Οι «Αδύναμοι» Άνθρωποι δεν Αξίζουν Βία

angelinos 2

Aς πούμε οτι οι γυναίκες που μπλέκουν με κακοποιητικούς άντρες κάνουν κακές επιλογές. Ας υποθέσουμε, για χάρη της συζήτησης και μόνο, ότι οι κακοποιητές φαίνονται από την αρχή, ότι δεν εμφανίζονται ως καλά παιδιά, ως γαλάζιοι πρίγκηπες που θα σε βάζουν σε βάθρο και σου τάζουν ένα λαμπερό μέλλον, ότι δεν περιμένουν υπολογιστικά να δεθείς ή να εξαρτηθείς αρκετά από αυτούς (συναισθηματικά ή οικονομικά, συχνα με ένα παιδί ) για να ξεκινήσουν την κακοποίηση ούτε ότι πέφτουν στα πόδια σου και σου υπόσχονται να αλλάξουν κάθε φορά που τάχα «ξεφυγαν», φτάνοντας στα άκρα για να σε ευχαριστήσουν μέχρι να τους συγχωρέσεις. Έστω λοιπόν ότι οι γυναικες που μπλέκουν με αυτούς τους άντρες είναι μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών, που είτε είναι αδύναμοι χαρακτήρες και δεν μπορούν να φύγουν εγκαίρως, είτε εχουν οπως ειπε στην αρχική του ανάρητηση ο Angelinos «daddy issues» είτε βρε παιδί μου ειναι ηλίθιες, με ένα πραγματικά χαμηλό IQ οπως με επιμέλεια θα κατέγραφε ένας οπαδός της ευγονικής.

Είναι λοιπόν αδύναμες, δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους, έχουν ψυχολογικά προβλήματα επειδή ο πατέρας τους τους εγκατέλειψε ή δεν τις αγάπησε ποτέ και κάνουν συνεχώς λαθος επιλογές γιατί τους λείπει η κριτική ικανότητα και η ψυχική δύναμη. Από πότε ρε μισάνθρωπα απόβλητα η τιμωρία για το «εγκλημα» του να είσαι ηλίθιος ή αδύναμος κ με τραυματική παιδική ηλικία η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ο θάνατος και το ξύλο? Τι είδους κοινωνικός δαρβινισμός είναι αυτός που επιτάσσει να ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ οι «ηλιθιες» γυναίκες επειδή δεν τους έκοβε περισσότερο? Πόση σκατοψυχιά πρέπει να κουβαλάς για να λες οτι στις γυναίκες αυτές αξίζει ο φόνος και η κακοποίηση? Τόσο πολύ σας έχουν ποτίσει με την νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα περί επιβίωσης του ισχυρότερου που έχετε χάσει κάθε ενσυναίσθηση για τους αδύναμους ανθρώπους? Οταν μιλάω για την φετιχοποίηση της Δυναμικής Γυναίκας κάποι@ ξυνίζουν την μούρη τους γιατί θεωρούν οτι απώτερος στόχος του φεμινισμού είναι να γίνουμε όλες δυναμικές πολεμίστριες. ΟΧΙ, στόχος του φεμινισμιού είναι να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να μπορούν να επιβιώσουν και οι αδύναμοι, ΑΥΤΟΣ είναι έτσι κι αλλιώς ό στόχος της δημιουργίας κοινωνιών και πολιτισμού, όχι να αφεθεί ο καθένας στην μοίρα του!

Είναι βέβαια και αυτή η ουδτερότητα που ζέχνει μισογυνισμό. Οι γυναίκες τάχα αξίζουν όσα παθαίνουν γιατί κάνουν κακές επιλογές, εντελώς συμπωματικά βέβαια δεν ακούμε ποτέ για άντρες που επειδή ήταν αδύναμοι ή έκαναν σεξ με πολλές κατέληξαν βιασμένοι, χτυπημένοι, δολοφονημένοι. Εντελώς συμπωματικα είναι μόνο οι αδύναμες γυναίκες που «τιμωρούνταΙ» για τις κακές τους επιλογές και η κοινωνία επικροτεί. Δεν δολοφονούνται κάθε λίγες μέρες άντρες από γυναικες επειδή έκαναν
«κακές επιλογές» όπως να πιουν ή να κοιμηθούν με πολλές ή να θέλουν παρτούζες ούτε ακούμε για άντρες που λόγω των mommy issues τους αξίζουν σπασμένα πλευρά και μαυρισμένα μάτια. Είναι περιέργως ΜΟΝΟ τις γυναικες που βρίσκεται κάθε φορά ένας άντρας τιμωρός για να τους δώσει αυτό που άξιζαν. Μα πώς στο καλό κυκλοφορούν τόσοι κακοποιητικοί άντρες εκεί γύρω, αυτό δεν το αναρωτιόμαστε ποτε. Μας αρκεί να περιγράφουμε τις γυναικες ως χαζές υποθέτοντας ότι οι άντρες γλιτώνουν από τις συνέπειες γιατί απλά είναι εκ φύσεως πιο έξυπνοι και δυνμικοί.

ΥΓ: Τα δυο αυτά ειναι σχόλια στην αρχική ανάρητηση του Angelinos που πανηγύριζε για τον θάνατο και την κακοποιηση των γυναικών, το πρώτο το ίδιου, το άλλο μιας φίλης του

Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?

Πώς να Καλύπτεις τις Ανάγκες ενός Άντρα Όσο Αυτός Αγνοεί τις Δικές σου

49594144_1798452276926909_5531870834471206912_n

Ευτυχώς που πέρασαν τόσα κύματα φεμινισμού για να μπορούμε να μην χρειαζόμαστε έναν άντρα και να έχουμε επιτέλους την ευχέρεια και την άνεση να εστιάσουμε στο πραγματικά σημαντικό μας στόχο: να καλύπτουμε τις δικές του ανάγκες.

Η ατάκα αυτή – όπως και όλα τα inspirational quotes άλλωστε- περιορίζεται στο να δημιουργεί μία ψεύτικη αίσθηση empowerment , στην προκειμένη περίπτωση στις γυναίκες που θα πρέπει να αυτοπαρουσιάζονται ως δυναμικές και ανεξάρτητες σύμφωνα με τα νέα πρότυπα θηλυκότητας, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγουν από τα ετεροσεξιστικά όρια τα οποία εξακολουθούν να θέτουν τους άντρες ως το επίκεντρο των ζωών τους. Το να είσαι η γυναίκα που χρειάζεται ένας άντρας χωρίς εσύ να τον χρειάζεσαι θεωρείται προφανώς κομπλιμέντο γιατί το να καλύπτεις τις συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες ενός άντρα είναι υπέρτατη τιμή, εδικά αν εσύ δεν τον χρειάζεσαι γιατί δεν είσαι καμία γυναικούλα, ξέρεις από αυτές τις απελπισμένες για γάμο ή αυτές που ψάχνουν για σπόνσορα. Εσύ δεν εισαι σαν τις άλλες και γι αυτό σου αξίζει επιβράβευση.

Η πατριαρχία βέβαια παρουσιάζει πάντα τον άντρα να «χρειάζεται» τη γυναίκα ήδη από τον βιβλικό μύθο της δημιουργίας της Εύας ως βοηθό του. Αυτό όμως δε σήμαινε ποτέ αναβάθμισμένο ρόλο τον γυναικών. Αντιθέτως, σήμαινε πάντα ότι οι γυναίκα θα πρέπει να είναι διαρκώς στην υπηρεσία ενός άντρα, να εστιάζει στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες και να μην υπάρχει ποτέ ως αυτόνομο ον.

H Νεοφιλελέ Λογική του «Είμαστε Όλοι Άνθρωποι»

48264384_2013865712068265_3877388791408754688_n

Δεν υπάρχουν «γυναικοκτονίες» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «ρατσιστική» βία γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «ομοφοβικό έγκλημα» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «αντισημιτικό παραλήρημα» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι.

Η λογική του «Ι don’t see color» και «we all bleed red» κυκλοφορεί τώρα και στην Ελλάδα, χορηγούμενη από τ@ς εντόπιους νεοφιλελέδες. Γιατί για την νεοφιλελεύθερη λογική ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις την συστημική βία είναι να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει. Και ο καλύτερος τρόπος να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει είναι να την κρύψεις κάτω από το χαλάκι μιας υποτιθέμενης κοινής ταυτότητας λες και είναι οι ίδιες οι ταυτότητες που μας καταπιέζουν και όχι ακριβώς η ιεράρχησή των ταυτοτήτων αυτών και η άνιση κατανομή της εξουσίας μεταξύ τους. Ισοπεδώνοντας τις ταυτότητες και τις ιδιαιτερότητες των ατόμων όχι μόνο συσκοτίζεται η ιστορικότητα της καταπίεσής τους αλλά ταυτόχρονα η συστημική βία και η ανισότητα φαντάζουν τυχαία γεγονότα χωρίς συγκεκριμένη ερμηνεία και άρα χωρίς συγκεκριμένη λύση. Το να αγνοείς τις ταυτότητες περιμένοντας να εξαφανιστεί η συστημική καταπίεση δεν είναι παρά ένα είδος στρουθοκαμηλισμού.

Δύο άνθρωποι βίασαν έναν άλλον άνθρωπο, δύο άνθρωποι σκότωσαν έναν άλλο άνθρωπο. Εκατοντάδες άνθρωποι τον χρόνο σκοτώνουν και βιάζουν άλλους ανθρώπους, απλά ΤΥΧΑΙΝΕΙ οι άνθρωποι που βιάζουν και σκοτώνουν να είναι συνήθως άντρες. Και τυχαίνει οι άνθρωποι που είναι γυναίκες να βρίσκονται σχεδόν πάντα από την πλευρά του θύματος και όχι του θύτη. Είναι μία σατανική σύμπτωση. Είμαστε όλοι άνθρωποι.

Η συστημική βία δε θα λυθεί με ευχολόγια. Ούτε η πατριαρχία θα καταρρεύσει δηλώνοντας το αυτονόητο -ότι είμαστε όλοι άνθρωποι- χωρίς πρώτα να εντοπίσουμε όλους τους τρόπους με τους οποίους απο-ανθρωποποιεί τις γυναίκες. Οι γυναίκες δεν βιάζονται και σκοτώνονται με τέτοια ευκολία επειδή είναι άνθρωποι αλλά επειδή θεωρούνται ΛΙΓΟΤΕΡΟ άνθρωποι.

O Zακ και οι Δικαιολογίες των Νοικοκυραίων

FB_IMG_1542749851911

Τώρα που όλη η παραφιλολογία περί επικίνδυνου τοξικομανούς σε αμόκ διαλύθηκε έγινε ευκολότερο να εντοπίσουμε ακριβώς σε ποιο σημείο βρίσκεται η διαφωνία μας με τους υποστηρικτές του κοσμηματοπώλη. Τα ανυπόστατα σενάρια περί ναρκωτικών, μαχαιριών κοκ δεν χρησίμευαν παρά για να συγκαλύπτουν την ιδέα που βρίσκεται στον πυρήνα της ιδεολογίας τους: πώς ένας άνθρωπος που μπαίνει να κλέψει αξίζει τον θάνατο. Εξ ου και η απροθυμία τους να διαχωρίσουν ανάμεσα στην νομική έννοια της κλοπής και της ληστείας -με την τελευταία να εμπεριέχει το στοιχείο του εκφοβισμού και της βίας τα οποία απουσιάζουν όταν κάποιος μπαίνει σε ένα άδειο σπίτι ή μαγαζί.

Αυτό είναι το βασικό θέμα, οι λεπτομέρειες της υπόθεσης απλά συσκοτίζουν το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί πως κανένας νόμος και καμία διαδικασία δεν έχουν σημασία μπροστά στο υπέρτατο αγαθό της ιδιοκτησίας. Ό,τι και να τους πούμε στο μυαλό τους ο Ζακ ήταν κάποιος που παραβίασε την ατομική ιδιοκτησία κάποιου και έπαθε ό,τι του άξιζε -ο,τι θα ήθελαν κι αυτοί να του κάνουν εκτονώνοντας τη δική τους ματσίλα. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε όταν όλοι μας σχεδόν έχουμε εμποτιστεί με την αστική και ταυτόχρονα χριστιανική ηθική του «ου κλέψεις» η οποία περιβάλλεται και με έναν κώδικα τιμής και μία αίσθηση αξιοπρέπειας με τρόπο που όσοι την παραβιάζουν να θεωρούνται υπάνθρωποι. Η έννοια της ηθικής εδώ χρησιμοποιείται ακριβώς για να κρατήσει στη θέση του ένα σύστημα που παράγει φτώχια και εξαθλίωση.

Η μανία αυτή υπεράσπισης της ατομικής ιδιοκτησίας δεν οφείλεται απαραίτητα σε κάποια οικονομική κρίση ή σε κάποιον φόβο που δημιουργεί η υποτιθέμενη άνοδος της εγκληματικότητας. Πάει πολύ πιο βαθιά, στον πυρήνα του καπιταλισμού που δημιουργεί τέτοια αίσθηση entitlement στους ανθρώπους για όσα είχαν την τύχη να κατέχουν ή να αποκτήσουν, αίσθηση που υπερβαίνει την συμπόνια για όσους δεν έχουν και άρα τους βλέπουν ως μια συνεχή απειλή. Το αποτέλεσμα είναι να μπερδεύονται ορισμένοι και να νομίζουν αυτή τη στιγμή ότι η δίκη αφορά το αδίκημα της κλοπής με κατηγορούμενο τον Ζακ και όχι της δολοφονίας με κατηγορούμενο τον κοσμηματοπώλη και τον συνεργό του. Ταυτόχρονα βέβαια οι ταυτότητες του Ζακ ως ομοφυλόφιλου και οροθετικού διασταυρώνονται με αυτές του κλέφτη με τρόπο που κανείς από αυτούς να μη θέλει να πιστέψει ότι ο Ζακ φαίνεται ούτως ή άλλως να μην μπήκε καν να κλέψει και να δικαιολογεί το μίσος τους

To Bullying και η «Σκληραγώγηση» της Νεολαίας

τι λες τώρα.png

Mπήκα στο αγαπημένο Τι λες τώρα; για να δω τί λένε οι αναγνώστες του για το bullying και δεν απογοητεύτηκα, γιατί στα πέντε πρώτα σχόλια διατυπώθηκαν οι απόψεις που δείχνουν 1) ακριβώς πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το bullying και 2) γιατί αυτό αποτελεί τόσο συχνό και διαχρονικό φαινόμενο.

Καταρχάς λοιπόν, το bullying θεωρείται ένα τελετουργικό ενηλικίωσης, μιά δοκιμασία που πρέπει να περάσουν τα παιδιά για να θεωρηθούν πετυχημένοι ενήλικες. Στα δε αγόρια η διαδικασία αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την τοξική αρρενωπότητα: από τη μία, bullying υφίστανται κυρίως τα αγόρια που δεν συμμορφώνονται με το ιδεώδες της κυρίαρχης αρρενωπότητας, από την άλλη, το να αντιμετωπίζεις το bullying «σαν άντρας» σημαίνει ακριβώς να το αντιμετωπίζεις χωρίς να παραπονιέσαι, χωρίς να δείχνεις ότι σε επηρεάζει, χωρίς να κλαις, χωρίς να δείχνεις φόβο ή λύπη (αισθήματα που δεν ταιριάζουν σε άντρες), και φυσικά χωρίς να το λες στους γονείς και στους καθηγητές σου γιατί τότε είσαι »καρφί». Όσοι αποτυγχάνουν στη δοκιμασία αυτή είναι απλά «μαμόθρευτα» και »φλώροι», που απέδειξαν ότι μάλλον τους άξιζε το bullying in the first place, αφού δεν ήταν »πραγματικοί» άντρες.

Η δεύτερη άποψη φαίνεται απλώς αφελής και δήθεν καλοπροαίρετη, είναι όμως εξίσου επιβλαβής. Το να πιστεύεις ότι «αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» τότε το bullying δεν θα σε επηρεάσει, ρίχνει το βάρος στο θύμα, το οποίο θα πρέπει να κλείσει τα αυτιά και τα μάτια του στην ψυχολογική και σωματική βία που υφίσταται, λές και το «να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» δεν διαμορφώνεται ακριβώς από την αλληλεπίδραση με τους γύρω σου. Λες και το να γνωρίζεις την «αξία σου» δε διαμορφώνεται από την απαξίωση και την υποτίμηση που δέχεσαι σύμφωνα με προκαθορισμένους κοινωνικούς κανόνες. Η στάση αυτή υπονοεί ότι το να είσαι σκληρός και το να έχεις αυτοπεποίθηση είναι υπέρτατα ιδανικά, ότι κάθε άτομο έχει υποχρέωση να διαμορφώσει έναν σκληρό χαρακτήρα, αντί να αναγνωρίσει ότι κάθε άτομο έχει υποχρέωση να καλλιεργεί την ενσυναίσθησή του. Η ιδέα της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης βέβαια, συνδέεται με το γενικότερο νεοφιλελεύθερο discourse περί της ευθύνης που έχει το κάθε άτομο να επιβιώνει στο περιβάλλον του, αγνοώντας το ίδιο το περιβάλλον και τις σχέσεις εξουσίας που το διαμορφώνουν. Η αυτοεκτίμηση είναι μεν καλή και χρήσιμη, αλλά δε θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία και ως άλλοθι στην υποτίμηση και απαξίωση που υπομένει ο οποιοσδήποτε. Αντί να θεωρούμε ότι τα παιδιά έχουν υποχρέωση να εκπαιδεύονται στη σκατίλα της κοινωνίας, καλό θα ήταν να επικεντρωθούμε στο πώς να περιορίσουμε τη σκατίλα αυτή, που όχι, δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αναπόφευκτη.

Και τα δύο σχόλια συνδέονται με το γενικότερο αφήγημα της «μαλθακοποίησης» της σημερινής νεολαίας -και δη τον αγοριών- βλέποντας με κάποια νοσταλγία το παρελθόν όπου το bullying θεωρούταν φυσιολογικό κομμάτι της ζωής και όλοι έκαναν μόκο. Αν νομίζετε όμως πως το bullying δεν επηρέασε τη δική σας γενιά, είστε η ζωντανή απόδειξη ότι ναι το έκανε, μεταμορφώνοντας σάς σε σκατόψυχα σκουπίδια που νομίζουν οτι ο καθένας έχει υποχρέωση να το ανέχεται με σφιγμένα δόντια και ψηλά το κεφάλι, όσο κι αν του κοστίζει ψυχικά.

~Χιουρφέμ Σουλτάν

«Μπορείς απλά να Κάνεις ό,τι Επιθυμείς» και άλλες νεοφιλελέ μπούρδες

internalized misogyny

Σχόλιο γυναίκας που αντανακλά όλη τη νεοφιλελεύθερη λογική -και λίγο από το πνεύμα του Αλχημιστή. Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ εδώ πιστεύει οτι αν θελήσεις αρκετά να ζήσεις χωρίς στίγμα όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις γιατί αδυνατεί να αντιληφθεί πως το στίγμα αυτό μεταφράζεται σε δομική ανισότητα που θα την επηρεάσει οσο καλό παρεάκι κι αν έχει καθώς και πως ένα άτομο είναι αδύνατο να ζήσει ανεξάρτητα από το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκε και μεγαλώνει.
Ταυτόχρονα πιστεύει πως το γεγονός πως μερικές γυναίκες πετυχαίνουν σε όλους τους τομείς σημαίνει πως υπάρχει ισότητα ευκαιριών, ακριβώς όπως μερικοί χρησιμοποιούσαν πχ την προεδρία του Ομπάμα για να ισχυριστούν πως δεν υπάρχει ρατσισμός. Στον καπιταλισμό άλλωστε ο καθένας μπορεί να γίνει αυτό που επιθυμεί αρκεί να πιστέψει σε αυτμπλαμπλαμπλα. ΟΧΙ. Οι γυναίκες και οι άλλες ομάδες δεν πετυχαίνουν επειδή έχουμε ισότητα, πετυχαίνουν παρόλο που δεν έχουμε ισότητα. Αλλά δε θα έπρεπε να παλεύουν διπλά και τριπλά για τις λιγοστές θέσεις που τους αναλογούν ούτε θα έπρεπε να σφίγγουν τα δόντια και να αγνοούν τις προσβολές και το γενικό κλίμα υποτίμησης στο οποιο ζούν.
Ο σεξισμός δε λήγει αν «έχεις κοντά σου όσους σε αγκαλιάζουν γι αυτό που είσαι» γιατί συνεχίζεις να ζεις σε μία κοινωνία που διακατέχεται από μισογυνισμό, στη δουλειά, στο οικογενειακό τραπέζι, όταν βλέπεις ταινίες, όταν ακούς μουσική, όταν πηγαίνεις στο κλαμπ, όταν περπατάς το βράδυ μόνη σου στο δρόμο. Δε θα ζήσουμε σε γυάλα για να σας κάνουμε την χάρη. Ούτε ο φεμινισμός είναι «τίτλος» ή «ταμπέλα». Ο φεμινισμός είναι κοινωνικό κίνημα και τρόπος ζωής.

~Hürrfem Sultan