Η Νεοελληνίδα

86355791_198151288050761_4028097119356190720_n

84119381_133129977893233_3704972019415121920_n

 

Στο κειμενάκι αυτό που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά φιλοδοξώντας να γίνει κάτι σαν μανιφέστο μισογυνισμού, βλέπουμε πώς συνεχίζει να συνυφαίνεται ο μισογυνισμος με τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Οι γυναίκες ταυτίζονται με τον εσωτερικό εχθρό του έθνους: δεν κάνει παιδιά όπως οφείλει (επιστρέφει εδώ το μοτίβο της μητρότητας ως υπηρεσίας στο έθνος), αν κάνει απογόνους είναι «ελαττωματικοί» (δε θα μπορούσε να λείπει και λιγη ευγονική για να ντροπιάσει τις γυναικες που δεν αρχίζουν να γεννοβολούν από τα 20), βοηθάει τους μετανάστες λόγω της ανόητης γυναικείας της ενσυναίσθησής (και έτσι γίνεται προδότρα) και δεν έχουν πάρει ποτέ καμία εθνική πρωτοβουλία «ΕΚ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ». Μία «παράδοση» που πολύ ειρωνικά επέβαλαν οι άντρες με την πατριαρχία που τις απέκλεισε από τον δημόσιο χώρο. Η μόνη εθνική πρωτοβουλία που έτσι κι αλλιώς αφέθηκε στις γυναίκες είναι η παραγωγή αντρών για την δόξα του έθνους. Η πατριαρχία όμως ποτέ δεν ντράπηκε να χρησιμοποιήσει τον εαυτό της ταυτολογικά για να δικαιολογηθεί: οι γυναίκες είναι ανίκανες από τη φύση τους και γι αυτό θα τις περιορίσουμε με νόμους και πολιτισμικές νόρμες ώστε να μην μπορεί να συνεισφέρει στη δημόσια σφαίρα και αυτο να χρησιμοποιείται ως σημάδι ότι ήταν εξ αρχής ανίκανη.

Το Κάλεσμα της Φύσης

οταν σου λεω δε θελω να γινω μανα μη λες θα αλλάξεις γνώμη

Για γυναίκες που καταδικάζουν τον εαυτό τους σε μια μίζερη ύπαρξη όπου δε θα βιώσουν «την χαρά της μητρότητας που φέρνει η αποδοχή στο κάλεσμα της φύσης’, οι γυναικες που δε θελουν παιδιά αντιμετωπίζουν ανέκαθεν υπερβολική επιθετικότητα. Σχεδόν σαν αντί για τον εαυτό τους να βλάπτουν ευθέως τους σχολιαστές και τις σχολιάστριες. Ο Δημήτρης είναι τουλάχιστον ο πιο ειλικρινής: η καταδίκη των γυναικών που δε σκοπεύουν να κανουν παιδιά απορρέει από τον υπαρξιακό φόβο ότι θα εξαφανιστούμε από προσώπου γης. Μπορεί ο φόβος να μην είναι ρεαλιστικός σε έναν πλανήτη με δισεκατομμύρια ανθρώπους, γίνεται όμως αν με τον όρο «κοινωνία» εννοούμε -όπως δείχνει και ο Θωμάς- το εκάστοτε έθνος. Η αναπαραγωγή του έθνους γίνεται έτσι αυτοσκοπός το οποίο είναι γελοίο αν αναλογιστούμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας έθνη, φύλα και εθνοτικές ομάδες έχουν δημιουργηθεί και έχουν χαθεί από προσώπου γης και δεν τρέχει και τίποτα γιατί αυτό που αλλάζει ουσιαστικά είναι το όνομα που δίνει μια ομάδα στον εαυτό της.

Η κατασκευή της λεγόμενης «γυναικείας φύσης» και του «Μητρικού ενστίκτου» είναι μια επινόηση με σκοπό να οδηγήσει τις γυναικες να κάνουν παιδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν. Το οτι δεν αποτελεί κάποια βιολογική πραγματικότητα είναι εμφανες από την συνεχή αύξηση των γυναικών που δε θέλουν παιδιά όσο απελευθερώνονται από τους εξαναγκασμούς της πατριαρχίας, από τις χιλιάδες εκτρώσεις και από τις γυναίκες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Ο τρόπος της πατριαρχίας να διαχειριστεί τις πραγματικότητες αυτές είναι απλά να κατασκευάσει τις γυναίκες αυτές ως ιδιαιτέρως τερατώδεις. ΌΛΕΣ οι γυναικες θέλουν παιδιά εκτός από αυτές που δε θέλουν, οι τελευταίες όμως είναι τέρατα εγωισμού ή φόνισσες εμβρύων και όχι αληθινές γυναικες άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην άρνηση και την γνωστική ασυμφωνία πιστεύοντας στην ύπαρξη κάποιου βιολογικού πεπρωμένου.

Ο παραδοσιακός πατριαρχικός τρόπος που η κοινωνία εξανάγκαζε τις γυναικες να κάνει παιδιά ήταν να τους στερήσει κάθε άλλο μέσο για την επιβίωσή τους και να ταυτίζει την αξία τους με την παραγωγή απογόνων για χάρη των αντρών. Να σημειωθεί βέβαια ότι σε άλλες εποχές οι γυναίκες είχαν και περισσότερη βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών από ολοκληρη την κοινότητα καθώς δε ζούσαν σε διαμερίσματα σε πυρηνικές οικογένειας των δύο ατόμων. Τώρα που οι γυναικες αποκτούν την οικονομική τους ανεξαρτησία αλλά η ευθύνη της ανατροφής των παιδιών παραμένει σχεδον αποκλειστικά σε αυτές, τα μέσα πίεσης είναι κυρίως πολιτισμικά και κοινωνικά και κυμαίνονται από το πατρονάρισμα ( «θες να κάνεις παιδιά απλά δεν το χεις καταλάβει. Κάνε και θα δεις -αν όχι no refunds, sorry), τον στιγματισμό ως εγωίστριες ή θύματα του καπιταλισμού, και την απειλή τους με εξοστρακισμό από την κοινωνία (μείνε λοιπόν στην άκρη σου, όχι στην κοινωνία).

Το πιο θλιβερό από όλα όμως είναι οι ίδιες οι γυναικες που έχοντας απορροφήσει την πατριαρχική προπαγάνδα καταλήγουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως μισούς ανθρώπους. Οι άντρες είναι ολόκληροι άνθρωποι εκ γενετής, οι γυναικες όμως παραμένουν λειψές, κάτι λιγότερο από άνθρωποι μέχρι την γέννα. Η ίδια η αυτοεικόνα των γυνακών ως όχι ανθρώπων αλλά μόνο ως εν δυνάμει παραγωγούς άλλων ανθρώπων (ολόκληρων αν είναι αγόρια, μισών αν είναι κορίτσια) είναι η χειρότερη μορφή εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

Λάθος Λόγοι για να Κάνετε Παιδιά

ποιος θα κανει αιμοληψιες

 

Σχόλιο σε ποστ για τις εκτρώσεις, γιατί οι γυναικες που δε θέλουν να κάνουν παιδιά στιγματίζονται απο την κοινωνία ως «εγωίστριες» αλλά το να θες να κανεις παιδιά για να σε γηροκομήσουν ή να υπάρχουν εργατικά χέρια να σου φτιαχνουν το ασανσέρ είναι ένα πλήρως αποδεκτό κίνητρο.

Τα παιδιά δεν υπάρχουν για να εκπληρώνουν τις προδοκίες σου και να ικανοποιούν τις δικές σου ανάγκες, δεν κάνουμε παιδιά ως μέσο επίτευξης κάποιου σκοπού μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιβίωση της κοινωνίας εξαρτάται από την αναπαραγωγή της,γι αυτο και η μητρότητα και η ανατροφή των παιδιών δε θα έπρεπε να θεωρείται αβίαστο αποτέλεσμα της «γυναικείας φύσης» ή της αγάπης τους για τα παιδία. Είναι κι αυτή μια κοπιαστική δουλειά όχι μόνο χρήσιμη αλλά και απαραίτητη για την κοινωνία, κάτι που η πατριαρχική ιδεολογία ανέκαθεν βοηθούσε να αποκρύπτεται, ειδικά στα νεώτερα χρόνια όπου η άμισθη εργασία των γυναικών ήταν η βάση του καπιταλισμού.

Αν θέλετε οι γυναικες να κανουν παιδιά για να έχετε νοσοκόμες, τεχνίτες και «πελάτες» για τους δασκάλους τότε να φροντίσει η κοινωνία να τις διευκολύνει με επιδόματα και δομές. Έτσι μπορούν να γεννάνε παιδιά αυτές πο θέλουν -για τις υπόλοιπες δεν μπορείτε να κάνετε κατι. Μια εναλλακτική απάντηση όμως στις ερωτήσεις που θέτει ο Θανάσης είναι: οι μετανάστες. Αυτ@ θα κάνουν αιμοληψίες, επιδιορθώσεις και τα δικά τους παιδιά μπορούν να γεμίζουν τα σχολεία. Αν μας λείπει κόσμος γιατί δεν μας κάνουν τα παιδιών των Άλλων, αλλά μόνο τα «δικά μας». Γιατι το πρόβλημα δεν είναι οτι λείπουν τα εργατικά χέρια απλά, είναι ότι θέλουμε τα εργατικά χέρια αυτά να είναι σαν «εμάς» για να μπορούμε να τα ελέγχουμε καλύτερα ταΐζοντας τα και εθνικιστικό σανό.

Αποφασίστε επιτέλους αν τελικά απο την Ελλάδα λείπουν τα εργατικά χέρια και θέλουμε περισσότερες γεννήσεις ή περισσεύουν τα εργατικά χέρια και οι μετανάστες μας κλέβουν τις δουλειές.

 

Θα Μπορούσε να Είναι η Μάνα σου

83135223_1392182054289463_8368201678368800768_n

σεβομαστε τις γυναικες γιατι ειναι μανες μας

Είναι πολύ παράξενο που πρέπει να υπενθυμίζουμε συνεχώς στους άντρες ότι και οι γυναίκες είναι άνθρωποι που αξίζουν σεβασμό με αναφορά στις γυναίκες οι οποίες σχετίζονται συγγενικά μαζί τους. Μου θυμίζει λίγο αυτό το τρικ που μας συμβουλεύουν να ακολουθήσουμε σε περίπτωση που μας απαγάγουν: να τους υπενθυμίζουμε ότι είμαστε άνθρωποι αναφέροντας το όνομά μας, μιλώντας για την οικογένεια μας και τους φίλους μας ώστε να μη μας βλέπουν απλά σαν ένα κομμάτι κρέας. Κάπως έτσι είναι και οι γυναικες στην πατριαρχία, σε συνεχή κατάσταση ομηρείας, προσπαθωντας να αποδείξουν ότι έχουν πρόσωπο και αισθήματα και ζωές κάνοντας τους άντρες να τους σκεφτούν όπως τις μάνες τους, δηλαδή ως πλήρη ανθρώπινα υποκείμενα.

Μήπως όμως θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι αυτή η τακτική δεν έχω ευοδωθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια; Γιατί οι άντρες έχουν μανάδες, συζύγους, κόρες και αδερφές κυριολεκτικά από τις απαρχές της ανθρωπότης, αυτό δεν τους εμπόδισε να συμπεριφέρονται στις γυναίκες όπως στα κοπάδια τους. Η προσπάθεια να μας δουν ως ανθρώπους υπενθυμίζοντάς τους τις γυναίκες της ζωής τους που τους φρόντισαν, τους κανάκεψαν, τους προσέφεραν την οικιακή και την συναισθηματική τους εργασία χωρίς αντάλλαγμα έχει τα όριά τους γιατί ουσιαστικά αυτό που τους λέμε είναι οτι οι γυναικες έχουν λόγο ύπαρξης μόνο αν έχουν κάτι να προσφέρουν σε αυτούς συγκεκριμένα, και αν δεν είναι χρήσιμες, φροντιστικές και στοργικές προς αυτούς τότε δεν υπάρχει λόγος να τις σέβονται. Ίσως βέβαια γι αυτό στη δεύτερη φωτογραφία αναφέρονται ταξικά υποτιμημένα και θηλυκοποιημένα επαγγέλματα που όμως ανήκουν στο τομέα των υπηρεσιών και της φροντίδας, άρα πιο κοντά σε αυτά που παραδοσιακά κάνουν οι μανάδες τους. Θα βλέπαμε παρόμοια προτροπή να σεβαστούν τις σεξεργάτριες, τις τραγουδίστριες στα μπουζούκια, τα μοντέλα?

Η προτροπή που βλέπουμε συχνά ακομα και σε αυτή τη σελίδα «σκέψου οτι θα μπορούσε να είναι η κόρη σου» ή η απορία «έτσι λένε και στις μάνες τους?» είναι εγγενώς προβληματική πρώτον γιατι οι μανάδες και οι γυναίκες τους έχουν αφιερώσει συνήθως τη ζωή τους να τους φροντίζουν και δεύτερον γιατι πάρα πολλοί άντρες εξακολουθούν να συπεριφέρονται απαίσια στις μανάδες τους και στις γυναίκες και στις κόρες τους ως ιδιοκτησία. Και μια που το φερε η κουβέντα, στο χθεσινό ποστ με τα «4 Στάδια της Γυναικας’ δεν έχει νόημα να αναρωτιόμαστε τι θα λένε τέτοιοι άντρες οταν έχουν κόρη. Όταν θα έχουν κορη θα της λένε οτι οι άντρες το μονο που θέλουν από αυτές είναι να της πηδήξουν, δε θα επιτρέπουν να την πλησιάσει άντρας στα 100 μέτρα και πολύ πιθανό να την χτυπάνε αν την πιάσουν να έχει σχέση μαζί τους όπως βλέπουμε τόσο συχνά. Κι αν ένας άντρας συνειδητοποίησε οτι οι γυναίκες αξίζουν σεβασμό μόνο όταν έκανε κόρη δεν προκεται για καμία φεμινιστική μεταστροφή γιατί άλλωστε ποτέ στην ιστορία καμία γυναίκα δεν είπε ότι άρχισε να σέβεται τους άντρες μόνο οταν έκανε γιο. H μόνη περίπτωση που λέγεται στις γυναίκες «θα μπορούσε να είναι γιος σου» είναι ως αναφορά σε έναν βιαστή ή εναν δολοφόνο, όταν δηλαδή οι γυναικες καλούνται να στηρίξουν την αντρική βία επειδη θα μπορούσαν να είχαν έναν γιο που θα όφειλαν να στηρίξουν ανευ όρων.

Οι γυναίκες είναι άνθρωποι, πλήρη και αυτόνομα υποκείμενα ανεξάρτητα από τους άντρες. Όσο χρειάζεται να μας βλέπουν ως ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ γυναίκες για να μας σεβαστούν δε θα έχουμε ισότητα

Έρχονται οι Λεσβίες και μας Κλέβουν το Σπέρμα

pride.jpg

 

Χθες μας έψεγαν που δεν κάναμε παιδιά αλλά δεν βλέπω αυτόν εδώ τον τύπο να είναι πολύ ευχαριστημένος με την γυναίκα που τα έκανε! Απόδειξη ότι δεν αρκεί να κάνουμε παιδιά, πρέπει να αναπαράγουμε μονο εντός των στενών πλαισίων της ελληνικής, ετεροφυλόφιλης οικογένειας. Οι γυναίκες κατακρίνονται οταν κάνουν παιδιά εκτός γάμου, όταν τα κάνουν με ξένο, και όταν τα κάνουν ή τα μεγαλώνουν εκτός της παραδοσιακής πατριαρχικής οικογένειας,

Τώρα δεν ξέρω σε πόσο μεγάλη μάστιγα έχουν αναχθεί οι κρυφές λεσβίες που ύπουλα και υπολογιστικά κάνουν σεξ με άντρες για να τους κλέψουν το σπέρμα ενω φυσικά ικανοποιούν και τις καβλες τους. Αν όμως είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα οσο υπονοούν τα νεύρα του ΜyNameMyBusiness θα πρότεινα προληπτική αναστρέψιμη στείρωση στους άντρες μέχρι να σιγουρευτούν οτι οι γυναίκες με τις οποίες κάνουν σεξ (και πιθανόν να αφήσουν έγκυες) δεν τους χρησιμοποιούν για το σπέρμα τους και δε θα τους υποχρεώσουν να γίνουν οι δωρητές σπέρματος της μικρής λεσβιακής τους οικογένειας. Είναι πονηροί οι καιροί κύριοι και ο φεμινισμός μετατρέπει αργά αλλά μεθοδικά ολες τις γυναικες σε λεσβίες οι οποίες θα μπορούν να δημιουργούν οικογένειες και να έχουν παιδιά ενώ εσείς θα περνάτε τις γιορτές των Χριστουγέννων μόνοι σας με ένα μπουκάλι ουίσκι παρολο που σαν ΑΤΜ και ως επίσημοι πατέρες έχετε χρηματοδοτήσει το χριστουγεννιάτικο πάρτυ τους.

Ποιος είπε οτι οι γυναίκες δε μπορούν να τα χουν ολα;

Μητρότητα, Γυναίκες και Ορμόνες

Οι φεμινίστριες έχουν αναδείξει εδώ και δεκαετίες το πως στην πατριαρχία οι γυναίκες ταυτίζονται με την φύση ενώ οι άντρες με τον πολιτισμό*. Η δυνατότητων των (cis) γυναικών να μένουν έγκυος και να γεννάνε τις τοποθετεί πιο κοντά στη «Φύση» η οποία όμως ως κι αν εξιδανικεύεται θεωρείται πάντα ιεραρχικά κατώτερη του πολιτισμού που υποτίθεται χτίζουν οι άντρες. Η «ορμονική» εξήγηση της επιταγής να κάνουμε υποχρεωτικά όλες παιδιά μας υπενθυμίζει οτι δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από ορμόνες και αναπαραγωγικά όργανα τα οποία οφείλουμε να χρησιμοποιούμε. Οι επιθυμίες μας, οι ανάγκες μας, οι προσωπικοί μας στόχοι και η ξεχωριστή μας προσωπικότητας μας δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία καθώς όλα αυτά εν τέλει ισοπεδώνονται από την υποτιθέμενη γυναικεία βιολογία μας (ό,τι κι αν σημαίνει αυτο).

Η κοινωνία δείχνει οτι τραβάει μεγάλα ζόρια να διαχειριστεί το γεγονός πως όλο και περισσότερες γυναίκες δεν βάζουν πρωταρχικό τους στόχο την μητρότητα, πως όλο και περισσότερες γυναικες δηλώνουν ότι δε θέλουν ποτέ να κάνουν παιδιά και θέλουν να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό lifestyle (έναν τρόπο ζωής που όταν τον επιλέγουν οι εργένηδες άντρες δεν φαντάζουν καθόλου αφύσικο). Η κοινωνία δεν μπορεί να διαχειριστεί τις γυναίκες εκτός του ρόλου της μητρότητας γιατί για την κοινωνία οι γυναίκες δεν είναι τίποτα άλλο από αναπαραγωγικές μηχανές οι οποίες θα πρέπει να «πετάνε» παιδάκια γιατι απλα αυτή είναι η «φύση» τους. Και κάθε γυναίκα που απολαμβάνει το σεξ και την σεξουαλικότητά της χωρίς ρητά αυτόν τον στόχο, είναι «τσούλα».

Φυσικά το γεγονός πως οι γυναίκες λόγω τόσο των επιστημονικών και τεχνολογικών εξελίξεων στην αντισύλληψη όσο και λόγω της (περιορισμένης ) οικονομικής ανεξαρτησίας που αποκτούν σιγά σιγά είναι για πρώτη φορά στην ιστορία τόσο απελευθερωμένες απο την υποχρέωση να μείνουν έγκυες ενώ ταυτόχρονα είναι για πρώτη φορά στην ιστορία τόσο απρόθυμες να κάνουν παιδιά, θα πρέπει να προβληματίσει την κοινωνία. Μήπως το να κάνουμε όλες υποχρεωτικά παιδιά δεν ήταν ποτέ στη «Φύση» μας;

*Is Female to Male as Nature Is to Culture?
https://www.uio.no/…/SOSAN…/v12/Ortner_Is_female_to_male.pd

 

ατεκνη

Γιατί Χρειαζόμαστε Παγκόσμια Ημέρα Μονογονεϊκών Οικογενειών

single moms

Kι ενώ στην χθεσινή ανάρτηση μας κατηγορούσαν ότι αργούμε να κάνουμε παιδιά γιατί περιμένουμε τον ιδανικό σύντροφο, σε αυτή μας κατηγορούν ότι κάνουμε παιδιά με το πρώτο τυχόντα, απόδειξη ότι οι γυναίκες θα κατηγορηθούν όπως και αν χρησιμοποιούν (ή δεν χρησιμοποιούν) τις αναπαραγωγικές τους ικανότητες εκτός αν ταιριάξουν στα πάρα πολύ στενά πατριαρχικά πλαίσια.

Πρώτον υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να είναι μια γυναίκα single μητέρα. Μπορεί να ήθελε να κάνει ένα παιδί αλλά να μην είχε βρει ακόμα τον σωστό σύντροφο και να αποφάσισε να το κάνει μόνη της, μπορεί να έκανε πίσω ο πατέρας του παιδιού όταν ήταν αργά ενώ είχε πει ότι θα την στηρίξει, μπορεί απλά να χώρισε όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές ανθρώπινες σχέσεις και δεν είχε καμία υποχρέωση να μείνει με τον πατέρα του παιδιού της. Ακόμα και αν έμεινε έγκυος από ατύχημα και αρνήθηκε να κάνει έκτρωση για θρησκευτικούς λόγους αυτό είναι δικαίωμα της, δεν έχει υποχρέωση καμία γυναίκα να κάνει έκτρωση επειδή δεν τσεκάρει όλα τα αποδεκτά κριτήρια μητρότητας. Το να ξεχωρίζεις βέβαια αυτό από όλα τα πιθανά σενάρια με μόνο εναλλακτικό ένα τραγικό θάνατο δείχνει πόσο απελπισμένα είναι τα μισογυνικά σκουπίδια να κάνουν slut shaming στις γυναίκες κατηγορώντας τις για εγκυμοσύνες που οι άντρες ποτέ δεν κατηγορούνται -οι δε πατεράδες που μεγαλώνουν μόνοι τους παιδιά θεωρούνται ήρωες.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους ένα παιδί αξίζουν σεβασμό αλλά και υποστήριξη γιατί επιτελούν μία δύσκολη εργασία που έχει αξία για ΟΛΗ την κοινωνία. Η χαρά της μητρότητας μπορεί να είναι ικανοποιητική για την ίδια αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε κοινωνία βασίζεται στην αναπαραγωγή των μελών της -από το φτηνό εργατικό δυναμικό μέχρι τις συντάξεις που πρέπει να πληρωθούν και την φροντίδα των ηλικιωμένων. Κι αυτός ΑΚΡΙΒΩΣ είναι ο λόγος που ασκείται τόση πίεση στης γυναίκες να γίνουν μητέρες, αυτός είναι και ο λόγος που υπήρχαν ανέκαθεν περιορισμοί στις εκτρώσεις -τους οποίους οι φεμινίστριες αγωνίστηκαν να καταργήσουν, αυτός είναι ο λόγος που προσπαθούν συνέχεια να μας τρομάξουν με προπαγάνδα περί «δημογραφικού προβλήματος» και «υπογεννητικότητας». Η κοινωνία έχει ανάγκη την λειτουργία αυτή που φέρει εις πέρας το cis γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα.

Κι επειδή η αναπαραγωγή αυτή δεν είναι μόνο η 9μηνη εγκυμοσύνη με την οποία επιφορτίζονται οι (cis) γυναίκες (ή τρανς άντρες) αλλά και η ανατροφή των παιδιών που κοστίζει πολλά σε χρόνο, χρήμα και ενέργεια, οι μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά δεν αξίζουν μόνο μια συμβολική Παγκόσμια Μέρα αλλά και την χρηματική υποστήριξη του κράτους και του πατέρα τους. Η πατριαρχία όμως δε μας θέλει μόνο αναπαραγωγικές μηχανές, μας θέλει και τσάμπα αναπαραγωγικές μηχανές μετακυλώντας το κόστος πάνω μας.

Όταν οι Γυναίκες δεν Μένουν Σπίτι

55845540_2186379338072658_4543190090444177408_n.png

Το σχόλιο αυτό δεν είναι μόνο άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς οι γυναίκες κατηγορούνται για την βιαιότητα ενός άντρα. Είναι ταυτόχρονα και μέρος μιας ευρύτερης ρητορικής που κατηγορεί τον φεμινισμό για την ηθική παρακμή της κοινωνίας. Σύμφωνα με το discourse αυτό, οι γυναίκες αφήνοντας τον παραδοσιακό τους ρόλο εντός σπιτιού, δεν μεγαλώνουν πια «σωστά» τα παιδιά με αποτέλεσμα αυτά να καταφεύγουν στην βία και την εγκληματικότητα.

Η ερμηνεία αυτή όχι μόνο αγνοεί άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες για τα φαινόμενα που περιγράφει αλλά κυρίως αγνοεί ότι η βία παραμένει κυρίως ΑΝΤΡΙΚΗ βία και αυτή δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο -ούτε υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν οτι βρίσκεται σε έξαρση -αν μη τι άλλο οι βιασμοί και η αντρική επιθετικότητα είναι τόσο παλιά όσο και η πατριαρχία. Ταυτόχρονα υπονοεί πως οι γυναίκες πρέπει ως μάνες να καταβάλουν ένα συνεχές «συναισθηματικό έργο» για τους άντρες που διαφορετικά θα γίνουν βίαιοι -ευθύνη που έχουμε δει αργότερα να μετακυλίεται στην σύζυγο που δεν σταμάτησε τον βίαιο άντρα της. Οι γυναίκες οφείλουν στους άντρες αγάπη, στοργή, φροντίδα και συναισθηματική καθοδήγηση διαφορετικά αυτοί αναπόφευκτα θα γίνουν βίαιοι. Στο σενάριο αυτό οι πατεράδες φαίνεται να μην έχουν κανένα ρόλο στην ανατροφή του παιδιού.

Ο ηθικός πανικός που σκορπάνε τέτοια σχόλια έχει μοναδικό σκοπό να στρέψει την ματιά μας μακριά από το πρόβλημα της αντρικής βίας αλλά και άλλα δομικά κοινωνικά προβλήματα και να ασκήσει ένα συναισθηματικό εκβιασμό στις γυναίκες ώστε αυτές να αναλάβουν τον παραδοσιακό ρόλο τους εντός σπιτιού. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι η ενδυνάμωση των γυναικών μέσω της οικονομικής ανεξαρτησίας που θα συνεισφέρει στην μείωση της αντρικής βίας -αν μη τι άλλο προς τις ίδιες. Όσο βέβαια η κοινωνία συνεχίζει να τις θεωρεί αποκλειστικά υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών, η οικονομική αυτή ανεξαρτησία θα βρίσκει εμπόδια.

Δείκτης Γονιμότητας και Κλαμπάκια

γονιμοτητα

Η μητρότητα είναι από αυτά τα πράγματα που -όπως είδαμε χθες η απιστία για τους άντρες-επιβραβεύεται, ενθαρρύνεται, επιβάλλεται από την πατριαρχία και στη συνέχεια πλασάρεται ως γυναικεία «φύση». Οι γυναίκες είναι τόσο ταυτισμένες με τον ρόλο τους ως μητέρες που η κοινωνία δυσκολεύεται να διανοηθεί ότι η μητρότητα δεν είναι ο πρωταρχικός τους στόχος. Κι ενώ μπορεί να υπάρχον πολλοί παράγοντες που μία γυναίκα δε θέλει να κάνε παιδιά ή δε θέλει να κάνει παιδιά από τα 20 βλέπουμε εδώ πως η απεικόνισή τους ως εγωιστριών, σνομπ, που σκέφτονται την καλοπέρασή τους (λες κι αυτό είναι κακό) λειτουργεί ως μοχλός πίεσης της κοινωνίας για να τις σπρώξει προς τη σωστή κατεύθυνση -και μετά να το ονομάσει «μητρικό ένστικτο».

Πώς τολμάει μια γυναίκα να θέλει να βρει τον ιδανικό γαμπρό για να μεγαλώσει παιδιά αντί να αρχίσει να γεννοβολάει με τον πρώτο τυχόντα που θα της κάνει την τιμή να την γονιμοποιήσει -φυσικά αν μπλέξει σε μια κακοποιητική σχέση και κάνει πατέρα των παιδιών της κάποιον που τις συμπεριφέρεται άσχημα όλοι θα σπεύσουν να την πουν ανεύθυνη που έκανε παιδιά με έναν τέτοιο άνθρωπο, κι αν χωρίσει πως «διαλύει» μια οικογένεια. Πώς τολμάει μια γυναίκα να θέλει να περάσει καλά και να χορτάσει από εξόδους πριν δεσμευτεί εφ’ όρου ζωής από τις γονεϊκές της υποχρεώσεις και περάσει χρόνια στο σπίτι όπως απαιτεί η σημερινή δομή της πατριαρχίας από μία μητέρα που αναμένεται να το μεγαλώνει σχεδόν μόνη της. Και φυσικά πως τολμάει μια γυναίκα να έχει φίλες οι οποίες της προσφέρουν υποστήριξη και ικανοποίηση στη ζωή της κάτι που άντρες όπως ο σχολιαστής θεωρούν πως λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τους ίδιους.

Η γυναίκα κατά την πατριαρχία οφείλει να είναι μια αναπαραγωγική μηχανή που πετάει ελληνάρες ως φτηνό εργατικό δυναμικό και τέτοια άρθρα η μόνη λειτουργία που εξυπηρετούν είναι να καλλιεργούν μια αίσθηση απειλής στην κοινωνία (θα μας φάνε οι Τούρκοι έτσι που πάμε) και ενοχές στις γυναίκες ότι δεν αξιοποιούν την μήτρα τους όσο πρέπει.

Γιατί Θεωρούμε Υπεύθυνες τις Γυναίκες για τα Βίαια Εγκλήματα Ενός Άντρα

Untitled.png

Επανέρχεται εδώ το μοτίβο σύμφωνα με το οποίο για τα βίαια εγκλήματα ενός άντρα ευθύνεται η γυναίκα. Το βλέπουμε ξανά και ξανά σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης η κοινωνία να κατηγορεί την μητέρα. Είναι σαν να έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ με την αντρική βία, σαν να την θεωρούμε τόσο φυσική που να μη μας εκπλήσσει τόσο γιατί ένας άντρας πλάκωσε στο ξύλο/σκότωσε/βίασε ένα παιδί αλλά περισσότερο γιατί η μητέρα του παιδιού δεν τον σταμάτησε. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι η πατριαρχία θεωρεί τους άντρες εκ φύσεως βίαιους και σεξουαλικά επιθετικούς επομένως το βάρος για την κατάπνιξη των ενστίκτων τους πέφτει στις γυναίκες που ξαφνικά γίνονται οι φύλακες της ηθικής των αντρών.

Ταυτόχρονα, μία γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα μάνα, οφείλει να θυσιαστεί για το παιδί της, να μπει μπροστά, να πεθάνει αν χρειαστεί γιατί στο κάτω κάτω από τη στιγμή που θα γεννήσει η δική της ζωή δεν έχει αυτόνομη αξία, μετατρέπεται απλά σε ένα κουκούλι προστασίας του παιδιού της. Αυτό είναι το είδος του ηρωισμού, όπως έχουμε ξαναπεί, που περιμένει η πατριαρχία από τις γυναίκες. Όχι να πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης αλλά σίγουρα να πεθαίνουν για το παιδί τους -δεν έχετε ακούσει άλλωστε το πατριαρχικό κλισέ πως σε έναν σεισμό ο άντρας ενστικτωδώς θα προστατέψει τον εαυτό του ενώ η μητέρα το παιδί της? That’s just nature και η γυναίκα που αποτυγχάνει στην αποστολή της αυτή έχει αποτύχει ως άνθρωπος περισσότερο από έναν άντρα που έχει αποτύχει να αποκτήσει στοιχειώδη ανθρωπιά.

Είναι ειρωνικό που η πατριαρχία φροντίζει να κάνει τις γυναίκες τόσο παθητικές ανατρέφοντάς τες να νομίζουν ότι είναι αδύναμες και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς άντρα και μετά τις κατηγορεί που γίνονται ακριβώς αυτό.