Η Φεμιναζιστική Προπαγάνδα του London School of Economics

LSE all
Ο Paul Dolan, o Διευθυντής του Τμήματος Συμπεριφορικής Επιστήμης του London School of Economics, διεξήγαγε μια έρευνα συγκεντρώνοντας διαχρονικά στοιχεία και ψάχνοντας να βρει τι κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Ανάμεσα στα συμπεράσματά του ήταν πως οι γυναίκες είναι περισσότερο ευτυχισμένες χωρίς άντρα και παιδιά, σε αντίθεση με τους άντρες, τους οποίους βρήκε πως ως επί το πλείστον ο γάμος ωφελούσε. Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά ««Βλέπεις μια ανύπαντρη γυναίκα 40 ετών, που δεν είχε ποτέ παιδιά – “Κρίμα, έτσι δεν είναι; Ίσως μια μέρα θα συναντήσει τον σωστό άντρα και αυτό θα αλλάξει”, σκέφτεσαι. “Όχι, ίσως θα συναντήσει τον λάθος άντρα και αυτό θα αλλάξει. Ίσως θα συναντήσει έναν άντρα που την κάνει λιγότερο ευτυχισμένη και υγιή και θα πεθάνει νωρίτερα.”

Το συμπέρασμα της έρευνας αυτής, χωρίς να σημαίνει ότι είναι μια οικουμενική και πανανθρώπινη αλήθεια καθώς , όπως ήταν αναμενόμενο ενόχλησε όσους έχουν επενδύσει στην ιδέα ότι οι γυναίκες μπορούν να φτάσουν την προσωπική εκπλήρωση μόνο κάνοντας οικογένεια, κυρίως δηλαδή άντρες και ορισμένες γυναίκες που φαίνεται να το πήραν προσωπικά. Οι πρώτοι επειδη τρέμουν στην ιδέα μηπως οι γυναίκες ανακαλύψουν πως δεν τους έχουν ανάγκη και οι δεύτερες ίσως γιατί νιώθουν ότι κερδίζουν την αξία και την αυτοεκτίμησή τους μέσα από την ιδέα ότι επιτέλεσαν τον ρόλο τους ως γυναίκες, τον μοναδικό και σωστό δρόμο προς την επιτυχημένη θηλυκότητα

Η πατριαρχία οφείλει να συντηρεί τον μύθο περί γυναικείας ολοκλήρωσης μέσα από τον γάμο και παιδιά γιατί διαφορετικά φοβάται πως οι γυναίκες θα αρχισουν να κάνουν δεύτερες σκέψεις αντί να ακολουθούν αυτόματα το προδιαγεγραμμένο μονοπάτι και ίσως τότε ανακαλύψουν πως όλος αυτός ο διακανονισμος δεν τις συμφέρει ιδιαίτερα, δεν ταιριάζει σε όλες ή έρχεται με μεγάλο προσωπικό κόστος, το οποίο οι άντρες δεν μοιράζονται στα ίσα. Ο ίδιος ο Dolan άλλωστε αναγνωρίζει πως το στίγμα της ανύπαντρης και άτεκνης γυναίκας συνεισφέρει στην μείωση της ευημερίας τους. Με λίγα λόγια, το ίδιο το στίγμα ανάγεται σε παράγοντα που οι γυναίκες θα πρέπει να ζυγίσουν όταν μελετούν τις επιλογές τους, κλίνοντας συχνά υπερ της δημιουργίας οικογένειας. Έτσι όμως, η κοινωνική αυτή πίεση, οδηγεί προς αυτή τα την απόφαση γυναίκες που διαφορετικά δε θα το έκαναν με αποτέλεσμα ίσως να μην νιώθουν ύστερα όσο ολοκληρωμένες τους έταξε η πατριαρχία.

Οι σφοδρές αντιδράσεις που ξεσηκώνει κάθε φορά οποιαδήποτε υπόνοια ότι οι γυναίκες μπορούν να είναι ευτυχισμένες και ως single λέει πάρα πολλά για το πώς δουλεύει η πατριαρχική μηχανή προπαγάνδας , ειδικά τώρα που δίνοντας στις γυναίκες την ευκαιρία να είναι ανεξάρτητες έχει χάσει μεγάλο μέρος των καταναγκαστικών της δυνατοτήτων. Η εικονα ευτυχισμένων single γυναικών, είτε βασίζονται σε πετυχημένες σειρές όπως το Sex and the City είτε σε επιστημονικές έρευνες, τους ταράζουν γιατί δρουν ανταγωνιστικά προς το δικό τους πατριαρχικό αφήγημα, αυτό των 40άρων με κατάθλιψη, που έχασαν την νιότη τους παρτάροντας αντί να φροντίσουνα τυλίξουν έναν γαμπρό από τα 25 και που τώρα κάθονται μόνες τους αγκαλιά με τις γάτες τους

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας και η Κυρά της Ρω

κηρα της ρω

 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πατροναρίσματος των Γυναικών, δηλαδή η μέρα που οι άντρες επιλέγουν το είδος της γυναικάς που βολεύει τους ίδιους και μας το πλασάρουν ως πρότυπο μασκαρεύοντάς το ως φεμινισμό. Είναι άλλη μία μέρα που οι άντρες μας περιγράφουν τις δικές τους φαντασιώσεις και μας προτρέπουν να γίνουμε σαν αυτές -πάντα για το δικό μας καλό. Σήμερα γιορτάζουν μόνο οι γυναίκες που εγκρίνουν οι άντρες -οι υπόλοιπες δεν είναι «πραγματικές» γυναίκες έτσι κι αλλιώς.

Εδω ο δήμαρχος Άργους μας υπενθυμίζει οτι η γυναίκα εξισώνεται με την σύζυγο, την μητέρα, την γιαγιά γιατί δεν υπάρχει ως αυτόνομο υποκείμενο αλλά μόνο σε σχέση με όσα προσφέρει στους άλλους αλλά βρήκε την ευκαιρία να μας πει οτι η σωστή γυναικα είναι πάνω απ’όλα και πατριώτισσα επιβραβεύοντας τις άδειες συμβολικές κινήσεις στο όνομα του Έθνους. Η γυναίκα πρέπει συνεχώς να θυσιάζει τη ζωή της για τους άλλους αλλά και το καλό του Έθνους. Να είναι δυνατή (δηλαδή να υπομένει τα σκατά που της σερβίρει η πατριαρχία) αλλά να παραμένει τρυφερή, δηλαδή να μη χάνει την θηλυκότητά της ούτε να σταματά να προσφέρει στους άλλους έτσι ώστε να μην γίνεται ποτέ απειλητική για τους άντρες.

Χρόνια πολλά στις γυναίκες που δεν αμφισβητούν το status quo, τις έμφυλες και εθνικές ιεραρχίες, γιατί αυτές που το κάνουν είναι φαντάζομαι κάτι υστερικές φεμιναζί.

Η Νεοελληνίδα

86355791_198151288050761_4028097119356190720_n

84119381_133129977893233_3704972019415121920_n

 

Στο κειμενάκι αυτό που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά φιλοδοξώντας να γίνει κάτι σαν μανιφέστο μισογυνισμού, βλέπουμε πώς συνεχίζει να συνυφαίνεται ο μισογυνισμος με τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Οι γυναίκες ταυτίζονται με τον εσωτερικό εχθρό του έθνους: δεν κάνει παιδιά όπως οφείλει (επιστρέφει εδώ το μοτίβο της μητρότητας ως υπηρεσίας στο έθνος), αν κάνει απογόνους είναι «ελαττωματικοί» (δε θα μπορούσε να λείπει και λιγη ευγονική για να ντροπιάσει τις γυναικες που δεν αρχίζουν να γεννοβολούν από τα 20), βοηθάει τους μετανάστες λόγω της ανόητης γυναικείας της ενσυναίσθησής (και έτσι γίνεται προδότρα) και δεν έχουν πάρει ποτέ καμία εθνική πρωτοβουλία «ΕΚ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ». Μία «παράδοση» που πολύ ειρωνικά επέβαλαν οι άντρες με την πατριαρχία που τις απέκλεισε από τον δημόσιο χώρο. Η μόνη εθνική πρωτοβουλία που έτσι κι αλλιώς αφέθηκε στις γυναίκες είναι η παραγωγή αντρών για την δόξα του έθνους. Η πατριαρχία όμως ποτέ δεν ντράπηκε να χρησιμοποιήσει τον εαυτό της ταυτολογικά για να δικαιολογηθεί: οι γυναίκες είναι ανίκανες από τη φύση τους και γι αυτό θα τις περιορίσουμε με νόμους και πολιτισμικές νόρμες ώστε να μην μπορεί να συνεισφέρει στη δημόσια σφαίρα και αυτο να χρησιμοποιείται ως σημάδι ότι ήταν εξ αρχής ανίκανη.

Το Κάλεσμα της Φύσης

οταν σου λεω δε θελω να γινω μανα μη λες θα αλλάξεις γνώμη

Για γυναίκες που καταδικάζουν τον εαυτό τους σε μια μίζερη ύπαρξη όπου δε θα βιώσουν «την χαρά της μητρότητας που φέρνει η αποδοχή στο κάλεσμα της φύσης’, οι γυναικες που δε θελουν παιδιά αντιμετωπίζουν ανέκαθεν υπερβολική επιθετικότητα. Σχεδόν σαν αντί για τον εαυτό τους να βλάπτουν ευθέως τους σχολιαστές και τις σχολιάστριες. Ο Δημήτρης είναι τουλάχιστον ο πιο ειλικρινής: η καταδίκη των γυναικών που δε σκοπεύουν να κανουν παιδιά απορρέει από τον υπαρξιακό φόβο ότι θα εξαφανιστούμε από προσώπου γης. Μπορεί ο φόβος να μην είναι ρεαλιστικός σε έναν πλανήτη με δισεκατομμύρια ανθρώπους, γίνεται όμως αν με τον όρο «κοινωνία» εννοούμε -όπως δείχνει και ο Θωμάς- το εκάστοτε έθνος. Η αναπαραγωγή του έθνους γίνεται έτσι αυτοσκοπός το οποίο είναι γελοίο αν αναλογιστούμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας έθνη, φύλα και εθνοτικές ομάδες έχουν δημιουργηθεί και έχουν χαθεί από προσώπου γης και δεν τρέχει και τίποτα γιατί αυτό που αλλάζει ουσιαστικά είναι το όνομα που δίνει μια ομάδα στον εαυτό της.

Η κατασκευή της λεγόμενης «γυναικείας φύσης» και του «Μητρικού ενστίκτου» είναι μια επινόηση με σκοπό να οδηγήσει τις γυναικες να κάνουν παιδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν. Το οτι δεν αποτελεί κάποια βιολογική πραγματικότητα είναι εμφανες από την συνεχή αύξηση των γυναικών που δε θέλουν παιδιά όσο απελευθερώνονται από τους εξαναγκασμούς της πατριαρχίας, από τις χιλιάδες εκτρώσεις και από τις γυναίκες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Ο τρόπος της πατριαρχίας να διαχειριστεί τις πραγματικότητες αυτές είναι απλά να κατασκευάσει τις γυναίκες αυτές ως ιδιαιτέρως τερατώδεις. ΌΛΕΣ οι γυναικες θέλουν παιδιά εκτός από αυτές που δε θέλουν, οι τελευταίες όμως είναι τέρατα εγωισμού ή φόνισσες εμβρύων και όχι αληθινές γυναικες άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην άρνηση και την γνωστική ασυμφωνία πιστεύοντας στην ύπαρξη κάποιου βιολογικού πεπρωμένου.

Ο παραδοσιακός πατριαρχικός τρόπος που η κοινωνία εξανάγκαζε τις γυναικες να κάνει παιδιά ήταν να τους στερήσει κάθε άλλο μέσο για την επιβίωσή τους και να ταυτίζει την αξία τους με την παραγωγή απογόνων για χάρη των αντρών. Να σημειωθεί βέβαια ότι σε άλλες εποχές οι γυναίκες είχαν και περισσότερη βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών από ολοκληρη την κοινότητα καθώς δε ζούσαν σε διαμερίσματα σε πυρηνικές οικογένειας των δύο ατόμων. Τώρα που οι γυναικες αποκτούν την οικονομική τους ανεξαρτησία αλλά η ευθύνη της ανατροφής των παιδιών παραμένει σχεδον αποκλειστικά σε αυτές, τα μέσα πίεσης είναι κυρίως πολιτισμικά και κοινωνικά και κυμαίνονται από το πατρονάρισμα ( «θες να κάνεις παιδιά απλά δεν το χεις καταλάβει. Κάνε και θα δεις -αν όχι no refunds, sorry), τον στιγματισμό ως εγωίστριες ή θύματα του καπιταλισμού, και την απειλή τους με εξοστρακισμό από την κοινωνία (μείνε λοιπόν στην άκρη σου, όχι στην κοινωνία).

Το πιο θλιβερό από όλα όμως είναι οι ίδιες οι γυναικες που έχοντας απορροφήσει την πατριαρχική προπαγάνδα καταλήγουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως μισούς ανθρώπους. Οι άντρες είναι ολόκληροι άνθρωποι εκ γενετής, οι γυναικες όμως παραμένουν λειψές, κάτι λιγότερο από άνθρωποι μέχρι την γέννα. Η ίδια η αυτοεικόνα των γυνακών ως όχι ανθρώπων αλλά μόνο ως εν δυνάμει παραγωγούς άλλων ανθρώπων (ολόκληρων αν είναι αγόρια, μισών αν είναι κορίτσια) είναι η χειρότερη μορφή εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

Λάθος Λόγοι για να Κάνετε Παιδιά

ποιος θα κανει αιμοληψιες

 

Σχόλιο σε ποστ για τις εκτρώσεις, γιατί οι γυναικες που δε θέλουν να κάνουν παιδιά στιγματίζονται απο την κοινωνία ως «εγωίστριες» αλλά το να θες να κανεις παιδιά για να σε γηροκομήσουν ή να υπάρχουν εργατικά χέρια να σου φτιαχνουν το ασανσέρ είναι ένα πλήρως αποδεκτό κίνητρο.

Τα παιδιά δεν υπάρχουν για να εκπληρώνουν τις προδοκίες σου και να ικανοποιούν τις δικές σου ανάγκες, δεν κάνουμε παιδιά ως μέσο επίτευξης κάποιου σκοπού μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιβίωση της κοινωνίας εξαρτάται από την αναπαραγωγή της,γι αυτο και η μητρότητα και η ανατροφή των παιδιών δε θα έπρεπε να θεωρείται αβίαστο αποτέλεσμα της «γυναικείας φύσης» ή της αγάπης τους για τα παιδία. Είναι κι αυτή μια κοπιαστική δουλειά όχι μόνο χρήσιμη αλλά και απαραίτητη για την κοινωνία, κάτι που η πατριαρχική ιδεολογία ανέκαθεν βοηθούσε να αποκρύπτεται, ειδικά στα νεώτερα χρόνια όπου η άμισθη εργασία των γυναικών ήταν η βάση του καπιταλισμού.

Αν θέλετε οι γυναικες να κανουν παιδιά για να έχετε νοσοκόμες, τεχνίτες και «πελάτες» για τους δασκάλους τότε να φροντίσει η κοινωνία να τις διευκολύνει με επιδόματα και δομές. Έτσι μπορούν να γεννάνε παιδιά αυτές πο θέλουν -για τις υπόλοιπες δεν μπορείτε να κάνετε κατι. Μια εναλλακτική απάντηση όμως στις ερωτήσεις που θέτει ο Θανάσης είναι: οι μετανάστες. Αυτ@ θα κάνουν αιμοληψίες, επιδιορθώσεις και τα δικά τους παιδιά μπορούν να γεμίζουν τα σχολεία. Αν μας λείπει κόσμος γιατί δεν μας κάνουν τα παιδιών των Άλλων, αλλά μόνο τα «δικά μας». Γιατι το πρόβλημα δεν είναι οτι λείπουν τα εργατικά χέρια απλά, είναι ότι θέλουμε τα εργατικά χέρια αυτά να είναι σαν «εμάς» για να μπορούμε να τα ελέγχουμε καλύτερα ταΐζοντας τα και εθνικιστικό σανό.

Αποφασίστε επιτέλους αν τελικά απο την Ελλάδα λείπουν τα εργατικά χέρια και θέλουμε περισσότερες γεννήσεις ή περισσεύουν τα εργατικά χέρια και οι μετανάστες μας κλέβουν τις δουλειές.

 

Θα Μπορούσε να Είναι η Μάνα σου

83135223_1392182054289463_8368201678368800768_n

σεβομαστε τις γυναικες γιατι ειναι μανες μας

Είναι πολύ παράξενο που πρέπει να υπενθυμίζουμε συνεχώς στους άντρες ότι και οι γυναίκες είναι άνθρωποι που αξίζουν σεβασμό με αναφορά στις γυναίκες οι οποίες σχετίζονται συγγενικά μαζί τους. Μου θυμίζει λίγο αυτό το τρικ που μας συμβουλεύουν να ακολουθήσουμε σε περίπτωση που μας απαγάγουν: να τους υπενθυμίζουμε ότι είμαστε άνθρωποι αναφέροντας το όνομά μας, μιλώντας για την οικογένεια μας και τους φίλους μας ώστε να μη μας βλέπουν απλά σαν ένα κομμάτι κρέας. Κάπως έτσι είναι και οι γυναικες στην πατριαρχία, σε συνεχή κατάσταση ομηρείας, προσπαθωντας να αποδείξουν ότι έχουν πρόσωπο και αισθήματα και ζωές κάνοντας τους άντρες να τους σκεφτούν όπως τις μάνες τους, δηλαδή ως πλήρη ανθρώπινα υποκείμενα.

Μήπως όμως θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι αυτή η τακτική δεν έχω ευοδωθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια; Γιατί οι άντρες έχουν μανάδες, συζύγους, κόρες και αδερφές κυριολεκτικά από τις απαρχές της ανθρωπότης, αυτό δεν τους εμπόδισε να συμπεριφέρονται στις γυναίκες όπως στα κοπάδια τους. Η προσπάθεια να μας δουν ως ανθρώπους υπενθυμίζοντάς τους τις γυναίκες της ζωής τους που τους φρόντισαν, τους κανάκεψαν, τους προσέφεραν την οικιακή και την συναισθηματική τους εργασία χωρίς αντάλλαγμα έχει τα όριά τους γιατί ουσιαστικά αυτό που τους λέμε είναι οτι οι γυναικες έχουν λόγο ύπαρξης μόνο αν έχουν κάτι να προσφέρουν σε αυτούς συγκεκριμένα, και αν δεν είναι χρήσιμες, φροντιστικές και στοργικές προς αυτούς τότε δεν υπάρχει λόγος να τις σέβονται. Ίσως βέβαια γι αυτό στη δεύτερη φωτογραφία αναφέρονται ταξικά υποτιμημένα και θηλυκοποιημένα επαγγέλματα που όμως ανήκουν στο τομέα των υπηρεσιών και της φροντίδας, άρα πιο κοντά σε αυτά που παραδοσιακά κάνουν οι μανάδες τους. Θα βλέπαμε παρόμοια προτροπή να σεβαστούν τις σεξεργάτριες, τις τραγουδίστριες στα μπουζούκια, τα μοντέλα?

Η προτροπή που βλέπουμε συχνά ακομα και σε αυτή τη σελίδα «σκέψου οτι θα μπορούσε να είναι η κόρη σου» ή η απορία «έτσι λένε και στις μάνες τους?» είναι εγγενώς προβληματική πρώτον γιατι οι μανάδες και οι γυναίκες τους έχουν αφιερώσει συνήθως τη ζωή τους να τους φροντίζουν και δεύτερον γιατι πάρα πολλοί άντρες εξακολουθούν να συπεριφέρονται απαίσια στις μανάδες τους και στις γυναίκες και στις κόρες τους ως ιδιοκτησία. Και μια που το φερε η κουβέντα, στο χθεσινό ποστ με τα «4 Στάδια της Γυναικας’ δεν έχει νόημα να αναρωτιόμαστε τι θα λένε τέτοιοι άντρες οταν έχουν κόρη. Όταν θα έχουν κορη θα της λένε οτι οι άντρες το μονο που θέλουν από αυτές είναι να της πηδήξουν, δε θα επιτρέπουν να την πλησιάσει άντρας στα 100 μέτρα και πολύ πιθανό να την χτυπάνε αν την πιάσουν να έχει σχέση μαζί τους όπως βλέπουμε τόσο συχνά. Κι αν ένας άντρας συνειδητοποίησε οτι οι γυναίκες αξίζουν σεβασμό μόνο όταν έκανε κόρη δεν προκεται για καμία φεμινιστική μεταστροφή γιατί άλλωστε ποτέ στην ιστορία καμία γυναίκα δεν είπε ότι άρχισε να σέβεται τους άντρες μόνο οταν έκανε γιο. H μόνη περίπτωση που λέγεται στις γυναίκες «θα μπορούσε να είναι γιος σου» είναι ως αναφορά σε έναν βιαστή ή εναν δολοφόνο, όταν δηλαδή οι γυναικες καλούνται να στηρίξουν την αντρική βία επειδη θα μπορούσαν να είχαν έναν γιο που θα όφειλαν να στηρίξουν ανευ όρων.

Οι γυναίκες είναι άνθρωποι, πλήρη και αυτόνομα υποκείμενα ανεξάρτητα από τους άντρες. Όσο χρειάζεται να μας βλέπουν ως ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ γυναίκες για να μας σεβαστούν δε θα έχουμε ισότητα

Έρχονται οι Λεσβίες και μας Κλέβουν το Σπέρμα

pride.jpg

 

Χθες μας έψεγαν που δεν κάναμε παιδιά αλλά δεν βλέπω αυτόν εδώ τον τύπο να είναι πολύ ευχαριστημένος με την γυναίκα που τα έκανε! Απόδειξη ότι δεν αρκεί να κάνουμε παιδιά, πρέπει να αναπαράγουμε μονο εντός των στενών πλαισίων της ελληνικής, ετεροφυλόφιλης οικογένειας. Οι γυναίκες κατακρίνονται οταν κάνουν παιδιά εκτός γάμου, όταν τα κάνουν με ξένο, και όταν τα κάνουν ή τα μεγαλώνουν εκτός της παραδοσιακής πατριαρχικής οικογένειας,

Τώρα δεν ξέρω σε πόσο μεγάλη μάστιγα έχουν αναχθεί οι κρυφές λεσβίες που ύπουλα και υπολογιστικά κάνουν σεξ με άντρες για να τους κλέψουν το σπέρμα ενω φυσικά ικανοποιούν και τις καβλες τους. Αν όμως είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα οσο υπονοούν τα νεύρα του ΜyNameMyBusiness θα πρότεινα προληπτική αναστρέψιμη στείρωση στους άντρες μέχρι να σιγουρευτούν οτι οι γυναίκες με τις οποίες κάνουν σεξ (και πιθανόν να αφήσουν έγκυες) δεν τους χρησιμοποιούν για το σπέρμα τους και δε θα τους υποχρεώσουν να γίνουν οι δωρητές σπέρματος της μικρής λεσβιακής τους οικογένειας. Είναι πονηροί οι καιροί κύριοι και ο φεμινισμός μετατρέπει αργά αλλά μεθοδικά ολες τις γυναικες σε λεσβίες οι οποίες θα μπορούν να δημιουργούν οικογένειες και να έχουν παιδιά ενώ εσείς θα περνάτε τις γιορτές των Χριστουγέννων μόνοι σας με ένα μπουκάλι ουίσκι παρολο που σαν ΑΤΜ και ως επίσημοι πατέρες έχετε χρηματοδοτήσει το χριστουγεννιάτικο πάρτυ τους.

Ποιος είπε οτι οι γυναίκες δε μπορούν να τα χουν ολα;