Γιατί Συνεχίζουμε να Πιστεύουμε ότι οι Γυναίκες λένε Ψέματα;

H Emily Ratajkowski, ένα από τα πλουσιότερα, διασημότερα και πιο επιτυχημένα μοντέλα στον κόσμο, καταγγέλει σεξουαλική κακοποίηση από φωτογράφο στο παρελθόν αλλά για το μέσο μισογυνικό σκουπίδι είναι πιο πιθανό να το κάνει απλά για την φήμη και την αποζημίωση από το απλά να λέει την αλήθεια -λες και είπε κάτι απίστευτο και απίθανο όπως ότι την απήγαγαν εξωγήινοι. Είναι βέβαια πολύ εύκολο να απαξιώσουμε το βίωμα μιας γυναικας και να την βγάλουμε «τρελή», ψέυτρα, εκδικητική όταν όλη η κοινωνία προσπαθεί να μας πείσει με χιλιάδες τρόπους -ανάμεσα στους οποίους και «αθώα» αστειάκια»- ότι οι γυναίκες είναι ύπουλες, αναποφάσιστες, φαντασιόπληκτες, υπερβολικές, «δεν ξέρουν τι θέλουν» και αλλάζουν γνώμη συνέχεια. Οι απεικονίσεις αυτες των γυναικών εξυπηρετούν ακριβώς στο να μειώνεται η αξιοπιστία τους με αποτέλεσμα ο λόγος τους και η μαρτυρία τους να μην έχει ποτέ ποτέ όση αξία έχει ενός άντρα ακόμα και όταν δεν φαίνεται να έχει ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο να πει ψέματα.

To οτι το καταγγέλει 8 χρόνια μετά βέβαια δεν σημαίνει ούτε ότι το ξέχασε στο ενδιάμεσο ούτε ότι λέει ψέματα. Σημαίνει οτι είναι πιο εύκολο για μία γυναίκα αφού έχει ξεπεράσει το τραύμα που της άφησε η κακοποιήση, να την καταγγείλει όταν πλέον ο άντρας που την κακοποίησε δεν μπορεί να ανακόψει την καριέρα της ή γενικά έχει μειωθεί η εξουσία του πάνω της αλλά και όταν οι κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησε το κίνημα του #Metoo το κάνουν πιο πιθανό να γίνει πιστευτή. Η Emily Ratajkowski χρησιμοποιεί δηλαδή το προνόμιό της για να μιλήσει για ένα γεγονός που βιώνουν χιλιάδες γυναικες, φανταστείτε όμως πόσες φτωχότερες και ασημότερες αποθαρρύνονται από την καταγγελία ακριβώς επειδή φοβούνται τις επιπτώσεις και επειδή θα κατηγορηθούν οτι το κάνουν για τα λεφτά και τη διασημότητα -γιατί όλες ξέρουμε τι ευχάριστη διασημότητα κερδίζεις όταν καταγγέλεις έναν ισχυρό άντρα.

Αλήθεια, όλα αυτά τα άσημα θύματα του Bill Cosby και άλλων διάσημων τα θυμάται ονομαστικά κανείς ή τσάμπα τον κατείγγειλαν για την φήμη και την δόξα που θα αποκτούσαν?

Όταν τα ΜΜΕ Εστιάζουν στην Φούστα των Μαθητριών

οι εφημερίδες δεν μπορούν να ξερασουν τον μισογυνισμο τους οσο ελεύθερα οσο ενα τυχαίο μισογυνικο τρολ, μπορούν όμως να στείλουν ενα υπορρητο μήνυμα συνοδεύοντας το άρθρο με την κατάλληλη φωτογραφία. Εδώ, παράλληλα με την φαινομενική καταδίκη του καθηγητή μεσω του κειμενου η φωτογραφία μαθητριων με κοντές φούστες οχι μόνο αισθητικοποιει την είδηση προσδιδοντας μια εσανς τσοντας αλλα υπονοεί αυτο που έχουμε ακούσει ξανα και ξανα: πώς είναι οι μαθήτριες που προκαλούν με τον τροπο που ντύνονται. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε πάντα τον ακραιο μισογυνισμο, οι λεπτομέρειες ειναι που κάνουν τη διαφορά 😉

H Σεξουαλική Βία ως «Καυτό» Νέο

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν γεμίσει με ειδήσεις σχετικά με την σεξουαλική βία που υφίστανται καθημερινά οι γυναίκες μπορεί να δίνει την ψευδαίσθηση ότι γίνεται κάποια φεμινιστική πρόοδος στην κοινωνία. Ορίστε, τι άλλο θέλουμε, τα θέματα που οι φεμινίστριες επισημαίνουν βρίσκουν το δρόμο τους στα πρωτοσέλιδα και κερδίζουν δημοσιότητα.

Στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο βάση στο πώς απεικονίζονται αυτές οι ειδήσεις από τα mainstream media, στον τρόπο που αισθητικοποιούνται και στην ουσία συγχέονται με γαργαλιστικά νέα και εικόνες . Η διαρροή προσωπικών στιγμών μετατρέπεται σε «ροζ» βίντεο, τα περιστατικά σεξουαλικής βίας σε άναμμα «φωτιάς», ο βιασμός (όπως έχουμε δει σε άλλες περιπτώσεις) σε αφορμή για φωτογραφίες με ψηλοτάκουνα, δικτυωτά καλσόν και κοντές φούστες. Προσέξτε εδώ την φωτογραφία που συνοδεύει την είδηση, μια γυναίκα που σφίγγει το σεντόνι, εικόνα που έχουμε συνδέσει με την ηδονή και την απόλαυση του γυναικείου οργασμού. Με τον τρόπο αυτό η φρικτή πραγματικότητα των γυναικών δεν αναδεικνύεται ως τέτοια αλλά απεικονίζεται με τρόπο που ανατροφοδοτεί την κουλτούρα του βιασμού όπου αυτός συγχέεται με το σεξ και μετατρέπεται σε άλλη μια ερεθιστική λεπτομέρεια, όπου τα όρια του σεξ με τον βιασμό είναι θολά και που τα πάντα παρουσιάζονται ως υλικό για τσόντα.

Όχι, τα ΜΜΕ δεν άρχισαν ξαφνικά να νοιάζονται για τα θύματα τις σεξουαλικής βίας, βρήκαν απλά άλλη μια ευκαιρία να περιγράψουν σκηνικά που θα ερεθίσουν την φαντασία και θα κερδίσουν εύκολα click, αποκομμένα από το πατριαρχικό συγκείμενό τους ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να τα ερμηνεύσουν ελεύθερα ως αποτέλεσμα της ηθικής κατάπτωσης των γυναικών ή των παρορμήσεων κάποιου «ανώμαλου». Η κουλτούρα του βιασμού άλλωστε δεν θέλει απαραίτητα την σεξουαλική βία μόνο κρυφή, θέλει αυτή να λειτουργεί ως συνεχής απειλή και ως παραδειγματισμός στο τι μπορεί να συμβεί στις γυναίκες που δεν «προσέχουν» αρκετά, που ξεφεύγουν από τα πατριαρχικά standards ή απλά τολμούν να αφήσουν το σπίτι τους. ΜΟΝΟ η φεμινιστική ανάλυση και παρουσίαση των περιστατικών βοηθά στην αποδόμησή της κουλτούρας του βιασμού, τα πατριαρχικά μέσα απλά την ενισχύουν εσκεμμένα χρησιμοποιώντας τα περιστατικά αυτά ως προσάναμμα για περισσότερη αντικειμενοποίηση των γυναικών και περισσότερη έμφυλη βία.

Όταν η Ντόμπρα Συμπεριφορά δεν Εκτιμάται

Υπάρχουν και αυτοί που με αφορμή κάθε ακραίο μισογυνικό περιστατικό (όπως η δήλωση του παίκτη ριάλιτι πως αν δεν «αδειάσει το πακέτο του» έχει βιασμό) ξερνάνε όλα τα απωθημένα που τους έχουν μείνει από τότε που η Αννούλα στο δημοτικό δεν διάλεξε τους ίδιους αλλά τον Γιαννάκη που ήταν Κακό Παιδί γιατί είχε καρφάκια και κολλούσε τις μασημένες τσίχλες του μέσα από το θρανίο. Το σύνδρομο του Καλού Παιδιού™ είναι αυτό που θα κάνει όλους αυτούς να κλαφτούν συνδέοντας τον μισογυνισμό με το γεγονός ότι αυτοί δεν βρίσκουν γκόμενα το οποίο στο μυαλό τους σημαίνει ότι είναι μόνοι τους επειδή παραείναι καλοί. Φυσικά το γεγονός ότι σπεύδουν να κατηγορήσουν για τους βιασμούς και τον μισογυνισμό τις ίδιες τις γυναίκες αποδεικνύει από μονο του ότι μόνο καλοί δεν είναι. Το entitlement που ζέχνουν δεν αργεί συνήθως να φανερωθεί λίγο παρακάτω όπου δείχνουν να θεωρούν ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε τον χρόνο και την προσοχή τους απλά επειδή αυτοί έχουν καλές προθέσεις, αγνοώντας ότι το να προσεγγίσεις μια γυναίκα που θεωρείς ξεχωριστεί δεν σημαίνει ότι κι αυτή αυτόματα θα σε βρει ξεχωριστό. Όταν αναμασάς μάλιστα ίδιες μισογυνικές παπαριές που έχουμε ακούσει εκατοντάδες φορές όχι μονο δεν είσαι ξεχωριστός αλλά και το ότι δείχνεις να πιστεύεις ότι δεν ανταποκρίνεται καμία επειδή εσύ εισαι πολύ αγνός και «αυθεντικός» βγάζει μια μιζέρια και μια κακομοιριά τα οποία είναι απωθητικα από χιλιόμετρα. Όταν δε θεωρείς ότι αυτές σε αγνοούν επειδή θέλουν «κυνήγι» και όχι επειδη απλά δεν τους ενδιαφέρεις δείχνεις ότι δεν απέχεις κι εσύ πολύ από τις παραβιαστικές πρακτικές του κρητικού που θεωρείς «απομίμηση άντρα» και τελικα και οι δύο σας δεν ειστε απομίμηση αλλά η ενσάρκωση της πολύ αυθεντικής τοξικής αρρενωπότητας.

Η σύγκριση πάντως που κάνει το κάθε αυτοαποακλούμενο Καλό Παιδί™ με τα πιο παραβιαστικά και ακραία πατριαρχικα στοιχεία δείχνει ότι στην ουσία ακόμα και αυτα επωφελούνται από τον βίαιο μισογυνισμό και τις κακοποιητικές συμπεριφορές μια μειοψηφίας γιατι έτσι μπορεί να προβάλει τον εαυτό του ως το καλο παιδί στο οποιό οφείλουμε ευγνωμοσύνη απλα και μόνο που δε θέλει να μας βιάσει ή δε μας βλέπει μονο «σαν ένα χωνί». Στο φινάλε, ο σίγουρος τρόπος για να ξεχωρίστε ένα Καλό Παιδί™ είναι από το γεγονός ότι προβάλλει τον αυτονόητο ανθρώπινο σεβασμό που ως προσόν και συγκριτικό πλεονέκτημα του.

Αντι να κατηγορείς τις γυναίκες για τους βιαστές κατηγόρησε την πατριαρχία που μαθαίνει στους άντρες ότι πρέπει να είναι «μάγκες» και στις γυναίκες ότι πρέπει να το ανέχονται γιατί boys will be boys. Αντί να κατηγορείς τις γυναίκες που σε αγνοούν μάθε να κάνεις την αυτοκριτική σου και μάθε ότι δε σου χρωστάνε ΤΙΠΟΤΑ.

Όταν Είσαι Υπερβολικά Καλός για να Ασχοληθείς με Reality

Πέρα από αυτούς που πήραν ευθέως υποστηρικτική θέση προς τον παίχτη reality που εξέφρασε την ματσιλα του με παραπάνω από έναν τρόπους, υπήρξαν κι αυτοί που πιο ύπουλα προσπάθησαν να κουκουλώσουν το ζήτημα στρέφοντας τη συζήτηση στην ποιότητα του προγράμματος. Η προσέγγιση αυτή όχι μόνο εκτροχιάζει εσκεμμένα το διάλογο για την κουλτούρα τον βιασμού προκειμένου να διακηρύξει τη δική τους διανοητική ανωτερότητα αλλά ταυτόχρονα υπονοεί οτι αφενός αν ασχολούμαστε μόνο με υψηλή κουλτούρα οι βιαστές θα μας προσπεράσουν και θα μας την χαρίσουν και αφετέρου αν ασχολούμαστε με trash κουλτούρα μάλλον στο φινάλε θα αξίζουμε τον βιασμό. Οι «εσείς φταίτε που βλέπετε βλακείες». παράλληλα αγνοούν πως ένα reality που παράγεται από ένα μεγάλο κανάλι αποτελεί είτε το θέλουμε είτε όχι mainstream ψυχαγωγία που την βλέπει χιλιάδες κόσμος και άρα είτε συμφωνούμε με το είδος αυτής της ψυχαγωγίας είτε όχι, είτε μας εκφράζει είτε όχι, οι χαρακτήρες και τα θέματα που προκύπτουν είναι πραγματικά -αυτό άλλωστε υπονοεί και ο όρος «reality». Φυσικά, οι ίδιοι δηθενοκουλτουριάρηδες, αν μιλήσουμε ποτέ για τον μισογυνισμό του Ταρκόφσκι ή του κλασικού, «ποιοτικού» σινεμά θα σφυράνε κλέφτικα γιατι ακριβώς γι αυτούς τα πάντα είναι θέμα αισθητικής και όχι ουσίας.

Όσον αφορά την υποκατηγορία των ποστ που σύγκριναν τον παίχτη του reality με τον πυροσβέστη που πέθανε εν ώρα υπηρεσίας(όπως στο παρακάτω ποστ ή σε αυτό το βίντεο: https://www.facebook.com/firerescueman/videos/10224056150408325/) θυμίζουν ένα πιο έμμεσο #NotAllMen με έξτρα δόση συναισθηματικού εκβιασμού που μάλιστα ρίχνει το βάρος στις γυναίκες που πρέπει να ξεχωρίσουν τα Καλά Παιδιά. Δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο στόχος αυτών των ποστ. Να μας δείξει οτι υπάρχουν και σωστοί άντρες αλλά εμείς εσκεμμένα και συνειδητά ασχολούμαστε με τους σκάρτους? Να μας μιλήσει για την ηθική κατάπτωση της κοινωνίας μας λες και η κουλτούρα του βιασμού εμφανίστηκε μόνο μαζί με τα reality και ίσως εξαιτίας αυτών? Ή γενικα να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση με την επίκληση στο συναίσθημα, συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα, δηλαδή μια είδηση θανάτου με ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα.

Ολοι αυτοί που έσπευσαν να συνδέσουν το θέμα της κουλτούρας του βιασμού με την έλλειψη ποιότητας στα reality καλό είναι αντί να μας πατρονάρουν να καταλάβουν οτι το ζήτημα που προέκυψε ήταν ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ και ΣΟΒΑΡΟ ζήτημα που αφορά τις ζωές των γυναικών και πολύ καλά κάναμε και ασχοληθήκαμε, είτε έχουμε δεί ποτε το Big Brother είτε όχι. Στην εποχή του διαδικτύου άλλωστε το εν λόγω απόσπασμα διαδόθηκε πολύ γρήγορα ακόμα και σε όσ@ς δεν είχαν ακούσει καν για το εν λόγω πρόγραμμα. Και καλό θα ήταν επίσης να μην χρησιμοποιούν τραγικούς θανάτους μόνο και μόνο για να μας νουθετήσουν δίνοντας την εντύπωση οτι τελικά όλη αυτή η συζήτηση ήταν ανούσια επειδή απλά ήταν ένα reality αφορμή για να γίνει.

Αντρικές Κουβέντες

Ο Παίκτης του reality που δήλωσε πως αν «δεν αδειάσει το πακέτο του» μια φορά τη μέρα έχει βιασμό μπορεί να αποπέμφθηκε θριαμβευτικά, σε ένα τελετουργικό εξορκισμού για να μας κάνει να αισθανθούμε ότι η παραγωγή και η κοινωνία σύσσωμη καταδικάζει τέτοιες ρητορικές, όπως ήταν φυσικό όμως βρήκε πολλούς υποστηρικτές -και δεν εννοούμε μόνο τους άλλους παίκτες που χασκογέλαγαν μαζί του.

Ας αποφασίσουν όμως οι απολογητές της πατριαρχίας, τι από τα δύο ισχύει? Οτι «δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι» ή ότι ΟΛΟΙ οι άντρες τα λένε αυτά με την παρέα τους? Είναι αυτές απλά «αντρικές κουβέντες» ή είναι ακραίες εξαιρέσεις? Και ας αποφασίσουν λίγο τι είναι τελικά το «Καλό Παιδί»? Είναι το κακόμοιρο ευαίσθητο αγόρι που σέβεται υπερβολικά τις γυναίκες και γι αυτό εκείνες δεν του δίνουν σημασία ή είναι αυτό που απλά επιτελεί μια επιφανειακή ευγένεια και κρατάει τις χυδαίες μισογυνικές σκέψεις για τον εαυτό του και την παρέα του? Επίσης ας αναλογιστούν λίγο, πώς γίνεται να είναι κάποιος «Καλό Παιδί» όταν δεν είναι καν καλός άνθρωπος, μισώντας και υποβιβάζοντας γυναίκες, χοντρά και ομοφυλόφιλα άτομα δηλαδή μάνι μάνι πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από τι κρίνεται η καλοσύνη κάποιου, από το πώς συμπεριφέρεται μόνο σε άλλους αρρενωπούς άντρες που θεωρεί ίσους του, καθώς οι υπόλοιποι είναι απλά λιγότερο άνθρωποι και δεν μετράνε?

Οσοι τον υπερασπίζονται γιατί τάχα τα είπε χωρίς να τα εννοεί, να ξέρει ότι οι πραγματικοί ή οι υποψήφιοι βιαστές δεν κάνουν ούτως ή άλλως τέτοιες διακρίσεις και ότι κάθε φορά που γελάτε με ένα τους «αστείο» για τον βιασμό απλά παίρνουν το μήνυμα οτι αυτό είναι αποδεκτό από την παρέα και ότι απλά έχει να κάνει με άλλους βιαστές-ή επίδοξους βιαστές- που τον καταλαβαίνουν και συμφωνούν μαζί του. Έτσι δημιουργείται ένα κλίμα συνενοχής όπου πολλοί καταλήγουν να πιστεύουν πως αφού όλοι γελάνε με τον βιασμό αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι τόσο κακό. Αυτό εννοούμε με τον όρο «κουλτούρα του βιασμού» και αν μας λέτε πως όλοι οι άντρες μιλάνε έτσι με την παρέα τους τότε όλοι συμμετέχουν σε αυτήν, δίνοντας το πράσινο φως στους επόμενους βιαστές.

Πώς το Γυναικείο Σώμα Κατασκευάζεται Κοινωνικά ως «Προκλητικό»

φοβαμαι μην ορμησω

 

Φοβάται μην ορμήσει ο επίδοξος βιαστής και ενώ αρχικά απευθύνεται στους υπόλοιπους άντρες, τους «μόρτηδες», που θα τον καταλάβουν και θα συμπάσχουν μαζί του, όταν μιλάει για τα σώματά μας απευθύνεται και σε εμάς, ως προειδοποίηση. Η κουλτούρα του βιασμού είναι ανάμεσα στα άλλα μέσο για male bonding άλλα και μέσο συμμόρφωσης των γυναικών που θα πρέπει να υποτάσσονται διαρκώς στους κανόνες της πατριαρχίας.

Οι οδηγίες παραμένουν εσκεμμένα ασαφείς έτσι ώστε σε περίπτωση σεξουαλικής επίθεσης να βρεθούμε υπόλογες ό,τι κι αν φοράμε. Η αναφορά στα πέλματα βέβαια μπορεί να προκαλέσει γελάκια και χαρακτηρισμούς περί «ανώμαλου» που θα υπονοεί ότι μέχρι τα «μπουτάκια» ο συντάκτης ήταν σωστός. Το μονό που αποδεικνύει όμως είναι ο ρόλος της κοινωνίας στην κανονικοποίηση της κουλτούρας του βιασμού και τη σεξουαλικής επίθεσης. Αν μη τι άλλο, η απόκλιση των σημείων του σώματός μας που τάχα προκαλούν από κουλτούρα σε κουλτούρα αλλά και από άντρα σε άντρα μας αποδεικνύει ότι τα σημεία αυτά δεν είναι παρά κοινωνικές κατασκευές, που αναδεικνύονται σε κόκκινές γραμμές πέρα από τις οποίες αξίζουμε τον βιασμό. Τα (γυναικεία) μπούτια, το στήθος, οι γλουτοί, τα πέλματα, οι γάμπες, τα μαλλιά έχουν όλα σεξουαλικοποιηθεί σε διαφορετικές κοινωνίες ή διαφορετικές εποχές όπως και υπήρξαν και κοινωνίες ή εποχές στις οποίες οι γυναίκες μπορούσαν να κυκλοφορούν γυμνόστηθες χωρίς να βιάζονται κάθε 5 λεπτά, χωρίς καν να προκαλούν τα βλέμματα, και γι αυτό ουδεμία σχέση έχει η σεξουαλικοποίηση τους με την «φύση».

Τι μας λέει όμως η πατριαρχία όταν μας προστάζει να καλύπτουμε το σώμα μας για να μη βιαστούμε? Μας λέει ότι το σώμα, το γυμνό σώμα αυτό με το οποίο γεννηθήκαμε και μας έδωσε η φύση, αξίζει εγγενώς τον βιασμό και μόνο κρύβοντας του σταματάμε να τον αξίζουμε. Η πατριαρχία παρουσιάζει με λίγα λόγια τους άντρες ως εκ φύσεως βιαστές αλλά και τις γυναίκες ως εκ φύσεως βιάσιμες επειδη απλά έχουν βυζιά, μπούτια και… πέλματα.

Οι Γυναίκες δεν Έχουν Παρορμήσεις

οι γυναικες δεν εχουν παρορμήσεις

Οι άντρες έχουν ορμές και γι αυτό παραβιάζουν τα σώματα των γυναικών. Και όσο παραβιάζουν τα σώματα των γυναικών τόσο επιβεβαιώνουν ότι έχουν ορμές. Το επιχείρημα έτσι λειτουργεί ταυτολογικά -δικαιολογούμε τους άντρες που παραβιάζουν τις γυναίκες γιατί δρουν παρορμητικά και όσο τις παραβιάζουν με την ανοχή της κοινωνίας τόσο επιβεβαιώνουν οτι αυτό οφείλεται στην υποτιθέμενη «αντρική φύση». Αντιθέτως, οι γυναίκες που κοινωνικοποιούνται έτσι ώστε να μη βλέπουν το σεξ και τα σώματα των άλλων ως τρόπαια και ως θηράματα επιβεβαιώνουν την υποτιθέμενη «γυναικεια φύση» ή οποία στερείται τάχα έντονης σεξουαλικότητας -γιατί δεν έχεις αρκετά έντονη σεξουαλικότητα αν δεν φτάσεις στο έγκλημα, όπως συμπτωματικά κάνουν πολλοί άντρες. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνονται κυκλικά οι προκατασκευασμένες πατριαρχικές ιδέες μας σχετικά με την αντρική και γυναικεία φύση που είναι φτιαγμένες ακριβώς έτσι ώστε να αναπαράγουν την αντρική κυριαρχία επί των γυναικών και να δικαιολογούν την κουλτούρα του βιασμού. Και μπορεί έτσι ο κάθε καραγκιόζης να φαντασιώνεται, από την ασφάλεια μιας κοινωνίας που σέβεται τα όρια και το σώμα του, 25χρονες γκόμενες με μεγάλα βυζιά και δερμάτινα να τον παρενοχλούν σεξουαλικά στα ΜΜΜ -γιατί αυτό εννοεί με τον όρο «γυναικες» και όχι φυσικά καμία που δεν είναι του γούστου του.

Πώς Γίνεται να σε Βιάσει ο Άντρας σου

τελικο

Μια γυναίκα καταγγέλλει ότι βιάστηκε πάνω από 100 φορές σε μια περίοδο απομόνωσης που οι σχετικές αρχές ήδη είχαν ανακοινώσει ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για έμφυλη βία και γίνεται αφορμή για ντουζίνες γέλια, κυρίως από άντρες. Το μεγάλο νούμερο βλέπετε τους ξύπνησε φαντασιώσεις πέρι ανδρικής «ζωηράδας» και «επιδόσεων» όπως λέγονται, τους ανακίνησε έναν θαυμασμό και μια ζήλεια για τον καρπερό βιαστή. Μέρος της κουλτούρας του βιασμού άλλωστε είναι ακριβώς αυτή εξύμνηση της αντρικής ζωτικότητας, των μεγάλων αριθμών σεξουαλικών επαφών, της αντρικής στύσης και αφθονίας εκσπερμάτισης. Όσο πιο πολύ γαμάει κάποιος τόσο πιο βαρβάτο αρσενικό θεωρείται και άρα το σεξ είναι αυτοσκοπός -το αν είναι συναινετικό ή οχι έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Όλα αυτα φυσικά αναμείχθηκαν και με το κωμικό α λα «Παντρεμένοι με Παιδιά» κλισέ σύμφωνα με το οποίο οι άντρες μετά το γάμο βαριούνται το σεξ με την σύζυγό τους και άρα το θύμα θα έπρεπε να νιώθει και τυχερή -εκατομμύρια άλλες θα ήθελαν έναν άντρα βιαστή σύμφωνα με τον σχολιαστή παρά μια ανέραστη ζωή χωρίς νόημα. Ο μισογυνισμός και η τοξική αρρενωπότητα μετατρέπει έτσι μια τραγική ιστορία βιασμού όχι μόνο σε αστειάκι αλλά και σε σενάριο για τσόντα, καθώς τα μισογυνικά μπάζα δεν έχουν κανέναν πρόβλημα μετατρέψουν τον πόνο τον γυναικών σε υλικό για μαλακία αλλά και τα MME παρουσιάζουν την σεξουαλική και έμφυλη βία με τέτοιο sensational τρόπο που να καταλήγει εύκολα να συγχέεται με το πορνό.

Φυσικά, όπως και σε κάθε περίπτωση συζυγικού βιασμού δεν λείπει και αυτός που δε θα μπορεί να συνειδητοποιήσει καν πώς γίνεται να υπάρξει βιασμός εντός γάμου. Οι γυναίκες οφείλουν σχεδόν εξ ορισμού σεξ στο συζυγό τους οποτεδήποτε αυτός το απαιτήσει άρα δεν μπορεί να υπάρξει βιασμός. Ο Δημήτρης μάλιστα θεωρεί πως όποιος άντρες σέβεται τα όρια και τις επιθυμίες της συντρόφου του έχει μπλέξει με λάθος γυναικά. Γιατι η ΣΩΣΤΗ σύζυγος είναι η πειθήνια γυναίκα που δε λέει ποτέ όχι, που είναι μονίμως διαθέσιμη, που βάζει τις δικές της επιθυμίες και διαθέσεις σε δεύτερη μοίρα, που εν ολίγοις λειτουργεί ως μια κούκλα του σεξ. Το γεγονός πως κάθε γυναικείο όχι ερμηνεύεται ως απόρριψη και σεξουαλική αποτυχία του άντρα που δεν την πηδάει καλά είναι βέβαια και ακριβώς ο λόγος που εκατομμύρια γυναίκες πιέζονται να πουν ναι ακόμα και όταν δεν έχουν όρεξη για να μην θίξουν τον αντρικό εγωισμό του συντρόφου τους, μετατρέποντας έτσι το σεξ σε υποχρέωση και όχι αμοιβαία ευχαριστηση.

Παραβιάσεις στα ΜΜΜ

ανωμαλίες στα ΜΜΜ

Η παραβίαση των γυναικείων σωμάτων είναι για άντρες σαν τον Τάκη και τον Χρήστο ένα παιχνίδι. Η παραβίαση όμως έχει δύο επίπεδα ευχαρίστησης, το ένα είναι να την διαπράττουν και το άλλο είναι να μιλάνε γι αυτή ακριβώς για να αποσπάσουν ως παράσημα τα γέλια αλλά και τις θυμωμένες αντιδράσεις. Το ότι ομολογούν την παραβιαστική τους συμπεριφορά δημόσια από τη μία αποδεικνύει ότι οι γυναίκες που διαμαρτύρονται για τις παραβιαστικές αυτές συμπεριφορές στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τις βγάζουν «τρελές» δεν το φαντάζονται όλα αυτά τα περιστατικά. Οι γυναίκες ξέρουν καλά πότε κάποιος τις άγγιξε τυχαία ή με σκοπό να παραβιάσει τον χώρο τους. Μαρτυρά όμως και το κλίμα ατιμωρησίας στο οποίο κινούνται, δηλαδή ένα πατριαρχικό περιβάλλον που εξασφαλίζει την σιωπή των γυναικών αλλά και την ελαφριά αντιμετώπιση των τρίτων γιατί είναι απλά άντρες «boys will be boys».

Να προσθέσουμε εδώ ότι τίποτα το «ανώμαλο» δεν έχουν αυτές οι συμπεριφορές, αντιθέτως παράγονται από την ίδια την πατριαρχία και γι αυτό αποτελούν μια κανονικότητα που όλες οι γυναίκες έχουν βιώσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. Ο χαρακτηρισμός «ανώμαλος» ψυχολογικοποιεί το γεγονός εστιάζοντας την προσοχή στον δήθεν «διεστραμμένο» δράστη αντί να εστιάζει στο γεγονός της παραβίασης του γυναικείου σώματος που συμβαίνει καθημερινά.