Οι Γυναίκες δεν τρώνε τα λεφτά των αντρών

Μύθος #1: οι γυναίκες δεν «τρώνε» τα λεφτά των άμοιρων και αφελών αντρών. Αντιθέτως ειναι οι άντρες που συνήθως εσκεμμένα χρησιμοποιούν τα χρήματά τους για να καλλιεργήσουν σχέσεις ανταλλαγής ή ακόμα και εξάρτησης. Δεν είναι σύμπτωση που για αιώνες απαγορευόταν στις γυναίκες να δουλεύουν, να έχουν περιουσιά και δικά τους λεφτά. Η πατριαρχία θεωρούσε μια τέτοια σχέση υπαρξιακής εξάρτησης απολυτως θεμιτή βάση για ένα γάμο. Αλλά ακόμα και σήμερα πολλοί χρησιμοποιούν συνειδητά τα χρήματα ως μέσο προσέλκυσης, χειραγώγησης και εξουσίας πάνω στις γυναίκες και δεν ντρέπονται γι αυτό, ίσα ίσα το θεωρούν κατόρθωμα -αρκεί να ακούσετε ένα κομμάτι ραπ όπου νεόπλουτοι άντρες κομπάζουν αφιλτράριστα για το πως οι γυναικες τους θέλουν για τα χρήματά τους. Οι άντρες δεν ήταν ποτέ θύματα των gold diggers, στην καλύτερη περίπτωση οι σχέσεις που συνάπτουν είναι πλήρως συναινετικές, στην χειρότερη χρησιμοποιούν την χειρότερη οικονομική κατάσταση των γυναικών ως μοχλό πίεσης, είτε συνειδητά είτε υποσευνείδητα. Ναι, αυτό περιλαμβάνει και τον 80χρονο τάχα αθωο και αφελή παππού που τάχα του τα «τρώει» η 40χρονη Βουλγάρα. Αυτό στην πραγματικότητα το επιδίωξε ο ίδιος εξαγοράζοντας την προσοχή μιας γυναίκας όπως του δίδαξε η πατριαρχία.

Μύθος #2: κανείς σε ολόκληρο τον κόσμο όσο πλούσιος, διάσημος, μυώδης και ωραίος κι αν είναι δε μπορει να έχει συναινετικά όποια θέλει στο κρεβάτι του. Ούτε καν ο Jason Momoa δεν αρέσει σε όλες, μη με ρωτήσετε γιατί, ούτε εγώ το καταλαβαίνω, τι να κάνουμε, υπάρχουν διαφορετικά γούστα. Η αντίληψη ότι δίασημοι και πλούσιοι μπορούν να έχουν «οποια θελουν στο κρεβάτι τους» ομως ειναι που τους καλλιεργεί το entitlement και το θράσος να το νομίζουν και να μην παίρνουν το όχι σαν απάντηση ενώ στην συνέχεια τους προσφέρει μια πρώτης τάξεως υπεράσπιση. Όπως έχουμε πολλάκις πει, ακόμα και οι φτωχοί άντρες αρέσκονται να φαντασιώνονται πως υπάρχει ενα συγκεκριμένο ποσο τραπεζικού λογαριασμού πέραν του οποίου καμια γυναικα δε θα τους αντιστεκόταν. Η σκέψη αυτή τους προσφέρει παρηγορία για την απόρριψη που βιώνουν σήμερα και τους βοηθά να διατηρούν άσβεστο το μίσος τους για τις γυναίκες τις οποίες βλέπουν συλλογικά ως εξαγοράσιμες ώστε να μπορούν να τις υποτιμούν σε αυτή τη βάση χωρίς ποτέ να τις βλέπουν ως θυματα.

Τι σημαίνει ότι «Σε σγαπάει με τον τρόπο του»

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που διδάσκει η πατριαρχία στις γυναίκες (μέσω των θειάδων, των περιοδικών, της λογοτεχνίας, των ρομαντικών κομεντί ή απλα μέσα από το παράδειγμα του περιβάλλοντός μας) είναι αυτό το «Σ’αγαπάει με τον τρόπο του». Αυτή η φράση σημαίνει ότι οι γυναίκες μαθαίνουν από νωρίς να αμφισβητούν το ένστικτό τους, να παραμερίζουν τις δικές τους συναισθηματικές ανάγκες και να αποδέχονται πως η αγάπη είναι κάτι που μπορεί να πονάει, να πληγώνει ή γενικά να μην σε καλύπτει συναισθηματικά αλλά είναι εκεί, θα πρέπει να το αποδεχτείς όπως την ύπαρξη του Θεού, χωρίς αποδείξεις και αξιώσεις. Γιατί το «Σ’αγαπάει με τον τρόπο του» σημαίνει ότι αρκεί ο άλλος να σου λέει ότι σε αγαπάει. Ή, ακόμα χειρότερα, ότι δεν χρειάζεται καν να στο λέει γιατί το «σ’αγαπάει με τον τρόπο του» περιλαμβάνει έναν τρόπο που μπορεί να είναι σιωπηρός, ψυχρός, απόμακρος, αποστασιοποιημένος ή ακόμα και βίαιος καθώς οι άντρες υποτίθεται δυσκολεύονται με την εκδήλωση των συναισθημάτων οπότε θα πρέπει να πιανόμαστε από κάθε μικρή χειρονομία στην οποία κινδυνεύουμε κάθε φορά να προβάλλουμε τις δικές μας επιθυμίες και τα δικά μας συναισθήματα.

Δεν εννοώ φυσικά ότι υπάρχει ένας και μόνο «σωστός» τρόπος να αγαπάς και να το εκδηλώνεις. Το «σ’αγαπάει με τον τρόπο του όμως» αναπαράγει ένα συγκεκριμένο είδος έμφυλου διαχωρισμού της αγάπης κατασκευάζοντας την πολιτισμικά έτσι ώστε τα φύλα να επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες εντός των ετεροκανονικών σχέσων. Για την ακρίβεια η γυναίκα αναμένεται να καταβάλει περισσότερη συναισθηματική εργασία, να είναι πάντα πιο εκφραστική, εκδηλωτική, υποστηρικτική, εμψυχωτική, τρυφερή, στοργική, περιποιητική, πιστή, περισσότερη διατεθειμένη να σε ακούσει και εν γένει συναισθηματικά διαθέσιμη. Καθήκον των γυναικών δηλαδή ήταν να αποφροτίζουν τους άντρες συναισθηματικά παρεχοντας συναισθηματική ασφάλεια και ένα καταφύγιο από την ένταση που υποτίθεται σε αντίθεση με τις γυναίκες συσσωρεύουν στην εργασία τους και τη δημόσια σφαίρα.

Υπό αυτή την έννοια το «Σ’αγαπάει με τον τρόπο του» απαλλάσσει παραδοσιακά τους άντρες από οποιαδήποτε υποχρέωση αμοιβαιότητας των παραπάνω ιδιοτήτων και συμπεριφορων οι οποίες θεωρούνται «θηλυκά» χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα συμβάλει στην εγκαθίδρυση συγκεκριμένων σχέσεων εξουσίας. Αρκεί να σκεφτούμε άλλωστε ότι το «σ’αγαπάει με τον τρόπο της» δεν το λέμε σχεδόν ποτέ για γυναίκες. Το λέμε όμως σε παιδιά σε σχέση με τους απόμακρους, ψυχρούς, ανεπαρκείς ή ακόμα και κακοποιητικούς γονείς τους γιατί η γονική αγάπη, όπως και η ανδρική, είναι κατασκευασμένη περισσότερο ως μια σχέση εξουσίας και προστασιας του αδύναμου μέρους και οι υποχρεώσεις των δύο μερών δεν είναι ίδιες.

H αλήθεια βέβαια είναι ότι ναι, μπορεί να «σε αγαπάει με το τρόπο του»: να σε «αγαπάει» ως καβάτζα, ως σεξουαλικό αντικείμενο, ως δωρεάν ψυχολόγο και οικιακή βοηθό, ως αναπαραγωγική μηχανή, ως αυτή που του μεγαλώνει τα παιδια που του προσφερουν κοινωνική καταξίωση και του φτιάχνει ένα ζεστό γεύμα στη θεση του delivery και δυστυχώς ακόμα κι αυτά μας τα πλασάρουν ως βραβείο .

Όπως έχω πει και αλλού: Μια από τις πιο δύσκολες συζητήσεις στον φεμινισμό παραμένει το πώς η γυναικεία υποκειμενικότητα δομείται γύρω από την ανάγκη για αντρική αγάπη και αποδοχή αλλά και πώς έχουμε αφομοιώσει το είδος της αγάπης και της αποδοχής που έχει ορίσει έμφυλα η πατριαρχία.


Γιατί τριγκάρονται τα τρολ με την αποδόμηση της οικογένειας

Είχαν καιρό να σκάσουν ομαδικά τρόλ στη σελίδα και αναλογιζόμουν γιατί τόσοι άντρες (συμπτωματικά ούτε μια γυναίκα) θίχτηκαν προσωπικά με το τελευταίο μου στάτους όπου εξηγούσα γιατί αποφεύγω πια τα σόγια και τα οικογενειακά τραπέζια. Είναι επειδή η οικογένειά τους είναι εξίσου σάπια με τους ίδιους και δεν μπορούν να καταλάβουν τι θα μπορούσε να τους χωρίσει? Είναι επειδή οι ίδιοι θεωρούν καθήκον τους να ανέχονται την οικογένειά τους και τις ανιαρές οικογενειακές συγκεντρώσεις και φθονούν όσα έχουν απελευθερωθεί από αυτά τα αόρατα οικογενειακά χρέη?

Νομίζω πάνω από όλα είναι οτι ο κλασικός πατριαρχικός άντρας (αν και όχι μόνο αυτός) έχει μάθει οτι η οικογένεια είναι ένας θεσμός που θα του εξασφαλίσει υποταγή και φροντίδα οπότε τους εξοργίζει η ιδέα οτι αυτό μπορεί να μην ισχύει πια. Πάρα πολλοί θεωρούν οτι θα φτιάξουν οικογένεια και αυτόματα θα αποκτήσουν ένα δίκτυο υποστήριξης που θα είναι πάντα εκεί γι αυτούς όποτε το απαιτούν, ότι θα έχουν ανθρώπους πάνω στους οποίους ασκούν έλεγχο χωρίς να χρειάζεται να καλλιεργήσουν ουσιαστικές σχέσεις με την σύντροφο ή τα παιδιά τους. Είναι οι ίδιοι που παιρνουν παρουσίες στις οικογενειακές συνάξεις παρόλο που καταβάλουν μηδενική προσπάθεια να γίνουν ευχάριστοι, ενδιαφέροντες ή απλά να σε ακούσουν σε αυτές.

Το γεγονός ότι αυτή η υποχρεωτική έκφανση της οικογένειας καταρρέει και θα πρέπει να χτίζουν κάθε σχέση ξεχωριστά, τους τρομοκρατεί και τους θυμώνει. Είναι η ίδια λογική που δημιουργεί γυναικτόνους, καθώς μαθαίνουν ότι οι γυναίκες τους περιβάλλοντός τους τους ανήκουν και τους χρωστάνε αγάπη και θυμώνουν όταν βλέπουν να χάνουν τον έλεγχο πάνω τους.

Μπορούμε να αγαπάμε όλους ή καποιους συγγενείς μας αλλά οφείλουμε να αποδομήσουμε την οικογένεια ως θεσμό στο βαθμό που λειτουργεί ως μια ιδεολογική φυλακή δημιουργώντας συναισθηματικούς εκβιασμούς.

Καλή χρονία και παραλείψτε το οικογενειακό ρεβεγιόν αν η ιδέα του και μόνο σας στρεσάρει.

Πώς να κάνετε τον άντρα σας να σας ξαναερωτευτεί

Στη συγκεκριμένη ανάρτηση βέβαια δίνεται βάρος στο ρόλο της γυναίκας ως φροντιστικό υποκείμενο που επιτελεί την απλήρωτη οικιακή και συναισθηματική εργασία. Δίνεται η υπόσχεση πως αυτό είναι το μυστικό για να μας ερωτευτει ένας άντρας χρησιμοποιώντας ως απόδειξη ταυτολογικά ταινίες από μια εποχή που η πατριαρχία ακριβώς αυτό το πρότυπο προωθούσε. Με ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες, το Χόλυγουντ για δεκαετίες προπαγάνδιζε την εικόνα της χαρωπής νοικοκυράς που δημιουργεί το ιδανικό, γαλήνιο σπιτικό για τον άντρα και επιβραβεύεται γι αυτό, σε αντίθεση με την σαγηνευτική ερωμένη που συνήθως απαξιώνεται και τιμωρείται. Βέβαια εδώ που τα λέμε ούτε και οι καλές σύζυγοι του Χολυγουντ ήταν τίποτα απεριποιητες, επιτελούσαν απλά ένα άλλο πρότυπο θηλυκότητας όπου συμμορφώνονταν με τα πατριαρχικά ιδανικά της σεμνότητας παραμένοντας πάντα όμορφες και περιποιημένες με τα πατριαρχικά κριτήρια.

Η φιλολογία του Πώς-να-Κρατήσετε-Έναν-Άντρα πάντα διχαζόταν ανάμεσα στα δύο αντίστοιχα αλληλοαποκλειόμενα πρότυπα που πλασάρει η πατριαρχία: της καλής νοικοκυράς και του σεξουαλικού αντικειμένου. Έτσι μπορεί να επιβεβαιώνεται ο διαχωρισμός των γυναικών σε δύο αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες (τις «Κυρίες» και τις «Π@@τάνες») και δεδομένου ότι δεν υπάρχει οριστική απάντηση στο ποιες απο τις δύο τελικά κερδίζουν το βραβείο του Άντρα, οι γυναίκες μπορούν πάντα να κατηγορούνται αυτές για το τέλος μιας σχέσης γιατί κάτι απ’όλα δεν έκαναν καλά. Είτε θα έδωσαν υπερβολική έμφαση στην διαχείριση του σπιτιού και το μεγάλωμα το παιδιών μένοντας αφρόντιστες και ξεχνώντας την σεξουαλικότητά τους είτε έδωσαν υπερβολική έμφαση στην εμφάνισή τους παραμελώντας τα καθήκοντα της νοικοκυράς.

Έπρεπε να έρθει το δεύτερο κύμα φεμινισμού και η κριτική του Feminine Mystique της Betty Friedan όπου ανέδειξε το «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή την μιζέρια και την ματαίωση που βίωναν πολλές γυναικες νιώθοντας παγιδευμένες στο σπίτι χωρίς άλλο ρόλο πέρα από την φροντίδα του άντρα και των παιδιών, για να αρχίσει το πρότυπο αυτο να καταρρέει. Ήταν τότε που άρχισε να αναδεικνύεται η μίζερη πραγματικότητα των γυναικών, οι οποίες εξαρτημένες οικονομικά απο τους άντρες βρίσκονταν στο έλεος των γούστων τους και όφειλαν να προσαρμοζονται στις επιθυμίες τους χωρίς καμία εγγύηση καθώς όσα πουκάμισα και αν σιδέρωναν εκείνοι μπορουσαν πάντα να τις αφήσουν για μία περισσότερο σέξι με πιο φρέσκιες ανταύγιες και πιο μακριά νύχια -οι ερωμένες άλλωστε έχουν πάντα περισσοτερο χρονο στα χέρια τους να αφιερώσουν στην εμφάνισή τους, απαλλαγμένες από τα οικιακά καθήκοντα.

Το πιο σημαντικό βέβαια σε όλη αυτή την φιλολογία περί απελπισμένων γυναικών που θέλουν να κάνουν τους άντρες τους να τις ξαναερωτευτούν είναι οτι αναπαράγει την ιδέα οτι η διατήρηση της σχέσης είναι κάτι που επαφίεται αποκλειστικά στην γυναίκα. Όσες γυναικες κι αν χωρίζουν τους άντρες τους, όση ερωτική απογοήτευση κι αν βιώνουν οι τελευταίοι, ποτέ δεν γράφονται άρθρα που να τους συμβουλεύουν πώς να κρατήσουν μια γυναίκα, πώς να τις κάνουν να τους (ξανα)ερωτευτούν. Αυτό απλα δεν βρίσκεται εντός των ορίων του διανοητού της πατριαρχικής λογική που διαβεβαίώνει τους άντρες πως αν μια γυναικα δεν τους θέλει φταίει εκεινη και σίγουρα οι ίδιοι δεν μπορουν να κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τον εαυτό τους ή τη σχέση γιατί ήδη αποτελούν ένα δώρο προς το φύλο μας για το οποίο εμείς θα πρέπει διαρκώς να ανταγωνιζόμαστε και να αγχωνόμαστε στο πώς να διατηρήσουμε.

Οι Ενεργοί Μπαμπάδες και οι Μύθοι του Διαζυγίου

Το εικονιζόμενο αφισάκι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα fast course, ένα ‘how to’ αν θέλετε, για τη λογική και συναισθηματική χειραγώγηση σε μια επικοινωνιακή καμπάνια με αρκετά επισκοτισμένες λεπτομέρειες. Με κίτρινα γράμματα, το κεντρικό επιχείρημα των ενεργών μπαμπάδων για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια συνοψίζεται ως εξής: α) το γενικότερο κόνσεπτ του συμφέροντος του παιδιού, κάτι που θα έπρεπε να αξιολογείται ανά περίπτωση από ένα δικαστήριο, ταυτίζεται εδώ με αυτό που εκείνοι ορίζουν ως το πραγματικό του συμφέρον, ένα γενικό, αόριστο και εκβιαστικό «και τους δύο γονείς», β) το επιχείρημα, ακόμη κι αν εκφράζει την άποψη του λόμπι των ενεργών μπαμπάδων, είναι γραμμένο από την κατασκευασμένη οπτική ενός παιδιού, όχι τη δική τους. Αρχίζει και τελειώνει με τη λέξη «παιδί» στο προσκήνιο, ώστε αυτή η σκέψη να ηγεμονεύει στο μυαλό των αναγνωστών κι εκείνοι με τη σειρά τους να προσπεράσουν την ενδιάμεση πρόταση, που είναι και η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου.


Δεν έχει σημασία ποιος γονιός έχει δίκιο, ποιος γονιός έχει υποστεί ενδοοικογενειακή κακοποίηση, ποιος γονιός έχει ανεχτεί την τοξικότητα και τη χειραγώγηση, ποιος γονιός έχει αναγκαστεί να τα βγάλει πέρα όταν ο άλλος γονιός είναι αδιάφορος ή απών, όλα αυτά είναι αμελητέα γιατί το επιχείρημα εδώ είναι ότι οι άντρες με τις παραπάνω συμπεριφορές προς τις συζύγους τους θα καταφέρουν με το κούνημα ενός ραβδιού να γίνουν φανταστικοί μπαμπάδες και να συνεργάζονται άψογα με εκείνες μετά από ένα κατ’ αντιδικία διαζύγιο. Στο τέλος της ημέρας, η καμπάνια των ενεργών μπαμπάδων είναι απλά ένα μάτσο δικτυωμένων πολιτικά αντρών που μας κουνούν το δάχτυλο, προσπαθούν να κάνουν gaslighting στις γυναίκες ως προς τη σοβαρότητα των λόγων που τις οδηγούν στο διαζύγιο, ενώ παράλληλα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ιδιότητα του συζύγου και η ιδιότητα του πατέρα είναι δύο ξεχωριστά και αεροστεγώς κλεισμένα κουτάκια, ότι η μία δεν αντανακλά πάνω στην άλλη.



Το «δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο» κάνει παράλληλα μιαν επίκληση στο all time classic πατριαρχικό στερεότυπο της εκδικητικής γυναίκας, της ζηλιάρας, υστερικής μέγαιρας που επιστρατεύει κάθε τρόπο για επιτεθεί στον καημένο πρώην σύζυγο, εργαλειοποιώντας αν χρειαστεί ακόμη και το ίδιο της το παιδί. Η δαιμονοποίηση των γυναικών που υπονοείται εδώ αφ’ ενός δε γίνεται τυχαία, καθώς χρησιμοποιείται για να κλονίσει την αξιοπιστία των ισχυρισμών τους και να τις καταστήσει μη πιστευτές, αφ’ ετέρου αγνοεί την πραγματικότητα όπου χιλιάδες πατεράδες αμελούν ακόμη και την τυπική υποχρέωσή τους για καταβολή διατροφής, ενώ επιλέγουν να παραμείνουν απώντες από τη ζωή του παιδιού τους.

Το υποτιθέμενο συμφέρον ενός παιδιού, που σαφέστατα δεν είναι το ίδιο σε κάθε περίπτωση, καθίσταται το λάβαρο μιας εκστρατείας που ισοπεδώνει τις ιδιαίτερες συνθήκες ενός κατ’ αντιδικία διαζυγίου, επιχειρεί να επιβάλει την αντρική οπτική, και κάνει τα πάντα για να σιωπήσει και να δυσφημίσει τις γυναίκες. Το συμφέρον του παιδιού, δηλαδή, καθίσταται ένα τσιτάτο, μια φθηνή επίκληση στο συναίσθημα που οι ενεργοί μπαμπάδες καπηλεύονται για να ικανοποιήσουν το δικό τους εγωισμό αλλά και για να γλιτώσουν από την υποχρεωτική καταβολή διατροφής.


Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι ο νόμος, αλλά η νομολογία, που δίνει συχνότερα στις μητέρες την επιμέλεια ενός παιδιού, βασιζόμενη σε ένα υπόστρωμα έμφυλων στερεοτύπων για τη γυναικεία φύση και τη μητρότητα. Δεν πρόκειται δηλαδή περι νομοθετικής «ανισότητας», καθώς η από κοινού συναινετική συνεπιμέλεια προβλέπεται στον αστικό κώδικα, αλλά περι δικαστικής πρακτικής. Η υποχρεωτική συνύπαρξη ενός γονιού στη ζωή του παιδιού του δεν λειτουργεί απαραίτητα προς το συμφέρον του (ακόμη κι αν χτυπιούνται σε καθε καθεστωτικό μέσο για το αντίθετο, χρησιμοποιωντας αμφιλεγομενες επιστημονικές μελέτες), γι’ αυτό και οφείλει να παραμένει επιλογή, μια συνθήκη που εφαρμόζεται κατόπιν εξατομικευμενης αξιολογησης ως προς το πραγματικό συμφέρον του παιδιού, και όχι μια αυταρχική και δυσλειτουργική επιβολή από την οποία οι γυναίκες και τα παιδιά τους θα πρέπει να παλέψουν, συχνά για χρόνια, ώστε να ξεφύγουν.
~Valide Sultan

Το Πρότυπο της Συζύγου που Αφιερώνεται στις Φιλοδοξίες του Άντρα της

Δώστε λίγη βάση στο πώς η γυναίκα που παρατάει τα πάντα για να στηρίξει την καριέρα και τα όνειρα του συντρόφου της προβάλλεται ως πρότυπο καλής συζύγου και γυναικας αλλά ακόμα και τότε θεωρείται οτι τρώει τα δικά ΤΟΥ λεφτά. Η εκμετάλλευση της άμισθης εργασίας των γυναικών ειναι ακριβώς αυτο, να αφιερώνει τη ζωή της στηρίζοντας τις φιλοδοξίες του άντρα της απελευθερώνοντας του χρόνο και ενέργεια ώστε αυτός να εστιάσει απερίσπαστος εκεί και στο τέλος τα λεφτά και η επιτυχία να είναι δικά του και η γυναικα να εξαρτάται οικονομικά από τη δική του μεγαλοψυχία. Κι αν φυσικά στο ενδεχόμενο διαζύγιο διεκδικήσει το μερίδιο που της αναλογεί θα απαξιωθει ως αδίστακτη gold digger που κλέβει τα ξένα λεφτά του αθώου συζύγου τα οποία δεν αξίζει. Η συνεισφορά της σπάνια αναγνωρίζεται, ή οταν αναγνωρίζεται γίνεται απλά για να δώσει το παράδειγμα στις υπόλοιπες ως ένα άυλο πατριαρχικό cookie που όμως δε θα αξίζει ποτέ όσο η εργασία που η ίδια η γυναικα κατέβαλε.

Αλήθεια, πόσους συζύγους γνωρίζουμε που παράτησαν τα πάντα για να στηρίξουν τα πλάνα και τα όνειρα της συντρόφου τους? Είναι επειδη οι γυναίκες δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες ή είναι επειδη είναι αυτές που αναμένεται να θυσιάζουν τις δικές τους στο βωμό της επιτυχίας του άντρα τους, επειδή αυτές κατασκευάζονται ως το κατεξοχήν υποκείμενο που θα ασχοληθεί με τα παιδιά και το νοικοκυριό -παιδιά και νοικοκυριό που θα ανήκουν και στους δύο ενώ η επιτυχία θα ανήκει μονο στον άντρα?

Ο Μύθος της «Trophy Wife»

Η πατριαρχία λέει στον άντρα «γίνε πλούσιος και πετυχημένος ώστε να μπορεις να αγοράσεις μια γυναίκα, μια γυναίκα που θα αποτελεί το τέλειο ερωτικό αντικείμενο: όχι μονο όμορφη αλλά και νέα, άπειρη, εύπλαστη, πεθήνια».


Η πατριαρχία δηλδή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη σχέση εξουσίας που πηγάζει απο το χρήμα των αντρών έναντι των γυναικών. Ίσα ίσα που το προτάσσει ως στόχο. Έτσι ο πατριαρχικός άντρας ονειρεύεται χρήματα και επιτυχια ακριβώς επειδή το πατριαρχικό αφήγημα του υπόσχεται γυναικες -γυναικες αντικείμενα, δλδ ακριβώς όπως πρέπει να ειναι οι γυναικες. Και ενώ λοιπόν οι ίδιοι επιθυμουν την απόκτηση κεφαλαίου με σκοπό να την εξαργυρώσουν, ανάμεσα σε άλλα, με την απόκτηση γυνακών που θα λειτουργούν ως τρόπαια η πατριαρχία αναλώνεται στην ενασχόληση με όλες αυτές τις γυναικες που ψάχνουν άντρες με χρήματα και τις απαξιώνει ως ‘πουτάνες», «gold diggers» κτλ.

Στην καρδιά της πατριαρχιας δηλαδή βρίσκεται μια αντίφαση: ο άντρας είναι πλήρως αποδεκτό να αποζητά να «αγοράσει» γυναικες με τα λεφτά του αλλά το χειρότερο που μπορει να κάνει μια γυναίκα είναι να αποδεχτεί ένα τέτοιο deal. H γυναίκα δλδ είναι εξαρχής καταδικασμένη σε μια σχέση που ενώ θεωρείται αποδεκτή, η ίδια και μόνο η ίδια θα δαιμονοποιείται. Ας μην γελιόμαστε επομένως, οι γυναίκες δεν «εκμεταλλεύονται» τους πλούσιους άντρες όπως αρέσκεται να το παρουσιάζει η πατριαρχία, είναι οι άντρες που εισέρχονται οικοθελώς σε τέτοιου είδους σχέσεις θεωρώντας τις μάλιστα το απάυγασμα της επιτυχιας τους. Όταν ακούτε λοιπόν άντρα να λυσσάει για τις γυναικες που θέλουν μονο άντρες με λεφτά, αυτό για το οποίο πράγματι λυσσάει είναι που δεν είναι ο ίδιος άντρας με λεφτά.


Εδώ να πούμε και ότι η νύφη που αναφέρεται στο άρθρο πάμπλουτη είναι κι αυτή γιατί στην πράξη οι πλούσιοι άνθρωποι παντρεύονται συνήθως μεταξύ τους και δεν σκάνε για το ποιος θα πληρώσει στο πρώτο ραντεβού για να κλαίνε τα 10 ευρώ που έδωσαν για το κοκτέιλ και δεν πήδηξαν. Όπως το θέτει και η έρευνα που αναφέρεται στο άρθρο της Guardian: «H McClintoc βρήκε πως η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριων παντρευονται σύμφωνα με την ομοιοτητα, επομένως οι πιο πετυχημένοι άντρες παντρεύονται τις πιο πετυχημένες γυναικες και, αναμενόμενα, οι πιο εμαφνίσιμοι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται μεταξύ τους» κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ζευγάρι της φωτογραφιας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις νέες κοινωνικές συνθηκες καθώς, όπως το θετει το ίδιο άρθρο «ενώ παλιότερα οι γιατροί θα παντρεύονταν νοσοκόμες και τα αφεντικά τις γραμματέες τους, τώρα οι γιατροί τείνουν να παντρεύονται άλλους γιατρούς και τα αφεντικά άλλα αφεντικά».


Ο φτωχός άντρας όμως εξακολουθεί να ονειρεύεται φράγκα και να πλάθει φαντασιώσεις εκδίκησεις γιατι νομίζει ότι αυτά είναι το πρόβλημα στις αποτυχημένες σχέσεις του και την μίζερη ζωουλα του


https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jun/24/myth-trophy-wife-inaccurate-demeaning

Τι Είναι Γάμος

Το χειρότερο με αυτό το post είναι πως νομίζει οτι είναι υποστηρικτικό προς τις γυναίκες. Στην πραγματικότητα το λάθος ήδη ξεκινάει από το γεγονός οτι ορίζει τον γάμο ιδωμένο μόνο μέσα από την οπτική των αντρών, γιατί φυσικά στην πατριαρχία τα πάντα ορίζονται μέσα από την αντική ματιά. Γάμος γενικά και αόριστα λοιπόν είναι αυτό που βλέπουν οι άντρες, και αυτό είναι η «μετάλλαξη» των γυναικών από το ένα πρότυπο θηλυκότητας στο άλλο. Σύμφωνα με αυτό το ποστ οι άντρες δεν αλλάζουν, δεν μεταλλάζονται μέσα στο γάμο, παραμένουν αναλλοίωτοι και αγέραστοι ή αν αλλάζουν αυτό φαίνεται να μην γίνεται ορατό από τις γυναίκες που είναι, ξέρετε, «εγκεφαλικές». Η προσοχή λοιπόν στρέφεται ως συνήθως στο γυναικείο σώμα και την σύζυγο που μεταβαίνει από το ένα πρότυπο θηλυκότητας (την «καυτή» γαμήσιμη 25άρα) στο άλλο (την αποσεξουαλικοποιημένη μητέρα που έχει εκπληρώσει πλέον την «φύση» της με θυσίες στο σώμα και την θηλυκότητά της)

Το σχόλιο αυτό ειναι ενδεικτικό του συμπλέγματος «madonna-whore», του πατριαρχικού διαχωρισμού δηλαδή των γυναικών σε αξιοσέβαστες μητέρες και σεξουαλικά ποθητές (αλλά όχι άξιες σεβασμού) «πόρνες». Σύμφωνα με την ανάρτηση και ένα κυρίαρχο πατριαριχκό αφήγημα το καλύτερο στο οποίο μπορεί να φιλοδοξεί μια γυναίκα είναι η μετάλλαξή της από το δεύτερο στο πρώτο.

Η εξεταστική αυτή ματιά στο γυναικείο σώμα και τις λεγόμενες «ατέλειές» του δεν μπορεί φυσικά παρά να προκαλέσει ανασφάλεια στις γυναικες, το τσιτάτο όμως είναι καθησυχαστικό: ΠΑΡΟΛΑ τα «παραπανίσια κιλά», τα μη-σεξυ ρούχα και τις ραγάδες ο άντρας θα σας βρίσκει όμορφη, απλά ξέρετε, όχι με τον «καυτό» τρόπο. Αυτό βέβαια είναι ο ορισμός του negging, του συνδυασμού προσβολής με κομπλιμέντο, ίσα ίσα για να χαμηλώσει λίγο η αυτοπεποίθησή σου ώστε να βρεις ευπρόσδεκτο το θετικό κομμάτι. του σχολίου . Η πατριαρχία δηλαδή αφού χλευάσει χωρίς έλεος τις γυναικες για τα «παραπανίσια» κιλά, την κυτταρίτιδα, τις ραγάδες και την έλλειψη πόντων γαμησιμότητας μας πληροφορεί ότι όλα αυτά είναι επιτρεπτά αν τουλάχιστον ήρθαν ως αποτέλεσμα της μητρότητας και μας προσφέρει ως βραβείο την αποδοχή των αντρών οι οποιοι συμπτωματικά, δεν χρειάζεται ποτέ μα ποτέ να ανησυχούν για τέτοια διλήμματα.

Το ζητούμενο φυσικά παραμένει ΠΑΝΤΑ να μας βρίσκουν οι άντρες όμορφες γιατί, αλίμονο, αν δεν μας έβρισκαν η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους θα όφειλε να σταματήσει.

Λόγοι να Σώσεις την Γυναίκα σου από Καρχαρία

shark 1
Η πατριαρχία παρουσιάζει τον γάμο στις γυναίκες ως ευλογία που θα έρθει ως επιβράβευση στην συμμόρφωσή τους προς όλες τις πατριαρχικές επιταγές ενώ τον παρουσιάζει στον άντρα ως κατάρα, ως αναπόφευκτο κακό με σκοπό να κερδίσουν πρόσβαση σε σεξ, στην οικιακή εργασία της γυναίκας ως νοικοκυρά ή στις αναπαραγωγικές της ικανότητες. Στα σχόλια δεν βλέπουμε μονο το μίσος και την αδιαφορία που αναμένεται να έχουν οι άντρες προς τις γυναίκες τους αλλά και προς τις κόρες τους, οι οποίες συνεχίζουν να θεωρούνται κατώτερες και λιγότερες σημαντικές από τους γιους. Βλέπουμε βέβαια και τον άντρα ως «προικοθήρα» -ένα όχι και τόσο ευχάριστο διάλειμμα από τις συνεχείς αναφορές σε φανταστικές gold-diggers- γιατί ακόμα και έναν άντρα που κυνηγάει τα λεφτά της γυναίκας του είναι πιο εύκολο να τον καταπιούν οι σχολιαστές από έναν άντρα που απλά την νοιάζεται και την αγαπάει.

Η συνεχής υποτίμηση του γάμου και των γυνακών μέσα από χιλιάδες τέτοια αστεία χρησιμεύει στο να ενσταλάζει στις γυναίκες την ιδέα πως ο γάμος είναι ένα deal που συμφέρει τις ίδιες και άρα κάτι που θα πρέπει να αποζητούν διακαώς και να νιώθουν ευγνώμονες όταν κάποιος έστω και απρόθυμα τις κάνει συζύγους τους. Ταυτόχρονα χρησιμεύει ώστε να καλλιεργεί στους άντρες τον μισογυνισμό υπενθυμίζοντάς τους ότι ακόμα και οταν μοιράζονται τις ζωές με τις γυναίκες αυτές παραμένουν πάντα κατώτερες και κατά βάθος πάντα ενοχλητικές.

Οι γυναίκες έτσι συνεχίζουν να ζουν σε έναν κοσμο όπου γνωρίζουν τη θέση τους λαμβάνοντας συνεχώς το μήνυμα ότι είναι ανεπιθύμητες ακόμα και από τους συζύγους ή τους πατεράδες τους οι οποίοι απλά τις ανέχονται γιατί στην πραγματικότητα ονειρεύονται την ελευθερία τους ή περισσότερους γιους αλλά αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν.

Η Ειδυλλιακή Εικόνα του Γάμου στην Πατριαρχία

γάμος 3 in 1
Η ημερήσια υπενθύμισή σας να μην ξεχαστείτε και ανεβάσετε καμία φωτογραφία με μαγιό ή που θα διαγράφεται καμία ρώγα γιατί μετά δε θα βρείτε έναν άντρα να σας πάρει στα σοβαρά και να κάνετε σχέση όπου θα οφείλετε να τον ικανοποιήσετε όποτε θέλει, όπως θέλει αλλίως θα σας αξίζει κέρατο και να το βουλώνετε γιατί ως γνωστόν, είστε και ενοχλητικές και οι άντρες δεν γουστάρουν πολλές κουβέντες.
Υπομονή κορίτσια, ανεβάστε κανένα τοπίο στο instagram και θα επιβραβευτείτε γι αυτό στο μέλλον, δεν είναι οτι η πατριαρχία σας ζητά το τίμημα της συνεχούς αστυνόμευσης του σώματός σας χωρίς ανταμοιβή! Μπορείτε κι εσείς να είστε η τυχερή που αύριο θα ξαπλώνει δίπλα στον Τάκη ο οποίος θα ροχαλίζει μετά από 10 λεπτά μη ικανοποιητικού σεξ και μιας ολόκληρης μέρας σκληρής συναισθηματικής εργασίας εκ μέρους σας όπου μόνο εσείς θα ακούτε τα προβλήματά του αλλά δε θα τον πρήζετε με τα δικά σας! Θα ήσασταν τρελές να κλωτσήσετε τέτοια ευκαιρία και την ειδυλλιακή εικόνα του γάμου όπως μας την πλασάρει η πατριαρχία!