Pick-me, του Υποείδους Vasikus Agorokoritsus

γυναικεία φιλια

 

Εδώ παρατηρούμε μία pick-me στο φυσικό της περιβάλλον εν ώρα κυνηγιού.

Ταξινόμηση: Η συγκεκριμένη pick-me ανήκει στο υποείδος vasikus agorokoritsus της οικογένειας των deneimaisantisalles.

Κυνηγι και διατροφή: Η pick me τρέφεται αποκλειστικά με πατριαρχικά μπισκοτάκια και το μεγαλύτερο της όπλο στην ζούγκλα της πατριαρχίας είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός.Θαυμάστε με τι ευελιξία ακροβατεί ανάμεσα στα έμφυλα στερότυπα και με τι τόλμη επιτίθεται στις άλλες γυναίκες για να προστατέψει την λεία της. H pick-me φημίζεται για την επιμονή και την υπομονή της κατά την αναζήτηση τροφής, καθώς μπορεί να περιμένει για ώρες ακίνητη ακούγοντας ιστορίες για τον στρατό προκειμένου να κερδίσει το μπισκοτάκι της. Οι ιστορίες από το στρατό είναι αλάνθαστη τακτική, καθώς ως γυναίκα δεν μπορεί να συνεισφέρει σε αυτές και είναι υποχρεωμένη να ακούει αντί να μιλάει, το οποίο θεωρείται και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των pick-me.

Εχθροί και Ανταγωνιστές: Βασικός εχθρός της pick-me είναι οι άλλες γυναίκες αλλά κυρίως αυτές που θα συμφωνήσουν μαζί της καθώς απειλούν την κυριαρχία της στον χώρο. Αν άλλες 10 γυναίκες ξαφνικά αναφωνήσουν «κι εγώ βαριέμαι να ακούω για μόδα και προτιμώ τους άντρες φίλους!» αυτόματα αμφισβητείται η μοναδικότητά της και το βασικό εργαλείο της ισοπέδωσης των άλλων γυναικών ώστε αυτή να ξεχωρίζεί για τa «αγορίστικο» χαρακτηριστικά της. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ακριβώς να είναι σαν τις άλλες.

Βιότοπος: οι pick-me συχνάζουν εκεί που η τροφή είναι άφθονη, δηλαδή κυρίως σε παρέες μισογύνηδων αντρών αλλα απαντώνται συχνά σε ημιάγρια κατάσταση και στο διαδίκτυο κάτω από οποιοδήποτε ποστ υποβιβάζει τις γυναίκες, το οποίο σπεύδουν να επιβεβαιώσουν.

Βγες με Ένα Κορίτσι που δε Διαβάζει για τον Φεμινισμό

πρωτοπορια
Πριν μερικές βδομάδες το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία ανέβασε αυτό το μισογυνικό meme το οποίο κατέβασε λίγο μετά λόγω του κραξίματος που έφαγε χωρίς να απολογηθεί. Το meme αυτό βασίζεται στον κλασικό πατριαρχικό διαχωρισμό ανάμεσα στα διαβασμένα, μορφωμένα, σωστά κορίτσια και τα ματαιόδοξα, αυτά που το μόνο που έχουν στο κεφάλι τους είναι το μεικ απ και τα ρούχα. . Το δίπολο αυτό όχι μόνο δεν αφήνει χώρο για κορίτσια που μπορούν να διαβάζουν και να βάφονται ταυτόχρονα αφού υπονοεί ότι τα δυο αυτά είναι αλληλοαποκλειόμενα αλλά δημιουργεί και την καρικατούρα μιας γυναίκας που όσες διαβάζουν καλούνται να συμμετάσχουν στον χλευασμό της. Το meme δλδ δημιουργεί δύο αντιμαχόμενες κατηγορίες γυναικών και τοποθετεί τη μία ενάντια στην άλλη έτσι ώστε όσες διαβάζουν να αντλούν την αξία τους μέσα από το πόσο διαφορετικές –το πόσο ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ- είναι από αυτές τις χαζογκόμενες που δεν διαβάζουν.
Συμπτωματικά, λίγο αφότου μου έστειλαν το meme αυτό στο inbox, κατέφτασε και ένα κείμενο με τίτλο «Βγες με ένα κορίτσι που δε διαβάζει» το οποίο ήταν πολύ της μόδας γύρω στο 2012 και εξεπλάγην από το πός@ φίλ@ μου το είχαν μοιραστεί τότε. Το κείμενο αυτό πάει πακέτο με το κείμενο «Βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει». Και τα δύο αποτελούν μια ακραία ρομαντικοποίηση, αν όχι φετιχοποίηση, των κοριτσιών που διαβάζουν ως μια ιδιαίτερη κάστα. Το πρώτο κείμενο προτρέπει ειρωνικά τον άντρα αναγνώστη να βρεί ένα κορίτσι που δε διαβάζει και περιγράφει το μίζερο, βαρετό μέλλον που περιμένει τη σχέση τους υπονοώντας ότι ένα κορίτσι που διάβαζει είναι όχι μόνο πιο ενδιαφέρον αλλά θα έχει και ανώτερη συναισθηματική νοημοσύνη. Το δεύτερο κείμενο προτρέπει τον αναγνώστη, που εξυπακούεται ότι είναι μάστερ της λογοτεχνίας, να τεστάρει το κορίτσι που ισχυρίζεται ότι διαβάζει: «Προσπάθησε να καταλάβεις αν κατάλαβε τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις ή αν το λέει για να φανεί έξυπνη». Αυτό ανήκει σε μια ευρύτερη παράδοση όπου κάθε φορά που μια γυναίκα αναφέρει ένα χόμπι ή ένα ενδιαφέρον της που θεωρείται αντρικό (χοντρικα όσα δεν είναι από αυτά που η πατριαρχία υποτιμά ως «γυναικουλίστικα») ο άντρας την περνάει από ένα άτυπο τεστ όπου πρέπει να αποδείξει ότι όντως ανήκει στον χώρο και κατέχει τα απαραίτητα trivia ώστε να μπορεί να το επικαλείται.
Το περίεργο με αυτό τον διαχωρισμό είναι ότι δεν τον βλέπουμε να αναπαράγεται για άντρες –δεν βλέπουμε να χωρίζονται οι άντρες σε αυτούς που διαβάζουν και αυτούς που βλέπουν ποδόσφαιρο κυρίως γιατί οι άντρες θεωρειται ότι διαβάζουν by default. Το διάβασμα είναι γενικά αντρική ασχολία ενώ αντιθέτως προορίζεται για μια ελίτ κοριτσιών, τις λίγες και εκλεκτές. Αυτή η αντίληψη υπάρχει από τότε που επιτράπηκε στις γυναίκες να μάθουν γράμματα μαζικά μετά από αιώνες αποκλεισμού από τον αλφαβητισμό. Οι γυναίκες θα επιτρεπόταν να μορφωθούν αλλά η πραγματική παιδεία θα θεωρούταν χαρακτηριστικό μόνο λίγων από αυτές. Και όλες θα έπρεπε να επιλέξουν κατηγορία, θέλουν να είναι (πατριαρχικά) όμορφες ή έξυπνες? Μπορεί συμπωματικά να ήταν και τα δύο αλλά θα πρέπει αναγκαστικά να διαλέξουν μόνο ένα από τα δύο για να αυτοπροσδιοριστούν. Οι γυναίκες που διαβάζουν έτσι νιώθουν όντως σπάνιες και ξεχωριστές και θεωρούν ότι ανήκουν σε μια μειοψηφία που αξιζει καλύτερη συμπεριφορά από αυτές τις Άλλες, τις χαζές.
Όλοι οι άντρες θεωρούν ότι αξίζουν αυτόν τον μονόκερο, το κορίτσι που διαβάζει. Εκτός φυσικά αν αυτή διαβάζει φεμινιστική κριτική. Τότε είναι απλά μια υστερική, κουραστική γκόμενα. Βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει αλλά όχι Σιμόν ντε Μπωβουάρ ή Judith Butler γιατί τότε δε θα μπορούμε να της πουλήσουμε βιβλία με μισογυνικά τρικ που θα την κάνουν να νιώθει ανώτερη από τις υπόλοιπες.

Οι Αντιφεμινίστριες Είναι Μπερδεμένες για την Επιμέλεια των Παιδιών

οιστρογονα

Αντιφεμινίστριες: Η μητρότητα είναι στη DNA της γυναίκας, το να το αρνείσαι αυτό είναι σαν να αρνείσαι την γυναικεία φύση, οι γυναίκες είναι απλά καλύτερες στο να φροντίζουν τα παιδιά επειδη ορμόνες!

Επίσης Αντιφεμινίστρες: Μα πώς μπορείτε να λέτε ότι υπάρχει πατριαρχία, κοιτάξτε πως αδικούνται οι άντρες που μετά το διαζύγιο δεν παίρνουν την επιμέλεια!

Κορίτσια αποφασίστε!

Τα δικαστήρια όχι μόνο λειτουργούν με ένα πατριαρχικό σκεπτικό το οποίο έχει αποδεχθεί ως αξίωμα ότι οι γυναίκες ειναι εκ φύσεως καλύτερες στην ανατροφή των παιδιών αλλα συνήθως δίνουν την επιμέλεια σε όποιον γονιό περνάει τον περισσότερο χρόνο με τα παιδιά και αυτός ο γονίος είναι σχεδόν πάντα η μητέρα αφού οι άντρες λόγω πατριαρχικών επιρροών δίνουν περισσότερη έμφαση στην καριέρα τους. Επίσης έρευνες έδειξαν ότι οι άντρες σπανιότατα ζητούν έτσι κι αλλιώς την αποκλειστική επιμέλεια. Σε μια ιδανική φεμινιστική κοινωνία τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Προς το παρόν όμως δεν μπορείτε να κατηγορείτε τον φεμινισμό για πράγματα που συνεχίζουν συμβαίνουν επειδή ζουμε ακόμα σε μια πατριαρχική κοινωνία!

Τις Γυναίκες δεν τις Χτυπάμε ούτε με Τριαντάφυλλο

δυναμη ladyism
Ως καλές φασίστριες οι διαχειρίστριες του ladyism φυσικοποιουν την εξουσία και την καταπίεση θεωρώντας ότι οφείλεται στην ανώτερη μυική/βιολογική δύναμη. Η εξουσία έτσι και η θέση των υποκειμένων σε ενα σύστημα δεν χρειάζεται να αναλυθούν ούτε να εξεταστεί το πώς κατασκευάζεται κοινωνικά μεσα από μύθους, στερεοτυπα, αφηγήματα και οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικο κεφάλαιο. Αποτελεί απλά εκδήλωση της βιολογίας και άρα δυσκολα μπορεί να αμφισβητηθούν.Η εξουσία έτσι λειτουργει ταυτολογικά: αν ο λευκός άντρας καταπιέζει και ασκεί εξουσια είναι επειδη ειναι πιο δυνατός και αυτό μας αρκεί για να δικαιολογήσουμε ότι ασκεί εξουσία.
 
Ως καλές φασίστριες επίσης είναι φυσικό να ωραιοποιουν το πολιτικό σύστημα της Σπάρτης, το να θεωρούν όμως πως στην Σπαρτη οι γυναίκες ήταν «ισότιμες» και «ελεύθερες» δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα καθώς εκείνες ηταν αποκλεισμένες από κάθε άσκηση πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Το να σε εξυμνούν ως μητέρα και να μπορείς να πας στο γυμναστήριο για yoga δεν είναι ισότητα, οι αντιφεμινίστριες βέβαια αυτό το θεωρούν ως αποκορυφωμα της ελευθερίας: αρκεί να τους χαλαρώνουν λίγο το λουρί όσοι αποφασίζουν γι αυτές και θα κουνήσουν χαρούμενα την ουρίτσα τους, θα δεχτούν με ευγνωμοσύνη το μπισκοτάκι τους. Η σύγκριση της αρχαίας Αθήνας με την Σπάρτη απλά αποδεικνύει οτι η αντρικη κυριαρχία έρχεται σε διαφορετικές μορφές. Και οτι αφού η βιολογία δεν υπαγορεύει ένα και μοναδικό συστημα ως σωστό, τότε και κάθε σύστημα κοινωνικής οργάνωσης -και άρα η ίδια η αντρική κυριαρχια- μπορεί να ανατραπεί.
 
Οι αντιφεμινίστριες θεωρούν βέβαια ότι η επιβολή των αντρών είναι απαραίτητη για την προστασια μας, δεν μας εξηγούν όμως από τι μας προστατεύουν αν όχι απο άλλους άντρες. Στα σχολια κάποιος λοβοτομημένος σχολιαστής υποστηρίζει οτι αν είχαμε οντως πατριραρχιά η Τοπαλούδη δε θα είχε πεθάνει γιατί θα την προστάτευε ο πατέρας της. Με λίγα λόγια παραδέχονται οτι οι άντρες αποτελούν κίνδυνο για εμάς και τον μόνο λόγο που χρειαζομαστε άντρα για προστασια. Η αντρική εξουσία λοιπόν δεν είναι η λύση αλλά το πρόβλημα.
 
Και ερχόμαστε στο σημείο που ισχυρίζεται οτι η πατριαρχία δεν ενθαρρύνει τους άντρες να ασκουν βια στις γυναικες επείδη υπάρχει το γλυκανάλατο ρητο «τις γυναικες δεν τις χτυπάμε ουτε με τριαντάφυλλο». Φυσικα αγνοεί εσκεμμένα πως το τσιτάτο αυτό υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ενδημική βία που υφίστανται οι γυναίκες, ακριβώς οπως το Black Lives Matter υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ρατσιστική βία που αντιμετωπίζουν οι μαύροι. Οι φασίστες και οι οπαδοί της πατριαρχιας ομως προτιμούν να προσποιούνται οτι η συζήτηση ξεκινάει από εκει, και όχι από αιώνες καταπίεσης και κακοποιησης των γυναικών ή των μαύρων.
 
Μεγαλώσαμε λέει με την εικόνα του gentleman. Μεγαλώσαμε όμως επίσης με ταινίες που οι άντρες ξαστουκιζαν αβέρτα γυναίκες κάθε φορά που αυτες αντιμηλούσαν για να τους φτιάξουν χαρακτήρα γιατι «το ξύλο βγήκε απο τον παραδεισο», μεγαλώσαμε με τα ιδανικά περί γυναικειας σιωπής που ξέρει τη θέση της, μεγαλώσαμε με το αστείο «βάρα τη γυναίκα σου δυο φορες τη μερα, αν δεν ξερεις εσυ γιατι ξερει αυτή», μεγαλώσαμε με το μίσος για την γυναικεία σεξουαλικότητα που αξιζει βία ως τιμωρία, μεγαλώσαμε με συγγενείς που χτυπούσαν τις γυναίκες τους κι εμείς κάναμε οτι δεν βλέπουμε γιατι αυτά ειναι προσωπικές τους υποθέσεις. Πότε ήταν αυτή η μυθική εποχή που οι άντρες δεν χτυπούσαν τις γυναίκες ούτε με τριαντάφυλλο? Ποτέ.

Δεν Είναι οι Γυναίκες Που Κλείνουν Σπίτια

βιτριολι 2 ιν 1Πατριαρχία: Δεν έχει σχέση με τον μισογυνισμό, να δείτε, και γυναίκες επιτίθενται σε γυναίκες
 
Επίσης πατριαρχία: οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ είναι υπέυθυνες όταν ένας άντρας αποφασίζει να κερατώσει και να παρατήσει την γυναίκα του
 
Είναι αναμενόμενο όταν η γυναικεία σεξουαλικότητα στιγματίζεται και ενοχοποιείται τόσο πολύ και όταν οι άντρες αντιμετωπίζονται πάντα με επιείκεια και ως αθώα θυματα που δεν μπορούσαν να αντισταθούν, να καταλήγει ολη η κοινωνία να μισεί τις γυναίκες. Ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός δεν έιναι αποτέλεσμα κάποιας τάχα έμφυτης γυναικείας ανταγωνιστικής φυσης αλλά των έμφυλων αναπαραστάσεων και του γεγονότος οτι οι γυναίκες ανέκαθεν βασίζονταν για την επιβίωση τους στους άντρες και άρα ουσιαστικά ανταγωνίζονταν για περιορισμένους πόρους σε ένα σύστημα που δυσκολεύονται να μεγαλώσουν μόνες τα παιδιά τους. Πίσω από κάθε σχέση που καταστράφηκε όμως και κάθε σπίτι που έκλεισε επειδη ο άντρας προτιμησε μια άλλη γυναικα, βρίσκεται αυτος ο άντρας που έκανε την συγκεκριμένη επιλογή. Ο άντρας ήταν που απάτησε, ο άντρας ήταν που είπε ψέματα, ο άντρας ήταν που εν τέλει την χώρισε -και το τελευταιό δεν είναι απαραίτητα κακό αν και μπορεί να βιώνεται ως καταστροφικό από την χωρισμένη γυναικα σε ψυχολογικούς αλλά και οικονομικούς όρους. Μας είναι όμως πάντα πιο εύκολο να κατηγορούμε την γυναίκα γιατί σε όλη μας τη ζωή μαθαίνουν να κατευθυνουμε εκεί το μίσος μας, την ίδια ώρα που η αντρική αγάπη και προσοχή αντιμετωπίζεται ως ένα αξιοζήλευτο βραβείο χωρίς το οποίο δεν έχουμε υπόσταση στον κόσμο.

Η Καραντίνα δεν Στραγγαλίζει Γυναίκες, οι Γυναικοκτόνοι το Κάνουν

peny

H ιδέα πως οι γυναίκες αξίζουν βία όταν «πρήζουν» τον σύντροφό τους έχει τόσο φυσικοποιηθεί που έχει γίνει αποδεκτή και από τις ίδιες τις γυναίκες. Βλέπουμε συχνά γυναίκες που νιώθουν ενοχές επειδή «προκάλεσαν» έναν άντρα αντιμιλώντας του ή «γκρινιάζοντας» ή βλέπουμε γυναίκες σαν την Πένυ που θα νομίζουν ότι τυχαίνει να είναι ζωντανές επειδή ήταν προσεκτικές και ήξεραν να συγκρατούν την γλώσσα τους. Σε κάθε περίπτωση αυτό που θεωρείται αυτονόητο είναι ότι οι γυναίκες είναι το φύλο που ενοχλεί, γκρινιάζει, πρήζει και οι άντρες αυτοί που αναπόφευκτα θα χειροδικήσουν σε αυτές τις περιπτώσεις. Εχει φροντίσει πρώτα η κοινωνία φυσικά να μας κορέσει με αστειάκια και εικόνες για ενοχλητικές, φλύαρες, γκρινιάρες γυναίκες παρουσιάζοντάς τις με τέτοιον τρόπο μέσα από την αντρική ματιά που η σφαλιάρα να έρχεται ως λύτρωση για τον κακόμοιρο τον άντρα που αναγκάζεται να τις ανέχεται. Η «γκρίνια» ή η «μουρμούρα» θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο χαρακτηριστικό άλλωστε, σπάνια βλέπουμε τις έννοιες να χρησιμοποιουνται αναφορικά με άντρες.
Η Πένυ από δω είναι από τις γυναίκες με εσωτερικευμένο μισογυνισμό που έχουν αναλάβει την τήρηση της πατριαρχικής τάξης διδάσκοντας στις άλλες γυναίκες τους κανόνες της σωστής θηλυκότητας, προτρέποντάς της να το βουλώνουν και να το ρίχνουν στο νοικοκυριό για να παραμείνουν ζωντανές. Και έτσι, αντι να προστατέψει τις γυναικες όπως υποκρίνεται, απλά ξεπλένει τους άντρες που ασκούν βία προσφέροντας τους το τέλειο πατριαρχικό άλλοθι: η γυναίκα τους «επρηζε» και γι αυτό της αξίζει θάνατος, ή έστω μια σφαλιάρα.

Οι «Αδύναμοι» Άνθρωποι δεν Αξίζουν Βία

angelinos 2

Aς πούμε οτι οι γυναίκες που μπλέκουν με κακοποιητικούς άντρες κάνουν κακές επιλογές. Ας υποθέσουμε, για χάρη της συζήτησης και μόνο, ότι οι κακοποιητές φαίνονται από την αρχή, ότι δεν εμφανίζονται ως καλά παιδιά, ως γαλάζιοι πρίγκηπες που θα σε βάζουν σε βάθρο και σου τάζουν ένα λαμπερό μέλλον, ότι δεν περιμένουν υπολογιστικά να δεθείς ή να εξαρτηθείς αρκετά από αυτούς (συναισθηματικά ή οικονομικά, συχνα με ένα παιδί ) για να ξεκινήσουν την κακοποίηση ούτε ότι πέφτουν στα πόδια σου και σου υπόσχονται να αλλάξουν κάθε φορά που τάχα «ξεφυγαν», φτάνοντας στα άκρα για να σε ευχαριστήσουν μέχρι να τους συγχωρέσεις. Έστω λοιπόν ότι οι γυναικες που μπλέκουν με αυτούς τους άντρες είναι μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών, που είτε είναι αδύναμοι χαρακτήρες και δεν μπορούν να φύγουν εγκαίρως, είτε εχουν οπως ειπε στην αρχική του ανάρητηση ο Angelinos «daddy issues» είτε βρε παιδί μου ειναι ηλίθιες, με ένα πραγματικά χαμηλό IQ οπως με επιμέλεια θα κατέγραφε ένας οπαδός της ευγονικής.

Είναι λοιπόν αδύναμες, δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους, έχουν ψυχολογικά προβλήματα επειδή ο πατέρας τους τους εγκατέλειψε ή δεν τις αγάπησε ποτέ και κάνουν συνεχώς λαθος επιλογές γιατί τους λείπει η κριτική ικανότητα και η ψυχική δύναμη. Από πότε ρε μισάνθρωπα απόβλητα η τιμωρία για το «εγκλημα» του να είσαι ηλίθιος ή αδύναμος κ με τραυματική παιδική ηλικία η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ο θάνατος και το ξύλο? Τι είδους κοινωνικός δαρβινισμός είναι αυτός που επιτάσσει να ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ οι «ηλιθιες» γυναίκες επειδή δεν τους έκοβε περισσότερο? Πόση σκατοψυχιά πρέπει να κουβαλάς για να λες οτι στις γυναίκες αυτές αξίζει ο φόνος και η κακοποίηση? Τόσο πολύ σας έχουν ποτίσει με την νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα περί επιβίωσης του ισχυρότερου που έχετε χάσει κάθε ενσυναίσθηση για τους αδύναμους ανθρώπους? Οταν μιλάω για την φετιχοποίηση της Δυναμικής Γυναίκας κάποι@ ξυνίζουν την μούρη τους γιατί θεωρούν οτι απώτερος στόχος του φεμινισμού είναι να γίνουμε όλες δυναμικές πολεμίστριες. ΟΧΙ, στόχος του φεμινισμιού είναι να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να μπορούν να επιβιώσουν και οι αδύναμοι, ΑΥΤΟΣ είναι έτσι κι αλλιώς ό στόχος της δημιουργίας κοινωνιών και πολιτισμού, όχι να αφεθεί ο καθένας στην μοίρα του!

Είναι βέβαια και αυτή η ουδτερότητα που ζέχνει μισογυνισμό. Οι γυναίκες τάχα αξίζουν όσα παθαίνουν γιατί κάνουν κακές επιλογές, εντελώς συμπωματικά βέβαια δεν ακούμε ποτέ για άντρες που επειδή ήταν αδύναμοι ή έκαναν σεξ με πολλές κατέληξαν βιασμένοι, χτυπημένοι, δολοφονημένοι. Εντελώς συμπωματικα είναι μόνο οι αδύναμες γυναίκες που «τιμωρούνταΙ» για τις κακές τους επιλογές και η κοινωνία επικροτεί. Δεν δολοφονούνται κάθε λίγες μέρες άντρες από γυναικες επειδή έκαναν
«κακές επιλογές» όπως να πιουν ή να κοιμηθούν με πολλές ή να θέλουν παρτούζες ούτε ακούμε για άντρες που λόγω των mommy issues τους αξίζουν σπασμένα πλευρά και μαυρισμένα μάτια. Είναι περιέργως ΜΟΝΟ τις γυναικες που βρίσκεται κάθε φορά ένας άντρας τιμωρός για να τους δώσει αυτό που άξιζαν. Μα πώς στο καλό κυκλοφορούν τόσοι κακοποιητικοί άντρες εκεί γύρω, αυτό δεν το αναρωτιόμαστε ποτε. Μας αρκεί να περιγράφουμε τις γυναικες ως χαζές υποθέτοντας ότι οι άντρες γλιτώνουν από τις συνέπειες γιατί απλά είναι εκ φύσεως πιο έξυπνοι και δυνμικοί.

ΥΓ: Τα δυο αυτά ειναι σχόλια στην αρχική ανάρητηση του Angelinos που πανηγύριζε για τον θάνατο και την κακοποιηση των γυναικών, το πρώτο το ίδιου, το άλλο μιας φίλης του

Πράγματα που θα Κάνει μια Pick-me για Ένα Μπισκότο

25 πράγματα που δεν μπορεί να κανει μια γυναικα

Την Σοφι δεν την ενδιαφέρει η ισότητα και όλα τα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι άντρες και οι γυναικες όχι. Δεν την ενδιαφέρει ούτε η αυτονομία της. Η Σόφι είναι διατεθειμένη να θυσιάσει την αυτονομία της με αντάλλαγμα την αντρική αποδοχή. Όπως πολλές αντιφεμινίστριες γυναικες η Σοφι έχει μάθει να ετεροκαθορίζεται μέσα από την αντρική έγκριση. Δε θέλει η πολλή αυτονομία της να τρομάξει τους άντρες, αλλά δεν κάθεται να αναρωτηθεί γιατί οι άντρες νιώθουν ευνουχισμένοι από την γυναικεία αυτονομία και γιατι ο ανδρισμός τους βασίζεται στο κατά πόσο οι γυναικες εξαρτώνται από αυτούς. Η Σόφι θεωρεί οτι η πολλή αυτονομία μας κάνει λεσβίες, περιέργως όμως η πολλή αυτονομία δεν έκανε ποτέ τους άντρες γκέι γιατι η αυτονομία θεωρείται αντρικό, αρρενωπό χαρακτηριστικό. Οι άντρες μπορεί να είναι αυτόνομοι χωρίς να απωθούν τις γυναικες, οι γυναικες όμως χάνουν την θηλυκότητά τους και άρα ό,τι τις κάνει επιθυμητές στα μάτια των αντρών. Χρειάζεται αυτονομία με μέτρο, τόση ώστε να μην είσαι μια θλιβερή clingy κολλιτσίδα αλλά όχι τόση που να νιώθει οτι αν τον χάσεις δε θα πέσεις να πεθάνεις. Θέλει τόση αυτονομία όση απαιτείται για να σε κάνει ελκυστική στα μάτια των αντρών.

Η Σόφι ειναι χαρακτηριστικό παράδειγμα pick-me γυναικας που βασικός της στόχος έιναι να την διαλέξει ένας άντρας σαν τον Πάνο και ειναι διατεθειμένη να επιτεθει στις άλλες γυναίκες για να κερδίσει το βραβείο. Γι αυτό είθισται να δίνει συχνά τέτοιου είδους παραστάσεις, επιτελώντας τον ρόλο της pick-me και σηματοδοτώντας ότι δεν είναι σαν εκείνες της σπαστικές φεμινίστριες περιμένοντας οι σεξιστές άντρες να τσιμπήσουν το δόλωμα. Η Σόφι νιώθει καλά με την επιβράβευση αυτή γιατί όλες μας έτσι μας εκπαίδευσε η πατριαρχία, να εκτελούμε κάτι τέτοια τρίκ με αντάλλαγμα ένα μπισκοτάκι και ένα νοερό χάιδεμα στο κεφαλάκι ενώ μας λένε «καλό κορίτσι». Η Σοφι παρηγορεί τον εαυτό της λέγοντάς του οτι οι θυσίες που κάνει αξίζουν γιατί μπορεί να χάνει την αυτονομία της και όλα αυτά τα πράγματα που δεν μπορεί να κάνει επειδή είναι γυναικά, αλλά τουλάχιστον κάποιος θα της ανοίξει την πόρτα ή όταν με το καλό μείνει έγκυος κάποιος θα της προσφέρει τη θέση κι αυτό θα την κάνει να νιώσει όμορφα. Γιατί η πατριαρχία αυτό μας έχει διδάξει, να νιώθουμε περήφανες που αρκούμαστε στα λίγα και να να επιδιδόμαστε σε μια διαρκή μειοδοσία για τα μάτια των αντρών. Όσα πιο λίγα ζητάμε τόσο ανεβαίνει η αξία μας στο χρηματιστήριο της πατριαρχίας. Μόνο που ρε Σοφι, η μετοχή του μπισκότου δεν αξίζει πια τόσα πολλά, δεν χρειάζεται πια να πέφτουμε τόσο χαμηλά.

Το Κάλεσμα της Φύσης

οταν σου λεω δε θελω να γινω μανα μη λες θα αλλάξεις γνώμη

Για γυναίκες που καταδικάζουν τον εαυτό τους σε μια μίζερη ύπαρξη όπου δε θα βιώσουν «την χαρά της μητρότητας που φέρνει η αποδοχή στο κάλεσμα της φύσης’, οι γυναικες που δε θελουν παιδιά αντιμετωπίζουν ανέκαθεν υπερβολική επιθετικότητα. Σχεδόν σαν αντί για τον εαυτό τους να βλάπτουν ευθέως τους σχολιαστές και τις σχολιάστριες. Ο Δημήτρης είναι τουλάχιστον ο πιο ειλικρινής: η καταδίκη των γυναικών που δε σκοπεύουν να κανουν παιδιά απορρέει από τον υπαρξιακό φόβο ότι θα εξαφανιστούμε από προσώπου γης. Μπορεί ο φόβος να μην είναι ρεαλιστικός σε έναν πλανήτη με δισεκατομμύρια ανθρώπους, γίνεται όμως αν με τον όρο «κοινωνία» εννοούμε -όπως δείχνει και ο Θωμάς- το εκάστοτε έθνος. Η αναπαραγωγή του έθνους γίνεται έτσι αυτοσκοπός το οποίο είναι γελοίο αν αναλογιστούμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας έθνη, φύλα και εθνοτικές ομάδες έχουν δημιουργηθεί και έχουν χαθεί από προσώπου γης και δεν τρέχει και τίποτα γιατί αυτό που αλλάζει ουσιαστικά είναι το όνομα που δίνει μια ομάδα στον εαυτό της.

Η κατασκευή της λεγόμενης «γυναικείας φύσης» και του «Μητρικού ενστίκτου» είναι μια επινόηση με σκοπό να οδηγήσει τις γυναικες να κάνουν παιδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν. Το οτι δεν αποτελεί κάποια βιολογική πραγματικότητα είναι εμφανες από την συνεχή αύξηση των γυναικών που δε θέλουν παιδιά όσο απελευθερώνονται από τους εξαναγκασμούς της πατριαρχίας, από τις χιλιάδες εκτρώσεις και από τις γυναίκες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Ο τρόπος της πατριαρχίας να διαχειριστεί τις πραγματικότητες αυτές είναι απλά να κατασκευάσει τις γυναίκες αυτές ως ιδιαιτέρως τερατώδεις. ΌΛΕΣ οι γυναικες θέλουν παιδιά εκτός από αυτές που δε θέλουν, οι τελευταίες όμως είναι τέρατα εγωισμού ή φόνισσες εμβρύων και όχι αληθινές γυναικες άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην άρνηση και την γνωστική ασυμφωνία πιστεύοντας στην ύπαρξη κάποιου βιολογικού πεπρωμένου.

Ο παραδοσιακός πατριαρχικός τρόπος που η κοινωνία εξανάγκαζε τις γυναικες να κάνει παιδιά ήταν να τους στερήσει κάθε άλλο μέσο για την επιβίωσή τους και να ταυτίζει την αξία τους με την παραγωγή απογόνων για χάρη των αντρών. Να σημειωθεί βέβαια ότι σε άλλες εποχές οι γυναίκες είχαν και περισσότερη βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών από ολοκληρη την κοινότητα καθώς δε ζούσαν σε διαμερίσματα σε πυρηνικές οικογένειας των δύο ατόμων. Τώρα που οι γυναικες αποκτούν την οικονομική τους ανεξαρτησία αλλά η ευθύνη της ανατροφής των παιδιών παραμένει σχεδον αποκλειστικά σε αυτές, τα μέσα πίεσης είναι κυρίως πολιτισμικά και κοινωνικά και κυμαίνονται από το πατρονάρισμα ( «θες να κάνεις παιδιά απλά δεν το χεις καταλάβει. Κάνε και θα δεις -αν όχι no refunds, sorry), τον στιγματισμό ως εγωίστριες ή θύματα του καπιταλισμού, και την απειλή τους με εξοστρακισμό από την κοινωνία (μείνε λοιπόν στην άκρη σου, όχι στην κοινωνία).

Το πιο θλιβερό από όλα όμως είναι οι ίδιες οι γυναικες που έχοντας απορροφήσει την πατριαρχική προπαγάνδα καταλήγουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως μισούς ανθρώπους. Οι άντρες είναι ολόκληροι άνθρωποι εκ γενετής, οι γυναικες όμως παραμένουν λειψές, κάτι λιγότερο από άνθρωποι μέχρι την γέννα. Η ίδια η αυτοεικόνα των γυνακών ως όχι ανθρώπων αλλά μόνο ως εν δυνάμει παραγωγούς άλλων ανθρώπων (ολόκληρων αν είναι αγόρια, μισών αν είναι κορίτσια) είναι η χειρότερη μορφή εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

Δύο Λόγοι που οι Γυναίκες Κάνουν Victim Blaming

14xrono

Κάθε φορά που μία γυναίκα κάνει victim blaming (κατηγορεί το θύμα)ή slut shaming (επιτίθεται στη σεξουαλικότητα μιας άλλης γυναικας) ΔΥΟ πράγματα είναι αυτά που θέλει να πετύχει:

1)να μαζέψει κανένα μπισκοτάκι, λίγη σκόρπια αποδοχή δηλαδή, διακηρύσσοντας την δική της ηθική ανωτερότητα και σεμνότητα, συμμετέχοντας στην κουλτούρα υποτίμησης των γυναικών με την ελπίδα ότι αυτή θε ξεχωρίσει από αυτες και θα μεγιστοποιήση την αξία της σε βάρος άλλων γυναικών

2) να εκφράσει την φαντασίωσή της ότι σε αυτήν την ίδια δε θα συνέβαινε ποτέ αυτό που συνέβη σε μία άλλη γυναικα , οτι κανείς δε θα τολμούσε να την ακουμπήσει, να τη βιάσει, να την χουφτώσει, να την μειώσει γιατί ειναι πολύ δυναμική, έχει πολλή αυτοπεποίθηση, είναι πολύ σίγουρη για το εαυτό της και γιατί πιστεύει οτι αν υπακούει όλους τους πατριαρχικούς κανόνες τίποτα κακό δε θα τις συμβεί. Κι αν της συνέβαινε κάτι θα ουρλιαζε, θα του έσπαγε το χέρι, θα τον σκότωνε ή έστω θα πηγαινε στην αστυνομία, θα τον έκανε ρεζίλι, θα το έλεγε σε όλους γιατί δεν είναι ένα παθητικό θύμα και γιατί η παθητικότητα είναι σημάδι ενοχής. Αυτή είναι μια θλιβερή προσπάθεια να ξορκίσει το κακό και να καθησυχάσει τον εαυτό της πείθοντάς τον οτι ο κόσμος είναι δίκαιος και οι αξιοσέβαστες και δυναμικες γυναικες δεν βιάζονται ούτε παρενοχλούνται. Βιάζονται και παρενοχλούνται μονο αυτές στις οποίες αξίζει και αυτή δεν είναι έτσι, οπότε όλα καλά, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Η διατήρηση της ψευδαίσθησης οτι ο κόσμος είναι δίκιαιος (γνωστό ως Just World Hypothesis) και οι ηθικοί κανόνες υπάρχουν για να μας προτατεύουν βοηθάει πολλές γυναικες να επιβιώσουν σε έναν σκληρό και παράλογο πατριαρχικό κόσμο χωρίς να κλονιστεί η ψυχική τους υγεία και χωρίς να ξεβολευτούν από τις βεβαιότητες που τους προσφέρει η πατριαρχία