Είναι οι Γυναίκες Άνθρωποι;

καποτε η γυναικα εξαρτιοταν απο τον ατρα

Παρακολουθήστε το σημερινό μας debate με θέμα «είναι οι γυναίκες άνθρωποι?» που θα σας εκπλήξει με κάποια απροσδόκητα συμπεράσματα
 
Επίσης μην χάσετε αύριο το debate μας που θέτει το καυτό ζήτημα: «Ήταν καλή ιδέα για τους Μαύρους η κατάργηση της δουλείας ή είναι χειρότερα τώρα που έχουν να πληρώνουν και νοίκι και να αντιμετωπίζουν ανεργία;»
 
Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Ο φεμινισμός ΔΕΝ έβαλε τις γυναικες στην παραγωγή. Οι γυναίκες ήταν ΠΑΝΤΑ στην παραγωγή, ανατρέφοντας παιδιά,μαγειρεύοντας, κρατώντας το σπίτι τακτικό, γηροκομώντας τους ηλικιωμένους και βοηθώντας τους συζύγους τους στις γεωργικές και άλλες τους εργασίες, δηλαδή εκτελώντας εργασίες που σήμερα καλύπτουν νταντάδες, μαγείρισσες, καθαρίστριες, δασκάλες, νηπιαγωγοί, νοσοκόμες. Απλά το παραγόμενο προιόν τους παρέμενε (και παραμένει) απλήρωτο με αποτέλεσμα να είναι εξαρτημένες από τον μισθό των αντρών τους. Ο φεμινισμός απλά έσπρωξε τις γυναίκες προς αμοιβόμενες θέσεις εργασίας που τους έδωσε μια κάποια ανεξαρτησία. Ηταν η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ όμως που τις ανάγκασε να μην εγκαταλείψουν την ενασχόληση με τις παραπάνω απλήρωτες εργασίες και άρα είναι η πατριαρχία που δυσχεραίνει την επαγγελματική ανέλιξη των γυναικών με αποτέλεσμα αυτές να βγάζουν λιγότερα χρήματα από τους άντρες. Είτε είναι επειδή αυτές μένουν σπίτι να μεγαλώσουν τα παιδιά, είτε επειδή η καριέρα τους μένει πίσω λόγω των έξτρα υποχρεώσεών τους που απαιτεί η πατριαρχία από αυτές και όχι απο τους άντρες να αναλάβουν, είναι φυσικό οι γυναίκες να μην έχουν στα χέρια τους τον ίδιο πλούτο με τους άντρες και άρα να μην είναι αυτές που συνήθως χρειάζονται να δώσουν διατροφή. Την διατροφή ομως αυτή την έχου κερδίσει με τον απαιτητικό ρόλο της συντρόφου, δεν είναι bonus επειδή απλά διάβασαν τους όρκους τους στην Εκκλησία.
 
Το κολπάκι που κατηγορούν τον φεμινισμό για πράγματα που επιφέρει η πατριαρχία δεν πιάνει πια. Ο φεμινισμός βελτίωσε σημαντικά τη θέση πολλών γυναικών αλλά σίγουρα δεν ζούμε ακομα στον κόσμο που οραματίστηκε γι αυτές ακριβώς επειδή η πατριαρχία (και ο καπιταλισμός που στηρίζεται στην άμισθη εργασία τους) επιμένουν και βρίσκουν πάντα νέους τρόπους να κρατούν τις γυναίκες σε υποδεέστερη θέση.

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Σεξισμός ή Μήπως Όχι»

Σεξισμός Η μήπως Όχι

Το άρθρο αυτό ανήκει στην μακρά παράδοση της αρθρογραφίας αντρών που ρίχνουν την εντελώς ουδέτερη και αντικειμενική ματιά τους στον φεμινισμό μόνο και μόνο για να καταλήξουν –χωρίς καμία προκατάληψη φυσικά- ότι δεν είναι αναγκαίος γιατί δεν υπάρχει σεξισμός. Εξυπακούεται πως όπως και  σε ΟΛΑ αυτά τα άρθρα η ίδια επιχειρηματολογία του αρθρογράφου διακατέχεται από σεξισμό. Oh the irony!

Ο συντάκτης ξεκινάει με με ένα ανέκδοτο το οποίο αναρωτιέται ειρωνικά αν είναι σεξιστικό, δείχνοντας πως έχει πλήρη άγνοια πως αποδεικνύει αυτό που ισχυριζόμαστε τόσο καιρό: πως όταν λέμε το ίδιο πράγματα για διαφορετικά φύλα, το νόημα αλλάζει. Το τι είναι σεξιστικό εξαρτάται από το συγκείμενο, επομένως δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάτι δεν είναι σεξιστικό επειδή το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τους άντρες.

Μετά το αποτυχημένο παράδειγμα, συνεχίζει με την all-time-classic δήλωση πως «δεν είναι δυνατόν να υπάρξει απόλυτη ισότητα γιατί απλούστατα τα δύο φύλα είναι από την φύση τους διαφορετικά». Ο συντάκτης δηλαδή παραδέχεται ότι δεν έχουμε –και μάλιστα δεν θα έπρεπε να έχουμε-ισότητα, αλλά για κάποιο λόγο αρνείται την ύπαρξη του σεξισμού που είναι ακριβώς η απουσία ισότητας. Μάλλον αυτό που έννοεί είναι ότι έχουμε σεξισμό αλλά ο ίδιος τον δικαιολογεί. Μόνο που η ισότητα ουδεμία σχέση έχει με την ομοιότητα. Διαφορετικοί είναι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να είναι ίσοι. Αντιθέτως, αν μη τι άλλο, σημαίνει ότι θα πρέπει το ίδιο το σύστημα να προσαρμόζεται ώστε να τους δίνει ίσες ευκαιρίες. Ο ίδιος χρησιμοποιεί ως παράδειγμα το πώς ο κορονοιός πλήττει περισσότερο τους άντρες. Δεν μας εξηγεί όμως πως αυτό είναι σχετικό με την συζήτηση περί ισότητας. Ο ιός πλήττει περισσότερο και τους μαύρους. Το ίδιο και ο διαβήτης. Ο καρκίνος του δέρματος αντιθέτως πλήττει περισσότερο τους λευκούς. Θέλει να μας πει ο ποιητής ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει φυλετική ισότητα? Επίσης πως γίνεται κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τους άντρες αυτό να εκλαμβάνεται ως σημάδι της αντρικής ανωτερότητας αλλά κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τις γυναίκες (πχ ότι αυτές ζουν περισσότερο ή πεθαίνουν σπανιότερα από τον κορονοιό) αυτή ποτέ να μην ερμηνεύεται υπέρ τους αλλά αντιθέτως να γίνεται αφορμή για σεξιστικά αστεία τύπου «ούτε ο ιός δεν τις θέλει»; Μήπως τελικά οι βιολογικές διαφορές δεν έχουν καμία σημασία παρά μόνο στο πώς ερμηνεύονται πάντα εις βάρος του καταπιεσμένου για να εδραιώσουν το σύστημα καταπίεσης;

Στην συνέχεια ο συντάκτης θρηνεί τον τέλος του ρομαντισμού στις σχέσεις που έχει επιφέρει ο φεμινισμός. Αλήθεια που στηρίζεται αυτή η παρατήρηση; Έχει κάνει σχέση με πολλές φεμινίστριες; Ή έχει ρωτήσει απλά άντρες που οι φεμινίστριες έχουν απορρίψει επειδή δεν καταγοητεύτηκαν από το άνοιγμα μιας πόρτας ή το τράβηγμα μιας καρέκλας; Ο ρομαντισμός είναι πολλά περισσότερα από άδειες, συμβολικές κινήσεις. Είναι άλλο πράγμα ο «ιπποτισμός» που συνδέεται με συγκεκριμένους έμφυλους ρόλους και άλλο ο ρομαντισμός, και ο τελευταίος, όπως θα μπορούσαν να διαβεβαιώσουν χιλιάδες φεμινίστριες, δεν έχει χαθεί. Εδώ γίνεται και η καθιερωμένη αναφορά στο ζωικό βασίλειο όπου, όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, «το αρσενικό κάνει τα πάντα για να προσελκύσει το θηλυκό». Φυσικά με τον όρο «ζωικό βασίλειο» εννοείται σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα «και τα 5 ζώα που ταιριάζουν στο παράδειγμα που έχω στο μυαλό μου». Σε κάθε περίπτωση δεν μας ενοχλεί να κάνει ο άντρας τα πάντα για να μας προσελκύσει, ας ανοίγει και ουρά παγονιού με γκλίτερ και παγιέτες στην πλατεία Συντάγματος αν γουστάρει, μας ενοχλεί η καταπάτηση των ορίων μας. Άλλο προσελκύω και άλλο καταδιώκω σαν αρπακτικό.

Με το παραπάνω ζέσταμα μπαίνουμε στην ζώνη του λυκόφωτος όπου το να έχουμε Γενική Γραμματεία Ισότητας Φύλων «τονίζει την έλλειψη και δεν την εξαλείφει». Φαντάζομαι με το ίδιο σκεπτικό η Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας παρουσιάζει τους πολίτες ως θύματα που χρειάζονται προστασία αντί για ανεξάρτητα, δυναμικά υποκείμενα και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τονίζει την ανάγκη υπεράσπισης δημιουργώντας την εικόνα μιας ευάλωτης χώρας χωρίς αυτοπεποίθηση.

Ο συντάκτης παραθέτει έπειτα ειρωνικά μια σειρά από πράγματα που θα έπρεπε επίσης να αποσυρθούν αν ακολουθήσουμε εις πέρας την φεμινιστική λογική σύμφωνα με την οποία αποσύρθηκε το σποτάκι της Πολιτικής Προστασίας. Μόνο που στην προσπάθεια του να γίνει υποτίθεται υπερβολικός αναδεικνύει εν αγνοία του πραγματικά σεξιστικά μοτίβα. Σύμφωνα με τον ίδιο λοιπόν θα έπρεπε ακόμα να καταργηθεί:

το μυστήριο του γάμου γιατί ο Απόστολος Παύλος προτρέπει «η δε γυνή να φοβάται τον άντρα».
Εδώ ο mansplainer μας εξηγεί πως αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει να τον σέβεται, δεν μας εξηγεί βέβαια γιατί μόνο η γυναίκα πρέπει να σέβεται τον άντρα. Φυσικά το μυστήριο του γάμου δεν είναι απαραίτητο να καταργηθεί για όποι@ πιστεύει, σίγουρα όμως η επιλογή της συγκεκριμένης φράσης για την τελετή ανάμεσα σε τόσες των Ιερών Κειμένων δεν είναι τυχαία και χωρίς αμφιβολία θα μπορούσε να καταργηθεί χωρίς να καταρρεύσει ο θεσμός της οικογένειας. Εναλλακτικά μπορούν όλο και περισσότερα νέα άτομα να συνεχίσουν να απομακρύνονται από την Εκκλησία λόγω του εξόφθαλμου σεξισμού της.

Η Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσεια γιατί παρουσιάζουν την Ελένη ως χαζογκόμενα που προκαλεί πολέμους, πλάσματα γένους θηλυκού να βασανίζουν τον Οδυσσέα, και την Πηνελόπη ως τρόπαιο στους μνηστήρες.
Φυσικά καμία φεμινίστρια δε θα απαιτούσε να αποσυρθεί ένα κλασικό κείμενο που αναπόφευκτα διακατέχεται από μισογυνισμό καθώς γράφτηκε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν θεωρούνταν καν άνθρωποι. Θα ήταν όμως όντως πάρα πολύ χρήσιμο τα κείμενα αυτά να εξετάζονταν όχι μόνο ως λογοτεχνικά αριστουργήματα αλλά ως πηγή σεξιστικών αρχετύπων. Η λεγόμενη «δυτική παράδοση» αντί να παρουσιάζεται ως το απαύγασμα του πολιτισμού καλό θα ήταν να κριτικάρεται για τον σεξισμό, τον ρατσισμό και όλες τις προκαταλήψεις που την διακατέχουν χωρίς να αμφισβητείται απαραίτητα η λογοτεχνική της αξία.

Η Αγκάθα Κρίστι, γιατί ο χαρακτήρας του Πουαρώ δήλωσε πως δεν σκοπεύει να παντρευτεί παρουσιάζοντας της γυναίκες ως αιμοσταγείς συζυγοκτόνους.
Και πάλι, κάθε κείμενο θα πρέπει να εξετάζεται κριτικά, το να πετάς πρωτοκλασάτα συγγραφικά ονόματα προσπαθώντας να μας φοβίσεις για το τι άλλο πια θα υποστεί κριτική από τις υστερικές φεμινίστριες είναι ένα κόλπο που έχει ήδη παλιώσει. ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε καν έργα γυναικών. Ούτε καν κείμενα φεμινιστριών.

Ανδρικά και γυναικεία περιοδικά, γιατί και τα δύο χρησιμοποιούν τις γυναίκες για να πουλήσουν και αυτό καταπατά την ισότητα αφού οι άντρες δεν προβάλλονται εξίσου.
Μα φυσικά και η χρήση των γυναικών ως διακοσμητικό, ως αντικείμενο προορισμένο για να προσελκύει τα βλέμματα και να αυξάνει της πωλήσεις και η ακραία σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος έχει τις ρίζες της στο σεξισμό. Οι γυναίκες θεωρούνται το ωραίο φύλο μόνο επειδή ωραίο θεωρείται αυτό που αρέσει στους άντρες.

Τα άρθρα
Εδώ ο συγγραφέας δείχνει και πάλι την αδυναμία του να καταλάβει ότι η διαφορά δεν είναι από μόνη της σεξιστική. Χλευάζοντας την χρήση ουδέτερης ως προς το φύλο γλώσσας στα δημόσια έγγραφα σε μία χώρα που δε θυμάται και βαριόταν και να ψάξει παρόλο που γράφει υποτίθεται σοβαρό άρθρο, προσποιείται πως το να μην χρησιμοποιείται το αρσενικό ως το οικουμενικό υποκείμενο ή να μην προσπαθεί να καπελώσει άτομα που αυτοπροσδιορίζονται εκτός του έμφυλου διπόλου σημαίνει ότι απαιτούμε την κατάργηση του ίδιου του φύλου.

Τέλος ο συγγραφέας κλείνει κατονομάζοντας για άλλη μια φορά ένα αγνοία του, την ρίζα του σεξισμού θεωρώντας πως καταδεικνύει την απουσία του από την κοινωνία: «και μόνο για την μητρότητα της γυναίκας πρέπει να της αποδίδουμε τον απαιτούμενο σεβασμό. Είναι μια απασχόληση 24×7 χωρίς άδεια, χωρίς υπερωρίες με συνεχή εγρήγορση για την φροντίδα του παιδιού. Πού είναι η ισότητα; Όσο και να ανυψωθεί ο άντρας δε θα μπορεί να φτάσει ποτέ το συγκλονιστικό θαύμα να δημιουργείς ζωή». Μόνο που εδώ ΑΚΡΙΒΩΣ τοποθετείται το πρόβλημα. Για την βαριά δουλειά της μητρότητας δεν θέλουμε ούτε τον σεβασμό ούτε τον έπαινο του κάθε μισογυνικού σκουπιδιού. Θέλουμε τις άδειες, τις πληρωμένες υπερωρίες και την βοήθεια που μας αξίζει, και που νομίζουν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν με παντελώς άχρηστα σε εμάς εγκώμια και γλυκανάλατες δηλώσεις περί «θαύματος της ζωής» προσπαθώντας να το παρουσιάσουν ως αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας φύσης. Πατριαρχία είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, το να προσπαθείς να πληρώσεις μια εργασία πλήρους ωραρίου με ανοίγματα πόρτας, ύμνους προς την μητρότητα και ένα μπουκέτο λουλούδια την Ημέρα της Μητέρας. Οι μεγαλόστομες δηλώσεις δεν θα στρέψουν τα μάτια μας μακριά από το ζήτημα της απλήρωτης γυναικείας εργασίας, nice try.

Οι Αντιφεμινίστριες Είναι Μπερδεμένες για την Επιμέλεια των Παιδιών

οιστρογονα

Αντιφεμινίστριες: Η μητρότητα είναι στη DNA της γυναίκας, το να το αρνείσαι αυτό είναι σαν να αρνείσαι την γυναικεία φύση, οι γυναίκες είναι απλά καλύτερες στο να φροντίζουν τα παιδιά επειδη ορμόνες!

Επίσης Αντιφεμινίστρες: Μα πώς μπορείτε να λέτε ότι υπάρχει πατριαρχία, κοιτάξτε πως αδικούνται οι άντρες που μετά το διαζύγιο δεν παίρνουν την επιμέλεια!

Κορίτσια αποφασίστε!

Τα δικαστήρια όχι μόνο λειτουργούν με ένα πατριαρχικό σκεπτικό το οποίο έχει αποδεχθεί ως αξίωμα ότι οι γυναίκες ειναι εκ φύσεως καλύτερες στην ανατροφή των παιδιών αλλα συνήθως δίνουν την επιμέλεια σε όποιον γονιό περνάει τον περισσότερο χρόνο με τα παιδιά και αυτός ο γονίος είναι σχεδόν πάντα η μητέρα αφού οι άντρες λόγω πατριαρχικών επιρροών δίνουν περισσότερη έμφαση στην καριέρα τους. Επίσης έρευνες έδειξαν ότι οι άντρες σπανιότατα ζητούν έτσι κι αλλιώς την αποκλειστική επιμέλεια. Σε μια ιδανική φεμινιστική κοινωνία τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Προς το παρόν όμως δεν μπορείτε να κατηγορείτε τον φεμινισμό για πράγματα που συνεχίζουν συμβαίνουν επειδή ζουμε ακόμα σε μια πατριαρχική κοινωνία!

Γιατί οι Ελληνίδες δεν Κάνουν Παιδιά από τα 25

θαυμαζω τις Γερμανιδες

Θυμάστε κάτι εποχές που οι Ελληνίδες ήταν κάτι κακομοίρες παρθένες πουριτανές που ψάχναν μονο για γάμο και τα Greek καμάκια περίμεναν τάχα να έρθουν τίποτα τουρίστριες μπας και πηδήξουν γιατί αυτές δεν μπορούσαν να αντισταθούν στην ελληνική βαρβατίλα? Ε, τώρα ειμαστε εμείς αυτές οι τουρίστριες.

Επίσης θυμάστε που μέχρι προχθές τα μισογυνικά σουπίδια μας έλεγαν ξινομούνες αγάμητες ντίβες που δεν πιάνουμε μία μπροστά στις χαλαρές, απελευθερωμένες, χαμογελαστές Σουηδέζες που ξέρουν να δέχονται το φλερτ? Ε, τώρα είμαστε εμείς αυτές που την πέφτουν στους ξένους.

Τι να κάνουμε, δεν βγαίνουν αλλιώς τα 1000 κ@υλιά για την καθεμία, αναγκαζόμαστε να εισάγουμε από το εξωτερικό. Ας μας κάνουν κι εμας σεξουαλική διαπαιδαγώγηση να μάθουμε πως γίνονται τα παιδάκια μπας και γίνουμε κι εμείς μητέρες να αγαλιάζει η καρδιά του Μάκη γιατί μάλλον με τα γλειφομούνια που ψάχνουμε εμείς δεν μένεις έγκυος.

Η Φεμιναζιστική Προπαγάνδα του London School of Economics

LSE all
Ο Paul Dolan, o Διευθυντής του Τμήματος Συμπεριφορικής Επιστήμης του London School of Economics, διεξήγαγε μια έρευνα συγκεντρώνοντας διαχρονικά στοιχεία και ψάχνοντας να βρει τι κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Ανάμεσα στα συμπεράσματά του ήταν πως οι γυναίκες είναι περισσότερο ευτυχισμένες χωρίς άντρα και παιδιά, σε αντίθεση με τους άντρες, τους οποίους βρήκε πως ως επί το πλείστον ο γάμος ωφελούσε. Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά ««Βλέπεις μια ανύπαντρη γυναίκα 40 ετών, που δεν είχε ποτέ παιδιά – “Κρίμα, έτσι δεν είναι; Ίσως μια μέρα θα συναντήσει τον σωστό άντρα και αυτό θα αλλάξει”, σκέφτεσαι. “Όχι, ίσως θα συναντήσει τον λάθος άντρα και αυτό θα αλλάξει. Ίσως θα συναντήσει έναν άντρα που την κάνει λιγότερο ευτυχισμένη και υγιή και θα πεθάνει νωρίτερα.”

Το συμπέρασμα της έρευνας αυτής, χωρίς να σημαίνει ότι είναι μια οικουμενική και πανανθρώπινη αλήθεια καθώς , όπως ήταν αναμενόμενο ενόχλησε όσους έχουν επενδύσει στην ιδέα ότι οι γυναίκες μπορούν να φτάσουν την προσωπική εκπλήρωση μόνο κάνοντας οικογένεια, κυρίως δηλαδή άντρες και ορισμένες γυναίκες που φαίνεται να το πήραν προσωπικά. Οι πρώτοι επειδη τρέμουν στην ιδέα μηπως οι γυναίκες ανακαλύψουν πως δεν τους έχουν ανάγκη και οι δεύτερες ίσως γιατί νιώθουν ότι κερδίζουν την αξία και την αυτοεκτίμησή τους μέσα από την ιδέα ότι επιτέλεσαν τον ρόλο τους ως γυναίκες, τον μοναδικό και σωστό δρόμο προς την επιτυχημένη θηλυκότητα

Η πατριαρχία οφείλει να συντηρεί τον μύθο περί γυναικείας ολοκλήρωσης μέσα από τον γάμο και παιδιά γιατί διαφορετικά φοβάται πως οι γυναίκες θα αρχισουν να κάνουν δεύτερες σκέψεις αντί να ακολουθούν αυτόματα το προδιαγεγραμμένο μονοπάτι και ίσως τότε ανακαλύψουν πως όλος αυτός ο διακανονισμος δεν τις συμφέρει ιδιαίτερα, δεν ταιριάζει σε όλες ή έρχεται με μεγάλο προσωπικό κόστος, το οποίο οι άντρες δεν μοιράζονται στα ίσα. Ο ίδιος ο Dolan άλλωστε αναγνωρίζει πως το στίγμα της ανύπαντρης και άτεκνης γυναίκας συνεισφέρει στην μείωση της ευημερίας τους. Με λίγα λόγια, το ίδιο το στίγμα ανάγεται σε παράγοντα που οι γυναίκες θα πρέπει να ζυγίσουν όταν μελετούν τις επιλογές τους, κλίνοντας συχνά υπερ της δημιουργίας οικογένειας. Έτσι όμως, η κοινωνική αυτή πίεση, οδηγεί προς αυτή τα την απόφαση γυναίκες που διαφορετικά δε θα το έκαναν με αποτέλεσμα ίσως να μην νιώθουν ύστερα όσο ολοκληρωμένες τους έταξε η πατριαρχία.

Οι σφοδρές αντιδράσεις που ξεσηκώνει κάθε φορά οποιαδήποτε υπόνοια ότι οι γυναίκες μπορούν να είναι ευτυχισμένες και ως single λέει πάρα πολλά για το πώς δουλεύει η πατριαρχική μηχανή προπαγάνδας , ειδικά τώρα που δίνοντας στις γυναίκες την ευκαιρία να είναι ανεξάρτητες έχει χάσει μεγάλο μέρος των καταναγκαστικών της δυνατοτήτων. Η εικονα ευτυχισμένων single γυναικών, είτε βασίζονται σε πετυχημένες σειρές όπως το Sex and the City είτε σε επιστημονικές έρευνες, τους ταράζουν γιατί δρουν ανταγωνιστικά προς το δικό τους πατριαρχικό αφήγημα, αυτό των 40άρων με κατάθλιψη, που έχασαν την νιότη τους παρτάροντας αντί να φροντίσουνα τυλίξουν έναν γαμπρό από τα 25 και που τώρα κάθονται μόνες τους αγκαλιά με τις γάτες τους

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας και η Κυρά της Ρω

κηρα της ρω

 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πατροναρίσματος των Γυναικών, δηλαδή η μέρα που οι άντρες επιλέγουν το είδος της γυναικάς που βολεύει τους ίδιους και μας το πλασάρουν ως πρότυπο μασκαρεύοντάς το ως φεμινισμό. Είναι άλλη μία μέρα που οι άντρες μας περιγράφουν τις δικές τους φαντασιώσεις και μας προτρέπουν να γίνουμε σαν αυτές -πάντα για το δικό μας καλό. Σήμερα γιορτάζουν μόνο οι γυναίκες που εγκρίνουν οι άντρες -οι υπόλοιπες δεν είναι «πραγματικές» γυναίκες έτσι κι αλλιώς.

Εδω ο δήμαρχος Άργους μας υπενθυμίζει οτι η γυναίκα εξισώνεται με την σύζυγο, την μητέρα, την γιαγιά γιατί δεν υπάρχει ως αυτόνομο υποκείμενο αλλά μόνο σε σχέση με όσα προσφέρει στους άλλους αλλά βρήκε την ευκαιρία να μας πει οτι η σωστή γυναικα είναι πάνω απ’όλα και πατριώτισσα επιβραβεύοντας τις άδειες συμβολικές κινήσεις στο όνομα του Έθνους. Η γυναίκα πρέπει συνεχώς να θυσιάζει τη ζωή της για τους άλλους αλλά και το καλό του Έθνους. Να είναι δυνατή (δηλαδή να υπομένει τα σκατά που της σερβίρει η πατριαρχία) αλλά να παραμένει τρυφερή, δηλαδή να μη χάνει την θηλυκότητά της ούτε να σταματά να προσφέρει στους άλλους έτσι ώστε να μην γίνεται ποτέ απειλητική για τους άντρες.

Χρόνια πολλά στις γυναίκες που δεν αμφισβητούν το status quo, τις έμφυλες και εθνικές ιεραρχίες, γιατί αυτές που το κάνουν είναι φαντάζομαι κάτι υστερικές φεμιναζί.

Η Νεοελληνίδα

86355791_198151288050761_4028097119356190720_n

84119381_133129977893233_3704972019415121920_n

 

Στο κειμενάκι αυτό που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά φιλοδοξώντας να γίνει κάτι σαν μανιφέστο μισογυνισμού, βλέπουμε πώς συνεχίζει να συνυφαίνεται ο μισογυνισμος με τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Οι γυναίκες ταυτίζονται με τον εσωτερικό εχθρό του έθνους: δεν κάνει παιδιά όπως οφείλει (επιστρέφει εδώ το μοτίβο της μητρότητας ως υπηρεσίας στο έθνος), αν κάνει απογόνους είναι «ελαττωματικοί» (δε θα μπορούσε να λείπει και λιγη ευγονική για να ντροπιάσει τις γυναικες που δεν αρχίζουν να γεννοβολούν από τα 20), βοηθάει τους μετανάστες λόγω της ανόητης γυναικείας της ενσυναίσθησής (και έτσι γίνεται προδότρα) και δεν έχουν πάρει ποτέ καμία εθνική πρωτοβουλία «ΕΚ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ». Μία «παράδοση» που πολύ ειρωνικά επέβαλαν οι άντρες με την πατριαρχία που τις απέκλεισε από τον δημόσιο χώρο. Η μόνη εθνική πρωτοβουλία που έτσι κι αλλιώς αφέθηκε στις γυναίκες είναι η παραγωγή αντρών για την δόξα του έθνους. Η πατριαρχία όμως ποτέ δεν ντράπηκε να χρησιμοποιήσει τον εαυτό της ταυτολογικά για να δικαιολογηθεί: οι γυναίκες είναι ανίκανες από τη φύση τους και γι αυτό θα τις περιορίσουμε με νόμους και πολιτισμικές νόρμες ώστε να μην μπορεί να συνεισφέρει στη δημόσια σφαίρα και αυτο να χρησιμοποιείται ως σημάδι ότι ήταν εξ αρχής ανίκανη.

Το Κάλεσμα της Φύσης

οταν σου λεω δε θελω να γινω μανα μη λες θα αλλάξεις γνώμη

Για γυναίκες που καταδικάζουν τον εαυτό τους σε μια μίζερη ύπαρξη όπου δε θα βιώσουν «την χαρά της μητρότητας που φέρνει η αποδοχή στο κάλεσμα της φύσης’, οι γυναικες που δε θελουν παιδιά αντιμετωπίζουν ανέκαθεν υπερβολική επιθετικότητα. Σχεδόν σαν αντί για τον εαυτό τους να βλάπτουν ευθέως τους σχολιαστές και τις σχολιάστριες. Ο Δημήτρης είναι τουλάχιστον ο πιο ειλικρινής: η καταδίκη των γυναικών που δε σκοπεύουν να κανουν παιδιά απορρέει από τον υπαρξιακό φόβο ότι θα εξαφανιστούμε από προσώπου γης. Μπορεί ο φόβος να μην είναι ρεαλιστικός σε έναν πλανήτη με δισεκατομμύρια ανθρώπους, γίνεται όμως αν με τον όρο «κοινωνία» εννοούμε -όπως δείχνει και ο Θωμάς- το εκάστοτε έθνος. Η αναπαραγωγή του έθνους γίνεται έτσι αυτοσκοπός το οποίο είναι γελοίο αν αναλογιστούμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας έθνη, φύλα και εθνοτικές ομάδες έχουν δημιουργηθεί και έχουν χαθεί από προσώπου γης και δεν τρέχει και τίποτα γιατί αυτό που αλλάζει ουσιαστικά είναι το όνομα που δίνει μια ομάδα στον εαυτό της.

Η κατασκευή της λεγόμενης «γυναικείας φύσης» και του «Μητρικού ενστίκτου» είναι μια επινόηση με σκοπό να οδηγήσει τις γυναικες να κάνουν παιδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν. Το οτι δεν αποτελεί κάποια βιολογική πραγματικότητα είναι εμφανες από την συνεχή αύξηση των γυναικών που δε θέλουν παιδιά όσο απελευθερώνονται από τους εξαναγκασμούς της πατριαρχίας, από τις χιλιάδες εκτρώσεις και από τις γυναίκες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Ο τρόπος της πατριαρχίας να διαχειριστεί τις πραγματικότητες αυτές είναι απλά να κατασκευάσει τις γυναίκες αυτές ως ιδιαιτέρως τερατώδεις. ΌΛΕΣ οι γυναικες θέλουν παιδιά εκτός από αυτές που δε θέλουν, οι τελευταίες όμως είναι τέρατα εγωισμού ή φόνισσες εμβρύων και όχι αληθινές γυναικες άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην άρνηση και την γνωστική ασυμφωνία πιστεύοντας στην ύπαρξη κάποιου βιολογικού πεπρωμένου.

Ο παραδοσιακός πατριαρχικός τρόπος που η κοινωνία εξανάγκαζε τις γυναικες να κάνει παιδιά ήταν να τους στερήσει κάθε άλλο μέσο για την επιβίωσή τους και να ταυτίζει την αξία τους με την παραγωγή απογόνων για χάρη των αντρών. Να σημειωθεί βέβαια ότι σε άλλες εποχές οι γυναίκες είχαν και περισσότερη βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών από ολοκληρη την κοινότητα καθώς δε ζούσαν σε διαμερίσματα σε πυρηνικές οικογένειας των δύο ατόμων. Τώρα που οι γυναικες αποκτούν την οικονομική τους ανεξαρτησία αλλά η ευθύνη της ανατροφής των παιδιών παραμένει σχεδον αποκλειστικά σε αυτές, τα μέσα πίεσης είναι κυρίως πολιτισμικά και κοινωνικά και κυμαίνονται από το πατρονάρισμα ( «θες να κάνεις παιδιά απλά δεν το χεις καταλάβει. Κάνε και θα δεις -αν όχι no refunds, sorry), τον στιγματισμό ως εγωίστριες ή θύματα του καπιταλισμού, και την απειλή τους με εξοστρακισμό από την κοινωνία (μείνε λοιπόν στην άκρη σου, όχι στην κοινωνία).

Το πιο θλιβερό από όλα όμως είναι οι ίδιες οι γυναικες που έχοντας απορροφήσει την πατριαρχική προπαγάνδα καταλήγουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως μισούς ανθρώπους. Οι άντρες είναι ολόκληροι άνθρωποι εκ γενετής, οι γυναικες όμως παραμένουν λειψές, κάτι λιγότερο από άνθρωποι μέχρι την γέννα. Η ίδια η αυτοεικόνα των γυνακών ως όχι ανθρώπων αλλά μόνο ως εν δυνάμει παραγωγούς άλλων ανθρώπων (ολόκληρων αν είναι αγόρια, μισών αν είναι κορίτσια) είναι η χειρότερη μορφή εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

Λάθος Λόγοι για να Κάνετε Παιδιά

ποιος θα κανει αιμοληψιες

 

Σχόλιο σε ποστ για τις εκτρώσεις, γιατί οι γυναικες που δε θέλουν να κάνουν παιδιά στιγματίζονται απο την κοινωνία ως «εγωίστριες» αλλά το να θες να κανεις παιδιά για να σε γηροκομήσουν ή να υπάρχουν εργατικά χέρια να σου φτιαχνουν το ασανσέρ είναι ένα πλήρως αποδεκτό κίνητρο.

Τα παιδιά δεν υπάρχουν για να εκπληρώνουν τις προδοκίες σου και να ικανοποιούν τις δικές σου ανάγκες, δεν κάνουμε παιδιά ως μέσο επίτευξης κάποιου σκοπού μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιβίωση της κοινωνίας εξαρτάται από την αναπαραγωγή της,γι αυτο και η μητρότητα και η ανατροφή των παιδιών δε θα έπρεπε να θεωρείται αβίαστο αποτέλεσμα της «γυναικείας φύσης» ή της αγάπης τους για τα παιδία. Είναι κι αυτή μια κοπιαστική δουλειά όχι μόνο χρήσιμη αλλά και απαραίτητη για την κοινωνία, κάτι που η πατριαρχική ιδεολογία ανέκαθεν βοηθούσε να αποκρύπτεται, ειδικά στα νεώτερα χρόνια όπου η άμισθη εργασία των γυναικών ήταν η βάση του καπιταλισμού.

Αν θέλετε οι γυναικες να κανουν παιδιά για να έχετε νοσοκόμες, τεχνίτες και «πελάτες» για τους δασκάλους τότε να φροντίσει η κοινωνία να τις διευκολύνει με επιδόματα και δομές. Έτσι μπορούν να γεννάνε παιδιά αυτές πο θέλουν -για τις υπόλοιπες δεν μπορείτε να κάνετε κατι. Μια εναλλακτική απάντηση όμως στις ερωτήσεις που θέτει ο Θανάσης είναι: οι μετανάστες. Αυτ@ θα κάνουν αιμοληψίες, επιδιορθώσεις και τα δικά τους παιδιά μπορούν να γεμίζουν τα σχολεία. Αν μας λείπει κόσμος γιατί δεν μας κάνουν τα παιδιών των Άλλων, αλλά μόνο τα «δικά μας». Γιατι το πρόβλημα δεν είναι οτι λείπουν τα εργατικά χέρια απλά, είναι ότι θέλουμε τα εργατικά χέρια αυτά να είναι σαν «εμάς» για να μπορούμε να τα ελέγχουμε καλύτερα ταΐζοντας τα και εθνικιστικό σανό.

Αποφασίστε επιτέλους αν τελικά απο την Ελλάδα λείπουν τα εργατικά χέρια και θέλουμε περισσότερες γεννήσεις ή περισσεύουν τα εργατικά χέρια και οι μετανάστες μας κλέβουν τις δουλειές.

 

Θα Μπορούσε να Είναι η Μάνα σου

83135223_1392182054289463_8368201678368800768_n

σεβομαστε τις γυναικες γιατι ειναι μανες μας

Είναι πολύ παράξενο που πρέπει να υπενθυμίζουμε συνεχώς στους άντρες ότι και οι γυναίκες είναι άνθρωποι που αξίζουν σεβασμό με αναφορά στις γυναίκες οι οποίες σχετίζονται συγγενικά μαζί τους. Μου θυμίζει λίγο αυτό το τρικ που μας συμβουλεύουν να ακολουθήσουμε σε περίπτωση που μας απαγάγουν: να τους υπενθυμίζουμε ότι είμαστε άνθρωποι αναφέροντας το όνομά μας, μιλώντας για την οικογένεια μας και τους φίλους μας ώστε να μη μας βλέπουν απλά σαν ένα κομμάτι κρέας. Κάπως έτσι είναι και οι γυναικες στην πατριαρχία, σε συνεχή κατάσταση ομηρείας, προσπαθωντας να αποδείξουν ότι έχουν πρόσωπο και αισθήματα και ζωές κάνοντας τους άντρες να τους σκεφτούν όπως τις μάνες τους, δηλαδή ως πλήρη ανθρώπινα υποκείμενα.

Μήπως όμως θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι αυτή η τακτική δεν έχω ευοδωθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια; Γιατί οι άντρες έχουν μανάδες, συζύγους, κόρες και αδερφές κυριολεκτικά από τις απαρχές της ανθρωπότης, αυτό δεν τους εμπόδισε να συμπεριφέρονται στις γυναίκες όπως στα κοπάδια τους. Η προσπάθεια να μας δουν ως ανθρώπους υπενθυμίζοντάς τους τις γυναίκες της ζωής τους που τους φρόντισαν, τους κανάκεψαν, τους προσέφεραν την οικιακή και την συναισθηματική τους εργασία χωρίς αντάλλαγμα έχει τα όριά τους γιατί ουσιαστικά αυτό που τους λέμε είναι οτι οι γυναικες έχουν λόγο ύπαρξης μόνο αν έχουν κάτι να προσφέρουν σε αυτούς συγκεκριμένα, και αν δεν είναι χρήσιμες, φροντιστικές και στοργικές προς αυτούς τότε δεν υπάρχει λόγος να τις σέβονται. Ίσως βέβαια γι αυτό στη δεύτερη φωτογραφία αναφέρονται ταξικά υποτιμημένα και θηλυκοποιημένα επαγγέλματα που όμως ανήκουν στο τομέα των υπηρεσιών και της φροντίδας, άρα πιο κοντά σε αυτά που παραδοσιακά κάνουν οι μανάδες τους. Θα βλέπαμε παρόμοια προτροπή να σεβαστούν τις σεξεργάτριες, τις τραγουδίστριες στα μπουζούκια, τα μοντέλα?

Η προτροπή που βλέπουμε συχνά ακομα και σε αυτή τη σελίδα «σκέψου οτι θα μπορούσε να είναι η κόρη σου» ή η απορία «έτσι λένε και στις μάνες τους?» είναι εγγενώς προβληματική πρώτον γιατι οι μανάδες και οι γυναίκες τους έχουν αφιερώσει συνήθως τη ζωή τους να τους φροντίζουν και δεύτερον γιατι πάρα πολλοί άντρες εξακολουθούν να συπεριφέρονται απαίσια στις μανάδες τους και στις γυναίκες και στις κόρες τους ως ιδιοκτησία. Και μια που το φερε η κουβέντα, στο χθεσινό ποστ με τα «4 Στάδια της Γυναικας’ δεν έχει νόημα να αναρωτιόμαστε τι θα λένε τέτοιοι άντρες οταν έχουν κόρη. Όταν θα έχουν κορη θα της λένε οτι οι άντρες το μονο που θέλουν από αυτές είναι να της πηδήξουν, δε θα επιτρέπουν να την πλησιάσει άντρας στα 100 μέτρα και πολύ πιθανό να την χτυπάνε αν την πιάσουν να έχει σχέση μαζί τους όπως βλέπουμε τόσο συχνά. Κι αν ένας άντρας συνειδητοποίησε οτι οι γυναίκες αξίζουν σεβασμό μόνο όταν έκανε κόρη δεν προκεται για καμία φεμινιστική μεταστροφή γιατί άλλωστε ποτέ στην ιστορία καμία γυναίκα δεν είπε ότι άρχισε να σέβεται τους άντρες μόνο οταν έκανε γιο. H μόνη περίπτωση που λέγεται στις γυναίκες «θα μπορούσε να είναι γιος σου» είναι ως αναφορά σε έναν βιαστή ή εναν δολοφόνο, όταν δηλαδή οι γυναικες καλούνται να στηρίξουν την αντρική βία επειδη θα μπορούσαν να είχαν έναν γιο που θα όφειλαν να στηρίξουν ανευ όρων.

Οι γυναίκες είναι άνθρωποι, πλήρη και αυτόνομα υποκείμενα ανεξάρτητα από τους άντρες. Όσο χρειάζεται να μας βλέπουν ως ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ γυναίκες για να μας σεβαστούν δε θα έχουμε ισότητα