Η Καημένη η Charlize Theron

σαρλιζ

 

σαρλιζ2

Ξέρεις ότι ζεις σε μια πατριαρχική κοινωνία όταν το «θα καταλήξεις σαν την Charlize Theron» χρησιμοποιείται ως απειλή!

Όσο περισσότερες γυναικες δηλώνουν ευτυχισμένες και ολοκληρωμένες ακόμα και single, όσο περισσότερες γυναίκες δεν βάζουν προτεραιότητα να βρουν ένα σύζυγο από τα 20, όσο αυτές μπορούν ακόμα και οικογένεια να δημιουργήσουν χωρίς εναν άντρα, τόσο οι άντρες θα μας κάνουν κηρύγματα ότι αυτές οι γυναίκες δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένες. Τώρα που μπορούμε να κάνουμε απο καριερτα μέχρι οκογένεια χωρίς άντρες τι τους έχει απομείνει? Το στερεότυπο της γεροντοκόρης με το οποίο προσπαθουν μάταια να μας επαναφέρουν στον ίσιο πατριαρχικό δρόμο. Όλο και περισσοτερες άντρες, στερούμενοι ιδεολογικού πλαισίου για να εξηγήσουν το φαινόμενο της ανεξάρτητης γυναίκας, καταφεύγουν σε μία αφήγηση σύμφωνα με την οποία ολες αυτές οι ανεξάρτητες γυναικες το βράδυ κλαίνε στο μαξιλάρι τους.

Φυσικά καμία αντίστοιχη αφήγηση δεν βλέπουμε για τους άντρες. Κανένας διάσημος, πλούσιος και γοητευτικός 50άρης εργένης δεν απεικονίζεται ως κακομοίρης που δεν βρήκε γυναίκα να το πάρει. Κανένας 50άρης εργένης δεν χρησιμοποιείται ως cautionary tale για να προειδοποιήσει τους άντρες ότι αν δεν ασπαστούν τον φεμινισμό θα καταλήξουν μόνοι τους. Αντιθέτως, οι άντρες που καταλήγουν μόνοι τους και δεν βρίσκουν γυναίκα να τους πάρει κλαίγονται και κατηγορούν τις ίδιες τις γυναίκες και τον φεμινισμό.

Ζούμε σε μία εποχή που ο γάμος ειναι πλέον προαιρετικός και όχι απαραίτητος για την επιβίωση της γυναικας. Αυτό σημαίνει καλύτερες σχέσεις, υγιέστερες σχέσεις, σχέσεις που δεν βασίζονται στην οικονομική εξάρτηση και την κοινωνική πίεση. Αλλά σε κάποιους άντρες δεν αρέσει αυτό. Αντί να χαρούν για την εξέλιξη νοσταλγούν τις εποχές που οι γυναίκες ήταν τόσο οικονομικά εξαρτημένες που η μόνη τους ελπίδα ήταν ένας γάμος ως στρατηγική επιβίωσης.

Δεν είναι λίγο ειρωνικό πάντως που η ίδια η πατριαρχία μας υπαγορεύει τόσο ανοιχτά ουσιαστικά να «τυλίξουμε» έναν άντρα απο τα 20 βασισμένες στην εμφάνισή μας (έ και μετα βλέπουμε, ας ελπίσουμε να τον κρατήσουν τα παιδιά) και μετά μας χλευάζει και μας υποτιμά γι αυτό ως ρηχές bimbo που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν σε έναν άντρα πέρα από την ομορφιά τους?

Advertisements

Γυναίκα χωρίς Άντρα, Ψάρι χωρίς Ποδήλατο

φεμινιστρια χωρίς αντρα

Fun fact: Ο φεμινισμός ως κίνημα δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή οι γυναίκες κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν οτι μπορούν και χωρίς άντρες. Ή μάλλον για την ακρίβεια επειδή ήθελαν να ξεφορτωθούν από τις ζωές τους το είδος αυτό άντρα που παράγει η πατριαρχία. Γι αυτό και από τα γνωστότερα φεμινιστικά «ρητά» είναι «γυναίκα χωρίς άντρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο».

Αντιθέτως ήταν οι άντρες αυτοί που έχτιζαν τις κοινωνίες επί χιλιετίες έτσι ώστε οι γυναίκες να είναι οικονομικά εξαρτημένες απο αυτούς. Το ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς άντρα οφείλεται στην ίδια την πατριαρχία που φρόντισε η επιβιωσή τους να εξαρτάται από έναν άντρα προστάτη -είτε ως πατέρα είτε ως σύζυγο.

Και τώρα που αρχίζει να αλλάζει αυτό -μετά απο αγώνες των ίδιων των γυνακών- μαντέψτε ποιος ζοριζεται. Μαντέψτε ποιος κάθεται και κλαίγεται που οι γυναίκες δεν τους δίνουν πια σημασία, που δεν απαντάνε στα μηνύματά τους, που δεν είναι πια «σοβαρες» και δε θελουν πλέον να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Μάντεψε ποιοι δημιουργησαν ένα ολόκληρο κίνημα βασισμένο στην ιδέα οτι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ, χρόνο, προσοχή και κλαψουρίζουν όλη μέρα για τις χυλόπιτες που τρώνε. Spoiler alert: όχι οι φεμινίστριες.

Αν οι φεμινίστριες δεν μπορούσαν χωρίς άντρα θα παρέμεναν κι αυτές παραδοσιακές. Αυτό που οι φεμινίστριες διεκδικούν δεν είναι οι άντρες να ασχολούνται περισσότερο μαζί μας, αλλά μάλλον λιγότερο -να σταματήσουν να μας κακοποιούν, να μας παρενοχλούν, να μας αντικειμενοποιούν και να προσπαθουν να ελέχουν τις ζωές μας. Είναι οι άντρες αυτοι που δημιουργούν κινήματα όπως οι incels και προβαίνουν σε δολοφονικές επιθεσεις διεκδικόντας περισσότερο έλεγχο πάνω στις γυναίκες.

Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι ειναι οι άντρες που δεν μπορούν χωρίς γυναίκα. Σημαίνει περισσότερο ότι πολλοί άντρες δε μπορούν χωρίς κάποια πάνω στην οποία μπορούν να ασκούν εξουσία. Οτι δε μπορούν χωρίς κάποια να τους καθαρίζει, να τους πλένει, να τους ικανοποιεί τις σεξουαλικές ανάγκες χωρίς αυτοί να ενδιαφέρονται για τις δικές της, να τους γεννά παιδιά τα οποία θα μεγαλώνει η ίδια αλλά θα έχουν το όνομα τους.

Είναι οι «παραδοσιακοί» άντρες που δε μπορούν χωρίς την γυναίκα που τους υποσχέθηκε η πατριαρχία. Οι γυναίκες μια χαρά μπορουν να τα καταφέρουν και χωρίς αυτούς. Μόνο που τώρα, με την άνοδο του φεμινισμού παγκοσμίως, δεν υπάρχουν αρκετές «παραδοσιακές» γυναίκες για όλους. Άρα μάλλον οι άντρες θα πρέπει να αρχίζουν να προσαρμόζονται

Όταν οι Γυναίκες δεν Μένουν Σπίτι

55845540_2186379338072658_4543190090444177408_n.png

Το σχόλιο αυτό δεν είναι μόνο άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς οι γυναίκες κατηγορούνται για την βιαιότητα ενός άντρα. Είναι ταυτόχρονα και μέρος μιας ευρύτερης ρητορικής που κατηγορεί τον φεμινισμό για την ηθική παρακμή της κοινωνίας. Σύμφωνα με το discourse αυτό, οι γυναίκες αφήνοντας τον παραδοσιακό τους ρόλο εντός σπιτιού, δεν μεγαλώνουν πια «σωστά» τα παιδιά με αποτέλεσμα αυτά να καταφεύγουν στην βία και την εγκληματικότητα.

Η ερμηνεία αυτή όχι μόνο αγνοεί άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες για τα φαινόμενα που περιγράφει αλλά κυρίως αγνοεί ότι η βία παραμένει κυρίως ΑΝΤΡΙΚΗ βία και αυτή δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο -ούτε υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν οτι βρίσκεται σε έξαρση -αν μη τι άλλο οι βιασμοί και η αντρική επιθετικότητα είναι τόσο παλιά όσο και η πατριαρχία. Ταυτόχρονα υπονοεί πως οι γυναίκες πρέπει ως μάνες να καταβάλουν ένα συνεχές «συναισθηματικό έργο» για τους άντρες που διαφορετικά θα γίνουν βίαιοι -ευθύνη που έχουμε δει αργότερα να μετακυλίεται στην σύζυγο που δεν σταμάτησε τον βίαιο άντρα της. Οι γυναίκες οφείλουν στους άντρες αγάπη, στοργή, φροντίδα και συναισθηματική καθοδήγηση διαφορετικά αυτοί αναπόφευκτα θα γίνουν βίαιοι. Στο σενάριο αυτό οι πατεράδες φαίνεται να μην έχουν κανένα ρόλο στην ανατροφή του παιδιού.

Ο ηθικός πανικός που σκορπάνε τέτοια σχόλια έχει μοναδικό σκοπό να στρέψει την ματιά μας μακριά από το πρόβλημα της αντρικής βίας αλλά και άλλα δομικά κοινωνικά προβλήματα και να ασκήσει ένα συναισθηματικό εκβιασμό στις γυναίκες ώστε αυτές να αναλάβουν τον παραδοσιακό ρόλο τους εντός σπιτιού. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι η ενδυνάμωση των γυναικών μέσω της οικονομικής ανεξαρτησίας που θα συνεισφέρει στην μείωση της αντρικής βίας -αν μη τι άλλο προς τις ίδιες. Όσο βέβαια η κοινωνία συνεχίζει να τις θεωρεί αποκλειστικά υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών, η οικονομική αυτή ανεξαρτησία θα βρίσκει εμπόδια.

H Κρυφή Γοητεία του Αντιπολιτικορθακισμού

κατατσιωλης

Ο Καρατσιωλης είναι ο ορισμός του one-trick-pony και γι αυτό βαριέμαι ακόμα και να ανοίξω οτιδήποτε σχετικό με αυτόν μου στέλνετε στο inbox. Ο Καρατσιώλης διψασμένος για likes και για προσοχή κάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα: αναπτύσσει την πιο κατάφωρα μισογυνική άποψη με τον πιο προκλητικό τρόπο και περιμένει να προκαλέσει αντιδράσεις -τόσο ανάμεσα στα μισογυνικά σκουπίδια που σπεύδουν να τον χειροκροτήσουν ανακουφισμένα που επιτέλους κάποιος λέει όσα σκέφτονται δυνατά, όσο και στους κανονικούς ανθρώπους που νιώθουν την ανάγκη να του πούνε ότι λέει μαλακίες κι έτσι να μπουστάρουν τον αλγόριθμο της ανάρτησης του και να του δώσουν έξτρα κλικ.

Εκεί βασικά βασίζεται και όλη η γοητεία του αντιπολιτικορθακισμού. Λέει μεγαλόφωνα και προβοκατόρικα αυτό που ανέκαθεν ακούγαμε λίγο πιο χαμηλόφωνα και έμμεσα, ακριβώς επειδή κάποια στιγμή ως κοινωνία αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Κι επειδή το λέει με τρόπο που ξεσυνηθίσαμε να ακούμε αφού η πατριαρχία βρήκε τελευταία νέους τρόπους να μας σιγοψυθιρίζει το ίδιο πράγμα, φαντάζει καινούριο και edgy.

Ο αντιπολιτικορθακισμός βασίζεται επίσης στην αντίληψη ότι η πολιτική ορθότητα είναι μία μορφή ψεύτικης και επιφανειακής ευγένειας, οπότε αν είσαι ένας αγενής μαλάκας δίνεις μια αίσθηση υποτιθέμενης αυθεντικότητα και γνησιότητας. Αυτό φυσικά δεν είναι παρά μία προβολή όσων νομίζουν ότι όσοι δεν κοροϊδεύουμε τις χοντρές ή δεν κράζουμε την σεξουαλικότητα των γυναικών σκεφτόμαστε το ίδιο με αυτούς απλά δεν τολμάμε να το πούμε για να το παίξουμε καλοί. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι δεν ενοχλούμαστε πραγματικά, ούτε που έχουν σκεφτεί ότι αυτές οι απόψεις δεν είναι απλά «προσβλητικές» και «ανάγωγες» αλλά πραγματικά βλαβερές και επικίνδυνες.

Ο Καρατσιώλης εκφράζει μια μερίδα ανθρώπων που νιώθουν ότι καταπιέζονται από την ενσυναίσθηση και βρίσκουν απελευθερωτική την κακία, το μίσος και την μοχθηρότητα. Και παρά την ψευδαίσθησή τους ότι κάνουν κάτι ριζοσπαστικό στην πραγματικότητα λένε πράγματα που ακούγονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ας αφήσουμε λοιπόν τα one trick ponies στο τσίρκο που ανήκουν και στείλτε μου κάτι πιο challenging.

Η Ωραία Κοιμωμένη και η Συναίνεση

55719278_813986398954269_2880984180060061696_n.jpg

Το αστείο με την επίκληση ενός παραμυθιού από τους αντιφεμινιστές για να αποδείξουν πως η φεμινιστική απαίτηση για συναίνεση είναι υπερβολική είναι πως δεν συνειδητοποιούν πως τα παραμύθια έχουν βαθιά χαραγμένες μέσα τους πατριαρχικές αντιλήψεις. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς μία πατριαρχική διδαχή για να δικαιολογήσεις την πατριαρχία. Όλη η φάση αυτού του είδους των παραμυθιών είναι πως οι γυναίκες έχουν ανάγκη έναν άντρα να τις σώσει. Και ότι αυτός ο άντρας θα τις εκτιμήσει για την ομορφιά τους. Όλα αυτά τα παραμύθια είναι έτσι δομημένα ώστε η γυναίκα να κινδυνεύει να πεθάνει εκτός αν ένας άντρας την ποθήσει σεξουαλικά και να τη σώσει με ένα φιλί ή με έναν γάμο.

Στην πραγματική ζωή καμία γυναίκα δε θα σωθεί από το θάνατο επειδή κάποιος την είδε αναίσθητη και την φίλησε. Κάποιος έπρεπε να επινοήσει μια ολόκληρη ιστορία με μάγισσες, κατάρες, δράκους, νάνους, μαγεμένα δάση για να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο, για να βάλει τη γυναίκα σε τόσο δύσκολη θέση που εμείς να πούμε ότι εντάξει, είναι αποδεκτό να βλέπεις μία λιπόθυμη γυναίκα την οποία δεν έχεις γνωρίσει ποτέ και να την φιλάς απλά επειδή είναι όμορφη. Στην πραγματική ζωή αυτό είναι σεξουαλική επίθεση, αυτό είναι ακραία αντικειμενοποίηση. Για τους αντιφεμινιστές όμως που παραπονιούνται πως για τις φεμινίστριες «τα πάντα είναι βιασμός» είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς οι γυναίκες βάζουν αυτογκόλ με τον φεμινισμό. Οι αντιφεμινιστές νομίζουν ότι είναι οι πρίγκιπες τους παραμυθιού ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά τα τρολ που πρέπει να προσπεράσουμε για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Καμιά γυναίκα δε θα χάσει τον άντρα της ζωής της επειδή αυτός χρειάστηκε την συναίνεσή της για να την αγγίξει.

Φεμινισμό θα Έχουμε στον Παράδεισο

σίγουρα κάποιος μισογύνης

Δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό ούτε κανένα άλλο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, θα διευθετηθούν όλα μετά θάνατον παιδιά, λίγη υπομονή θέλει.

Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χρησιμεύει ως όργανο διατήρησης του status quo. Στο μεταξύ ο υποτιθέμενος κυνισμός (που μας τον πλασάρουν συχνά ως απλό «ρεαλισμό») είναι απαραίτητος για να κρατάει τον καταπιεσμένο σε θέση υποτέλειας. Γιατί να μπει στον κόπο να κάνει την επανάστασή του, αφού έτσι κι αλλιώς ΤΙΠΟΤΑ, ΠΟΤΕ δεν έχει αλλάξει!

Αυτό φυσικά είναι όχι μόνο εύκολο να διαψευστεί με μια ματιά στην ιστορία αλλά και εκατομμύρια φεμινίστριες ανά τον κόσμο μπορούν να σας διαβεβαιώσουν πως η ζωή τους έγινε άμεσα πολύ καλύτερη με τον φεμινισμό, και μόνο που ξύπνησαν από τον πατριαρχικό λήθαργο.

Πώς θα Εξαλείψουμε τις Μισογυνικές Εικόνες

51466877_619002548530062_4106128853989064704_n

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρώτον φυσικά και διαβάζετε τι γράφουμε. Τα διαβάζετε, αφρίζετε και μετά έρχεστε στη σελίδα να μας πρήξετε και να κάνετε καμία αναφορά μπας και σταματήσουμε να τα γράφουμε επειδή δεν αντέχετε να τα διαβαζετε και επειδή δε θέλετε να τα διαβάσει και κάνας άλλος και…προσηλυτιστεί. Αλλά τα διαβάζετε. Γι αυτο είστε εδώ και γι αυτό λυσσάτε γενικά.

Δεύτερον, στόχος μας δεν είναι να «εξαλείψουμε» τις μισογυνικές απεικονίσεις με εκτενή κείμενα. Οι μισογυνικές εικόνες θα εξαλειφθούν όταν εξαλειφθούν οι μισογυνικές ιδέες. Ένα καλό πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να γίνεται συζήτηση για το τι αποτελεί μισογυνισμό και από πού απορρέει. Όσοι μας προειδοποιούν ότι οι σελίδες στο facebook και τα εκτενή άρθρα δεν θα το επιτύχουν αυτό δεν ειναι επειδή έχουν να προτείνουν κάποια εναλλακτική ούτε φυσικά μια ακτιβιστική δράση. Απλά θεωρούν δεδομένο ότι ο μισογυνισμός δε θα εξαφανιστεί ποτέ και θέλουν να το πάρουμε κι εμείς απόφαση. Γιατί έχουν βολευτεί.

Τρίτο, και σημαντικότερο, τα κείμενα μας δεν απευθύνονται στους ίδιους που ποστάρουν όσα σχολιάζουμε, στους ίδιους δηλαδή τους μισογύνηδες. Ο φεμινισμός απευθύνεται κατά πρώτο λόγο στις γυναίκες που βιώνουν τον σεξισμό αλλά δεν είχαν εργαλεία να τον καταλάβουν, να τον περιγράψουν, να τον αποδομήσουν. Απευθύνεται στους άντρες που ενδιαφέρονται για τις γυναίκες και είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν την συμπεριφορά τους όταν καταλάβουν πώς αυτή τις βλάπτει ή προτίθενται να αμφισβητήσουν αυτή των φίλων τους. Απευθύνεται στους ίδιους τους άντρες και τις γυναίκες που έχουνε εσωτερικεύσει σεξιστικές ιδέες και επιθυμούν να τις αποβάλλουν αφού πρώτα τις εντοπίσουν.

Ο φεμινισμός είναι ένα κίνημα παγκόσμιας εμβέλειας όχι κάτι που αποσκοπεί να το διαβάσει ο Γιάννης από το Μενίδι και να σβήσει το ποστ του για τις Κάρχιες στο γκρουπάκι «Καμένο Ανδρικό Χιούμορ». Ο φεμινισμός δεν απευθύνεται σε αυτούς που έχουν κάνει τον μισογυνισμό τους σημαία με τον ίδιο τρόπο που οι προσπάθειες ανάνηψης δεν απευθύνονται σε πτώματα που βρίσκονται σε κατάσταση προχωρημένης σήψης. Εντάξει, συμβαίνουν και θαύματα βέβαια αλλά δεν στηριζόμαστε σε αυτό. Οπότε μην υποθέτετε ότι η σελίδα μας αφορά εσάς