Malala vs Kylie Jenner

Θα πίστευα ότι το μίσος προς τις Kardashian είναι ένα γνήσιο ταξικό, αντικαπιταλιστικό μίσος (και θα το επικροτούσα) αν εκεί που έβλεπα συγκρίσεις των Kardashians με ακτιβίστριες, επιστημόνισσες και «σωστές» κυρίες έβλεπα συγκρίσεις του Jeff Bezos με άντρες μοντέλα, έβλεπα memes τύπου «σε έναν κόσμο γεμάτο Elon Musks γίνε ένας Einstein», αν οι άντρες celebrities αντιπαραβάλλονταν εξίσου συχνά με άντρες ακτιβιστές, αν οι άντρες μεγαλοαστοί γελοιοποιούνταν εξίσου συχνά για τα εμφυτεύματα μαλλιών και τα λοιπά μερεμέτια ή τα κότερα που αγοράζουν λες και αυτό είναι το πρόβλημα στον καπιταλισμό.

Αντιθέτως, είναι μόνο οι γυναίκες που συγκρίνονται συνεχώς μεταξύ τους λες και μπορούν να υπάρξουν μόνο δύο είδη γυνακών. Ο γνήσιος μισογυνισμός μπορεί να μετατραπεί σε δήθεν πολιτικό σχολιασμό, ακόμα και σε woke σχόλιο, αρκεί να επιλέξεις μια πιο αγνή και λιγότερο (στερεοτυπικά) σέξι γυναικα με κοινωνικό έργο να την αντιπαραβάλλεις με τον στόχο, στον οποίο στη συνέχεια μπορείς να διοχετεύεις όλο τον μισογυνισμό σου. Στο κάτω κάτω συγκρινόμενες με την Μαλάλα όλες άχρηστες χαραμοφάισσες θα νιώθαμε, ακόμα και χωρίς Ferrari ή πλαστικές.

Προσέξτε βέβαια εδώ την αναφορά στις πλαστικές, λες και οι πλαστικές είναι κακό, λες και η Mαλάλα δεν αναγκάστηκε να κάνει πλαστικές μετά την επίθεση που δέχτηκε. Φυσικά αυτές θεωρούνται απαραίτητες μόνο όταν έχει επέλθει κάποια ακραία παραμόρφωση η οποία θεωρείται αναγκαίο να διορθωθεί -σε έναν κόσμο όμως που η εμφάνιση δε θα είχε καμία σημασία θα χρειάζονταν ακόμα κι αυτές? Σε μία κοινωνία που οι γυναίκες πιέζονται συνεχώς να βλέπουν τον εαυτό τους ως ατελή, ποιος ειναι αυτός που θα χαράξει το όριο ανάμεσα στις θεμιτές και μη θεμιτές πλαστικές όταν όλες τους επιβάλλονται από τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι και βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας μέσα από μια συνεχή αλληλεπίδραση με τα πρότυπα ομορφιάς? Ποιος τολμά να κατηγορεί τις γυναίκες που κάνουν πλαστικές σε μια κοινωνία που τελικά το υπέρτατο ιδανικό για μια γυναικα είναι να θεωρείται «ομορφη»- ή μάλλον «απείρως ομορφότερη» σε σύγκριση με τις άλλες? Αλήθεια, εχετε ακούσει ποτέ να πλέκουν τα εγκώμια ενός άντρα ακτιβιστή ή ενός επιστήμονα αποκαλώντας τον «ομοροφο», έστω και μεταφορικά -ξέρετε, «στην ψυχή»- συγκρίνοντάς τον ξερω γω με τον Jason Momoa? Γιατί κάθε σύγκριση μεταξύ γυναικών πρέπει να κλείνει με κάποιο αόρατο μήλο της Εριδος να παραδίδεται σε μια από αυτές λες και είμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό για το ποια θεωρείται ομορφότερη -κάτι που είδαμε και στην ανάρτηση που συνέκρινε την πυροσβέστισσα με τις παίκτριες reality.

Σε αυτο να ομολογήσω ότι μου φαίνεται γελοίο να κατηγορούμε τους πλούσιος πως αγοράζουν Ferrari και ξοδεύουν τα λεφτά τους σε πολυτελή προιόντα. Δε θέλουμε εκατομμυριουχου που ξοδεύουν συνετά τα λεφτά τους ούτε που ζουν μια ταπεινή και σεμνή ζωή. Δε θέλουμε ΚΑΘΟΛΟΥ εκατομμυριούχους. Δε θέλουμε πλούσιους που ξοδεύουν λεφτά στο φιλανθρωπικό έργο (και οι Kardashians ξοδεύουν πολλά), θέλουμε μια κοινωνία που δε θα εξαρτάται από την φιλανθρωπία και την υποτιθέμενη μεγαλοψυχία (και τις δημόσιες σχέσεις) των πλουσίων. Η ανισότητα και συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια λίγων είναι εκμετάλλευση ακόμα και όταν τα λεφτά τους σαπίζουν στην τράπεζα -ακόμα και τότε εξακολουθούν να έχουν καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίας υγείας και εκπαίδευσης από εμας άλλωστε, δεν είναι η Ferrari ή το κότερο το πρόβλημα. Ούτε είναι η προτεσταντική ηθική των πλουσίων που θα πρέπει να συσσωρεύουν χρήμα χωρίς να το ξοδεύουν που θα τους εξιλεώσει για την εκμεταάλλευση της εργασίας τρίτων.

Τα Media βέβαια δεν κάλυψαν ΜΟΝΟ την μία ιστορία, η Malala αποτελεί κι αυτή (δικαίως) μια διασημότητα και είναι σχεδόν όσο αναγνωρίσιμη είναι και μια Kardashian, ένα φεμινιστικό ίνδαλμα που γίνεται οικουμενικά αποδεκτό ακριβώς επειδή αφορά δικαιώματα γυναικών σε κάποια Μουσουλμανική χώρα και όχι στη Δύση.

Και για να προλάβω τους κουτοπόνηρους brocialists και τις pick-me που θα σπέύσουν να μας κατηγορήσουν για νεοφιλελέ και να πουν οτι πλασάρουμε τις Kardashian ως φεμινιστικά είδωλα: όχι, δεν είναι «φεμινστικά είδωλα» οποιες γυναικες αναγκαζόμαστε να υπερασπιστούμε από τον μισογυνισμό. Οι Kardashians δεν είναι ούτε ινδάλματα, ούτε πρότυπα για εμάς αλλά ούτε ενσαρκώνουν και το απόλυτο κακό και την ηθική παρακμή επειδή το πρόβλημα μας είναι τα ρηχά reality. Δεν ενσαρκωνουν καλά καλά τον καπιταλισμό οταν υπάρχουν πολλοί πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο . Και ακόμα και αν το έκαναν το είδος της κριτικής που δέχονται ΔΕΝ είναι αυθεντικά ταξική, είναι εξώφθαλμα μισογυνική, ανάγεται οριακά σε ζήτημα αισθητικής και σωστής θηλυκότητας και δε θα την καταπιούμε απλά για να πουλήσουμε φτηνό αντικαπιταλισμό ούτε καθωσπρεπισμό.

Having said that, eat the rich. Ναι, και τις Kardashians. Αλλά όχι μόνο τις Kardashian, λες και αποτελούν κάποιο ξεχωριστό είδος φαινομένου αποκομμένο από τον παγκόσμιο καπιταλισμό στον οποίο το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου συγκεντρώνεται (όχι τυχάια) σε ΑΝΤΡΙΚΑ χέρια.

Το Bachelor είναι μια Καλύτερη Μεταφορά για τον Καπιταλισμό

Αυτή τη βδομάδα, αφού μάθαμε ότι οι γυναίκες θα πρέπει να μάθουν να επιλέγουν τους εθελοντές πυροσβέστες αλλίως τους αξίζει ένας βιαστής, μάθαμε επιτέλους και τι πρέπει να κανουν για να αξίζουν ισότητα: κυριολεκτικά να ριχτούν στην φωτιά! Τόσο καιρό μας έλεγαν ότι πρέπει να πάμε στο στρατό να πεθάνουμε για την μαμά πατρίδα, αλλά τα καλοκαίρια θυμόμαστε ξαφνικά και τους πυροσβέστες όπως στη διάρκεια της καραντίνας θυμηθήκαμε την αξία των νοσηλευτ@ν και των «essential workers» στα σουπερ μάρκετ. Προφανώς, αν είσαι παίκτρια ριάλιτυ δεν μπορείς να σταθείς ισότιμα δίπλα στους άντρες.

Εκτός φυσικά αν οι άντρες αυτοί είναι οι παίκτες του ριάλιτυ Τhe Bachelorette, δλδ του προγράμματος που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο -12 άντρες να ανταγωνίζονται για μια γυναίκα. Έχω περιέργεια τι θα πουν όλοι αυτοί όταν πληροφορηθούν για την ύπαρξή του. Θα σημαίνει τότε ότι οι άντρες ενισχύουν τον μύθο ότι φτιασιδώνονται, φουσκώνουν και φλερξάρουν τους μύες τους πλασάροντας τον εαυτό τους ως αντικείμενα με μοναδικό σκοπό στη ζωή τους την επιλογή μιας νύφης? Οχι φυσικά, γιατί όπως έχουμε πει τα στερεότυπα λειτουργούν ακριβώς μέσω ενός confirmation bias -μιας τάσης να αυτοεπιβεβαιώονται. Οταν οι γυναίκες ανταγωνίζονται φταίει που ειναι εκ φύσεως κατίνες με μοναδικό σκοπό της ζωής τους τον γάμο. Όταν οι άντρες ανταγωνίζονται φταίει η τεστοστερόνη και * ανοίγει bot με bullshit εξηγήσεις εξελικτικής ψυχολογίας* πως σκοπός τους είναι να επιλεχθούν από το θηλυκό με σκοπό την διαιώνιση του DNA τους. Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι μετά από 21 σεζόν America’s Next Top Model όπου οι αντιζηλείες ανάμεσα στις παίκτριες θεωρούνταν απόδειξη της γυναικείας ανταγωνιστικότητας, με το που έβαλαν και άντρες κάναν τσαμπουκά και πιάστηκαν στα χέρια. Οι αντροκαβγάζες άραγε πουλάνε εξίσου κι αν ναί γιατι δεν υπάρχει η λέξη «αντροκαβγάς»?

Αλήθεια, για τον άντρα που μπήκε στο reality για να διαλέξει ανάμεσα από τις 12 «φτιασιδωμένες» κούκλες, πώς και δεν λέγεται τίποτα αρνητικό? Οι άντρες θεωρείται φυσιολογικό να έχουν ως μόνη φιλοδοξία να βρουν μια τέτοια γυναίκα και είναι απλά οι γυναίκες που θα πρέπει να πασχίζουν να αποδείξουν ότι είναι κάτι καλύτερο? Αν οι άντρες δε θέλουν κάτι περισσότερο από μια παθητική νύφη, μια «χαμογελαστή γατούλα» και συμπεριφέρονται ως θύματα της γυναικείας σεξουαλικότητας, τι έχει να πει για τους ίδους αυτό το reality και γιατί η προσοχή μας στρέφεται πάλι στις γυναίκες που τάχα βγάζουν το κακό όνομα στο γυναικείο φύλο ενώ οι άντρες παραμένουν στο απυρόβλητο και δεν έχουν ποτέ τίποτα να αποδείξουν? Γιατί είναι πάντα οι γυναίκες που αστυνομεύονται και κατηγορούνται για τις αποτυχίες μας στον αγώνα για ισότητα?


Όπως και να έχει είναι ανόητο να πιστεύουμε πως οι συμμετέχοντες και συμμετέχουσες μπαίνουν στο συγκεκριμένο reality πραγματικά για να βρουν την αγάπη και όχι για να χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους τη δημοσιότητα που θα πάρουν επιδεικνύοντας και το αντίστοιχο agency (αυτενέργεια). Αν το συγκεκριμένο reality είναι προβληματικό ίσως να είναι στο βαθμό που παρουσιάζει τον γάμο ως κάτι που μπορεί να προκύψει σε συνθήκες εργοστασίου μέσα σε λίγες βδομάδες και λίγα ραντεβού, σαν μια επιλογή ανάλογη με αυτή ανάμεσα σε διαφορετικές μάρκες οδοντόκρεμας ή σαν χημική αντίδραση που θα συμβεί νομοτελειακά όταν βάλεις στον δοκιμαστικό σωλήνα τα απαραίτητα στοιχεία. Δεν είναι όμως κι αυτή η κριτική που απορρέει από τη κυρίαρχη ρομαντική αντίληψη του γάμου και την πολιτισμική παραδοχή πως αυτός οφείλει να προκύπτει μόνο από ένα μοιραίο συναπάντημα όπως στις ρομαντικές κομεντί? Στη σειρά Unreal πάντως, που αναφέρεται εμμέσως πλην σαφώς στα παρασκήνια της παραγωγής του Bachelor και Bachelorette, οι σεναριογράφοι δίνουν μια γεύση του χειριστικού τρόπου που κατευθύνονται οι παίκτες και οι παίκτριες καθώς και συχνά της κυνικότητας πίσω από τις επιλογές τους.

Μήπως το Bachelor και το Bachelorette θα ήταν μια πιο πετυχημένη μεταφορά του πως όλ@ μας πασχίζουμε να επιβιώσουμε στο καπιταλισμό και να επιλεχθούμε από τους εργοδότες μας?

H Βιολογικοποίηση των Κοινωνικά Κατασκευασμένων Διαφορών

οι αντρες εχουν οργασμο

Όταν η Mary Wollstonecraf εξέφρασε το 1790 την άποψη πως ο γάμος ήταν μια μορφή «νόμιμης πορνείας» δεν τοποθετήθηκε,όπως εσκεμμένα παρερμηνεύθηκε, εναντίον του θεσμού της οικογένειας ή των σχέσων με τους άντρες. Αυτό που εννοούσε ήταν ακριβώς αυτό που παραδέχεται και ο Θανάσης και πολλοί ακόμα άντρες: πως η πατριαρχία εκλαμβάνει τον γάμο ως μια ανταλλαγή σεξ με χρήματα. Μονο που σε αντίθεση με την σεξεργασία το χρηματικό αντίτιμο αυτό δεν ειναι προκαθορισμένο, στην πραγματικότητα οι άντρες αγοράζουν έτσι τις σεξουαλικές (αλλά και οικιακές) υπηρεσίες των γυναικών επ’αόριστον χωρίς οι γυναίκες να έχουν καθορισμένα δικαιώματα. Το σεξ στην πατριαρχία έτσι δεν έιναι μια αμοιβαία ικανοποίηση αλλά κάτι που η γυναίκα προσφέρει σε έναν άντρα με κάποιο αντάλλαγμα υπό θολούς όρους.

Για να δικαιολογήσουν αυτή την ρητορική οι οπαδοί της πατριαρχίας επιστρατεύουν διάφορες ψευδοεπιστημονικές πεποιθήσεις που επιβιώνουν ακόμα: το οτι η γυναίκα πχ δεν απολαμβάνει εκ φύσεως το σεξ γιατι δεν έχει οργασμό ή τουλάχιστον δεν τον έχει όπως ο άντρα. Το οτι η γυναικα φυσικά δεν εκσπερματώνει δεν σημαίνει οτι ο δικός της οργασμός είναι κατώτερος. Στην πατριαρχία όμως, όπου ο άντρας θεωρείται το μέτρο των πάντων τα δικά του γεννητικά όργανα και οι λειτουργίες τους αξιολογούνται πάντα ως ανώτερα -όπως πχ και στο «οι άντρες μπορούν να κατουράνε όρθιοι» το οποίο θεωρείται καλύτερο απλά επειδή μπορούν να το κάνουν οι άντρες-σημαίνει οτι μόνος «πραγματικός» όργασμός είναι αντρικός.

Η άλλη αγαπημένη ρητορική είναι πως η γυναίκα χρειάζεται την οικονομική και φυσική προστασία των αντρών, κάτι που μας παρουσιάζεται ως αυταπόδεικτο. Φυσικά δεν είναι γιατι εκτός του οτι η γυναίκα μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωσή της οταν η κοινωνία της επιτρέπει, ακομα και η ανατροφή των παιδιών μπορεί να γίνει συλλογικά όπως σε παλιότερες κοινωνίες. Απομονώνοντας όμως το ζευγάρια στην πυρηνική οικογένεια σε κάθε νοικοκυριό η γυναίκα πράγματι δυσκολεύεται συχνά να μεγαλώσει τα παιδιά μόνη της. Αυτό όμως δεν είναι παρά αποτέλεσμα της συγκεκριμένης καπιταλιστικής οργάνωσης, όπου δεν έχει την βοήθεια ούτε της κοινότητας (όπως σε εποχές όπου ακόμα και ο θηλασμός παιδιών γινόταν από άλλες μητέρες εκ περιτροπής) ούτε το κράτους, που θα προσφέρει τις απαραίτητες υποδομές. Η εξάρτησή της έτσι γίνεται μια πραγματικότητα που στη συνέχεια παρουσιάζεται ως βιολογικά αναπόφευκτη.

Η ιδέα πως οι άντρες είναι ικανοποιημένοι όταν πηγαίνουν με πολλές γυναίκες επειδή έχουν οργασμό παραβλέπει από τη μία ότι οργασμό έχουν και οι γυναίκες, οι οποίες κι αυτές μπορούν να απολαμβάνουν το σεξ με διαφορετικούς άντρες, και από την άλλη ότι η απόλαυση του σεξ δεν συνεπάγεται ούτε την σεξουαλική υποτέλεια της γυναίκας ούτε την πολυγαμία του άντρα -όπως φυσικά και καμία βιολογία δεν συνεπάγεται την μονογαμία της γυναίκας. Μπορούμε εύκολα
να φανταστούμε άλλωστε μια κοινωνία που οι η σεξουαλική ελευθερία των γυναικών θα οδηγεί σε περισσότερο σεξ συνολικά, η διαφορά θα είναι οτι όσο πιο ελεύθερες ειναι οι γυναίκες τόσο πιο πιθανό είναι να στερούνται σεξ τα μισογυνικά σκουπίδια που δε θα μπορουν πια να τις ελέγχουν.
Όλες αυτές οι ιδέες δεν είναι παρά πολιτισμικά κατασκευάσματα που παλιότερα πακετάρονταν με θρησκεία ενώ τώρα με ψευδοεπιστήμη και ανακυκλώνονται τόσο που στο τέλος να φαντάζουν ή μια και μοναδική αυτονόητη αλήθεια. Να μην ξεχάσουμε σε αυτό το σημείο ότι παρουσιάζοντας τους άντρες ως σεξουαλικά ακόρεστα ζώα, η πατριαρχία δεν καταπιέζει τους άντρες με ένα υποτιθέμενο «αντίστροφο σεξισμό» αλλά αντιθέτως στοχεύει στην βιολογικοποίηση των πολιτισμικά κατασκευασμένων διαφορών.