Με Πόσους Έχεις Πάει;

57289483_655797684850548_7214516541461626880_nΑυτό βρέθηκε στο περιοδικό Miss glitter mag, ένα περιοδικό που απευθύνεται σε νεαρά κορίτσια. Και είναι πολύ ενδεικτικό της πατριαρχίας πως τα γυναικεια περιοδικά εκπαιδεύουν τις γυναίκες να αποδέχονται τα πατριαρχικά στερεότυπα αντί να τα αποτινάξουν, να προσαρμόζονται σε αυτά και να χαϊδεύουν τις αντρικές ανασφάλειες και σεξιστικές αντιλήψεις αντί να τις αμφισβητούν και να τις ξεμπροστιάζουν.

Είναι τεράστια ξεφτίλα που εν έτει 2019 ο/η συντάκτης/ρια αντί να συμβουλέψει την αναγνώστρια να υπερασπιστεί τον εαυτό της, να της καλλιεργήσει την περηφάνια για την σεξουαλικότητά της και την αυτοπεποίθηση πως δεν οφείλει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν με πόσους έχει κοιμηθεί, αντί να της εξηγήσει ότι ένας άντρας που θα την κρίνει από τον αριθμό των αντρών με τους οποίους έχει κάνει σεξ δεν είναι ακριβώς ένας άντρας που αξίζει να αγχώνεται πώς να κρατήσει , την συμβουλεύει αντ’αυτού να πει ψέματα για να τον κάνει να αισθανθεί καλύτερα και να καθησυχάσει το αντρικό του εγώ -το οποίο ειναι αναπόσπαστα δεμένο με τον έλεγχο ενός γυναικείου σώματος.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατι τόσες πολλές γυναίκες πάσχουν από εσωτερικευμένο μισογυνισμό και απορρίπτουν τον φεμινισμό. Τα γυναικεία περιοδικά ήταν και είναι πολύ σημαντικό πεδίο εκπαίδευσης στην επιτέλεση της θηλυκότητας και δυστυχώς ποτέ δεν είχαν το συμφέρον τον ίδιων των γυναικών στον πυρήνα τους -ακριβώς όπως και τα αντρικά περιοδικά άλλωστε.

 

Advertisements

We read this article so that you don’t have to: Υπάρχουν κι οι Γυναίκες που Κοιτάνε την Ψυχή, όχι την Τσέπη

Υπάρχουν και γυναίκες

We read this article so that you don’t have to:
Υπάρχουν κι οι γυναίκες που κοιτάνε την ψυχή, όχι την τσέπη

Υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες (δηλαδή ΕΓΩ). ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΜΕ!
<insert φωτογραφία μοιραίας γυναίκας με μελαγχολικό βλέμμα που αντιπροσωπεύει το πώς βλέπει η συντάκτρια τον εαυτό της>

Το κείμενο αυτό είναι ένα μεγάλο ξεκάθαρο pick-me που νικάει όλα τα pick-me που έχουν γραφτεί ποτέ. To pick-me είναι μία μορφή επιτέλεσης όπου μία γυναίκα (ή και ένας άντρας) διατυμπανίζει το πόσο διαφορετική είναι από τις άλλες γυναίκες (συγκεκριμένα από το πώς εκλαμβάνει η ίδια τις άλλες γυναίκες) με σκοπό να κάνει έναν άντρα να την διαλέξει ή έστω να της χαρίσει την αποδοχή του. Το να προσπαθείς να κάνεις έναν άντρα να σε διαλέξει δεν είναι απο μόνο του πρόβλημα. Όταν όμως γίνεται μειώνοντας τις άλλες γυναίκες και αναπαράγοντας μισογυνικά στερότυπα με σκοπό να πλασάρεις τον εαυτό σου ως σπάνια εξαίρεση σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος για τις γυναίκες ως σύνολο, είναι βαθιά μισογυνικό. Στο πλαίσιο του discourse αυτού οι γυναίκες όντως αξίζουν άσχημη συμπεριφορά, η μόνη ένστασή τους είναι να μην την πληρώνουν Αυτές-που-δεν-είναι-σαν-τις-Αλλες

Οι pick me έχουν εμποτιστεί τόσο βαθιά με τα μισογυνικά στερεότυπα που πιστεύουν οτι αξίζουν σεβασμό και αγάπη απλά επειδή δεν μοιάζουν σε αυτά. Οι pick me δεν κάθονται να αμφισβητήσουν ούτε το αν το στερεότυπο είναι όντως πραγματικό (δηλαδή αν μία γυναίκα που κοιτάει την τσέπη αποτελεί τόσο συχνό φαινόμενο όσο η πατριαρχία θέλει να πιστέψουμε) ούτε να σκεφτούν τι ζόρια τραβάνε με την υποτιθέμενη στερεοτυπική αυτή γυναίκα (δηλαδή τι ζόρια τραβάνε με τις «τσούλες» ή με τις γυναίκες που δεν δέχονται να φορέσουν ποδιά). Οι γυναίκες αυτές ενδιαφέρονται απλά να χρησιμοποιήσουν τον μισογυνισμό προς όφελός τους βροντοφωνάζοντας ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ!

Αυτές-που-δεν-Είναι-σαν-τις-Άλλες είναι σχεδόν πάντα γυναίκες που θεωρούν τις εαυτές τους φύλακες «παραδοσιακών» αξιών και τον φεμινισμό εχθρό οπότε προσπαθούν να εξαργυρώσουν το αντιφεμινιστικό πνεύμα της εποχής προς όφελός τους. Ταυτόχρονα βέβαια δεν παραλείπουν ποτέ να δηλώσουν πόσο δυναμικές και ανεξάρτητες είναι -γιατί στο κάτω κάτω έχουν διαβάσει πως οι δυναμικές γυναίκες και όχι οι «γυναικούλες» αρέσουν στους άντρες. Είναι με λίγα λόγια κι αυτές Δυναμικές Αντιφεμινίστριες™, όπου απολαμβάνουν τα αγαθά που έδωσε ο φεμινισμός στις γυναίκες προσποιούμενες όμως πως αυτά οφείλονται στην εξαιρετική προσωπικότητά τους.

Τα άρθρα σαν αυτά έχουν δύο target groups: τις χιλιάδες γυναίκες που κι αυτές πιστεύουν οτι δεν είναι σαν τις άλλες και διεκδικούν την πατριαρχική επιβράβευση και τους άντρες που σπεύδουν να τους δώσουν την ψήφο τους και τα πατριαρχικά τους cookies προς παραδειγματισμό των υπολοίπων. Λίγα πράγματα άλλωστε λατρεύουν οι σεξιστές περισσότερο από το να βλέπουν γυναίκες να ανταγωνίζονται για χάρη τους και οι pick-me δεν τους χαλάνε το χατήρι.

Στο Κάτω Κάτω της Γραφής από ένα Πουλί Ήρθαμε στον Κόσμο Αυτόν

50428475_283669302321812_7965231280969220096_n

Θέλω να πιστεύω πως όταν λέει ότι όλοι από ένα πουλί ήρθαμε στον κόσμο να εννοεί τον πελαργό.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι κάθε γυναίκα που απορρίπτει τον φεμινισμό οφείλει σήμερα να το κάνει πάντα τονίζοντας 1) τη σημασία του πουλιού και γενικά των αντρών στη ζωή της και 2) το πόσο δυναμική και διεκδικητική είναι η ίδια. Το σχόλιο αυτό συμπυκνώνει ένα νέο τύπο θηλυκότητας, αυτόν της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™, , που προωθείται από το μετα-φεμινιστικό discourse -το πλαίσιο δηλαδή που επικράτησε μετά την έλευση του φεμινισμού αλλά φροντίζει να αγνοεί τον φεμινισμό και να προσποιείται ότι έχει επιτευχθεί η πλήρης ισότητα.

Ο τύπος αυτός θηλυκότητας έχει υποχρέωση συνεχώς να διακηρύσσει πόσο σεξουαλική αλλά και δυναμική είναι και ταυτόχρονα να απορρίπτει τον φεμινισμό ακριβώς επειδή απολαμβάνει το σεξ και έχει δυνατή προσωπικότητα -υπονοώντας δηλαδή ότι το να είσαι φεμινίστρια αποκλείει αυτά τα δύο. Ο τύπος της θηλυκότητας που απορρίπτει τον φεμινισμό γιατί θεωρεί τον άντρα εκ φύσεως ανώτερο και αποδέχεται την υποταγή της δεν αρμόζει στον Δυτικό κόσμο και αποδίδεται από αυτόν στις γυναίκες της «Ανατολής». Η Δυτική αντιφεμινίστρια αντιθέτως είναι αυτή που αγαπάει το (ετεροφυλόφιλο) σεξ και δεν έχει βιώσει σεξισμό γιατί τον έχει απωθήσει με την δύναμη της προσωπικότητας ως ασπίδα. Η ιδία αρέσκεται να πιστεύει ότι είναι διεκδικητική, επειδή όμως αυτό το κάνει σε ατομικό και όχι σε συλλογικό επίπεδο παραμένει ευάλωτη απέναντι στην πατριαρχική εξουσία.

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς των αντιφεμινιστριών πως οι ίδιες δεν έχουν βιώσει ποτέ τον σεξισμό ή αντρική παραβιαστική συμπεριφορά, προσωπικά διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Τον σεξισμό και την παραβιαστικότητα η κοινωνία μας έχει μάθει να τα φυσικοποιούμε αλλά και να τα εκλογικεύουμε τόσο πολύ που καταλήγουμε σχεδόν να μην τα βλέπουμε χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία. Ακόμα και αν αληθεύει όμως και η συγκεκριμένη στάθηκε τόσο τυχερή, κάθε αντιφεμινίστρια έχει ζήσει στον ίδιο κόσμο με εμάς, όπου η απειλή της αντρικής βίας είναι υπαρκτή. Δεν υπάρχει γυναίκα που δεν της έχουν πει να προσέχει, να μην γυρνάει αργά σπίτι της ή να μην της έχουν δώσει οδηγίες για το πώς να αποφύγει τον βιασμό. Επομένως ακόμα και δεν έχει βιώσει την σεξουαλική βία ως προσωπική εμπειρία, έχει αναγκαστεί να προσαρμόσει τη ζωή της σε αυτήν. Και το γεγονός ότι δεν αμφισβήτησε ποτέ τους κανόνες του πατριαρχικού παιχνιδιού δεν την κάνει δυνατή αλλά μάλλον αδύναμη να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα αντί να βυθιστεί στην άρνηση

Το Παράπονο των Cool Girls®

47048909_2070620932993935_9082899925938733056_n

Εδώ έχουμε μια χαρακτηριστική περίπτωση Cool Girl® που νομίζει ότι της αξίζει περισσότερος σεβασμός από τις άλλες γυναίκες ακριβώς επειδή φέρει (εκλαμβανόμενα ως) αντρικά χαρακτηριστικά. Ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι γυναίκες να θέλουν να αποστασιοποιηθούν από το ίδιο τους το φύλο ακριβώς επειδή και οι ίδιες το θεωρούν υποδεέστερο και έχουν πλήρως εσωτερικεύσει τις πατριαρχικές ιδέες περί γυναικείας κατωτερότητας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν αυτοσεβασμό είναι να αφομοιώσουν «αντρικές» συμπεριφορές και προτιμήσεις ακριβώς επειδή οι αντίστοιχες γυναικείες έχουν υποτιμηθεί. Το να απολαμβάνεις πχ μια μπύρα θεωρείται εγγενώς ανώτερο από το να απολαμβάνεις έναν spicy pumpkin latte, το να βλέπεις ποδόσφαιρο πλασάρεται εντελώς αυθόρμητα ως ανώτερο του να βλέπεις Next Top Model και το South Park είναι φυσικά απείρως πιο cool από το Sex and the City. Όλα αυτά για κανέναν άλλον λόγο πέραν του ότι τα πράγματα που σχετίζονται με γυναίκες αυτόματα υποβαθμίζονται. Οι γυναίκες δεν υποτιμήθηκαν επειδή δεν είχαν αρκετά ενδιαφέρουσες προσωπικότητες ή πολύ σημαντικά επιτεύγματα να επιδείξουν, επειδή δεν ήταν αρκετά δυναμικές, cool και ξεχωριστές, υποτιμήθηκαν λόγω μιας αυθαίρετης διάκρισης που αφορά το φύλο τους και ξεπερνά το προσωπικό. Γι’ αυτό και η ανισότητα δεν μπορεί να ξεπεραστεί ατομικά όσο ξεχωριστή κι αν είσαι, αλλά μόνο συλλογικά.

Τα Cool Girls® είναι στην πραγματικότητα γυναίκες που στηρίζουν την πατριαρχία και προσδοκούν καλύτερη μεταχείριση ως επιβράβευση. Τα Cool Girls® στην ουσία λένε ότι στηρίζουν την εξευτελιστική συμπεριφορά των αντρών προς άλλες γυναίκες αρκεί στις ίδιες να συμπεριφέρονται καλύτερα όταν αυτές συμμορφώνονται με τα αντρικά κριτήρια. Ο λόγος που ούτε τα Cool Girls καταφέρνουν να υπερβούν την πατριαρχία απαντάει και στην ερώτηση που θέτει στο τέλος το Cool Girl® της φωτογραφίας: Επειδή όσο είσαι γυναίκα σε μία μισογυνική κοινωνία κανείς δεν σου εγγυάται τον σεβασμό όσο κι αν προσπαθείς να μοιάσεις στο προνομιούχο φύλο. Κι αυτό δεν είναι επειδή δεν ξέρουν ότι δεν-είσαι-σαν-τις-άλλες αλλά γιατί παραμένεις γυναίκα με τους άντρες κριτές σου. Η λύση λοιπόν είναι να παλέψεις ενάντια σε αυτό το σύστημα και όχι να προσπαθείς να βρεις το παραθυράκι για να ξεφύγεις από αυτό ούτε φυσικά να προσπαθήσεις να κερδίσεις πατριαρχικά cookies εις βάρος των υπόλοιπων γυναικών.

Ένας Σεξιστής Καθηγητής και μια Cool Φοιτήτρια

27042996_341216863021622_235549529_n

Όταν η γράφουσα σπούδαζε στο Σάουθαμπτον με άλλα 40 αγόρια (γιατί ήταν cool girl και one of the guys, όχι καμία χαζοβιόλα να δηλώσει καμιά φιλολογία ή κανένα παιδαγωγικό και να σπουδάζει με άλλες 40 γκόμενες που θα λένε όλο για νύχια και μαλλιά) αντικειμενοποιήθηκε σεξουαλικά από έναν καθηγητή της μπροστά σε όλη την τάξη και είδε ότι μωρέ δεν είναι και τίποτα τρομερό, μπορείς να το αντιμετωπίσεις και με χιούμορ. Το περιστατικό αυτό δεν υπάγεται αναγκαστικά στο πεδίο της σεξουαλικής παρενόχλησης, είναι σίγουρα όμως ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς μια γυναίκα που κινείται σε «ανδρικούς» χώρους παίρνει από νωρίς το μήνυμα ότι this is a man’s world, ότι της επιτρέπεται να είναι εκεί και ίσως και να διαπρέψει, θα παίζει όμως με τους όρους των αντρών, θα έχει πλήρη επίγνωση ότι είναι όχι φοιτήτρια αλλά ΓΥΝΑΙΚΑ φοιτήτρια, θα αναγκάζεται αν θέλει να τα πάει καλά με τους άντρες να γελάει με τα σεξιστικά τους αστεία και να τα κάνει γαργάρα αλλιώς θα απομονωθεί ως η αγάμητη, υστερική φεμινίστρια. Το περιστατικό που περιγράφει δεν είναι μακριά από την εμπειρία μας καθώς όλες έχουμε γελάσει κάποια στιγμή με την ίδια μας την αντικειμενοποίηση ή με ένα σεξιστικό αστείο επειδή αυτό είναι πάντα ευκολότερο, επειδή οι γυναίκες μαθαίνουν από νωρίς να είναι προσαρμοστικές στον σεξιστικό κόσμο που ζουν και είναι εύλογο να αποδέχονται συχνότερα τον ρόλο τους σε αυτόν τον κόσμο αντί να τον αμφισβητούν καθώς οι άντρες θα τις επιβραβεύσουν γι αυτό ενώ διαφορετικά θα υποστεί τις ανάλογες κοινωνικές ποινές.

Το αστείο που περιγράφει δεν εξισώνει τον συμπαθή (?) καθηγητή με κανέναν βιαστή, αλλά τον κάνει έναν άντρα σεξιστή που αρνείται να δει την γυναίκα πέρα από την γυναικεία της ιδιότητα, που δεν τον ενδιαφέρει αν τα αστεία του κάνουν τις γυναίκες να νιώθουν άβολα και που σίγουρα δεν καταλαβαίνει το βάρος της θέσης του. Στην ουσία αυτό που έκανε και ο ίδιος ήταν male bonding με τους άλλους άντρες που ήταν παρόντες χρησιμοποιώντας απλά την μοναδική γυναικά φοιτήτρια ως εργαλείο για να δώσει το μήνυμα «είμαι ένας από εσάς». Το ότι η συντάκτρια της ανάρτησης δεν έδειξε να ενοχλείται από αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδικασία ήταν συναινετική καθώς σίγουρα ο καθηγητής δεν είχε την ίδια στο μυαλό του όταν έκανε το σχόλιο αλλά τους άντρες φοιτητές που θα το έβρισκαν διασκεδαστικό.

Το να αναφέρεις αυτό το περιστατικό ως εκτροχιασμό στη συζήτηση για την σεξουαλική παρενόχληση και ως υπόνοια ότι κάποιες γυναίκες είναι υπερβολικές σε αντίθεση με εσένα που είσαι cool μπορεί να είναι είτε μια προσπάθεια να κερδίσεις πατριαρχικά cookies, είτε ένας μηχανισμός άμυνας για να απωθήσεις το γεγονός ότι ένας καθηγητής έκανε άλλους 40 άντρες να σε φανταστούν γυμνή, είτε και τα δύο μαζί.

~Hürrfem Sultan

We Read This Article So That You Don’t Have To: «Ναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ε, και;»

We Read This Article So That You Don’t Have To: «Ναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ε, και;»
Στο άρθρο αυτό η συγγραφέας Χριστίνα Ταχιάου ενσαρκώνει την καρικατούρα της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™* η οποία νομίζει ότι η πατριαρχία είναι ένα φαινόμενο το οποίο κάθε γυναίκα οφείλει να αντιμάχεται ατομικά και όχι συλλογικά. Πρεσβεύοντας τα νεοφιλελεύθερα ιδανικά, η συλλογική δράση απαξιώνεται, ενώ η ατομική δράση προβάλλεται ως λύση. Η συγγραφέας δεν έχει συγκεκριμένες προτάσεις αλλά προσφέρει ως παράδειγμα τακτικές όπως η λεκτική απάντηση, θεωρώντας προφανώς πως αν την πεις στο αφεντικό σου ή αν ειρωνευτείς τον καθηγητή σου, η αίσθηση empowerment που αυτό θα σου προσδώσει (και που πιθανότατα θα συνοδευτεί με μία απόλυση ή έναν κακό βαθμό) θα εξαφανίσουν τις συστημικές δομές που είναι ακριβώς αυτές που δίνουν την εξουσία σε τέτοιου είδους άντρες να εκμεταλλεύονται τη θέση τους. Το όλο κείμενό της διαπνέεται από τον φόβο κι άλλων συντηρητικών γυναικών (βλ. και συνέντευξη Tomi Lahren*) να στιγματιστούν ως «θύματα», αφού στο νεοφιλελεύθερο νου αυτό παρουσιάζεται ως προσωπική αποτυχία της καθεμιάς και όχι ως σύμπτωμα του συστήματος.Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ πιστεύει πως αν είναι αρκετά δυναμική και επιθετική (δηλαδή αν αποκτήσει παραδοσιακά αντρικές αρετές που δε θα συνοδεύονται όμως με την αντίστοιχη κοινωνική/πολιτισμική/θεσμική εξουσία), μπορεί μόνη της να αντιμετωπίσει την πατριαρχία και φαινόμενα όπως η σεξουαλική παρενόχληση. Εκτός φυσικά από το -όπως πολλές γυναίκες πολύ καλά γνωρίζουν- μη ρεαλιστικό χαρακτήρα τέτοιων privileged συμβουλών, που σίγουρα δεν προέρχονται από γυναίκες που παλεύουν να επιβιώσουν ή να πάρουν ένα πτυχίο, η συγγραφέας αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που προτείνει είναι μάλλον θεραπεία παρά πρόληψη. Η συγγραφέας προτείνει πώς θα αντιδράσουμε ΑΦΟΥ συμβεί η σεξουαλική παρενόχληση. Πώς αυτό λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί πρόληψη, ακόμα και με τα στάνταρ που θέτει η ίδια? Στην πρόληψη στοχεύουν αντιθέτως τα σποτάκια όπως αυτά της ΓΓΙΦ, της καμπάνιας #metoo και κάθε φεμινιστικής πρωτοβουλίας που στόχο έχει να αναδείξει το πρόβλημα και να αντιστρέψει το κλίμα στο οποίο ζουν οι γυναίκες. Πρόληψη είναι η καταπολέμηση της κουλτούρας του βιασμού, όχι να συμβουλεύουμε τις γυναίκες πώς μόνες τους η καθεμιά να τα βάλουνε με ένα σύστημα χιλιάδων χρόνων που  έχει απομονώσει τη μία από την άλλη, έτσι ώστε συχνά να μην συνειδητοποιούν καν πόσο διαδεδομένο είναι το πρόβλημα.

~Hürrfem Sultan

*https://naieisaimisogynis.com/2016/06/27/i-dynamiki-antifeministria/

*https://naieisaimisogynis.com/2017/07/19/mia-syndhritiki-gynaika-pou-de-thelei-na-einai-thyma/

Εσωτερικευμένος Μισογυνισμός και Κανονικοποίηση της Σεξουαλικής Παρενόχλησης

μαρω βαμβούνη

Εδώ παρατηρούμε με θλίψη την περίπτωση μιας γυναίκας που όχι μόνο έχει υποταχθεί πλήρως στην μοίρα της στην πατριαρχία αλλά και που συμβουλεύει κι άλλες γυναίκες να κάνουν το ίδιο. Το παράδειγμα αυτό εσωτερικευμένου μισογυνισμού υποδηλώνει πως δεν υπάρχουν τόσο γυναίκες που δεν έχουν βιώσει την πατριαρχία στο πετσί τους επειδή ήταν πολύ τυχερές ή πολύ προνομιούχες αλλά περισσότερο γυναίκες που το έχουν αποδεχθεί αυτό ως πλήρως φυσιολογικό και αναμενόμενο κομμάτι της ζωής και που έχουν καταπιεί αμάσητη την πατριαρχική λογική σύμφωνα με την οποία τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες δεν είναι τόσο σοβαρά όσο αυτά που αντιμετωπίζουν και οι άντρες.

Τι κερδίζουν οι γυναίκες αυτές που αναπαράγουν την κυρίαρχη ρητορική και αστυνομεύουν τις άλλες γυναίκες που αντιστέκονται σε αυτή? Δύο πράγματα. Το ένα είναι τα πατριαρχικά cookies από άντρες που τις αναδεικνύουν ως σωστά πρότυπα θηλυκότητας, ως τα Καλά Κορίτσια που κάνουν το χρέος τους και βγάζουν το σκασμό και δεν τους κάνουν τη ζωή δύσκολη ούτε τους κάνουν να αισθάνονται άβολα φέρνοντας στην επιφάνεια προβλήματα που δεν τους αφορούν. Το ποστ της άλλωστε είναι γεμάτο από αντρικά σχόλια τύπου «να αγιάσει το στόμα σου» και η πατριαρχία όχι μόνο έχει μάθει τις γυναίκες να εκτιμούν την επιβράβευση αυτή αλλά τις ανταμείβει ακριβώς με αυτό που στερεί από όσες γυναίκες τολμούν να μιλήσουν -συχνά με επαγγελματική επιτυχία και ευκαιρίες καριέρας που ίσως μία γυναίκα που είχε μιλήσει κατά τους αφεντικού της ή κάποιου ανωτέρου της να μην είχε.

Το δεύτερο όφελος είναι κυρίως ψυχολογικό. Οι γυναίκες που έχουν αντιμετωπίσει σεξουαλική παρενόχληση -ή ακόμα και επίθεση όπως υπονοεί με την «πιο επικίνδυνη περίπτωση» δεν είναι πάντα εύκολο να επεξεργαστούν το τραύμα τους αλλά και γενικότερα το γεγονός πως ζουν σε έναν κόσμο όπου κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή αυτό να τους ξανασυμβεί. Πολλές λοιπόν βρίσκουν ευκολότερο να το απορρίψουν ως άνευ σημασίας, ως κάτι που μπορείς να απωθήσεις με ένα κυριακάτικο χαμόγελο και λίγη θετική σκέψη. Κάπως έτσι διατηρούν την ψευδαίσθηση πως έχουν τον έλεγχο μιας κατάστασης που όμως στην ουσία απορρέει από ένα σύστημα το οποίο είναι πέρα από τις ίδιες, που δεν εξαφανίζεται αν εσύ απλά «απομακρυνθείς» από συγκεκριμένα άτομα και που θέλει πολύ κουράγιο να τα βάλεις μαζί του.

Πολλ@ θα σπεύσουν να πουν πως οι γυναίκες που εκφράζουν τέτοιες ιδέες είναι χειρότερες από τους άντρες που εκφράζουν παρόμοιες αντιλήψεις. Και είναι αλήθεια πως οι γυναίκες αυτές γίνονται κατά κάποιο τρόπο συνένοχες στο πέπλο σιωπής που καλύπτει ενδημικά φαινόμενα όπως η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας και η κουλτούρα του βιασμού γενικότερα. Όσο όμως κι αν ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός και η «ψευδής συνείδηση» τέτοιων γυναικών βάζουν και τις υπόλοιπες σε κίνδυνο, ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι συνήθως οι γυναίκες αυτές που βιάζουν και παρενοχλούν σεξουαλικά και από αυτή την άποψη δεν είναι χειρότερες όση θλίψη ή και αποτροπιασμό κι αν προκαλούν.

~Hürrfem Sultan