Κορίτσια αποφασίστε!

Τα δικαστήρια όχι μόνο λειτουργούν με ένα πατριαρχικό σκεπτικό το οποίο έχει αποδεχθεί ως αξίωμα ότι οι γυναίκες ειναι εκ φύσεως καλύτερες στην ανατροφή των παιδιών αλλα συνήθως δίνουν την επιμέλεια σε όποιον γονιό περνάει τον περισσότερο χρόνο με τα παιδιά και αυτός ο γονίος είναι σχεδόν πάντα η μητέρα αφού οι άντρες λόγω πατριαρχικών επιρροών δίνουν περισσότερη έμφαση στην καριέρα τους. Επίσης έρευνες έδειξαν ότι οι άντρες σπανιότατα ζητούν έτσι κι αλλιώς την αποκλειστική επιμέλεια. Σε μια ιδανική φεμινιστική κοινωνία τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Προς το παρόν όμως δεν μπορείτε να κατηγορείτε τον φεμινισμό για πράγματα που συνεχίζουν συμβαίνουν επειδή ζουμε ακόμα σε μια πατριαρχική κοινωνία!

Τις Γυναίκες δεν τις Χτυπάμε ούτε με Τριαντάφυλλο

δυναμη ladyism
Ως καλές φασίστριες οι διαχειρίστριες του ladyism φυσικοποιουν την εξουσία και την καταπίεση θεωρώντας ότι οφείλεται στην ανώτερη μυική/βιολογική δύναμη. Η εξουσία έτσι και η θέση των υποκειμένων σε ενα σύστημα δεν χρειάζεται να αναλυθούν ούτε να εξεταστεί το πώς κατασκευάζεται κοινωνικά μεσα από μύθους, στερεοτυπα, αφηγήματα και οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικο κεφάλαιο. Αποτελεί απλά εκδήλωση της βιολογίας και άρα δυσκολα μπορεί να αμφισβητηθούν.Η εξουσία έτσι λειτουργει ταυτολογικά: αν ο λευκός άντρας καταπιέζει και ασκεί εξουσια είναι επειδη ειναι πιο δυνατός και αυτό μας αρκεί για να δικαιολογήσουμε ότι ασκεί εξουσία.
 
Ως καλές φασίστριες επίσης είναι φυσικό να ωραιοποιουν το πολιτικό σύστημα της Σπάρτης, το να θεωρούν όμως πως στην Σπαρτη οι γυναίκες ήταν «ισότιμες» και «ελεύθερες» δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα καθώς εκείνες ηταν αποκλεισμένες από κάθε άσκηση πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Το να σε εξυμνούν ως μητέρα και να μπορείς να πας στο γυμναστήριο για yoga δεν είναι ισότητα, οι αντιφεμινίστριες βέβαια αυτό το θεωρούν ως αποκορυφωμα της ελευθερίας: αρκεί να τους χαλαρώνουν λίγο το λουρί όσοι αποφασίζουν γι αυτές και θα κουνήσουν χαρούμενα την ουρίτσα τους, θα δεχτούν με ευγνωμοσύνη το μπισκοτάκι τους. Η σύγκριση της αρχαίας Αθήνας με την Σπάρτη απλά αποδεικνύει οτι η αντρικη κυριαρχία έρχεται σε διαφορετικές μορφές. Και οτι αφού η βιολογία δεν υπαγορεύει ένα και μοναδικό συστημα ως σωστό, τότε και κάθε σύστημα κοινωνικής οργάνωσης -και άρα η ίδια η αντρική κυριαρχια- μπορεί να ανατραπεί.
 
Οι αντιφεμινίστριες θεωρούν βέβαια ότι η επιβολή των αντρών είναι απαραίτητη για την προστασια μας, δεν μας εξηγούν όμως από τι μας προστατεύουν αν όχι απο άλλους άντρες. Στα σχολια κάποιος λοβοτομημένος σχολιαστής υποστηρίζει οτι αν είχαμε οντως πατριραρχιά η Τοπαλούδη δε θα είχε πεθάνει γιατί θα την προστάτευε ο πατέρας της. Με λίγα λόγια παραδέχονται οτι οι άντρες αποτελούν κίνδυνο για εμάς και τον μόνο λόγο που χρειαζομαστε άντρα για προστασια. Η αντρική εξουσία λοιπόν δεν είναι η λύση αλλά το πρόβλημα.
 
Και ερχόμαστε στο σημείο που ισχυρίζεται οτι η πατριαρχία δεν ενθαρρύνει τους άντρες να ασκουν βια στις γυναικες επείδη υπάρχει το γλυκανάλατο ρητο «τις γυναικες δεν τις χτυπάμε ουτε με τριαντάφυλλο». Φυσικα αγνοεί εσκεμμένα πως το τσιτάτο αυτό υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ενδημική βία που υφίστανται οι γυναίκες, ακριβώς οπως το Black Lives Matter υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ρατσιστική βία που αντιμετωπίζουν οι μαύροι. Οι φασίστες και οι οπαδοί της πατριαρχιας ομως προτιμούν να προσποιούνται οτι η συζήτηση ξεκινάει από εκει, και όχι από αιώνες καταπίεσης και κακοποιησης των γυναικών ή των μαύρων.
 
Μεγαλώσαμε λέει με την εικόνα του gentleman. Μεγαλώσαμε όμως επίσης με ταινίες που οι άντρες ξαστουκιζαν αβέρτα γυναίκες κάθε φορά που αυτες αντιμηλούσαν για να τους φτιάξουν χαρακτήρα γιατι «το ξύλο βγήκε απο τον παραδεισο», μεγαλώσαμε με τα ιδανικά περί γυναικειας σιωπής που ξέρει τη θέση της, μεγαλώσαμε με το αστείο «βάρα τη γυναίκα σου δυο φορες τη μερα, αν δεν ξερεις εσυ γιατι ξερει αυτή», μεγαλώσαμε με το μίσος για την γυναικεία σεξουαλικότητα που αξιζει βία ως τιμωρία, μεγαλώσαμε με συγγενείς που χτυπούσαν τις γυναίκες τους κι εμείς κάναμε οτι δεν βλέπουμε γιατι αυτά ειναι προσωπικές τους υποθέσεις. Πότε ήταν αυτή η μυθική εποχή που οι άντρες δεν χτυπούσαν τις γυναίκες ούτε με τριαντάφυλλο? Ποτέ.

Γιατί δεν Είναι Όλες οι Γυναίκες Φεμινίστριες

Αναγκάστηκα να δω αυτό το βίντεο και να το σχολιάσω όχι επειδή είναι από αυτά που μου τραβούν το ενδιαφέρον αλλά επειδή  μου το στείλατε ίσα με 40 φορές στο inbox και ξέρετε πόσο επιρρεπής στο να προσαρμόζομαι στις κοινωνικές προσδοκίες είμαι. Αναρωτιόμουν βέβαια στο μεταξύ πώς αυτό το βίντεο απέκτησε τόση δημοσιότητα μέχρι που πέτυχα ένα screenshot από τον λογαριασμό του Mikeus που παρότρυνε τα@ς gourpies του να δουν και να μοιραστούν το βίντεο. Τόσο απλό είναι σήμερα να κάνει θραύση το βίντεο σου, αρκεί να είσαι γυναίκα και να γράψεις ενάντια στον φεμινισμό και όσο ανόητο και να είναι αυτό που θα πεις θα τρέξουν χιλιάδες άντρες να σε επιβραβεύσουν για το γλείψιμο και την υποστήριξη των συμφερόντων τους. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών έρχεται με πολλά προνόμια την ίδια ώρα που οι φεμινίστριες πρέπει να αντιμετωπίζουν τον χλευασμό και το bullying για δικαιώματα που στο τέλος θα απολαμβάνουν όλες οι γυναίκες –ακόμα και οι αντιφεμινίστριες.

Ας αναλύσουμε όμως τα βασικά σημεία του βίντεο που δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα από αντιφεμινιστικά επιχειρήματα που έχουμε δει εκατομμύρια φορές σε αυτή τη σελίδα χωρίς να προσφέρει κάτι νέο στη συζήτηση.

 

mikeus

 

  • Το βίντεο ανοίγει με το κλασικό mantra των αντιφεμινιστριών «δεν είμαι θύμα». Ένας παλιός αντιφεμινιστικός μύθος λέει πως αν επαναλάβεις «δεν είμαι θύμα» μπροστά στον καθρέφτη 100 φορές οι συστημικές συνθήκες θα αλλάξουν μόνο για σένα και ενώ παντού θα έχει σεξισμό, γύρω σου θα δημιουργηθεί μια ασπίδα ισότητας. Μπορείτε να πετύχετε το ίδιο εφέ επαναλαμβάνοντας ότι «είναι Σάββατο» τα δύσκολα δευτεριάτικα πρωινά. Στην Αγαθή, λέει, δεν αρέσει να θυματοποιείται «ακόμα και όταν είναι πραγματικά το θύμα» (!!!) , λές και ο ρόλος το θύματος είναι κάτι που παίρνεις σε casting και όχι κάτι που προκύπτει από τη θέση σου σε ένα ευρύτερο σύστημα. Η προσέγγιση αυτή, όπως έχουμε αναλύσει και στην περίπτωση της συντηρητικής δημοσιογράφου και οπαδού του Τραμπ  Tomi Lahren που ισχυρίστηκε ακριβώς το ίδιο, εχει τις ρίζες της στον νεοφιλελευθερισμο και την αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί τάχα να ορίσει την μοίρα του και έτσι, αν είσαι θύμα, αυτό είναι δική σου ευθύνη. Η λέξη θύμα έτσι προκαλεί αρνητικές συνδηλώσεις και ενοχικότητα στα θύματα της συστημικής καταπίεσης. Η Αγαθή λέει ότι ο φεμινισμός κάνει τις γυναίκες θύματα κατατάσσοντας έτσι οριστικά τον εαυτό της στη κατηγορίας της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας. Αλήθεια, τι πιστεύει ήταν οι γυναίκες όλες αυτές τις χιλιάδες χρόνια, πριν την έλευση του φεμινισμού;

 

  • Στο δεύτερο λεπτό η Αγαθή φτάνει ήδη στο πρώτο της λογικό σφάλμα. «Δε θα υπήρχε ποτέ πατριαρχία αν εκ φύσεως τα δύο φύλα ήταν όμοια». Περιέργως αυτό είναι το σημείο που επέλεξε να προωθήσει και ο ίδιος ο Mikeus. Πέρα από την προφανή και εσκεμμένη διαστρέβλωση, αφού οι φεμινίστριες δε ισχυρίζονται ότι τα δύο φύλα είναι όμοια αλλά ούτε καν πως οι γυναίκες, οι άντρες ή αλλα φύλα είναι μεταξύ τους είναι όμοια έχουμε ένα εξαιρετικό παράδειγμα ταυτολογικής λογικής. Το να λές ότι δε θα υπήρχε πατριαρχία, δηλαδή εξουσία των αντρών, αν τα δύο φύλα ήταν όμοια, είναι σαν να λές ότι δε θα υπήρχε ρατσισμος και αιώνες δουλείας των μαύρων αν οι λευκή και η μαύρη φυλή ήταν όμοιες ή ότι δε θα υπήρχε αριστοκρατία αν οι αριστοκράτες ήταν όμοιοι με τους πληβείους. Δικαιολογείς δηλαδή την καταπίεση με την ίδια την ύπαρξη της καταπίεσης και ανάγεις την υποτιθέμενη ανομοιότητα σε πηγή της καταπίεσης αυτής, μόνο που την ανομοιότητα αυτή την παράγει, την επιτεινει και την τονίζει το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα.

 

  • Το δευτερο σημείο της Αγαθής είναι ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατί αγαπά την οικογένεια. Οι φεμινίστριες λέει δεν αγαπούν την οικογένεια και μάλιστα δημιουργούν ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν οικογένεια –ειρωνικά λίγο μετά ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες βγάζουν λιγότερα λεφτά επειδή αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια και να μεγαλώσουν τα παιδιά, το οποίο σαν να μου φαίνεται ότι δημιουργεί ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που τολμούν να έχουν βλέψεις για καριέρα παράλληλα με την οικογένεια και να υποστηρίζει ότι είναι δίκαιο να τιμωρούνται γι αυτό με μειωμένες ευκαιρίες ανέλιξης. Εδώ όχι μόνο παραβλέπει ότι χιλιάδες φεμινίστριες έχουν οικογένεια αλλά και πως αυτό στο οποίο οι φεμινίστριες αντιτίθενται είναι η οικογένεια ως καταπιεστικός θεσμός με τον άντρα ως κεφαλή της, που έχει όλη την εξουσία ακριβώς επειδή είναι αυτός που βγάζει τα λεφτά ενώ η γυναίκα κάνει την δουλειά της ανατροφής τσάμπα και έτσι αναγκάζεται να εξαρτάται οικονομικά από τον άντρα. Είναι οι παγιωμένοι ρόλοι που αναθέτει η οικογένεια αυτό στο οποίο αντιτίθενται οι φεμινίστριες και όχι φυσικά η μητρότητα ή οι μονογαμικές σχέσεις με τους άντρες.

 

  • Η γυναίκα, μας πληροφορεί η Αγαθή, είναι αυτή που ως νοικοκυρά έχει εξουσία στο σπίτι. Αυτό ισχύει αν με τον όρο εξουσία εννοούσε ότι μπορεί να επιβάλλει στον άντρα να μην πατήσει στα σφουγγαρισμένα, αδυνατεί όμως να εξηγήσει γιατί χιλιάδες γυναίκες αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν  ακόμα, βία και υποτίμηση εντός του σπιτιού τους και όχι μόνο όταν  βγαίνουν στο μπαλκόνι. Αν οι γυναίκες μπορούν σήμερα να έχουν σχέσεις με τους άντρες επί ισοις όροις ακομα και όταν δεν δουλεύουν οι ίδιες, αυτό συμβαίνει γιατί θεωρητικά έστω μπορούν πλέον, χάρη στον αγώνα τον φεμινιστριών, να χωρίσουν ανα πάσα στιγμή τον άντρα τους και να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Χωρίς αυτό το δικαίωμα οι γυναίκες είχαν μηδενική διαπραγματευτική δύναμη μέσα στην σχέση και αναγκάζονταν να προσαρμοστούν για την επιβίωση τους στις επιθυμίες του άντρα τους. Φυσικά η δυνατότητα να βρεις δουλειά σήμερα, ειδικά αν έχεις βγει από την αγορά εργασίας λόγω της ανατροφής των παιδιών, είναι τόσο πιο αυξημένη όσο πιο προνομιούχα είσαι. Η Αγαθή όμως χέστηκε για όσες γυναίκες δεν μπορούν γιατί δεν αγαπάει τις γυναίκες, αγαπάει τις μορφωμένες και δυναμικές αστές γυναίκες όπως πιστεύει ότι είναι η ίδια.

 

  • Ταυτόχρονα προσποιείται ότι οι φεμινίστριες υποτιμούν την δουλειά της νοικοκυράς και το πόσα προσόντα απαιτεί ενώ στην πραγματικότητα οι φεμινίστριες ισχυρίζονται το αντίθετο: πως μία τόσο δύσκολη και σημαντική για την κοινωνία εργασία δε θα έπρεπε να γίνεται τσάμπα, σε συνθήκες πλήρους εξάρτησης από τον άντρα που βγάζει τα λεφτά. Και στο φινάλε αν ο ρόλος της ανατροφής των παιδιών είναι τόσο μαγικός γιατί τόσοι λίγοι άντρες στις πατριαρχικές κοινωνίες δεν τον αναλαμβάνουν οι ίδιοι; Θέλει να μας πει ότι οι άντρες δεν αγαπούν τα παιδιά τους όσο οι γυναίκες και δεν απολαμβάνουν εξίσου να περνούν χρόνο μαζί τους; Γιατί αυτό μου ακούγεται λίγο προσβλητικό για τους άντρες.

 

  • Στο τέταρτο σημείο η Αγαθή τα βάζει με το κίνημα αποδοχής του πάχους. Ευτυχώς μας διευκρινίζει ότι αυτό ισχύει μονο για τις χοντρες που τρώνε ανθυγιεινά γιατί αν παχαίνεις με σαλάτες ας πάει στα κομμάτια, θα κάνει τα στραβά μάτια.  Το ότι η αντίθεσή της στο χοντρό σώμα δεν έχει ουδεμία σχέση με την υγεία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην ίδια κατηγορία αποδοχής αηδιαστικών προτύπων από τις φεμινίστριες βάζει και τις αξύριστες μασχάλες, δλδ τις μασχάλες που διατηρούν τις τρίχες που έβαλε εκεί η φύση. Δεν μας εξηγεί το παράδοξο η φυσική τριχοφυΐα να θεωρείται αηδιαστική μόνο στο γυναικείο σώμα.  Η Αγαθή λέει ότι το κίνημα αποδοχής εμποδίζει την «αυτοβελτίωση» μόνο που δεν μας εξηγεί ούτε γιατί η συμμόρφωση με αυθαίρετα αισθητικά κριτήρια αποτελεί βελτίωση. Για τις φεμινίστριες αυτοβελτίωση αποτελεί να ξεπερνάμε τα πρότυπα που μας επέβαλλαν ή τουλάχιστον να κοιτάμε τη δουλειά μας και να μην προσπαθούμε να τα επιβάλλουμε σε άλλες γυναίκες ίσα ίσα για να κάνουμε τη ζωή τους μίζερη και να νιώσουμε εμείς ξεχωριστές και πολύτιμες που προσαρμοζόμαστε.

 

  • Η Αγαθή αποκαλύπτει σε επόμενο σημείο ότι ο φεμινισμός συνδέεται με την Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Σοκ! Αυτό βέβαια δεν κάνει κάτι άλλο από το να δηλώνει την δική της απέχθεια προς την Αριστερά την οποία δεν μας αναλύει, ενώ ταυτόχρονα δεν κάνει τίποτα για να μας εξηγήσει γιατί η Δεξιά δεν έχει δείξει ποτέ το παραμικρό ενδιαφέρον για τις γυναικείες διεκδικήσεις αλλά αντιθέτως τις αντιμετώπιζε ανέκαθεν εχθρικά.

 

  • Η Αγαθή ισχυριζεται πως δεν είναι φεμινίστρια γιατί δεν μισεί τους άντρες ενω παρακάτω δηλώνει πως δεν είναι φεμινίστρια γιατι δεν μισεί τις γυναίκες. Λογικά οι φεμινίστριες μισούν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι φεμινίστριες λέει ισχυρίζονται ότι αγαπούν τις γυναικες αλλα τρέχουν να μειώσουν οποια γυναικα δεν συμφωνεί μαζί τους. Οι φεμινίστριες βέβαια δεν δηλώνουν ότι αγαπούν τις γυναίκες, έτσι γενικά και αόριστα. Αντιθέτως βλέπουν τις γυναικες ως ανθρώπους και τις κρίνον από τα λόγια και τις πράξεις τους. Ο συναισθηματικός εκβιασμός «αν δεν αγαπάτε εμένα μισείτε τις γυναικες» μας αφήνει αδιάφορες.

 

  • Όπως ήταν αναμενόμενο η Αγαθή είναι  εναντίον των εκτρώσεων ενώ θεωρεί πως είναι άδικο που οι άντρες πληρώνουν διατροφή ακόμα και όταν δεν ήθελαν το παιδί. Με λίγα λόγια η Αγαθή θεωρούσε δικαιότερο αυτό που γινόταν επί χιλιάδες χρόνια: οι γυναίκες έμεναν έγκυες και για τους άντρες ήταν καθαρά προαιρετικό να στηρίξουν το παιδί που αναγκαστικά, απουσία αυτοδιάθεσης αλλά και ιατρκής τεχνολογίας, θα προέκυπτε. Έτσι οι γυναίκες επωμίζονταν όλο το βάρος της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους  χωρίς καμία εγγύηση την ίδια ώρα που η αναπαραγωγή αυτή γίνεται εις βάρος αποκλειστικά του δικού της σώματος και παρόλο που γίνεται προς όφελος του συνόλου.

 

  • Από το βίντεο δε θα μπορούσα να λείπει και η Ισλαμοφοβία αφού η Αγαθη έχει ιστορικό εθνικιστικών εξάρσεων, οπότε αναγκάζεται σοκαρισμένη να μας πει ότι στο Ισλαμ οι γυναίκες κακοποιούνται ομαδικά, κάτι που εντελώς συμπωματικά συμβαίνει και στη Δύση.  Αλήθεια γιατί θεωρεί πως τα πράγματα για τις γυναίκες σε κάποιες μη δυτικές χώρες είναι ακόμα χειρότερα; Δε φαντάζομαι να είναι επειδή, ξέρω γω, δεν έχει αναπτυχθεί εκεί το φεμινιστικό κίνημα;

 

  • Στο τελευταίο της επιχείρημα δηλώνει ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατι είναι χριστιανή και πιστεύει στον Χριστό. Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, ενώ στον φεμινισμό θα έπρεπε να υπάρχει χώρος για τις χριστιανές εκείνες η πίστη των οποίων σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των άλλων γυναικών και δεν προσπαθεί να επιβληθεί σε άλλες γυναίκες, εδώ έχει δίκιο πως οι χριστιανές φεμινίστριες  αντιμετωπίζονται με περίσσια ειρωνεία και εχθρικότατα από τις φεμινίστριες, I will give her that. Να κάτι που θα μπορούσαμε όντως να βελτιώσουμε.

 

Ως επίλογο θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο γενικά για τον αντιφεμινισμό. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών, ως ένα  ιδιαίτερο είδος αντιφεμινισμού που εμπεριέχει μια αντίφαση, οφείλεται στο γεγονός πως συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα πατριαρχικό σύστημα εντός του οποίου η αξία, η αυτοεκτίμηση και συχνά η ίδια επιβίωση της γυναίκας εξακολουθεί να βασίζεται στην αντρική αποδοχή, αγάπη και οικονομική στήριξη. Για να ρισκάρεις να χάσεις την βόλεψή σου σε αυτό και να αντιμετωπίσεις το bullying, το εξευτελισμό και την στοχοποίηση που δέχονται οι φεμινίστριες θέλει ένα βαθμό αυταπάρνησης. Ειδικά για τις προνομιούχες γυναίκες, πχ για τις αδύνατες, λευκές, αστές είναι μεγάλος ο πειρασμός να απολαύσεις απλά τον θαυμασμό, την προσοχή και την στοργή που θα σου δείξουν οι άντρες στο βαθμό που δε θα αμφισβητήσεις την εξουσία τους. Οι φεμινίστριες έχουν αντιληφθεί βέβαια πως η λιγοστή αυτή εξουσία είναι ολοκληρωτικά εξαρτημένη από την αντρική ματιά με αποτέλεσμα να μην είναι αυτόνομη και να μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποτραβηχτεί αν ξεπεράσεις τα όρια του αποδεκτού ή αν χάσεις όσα σε κάνουν ποθητή και πολύτιμη σε αυτούς –πχ το αδύνατο σώμα, το όμορφο πρόσωπο ή την καλλιεργημένη από την πατριαρχία τάση μας να τους παρηγορούμε, να τους περιποιούμαστε και να τους στηρίζουμε συναισθηματικά.

 

Ωστόσο, στο άρθρο  “Bargaining with Patriarchy η Deniz Kadiyoti αναλύει τον αντιφεμινισμό ως μια στρατηγική κίνηση των γυναικών που νιώθουν ανασφάλεια βλέποντας τις εγγυήσεις που τους προσέφερε παραδοσιακά η οικογένεια να οπισθοχωρούν. Στο κείμενο αναφέρει πως «Είναι σαν, αντιμέτωπες με την παμπάλαια ανασφάλεια του εισοδήματος που θα πρέπει να επαρκεί για την ανατροφή μιας οικογένειας, οι γυναίκες να επέλεξαν αντιθετικές στρατηγικές: είτε να βγούνε έξω (μεταφορικά μιλώντας) και να παλέψουν για την ισότητα εισοδήματος και ευκαιριών είτε να μείνουν σπίτι και να επιχειρήσουν να δεσμεύσουν του άντρες πιο στενά κοντά τους. Η εμμονή του αντιφεμινιστικού κινήματος με την οικογένεια θα μπορούσε έτσι να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια παλινόρθωσης της παλιάς πατριαρχικής διαπραγμάτευσης, με τις φεμινίστριες να προσφέρονται ως ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος για να κατηγορηθούν για την τωρινή  δυσαρέσκεια και αποξένωση ανάμεσα στους άντρες. Επομένως για την Kandiyoti “ οι μορφές συνείδησης και αγώνων που αναδύονται σε καιρούς τέτοιας γοργής κοινωνικής αλλαγής απαιτούν μια ανοιχτόμυαλη και με κατανόηση εξέταση, παρά μια βιαστική κατηγοριοποίηση. Γι αυτό η Ginsburg αξιολογεί τον ακτιβισμό του κινήματος κατά των εκτρώσεων από τις γυναίκες στις ΗΠΑ σαν στρατηγικό παρά σαν αναγκαστικά αντιδραστικό. Τονίζει πως η αποδέσμευση της σεξουαλικότητας από την αναπαραγωγή και την οικιακή ζωή  γίνεται αντιληπτή από πολλές γυναίκες ως επιζήμια για τα ίδια τους τα συμφέροντα καθώς, ανάμεσα στα άλλα, αποδυναμώνει την κοινωνική πίεση προς τους άντρες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τις αναπαραγωγικές συνέπειες των σεξουαλικών τους δραστηριοτήτων».

 

Οι αντιφεμινίστριες  γυναίκες με λίγα λόγια προσπαθούν να διαπραγματευτούν με την πατριαρχία και να βελτιστοποιήσουν την θέση τους μέσα στο υπάρχον πατριαρχικό σύστημα ακόμα και εις βάρος άλλων γυναικών αντί να παλέψουν για την οριστική καταλυσή του γιατί αδυνατούν να φανταστούν την θέση τους σε ένα νέο κόσμο χωρίς έμφυλες ιεραρχιες και ρόλους και δεν είναι πρόθυμες να αναλάβουν το ρίσκο.

Δεν Υφίσταται Πατριαρχία γιατί οι Γυναίκες Παίρνουν Likes

λαικ 1

 

Τι εννοούν τα μισογυνικά σκουπίδια όταν λένε οτι δεν υπάρχει πατριαρχια αλλα μητριαρχία; Εννοουν οτι η σεξουαλικότητά μας, μετά από αιώνες στιγματισμού και καταπίεσης έχει απενοχοποιηθεί. Το οτι γενικά διεκδικήσαμε και σχεδόν αποκτήσαμε δικαιώματα που ειχαν ανέκαθεν οι άντρες, χωρίς όμως να καταπιέσουμε αντίστοιχα τα δικά τους, το εκλαμβάνουν ως αντιστροφή σχέσεων εξουσίας. Αυτή ειναι κλασική περίπτωση που ο προνομιούχος χάνει μέρος της εξουσίας τους και το εκλαμβάνει ως δική του καταπίεση. Φυσικά όσο συμβαίνουν βιασμοί και slut shaming, είναι προφανές ότι η γυναικεία σεξουαλικότητα ΔΕΝ έχει απελευθερωθεί πλήρως αλλά η πατριαρχία συνεχίζει να θεωρεί οτι ανήκει τους άντρες.

Ταυτοχρονα, το οτι αυτοί αναγκάζονται πλέον να φλερτάρουν και να κοπιάζουν για να αποσπάσουν την συναίνεσή μας για σεξ, το οτι δεν τους παραδίδει η πατριαρχία στο χέρι μια συζύγο που θεωρείται ιδιοκτησία τους και με τη οποία μπορούν να κανουν σεξ και παιδιά οποτε θελουν αλλά αντιθέτως θα πρέπει να ιδρωνουν και να κοπιάζουν κάνοντας likes στις φωτογραφίες μας, στελνοντας μηνύματα, προσπαθώντας να αναπτύξουν κάποιο είδος σχέσης και γενικά ρισκάροντας κάθε μέρα με την απρριψη χωρίς καμία εγγύηση, το θεωρούν απόδειξη οτι την εξουσία την έχουμε πλέον εμείς και οτι αποκλείεται να καταπιεζόμαστε. Αυτο φυσικά εμπεριέχει ένα σφάλμα που είναι απόρροια της δική τους πατριαρχικής σκέψης: «πώς γίνεται να μου λέτε οτι καταπιέζονται αφου ΕΓΩ θέλω να τις πηδήξω κι αυτές έχουν τη δυνατότητα να πουν όχι»; Φυσικά οι άντρες πάντα ήθελαν να μας πηδηξουν, η διαφορά ήταν πως οι γυναίκες σε πολλές εποχές της ιστορίας δε είχαν την ελευθερια να διεκδικήσουν το ίδιο ανοιχτά ουτε είχαν την πολυτέλεια να αρνηθούν.

Η υπόλοιπη κλάψα των σχολίων είναι απλά ο θρήνος για τις χαμένες παραδοσιακές αξιες που ήθελαν την γυναίκα σπίτι να γεννοβολά ενώ τώρα βγάινει έξω να δουλέψει και να παρτάρει και έχει λεφτά για να αγοράσει το δικό της iphone και να βγάλει τις δικές τις selfies που θα ανεβάσει στους δικούς της λογαριασμούς στα social media, οπου θα τις βλέπει ο Πάνος και θα νομίζει οτι έχουμε μητριαρχιά επειδη τα μηνύματά του μένουν στο «διαβαστηκε». Αν όμως ό φεμινισμός μας έχει κάνει τόσο απωθητικές, αυτοί γιατι συνεχιζουν να κανουν 500-100 likes και γιατί δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας αλλα συνεχίζουν να μας παρενοχλούν;