Όταν ο «Έπαινος για τον Άντρα» αποκρύπτει την καταπίεση της Γυναίκας

Στο αποσπασμα του Γιώργου Χειμωνά με τίτλο «Έπαινος για τον Άντρα» που αναδημοσιευτηκε σήμερα σε προφιλ και σελίδες με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα βλέπουμε να εκφράζεται πάλι ο θεμελιώδης για την ύπαρξη του σεξισμού διαχωρισμός φύσης-πολιτισμού που η Ortner έχει ανιχνεύσει στο άρθρο της «Είναι το Θηλυκό για το Αρσενικό ό,τι η Φύση για τον Πολιτισμο;». Η γυναικα τοποθετείται δίπλα στη φύση,σχεδόν ως κομμάτι της ενώ ο άντρας αποκλεισμένος υποτίθεται από αυτή αναγκάζεται να δημιουργήσει τον πολιτισμο.

Η ταυτιση της γυναικας με τη φύση είναι βέβαια τεράστιο κομμάτι της καταπίεσής της καθώς έτσι αυτή θεωρείται εγγενώς περιορισμένη από τη φύση και υποταγμένη στην βιολογία της, η οποία περιστρέφεται γυρω από την αναπαραγωγή. Σε συμβολικό επίπεδο, όπως το θέτει η Ortner:
«το οικουμενικά υποδεέστερο στάτους των γυναικών μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός πως οι γυναίκες ταυτίζονται ή σχετίζονται συμβολικά με την φύση, σε αντίθεση με τους άντρες που ταυτίζονται με τον πολιτισμό. Εφόσον ήταν πάντα στόχος του πολιτισμού να υποστάξει ή να ξεπερασει την φύσυ, αν οι γυναικες ιδωθούν ως κομμάτι της, τότε ο πολιτισμός θα το βρει «φυσικό» να τις υποτάξει -αν όχι να τις καταπιέσει».
Η κουτοπόνηρη προσπαθεια της πατριαρχίας να προβάλει την γυναίκα ως «σκανδαλωδώς ευνοημένη» από τη φυση την ίδια ώρα που χρησιμοποιεί την φύση ως πρόφαση για την καταπίεση της είναι βασικό συστατικού αυτού που αποκαλούμε «καλοπροαίρετος σεξισμός», ο οποίος τάχα εξαίρει την γυναίκα την ίδια ώρα που της υποδεικνύει τη φύση και το πεπρωμένο της.

Το πιο εξοργιστικό εδώ όμως ειναι οτι το κείμενο με το ποιητικό του τόνο και μελαγχολικό του ύφος απεικονίζει τον άντρα ως θύμα του διπόλου αυτού, αγνοώντας εσκεμμένα όχι μονο την ιεραρχία ιεραρχία πολιτισμού-φύσης αλλα κυρίως την ιεραρχία αντρών-γυναικων. Ο άντρας κατασκευάζει τάχα τον πολιτισμού για να σώθεί από την μοναξιά του και χωρίς καμία βοήθεια ενώ στην πραγματικότητα ο άντρας κατασκευάζει τον πολιτισμό ακριβώς εξαιτίας της βοήθειας της γυναικα που έχει αποκλειστεί από αυτό που θεωρείται «δημόσιο’ ώστε να εκτελεί γι αυτόν την αναπαραγωγική εργασία αλλά και την άχαρη οικιακή εργασία που τον απαλλάσσει καθημερινά από τα βάρη της ανατροφής των παιδιών -από την οποία ποτέ καμία φύση δεν τον απέκλεισε- και αλλων εργασιών που περιορίζονται κυρίως στον οικιακό χώρο. Ο άντρας δηλαδή κατάφερε να χτίσει τον πολιτισμο ΜΟΝΟ επειδή υπέταξε την γυναικα στις ανάγκες του ώστε να απελευθερώσι χρονο και ενέργεια ώστε ο ίδιος να μπρεί να ασχοληθεί με πράγματα που χαρακτηρίζονται ως μεγάλα και σπουδαία.

Το κείμενο αυτό με λίγα λόγια μας ζητάει να συμπάσχουμε με το καημένο τον άντρα που αναγκάστηκε ο κακομοίρης να αποκτίσει ολη τη πολιτική και οικονομιή εξουσία επειδή βαριόταν και δεν είχε τι να κάνει. Κα ίσως αυτό είναι μια νύξη για το τι γιορτάζει η σημερινή ημέρα.

Ομοφυλοφιλία, Υιοθεσία και «Φύση»

Η περίπτωση της ομοφυλοφιλίας είναι άλλη μια όπου φαίνεται πεντακάθαρα ότι η επίκληση στην «φύση» δεν είναι παρά ένα ιδεολογικό σχήμα που σκοπό έχει νομιμοποιήσει το κυρίαρχο πατριαρχικό αφήγημα της ετεροφυλόφιλης οικογένειας ως μονης αποδεκτής. Το ότι η φύση δεν δίνει στα ομοφυλόφιλα άτομα να αποκτήσουν παιδί είναι απλά αναληθές καθώς αυτοί παραμένουν γόνιμοι και εξακολουθούν να έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά με «φυσικό» τρόπο όπως και αμέτρτα ετεροφυλόφιλα άτομα που απλά έχει τύχει να μην τεκνοποιήσουν με τ@ν ερωτικό τους σύντροφο ή όπως πολλά ομοφυλόφιλα άτομα ανά τους αιώνες έχουν τεκνοποιήσει σε ετερόφυλες σχέσεις και γάμους . Ακόμα και αν ήταν στείρα βεβαια ο σχολιαστής θα έπρεπε να μας εξηγήσει γιατί η υιοθεσία δινει την δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά ετεροφυλόφιλα άτομα που απλά έχουν προβληματα γονιμότητας και εκεί δεν θεωρείται εξίσου καθοριστική η «φύση».

Όσο για τα πρότυπα, αυτά ως εξ ορισμού κοινωνικά κατασκευασμένα ουδεμία σχέση έχουν με την «φύση». Όταν υπονοείς άλλωστε ότι η σεξουαλικότητα επηρεάζεται από τα «πρότυπα» τότε δεν είναι σαν να παραδέχεσαι πως ούτε αυτή προκύπτει αβίαστα από την «φύση»?

Στην πραγματικότητα, το μονο εμπόδιο είναι εδώ η νομοθεσία και η ομοφοβική στάση του κράτους. Η «φύση» ταυτίζεται εδώ με την Ελλάδα, η μάλλον η Ελλάδα αναλαμβάνει στο όνομα της φύσης να εμποδίσει διαδικασίες όπως η υιοθεσία οι οποίες καθιερώθηκαν ακριβώς επειδή η απόκτηση και η αντροφή παιδιών στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν συνδέεται αναγκαστικά με την φύση ούτε με την βιολογία. Η υιοθεσία όπως και η έκτρωση υπάρχουν ακριβώς επειδή οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι φτιαγμένες να παρακάμπτουν τους περιορισμούς της βιολογίας και επειδή έχουμε αποδεκτεί ως είδος ότι το να γίνεσαι γονιός είναι πολύ σημαντικό για να αφήνεται σε τυχαίους βιολογικούς παράγοντες.

H Γυναικεία Υποταγή στο Σεξ ως «Αρχέγονος Κανόνας»

Το πατριαρχικό οικοδομημα που πλασάρει πολιτισμικές κατασκευες ως «φυση» ειναι τόσο εύθραυστο που απειλείται με κατάρρευση ανά πάσα στιγμή από τις φεμινιστικές θεωρίες και οποιουδήποτε είδους ανάλυση. Η συντάκτρια ς το γνωρίζει αυτο και κάνει εμφανή την απειλη από τις πρωτες λέξεις σπεύδοντας να μας αποτρέψει από τονα σκεφτούμε κριτικά. Η πατριαρχία άλλωστε βασίζεται αποκλειστικά στο truthiness που αποπνεει-αυτή την ιδιότητα να φαντάζει αληθινή στην καρδιά μας ακόμα και οταν δεν επιβεβαιώνεται από την εμπειρία ή την λογική μας. Ειναι περισσότερο η επικληση στο συναίσθημα που την στηρίζει παρα οι θεωρίες -οι θεωρίες αντιθέτως είναι ανταγωνιστικές κι αυτό φαίνεται να αγχώνει την συντάκτρια που σπευδει να επιτεθει στον φεμινισμό. Μονο όπλο εναντίον τους είναι μεγαλόστομες φράσεις όπως ο «αρεχόγονος κανόνας», η δύναμη της εικονας και η τάση να λειτουργει αυτο-επιβεβαιωτικά με αναφορά σε άλλα πατριαρχικά αφηγήματα.


Αν αποφασίσουμε βέβαια -και η σύγχρονη κοινωλογία έχει αφιερώσει πολλή βιβλιογραφία σε αυτο- να εξετάσουμε την ίδια την έννοια της «φύσης» θα δούμε εύκολα πως αποτελεί κι αυτή μια κοινωνική κατασκευή ιδωμένη από την σκοπιά της εκάστοτε κουλτούρας με σκοπό την εδραίωση σχέσων κυριαρχίας. Και πουθενά δεν ειναι αυτο περισσότερο εμφανές από το φύλο και μάλιστα την ίδια την σεξουαλική πράξη. Η συγγραφέας προσπαθεί να μας πείσει πως η «γυναικεία υποταγή» κατά το σεξ ειναι ένα αρχέγονος κανόνας που μάλιστα προκύπτει από την ίδια την ανατομία μας. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι πως η διαδικασία της διείσδυση έχει απλα κατασκευαστεί μεσω αφηγημάτων ως μια πράξη επίθεσης, κατάκτησης και κυριαρχίας. Δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ κανείς γιατι ένας πέος που διεισδυει σε έναν κολπο έχει οτιδήποτε κυριαρχικό. Είναι απλά …ένα πέος που διεισδύει σε ένα κόλπο προσφέροντας αμοιβαία απόλαυση. Δεν είναι ούτε το ευρος κινήσεων ούτε η πρωτοβουλία του κατόχου του πέους που το κάνουν εγγενώς επιθετικό ή ενεργητικό καθώς αυτά μπορούν κάλλιστα να ανήκουν στ@ν κάτοχο του αιδοίου που θα μπορούσε να καβαλάει τ@ν στατικό κάτοχο πέους. Δεν είναι παρά μέσα από τη γώσσσα και τα πολιτισμικά αφηγήματα ή τις εικονες που συνοδεύουν συνειρμικά το σεξ που το πέος φαντάζει ως κατακτητής. Ας φανταστούμε μια γλώσσα που περιγράφει την πράξη από την μεριά του αιδοίου που «κατατρώει», «εξαφανίζει» ή «εγκολπώνει» το πέος και θα δούμε πόσο εύκολα μπορούν οι ρόλοι να αντιστραφούν.

Το μονο υποτακτικό λοιπόν στον να δέχεσαι διείσδυση ειναι ακριβώς οτι αυτό έχει ταυτιστει με τις γυναικες και το κατώτερο κοινωνικό στατους τους. Ειναι απλά η πατριαρχία που αποφασισε να αποδώσει στο ένα μέρος της σεξουαλικής πράξης τον «ενεργητικό» ρόλο καθιστώντας το άλλο «παθητικό», παρομοια με το να αποφασισουμε αυθαίρετα πως ειναι μονο η μία πλευρά του ψαλιδιού που κόβει.


Προς επιρρωση της «sex editor» χρησιμοποιείται ταυτολογικά άλλωστε η φωτογραφία μιας γυναικας που περιμένει παθητικά και καρτερικά την διείσδηση και αυτό αναμένεται να μας πεισει οτι η γυναικεια φύση είναι υποταγμένη. Στο μεταξύ στην εικόνα δεν βλέπουμε καν μια πραγματική γυναίκα αλλά ένα καρτούν, λίγη σημασία όμως έχει αυτό καθώς η εικόνα ειναι φτιαγμένη έτσι ώστε να ανασύρει από την μνήμα μας χιλιάδες ερωτικές εικόνες από ταινίες, τσόντες ή ερωτικά comics όπου το βαβράτο αρσενικό επιτίθεται ερωτικά στην αδύναμη, ξέπνοη κορασίδα.

Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να καταρρίψει αυτό τον «αρχέγονο κανόνα», ούτε το γεγονός οτι το σεξ δεν περιλαμβάνει πάντα διείσδυση, ούτε το γεγονός οτι δεν περιλαμβάνει πάντα έναν άντρα και μία γυναικα, ούτε το γεγονός ότι κάτοχος του πέους δεν είναι πάντα άντρας και κάτοχος του αιδοίου πάντα γυναίκα, ούτε οι χιλιάδες dominatrix που ικανοποιούν την αντρική σεξουαλική ανάγκη για υποταγή, ούτε καν ερωτικές πρακτικές ιδιαιτέρως δημοφιλείς, όπως το ballbusting -οι κλωτσιές στους ορχεις. Ακριβώς γιατί η «φύση» έχει κατασκευαστει έτσι πολιτισμικά ώστε να αποκλείει τις παραπάνω περιπτώσεις ως αφύσικες ή ακομα και «παρα φύσιν» και άρα όσα παραδείγματα και να φέρουμε αυτα θα είναι πάντοτε εξ ορισμού εκτός του εύρους της φύσης. Με λίγα λόγια, αν είστε γυναικες και δεν βιώνεται το σεξ ως υποταγή, ε τότε είσε κάποιου ειδους… ΥΠΕΡφυσικά όντα. Ή απλά λέτε ψέματα, πονηρούλες, η «sex editor» το ξέρει αυτό καλύτερα από εσας.


Τίποτα απο τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν οτι οι γυναικες δεν μπορούν να απολαμβάνουν τον υποτακτικό ρόλο στο σεξ ούτε ότι αυτό αντιβαίνει κάποια φεμινστική αρχή -αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτό ειναι ακριβώς «ρόλος» και ο ρόλος προκύπτει από καποιο προυπάρχον σενάριο. Σημαίνει απλά ότι το σεξ στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν αποτελει ένα απλό βιολογικό γεγονός, αντιθέτως οι άνθρωποι έχοντας την δυνατότητα φαντασιώσεων μπορούν να αντλούν ηδονή ακριβώς από τα πολιτισμικά αφηγήματα που συνοδεύουν την σεξουαλική πράξη. Αυτό το γνωρίζει κατά βαθος η συγγραφέας και γι αυτό θεωρεί απαραίτητα και το παιχνίδι του μυαλού αφού η αυτονομία των σωμάτων που επικαλείται ξέρει καλά ότι δεν αρκεί. Στην φύση άλλωστε δεν υπάρχουν ούτε στρινγάκια, ούτε σέξι εσώρουχα, ούτε τα λοιπά αξεσουάρ που μπορούν να συνοδεύσουν το σεξ, αυτό δεν σημαίνει οτι αυτά δεν μπορούν να επιδράσουν πάνω στα άτομα συνειρμικά. Ένα σεξι εσώρουχο ή μια σεξι πόζα μπορεί να ερεθίσει το ίδιο το υποκείμενο αλλα και τ@ν παρτενερ του, δεν χρειάζεται να το ανάγουμε κι αυτό σε κάποιο «αρεχόγονο κανόνα» γιατι το τι θεωρειται «σεξι» σε κάθε εποχή αλλάζει, ακριβώς επειδή δεν έχει σχέση με την βιολογία. Η ζαρτιέρα πχ θεωρείται σεξι γιατί έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη εποχή (προ καλσόν) και η συγκεκριμένη εποχή έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη επιτέλεση της θηλυκότητας -ξέρετε, τότε που οι γυναικες «ηξεραν να ειναι γυναικες» αλλά μετά το ξέχασαν.


Το πρόβλημα του φεμινσμού λοιπόν δεν είναι η γυναικεία υποταγή κατά το σεξ -ό,τι και να σημαίνει αυτό- αλλα το γεγονός οτι το σεξ, ώς ένας προνομιακός τόπος κατασκευής της έμφυλης διαφοράς στην πατριαρχία, χρησιμποιείται εσκεμμένα για να εξάγει συμπεράσματα γενικά για την γυναικεία ή αντρική φύση και μετά να τα γενικεύσει επιβάλλοντας σχέσεις ιεραρχίας τύπου «αφού οι γυναικα γουσταρει να σκύβει κατά το σεξ σίγουρα είναι στη ανθρώπινη φύση να μένει μακριά από την πολιτική και να αφήνει άντρες να αποφασίζουν για την μοίρα της ενώ αυτή ασχολείται με ξεσκόνισμα και στιφάδο». Σε δεύτερο επίπεδο βέβαια, πρόβλημα αποτελεί και η γενικευτική αντιμετώπιση των γυναικειων επιθυμιών γιατί οταν τόσοι πολλοί άντρες νομίζουν εξαιτίας τέτοιων άρθρων οτι ξέρουν καλύτερα τι θέλει μια γυναικα από την ίδια, είναι ακριβώς ο λόγος που είναι κακοι στο σε

H Βιολογικοποίηση των Κοινωνικά Κατασκευασμένων Διαφορών

οι αντρες εχουν οργασμο

Όταν η Mary Wollstonecraf εξέφρασε το 1790 την άποψη πως ο γάμος ήταν μια μορφή «νόμιμης πορνείας» δεν τοποθετήθηκε,όπως εσκεμμένα παρερμηνεύθηκε, εναντίον του θεσμού της οικογένειας ή των σχέσων με τους άντρες. Αυτό που εννοούσε ήταν ακριβώς αυτό που παραδέχεται και ο Θανάσης και πολλοί ακόμα άντρες: πως η πατριαρχία εκλαμβάνει τον γάμο ως μια ανταλλαγή σεξ με χρήματα. Μονο που σε αντίθεση με την σεξεργασία το χρηματικό αντίτιμο αυτό δεν ειναι προκαθορισμένο, στην πραγματικότητα οι άντρες αγοράζουν έτσι τις σεξουαλικές (αλλά και οικιακές) υπηρεσίες των γυναικών επ’αόριστον χωρίς οι γυναίκες να έχουν καθορισμένα δικαιώματα. Το σεξ στην πατριαρχία έτσι δεν έιναι μια αμοιβαία ικανοποίηση αλλά κάτι που η γυναίκα προσφέρει σε έναν άντρα με κάποιο αντάλλαγμα υπό θολούς όρους.

Για να δικαιολογήσουν αυτή την ρητορική οι οπαδοί της πατριαρχίας επιστρατεύουν διάφορες ψευδοεπιστημονικές πεποιθήσεις που επιβιώνουν ακόμα: το οτι η γυναίκα πχ δεν απολαμβάνει εκ φύσεως το σεξ γιατι δεν έχει οργασμό ή τουλάχιστον δεν τον έχει όπως ο άντρα. Το οτι η γυναικα φυσικά δεν εκσπερματώνει δεν σημαίνει οτι ο δικός της οργασμός είναι κατώτερος. Στην πατριαρχία όμως, όπου ο άντρας θεωρείται το μέτρο των πάντων τα δικά του γεννητικά όργανα και οι λειτουργίες τους αξιολογούνται πάντα ως ανώτερα -όπως πχ και στο «οι άντρες μπορούν να κατουράνε όρθιοι» το οποίο θεωρείται καλύτερο απλά επειδή μπορούν να το κάνουν οι άντρες-σημαίνει οτι μόνος «πραγματικός» όργασμός είναι αντρικός.

Η άλλη αγαπημένη ρητορική είναι πως η γυναίκα χρειάζεται την οικονομική και φυσική προστασία των αντρών, κάτι που μας παρουσιάζεται ως αυταπόδεικτο. Φυσικά δεν είναι γιατι εκτός του οτι η γυναίκα μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωσή της οταν η κοινωνία της επιτρέπει, ακομα και η ανατροφή των παιδιών μπορεί να γίνει συλλογικά όπως σε παλιότερες κοινωνίες. Απομονώνοντας όμως το ζευγάρια στην πυρηνική οικογένεια σε κάθε νοικοκυριό η γυναίκα πράγματι δυσκολεύεται συχνά να μεγαλώσει τα παιδιά μόνη της. Αυτό όμως δεν είναι παρά αποτέλεσμα της συγκεκριμένης καπιταλιστικής οργάνωσης, όπου δεν έχει την βοήθεια ούτε της κοινότητας (όπως σε εποχές όπου ακόμα και ο θηλασμός παιδιών γινόταν από άλλες μητέρες εκ περιτροπής) ούτε το κράτους, που θα προσφέρει τις απαραίτητες υποδομές. Η εξάρτησή της έτσι γίνεται μια πραγματικότητα που στη συνέχεια παρουσιάζεται ως βιολογικά αναπόφευκτη.

Η ιδέα πως οι άντρες είναι ικανοποιημένοι όταν πηγαίνουν με πολλές γυναίκες επειδή έχουν οργασμό παραβλέπει από τη μία ότι οργασμό έχουν και οι γυναίκες, οι οποίες κι αυτές μπορούν να απολαμβάνουν το σεξ με διαφορετικούς άντρες, και από την άλλη ότι η απόλαυση του σεξ δεν συνεπάγεται ούτε την σεξουαλική υποτέλεια της γυναίκας ούτε την πολυγαμία του άντρα -όπως φυσικά και καμία βιολογία δεν συνεπάγεται την μονογαμία της γυναίκας. Μπορούμε εύκολα
να φανταστούμε άλλωστε μια κοινωνία που οι η σεξουαλική ελευθερία των γυναικών θα οδηγεί σε περισσότερο σεξ συνολικά, η διαφορά θα είναι οτι όσο πιο ελεύθερες ειναι οι γυναίκες τόσο πιο πιθανό είναι να στερούνται σεξ τα μισογυνικά σκουπίδια που δε θα μπορουν πια να τις ελέγχουν.
Όλες αυτές οι ιδέες δεν είναι παρά πολιτισμικά κατασκευάσματα που παλιότερα πακετάρονταν με θρησκεία ενώ τώρα με ψευδοεπιστήμη και ανακυκλώνονται τόσο που στο τέλος να φαντάζουν ή μια και μοναδική αυτονόητη αλήθεια. Να μην ξεχάσουμε σε αυτό το σημείο ότι παρουσιάζοντας τους άντρες ως σεξουαλικά ακόρεστα ζώα, η πατριαρχία δεν καταπιέζει τους άντρες με ένα υποτιθέμενο «αντίστροφο σεξισμό» αλλά αντιθέτως στοχεύει στην βιολογικοποίηση των πολιτισμικά κατασκευασμένων διαφορών.

Τις Γυναίκες δεν τις Χτυπάμε ούτε με Τριαντάφυλλο

δυναμη ladyism
Ως καλές φασίστριες οι διαχειρίστριες του ladyism φυσικοποιουν την εξουσία και την καταπίεση θεωρώντας ότι οφείλεται στην ανώτερη μυική/βιολογική δύναμη. Η εξουσία έτσι και η θέση των υποκειμένων σε ενα σύστημα δεν χρειάζεται να αναλυθούν ούτε να εξεταστεί το πώς κατασκευάζεται κοινωνικά μεσα από μύθους, στερεοτυπα, αφηγήματα και οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικο κεφάλαιο. Αποτελεί απλά εκδήλωση της βιολογίας και άρα δυσκολα μπορεί να αμφισβητηθούν.Η εξουσία έτσι λειτουργει ταυτολογικά: αν ο λευκός άντρας καταπιέζει και ασκεί εξουσια είναι επειδη ειναι πιο δυνατός και αυτό μας αρκεί για να δικαιολογήσουμε ότι ασκεί εξουσία.
 
Ως καλές φασίστριες επίσης είναι φυσικό να ωραιοποιουν το πολιτικό σύστημα της Σπάρτης, το να θεωρούν όμως πως στην Σπαρτη οι γυναίκες ήταν «ισότιμες» και «ελεύθερες» δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα καθώς εκείνες ηταν αποκλεισμένες από κάθε άσκηση πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Το να σε εξυμνούν ως μητέρα και να μπορείς να πας στο γυμναστήριο για yoga δεν είναι ισότητα, οι αντιφεμινίστριες βέβαια αυτό το θεωρούν ως αποκορυφωμα της ελευθερίας: αρκεί να τους χαλαρώνουν λίγο το λουρί όσοι αποφασίζουν γι αυτές και θα κουνήσουν χαρούμενα την ουρίτσα τους, θα δεχτούν με ευγνωμοσύνη το μπισκοτάκι τους. Η σύγκριση της αρχαίας Αθήνας με την Σπάρτη απλά αποδεικνύει οτι η αντρικη κυριαρχία έρχεται σε διαφορετικές μορφές. Και οτι αφού η βιολογία δεν υπαγορεύει ένα και μοναδικό συστημα ως σωστό, τότε και κάθε σύστημα κοινωνικής οργάνωσης -και άρα η ίδια η αντρική κυριαρχια- μπορεί να ανατραπεί.
 
Οι αντιφεμινίστριες θεωρούν βέβαια ότι η επιβολή των αντρών είναι απαραίτητη για την προστασια μας, δεν μας εξηγούν όμως από τι μας προστατεύουν αν όχι απο άλλους άντρες. Στα σχολια κάποιος λοβοτομημένος σχολιαστής υποστηρίζει οτι αν είχαμε οντως πατριραρχιά η Τοπαλούδη δε θα είχε πεθάνει γιατί θα την προστάτευε ο πατέρας της. Με λίγα λόγια παραδέχονται οτι οι άντρες αποτελούν κίνδυνο για εμάς και τον μόνο λόγο που χρειαζομαστε άντρα για προστασια. Η αντρική εξουσία λοιπόν δεν είναι η λύση αλλά το πρόβλημα.
 
Και ερχόμαστε στο σημείο που ισχυρίζεται οτι η πατριαρχία δεν ενθαρρύνει τους άντρες να ασκουν βια στις γυναικες επείδη υπάρχει το γλυκανάλατο ρητο «τις γυναικες δεν τις χτυπάμε ουτε με τριαντάφυλλο». Φυσικα αγνοεί εσκεμμένα πως το τσιτάτο αυτό υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ενδημική βία που υφίστανται οι γυναίκες, ακριβώς οπως το Black Lives Matter υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ρατσιστική βία που αντιμετωπίζουν οι μαύροι. Οι φασίστες και οι οπαδοί της πατριαρχιας ομως προτιμούν να προσποιούνται οτι η συζήτηση ξεκινάει από εκει, και όχι από αιώνες καταπίεσης και κακοποιησης των γυναικών ή των μαύρων.
 
Μεγαλώσαμε λέει με την εικόνα του gentleman. Μεγαλώσαμε όμως επίσης με ταινίες που οι άντρες ξαστουκιζαν αβέρτα γυναίκες κάθε φορά που αυτες αντιμηλούσαν για να τους φτιάξουν χαρακτήρα γιατι «το ξύλο βγήκε απο τον παραδεισο», μεγαλώσαμε με τα ιδανικά περί γυναικειας σιωπής που ξέρει τη θέση της, μεγαλώσαμε με το αστείο «βάρα τη γυναίκα σου δυο φορες τη μερα, αν δεν ξερεις εσυ γιατι ξερει αυτή», μεγαλώσαμε με το μίσος για την γυναικεία σεξουαλικότητα που αξιζει βία ως τιμωρία, μεγαλώσαμε με συγγενείς που χτυπούσαν τις γυναίκες τους κι εμείς κάναμε οτι δεν βλέπουμε γιατι αυτά ειναι προσωπικές τους υποθέσεις. Πότε ήταν αυτή η μυθική εποχή που οι άντρες δεν χτυπούσαν τις γυναίκες ούτε με τριαντάφυλλο? Ποτέ.

Γιατί οι Γυναίκες Βγάζουν Λιγότερα Λεφτά

oi gynaikes vgazoun ligotera
Οι γυναίκες βγάζουν λιγότερα λεφτά επειδή κάνουν εύκολες και λιγότερο επικίνδυνες δουλειές γιατί ξέρουμε άλλωστε ότι τα λεφτά τα βγάζουν αυτοί που κάνουν δύσκολες και επικίνδυνες δουλειές, όπως οι ξυλοκόποι, οι οικοδόμοι και οι ανθρακορύχοι και όχι τα στελέχη επιχειρήσεων και οι δουλειές γραφείου. Οι γυναίκες δεν βγάζουν λιγότερα λεφτά λόγω στερεοτύπων, απλα επιλέγουν επαγγέλματα που αμείβονται λιγότερο, οπως πχ γυναίκα δικηγόρος, γυναίκα γιατρός, γυναίκα δημοσιογράφος, γυναίκα υπάλληλος. Είναι προφανές οτι ενώ όλοι μπορούν να εκφράζουν συνέχεια πόσο πιο χαζές, ανίκανες και άβουλες είναι οι γυναίκες, θα έχουν ακριβώς τις ίδιες ευκαιρίες στο επαγγελματικό πεδίο τους.
 
Επίσης οι γυναίκες είναι παντού περισσότερο μορφωμένες και με περισσότερα πτυχία αλλά για κάποιο λόγο το οτι βγάζουν λιγότερα χρήματα δεν αποτελεί απόδειξη ότι ακόμα και όταν είναι πιο ικανές οι άντρες προτιμουνται και αποκτούν περισσότερη εξουσία. Για αιώνες το γεγονός οτι οι γυναικες δεν είχαν μόρφωση θεωρούταν επαρκής απόδειξη για το ότι δεν είναι εξίσου έξυπνες και ικανές, τώρα που αποκτούν ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΗ μορφωση αλλά δεν βγάζουν λεφτά είναι ξαφνικά απόδειξη οτι δεν είναι τόσο ανταγωνιστικές όσο οι άντρες.
 
Οι γυναίκες έχουν διαφορετικές κλίσεις και ενδιαφέρονται από τους άντρες, αυτές οι κλίσεις και τα ενδιαφέρονται όμως αλλάζουν από εποχή σε εποχή και κοινωνία και κοινωνία. Πχ οι γυναικες τυχαίνει να έχουν μια φυσική κλίση στο ξεσκόνισμα και το σκούπισμα ενώ οι άντρες μια φυσική κλίση στο να διαπράττουν γενοκρονίες και να καταπιέζουν πληθυσμός. Το ότι υπαρχουν χώρες που είναι εξαίρεση στον κανόνα δεν χρειάζεται να μα προβληματίζει, προφανως εκεί η βιολογία των γυναικών είναι διαφορετική.
 
Επίσης οι γυναίκες θέλουν να σπαταλούν περισσότερο χρόνο, ίσως επειδη δεν το θεωρούν ‘σπαταλη’, ίσως επειδη αν δεν το κάνουν αυτές στις 4 το πρωί που ξυπνάει να θηλάσει δε θα το κανει ο άντρας τους. Σε κάθε περίπτωση το γεγονός οτι οι γυναίκες επενδύουν περισσότερο χρόνο από το 24ωρο τους στα παιδιά απ’ό,τι οι πατεράδες των παιδιών θα πρεπει να τιμωρείται από την κοινωνία με λιγότερες ευκαιρίες καριέρας και αμοιβές και όχι να επιβραβεύεται, να πληρώνεται ή να διευκολύνεται ούτε να ενθαρρύνονται οι άντρες να ασχολούνται εξίσου.
 
Σε επόμενο ποστ θα εξηγήσουμε γίατι οι μαύροι βγάζουν λιγότερα απο τους λευκούς και γιατί οι χώρς του Νότου είναι πιο φτωχές βασιζόμενοι όχι στον ρατσισμό και τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό αλλά στην βιολογία και την ροπή τους προς την τεμπελιά

Ο Neal Brennan και τι Αρνούνται να Καταλάβουν οι Προοδευτικοί Άντρες

O συμπαθής Liberal stand up comedian Neal Brennan αφού έκανε 1-2 woke αστειάκια για την ομοφοβία έπιασε και το θέμα των dick pics

«Kαμία γυναίκα στον κοσμο δε θέλει να κοιτάξει το κινητό της και να δεί μια φωτογραφία του πουλιού σου» λέει απευθυνόμενος στους άντρες και αποσπώντας τα χειροκροτήματα των γυναικών.
«Τα σώματα μας είναι Αηδιαστικά», συνεχίζει. «Δεν έχουν φτιαχτεί για να φωτογραφίζονται. Γι αυτό είναι φτιαγμένα τα σώματα των γυναικών. Τα σώματα των γυναικών είναι όμορφα. Έχουν καμπύλες και γεμίσματα και τα δικά τους μπαλκόνια. Τα σώματά μας δεν είναι φτιαγμένα για να ελκύουν γυναίκες. Τα σώματά μας είναι φτιαγμένα για να βλέπουν ελκυστικές γυναίκες, να τις κυνηγάνε με την ανώτερη ταχύτητά μας να τις υποτάσσουν με την ανώτερη δύναμή μας, να προσπαθούμε να κάνουμε μωρά».

Σε αυτό το σημείο μιμείται έναν άντρα που κρατάει μια γυναίκα από πίσω κάνοντας παλινδρομικές κινήσεις.για περίπου 10 δευτερόλεπτα προκαλώντας ακόμα περισσότερα γελια.

Δεν πειράζει όμως, θα τον συγχωρήσουμε. Εδώ έχουμε συγχωρήσει χειρότερους δε θα συγχωρήσουμε τον Neal Brennan που μας εκανε να δακρύσουμε στο stand up του λέγοντας οτι ο πατέρας του παραδέχτηκε οτι δεν τον αγαπησε ποτέ και αυτό το θεωρεί τεράστια χάρη γιατί τουλάχιστον δεν σχημάτισε την εντύπωση οτι η αγάπη ειναι κακοποιητική?Ο μοντέρνος άντρας είναι ευάλωτος και ευαίσθητος και μετα από ολες τις συζητήσεις περι τοξικής αρρενωπότητας και ματσίλας έχουμε μάθει να θεωρούμε οτι τέτοιοι άντρες είναι στο πλευρό μας.

Αυτό μου θύμισε κι ένα άρθρο του Cracked με τίτλο «5 Ways Modern Men Are Trained to Hate Women» οπου ένας άντρας εξηγεί τους τρόπους που οι άντρες μαθαίνουν απο την κοινωνία και τα υπάρχοντα tropes να μισουν τις γυναίκες χωρις να μπορεί να ξεφύγει ομως από την μισογυνική λογική οτι οι άντρες δεν μπορούν να αντισταθούν στα «ένστικτά» τους και στην γοητεία των γυναικών για χάρη των οποίων αλλωστε εχουν χτίσει ολόκληρους πολιτισμούς . Το αρθρο αυτο χειροκροτήθηκε ως πεφωτισμένο -κι εγώ θυμάμαι τότε το είχα θεωρήσει ‘φεμινιστικό’- μεχρι που διάβασα την δριμεία κριτική της Amanda Marcotte η οποία υπέδειξε πως ΟΧΙ, οι άντρες δεν είναι αυτοί που έχτισαν πολιτισμούς για να εντυπωσιάσουν τις γκόμενες-αλλωστε πολλες ιστορικές προσωπικότητες ηταν ομοφυλόφιλοι- και εν πάση περιπτώσει οι άντρες έχτισαν πολιτισμούς απλά επειδή στις γυναίκες δεν επιτράπηκε ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ. Οι άντρες δεν ειναι μισογύνηδες εξαιτίας του σεξ ούτε «σκέφτονται με το πουλί τους».

Οι liberal άντρες, που θεωρούμε συμμάχους μας, δεν μπορούν να ξεφύγουν από το αφήγημα της αντρικής και γυναικείας «φύσης», όπου η αντρική συνίσταται στην αδυναμία τους να συγκρατήσουν το πουλί τους και να αντισταθούν στην σεξουαλική έλξη των γυναικών με αποτέλεσμα να είναι helpless μπροστά τους και να κάνουν καφρίλες. Αυτο βεβαια αγνοεί οτι οι dick pics όπως και οι επιδειξίες στον δρόμο δεν δείχνουν το πουλί τους σε μια άκοψη προσπάθεια φλερτ ούτε πιστεύουν πραγματικά οτι θα γοητεύσουν κάποια γυναίκα που θα ενθουσιαστεί με αυτή την απροσδόκητη θέα. Η συμπεριφορά τους βασίζεται ακριβώς στην απόλαυση που αντλούν από την έλλειψη συναίνεσης και το σοκ που προκαλούν στις γυναικες, από την αυτάρεσκη ιδέα οτι τουλάχιστον μπορούν ετσι να επιβληθούν πάνω τους, δείχνοντας τους τη θέση τους -το «για τον πο@τσο» άλλωστε δεν ήταν ποτέ κομπλιμέντο. Γι αυτό το λογο το πουλί τους δεν έχει την ίδια επίδραση σε μια παραλία γυμνιστών οπου οι γυναίκες δε νιώθουν παραβιασμένες. Τα σώματα των αντρών δεν είναι «αηδιαστικά» και δεν είναι η έλλειψη έλξης μας σε αυτά που μας κάνουν να σιχαινόμαστε τις dick pics. Eίναι η έλλειψη συναίνεσης.

Πού θελω να καταλήξω? Οτι όσον αφορά τους liberal και τάχα woke άντρες συχνά ισχύει το «αν έχεις τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εχθρούς?». Τουλάχιστον όταν κάνουν αστεία οι boomers κωμικοί για το ποσο μισούν την καταπιεστική γκρινιάρα γυναίκα τους ξέρουμε πού πατάμε.neal brennan.png

Ο Ισοκράτης και τα Παντζάρια

αντετοκουμπο.png

Καταρχάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσω οτι -and I cannot stress this enough- στο μουνί μας τι είπε ο Ισοκράτης καθώς δεν είμαστε όλοι αρχαιολάγνοι εμμονικοί με την «ελληνική» αρχαιότητα και δε νιώθουμε την ανάγκη να στηρίξουμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις και την ερμηνεία του σύγχρονου κόσμου σε κάτι που είπε κάποιος 2.500 χρόνια πριν -σε μια εποχή που επίσης «φυσιολογική» θεωρούταν και η δουλεία ή ο εγκλεισμός των γυναικών στο σπίτι.

Κατά δεύτερον το να καταφεύγει ο τελευταίος συντηρητικός, μισογυνής ή φασίστας στην «φυση» όταν αναφέρεται σε ΚΑΤΑΦΑΝΩΣ κοινωνικές κατασκευές όπως η έννοια του εθνους και της εθνικότητας ή σε νομικές έννοιες οπως η υπηκοότητα την οποία προφανώς τα πορτοκάλια και τα παντζάρια δεν διαθέτουν, είναι πάγια τακτική καθώς είναι η «Φυση» στη νεωτερική εποχή και όχι πια η θρησκεία αυτή που χρησιμοποιειται για να δικαιολογήσει τα ίδια καταπιεστικά συστήματα. Η «Φύση», ή για την ακρίβεια ο ανακριβής, επιλεκτικός και συχνά ούτε καν επιστημονικός τρόπος που ερμηνεύεται και κατασκευάζεται πολιτισμικά η φύση μεσω των διάφορων Λόγων και ρητορικών, δεν έχει καμία σχέση ούτε με την υπηκοότητα που έχει κάποιος, ούτε με την υπηκοόητα που διεκδικεί ούτε με το έθνος ή τα έθνη στο οποίο νιωθει οτι ανήκει ή με το οποιο ταυτίζεται. «Ένας με μαύρο χρώμα» μπορεί βάσει του ελληνικού νόμου να ειναι Έλληνας που να χτυπιουνται κάτω οι φασιστες μέχρι να μαυρίσουν, όπως και ένας Έλληνας μπορει να έχει εντελώς χεσμένη την Ελλάδα και να μη νιώθει Έλληνας. Deal with it 

Τέλος, να προσθέσουμε οτι με την διαδικασία του μπολιασματος μπορει να φυτρώσει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο σε μια λευκή τριανταφυλλια (μια σύγκριση πολύ πιο σχετική καθως οι λευκοί και οι μαύροι δεν είναι διαφορετικά.. φρούτα) ή ένα πορτοκάλι σε μία λεμονιά. Αλλά εν τέλει κι αυτό στο μουνί μας καθώς ο κήπος μας δεν ειναι ο οδηγός για το τι θα συμβαίνει στις ανθρώπινες κοινωνίες οι οποίες δημιουργήθηκαν ακριβως για να ξεπεράσουμε τους περιορισμούς της φύσης.

Oι Γάτες, οι Κόκορες και η Κουλτούρα του Βιασμού

 

51882945_470442693493286_766540001776238592_n.jpg

Στο σημερινό επεισόδιο του «ποιό ζώο να επικαλεστούμε για να δικαιολογήσουμε τον βιασμό» η απάντηση είναι γάτα και κόκορας!

Για μια ακόμα φορά η επίκληση στη «φύση» γίνεται προς βοήθεια των επίδοξων βιαστών και των φίλων τους καθώς και όσων θέλουν να δικαιολογήσουν μια μορφή καταπίεσης που δεν είναι παρά απόρροια του ανθρώπινου πολιτισμού. Η πατριαρχία παίζει πάρα πολύ καλά αυτό το παιχνίδι και οι απολογητές της μπορούν να κινούνται με μεγάλη ευχέρεια μέσα στις αντιφάσεις της -το πώς δηλαδή οι άντρες παρομοιάζονται ως ζώα ανίκανα να ελέγξουν τις ορμές τους από τη μία ενώ ταυτόχρονα από την άλλη ως λογικά ορθολογικά υποκείμενα κατάλληλα για την πολιτική ηγεσία, σε αντίθεση με τις συναισθηματικές γυναίκες. Κλασική μισογυνική αξία βέβαια αποτελεί και η θεώρηση του βιασμού ως κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις όμορφες γυναίκες και που οι «άσχημες» κατά βάθος ζηλεύουν. Όπως έχουμε δει ξανά και ξανά, οι συμβατικά όμορφες γυναίκες θα πρέπει να πληρώνουν το τίμημα της ομορφιάς περιμένοντας να παρενοχληθούν, ενώ οι μη συμβατικά όμορφες θα πρέπει να νιώθουν και ευγνωμοσύνη όταν τις παρενοχλούν.

Μπορούσαμε να προβλέψουμε βέβαια ότι αυτό το σχόλιο δε θα τελείωνε καλά ήδη από το σημείο που θεωρεί την «άλλη πλευρά » των ανδρών βιαστών αυτούς που ΔΕΝ παρενοχλούν γυναίκες. Η άλλη πλευρά ΔΕΝ είναι οι άντρες που κάνουν το ελάχιστο για να θεωρούνται άνθρωποι. Η άλλη πλευρά είναι όσοι καταλαβαίνουν την λειτουργία της κουλτούρας του βιασμού και παλεύουν ενεργά εναντίον της. Το να μη βιάζεις γυναίκες δεν σε κατατάσσει αυτόματα στην «άλλη πλευρά» όσο και αν θέλουν τα Καλά Παιδιά να το πιστεύουν αυτό.

Η Φύση και η Πατριαρχία

Untitled.png

O Άντρας βλέπει την γυναίκα ως σκεύος ηδονής και η γυναίκα τον άντρα ως σκεύος επιτυχίας. Αυτό δεν είναι πατριαρχία ,είναι φύση.

Γι αυτό άλλωστε και στην φύση ένας προσεκτικός παρατηρητής θα δει πως η θηλυκή καμηλοπάρδαλη απαγορεύεται να έχει τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά της όπως συνέβαινε μέχρι πριν λίγες δεκαετίες για τις γυναίκες, ενώ η θηλυκή ζέβρα αποκλείεται από την πολιτική σφαίρα και απαγορεύεται να ψηφίζει γιατί αυτοί απλά είναι οι νόμοι τις ζούγκλας. Επιπλέον, στο βασίλειο τον λιονταριών όπου η εργατική νομοθεσία δεν προστατεύει την μητρότητα, οι λέαινες κυνηγοί συχνά απολύονται όταν μένουν έγκυες ενώ σε περίπτωση που διατηρήσουν την θέση τους οι ευκαιρίες καριέρας τους στο εξής είναι μειωμένες επειδή είναι φυσικό ο βασιλιάς της ζούγκλας να μη θέλει να συμμετέχει εξίσου στην ανατροφή των παιδιών και να θεωρείται σημαντικότερη η δική του καριέρα. Και τέλος, είναι εξακριβωμένο από ζωολόγους πως οι αρσενικοί ουραγκοτάγκοι, λόγω της μεγαλύτερης συγκέντρωσης τεστοστερόνης κατά το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, έλκονται από θηλυκούς ουραγκοτάγκους που μοιάζουν με το εκάστοτε ουραγκοτακγικό πρότυπο ομορφιάς ενώ οι θηλυκοί μπαμπουίνοι μετά το γάμο προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουντ τα συζυγικά τους καθήκοντα γιατί απλά δε βλέπουν τα αρσενικά ως σκεύη ηδονής και ήθελαν απλά να τα «τυλίξουν».

Το ενδιαφέρον σε όλο αυτό το «discourse» περί υποτιθέμενης φύσης δεν είναι μόνο το πώς ο άνθρωπος κάθε φορά ερμηνεύει πολιτισμικά την «φύση» καθ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν της εκάστοτε (δυτικής) ανθρώπινης κοινωνίας αγνοώντας τόσο άλλες ιστορικές μορφές ανθρώπινης οργάνωσης όσο και το πόσο σκληρά προσπάθησε η ανθρώπινη κοινωνία να επιβάλλει αυτό που θεωρεί φυσικό (και που αν όντως ήταν φυσικό δε θα χρειαζόταν την επιβολή των νόμων και των θεσμών). Ενδιαφέρον είναι κυρίως το πώς ενώ οι αντρικές συμπεριφορές που αποδίδονται στην φύση επιβραβεύονται, οι γυναικείες συμπεριφορές που αποδίδονται στη φύση, τιμωρούνται. Οι άντρες μπορούν να καυχιούνται όλη μέρα ότι έλκονται από μεγάλα βυζιά και τουρλωτούς κώλους γιατί αυτο είναι υποτίθεται στην φυση τους και η κριτική σταματάει εκεί. Αντιθέτως, οι γυναίκες κατηγορούνται ως «π@@τ@νες» ακριβώς εξαιτίας της υποτιθέμενης έλξης τους προς τους επιτυχημένους άντρες. Εκεί η φύση σταματά να αποτελεί δικαιολογία και γίνεται ξαφνικά ένδειξη κατωτερότητας. Ενώ για τους άντρες η φύση είναι μαγκιά για τις γυναίκες δε θα μπορούσε ποτέ να είναι. Σαν η «μαγκιά» να είναι κάτι αντρικό από τη «φύση» του.

Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος επικαλείται την φύση για να δικαιολογήσει τον μισογυνισμό του αυτό που στην πραγματικότητα κάνει είναι να φυσικοποιεί την έμφυλη ιεραρχία, μια ιεραρχία που είναι αποκλειστικά ανθρώπινη κατασκευή. Γιατί η απόδοση του status quo στη φύση είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να μην διεκδικήσει ο καταπιεσμένος καμία αλλαγή. Η «Φύση» δεν είναι παρά το άλλοθι της εξουσίας.