Το φαινόμενο των καρμίρηδων σεξιστών που υπερασπίζονται πελούσιους θύτες

Επειδή όλοι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού που ξεφυτρώνουν σε κάθε thread να ξεράσουν τον μισογυνισμό τους μάλλον δεν είναι κι αυτοί προνομιούχοι εκατομμυριούχοι που δείχνουν την αλληλεγγύη τους στην ελιτ στην οποία ανήκουν, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο? Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε το ακούραστο έργο χιλιάδων αντρών των 600 ευρώ (κι άμα) που τσακίζονται να υποστηρίξουν μετά μανίας έναν πλούσιο που τάχα θέλουν οι δολοπλόκες γυναίκες να του φάνε τα λεφτά αγνοώντας πως οι πλούσιοι κατά κανόνα είναι αυτοί που γλιτώνουν φτηνά με τις κατηγορίες βιασμού? Είναι αρκετά απλό: ο καπιταλισμός και η πατριαρχία καλλιεργεί σε πολλούς άντρες αυτό το power fantasy, ότι τάχα αν γίνουν κι αυτοί πετυχημένοι και διάσημοι καμία γυναίκα δε θα τους λέει όχι -και άρα ο λόγος που τώρα τους απορρίπτουν είναι οτι ειναι φτωχοί και άσημοι. Πώς μπορεί μια 17χρονη να αρνήθηκε σεξ σε έναν άντρα με το γόητρο που οι ίδιοι φαντασιώνονται κάθε φορά που ρίχνουν μια ματιά στη μίζερη ζωή τους? Αυτό σημαίνει ότι δε θα μπορέσουν ποτέ να υποτάξουν τις γυναίκες, όσο σκληρά κι αν δουλέψουν όπως υπαγορεύει το νεοφιλελεύθερο όνειρο.

Κατά μία έννοια όλα αυτά τα τσιράκια της ελίτ παίρνουν και την φανταστική τους εκδίκηση από τις γυναίκες μπαίνοντας για λίγο, όσο διαρκεί ένα σχολιο στο facebook έστω, στην θέση ενός ισχυρού άντρα που μπορεί να αντιπαραθέσει τον πλούτο του στις κατηγορίες βιασμού. Ταυτόχρονα όμως ποντάρουν και στο γεγονός πώς αν βγάλουν μια ακόμα γυναίκα αναξιόπιστη χρησιμοποιώντας το ταξικό προνόμιο ενός (φερόμενου ως) βιαστή, αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος όλων των γυναικών που θα στιγματιστούν συλλογικά ως δολοπλόκες, φαντασιόποληκτες, ψεύτρες και αυτό ίσως διευκολύνει τις δικές τους παραβιαστικές συμπεριφορές διατηρώντας την αξιοπιστία του λόγου και της μαρτυρίας των αντρών έναντι των γυναικών. Κάθε άντρας μπορεί δυνητικά να επωφεληθεί από την συλλογική υποτίμηση και απαξίωση των γυναικών αλλά αυτό γίνεται πάντα συναρτήσει των υπόλοιπων (ταξικών, φυλετικών κτλ) προνομίων του.

Φεμινισμός και Purple Washing

Στα σκρηνσοτ αυτά αντανακλάται η εργαλειοποίηση της φεμινιστικής ρητορικής από τον νεοφιλελευθερισμό που σκοπό έχει την ωραιοποίηση και το ξέπλυμα των κοινωνικών ιεραρχιών, της εκμετάλλευσης και της καταστολής του καπιταλισμού με ταυτοχρονη διαστρέβλωση του νοήματος του φεμινισμού. Στο πλαίσιο αυτό η είσοδος των γυναικών σε ανώτερα ιεραρχικά θέσεις θεωρείται αυτοσκοπός και αξιολογείται αυτόματα ως θετική και άρα οι γυναίκες πολιτικοί -ακόμα και αν είναι συντηρητικές- ή οι γυναίκες αστυνομικοί κρίνονται ως προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτή της ισότητας αντρών-γυναικών. Καμία σημασία δεν δίνεται στην ύπαρξη των εξουσιαστικών σχέσων και πολιτικών που ενσαρκωνουν αυτοί οι θεσμοι και κάνουν πράξη οι γυναίκες αυτές ούτε φυσικά στον τρόπο που η αστυνομία, το κράτος, οι κυβερνήσεις παίρνουν ενεργό μέρος στην έμφυλη καταπίεση. Στόχος εδώ θεωρείται οι παραδοσιακά αντρικοί χώροι και θέσεις να στελεχωθούν εξίσου και με γυναίκες ενώ οι θεσμοί και οι θέσεις αυτοί υπονοείται πως είναι πιο δίκαιοι και πιο φιλικοί απλά επειδή τις συμπεριλαμβάνουν.

Το site pame evro γράφει μάλιστα για την 29χρονη αστυνομικό «η νεαρή αστυνομικός αποτελεί την εξαίρεση στον άγραφο κανόνα που συνηθίσαμε μέχρι σήμερα, να βλέπουμε δηλαδή μόνο άνδρες σε αυτές τις θέσεις. Κάπως έτσι… ο κανόνας αυτός σπάει και τέτοιες εικόνες, μας δείχνουν στην πράξη πως οι εποχές άλλαξαν και πλεον οι γυναίκες μπορούν και αξίζουν να έχουν τέτοιες θέσεις.». Η ατομική επιτυχια μιας γυναίκας δηλαδή παρουσιάζεται ως νίκη όλων των γυναικών χωρίς να εξετάζεται αν η γυναίκα αυτή εξυπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των γυναικών ως σύνολο. Σπάει για παράδειγμα την ανδρική κυριαρχία μια γυναίκα αστυνομικός που θα πει σε μια κακοποιημένη γυναίκα να γυρίσει σπίτι της? Σπάει την ανδρική κυριαρχία μία γυναίκα πολιτικός που στηρίζει την δολοφονία και τον αποκλεισμό μεταναστριών? Με λίγα λόγια, τι κερδίζει ο φεμινισμός από γυναίκες που συμμετέχουν σε καταπιεστικές πολιτικές και πρακτικές?

Σημαντικό είναι επίσης πως η είσοδος των γυναικών σε τέτοιους χώρους όπως οι κρατικοί θεσμοί, αστυνομία ή και ο στρατός δεν γίνεται με όρους ισότητας προς τους άντρες αλλά αυτές εξακολουθούν να θεωρείται ότι διατηρούν τις «θηλυκές» τους ιδιότητες. Παραμένουν δηλαδή θέαμα προς τέρψη των αντρών που κρίνονται συχνά για την εμφάνισή τους -όπως οι η 29χρονη αστυνομικός που «κλέβει τις εντυπώσεις»- και φροντιστικά υποκείμενα που αναμένεται να φέρνουν στους χώρους που εισέρχονται την υποτιθέμενη έμφυτη γυναικεία ευαισθησία και ενσυναίσθηση. Γι αυτό το λόγο, στο πλαίσιο του στρατού και της αστυνομίας οι γυναικες προορίζονται για συγκεκριμένες δουλειές και ρόλους μένοντας μακριά από τις βαριές «αντρικές δουλειές» και τα πιο επιθετική ή μαχητικά σώματα . Αυτό σημαίνει ότι δεν φτάνουν ποτέ ούτε στα ανώτατα στρώματα της ιεραρχίας ούτε στην πεμπτουσία της αποστολής τέτοιων θεσμών κι έτσι, σε αντίθεση με την υπόσχεση του ρεφορμισμο, δεν είναι σε θέση να αλλάξουν το θεσμό «από μέσα» γιατί παραμένουν πάντα περιφερειακές σε αυτόν. Oι γυναίκες δε θα «εκθηλύνουν» ποτε την αστυνομία (ή τον στρατό), γιατί αν η αν η αστυνομία πάψει να είναι (ηγεμονικά) αρρενωπή, παύει να είναι αστυνομία

Στο άρθρο για την 29χρονη αστυνομικό διαβάζουμε «Ανεξάρτητες, αυτόνομες, χαρισματικές, ευαίσθητες, δυναμικές, ικανές να σηκώσουμε στην πλάτη μας όλα τα βάρη τούτου του κόσμου. Αυτές είμαστε!». Το νέο μοντέλο θηλυκότητας που πλασάρει ο μεταφεμινισμός είναι δηλαδή δυναμική και ικανή, εισέρχεται στη δημόσια σφαίρα και στον ανταγωνιστικό χώρο εργασίας, αλλά εξακολουθεί να έχει την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση που παραδοσιακά αποδίδεται στις γυναίκες αλλιώς κρίνεται αρνητικά και πιο αυστηρά σε αυτή τη βάση και όχι στη βάση των ευρύτερων δομών και πολιτικών που αντιπροσωπεύει και υλοποιεί. Έχει αποτύχει δηλαδή ως γυναίκα και όχι πχ ως πολιτικός.

Ο συνδυασμός των παραπάνω καταλήγει στο λεγόμενο purple washing, δλδ την στρατηγική ιδιοποίηση του φεμινιστικού λόγου με σκοπό τη διατήρηση δικρίσεων και συστημικών μορφών καταπίεσης. Ο τρόπος που οι φεμινίστριες θα πρέπει να αντιδρούν σε κάτι τέτοιο είναι αναγνωρίζοντας πως η παρουσία γυναικών δεν σημαίνει ότι ένας χώρος, ένας θεσμός, ένα όργανο γίνεται αυτόματα πιο δίκαιος, φιλικός ή φεμινιστικός και ταυτόχρονα αντιστεκόμενες με κάθε τρόπο στην σεξιστική γλώσσα με την οποία κρίνονται οι γυναίκες αυτές αλλά αντιθέτως δίνοντας έμφαση στα ευρύτερα συστήματα καταπίεσης που αυτές συμμετέχουν.

Οι Γυναίκες δεν είναι Rolex

Πριν αρκετά χρόνια μοιράστηκα ενα τύπου meme ποστ (θα το βάλω στα σχόλια) που περιέγραφε μία κατάσταση οπου κάποιος προσπαθει να αναφέρει σε έναν αστυνομικό ότι τον λήστεψαν στο δρόμο ενώ ο τελευταίος του απαντάει με ατάκες που συνήθως απευθύνονται σε θύματα βιασμού,δλδ με ένα μείγμα αμφισβήτησης, πατροναρίσματος και gaslighting


To post αυτό είναι πάρα πολύ δημοφιλές και παίρνει πάντα εκατοντάδες shares αλλά τα τελευταία χρόνια έχω πάψει να χρησιμοποιώ τέτοιου είδους επιχειρήματα, που παραλληλίζουν το βιασμό με την κλοπή γιατί μπορούν εύκολο -όπως φαίνεται και στο σκρηνσσοτ-να γυρίσουν boomerang και να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας για τους εξής λόγους:
1)πρώτον οι παραλληλισμοί αυτοί εξισώνουν τις γυναίκες με ένα άψυχο αντικείμενο (rolex, ξεκλείδωτο αυτοκίνητο, σπίτι, πορτοφολι κτλ) και το σώμα της με ιδιοκτησία που πρέπει να «φυλάει». 2)Δεύτερο γιατί αγνοεί πως η κλοπή γεννάται μέσα από καταστάσεις ανισότητας και εξαθλίωσης ενώ οι βιασμός από μια θέση προνομίου και οτι ενώ η κλοπή αφορά την επιβίωση ο βιασμός αφορά απλά την επιβολή εξουσίας προς το αδύναμο μέρος. Με λίγα λόγια, κάθε φορά που παρομοιάζουμε τις γυναίκες με ένα είδος πολυτελείας όπως ένα πανάκριβο ρολόι θα πρέπει να έχουμε στην άκρη του μυαλό μας οτι ναι, αν κάπιος φορά rolex και παει και το τρίβεις στη μούρη φτωχων ανθρώπων που γίνονται αντικείμενο της ίδιας καταπιεσης και εκμετάλλευσης μέσω της οποίας πιθανότατα αυτος το απέκτησε (‘κακόφημη γειτονιά»= φτωχή γειτονία άλλωστε) δε θα τον λυπηθούμε και πολύ αν του το κλέψουν.
Οι γυναίκες όμως δεν είναι «προκλητικές» επειδη απλά έχουν ένα ελκυστικό σώμα στο οποιο δε δίνουν πρόσβαση σε όποιοιον το ζητάει. Οι γυναίκες και το σώμα τους δεν είναι ένα αγαθό που προκύπτει μέσα από σχέσεις ανισότητας. Οι γυνάικες είναι άνθρωποι και δεν θα έπρεπε να κατανέμονται ισότιμα σε όλους τους άντρες λες και είναι είδη πρώτης ανάγκης ή λες και με το αρνούνται το σεξ μαζί τους τους στερούν καποιο δικαίωμα.

Δε θα ήθελα φυσικά να δικαιολογήσω τις κλοπές και τις ληστείες ιδίως οταν έχουν μη προνομιουχα θύματα, αλλά στο συγκεκριμένο παράδειγμα το rolex έχει μια πολύ συγκεκριμένη θέση, ως σύμβολο διάκρισης εχόντων-μη εχόντων με τρόπο που παραπέμπτει σε γυναίκες που «μοστράρουν» τα καλλη τους σε «πεινασμένους» για σεξ και όλη αυτή η μεταφορά ειναι παραπλανητική.

Το σχολιαζομενο ποστ είναι μέρος μιας σειράς αναρτήσεων στη συγκεκριμένη σελίδα που προσπαθεί να υποστηρίξει πως οι γυναίκες ειναι κατά βαθος υπεύθυνες για το δικο τους βιασμο και θα μπορούσαν να τον αποφύγουν. Ο βιασμός εδώ φυσικοοπιείται και εκλαμβάνεται ως κάτι δεδομένο και αναπρόδραστο και όχι ως κάτι που γεννάται μέσα από τις πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας και ακριβώς μέσα από τη λογική ότι οι γυναικες είναι αντικείμενα τα οποία οι άντρες δικαιούνται να έχουν είτε με το καλό ειτε με το κακό. Ταυτοχρονα, η ιδέα πως οι γυναίκες έχουν δικαιώματα στη Δύση προσκρουει πάνω στην ιδέα ότι δε θα έπρεπε να τα χρησιμοποιουμε, τα έχουμε δλδ ίσα ίσα ως διακοσμητικά και για να μας λένε οτι έχουμε τυπική ισότητα.

Πώς οι Γυναικες βγαίνουν χαμένες και στο σπίτι και στη δουλειά

Kι ενώ οι αντιφεμινίστριες γυναίκες ονειρεύονται αυτόν που θα βγάζει αρκετά λεφτά για να τις συντηρεί ως νοικοκυρές, η πραγματικότητα για τις γυναικες είναι σκληρή. Το νέο μοντέλο πατριαρχίας τις θέλει εργαζόμενες ώστε να συνεισφέρουν στα έξοδα του σπιτιού χωρίς φυσικά να μειώνει τις προσδοκίες της ως προς τον ρόλο τους ως μάνες. Οι γυναικες λοιπόν που επιλέγουν να μείνουν στο σπίτι αναλαμβάνοντας πλήρως τον ρόλο της μητέρας και της νοικοκυράς χαρακτηρίζονται ως τεμπέλες που θα έπρεπε να πλένουν και τα πόδια του άντρα τους για να δείξον την ευγνωμοσύνη τους, ενώ αυτές που αποφασιζουν να βγουν στην επαγγελματική αρένα αντιμετωπίζουν διακρίσεις καθώς δε θεωρούντα αρεκτά διαθεσιμες και πιστές στην επιχείρηση από τους υποψήφους εργοδότες. Αυτή την κατάσταση μάλιστα προσπαθούν οι αντιφεμινιστές να μας την πλασάρουν ως αποτέλεσμα του φεμινισμού που έβγαλε (με το ζόρι τάχα) τις γυναίκες από το σπίτι ενώ στην πραγματικότητα δεν ειναι παρά αποτέλεσμα της πατριαρχίας που δεν ελαφραίνει ποτέ τα βάρη της αλλά απλά της προσθέτει νέα. Ο φεμινισμός είναι στην πραγματικότητα αυτός που ονειρευεται έναν κοσμο που η γυναίκα θα εκτιμάται και θα ανταμείβεται για την προσφορά της στον σπίτι και την ανατροφή των παιδιών τα οποία αποτελούν κανονική εργασία. Και θα ανταμείβεται όχι φυσικά με ένα μπουκέτο λουλούδια στη γιορτή της μητέρας αλλά με οικονομική εξασφάλιση.


Στην παρούσα φάση της πατριαρχίας η γυναικα έχει να επιλέξει ανάμεσα στο ρόλο της νοικοκυράς που θα αναμένεται να εκπληρώνει με δουλικότητα προς τον άντρα και που δε θα την εξασφαλίζει οικονομικά και την προσπάθεια επαγγελματικής ανέλιξης όπου δε θα αντιμετωπίζεται ποτέ ως ίση με τον άντρα, ανάμεσα στα άλλα και επειδή τα πρόσθετα βάρη την κρατούν πίσω. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που χρειαζόμαστε φεμινισμό αλλά και την κατανόηση πως στο παρον νεοφιλελεύθερο μοντέλο που αναμείβει μόνο τους παραγωγικούς για την επιχειρηση εργαζομένους, η ισότητρα δεν μπορει να επιτευχθει.

Malala vs Kylie Jenner

Θα πίστευα ότι το μίσος προς τις Kardashian είναι ένα γνήσιο ταξικό, αντικαπιταλιστικό μίσος (και θα το επικροτούσα) αν εκεί που έβλεπα συγκρίσεις των Kardashians με ακτιβίστριες, επιστημόνισσες και «σωστές» κυρίες έβλεπα συγκρίσεις του Jeff Bezos με άντρες μοντέλα, έβλεπα memes τύπου «σε έναν κόσμο γεμάτο Elon Musks γίνε ένας Einstein», αν οι άντρες celebrities αντιπαραβάλλονταν εξίσου συχνά με άντρες ακτιβιστές, αν οι άντρες μεγαλοαστοί γελοιοποιούνταν εξίσου συχνά για τα εμφυτεύματα μαλλιών και τα λοιπά μερεμέτια ή τα κότερα που αγοράζουν λες και αυτό είναι το πρόβλημα στον καπιταλισμό.

Αντιθέτως, είναι μόνο οι γυναίκες που συγκρίνονται συνεχώς μεταξύ τους λες και μπορούν να υπάρξουν μόνο δύο είδη γυνακών. Ο γνήσιος μισογυνισμός μπορεί να μετατραπεί σε δήθεν πολιτικό σχολιασμό, ακόμα και σε woke σχόλιο, αρκεί να επιλέξεις μια πιο αγνή και λιγότερο (στερεοτυπικά) σέξι γυναικα με κοινωνικό έργο να την αντιπαραβάλλεις με τον στόχο, στον οποίο στη συνέχεια μπορείς να διοχετεύεις όλο τον μισογυνισμό σου. Στο κάτω κάτω συγκρινόμενες με την Μαλάλα όλες άχρηστες χαραμοφάισσες θα νιώθαμε, ακόμα και χωρίς Ferrari ή πλαστικές.

Προσέξτε βέβαια εδώ την αναφορά στις πλαστικές, λες και οι πλαστικές είναι κακό, λες και η Mαλάλα δεν αναγκάστηκε να κάνει πλαστικές μετά την επίθεση που δέχτηκε. Φυσικά αυτές θεωρούνται απαραίτητες μόνο όταν έχει επέλθει κάποια ακραία παραμόρφωση η οποία θεωρείται αναγκαίο να διορθωθεί -σε έναν κόσμο όμως που η εμφάνιση δε θα είχε καμία σημασία θα χρειάζονταν ακόμα κι αυτές? Σε μία κοινωνία που οι γυναίκες πιέζονται συνεχώς να βλέπουν τον εαυτό τους ως ατελή, ποιος ειναι αυτός που θα χαράξει το όριο ανάμεσα στις θεμιτές και μη θεμιτές πλαστικές όταν όλες τους επιβάλλονται από τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι και βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας μέσα από μια συνεχή αλληλεπίδραση με τα πρότυπα ομορφιάς? Ποιος τολμά να κατηγορεί τις γυναίκες που κάνουν πλαστικές σε μια κοινωνία που τελικά το υπέρτατο ιδανικό για μια γυναικα είναι να θεωρείται «ομορφη»- ή μάλλον «απείρως ομορφότερη» σε σύγκριση με τις άλλες? Αλήθεια, εχετε ακούσει ποτέ να πλέκουν τα εγκώμια ενός άντρα ακτιβιστή ή ενός επιστήμονα αποκαλώντας τον «ομοροφο», έστω και μεταφορικά -ξέρετε, «στην ψυχή»- συγκρίνοντάς τον ξερω γω με τον Jason Momoa? Γιατί κάθε σύγκριση μεταξύ γυναικών πρέπει να κλείνει με κάποιο αόρατο μήλο της Εριδος να παραδίδεται σε μια από αυτές λες και είμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό για το ποια θεωρείται ομορφότερη -κάτι που είδαμε και στην ανάρτηση που συνέκρινε την πυροσβέστισσα με τις παίκτριες reality.

Σε αυτο να ομολογήσω ότι μου φαίνεται γελοίο να κατηγορούμε τους πλούσιος πως αγοράζουν Ferrari και ξοδεύουν τα λεφτά τους σε πολυτελή προιόντα. Δε θέλουμε εκατομμυριουχου που ξοδεύουν συνετά τα λεφτά τους ούτε που ζουν μια ταπεινή και σεμνή ζωή. Δε θέλουμε ΚΑΘΟΛΟΥ εκατομμυριούχους. Δε θέλουμε πλούσιους που ξοδεύουν λεφτά στο φιλανθρωπικό έργο (και οι Kardashians ξοδεύουν πολλά), θέλουμε μια κοινωνία που δε θα εξαρτάται από την φιλανθρωπία και την υποτιθέμενη μεγαλοψυχία (και τις δημόσιες σχέσεις) των πλουσίων. Η ανισότητα και συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια λίγων είναι εκμετάλλευση ακόμα και όταν τα λεφτά τους σαπίζουν στην τράπεζα -ακόμα και τότε εξακολουθούν να έχουν καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίας υγείας και εκπαίδευσης από εμας άλλωστε, δεν είναι η Ferrari ή το κότερο το πρόβλημα. Ούτε είναι η προτεσταντική ηθική των πλουσίων που θα πρέπει να συσσωρεύουν χρήμα χωρίς να το ξοδεύουν που θα τους εξιλεώσει για την εκμεταάλλευση της εργασίας τρίτων.

Τα Media βέβαια δεν κάλυψαν ΜΟΝΟ την μία ιστορία, η Malala αποτελεί κι αυτή (δικαίως) μια διασημότητα και είναι σχεδόν όσο αναγνωρίσιμη είναι και μια Kardashian, ένα φεμινιστικό ίνδαλμα που γίνεται οικουμενικά αποδεκτό ακριβώς επειδή αφορά δικαιώματα γυναικών σε κάποια Μουσουλμανική χώρα και όχι στη Δύση.

Και για να προλάβω τους κουτοπόνηρους brocialists και τις pick-me που θα σπέύσουν να μας κατηγορήσουν για νεοφιλελέ και να πουν οτι πλασάρουμε τις Kardashian ως φεμινιστικά είδωλα: όχι, δεν είναι «φεμινστικά είδωλα» οποιες γυναικες αναγκαζόμαστε να υπερασπιστούμε από τον μισογυνισμό. Οι Kardashians δεν είναι ούτε ινδάλματα, ούτε πρότυπα για εμάς αλλά ούτε ενσαρκώνουν και το απόλυτο κακό και την ηθική παρακμή επειδή το πρόβλημα μας είναι τα ρηχά reality. Δεν ενσαρκωνουν καλά καλά τον καπιταλισμό οταν υπάρχουν πολλοί πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο . Και ακόμα και αν το έκαναν το είδος της κριτικής που δέχονται ΔΕΝ είναι αυθεντικά ταξική, είναι εξώφθαλμα μισογυνική, ανάγεται οριακά σε ζήτημα αισθητικής και σωστής θηλυκότητας και δε θα την καταπιούμε απλά για να πουλήσουμε φτηνό αντικαπιταλισμό ούτε καθωσπρεπισμό.

Having said that, eat the rich. Ναι, και τις Kardashians. Αλλά όχι μόνο τις Kardashian, λες και αποτελούν κάποιο ξεχωριστό είδος φαινομένου αποκομμένο από τον παγκόσμιο καπιταλισμό στον οποίο το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου συγκεντρώνεται (όχι τυχάια) σε ΑΝΤΡΙΚΑ χέρια.

Η Βιομηχανία Αδυνατίσματος και οι Ηθικές Διαστάσεις του Βάρους

stockholm health
Λέγεται συχνά «αν μία μέρα οι γυναίκες ξυπνούσαν και αποφάσιζαν οτι τους αρέσει το σώμα τους φανταστείτε πόσες επιχειρήσεις θα έχαναν τη δουλειά τους». Η βιομηχανία της ομορφιάς λοιπόν έχει κέρδος όχι μόνο να εξαργυρώνει τις ανασφάλειες αυτές πουλώντας προιοντα και υπηρεσίες αλλά να τις καλλιεργεί η ίδια εσκεμμένα. Είναι από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα διασταύρωσης της πατριαρχίας με τον καπιταλισμό. Δεν μου φαίνεται ότι ο καπιταλισμός έχει ιδιαίτερο κέρδος να μας απαλλάξει από την πατριαρχια και τα πατριαρχικά πρότυπα ομορφιάς γιατί η βιομηχανία της μόδας έχει τζιρο δισεκατομμυρίων. Το πολυ πολύ να θέλει να τα επεκτείνει και στους άντρες, τώρα που το στατους και η καλη δουλειά δεν επαρκεί για την εύρεση συντρόφου κι έτσι δημιουργειται μια νέα αγορά.
 
Οι γυναίκες λοιπόν δε θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αποφασίσουν οτι αποδέχονται το σώμα τους οσο λαμβάνουν στο προσωπικό τους mail απευθύνσεις με το όνομά τους που τις ντροπιάζουν και μειώνουν ξεδιάντροπα για το βάρος τους. Κοιτάξτε πόση επικκληση στο συναίσθημα και πόση χειριστικότητα χρησιμοποιείται ως marketing, πώς εισβάλλει η αστυνόμευση σώματος στο ίδιο σου το σπίτι να σε κοιτάξει με αυτό το υποτιμητικό βλέμμα ρωτώντας σε ειρωνικά «καλα, ετσι θα βγεις εξω;».
 
«Η παχυσαρκία είναι δείγμα τεμπελίας, υποτονικότητας και αδύναμου χαρακτήρα» μας πληροφορεί το mail αποκαλύπτοντας σε όλο της το μεγαλείο την ηθική διάσταση του βάρους στην σημερινή κουλτούρα. Η διαφήμιση δεν τηρεί καν τα προσχήματα προσποιούμενη πως ενδιαφέρεται για την υγεια μας. Το πάχος στον νεοφιλελευθερισμο είναι κι αυτό προσωπική αποτυχία, ούτε γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε συνέπεια κάποιας ασθένειας, ουτε αποτέλεσμα μιας ολοκληρης βιομηχανίας παραγωγής φαγητού. Φταίμε εμείς αν έχουμε «υπερβολικό βάρος» και θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό αντί να το αποδεχτούμε και να μαθουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Αλήθεια, αν πληρώσουμε μια εταιρία μπορεί σε 7 μέρες να αλλάξει την προσωπικότητά μας και να μην είμαστε πια «τεμπέλες, υποτονικές και αδυναμοι χαρακτήρες»? Εννοούν πως αφήσουμε τα λεφτά μας σε ένα ινστιτούτο αισθητικής αντί να τα χαλάσουμε στις διακοπες θα είναι δείγμα δυνατού χαρακτήρα, ζωτικότητας, και εργατικότητας?
 
Η ζωή μας θα γίνει καλύτερη αν χάσουμε τα κιλά, μας υποσχονται, γιατι άλλωστε η βιομηχανία αδυνατίσματος θα φροντίσει να την κάνει χειρότερη αν δεν το κάνουμε υπενθυμίζοντας μας πόσο αποτυχημένες είμαστε και πόσο θα πρέπει να ντρεπόμαστε. Τίποτα από την χοντροφοβία της κοινωνίας μας δεν έχει να κάνει με την δική μας προσωπική ευημερία, και όποι@ προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο απλά υπερασπίζεται το δικό του στατους -οπως η Αγαθή στο αντιφεμινιστικό βίντεο που σχολιάστηκε χθες.

Eat the Rich

kamia den ehei dhmiourgisei ena euro apo monh ths

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ΟΥΤΕ οι πλουσιότεροι άντρες στον κόσμο «δημιούργησαν ένα ευρώ από μόνοι τους». Ούτε ένας. Όλοι ξεκίνησαν με τεράστιες περιουσίες και κεφάλαιο που είτε κληρονόμησαν είτε δανείστηκαν είτε επένδυσαν οι γονείς τους και τα αύξησαν εκμεταλλευόμενοι την υπεραξία κακοπληρωμένων εργατών.

Στις ΗΠΑ διεξάγεται ένα ντημπειτ για το αν ο Donald Trump μπορεί να θεωρηθεί αυτοδημιούργητος επειδή δανείστηκε «μόνο» ένα εκατομμύριο δολάρια από τον πατέρα του οπως ισχυρίζεται ή το αρχικό δάνειο ήταν γύρω στα 60 εκατομμύρια. Αυτό που δεν συζητιέται τόσο συχνά είναι πως δεν έχουν όλοι πρόσβαση σε ένα εκατομμύριο και πως εκτός από το αρχικό κεφάλαιο ο Trump «κληρονόμησε» τις διασυνδέσεις και γνωριμίες του πατέρα του, που είναι τόσο σημαντικές στον καπιταλισμό.
Κανένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο δεν δημιούργησαν ένα ευρώ «από μόνοι τους» με σκληρή εργασία και μια λαμπρή ιδέα. Όλοι γεννήθηκαν σε εύπορες αν οχι πλούσιες οικογένειες, πήγαν στα καλύτερα και ακριβότερα πανεπιστήμια , γνώρισαν έκει άλλους πλούσιους ώστε να αποκτήσουν ένα χρήσιμο «networking» και πρόσβαση σε περισσότερο επενδυτικό κεφάλαιο, και απέφυγαν με χίλια τεχνάσματα την πληρωμή φόρων.

Τι λέει λοιπόν που οι πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο είναι κόρες, χήρες, κληρονόμοι, ζωντοχήρες; Τίποτα απολύτως για τις γυναίκες. Σίγουρα όχι οτι δεν είναι αρκετά έξυπνες και δημιουργικές για να σκεφτούν μια ιδιοφυή ιδέα όπως το «on-line shopping αλλά πάρα πολύ» όπως ο Jeff Bezos που δεν δινει στους εργαζομένους του ούτε καν αξιοπρεπή διαλείμματα κατά τη διάρκεια της βάρδιας τους. Σίγουρα όχι ότι δε θέλουν να κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος με φτηνά ρούχα και καλλυντικά και με επιχειρήσεις κολοσσούς και μονοπώλια, συνήθως βασισμένες σε προυπάρχουσα τεχνολογία ή κλεμμένες ιδέες, όπως το Facebook, σε άθλιες εργασιακές συνθήκες φτωχότερων χωρών όπως το Zara, και μια στρατιά από δικηγόρους για να εμποδίσουν την είσοδο άλλων παιχτών στην Αγορά, συνθλίβοντας έτσι στην πράξη την υποτιθέμενη καινοτομία και ανταμοιβή της δημιουργικότητας στον καπιταλισμό.

Σημαίνει απλά ότι τα προνόμια, το κύρος και το κοινωνικό κεφάλαιο κάποι@ και φυσικά η αρχική τ@ περιουσία καθορίζουν την κίνηση του κεφαλαίου και την εμπιστοσύνη που τους δείχνει η Αγορά. Και σημαίνει ότι η πατριαρχία εξακολουθεί να θέλει τις γυναίκες στον ρόλο της μητέρας και της συζύγου να αναλαμβάνουν την ανατροφή των παιδιών και την διαχείριση του νοικοκυριού των αντρών τους, χωρίς τα οποία δε θα μπορούσαν να αφοσιωθούν στην καριέρα τους, αλλά και να τους βοηθούν να χτίσουν την επιχείρησή τους, όπως έκανε η γυναίκα του Jeff Bezos που ήταν στο πλάι του από την αρχή κόβοντας επιταγές και εκτελώντας λογιστικές εργασίες. Κι αν οι γυναικες δεν ενθαρρύνονται ούτε βοηθούνται εξίσου από την Αγορά και από την πατριαρχία για να φτιάξουν εξίσου τεράστιες επιχειρήσεις δεν σημαίνει ότι είναι ούτε καλύτερες ούτε χειρότερες από τους άντρες, ούτε πιο χαζές, ούτε πιο έξυπνες.

Εμείς ως φεμινίστριες δεν ονειρευόμαστε έναν κόσμο που οι γυναικες έχουν ίσες ευκαιρίες να χτίσουν αμύθητες περιουσίες στην πλάτη των εργαζομένων. Και επειδή ούτως ή αλλως δεν πιστεύουμε στον μύθο περί αξιοκρατίας στον καπιταλισμό θεωρούμε πως όσο άξιζε την περιουσία τους ένας πατέρας, άλλο τόσο την αξίζει και η κόρη του. Όσο την αξίζει ένας σύζυγος, άλλο τόσο την αξίζει και η (ζώντο)χήρα του. Ξυδάκι λοιπόν στον Bezos που του πήρε η πρώην του τα μισά αλλά και σε όσους άντρες αντλούν την αίσθηση ανωτερότητάς τους από τα λεφτά που βγάζουν άλλοι άντρες και τα οποία οι ίδιοι δε θα δουν ποτέ ούτε στον ύπνο τους.

PS: Εat the rich.

Οι «Αδύναμοι» Άνθρωποι δεν Αξίζουν Βία

angelinos 2

Aς πούμε οτι οι γυναίκες που μπλέκουν με κακοποιητικούς άντρες κάνουν κακές επιλογές. Ας υποθέσουμε, για χάρη της συζήτησης και μόνο, ότι οι κακοποιητές φαίνονται από την αρχή, ότι δεν εμφανίζονται ως καλά παιδιά, ως γαλάζιοι πρίγκηπες που θα σε βάζουν σε βάθρο και σου τάζουν ένα λαμπερό μέλλον, ότι δεν περιμένουν υπολογιστικά να δεθείς ή να εξαρτηθείς αρκετά από αυτούς (συναισθηματικά ή οικονομικά, συχνα με ένα παιδί ) για να ξεκινήσουν την κακοποίηση ούτε ότι πέφτουν στα πόδια σου και σου υπόσχονται να αλλάξουν κάθε φορά που τάχα «ξεφυγαν», φτάνοντας στα άκρα για να σε ευχαριστήσουν μέχρι να τους συγχωρέσεις. Έστω λοιπόν ότι οι γυναικες που μπλέκουν με αυτούς τους άντρες είναι μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών, που είτε είναι αδύναμοι χαρακτήρες και δεν μπορούν να φύγουν εγκαίρως, είτε εχουν οπως ειπε στην αρχική του ανάρητηση ο Angelinos «daddy issues» είτε βρε παιδί μου ειναι ηλίθιες, με ένα πραγματικά χαμηλό IQ οπως με επιμέλεια θα κατέγραφε ένας οπαδός της ευγονικής.

Είναι λοιπόν αδύναμες, δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους, έχουν ψυχολογικά προβλήματα επειδή ο πατέρας τους τους εγκατέλειψε ή δεν τις αγάπησε ποτέ και κάνουν συνεχώς λαθος επιλογές γιατί τους λείπει η κριτική ικανότητα και η ψυχική δύναμη. Από πότε ρε μισάνθρωπα απόβλητα η τιμωρία για το «εγκλημα» του να είσαι ηλίθιος ή αδύναμος κ με τραυματική παιδική ηλικία η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ο θάνατος και το ξύλο? Τι είδους κοινωνικός δαρβινισμός είναι αυτός που επιτάσσει να ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ οι «ηλιθιες» γυναίκες επειδή δεν τους έκοβε περισσότερο? Πόση σκατοψυχιά πρέπει να κουβαλάς για να λες οτι στις γυναίκες αυτές αξίζει ο φόνος και η κακοποίηση? Τόσο πολύ σας έχουν ποτίσει με την νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα περί επιβίωσης του ισχυρότερου που έχετε χάσει κάθε ενσυναίσθηση για τους αδύναμους ανθρώπους? Οταν μιλάω για την φετιχοποίηση της Δυναμικής Γυναίκας κάποι@ ξυνίζουν την μούρη τους γιατί θεωρούν οτι απώτερος στόχος του φεμινισμού είναι να γίνουμε όλες δυναμικές πολεμίστριες. ΟΧΙ, στόχος του φεμινισμιού είναι να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να μπορούν να επιβιώσουν και οι αδύναμοι, ΑΥΤΟΣ είναι έτσι κι αλλιώς ό στόχος της δημιουργίας κοινωνιών και πολιτισμού, όχι να αφεθεί ο καθένας στην μοίρα του!

Είναι βέβαια και αυτή η ουδτερότητα που ζέχνει μισογυνισμό. Οι γυναίκες τάχα αξίζουν όσα παθαίνουν γιατί κάνουν κακές επιλογές, εντελώς συμπωματικά βέβαια δεν ακούμε ποτέ για άντρες που επειδή ήταν αδύναμοι ή έκαναν σεξ με πολλές κατέληξαν βιασμένοι, χτυπημένοι, δολοφονημένοι. Εντελώς συμπωματικα είναι μόνο οι αδύναμες γυναίκες που «τιμωρούνταΙ» για τις κακές τους επιλογές και η κοινωνία επικροτεί. Δεν δολοφονούνται κάθε λίγες μέρες άντρες από γυναικες επειδή έκαναν
«κακές επιλογές» όπως να πιουν ή να κοιμηθούν με πολλές ή να θέλουν παρτούζες ούτε ακούμε για άντρες που λόγω των mommy issues τους αξίζουν σπασμένα πλευρά και μαυρισμένα μάτια. Είναι περιέργως ΜΟΝΟ τις γυναικες που βρίσκεται κάθε φορά ένας άντρας τιμωρός για να τους δώσει αυτό που άξιζαν. Μα πώς στο καλό κυκλοφορούν τόσοι κακοποιητικοί άντρες εκεί γύρω, αυτό δεν το αναρωτιόμαστε ποτε. Μας αρκεί να περιγράφουμε τις γυναικες ως χαζές υποθέτοντας ότι οι άντρες γλιτώνουν από τις συνέπειες γιατί απλά είναι εκ φύσεως πιο έξυπνοι και δυνμικοί.

ΥΓ: Τα δυο αυτά ειναι σχόλια στην αρχική ανάρητηση του Angelinos που πανηγύριζε για τον θάνατο και την κακοποιηση των γυναικών, το πρώτο το ίδιου, το άλλο μιας φίλης του

Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?

Πώς να Καλύπτεις τις Ανάγκες ενός Άντρα Όσο Αυτός Αγνοεί τις Δικές σου

49594144_1798452276926909_5531870834471206912_n

Ευτυχώς που πέρασαν τόσα κύματα φεμινισμού για να μπορούμε να μην χρειαζόμαστε έναν άντρα και να έχουμε επιτέλους την ευχέρεια και την άνεση να εστιάσουμε στο πραγματικά σημαντικό μας στόχο: να καλύπτουμε τις δικές του ανάγκες.

Η ατάκα αυτή – όπως και όλα τα inspirational quotes άλλωστε- περιορίζεται στο να δημιουργεί μία ψεύτικη αίσθηση empowerment , στην προκειμένη περίπτωση στις γυναίκες που θα πρέπει να αυτοπαρουσιάζονται ως δυναμικές και ανεξάρτητες σύμφωνα με τα νέα πρότυπα θηλυκότητας, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγουν από τα ετεροσεξιστικά όρια τα οποία εξακολουθούν να θέτουν τους άντρες ως το επίκεντρο των ζωών τους. Το να είσαι η γυναίκα που χρειάζεται ένας άντρας χωρίς εσύ να τον χρειάζεσαι θεωρείται προφανώς κομπλιμέντο γιατί το να καλύπτεις τις συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες ενός άντρα είναι υπέρτατη τιμή, εδικά αν εσύ δεν τον χρειάζεσαι γιατί δεν είσαι καμία γυναικούλα, ξέρεις από αυτές τις απελπισμένες για γάμο ή αυτές που ψάχνουν για σπόνσορα. Εσύ δεν εισαι σαν τις άλλες και γι αυτό σου αξίζει επιβράβευση.

Η πατριαρχία βέβαια παρουσιάζει πάντα τον άντρα να «χρειάζεται» τη γυναίκα ήδη από τον βιβλικό μύθο της δημιουργίας της Εύας ως βοηθό του. Αυτό όμως δε σήμαινε ποτέ αναβάθμισμένο ρόλο τον γυναικών. Αντιθέτως, σήμαινε πάντα ότι οι γυναίκα θα πρέπει να είναι διαρκώς στην υπηρεσία ενός άντρα, να εστιάζει στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες και να μην υπάρχει ποτέ ως αυτόνομο ον.