To victim-blaming το ορθόδοξο

To αρχετυπικό victim-blaming ειναι αυτό που ευθέως κατηγορεί τα θύματα αποδίδοντάς τους μεγαλύτερη ευθύνη από τον ίδιο τον θύτη. Έτσι κι εδώ, η συντάκτρια της ανάρτησης θεωρεί πως το πρόβλημα ξεκινάει από τις γυναίκες που ειναι «ηλίθιες» και δεν αντιδρούν παρά από αυτούς που κάνουν «τα αίσχη». Αυτό φυσικά υπονοεί πως τα αίσχη αυτα δε θα διαπράττονταν αλλά είναι οι ίδιες οι γυναικες που τα προκαλούν με την αδύναμία και την παθητικότητά τους, με λίγα λόγια ο κόσμος μας ήταν όμορφος και αγγελικά πλασμένος μέχρι που εμφανίστηκαν οι «ηλίθιες» και τότε κάποιοι άντρες, που μέχρι πριν δε θα τους περνούσε από το μυαλό, σκέφτηκαν «ρε μπας και να δοκιμάσουμε να κάνουμε τα αίσχη και να δούμε πώς θα πάει αυτό»? Υπάρχει μια αντίστροφη αιτιακή σχέση εδώ, όπου αντί να συνειδητοποιούμε οτι η πατριαρχία γεννά την παθητικότητα του θύματος, συμβαίνει το αντίθετο, η παθητικότητα του θύματος προκαλεί τον σεξισμό και τις παρενοχλήσεις.

Κεντρική θέση στο επιχειρημα της συντάκτριας εδώ έχει η δική της εμπειρία την οποία χρησιμοποιεί από τη μία για να επιβεβαιώση την κοσμοθεωρία ενός «δίκαιου κόσμου», και από την άλλη για να επιβεβαιώσει την ιδια ως δυναμική γυναικα που δεν της αξίζει η κακοποιηση, σε αντίθεση με τις άλλες, γιατί αυτό που την ενδιαφέρει περισσότερο είναι να εξυψωθεί η ιδια σε σχέση με τις αλλες γυναικες.

Η ειρωνεία είναι πως ενώ δέχεται πως οι παρενοχλήσεις και οι κακοποιήσεις είναι ο κανόνας, μεταφέρει την ευθύνη στα θύματα και την αντίδραση τους που λαμβάνει χώρα σε δεύτερο επίπεδο. Για την ίδια δηλαδή δεν έχει τόση σημασία που παρενοχλήθηκε στα 12 αλλά το οτι έγινε «χαμός» μετά, λες και ο χαμός θα ξε-κάνει, θα αντιστρέψει το τραύμα και την παρενόχληση. Με τον τρόπο αυτό καταφέρενει όχι μόνο να θεωρεί συνυπεύθυνα 12χρονα ή και μικρότερα παιδιά αλλά ουσιαστικά αποσιωπά και όλες αυτές τις περιπτώσεις που τα θύματα δολοφονήθηκαν ακριβώς επειδη αντέδρασαν και γι αυτό δεν μπόρεσε να ακολουθήσει κανένας χαμός γιατί έχασαν την φωνή τους για πάντα.

Η συντάκτρια καταλήγει να ξεπλένει τους κακοποιητές μεταφέροντας την ευθύνη στους πάντρες εκτός από τους ίδιους και για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι το victim blaming αυτό δεν το κάνουν γυναίκές που είχαν την τύχη να μην παρενοχληθούν ποτέ αλλά γυναικες που είναι και οι ίδιες θύματα, κατάφεραν όμως το τραύμα τους αυτό να το εργαλοποιήσουν εναντίον άλλων γυναικών για να διατηρήσουν την προσωπική ψευδαίσθηση ασφάλειας, δικαιοσύνης και δικής τους ανωτερότητας.

Η Ρομαντικοποίηση της Σεξουαλικής Παρενόχλησης

Όταν οι φεμινίστριες μιλάνε για την κουλτούρα του βιασμού που ωραιοποιεί την έμφυλη βία και την σεξουαλική παρενόχληση μας βγάζουν τρελές. Μα όχι, που του ακούσατε αυτό, μας λένε, όλοι σύσσωμοι καταδικάζουν τη βία και την παραβίαση του γυναικείου σώματος, μόνο κάτι «ανώμαλοι» περιθωριακοί την θεωρούν αποδεκτή.

Στο μεταξύ τέτοια άρθρα σε site τεράστιας επισκεψιμότητας όχι μόνο την κανονικοποιούν αλλά την εκθειάζουν κιόλας, παρουσιάζοντας την όχι μόνο ως κάτι αναπόφευκτο αλλά ως κάτι όμορφο και ρομαντικό, αναπολώντας την εποχή που οι γυναίκες παραβιάζονταν ακόμα συχνότερα, θεωρώντας το παραβιαστικό χούφτωμα «τέχνη» και την αγωνία των γυναικών στα μέσα μαζικής μεταφοράς μια «περιπέτεια».

Ο συντάκτης, μιλώντας ξεκάθαρα από τη οπτική του θύτη μας διαβεβαιώνει πως ο εφαψίας δεν είναι κανένας αγάμητος, απλά αντλεί απόλαυση από την παραβίαση των γυναικείων ορίων (άλλο ένα πράγμα που όταν το λένε οι φεμινίστριες τις βγάζουν τρελές). Ταυτόχρονα όμως υπονοεί οτι υπάρχουν γυναικες που την απολαμβάνουν κι αυτές. Ο άνθρωπος δηλαδή πιστεύει οτι υπάρχουν γυναίκες που ανυπομονούν να έρθει ο κάθε γλοιώδης τύπος να τις αγγίξει στο δρόμο τους για τη δουλειά ή το σπίτι γίατι η κουλτούρα του βιασμού έχει και αυτό το αποτέλεσμα: οι θύτες να θεωρούν πως τα θύματα καταβάθος γουστάρουν.

Τόσο πολύ έχει εμποτίσει ο μισογυνισμός τις συνειδήσεις τέτοιων αντρών και τόσο πολύ έχει διαστρεβλώσει την πραγματικότητά τους που δεν είναι να απορεί κανείς που βιαστές πείθουν τον εαυτό τους πως όντως τα θύματα απολαμβάνουν τον βιασμό τους επειδη παγώνουν από το φόβο ή ότι το παίζουν δύσκολες όταν αντιστέκονται.

Νοσταλγία, ρομαντικοποίηση, glorification της χρυσής εποχής της πατριαρχίας γιατί θα είναι και ο ρεπόρτερ «άντρας παλιάς κοπής» και μάλλον ο φεμινισμός θα του χαλάει την «μαγεία’.

Η Πατριαρχία θέλει να έχουμε όλες νταβατζή



Σύμφωνα με άρθρο της Ελεύθερης ώρας για το κύμα σεξουαλικών παρενοχλήσεων δεν φταίει η υπερβολική αρρενωπότητα αλλά αντιθέτως, η έλλειψη αρρενωπότητας και της απουσίας του άντρα προστάτη στο περιβάλλον του θύματος. Φαίνεται οτι οι απολογητές της πατριαρχίας δεν μπορούν να αποφασίσουν, τελικά φταίνε οι «άντρες παλαιάς κοπής» που δεν ξέρουν να δεχτούν το όχι ή οι άντρες «νέας κοπής» που δεν είναι αρκετά μάτσο για να σταματήσουν τους κακοποιητές.

Το να ισχυρίζεσαι βέβαια ότι το πρόβλημα θα λυνόταν με περισσότερη ματσίλα και βία από τους συγγενείς και φίλους των θυμάτων είναι σαν να ισχυρίζεσαι οτι η λύση για τις μαζικές δολοφονίες από κατόχους όπλων στις ΗΠΑ είναι περισσότερη οπλοκατοχή -αν ΌΛΟΙ είχαν όπλο, σύμφωνα με την παράλογη αυτή γραμμή σκέψης, θα συνέβαιναν μαγικά ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ δολοφονίες. Ακόμα πιο παράλογο βέβαια είναι να πιστεύεις ότι το πρόβλημα θα λυνόταν απλά με καταγγελίες στην Ελληνική Αστυνομία όταν πριν λίγες μέρες απόστρατος της σε άρθρο του ξέπλενε βιαστές και ομολογούσε ότι θα τους έλεγε και μπραβο!

Δεν μας λένε όμως όλοι αυτοί, πότε ήταν εκείνη μαγική εποχή που ο ρόλος του άντρα προστάτη εξασφάλιζε την ασφάλεια των γυναικών; Μήπως νομίζουν οτι ακριβώς επειδη οι γυναικες δεν μπορούσα να μιλήσουν και κανείς δεν τις πίστευε αυτές δεν συνέβαιναν; Μήπως νομίζουν ότι πρόκειται περί κάποιου σύγχρονου προβλήματος επειδή παλιά απλά το αγνοούσαν; Ονειρεύονται να επιστρέψουμε στις εποχές των εγκλημάτων τιμής ή μήπως αγνοούν οτι μεγάλο μέρος των βιασμών, κακοποιήσεων και παρενοχλήσεων συμβαίνουν ακριβώς από άντρες του συγγγενικού περιβάλλοντος ή τους ίδιους τους συντρόφους των θυμάτων, από αυτους που υποτίθεται ότι είναι «προστάτες» τους και γι αυτό έχουν τεράστια εξουσία πάνω τους;

Ας αναλογιστούμε άλλωστε ότι προστάτης λέγεται και ο νταβατζής, οπότε μάλλον τα τσιράκια της πατριαρχίας θεωρούν οτι όλες θα έπρεπε να έχουμε από έναν, έτσι ώστε να εξαρτόμαστε για πάντα από άντρες και να διαιωνίζεται η θέση υποταγής μας σε αυτούς. See Less

Όταν τα ίδια τα θύματα δεν μπορούν να οραματιστούν έναν καλύτερο κόσμο

Υπάρχουν χονδρικα δύο αντιδράσεις γυναικών με εσωτερικευμένο μισογυνισμό ενάντια στο κίνημα του #metoo. Η μια είναι «δεν αντιμετώπισα εγώ τέτοιες δυσκολίες οπότε δεν με ενδιαφέρει αν τις αντιμετωπίζετε κι εσείς». Και η άλλη είναι «αντιμετώπισα κι εγώ τέτοιες δυσκολίες οπότε θα πρέπει να τις αντιμετωπίσετε κι εσείς».

Μπορεί να είναι φαινομενικά και οι δύο εξίσου σκατόψυχες, η δεύτερη όμως εμπεριέχει και ένα μηχανισμό άμυνας, αυτόν του καταπιεσμένου υποκειμένου που έμαθε να ζει με την καταπίεση του και είναι περήφανο και γι αυτό, σε βαθμό που την εκλογικεύει αν όχι την ρομαντικοποιεί ακριβώς για να εξυψώσει τον εαυτό του που αναγκάστηκε να επιβιώσει. Το ίδιο μοτίβο το βλέπουμε πολύ συχνά, πχ στις προηγούμενες γενιές που αντιμετώπισαν άφθονη σωματική κακοποίηση και τώρα την υπερασπίζονται γιατι «δεν έπαθαν και τίποτα», στους Αμερικάνους που υπέφεραν από τα φοιτητικά χρέη και τώρα θεωρούν άδικο να διαγραφούν για τη νέα γενιά λες και αυτό θα αφαιρέσει κάτι από τους ίδιους και γενικά σε πολλούς που έχουν ταυτίσει την αυταξία τους με την ικανότητά τους να ανταπεξέρχονται σε κακουχίες, εκβιασμούς, κακοποιήσεις που έθεσαν οι ισχυρότεροι σε αυτούς.

Το να αποκαλείς τις γυναίκες ευαίσθητες χιονονιφάδες γιατί σηκώνουν κεφάλι και μάλιστα να τους προσάπτεις έμμεσα ότι ζουν σε έναν κόσμο που τώρα πλέον τις ακούει ενώ παλία «δεν περνούσαν αυτά» εξακολουθει να είναι μια πολύ θλιβερή αντιδραση εκ μέρους των γυναικών που αναγκάστηκαν να φάνε τα σκατά της πατριαχίας και τώρα ζηλεύουν τις γυναικες που ίσως ζήσουν σε έναν ελαφρώς καλύτερο κόσμο. Δείχνει όμως και το πόσο οι γυναικες αναγκάστηκαν να εσωτερικεύσουν την ιδέα οτι εσωτερική δύναμη είναι να μαθαίνεις να ζεις με την καταπίεση σφίγγοντας τα δόντια, μια ιδέα που ρομαντικοποιεί τον πόνο ως απαραίτητο για την εσωτερική μας εξέλιξη και το personal growth που τάχα περνάει μόνο μέσα από την «σκληραγώγηση», αλλιώς κινδυνεύουμε να καλομάθουμε στην δικαιοσύνη και την ενσυναίσθηση και να παραγίνουμε μαλθακές.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται να είναι σκληρός και άδικος ως αυτοσκοπός για να μας εκπαιδεύσει στις κακουχίες. Δεν χρειάζεται να αφήνουμε τους άλλους να προσπαθούν να μας τσακίσουν απλά για να αποδείξουμε οτι δεν μπορούν. Θα πρέπει να πιστέψουμε οτι ένας καλύτερος κοσμος είναι δυανατός και να παλέψουμε γι αυτον.

Η Κουλτούρα του Βιασμού και η Λογική της Χύτρας του Ζίζεκ

Η κουλτούρα του βιασμού και όλες μαζί οι επιθέσεις που εξαπολύουν τα μισογυνικά σκουπιδια ενάντια στο κίνημα του #MeToo μοιάζουν με αυτό το ανέκδοτο που χρησιμοποιεί συχνά ο Ζιζεκ (συγχωρέστε την αναφορά μου στον Μπαμπά των Ματσοσιαλιστών, εξακολουθώ να βρίσκω κομμάτια της ανάλυσής του χρήσιμα): το ανέκδοτο της χύτρας του γείτονα. Σύμφωνα με το αστείο αυτό οι αλληλοαποκλειόμενες απαντήσεις μου στην κατηγορία του γείτονα πως του επέστρεψα χαλασμένη την χύτρα που μου δάνεισε του είναι με τη σειρά 1) δεν δανείστηκα ποτέ την χύτρα από σένα 2)στην έχω επιστρέψει άθικτη 3)η χύτρα ήταν ήδη σπασμένη όταν την δανείστηκα. Ο Ζιζεκ παρατηρεί πως οι απαντήσεις αυτές επιβεβαιώνουν μέσω των συνεχόμενων αρνήσεων αυτό που επιχειρούν να αρνηθούν: ότι επέστρεψα την χύτρα σπασμένη

Οι απαντήσεις των σεξιστικών μπάζων στις του #MeToo πάνε κι αυτές κάπως έτσι 1)ΔΕΝ διαπράχθηκε σεξουαλική επίθεση, είναι ψέματα που τα επινοείτε εσείς 2)η σεξουαλική επιθεση και παρενόχληση ΔΕΝ είναι επιβλαβείς ούτε δυσάρεστες για τις γυναικες, είναι κομπλιμέντο και εσείς είστε απλά υπερευαίσθητες που τραυματίζεστε από κάτι τέτοιο 3) η σεξουαλική παρενόχληση μπορεί να μην είναι ευχάριστη όμως ΔΕΝ φταίνε οι άντρες φταίνε οι γυναίκες που προκαλούν και παρενοχλούν πρώτες τους άντρες με την εμφάνισή τους

Κάτι ανάλογο παρατηρούμε και γενικά με την πατριαρχία και τις αντιδράσεις ενάντια στον φεμινισμό πχ 1) δεν υπάρχει πατριαρχία πάρα μόνο στην Μέση Ανατολή 2) Η πατριαρχία στη Δύση δεν καταπιέζει τις γυναίκες, τις ευνοεί 2) Η πατριαρχία μπορεί να καταπιέζει τις γυναίκες αλλά δεν μπορεί να αλλάξει γιατί έτσι είναι η Φύση

Γιατί οι Μισογύνηδες Αθωώνουν Βιαστές

Aν εγώ, υποθετικά, έγραφα πως ο μισογυνισμός μερικών είναι τόσο προκλητικός που αν ήμουν ένορκος στο δικαστήριο και μου έφερναν έναν τέτοιο μισογυνη τόπι στο ξύλο εγώ θα αθώωνα όποιον του έσπασε τα μούτρα και θα του έλεγα και μπράβο το facebook -δικαίως- θα μου κατέβαζε το ποστ ως bullying και πιθανώς να κατηγορούμουν για υποκίνηση βίας. Στην ίδια κοινωνία όμως είναι πλήρως αποδεκτό να γράφονται κείμενα σε εφημερίδες που ενθαρρύνουν και επικροτούν τη βία κατά των γυναικών. Μονο που αυτό το σενάριο δεν είναι υποθετικό: οι μισογύνηδες ΌΝΤΩΣ αθωώνουν βιαστές.

Σε ένα από τα πιο εμετικά και επικίνδυνα κείμενα που έχω διαβάσει όσα χρόνια οι followers μου στέλνουν παραδείγματα μισογυνισμού από τις σκοτεινότερες γωνιές του διαδικτύου, ο συντάκτης απροκάλυπτα δικαιολογεί τις σεξουαλικές επθέσεις σε αυτό το μανιφέστο της κουλτούρας του βιασμού. Πρώτο βέβαια παρουσιάζει τους βιαστές ως κακόμοιρα ανθρωπάκαι που σκιρτά η καρδούλα τους στη θέα των πανέμορφων γυναικών οι οποίες τις απορρίπτουν -γιατί μην ξεχνάμε ότι γίνεται πλέον όλο και πιο φανερό πως η πατριαρχία θεωρεί την σεξουαλική πρόσβαση στις επιθυμητές γυναικες ΔΙΚΑΙΩΜΑ των αντρών λες και οι γυναίκες έιναι βασικό αγαθό, ένα προιόν που πρέπει να κατανεμηθεί δίκαια.

Στη συνέχεια ο συγγραφέας υπονοεί οτι η σεξουαλική παρενόχληση είναι διπλής κατεύθυνσης: και οι γυναικες παρενοχλούν σεξουαλικά τους άντρες απλά με το να υπάρχουν, γιατί οι άντρες ερεθίζονται με την ύπαρξή τους και όπως όλοι ξέρουμε η ύπαρξη μας αφορά τους ίδους. Ο boomer συντάκτης, ο οποίος συνδυάζει την καθαρεύουσα της πλάκας μέ λέξεις όπως ‘κωλομέρι» και «πουτανιά», διανθίζει το κείμενο του με φαντασιώσεις που έχουν αναπαραχθεί τόσο πολύ που οι μισογύνηδες πλέον έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι πραγματικές -φαντασιώσεις που τάχα οι καθηγητές ρίχνονται σε μαθήτριες γιατί αυτές τους προκαλούν με το να κάθονται στο πρώτο θρανίο χωρίς εσώρουχα και άλλα τέτοια γραφικά, βγαλμένα από τσόντα που πιθανότατα βέβαια είναι η ανακατασκευασμένη πραγματικότητα στο μυαλό των βιαστών. Ξέρετε, όπως οι παιδεραστές βλεπουν ένα παιδάκι να τρώει παγωτό και νομίζουν οτι επιτελούν κάποιοου είδους σεξουαλικό κάλεσμα προς αυτούς.

Έχει και άλλα το κείμενο, η ιδέα ότι δεν είναι βιασμός αν εμείς τους ανάψουμε και τους αφήσουμε «στα κρύα του λουτρού», οτι δεν είναι βασμός αν είναι σε ξενοδοχείο και φυσικά ο αστικός μύθος περί τουριστριών που μεθάνε, πηδιούνται αβέρτα και μετά κάνουν καταγγελία για βιασμό, γιατί τίποτα δεν είναι πιο λογικό από το να χαραμίζει μία γυναικα της 5ήμερες διακοπές της στο τμήμα δίνοντας καταθέσεις για άγνωστους λόγους.

Τα χώρεσε όλα σε ένα κείμενο ο μισογύνης συντάκτης χωρίς καμία ανστολή, γιατί όσο πιο πολύ αγωνίζονται οι γυναίκες κατά της καταπίεσης τους και τα καταφέρνουντ τόσο πιο σθεναρά και με άισθηση του επείγοντως θα αντιστέκονται οι υποστηρικτές της πατριαρχίας, όσοι έχουν βολευτεί στην προνομιαρα τους, όσοι κυκλφορούν με μια μόνιμιη οργή για τις γυναίκες που δεν τους «κάθονται» και φυσικά όσοι έχουν υπάρξει οι ίδιοι βιαστές και τώρα έχουν χεστεί πάνω τους ότι θα έρθει και η σειρά τους.

Πώς η πατριαρχία πλασάρει την σιωπή μας ως χειραφέτηση

Όταν οι απολογητές της πατριαρχίας και της κουλτούρας του βιασμού ισχυρίζονται ότι αγαπούν τις δυναμικές γυναίκες, εννοούν αρκετά δυνατές ώστε να ανέχονται την σεξουαλική παρενόχληση και την διαρκή πατριαρχική καταπίεση χωρίς να βγάζουν κιχ. Το εξυπνότερο τρικ του πατριαρχικού marketing είναι που πλάσαρε την γυναικεία δύναμη ως συνώνυμη με την σιωπή μας και ικανότητά μας να ανεχόμαστε και να αντιμετωπίζουμε με χαμόγελο τις δυσκολίες που μας θέτει η ίδια η πατριαρχία.


Η αναφορά στις βικτωριανές δεσποινίδες είναι άλλωστε πολύ ειρωνική γιατί είναι γνωστό πως οι γυναίκες στην βικτωριανή εποχή κατηγορούνταν ως «τρελές», «υστερικές» και με «αδύναμα νεύρα» για κάθε τρόπο που αντιδρούσαν στην σεξουαλική -και όχι μονο- καταπίεση τους. Είναι πολλοί βέβαια -ανάμεσά τους και κουήρ άντρες- που προσπαθούν εδώ και καιρό να μας πείσουν ότι να αυνανίζεται ένας άντρας μπροστά μας χωρίς καμία συναίνεση είναι κάποιου είδους σεξουαλική απελευθέρωση και είμαστε ΕΜΕΙΣ οι πουριτανές που τους καταπιέζουμε απαγορεύοντάς τους το. Δεν μας εξηγούν βέβαια γιατί η απρόθυμη παρουσία μας τους είναι τόσο απαραίτητη που την εξαναγκάζουν. Δεν μας εξηγούν γιατί, αν είναι τόσο αθώο και απελευθερωτικό, το επιδιώκουν όχι με τις ανώτερές τους αλλά πάντα με υφισταμένες τους, με γυναίκες έκπληκτες από το σοκ ή παγωμένες από τον φόβο, με γυναικες πάνω στις οποίες έχουν κάποιου είδους εξουσία. Γιατί δε θέλουν να δεχτούν ακριβώς αυτό: ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει να κάνει με την δυναμική εξουσίας θύτη και θύματος.

Οι υπερασπιστές της πατριαρχίας προσπαθούν να μετατοπίσουν την ευθύνη της σεξουαλικής παρενόχλησης στο θύμα κατηγορώντας το για αδυναμία και μόνο που ένιωσε παραβιασμένο. Αυτό που δε θα παραδεχτούν είναι πως το αποτύπωμα που έχει η σεξουαλική παρενόχληση πάνω μας δεν είναι θέμα δικής μας αγνότητας ούτε είναι η απλή θέα ενός πουλιού που μας στιγματίζει -απόδειξη ότι οι ίδιες γυναικες δε θα έχαναν τον ύπνο τους αν έβλεπαν ένα πέος σε μια παραλία γυμνιστών στην οποία είχαν επιλέξει να παρευρεθούν. Αυτό που στιγματίζει είναι η αίσθηση απειλής που μπορεί να νιώθει μια γυναίκα απέναντι σε έναν άντρα που αποδεικνύει ότι δεν σέβεται τα όρια και την συναίνεσή της και η αίσθηση ταπείνωσης που εξαναγκάζεται να υποστεί κάτι που δεν επέλεξε από φόβο για την σωματική της ακεραιότητα ή της πράξεις αντεκδίκησης που μπορούν να ακολουθήσουν αν αυτή αντιδράσει.


Η προσπάθεια να χαρακτηριστούν οι γυναίκες υπερβολικές επειδή απλά αντιδρούν στην σεξουαλική παρενόχληση είναι το πιο ξεδιάντροπο gaslighting και μάλιστα από ανθρώπους που η απλή ύπαρξη όρων όπως «τοξική αρρενωπότητα» ή τα @ ως συμπεριληπτικές καταλήξεις έχουν αφήσει μια μόνιμη σκιά στο βλέμμα τους.

To πρόβλημα δεν είναι οι γυναικες που δε σέβοται το φύλο τους

Kάθε τοποθέτηση που συνδέει τον σεξισμό με την υποτιθέμενη ηθική κατρακύλα των γυνακών δεν είναι παρά μια κουτοπόνηρη προσπάθεια όχι μονο να δικαιολογήσει την κουλτούρα του βιασμού αλλά και να στρέψει τις γυναίκες τη μία ενάντια στην άλλη έτσι ώστε να αλληλοκατηγορούνται που οι άντρες δεν τις σέβονται ως ΄συνολο.

Η σεξουαλική παρενόχληση και οι βιασμοί δεν έχουν ουδεμία σχέση με την συμπεριφορά των γυναικών, απορρέουν από την κατώτερη και καταπιεσμένη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Δεν υπήρξε κάποια χρυσή εποχή που οι γυναίκες ήξεραν να φέρονται και οι άντρες τις σέβονταν περισσότερο και ούτε οι γυναίκες οφείλουν να συμπεριφέρονται σεμνά ώστε να χαίρουν τον σεβασμό των αντρών για τον πολύ απλό λόγο ότι το αντρικό φύλο έχαιρέ ανέκαθεν σεβασμού ΟΠΩΣ και να συμπεριφέρονται οι άντρες.

Κανείς δεν είπε ποτέ σε κανέναν άντρα πως ξεφτιλίζει το φύλο του ούτε επειδή γυρνάει τσόντες, ούτε επειδή ψάχνει την παρέα εύπορων γυναικών, ούτε επειδή ανεβάζει το κώλο του και τους κοιλιακούς του στο ινσταγκραμ. Και σίγουρα ΚΑΝΕΝΑΣ δε λέει στους άντρες πως ξεφτιλίζουν το φύλο τους επειδή δινουν tip στο onlyfans για να ικανοποιήσουν τις ποδολαγνικές τους ορέξεις ή επειδή κερνάνε μπουκάλια στα μαγαζιά για να προσελκύσουν γκόμενες κ.ο.κ. Η μόνη περίπτωση που οι άντρες κατηγορουνται ότι δε σέβονται το φύλο τους (‘δε σέβονται τα παντελόνια που φοράνε’) είναι όταν δεν επιτελούν σωστά την ετεροφυλόφιλη αρρενωπότητα, κι αυτό δεν είναι σεξισμός προς τους άντρες αλλά αγνή ομοφοβία και τοξική αρρενωπότητα.

Οι γυναίκες που δεν πληρούν τα πατριαρχικά κριτήρια σεμνότητας δεν ξεφτιλίζουν το φύλο τους, αυτό δεν είναι παρά ένα φτηνό κόλπο ώστε όσες θεωρούν οτι τα πληρούν να κατηγορούν τις άλλες, τις κακές, για το γεγονός πως ούτε αυτές τις σέβονται οι άντρες. Καμία γυναίκα δεν ειναι υπέυθυνη για την παραβίαση του σώματός σου από έναν άντρα ούτε για την έλλειψη σεβασμού που θα σου δείξει. Yπεύθυνος ειναι ο ίδιος ο άντρας.

Όταν οι γυναίκες πέφτουν στην παγίδα να κατηγορούν τι άλλες για τη θέση τους στην κοινωνία θα είναι καταδικασμένες να μην την βελτιώσουν ποτέ. Θα αναλώνονται για πάντα στο να αστυνομεύουν η μία την άλλη περιμένοντας τελικά να συμμορφωθεί μέχρι και η τελευταία με τις πατριαρχικές προσταγές νομίζοντας οτι αυτό ειναι που θα επιφέρει την πολυπόθητη ισότητα και μια κοινωνία που δε θα νιώθουν ότι απειλούνται και υποτιμούνται σε κάθε τους βήμα.

Οι γυναίκες δεν παλεύουν κάθε μέρα με τον μισογυνισμό ούτε επειδή δεν ζουν μια σεμνή, πνευματική ζωή ούτε επειδή κάποιες άλλες μας βγάζουν το κακό όνομα. Οι γυναικες παλεύουν σε κάθε τους βήμα με τον μισογυνισμό επειδή το κοινωνικό τους στάτους ήταν και παραμένει υποδεέστερο και επειδή η συστημική εξουσία βρισκεται ακόμα στα χέρια των ανδρών.

Η διαφορά μεταξύ Ελλήνων και Μεταναστών Βιαστών

Εγώ έχω μια απορία… για τους βιασμούς που γίνονται από μετανάστες αρκεί ο λόγος των «κοριτσιών» ή ψάχνουν κι εκεί τα ρατσιστικά σκουπίδια για αποδείξεις; Αμφισβητούν κι εκεί τα θύματα,τα ειρωνεύονται, υπονοούν ότι έκαναν σεξ με τη θέλησή τους και μετά άλλαξαν γνώμη ή οτι τους άξιζε γιατι δεν ήταν ντυμένα αρκετά σεμνά? Γιατί υπάρχει μια αντίφαση εδώ όταν βλέπουν με δυσπιστία τις καταγγελίες εναντίον Ελλήνων αλλά αυτές εναντίον μεταναστών τις θεωρούν ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Εμείς πάλι, ως φεμινίστριες, πιστεύουμε τις γυναίκες και καταλαβαίνουε πως αν τα θύματα αργούν να μιλήσουν αυτό ειναι επειδή οι θύτες είναι άντρες ισχυροί, άντρες με διασυνδέσεις, με χρήματα, με γνωριμίες που θα μπορούν να κουκουλώσουν τις καταγγελίες, με πρόσβαση σε καλούς δικηγόρους, άντρες που έχουν επιρροή στην καριέρα μας, τις ζωές μας, που έχουν έρεισμα στις κοινότητές μας, έχουν την υποστήριξη φίλων, έχουν φωνή στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα έντυπα, είναι παράγοντες στον αθλητισμό ή αξιοσέβαστα celebrities με θαυμαστές. Και οι ισχυροί αυτοί άντρες, εκ των πραγμάτων, δεν είναι οι μετανάστες. Οι μετανάστες μπορει να είναι σεξιστές και μισογύνηδες όπως και οι Έλληνες και να εξασκούν το αντρικό του προνόμιο, ως προς την εθνικότητά τους όμως δε βρίσκονται εξίσου συχνά σε θέση εξουσίας ως προς τα θύματα.

Και καλό ειναι να θυμόμαστε πάντα πως ο βιασμός είναι ένα έγκλημα που έχει να κάνει με την εξουσία και την δυναμική της μεταξύ θύτης και θύματος, δυναμική που καθορίζεται από το φύλο αλλά και πολλούς ακόμα παράγοντες προνομίων και καταπιέσεων. Ας σταματήσουμε λοιπόν να ζούμε σε έναν φανταστικό κόσμο όπου οι μετανάστες εγκληματίες αντιμετωπίζονται με το γάντι ενώ οι Έλληνες με αδικαιολόγητη σκληρότητα, γιατί αυτός απλά δεν είναι ο τρόπος που λειτουργεί ούτε η κοινωνία ούτε καν η δικαιοσύνη.

Τέτοιες γυναίκες θέλουν οι Ματσοσιαλιστές

Ο Ματσοσιαλιστής είναι περισσότερο μάτσο παρά σοσιαλιστής και γι αυτή η θέση που ονειρεύεται στον αντισεξιστικό αγώνα είναι να ρίχνει ξύλο σε κακοποιητικούς άντρες-εκτός βέβαια αν είναι κι αυτό σύντροφοι του.

Δεν του αρέσουν οι κλαψιάρες, θέλει τις Δυναμικές γυναίκες, ξέρετε σαν αυτές που μας πλασάρουν στις ταινίες δράσης. Η αδυναμία θα πρέπει να τιμωρειται. Ο ματσοσιαλιστής πιστεύει οτι στο φινάλε ο φεμινισμός αφορά το τι γυναίκες θέλει ΑΥΤΟΣ, με ποιες καβλώνει ρε παιδί μου! Και δεν καβλώνει με αυτές που ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ να είναι θύματα. Ο φεμινισμός οφείλει να μας κάνει ελκυστικες και αρεστές στους άντρες αλλιώς δεν έχει και πολύ νόημα.

Αλήθεια, στην ταξική του ανάλυση άραγε ο «σύντροφος» πιστεύει ότι οι προλετάριοι, οι φτωχοί, αυτού που δουλεύουν για ψίχουλα και αναγκάζονται να υποστούν τις παραξενιές, τις απλήρωτες υπερωρίες και την κακοποιητική συμπεριφορά των αφεντικών γουστάρουν να είναι θύματα, ή εκει σκαμπάζει από συστημική ανάλυση και καταλαβαίνει από δυναμικές εξουσίας; Γιατί έτσι σύντροφοι, με victim blaming και τη νεοφιλελέ λογική της δυναμικότητας και της αυτοπεποιθησης, δε θα κάνουμε Επανάσταση.

Ο ματσοσιαλιστής, και κάθε άντρας που έχει αγανακτήσει με τις ‘κλαψομούνες’ έχει μια φίλη που κάποτε έχωσε σφαλιάρα, κλώτσησε στα @ρχίδια, έκανε ρεζίλι έναν άντρα που την παρενόχλησε, μα γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κι εμείς σαν αυτή τη φίλη τους? Αυτό που δεν συνειδητοποιούν, και δε θέλουν κιόλας, είναι ότι κι εμείς έχουμε μια τέτοια ιστορία αλλά για κάθε ιστορία που παλέψαμε και αντισταθήκαμε, που βρίσαμε και σπρώξαμε και σηκωθήκαμε να φύγουμε, έχουμε άλλες πέντε όπου παγώσαμε, φοβηθήκαμε, μείναμε αμήχανες, διστάσαμε, πανικοβληθήκαμε. Και τις ιστορίες αυτές τις παίζουμε ξανά και ξανά στο κεφάλι μας ενώ ευχόμαστε να είχαμε αντιδράσει αλλιώς. ΑΥΤΕΣ τις ιστορίες όμως δεν τις λέμε ακριβώς γιατί άντρες σαν τον σύντροφο από δω θα μας κάνουν να ντραπούμε. Κι έτσι οι ιστορίες που ακούγονται συνήθως είναι αυτές που λέμε με περηφάνια.

Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες αυτές όπου οι γυναίκες αντιστάθηκαν, ούρλιαξαν, πάλεψαν αλλά δεν είναι πλέον εδώ για να τις διηγηθούν. Κι αυτό το ξέρουμε και μας βαραίνει κάθε φορά που υπολογίζουμε πώς θα διαχειριστούμε μια κατάσταση που μυρίζει κίνδυνο και απειλή.