H Γυναίκα ως Ποσόστωση

η γυναικα ως ποσόστωση

Είναι πολύ χαριτωμένη η προσπάθεια μερικών αντρών να μας πατρονάρουν πληροφορώντας μας οτι κάτι καταφανώς μισογυνικό δεν ειναι μωρε αν το καλοσκεφτούμε -μετά από μια λοβοτομη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένας ΑΝΤΡΑΣ προσπαθεί να μας πεισει οτι το γεγονός οτι η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει ελάχιστες γυναίκες δεν ειναι απαραίτητα μισογυνικό. Ακόμα χειρότερα, το πάει και λίγο παραπέρα: ισχυρίζεται οτι το γεγονός οτι γενικά η πολιτική ως χώρος ειναι ανδροκρατούμενος δεν οφείλεται απαραίτητα σε διακρίσεις αλλά στον τρόπο που οι άντρες αλλά και οι γυνάικες αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο. SPOILER ALERT: O τρόπος που και τα δύο φύλα αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο ΕΙΝΑΙ από μόνος του μια διάκριση. Το γεγονός οτι την αντίληψη αυτή την εσωτερικεύουν και οι ίδιες οι γυναίκες που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τους λέει ότι είναι καλές μόνο για την κουζίνα είναι ακριβώς αποτέλεσμα διακρίσεων και όχι απόδειξη της ακαταλληλότητάς τους για την πολιτική.

Ο συντάκτης ισχυρίζεται ακόμα οτι είναι «άστοχο να καθόμαστε και να μετράμε πόσες γυναίκες μπαίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση, και ακολούθως να βγάζουμε συμπεράσματα για το πόσο συντηρητική ή οπισθοδρομική είναι». Ναι μωρε, ΤΥΧΑΙΝΕΙ οσο πιο συντηρητική ειναι μια κυβέρηση ή μία κοινωνία τόσο λιγότερο να εμπιστεύεται γυναικες σε θέσεις ευθύνης. Είναι μια ΣΎΜΠΤΩΣΗ και μην προσπαθήσετε να βγάλετε κάποιον στατιστικό συσχετισμο -εδώ η «αντρική», μαθηματική, ορθολογική σκέψη παει περίπατο και ξαφνικα τα νούμερα σταματούν να έχουν σημασία. Σύμπωση ειναι που περισσότερες γυναικες ασχολούνται με την πολιτική με τους Δημοκρατικούς παρά με τους Ρεπουμπλικάνους, με την Αριστερά παρά με την Δεξιά? Σύμπτωση ειναι που ισχύει το ίδιο και για τους μαύρους και τους μετανάστες? Τους ομφοφυλοφιλους? Κι αν όλα είναι όντως θέμα προσόντων -όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης- τι λέει τελικά για έναν πολιτικό χώρο το οτι δεν καταφέρνει να προσελκύσει περισσότερες γυναίκες με προσόντα? Σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή οι γυναίκες τα πάνε καλύτερα από τους άντρες στην ακαδημαική ζωή, πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν γυναίκες με προσόντα? Μήπως επειδή το να είσαι άντρας είναι τελικά από μόνο του προσόν?

Φυσικά το πατρονάρισμα περιλαμβάνει παντα ενα ψευτικο ενδιαφέρον για τις γυναικες: Μα άμα σας περιλαμβάνουμε στην πολιτική βάσει ποσοστώσεων πώς θα γίνετε ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ και πιο άξιες. Μα το όλο νόημα της πατριαρχίας είναι ακριβώς αυτό: οι άντρες δεν ηταν ΠΟΤΕ πιο άξιοι από τις γυναίκες, μας εξουσίαζαν ακριβώς μέσω του αποκλεισμού των γυναικών απο τον δημόσιο χώρο όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις για αυτές χωρίς αυτες. Και αυτό είτε το θέλουμε είτε όχι λειτουργεί κυκλικα: οσο δεν βλέπουμε γυναίκες σε συγκεκριμένες θέσεις, τόσο οι γυνάικες δεν έχουν τα κατάλληλα πρότυπα για να αναπτύξουν ανάλογες φιλοδοξίες.Όσο οι γυναίκες κοιτάνε γύρω τους και δεν βλέπουν γυναίκες πιλότους, γυναίκες πρυτάνεις, γυναίκες προέδρους, γυναίκες στο ΙΤ τόσο λιγότερο θα θεωρούν οτι είναι και οι ίδιες κατάλληλες για τέτοιες θεσεις. Πώς θα βγούμε λοιπόν από τον φαύλο αυτό κύκλο αν όχι παίρνοντας μέτρα ενθαρρύνοντας τις γυναίκες να ασχοληθούν με συγκεκριμένους τομείς που μέχρι τώρα θεωρούνταν ακατάλληλες? Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα ισχυει για για τις θετικές δράσεις ώστε να μπουν περισσότεροι Αφρο-αμερικάνοι στα πανεπιστήμια. Έχοντας για αιώνες αποκλειστεί από τον ακαδημαικό χώρο, πόσους αιώνες θα περιμένουμε ακόμα για να αποτινάξει η κοινωνία τις προκαταλήψεις αλλά και τους δομικούς ακόμα περιορισμούς που τους κρατάει εκτός πανεπιστημίων?

Το δε επιχείρημα της «αξιοκρατίας» αποκρύπτει βεβαια πολυ βολικά ότι ουδέποτε ούτως ή αλλως υπήρχε στην πολιτική αξιοκρατία. Η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα όπου κυβερνούν οι πιο προνομιούχοι και που συντηρει το υπάρχον σύστημα προνομίων. Γι αυτό άλλωστε οι γυναίκες που προέρχονται απο πολιτικές δυναστείες βρίσκουν ευκολότερα θέση στην πολιτική, και όχι επειδή η πολιτική που ρέει στο αίμα τους έχει υπερκεράσει την διάθεση να μείνουν στην κουζίνα που πηγάζει απο το γυναικείο DNA τους.

«Θέλω να με κυβερνήσει ο ικανός, δεν με ενδιαφέρει το φύλο του» μας λέει ο συντάκτης. Με λίγα λόγια: οι γυναίκες απλά τυχαίνει να είναι ανίκανες. Αλλά προς Θεού, αυτό δεν είναι σεξισμός.

Αυτά που Κοροιδεύαμε στις Παλιές Ταινίες με την Βασιλειάδου

δημαρχίνες

Για να εμπεδώσουμε ότι άλλο ίσα δικαιώματα και άλλο ίσες ευκαιρίες, σε κάτι τέτοια σχόλια φαίνεται ξεκάθαρα ο λόγος που παρόλο που οι γυναίκες έχουν κατακτήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι δεν έχουν καταφέρει να εκλέγονται σε ίσα ποσοστά με τους άντρες. Το ποσοστό παραμένει πολύ χαμηλό ακριβώς επειδη η κυρίαρχη αντίληψη θέλει τις γυναίκες νοικοκυρές και μακριά από το δημόσιο χώρο, ο οποίος θεωρείται οτι ανήκει φυσικά στους άντρες.

Οι γυναίκες πολιτικοί κρίνονται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια από τους άντρες πολιτικούς, επομένως κινούνται σε ένα ιδιαιτέρως εχθρικό περιβάλλον με αποτέλεσμα τα αντικειμενικά τους προσόντα να μην είναι ποτέ αρκετά. Καθώς η εκλογή τους βασίζεται στις κυρίαρχες αντιλήψεις του μέσου ψηφοφόρου, συνεχίζουν πάντα να κρίνονται από το εκλογικό σώμα πρώτα απ’όλα ως γυναίκες οι οποίες για να αποδείξουν την αξία τους πρέπει να μπορούν «να βαλουν σε σειρά το σπίτι τους» – να κάνουν δηλαδή ΚΑΙ την δουλειά των αντρών στο σπίτι όσο αυτοί ασκούν πολιτική εξουσία αφήνοντας νοικοκυριό και παιδιά στην πλάτη των συζύγων τους. Και φυσικά, διαβάζοντας τέτοια σχόλια είναι αρκετό για να αποθαρρύνει πολλές γυναίκες ακόμα και από την σκέψη να ασχοληθούν με την πολιτική καθώς δεν έχουν όλες το ίδιο απόθεμα ενέργειας να παλεύουν με αυτό το είδος σεξισμού ενώ ταυτόχρονα οι αντιλήψεις αυτές συνεχίζουν από μικρή ηλικία να διαμορφώνουν τις φιλοδοξίες και την αυτοεικόνα τους.

Για άλλη μια φορά φαίνεται το πώς ο έμφυλος καταμερισμός εργασίας δεν βασίζεται σε ρόλους διαφορετικούς αλλά ισότιμους. Αντιθέτως οι γυναίκες αποκλείονται συστηματικά από θέσεις εξουσίας και θα πρέπει να αρκούνται στην περιορισμένη επιρροή τους εντος σπιτιού την ίδια ώρα που οι άντρες στην πολιτική αρένα θα παίρνουν αποφάσεις εκ μέρους τους.

Η Τιμωρία μις Τριαντάρας

right-to-the-bone

Πίσω από τις ιδεολογικές εκφράσεις (ο δημιουργός του meme προϋποθέτει για κάποιο λόγο ότι μια άγαμη και άτεκνη γυναίκα που εργάζεται δεν μπορεί να είναι ‘*πραγματικά* ευτυχισμένη’), ο γάμος με μπρουτάλ alpha male και η τεκνοποίηση παρουσιάζεται ξεκάθαρα εδώ ως τιμωρία για την απόφαση μιας γυναίκας να μην παντρευτεί και να μην κάνει παιδιά πριν από τα 30. Επίσης ο γάμος με εκπρόσωπο της πατριαρχίας ως τιμωρία για το γεγονός ότι μια γυναίκα γερνάει (θανάσιμο αμάρτημα για την πατριαρχία). Και το πιο παλαβό (και ιδεολογικό απ’ όλα): ο γάμος με ‘καταδρομέα’, δηλαδή με ‘πραγματικό αρσενικό’ (το οποίο, κατά την πατριαρχία ορίζεται ως: όχι ‘snowflake’, όχι ‘παρα-μορφωμένο’/εκλεπτυσμένο/εκθηλυμένο σύμφωνα με τα πατριαρχικά στάνταρ, αλλά ως κάποιος που ιδεολογικότατα νομίζει ακόμα ότι δεν έχει αποδομηθεί η φαλλική του αυθεντία, ότι δεν πιστεύει σε κενά σημαίνοντα –Πατρίδα-, και ότι υπάρχει Μεγάλο Άλλο- Θεός, κλπ.) ως εκδίκηση για το κόμπλεξ και το άγχος ευνουχισμού που έχει προκαλέσει στον θρησκόληπτο φασίστα μισογύνη men’s rights activist που δεν έχει διδακτορικό, και που του φαίνονται όλες οι σπουδές πέρα απ’ το γυμνάσιο ως αόριστος ‘εωσφορικός’ (λολ) ‘πολιτικά ορθός μαρξισμός’ (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Ακόμα κι αν μια γυναίκα έχει σκοπό να παντρευτεί άνδρα και να κάνει παιδιά μαζί του, δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς πιο αποτρεπτικό meme από το συγκεκριμένο. Και όλα αυτά με το μανδύα της πολιτικής κριτικής.

-Herculine

Είδαμε και τους Άντρες

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ας θυμηθούμε ότι ακόμα και σήμερα οι γυναίκες πρέπει να τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άντρες και κρίνονται με αυστηρότερα κριτήρια από αυτούς για να αποδείξουν πως αξίζουν τα ίδια δικαιώματα.
Ότι όταν μια γυναίκα φτάσει ψηλά, εκπροσωπεί το φύλο της, αλλά όταν ένας άντρας φτάσει ψηλά εκπροσωπεί απλά τον εαυτό του, γιατί άλλωστε ο άντρας θεωρείται το οικουμενικό υποκείμενο, οχι μια ξεχωριστή, ιδιαιτερη ομάδα -κανείς δε καταφέρεται εναντίον τον αντρών ή των λευκών όταν ένας λευκός άντρας είναι κακός πολιτικός.
Ότι κάποιοι θα προτιμήσουν να κατηγορούν το φύλο των πολιτικών αντί της νεοφιλελεύθερης πολιτικής για την φτώχεια, την κρίση και την ταξική καταπίεση.
Και ότι γενικότερα, εν έτει 2016, κάποιοι συνεχίζουν να θεωρούν πως δεν αξίζουμε πραγματικά τα δικαιώματα για τα οποία οι γυναίκες ΠΑΛΕΨΑΝ ,δε τους παραχωρήθηκαν.

~Hürrfem Sultan

Ναι, Είσαι Μισογύνης's photo.

Οι Γυναίκες Πολιτικοί στο Στόχαστρο

H καθημερινή σας δόση από σεξισμό εναντίον γυναικών πολιτικών για να θυμόμαστε πως οι γυναίκες ανήκουν στην κουζίνα και όχι στη Βουλή και πως από μια ηλικία και μετά πρέπει να αποσύρονται γιατι αν είναι να βρίσκονται στη δημόσια σφαίρα ας είναι τουλάχιστον νέες και ωραίες για να τις χαζεύουμε και να λέμε μετά ότι καλύτερα να γίνονταν μοντέλα αντί για πολιτικοί αφήνοντας υπονοούμενα οτι ανελίχθηκαν χρησιμοποιώντας την σεξουαλικότητά τους.

Εννοείται ότι στους άντρες πολιτικούς δεν θα επιτεθούμε στη βάση της εμφάνισής τους -εκτός αν είναι παχείς γιατί εκτός απο σεξιστές είμαστε και χοντροφοβικοί.

~Hürrfem Sultan

women politic

Οι Γυναίκες Πολιτικοί ως Νοικοκυρές

Πέρα από τα αναμενόμενα και καθόλου πρωτοτυπα κακόβουλα σεξιστικά «αστειακια» που κατέκλυσαν το διαδίκτυο σε δευτερόλεπτα μετά την ορκομωσία της, σεξιστικά ειναι επίσης και τα σχόλια που προσπαθούν να την επικυρώσουν ως πολιτικό μέσα από μεταφορές που παραπέμπτουν στο νοικοκυρίο και την ανατροφή των παιδιών. Οι συνειρμοί αυτοί σημαίνουν πως ο μόνος τρόπος να αντιληφθούμε μία γυναίκα σε θέση εξουσίας ειναι μέσω της επέκτασης του ρολου της ως μάνας ορίζοντας ταυτοχρονα τον δημόσιο χώρο ως επέκταση του νοικοκυριού της.
Ενώ οι άντρες πολιτικοί λοιπόν παραμένουν η default επιλογη και το οικουμενικό πολιτικό υποκείμενο, οι γυναίκες πολιτικοί για άλλη μια φορά χρωματίζονται (έστω και θετικά) από την ιδοτητα τους ως γυναίκες διαιωνίζοντας την αντίληψη ότι ο «φυσικός» τους χώρος είναι στο σπίτι.

~Hürrfem Sultan

θανου