Πώς να κάνετε τον άντρα σας να σας ξαναερωτευτεί

Στη συγκεκριμένη ανάρτηση βέβαια δίνεται βάρος στο ρόλο της γυναίκας ως φροντιστικό υποκείμενο που επιτελεί την απλήρωτη οικιακή και συναισθηματική εργασία. Δίνεται η υπόσχεση πως αυτό είναι το μυστικό για να μας ερωτευτει ένας άντρας χρησιμοποιώντας ως απόδειξη ταυτολογικά ταινίες από μια εποχή που η πατριαρχία ακριβώς αυτό το πρότυπο προωθούσε. Με ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες, το Χόλυγουντ για δεκαετίες προπαγάνδιζε την εικόνα της χαρωπής νοικοκυράς που δημιουργεί το ιδανικό, γαλήνιο σπιτικό για τον άντρα και επιβραβεύεται γι αυτό, σε αντίθεση με την σαγηνευτική ερωμένη που συνήθως απαξιώνεται και τιμωρείται. Βέβαια εδώ που τα λέμε ούτε και οι καλές σύζυγοι του Χολυγουντ ήταν τίποτα απεριποιητες, επιτελούσαν απλά ένα άλλο πρότυπο θηλυκότητας όπου συμμορφώνονταν με τα πατριαρχικά ιδανικά της σεμνότητας παραμένοντας πάντα όμορφες και περιποιημένες με τα πατριαρχικά κριτήρια.

Η φιλολογία του Πώς-να-Κρατήσετε-Έναν-Άντρα πάντα διχαζόταν ανάμεσα στα δύο αντίστοιχα αλληλοαποκλειόμενα πρότυπα που πλασάρει η πατριαρχία: της καλής νοικοκυράς και του σεξουαλικού αντικειμένου. Έτσι μπορεί να επιβεβαιώνεται ο διαχωρισμός των γυναικών σε δύο αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες (τις «Κυρίες» και τις «Π@@τάνες») και δεδομένου ότι δεν υπάρχει οριστική απάντηση στο ποιες απο τις δύο τελικά κερδίζουν το βραβείο του Άντρα, οι γυναίκες μπορούν πάντα να κατηγορούνται αυτές για το τέλος μιας σχέσης γιατί κάτι απ’όλα δεν έκαναν καλά. Είτε θα έδωσαν υπερβολική έμφαση στην διαχείριση του σπιτιού και το μεγάλωμα το παιδιών μένοντας αφρόντιστες και ξεχνώντας την σεξουαλικότητά τους είτε έδωσαν υπερβολική έμφαση στην εμφάνισή τους παραμελώντας τα καθήκοντα της νοικοκυράς.

Έπρεπε να έρθει το δεύτερο κύμα φεμινισμού και η κριτική του Feminine Mystique της Betty Friedan όπου ανέδειξε το «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή την μιζέρια και την ματαίωση που βίωναν πολλές γυναικες νιώθοντας παγιδευμένες στο σπίτι χωρίς άλλο ρόλο πέρα από την φροντίδα του άντρα και των παιδιών, για να αρχίσει το πρότυπο αυτο να καταρρέει. Ήταν τότε που άρχισε να αναδεικνύεται η μίζερη πραγματικότητα των γυναικών, οι οποίες εξαρτημένες οικονομικά απο τους άντρες βρίσκονταν στο έλεος των γούστων τους και όφειλαν να προσαρμοζονται στις επιθυμίες τους χωρίς καμία εγγύηση καθώς όσα πουκάμισα και αν σιδέρωναν εκείνοι μπορουσαν πάντα να τις αφήσουν για μία περισσότερο σέξι με πιο φρέσκιες ανταύγιες και πιο μακριά νύχια -οι ερωμένες άλλωστε έχουν πάντα περισσοτερο χρονο στα χέρια τους να αφιερώσουν στην εμφάνισή τους, απαλλαγμένες από τα οικιακά καθήκοντα.

Το πιο σημαντικό βέβαια σε όλη αυτή την φιλολογία περί απελπισμένων γυναικών που θέλουν να κάνουν τους άντρες τους να τις ξαναερωτευτούν είναι οτι αναπαράγει την ιδέα οτι η διατήρηση της σχέσης είναι κάτι που επαφίεται αποκλειστικά στην γυναίκα. Όσες γυναικες κι αν χωρίζουν τους άντρες τους, όση ερωτική απογοήτευση κι αν βιώνουν οι τελευταίοι, ποτέ δεν γράφονται άρθρα που να τους συμβουλεύουν πώς να κρατήσουν μια γυναίκα, πώς να τις κάνουν να τους (ξανα)ερωτευτούν. Αυτό απλα δεν βρίσκεται εντός των ορίων του διανοητού της πατριαρχικής λογική που διαβεβαίώνει τους άντρες πως αν μια γυναικα δεν τους θέλει φταίει εκεινη και σίγουρα οι ίδιοι δεν μπορουν να κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τον εαυτό τους ή τη σχέση γιατί ήδη αποτελούν ένα δώρο προς το φύλο μας για το οποίο εμείς θα πρέπει διαρκώς να ανταγωνιζόμαστε και να αγχωνόμαστε στο πώς να διατηρήσουμε.

Οι Ενεργοί Μπαμπάδες και οι Μύθοι του Διαζυγίου

Το εικονιζόμενο αφισάκι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα fast course, ένα ‘how to’ αν θέλετε, για τη λογική και συναισθηματική χειραγώγηση σε μια επικοινωνιακή καμπάνια με αρκετά επισκοτισμένες λεπτομέρειες. Με κίτρινα γράμματα, το κεντρικό επιχείρημα των ενεργών μπαμπάδων για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια συνοψίζεται ως εξής: α) το γενικότερο κόνσεπτ του συμφέροντος του παιδιού, κάτι που θα έπρεπε να αξιολογείται ανά περίπτωση από ένα δικαστήριο, ταυτίζεται εδώ με αυτό που εκείνοι ορίζουν ως το πραγματικό του συμφέρον, ένα γενικό, αόριστο και εκβιαστικό «και τους δύο γονείς», β) το επιχείρημα, ακόμη κι αν εκφράζει την άποψη του λόμπι των ενεργών μπαμπάδων, είναι γραμμένο από την κατασκευασμένη οπτική ενός παιδιού, όχι τη δική τους. Αρχίζει και τελειώνει με τη λέξη «παιδί» στο προσκήνιο, ώστε αυτή η σκέψη να ηγεμονεύει στο μυαλό των αναγνωστών κι εκείνοι με τη σειρά τους να προσπεράσουν την ενδιάμεση πρόταση, που είναι και η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου.


Δεν έχει σημασία ποιος γονιός έχει δίκιο, ποιος γονιός έχει υποστεί ενδοοικογενειακή κακοποίηση, ποιος γονιός έχει ανεχτεί την τοξικότητα και τη χειραγώγηση, ποιος γονιός έχει αναγκαστεί να τα βγάλει πέρα όταν ο άλλος γονιός είναι αδιάφορος ή απών, όλα αυτά είναι αμελητέα γιατί το επιχείρημα εδώ είναι ότι οι άντρες με τις παραπάνω συμπεριφορές προς τις συζύγους τους θα καταφέρουν με το κούνημα ενός ραβδιού να γίνουν φανταστικοί μπαμπάδες και να συνεργάζονται άψογα με εκείνες μετά από ένα κατ’ αντιδικία διαζύγιο. Στο τέλος της ημέρας, η καμπάνια των ενεργών μπαμπάδων είναι απλά ένα μάτσο δικτυωμένων πολιτικά αντρών που μας κουνούν το δάχτυλο, προσπαθούν να κάνουν gaslighting στις γυναίκες ως προς τη σοβαρότητα των λόγων που τις οδηγούν στο διαζύγιο, ενώ παράλληλα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ιδιότητα του συζύγου και η ιδιότητα του πατέρα είναι δύο ξεχωριστά και αεροστεγώς κλεισμένα κουτάκια, ότι η μία δεν αντανακλά πάνω στην άλλη.



Το «δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο» κάνει παράλληλα μιαν επίκληση στο all time classic πατριαρχικό στερεότυπο της εκδικητικής γυναίκας, της ζηλιάρας, υστερικής μέγαιρας που επιστρατεύει κάθε τρόπο για επιτεθεί στον καημένο πρώην σύζυγο, εργαλειοποιώντας αν χρειαστεί ακόμη και το ίδιο της το παιδί. Η δαιμονοποίηση των γυναικών που υπονοείται εδώ αφ’ ενός δε γίνεται τυχαία, καθώς χρησιμοποιείται για να κλονίσει την αξιοπιστία των ισχυρισμών τους και να τις καταστήσει μη πιστευτές, αφ’ ετέρου αγνοεί την πραγματικότητα όπου χιλιάδες πατεράδες αμελούν ακόμη και την τυπική υποχρέωσή τους για καταβολή διατροφής, ενώ επιλέγουν να παραμείνουν απώντες από τη ζωή του παιδιού τους.

Το υποτιθέμενο συμφέρον ενός παιδιού, που σαφέστατα δεν είναι το ίδιο σε κάθε περίπτωση, καθίσταται το λάβαρο μιας εκστρατείας που ισοπεδώνει τις ιδιαίτερες συνθήκες ενός κατ’ αντιδικία διαζυγίου, επιχειρεί να επιβάλει την αντρική οπτική, και κάνει τα πάντα για να σιωπήσει και να δυσφημίσει τις γυναίκες. Το συμφέρον του παιδιού, δηλαδή, καθίσταται ένα τσιτάτο, μια φθηνή επίκληση στο συναίσθημα που οι ενεργοί μπαμπάδες καπηλεύονται για να ικανοποιήσουν το δικό τους εγωισμό αλλά και για να γλιτώσουν από την υποχρεωτική καταβολή διατροφής.


Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι ο νόμος, αλλά η νομολογία, που δίνει συχνότερα στις μητέρες την επιμέλεια ενός παιδιού, βασιζόμενη σε ένα υπόστρωμα έμφυλων στερεοτύπων για τη γυναικεία φύση και τη μητρότητα. Δεν πρόκειται δηλαδή περι νομοθετικής «ανισότητας», καθώς η από κοινού συναινετική συνεπιμέλεια προβλέπεται στον αστικό κώδικα, αλλά περι δικαστικής πρακτικής. Η υποχρεωτική συνύπαρξη ενός γονιού στη ζωή του παιδιού του δεν λειτουργεί απαραίτητα προς το συμφέρον του (ακόμη κι αν χτυπιούνται σε καθε καθεστωτικό μέσο για το αντίθετο, χρησιμοποιωντας αμφιλεγομενες επιστημονικές μελέτες), γι’ αυτό και οφείλει να παραμένει επιλογή, μια συνθήκη που εφαρμόζεται κατόπιν εξατομικευμενης αξιολογησης ως προς το πραγματικό συμφέρον του παιδιού, και όχι μια αυταρχική και δυσλειτουργική επιβολή από την οποία οι γυναίκες και τα παιδιά τους θα πρέπει να παλέψουν, συχνά για χρόνια, ώστε να ξεφύγουν.
~Valide Sultan

Το Πρότυπο της Συζύγου που Αφιερώνεται στις Φιλοδοξίες του Άντρα της

Δώστε λίγη βάση στο πώς η γυναίκα που παρατάει τα πάντα για να στηρίξει την καριέρα και τα όνειρα του συντρόφου της προβάλλεται ως πρότυπο καλής συζύγου και γυναικας αλλά ακόμα και τότε θεωρείται οτι τρώει τα δικά ΤΟΥ λεφτά. Η εκμετάλλευση της άμισθης εργασίας των γυναικών ειναι ακριβώς αυτο, να αφιερώνει τη ζωή της στηρίζοντας τις φιλοδοξίες του άντρα της απελευθερώνοντας του χρόνο και ενέργεια ώστε αυτός να εστιάσει απερίσπαστος εκεί και στο τέλος τα λεφτά και η επιτυχία να είναι δικά του και η γυναικα να εξαρτάται οικονομικά από τη δική του μεγαλοψυχία. Κι αν φυσικά στο ενδεχόμενο διαζύγιο διεκδικήσει το μερίδιο που της αναλογεί θα απαξιωθει ως αδίστακτη gold digger που κλέβει τα ξένα λεφτά του αθώου συζύγου τα οποία δεν αξίζει. Η συνεισφορά της σπάνια αναγνωρίζεται, ή οταν αναγνωρίζεται γίνεται απλά για να δώσει το παράδειγμα στις υπόλοιπες ως ένα άυλο πατριαρχικό cookie που όμως δε θα αξίζει ποτέ όσο η εργασία που η ίδια η γυναικα κατέβαλε.

Αλήθεια, πόσους συζύγους γνωρίζουμε που παράτησαν τα πάντα για να στηρίξουν τα πλάνα και τα όνειρα της συντρόφου τους? Είναι επειδη οι γυναίκες δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες ή είναι επειδη είναι αυτές που αναμένεται να θυσιάζουν τις δικές τους στο βωμό της επιτυχίας του άντρα τους, επειδή αυτές κατασκευάζονται ως το κατεξοχήν υποκείμενο που θα ασχοληθεί με τα παιδιά και το νοικοκυριό -παιδιά και νοικοκυριό που θα ανήκουν και στους δύο ενώ η επιτυχία θα ανήκει μονο στον άντρα?

Ο Μύθος της «Trophy Wife»

Η πατριαρχία λέει στον άντρα «γίνε πλούσιος και πετυχημένος ώστε να μπορεις να αγοράσεις μια γυναίκα, μια γυναίκα που θα αποτελεί το τέλειο ερωτικό αντικείμενο: όχι μονο όμορφη αλλά και νέα, άπειρη, εύπλαστη, πεθήνια».


Η πατριαρχία δηλδή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη σχέση εξουσίας που πηγάζει απο το χρήμα των αντρών έναντι των γυναικών. Ίσα ίσα που το προτάσσει ως στόχο. Έτσι ο πατριαρχικός άντρας ονειρεύεται χρήματα και επιτυχια ακριβώς επειδή το πατριαρχικό αφήγημα του υπόσχεται γυναικες -γυναικες αντικείμενα, δλδ ακριβώς όπως πρέπει να ειναι οι γυναικες. Και ενώ λοιπόν οι ίδιοι επιθυμουν την απόκτηση κεφαλαίου με σκοπό να την εξαργυρώσουν, ανάμεσα σε άλλα, με την απόκτηση γυνακών που θα λειτουργούν ως τρόπαια η πατριαρχία αναλώνεται στην ενασχόληση με όλες αυτές τις γυναικες που ψάχνουν άντρες με χρήματα και τις απαξιώνει ως ‘πουτάνες», «gold diggers» κτλ.

Στην καρδιά της πατριαρχιας δηλαδή βρίσκεται μια αντίφαση: ο άντρας είναι πλήρως αποδεκτό να αποζητά να «αγοράσει» γυναικες με τα λεφτά του αλλά το χειρότερο που μπορει να κάνει μια γυναίκα είναι να αποδεχτεί ένα τέτοιο deal. H γυναίκα δλδ είναι εξαρχής καταδικασμένη σε μια σχέση που ενώ θεωρείται αποδεκτή, η ίδια και μόνο η ίδια θα δαιμονοποιείται. Ας μην γελιόμαστε επομένως, οι γυναίκες δεν «εκμεταλλεύονται» τους πλούσιους άντρες όπως αρέσκεται να το παρουσιάζει η πατριαρχία, είναι οι άντρες που εισέρχονται οικοθελώς σε τέτοιου είδους σχέσεις θεωρώντας τις μάλιστα το απάυγασμα της επιτυχιας τους. Όταν ακούτε λοιπόν άντρα να λυσσάει για τις γυναικες που θέλουν μονο άντρες με λεφτά, αυτό για το οποίο πράγματι λυσσάει είναι που δεν είναι ο ίδιος άντρας με λεφτά.


Εδώ να πούμε και ότι η νύφη που αναφέρεται στο άρθρο πάμπλουτη είναι κι αυτή γιατί στην πράξη οι πλούσιοι άνθρωποι παντρεύονται συνήθως μεταξύ τους και δεν σκάνε για το ποιος θα πληρώσει στο πρώτο ραντεβού για να κλαίνε τα 10 ευρώ που έδωσαν για το κοκτέιλ και δεν πήδηξαν. Όπως το θέτει και η έρευνα που αναφέρεται στο άρθρο της Guardian: «H McClintoc βρήκε πως η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριων παντρευονται σύμφωνα με την ομοιοτητα, επομένως οι πιο πετυχημένοι άντρες παντρεύονται τις πιο πετυχημένες γυναικες και, αναμενόμενα, οι πιο εμαφνίσιμοι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται μεταξύ τους» κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ζευγάρι της φωτογραφιας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις νέες κοινωνικές συνθηκες καθώς, όπως το θετει το ίδιο άρθρο «ενώ παλιότερα οι γιατροί θα παντρεύονταν νοσοκόμες και τα αφεντικά τις γραμματέες τους, τώρα οι γιατροί τείνουν να παντρεύονται άλλους γιατρούς και τα αφεντικά άλλα αφεντικά».


Ο φτωχός άντρας όμως εξακολουθεί να ονειρεύεται φράγκα και να πλάθει φαντασιώσεις εκδίκησεις γιατι νομίζει ότι αυτά είναι το πρόβλημα στις αποτυχημένες σχέσεις του και την μίζερη ζωουλα του


https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jun/24/myth-trophy-wife-inaccurate-demeaning

Τι Είναι Γάμος

Το χειρότερο με αυτό το post είναι πως νομίζει οτι είναι υποστηρικτικό προς τις γυναίκες. Στην πραγματικότητα το λάθος ήδη ξεκινάει από το γεγονός οτι ορίζει τον γάμο ιδωμένο μόνο μέσα από την οπτική των αντρών, γιατί φυσικά στην πατριαρχία τα πάντα ορίζονται μέσα από την αντική ματιά. Γάμος γενικά και αόριστα λοιπόν είναι αυτό που βλέπουν οι άντρες, και αυτό είναι η «μετάλλαξη» των γυναικών από το ένα πρότυπο θηλυκότητας στο άλλο. Σύμφωνα με αυτό το ποστ οι άντρες δεν αλλάζουν, δεν μεταλλάζονται μέσα στο γάμο, παραμένουν αναλλοίωτοι και αγέραστοι ή αν αλλάζουν αυτό φαίνεται να μην γίνεται ορατό από τις γυναίκες που είναι, ξέρετε, «εγκεφαλικές». Η προσοχή λοιπόν στρέφεται ως συνήθως στο γυναικείο σώμα και την σύζυγο που μεταβαίνει από το ένα πρότυπο θηλυκότητας (την «καυτή» γαμήσιμη 25άρα) στο άλλο (την αποσεξουαλικοποιημένη μητέρα που έχει εκπληρώσει πλέον την «φύση» της με θυσίες στο σώμα και την θηλυκότητά της)

Το σχόλιο αυτό ειναι ενδεικτικό του συμπλέγματος «madonna-whore», του πατριαρχικού διαχωρισμού δηλαδή των γυναικών σε αξιοσέβαστες μητέρες και σεξουαλικά ποθητές (αλλά όχι άξιες σεβασμού) «πόρνες». Σύμφωνα με την ανάρτηση και ένα κυρίαρχο πατριαριχκό αφήγημα το καλύτερο στο οποίο μπορεί να φιλοδοξεί μια γυναίκα είναι η μετάλλαξή της από το δεύτερο στο πρώτο.

Η εξεταστική αυτή ματιά στο γυναικείο σώμα και τις λεγόμενες «ατέλειές» του δεν μπορεί φυσικά παρά να προκαλέσει ανασφάλεια στις γυναικες, το τσιτάτο όμως είναι καθησυχαστικό: ΠΑΡΟΛΑ τα «παραπανίσια κιλά», τα μη-σεξυ ρούχα και τις ραγάδες ο άντρας θα σας βρίσκει όμορφη, απλά ξέρετε, όχι με τον «καυτό» τρόπο. Αυτό βέβαια είναι ο ορισμός του negging, του συνδυασμού προσβολής με κομπλιμέντο, ίσα ίσα για να χαμηλώσει λίγο η αυτοπεποίθησή σου ώστε να βρεις ευπρόσδεκτο το θετικό κομμάτι. του σχολίου . Η πατριαρχία δηλαδή αφού χλευάσει χωρίς έλεος τις γυναικες για τα «παραπανίσια» κιλά, την κυτταρίτιδα, τις ραγάδες και την έλλειψη πόντων γαμησιμότητας μας πληροφορεί ότι όλα αυτά είναι επιτρεπτά αν τουλάχιστον ήρθαν ως αποτέλεσμα της μητρότητας και μας προσφέρει ως βραβείο την αποδοχή των αντρών οι οποιοι συμπτωματικά, δεν χρειάζεται ποτέ μα ποτέ να ανησυχούν για τέτοια διλήμματα.

Το ζητούμενο φυσικά παραμένει ΠΑΝΤΑ να μας βρίσκουν οι άντρες όμορφες γιατί, αλίμονο, αν δεν μας έβρισκαν η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους θα όφειλε να σταματήσει.

Λόγοι να Σώσεις την Γυναίκα σου από Καρχαρία

shark 1
Η πατριαρχία παρουσιάζει τον γάμο στις γυναίκες ως ευλογία που θα έρθει ως επιβράβευση στην συμμόρφωσή τους προς όλες τις πατριαρχικές επιταγές ενώ τον παρουσιάζει στον άντρα ως κατάρα, ως αναπόφευκτο κακό με σκοπό να κερδίσουν πρόσβαση σε σεξ, στην οικιακή εργασία της γυναίκας ως νοικοκυρά ή στις αναπαραγωγικές της ικανότητες. Στα σχόλια δεν βλέπουμε μονο το μίσος και την αδιαφορία που αναμένεται να έχουν οι άντρες προς τις γυναίκες τους αλλά και προς τις κόρες τους, οι οποίες συνεχίζουν να θεωρούνται κατώτερες και λιγότερες σημαντικές από τους γιους. Βλέπουμε βέβαια και τον άντρα ως «προικοθήρα» -ένα όχι και τόσο ευχάριστο διάλειμμα από τις συνεχείς αναφορές σε φανταστικές gold-diggers- γιατί ακόμα και έναν άντρα που κυνηγάει τα λεφτά της γυναίκας του είναι πιο εύκολο να τον καταπιούν οι σχολιαστές από έναν άντρα που απλά την νοιάζεται και την αγαπάει.

Η συνεχής υποτίμηση του γάμου και των γυνακών μέσα από χιλιάδες τέτοια αστεία χρησιμεύει στο να ενσταλάζει στις γυναίκες την ιδέα πως ο γάμος είναι ένα deal που συμφέρει τις ίδιες και άρα κάτι που θα πρέπει να αποζητούν διακαώς και να νιώθουν ευγνώμονες όταν κάποιος έστω και απρόθυμα τις κάνει συζύγους τους. Ταυτόχρονα χρησιμεύει ώστε να καλλιεργεί στους άντρες τον μισογυνισμό υπενθυμίζοντάς τους ότι ακόμα και οταν μοιράζονται τις ζωές με τις γυναίκες αυτές παραμένουν πάντα κατώτερες και κατά βάθος πάντα ενοχλητικές.

Οι γυναίκες έτσι συνεχίζουν να ζουν σε έναν κοσμο όπου γνωρίζουν τη θέση τους λαμβάνοντας συνεχώς το μήνυμα ότι είναι ανεπιθύμητες ακόμα και από τους συζύγους ή τους πατεράδες τους οι οποίοι απλά τις ανέχονται γιατί στην πραγματικότητα ονειρεύονται την ελευθερία τους ή περισσότερους γιους αλλά αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν.

Η Ειδυλλιακή Εικόνα του Γάμου στην Πατριαρχία

γάμος 3 in 1
Η ημερήσια υπενθύμισή σας να μην ξεχαστείτε και ανεβάσετε καμία φωτογραφία με μαγιό ή που θα διαγράφεται καμία ρώγα γιατί μετά δε θα βρείτε έναν άντρα να σας πάρει στα σοβαρά και να κάνετε σχέση όπου θα οφείλετε να τον ικανοποιήσετε όποτε θέλει, όπως θέλει αλλίως θα σας αξίζει κέρατο και να το βουλώνετε γιατί ως γνωστόν, είστε και ενοχλητικές και οι άντρες δεν γουστάρουν πολλές κουβέντες.
Υπομονή κορίτσια, ανεβάστε κανένα τοπίο στο instagram και θα επιβραβευτείτε γι αυτό στο μέλλον, δεν είναι οτι η πατριαρχία σας ζητά το τίμημα της συνεχούς αστυνόμευσης του σώματός σας χωρίς ανταμοιβή! Μπορείτε κι εσείς να είστε η τυχερή που αύριο θα ξαπλώνει δίπλα στον Τάκη ο οποίος θα ροχαλίζει μετά από 10 λεπτά μη ικανοποιητικού σεξ και μιας ολόκληρης μέρας σκληρής συναισθηματικής εργασίας εκ μέρους σας όπου μόνο εσείς θα ακούτε τα προβλήματά του αλλά δε θα τον πρήζετε με τα δικά σας! Θα ήσασταν τρελές να κλωτσήσετε τέτοια ευκαιρία και την ειδυλλιακή εικόνα του γάμου όπως μας την πλασάρει η πατριαρχία!

Είναι Φυσικό ο Άντρας να Έχει Καμία Γκομενίτσα

είναι φυσικό ο άντρας να έχει και καμία γκομενίτσα
Πατριαρχία: «Αν ντύνεστε σαν ξέκωλα ποιος άντρας θα σας πάρει στα σοβαρά ώστε να σας παντρευτεί για να του μαγειρεύετε και να του πλένετε τα σώβρακα ενώ συνεχίζει να έχει γκόμενες τις άλλες, που δεν παίρνει στα σοβαρά?!?!?!?».
Στο μεταξύ ο γάμος συνεχίζει να πλασάρεται από την πατριαρχική προπαγάνδα ως η υπέρτατη επιβράβευση προς τη σωστή και αξιοσέβαστη γυναίκα γιατί προφανώς το να μαγειρεύεις και να σιδερώνεις για έναν άντρα αποτελεί προνόμιο. Σκεφτείτε την επόμενη φορά που θα θέλετε να ανεβάσετε τον κώλο σας στο instagram τι τέτοιες ευκαιρίες μπορείτε να χάσετε!
Και για όσες συνεχίζουν να πιστεύουν οτι το «κέρατο» δεν είναι φεμινιστικό θέμα, όσο θα συνδέεται με την «φύση» του άντρα που πάντα δικαιολογείται ή θα χρεώνεται στις αποτυχίες της γυναίκας ως συζύγου -και άρα θα αναδεικνύεται σε μέσο συμμόρφωσης της γυναίκας που θα πρέπει μια ζωή να παλεύει να «κρατήσει» τον άντρα- ενώ ταυτόχρονα οι άπιστες ή και οι πολυγαμικές γυναίκες θα θεωρούνται «πουτ@νες» που αξίζουν την κοινωνική κατακραυγή, θα παραμένει θέμα έμφυλο.

Ο Γάμος ως Υποχρέωση της Γυναίκας να Ικανοποιεί Σεξουαλικά τον Άντρα

Πατριαρχία: Αν ΝτΥνΕσΤΕ σΑν ΞεΚωΛΑ κΑνΕΙς ΑνΤρας δΕ θΑ σΑΣ σΕβεΤΑι αΡκΕτα γΙΑ Να σΑς πΑνΤρεΥΤει, Θα σΑς βΛΕποΥν μΟνο ΣαΝ ΕΝα ΚοΜΜατΙ ΚρΕας!!!1
Επίσης πατριαρχία, για το πως αντιλαμβάνεται τον γάμο, την ύψιστη μορφή πατριαρχικής επιβράβευσης προς τις σωστές και αξιοσέβαστες γυναίκες:
γαμος φαιναλ

Πώς να σας Διαλέξει ο Γιώργος

φωναζει η αλλη στην παραλια

Kι ενώ η πατριαρχία μας λέει ότι είναι στη «φύση» της γυναίκας να περιποιείται τον άντρα, παρουσιάζει ταυτόχρονα τον άντρα που ασχολείται με την γυναίκα και τα παιδιά του ως ήρωα, ως μια εξαιρετική περίπτωση που έρχεται μόνο ως επιβράβευση για την καλή μας συμπεριφορά, ως κάτι που μόνο οι γλυκές και υποτακτικές γυναίκες αξίζουν. Ο άντρας που ειναι περιποιητικός με την γυναίκα του, που συμμετέχει στην ανατροφή των παιδιών του, που κάνει το bare minimum όπως να φουσκώσει ένα στρώμα ή να της φέρει έναν καφέ παρουσιάζεται σχεδόν ως θύμα της σκύλας που το κάνει ό,τι θέλει -που «τον έβαλε στο βρακί της», όπως λέει η λαϊκή φράση χωρίς αντρικό αντίστοιχο. Η γυναίκα που βασανίζει τον άντρα, ο καημένος που τρέχει να προλάβει τις επιθυμίες της και στη μέση η πατριαρχική αντίληψη ότι ο γάμος είναι καταπιεστικός για τους άντρες αλλά και κάτι στο οποίο εμείς μπορούμε να ελπίζουμε αν είμαστε καλά κορίτσια. Πώς να μην καταλήγουμε μετά σε όλες αυτές τις pick-me που πιστεύουν ότι αν δείξουν αρκετή υποταγή και καλό χαρακτήρα θα ανταμειφθούν κι αυτές με έναν παιδί σαν τον Γιώργο?