Πώς οι Γυναικες βγαίνουν χαμένες και στο σπίτι και στη δουλειά

Kι ενώ οι αντιφεμινίστριες γυναίκες ονειρεύονται αυτόν που θα βγάζει αρκετά λεφτά για να τις συντηρεί ως νοικοκυρές, η πραγματικότητα για τις γυναικες είναι σκληρή. Το νέο μοντέλο πατριαρχίας τις θέλει εργαζόμενες ώστε να συνεισφέρουν στα έξοδα του σπιτιού χωρίς φυσικά να μειώνει τις προσδοκίες της ως προς τον ρόλο τους ως μάνες. Οι γυναικες λοιπόν που επιλέγουν να μείνουν στο σπίτι αναλαμβάνοντας πλήρως τον ρόλο της μητέρας και της νοικοκυράς χαρακτηρίζονται ως τεμπέλες που θα έπρεπε να πλένουν και τα πόδια του άντρα τους για να δείξον την ευγνωμοσύνη τους, ενώ αυτές που αποφασιζουν να βγουν στην επαγγελματική αρένα αντιμετωπίζουν διακρίσεις καθώς δε θεωρούντα αρεκτά διαθεσιμες και πιστές στην επιχείρηση από τους υποψήφους εργοδότες. Αυτή την κατάσταση μάλιστα προσπαθούν οι αντιφεμινιστές να μας την πλασάρουν ως αποτέλεσμα του φεμινισμού που έβγαλε (με το ζόρι τάχα) τις γυναίκες από το σπίτι ενώ στην πραγματικότητα δεν ειναι παρά αποτέλεσμα της πατριαρχίας που δεν ελαφραίνει ποτέ τα βάρη της αλλά απλά της προσθέτει νέα. Ο φεμινισμός είναι στην πραγματικότητα αυτός που ονειρευεται έναν κοσμο που η γυναίκα θα εκτιμάται και θα ανταμείβεται για την προσφορά της στον σπίτι και την ανατροφή των παιδιών τα οποία αποτελούν κανονική εργασία. Και θα ανταμείβεται όχι φυσικά με ένα μπουκέτο λουλούδια στη γιορτή της μητέρας αλλά με οικονομική εξασφάλιση.


Στην παρούσα φάση της πατριαρχίας η γυναικα έχει να επιλέξει ανάμεσα στο ρόλο της νοικοκυράς που θα αναμένεται να εκπληρώνει με δουλικότητα προς τον άντρα και που δε θα την εξασφαλίζει οικονομικά και την προσπάθεια επαγγελματικής ανέλιξης όπου δε θα αντιμετωπίζεται ποτέ ως ίση με τον άντρα, ανάμεσα στα άλλα και επειδή τα πρόσθετα βάρη την κρατούν πίσω. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που χρειαζόμαστε φεμινισμό αλλά και την κατανόηση πως στο παρον νεοφιλελεύθερο μοντέλο που αναμείβει μόνο τους παραγωγικούς για την επιχειρηση εργαζομένους, η ισότητρα δεν μπορει να επιτευχθει.

Malala vs Kylie Jenner

Θα πίστευα ότι το μίσος προς τις Kardashian είναι ένα γνήσιο ταξικό, αντικαπιταλιστικό μίσος (και θα το επικροτούσα) αν εκεί που έβλεπα συγκρίσεις των Kardashians με ακτιβίστριες, επιστημόνισσες και «σωστές» κυρίες έβλεπα συγκρίσεις του Jeff Bezos με άντρες μοντέλα, έβλεπα memes τύπου «σε έναν κόσμο γεμάτο Elon Musks γίνε ένας Einstein», αν οι άντρες celebrities αντιπαραβάλλονταν εξίσου συχνά με άντρες ακτιβιστές, αν οι άντρες μεγαλοαστοί γελοιοποιούνταν εξίσου συχνά για τα εμφυτεύματα μαλλιών και τα λοιπά μερεμέτια ή τα κότερα που αγοράζουν λες και αυτό είναι το πρόβλημα στον καπιταλισμό.

Αντιθέτως, είναι μόνο οι γυναίκες που συγκρίνονται συνεχώς μεταξύ τους λες και μπορούν να υπάρξουν μόνο δύο είδη γυνακών. Ο γνήσιος μισογυνισμός μπορεί να μετατραπεί σε δήθεν πολιτικό σχολιασμό, ακόμα και σε woke σχόλιο, αρκεί να επιλέξεις μια πιο αγνή και λιγότερο (στερεοτυπικά) σέξι γυναικα με κοινωνικό έργο να την αντιπαραβάλλεις με τον στόχο, στον οποίο στη συνέχεια μπορείς να διοχετεύεις όλο τον μισογυνισμό σου. Στο κάτω κάτω συγκρινόμενες με την Μαλάλα όλες άχρηστες χαραμοφάισσες θα νιώθαμε, ακόμα και χωρίς Ferrari ή πλαστικές.

Προσέξτε βέβαια εδώ την αναφορά στις πλαστικές, λες και οι πλαστικές είναι κακό, λες και η Mαλάλα δεν αναγκάστηκε να κάνει πλαστικές μετά την επίθεση που δέχτηκε. Φυσικά αυτές θεωρούνται απαραίτητες μόνο όταν έχει επέλθει κάποια ακραία παραμόρφωση η οποία θεωρείται αναγκαίο να διορθωθεί -σε έναν κόσμο όμως που η εμφάνιση δε θα είχε καμία σημασία θα χρειάζονταν ακόμα κι αυτές? Σε μία κοινωνία που οι γυναίκες πιέζονται συνεχώς να βλέπουν τον εαυτό τους ως ατελή, ποιος ειναι αυτός που θα χαράξει το όριο ανάμεσα στις θεμιτές και μη θεμιτές πλαστικές όταν όλες τους επιβάλλονται από τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι και βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας μέσα από μια συνεχή αλληλεπίδραση με τα πρότυπα ομορφιάς? Ποιος τολμά να κατηγορεί τις γυναίκες που κάνουν πλαστικές σε μια κοινωνία που τελικά το υπέρτατο ιδανικό για μια γυναικα είναι να θεωρείται «ομορφη»- ή μάλλον «απείρως ομορφότερη» σε σύγκριση με τις άλλες? Αλήθεια, εχετε ακούσει ποτέ να πλέκουν τα εγκώμια ενός άντρα ακτιβιστή ή ενός επιστήμονα αποκαλώντας τον «ομοροφο», έστω και μεταφορικά -ξέρετε, «στην ψυχή»- συγκρίνοντάς τον ξερω γω με τον Jason Momoa? Γιατί κάθε σύγκριση μεταξύ γυναικών πρέπει να κλείνει με κάποιο αόρατο μήλο της Εριδος να παραδίδεται σε μια από αυτές λες και είμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό για το ποια θεωρείται ομορφότερη -κάτι που είδαμε και στην ανάρτηση που συνέκρινε την πυροσβέστισσα με τις παίκτριες reality.

Σε αυτο να ομολογήσω ότι μου φαίνεται γελοίο να κατηγορούμε τους πλούσιος πως αγοράζουν Ferrari και ξοδεύουν τα λεφτά τους σε πολυτελή προιόντα. Δε θέλουμε εκατομμυριουχου που ξοδεύουν συνετά τα λεφτά τους ούτε που ζουν μια ταπεινή και σεμνή ζωή. Δε θέλουμε ΚΑΘΟΛΟΥ εκατομμυριούχους. Δε θέλουμε πλούσιους που ξοδεύουν λεφτά στο φιλανθρωπικό έργο (και οι Kardashians ξοδεύουν πολλά), θέλουμε μια κοινωνία που δε θα εξαρτάται από την φιλανθρωπία και την υποτιθέμενη μεγαλοψυχία (και τις δημόσιες σχέσεις) των πλουσίων. Η ανισότητα και συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια λίγων είναι εκμετάλλευση ακόμα και όταν τα λεφτά τους σαπίζουν στην τράπεζα -ακόμα και τότε εξακολουθούν να έχουν καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίας υγείας και εκπαίδευσης από εμας άλλωστε, δεν είναι η Ferrari ή το κότερο το πρόβλημα. Ούτε είναι η προτεσταντική ηθική των πλουσίων που θα πρέπει να συσσωρεύουν χρήμα χωρίς να το ξοδεύουν που θα τους εξιλεώσει για την εκμεταάλλευση της εργασίας τρίτων.

Τα Media βέβαια δεν κάλυψαν ΜΟΝΟ την μία ιστορία, η Malala αποτελεί κι αυτή (δικαίως) μια διασημότητα και είναι σχεδόν όσο αναγνωρίσιμη είναι και μια Kardashian, ένα φεμινιστικό ίνδαλμα που γίνεται οικουμενικά αποδεκτό ακριβώς επειδή αφορά δικαιώματα γυναικών σε κάποια Μουσουλμανική χώρα και όχι στη Δύση.

Και για να προλάβω τους κουτοπόνηρους brocialists και τις pick-me που θα σπέύσουν να μας κατηγορήσουν για νεοφιλελέ και να πουν οτι πλασάρουμε τις Kardashian ως φεμινιστικά είδωλα: όχι, δεν είναι «φεμινστικά είδωλα» οποιες γυναικες αναγκαζόμαστε να υπερασπιστούμε από τον μισογυνισμό. Οι Kardashians δεν είναι ούτε ινδάλματα, ούτε πρότυπα για εμάς αλλά ούτε ενσαρκώνουν και το απόλυτο κακό και την ηθική παρακμή επειδή το πρόβλημα μας είναι τα ρηχά reality. Δεν ενσαρκωνουν καλά καλά τον καπιταλισμό οταν υπάρχουν πολλοί πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο . Και ακόμα και αν το έκαναν το είδος της κριτικής που δέχονται ΔΕΝ είναι αυθεντικά ταξική, είναι εξώφθαλμα μισογυνική, ανάγεται οριακά σε ζήτημα αισθητικής και σωστής θηλυκότητας και δε θα την καταπιούμε απλά για να πουλήσουμε φτηνό αντικαπιταλισμό ούτε καθωσπρεπισμό.

Having said that, eat the rich. Ναι, και τις Kardashians. Αλλά όχι μόνο τις Kardashian, λες και αποτελούν κάποιο ξεχωριστό είδος φαινομένου αποκομμένο από τον παγκόσμιο καπιταλισμό στον οποίο το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου συγκεντρώνεται (όχι τυχάια) σε ΑΝΤΡΙΚΑ χέρια.

Η Βιομηχανία Αδυνατίσματος και οι Ηθικές Διαστάσεις του Βάρους

stockholm health
Λέγεται συχνά «αν μία μέρα οι γυναίκες ξυπνούσαν και αποφάσιζαν οτι τους αρέσει το σώμα τους φανταστείτε πόσες επιχειρήσεις θα έχαναν τη δουλειά τους». Η βιομηχανία της ομορφιάς λοιπόν έχει κέρδος όχι μόνο να εξαργυρώνει τις ανασφάλειες αυτές πουλώντας προιοντα και υπηρεσίες αλλά να τις καλλιεργεί η ίδια εσκεμμένα. Είναι από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα διασταύρωσης της πατριαρχίας με τον καπιταλισμό. Δεν μου φαίνεται ότι ο καπιταλισμός έχει ιδιαίτερο κέρδος να μας απαλλάξει από την πατριαρχια και τα πατριαρχικά πρότυπα ομορφιάς γιατί η βιομηχανία της μόδας έχει τζιρο δισεκατομμυρίων. Το πολυ πολύ να θέλει να τα επεκτείνει και στους άντρες, τώρα που το στατους και η καλη δουλειά δεν επαρκεί για την εύρεση συντρόφου κι έτσι δημιουργειται μια νέα αγορά.
 
Οι γυναίκες λοιπόν δε θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αποφασίσουν οτι αποδέχονται το σώμα τους οσο λαμβάνουν στο προσωπικό τους mail απευθύνσεις με το όνομά τους που τις ντροπιάζουν και μειώνουν ξεδιάντροπα για το βάρος τους. Κοιτάξτε πόση επικκληση στο συναίσθημα και πόση χειριστικότητα χρησιμοποιείται ως marketing, πώς εισβάλλει η αστυνόμευση σώματος στο ίδιο σου το σπίτι να σε κοιτάξει με αυτό το υποτιμητικό βλέμμα ρωτώντας σε ειρωνικά «καλα, ετσι θα βγεις εξω;».
 
«Η παχυσαρκία είναι δείγμα τεμπελίας, υποτονικότητας και αδύναμου χαρακτήρα» μας πληροφορεί το mail αποκαλύπτοντας σε όλο της το μεγαλείο την ηθική διάσταση του βάρους στην σημερινή κουλτούρα. Η διαφήμιση δεν τηρεί καν τα προσχήματα προσποιούμενη πως ενδιαφέρεται για την υγεια μας. Το πάχος στον νεοφιλελευθερισμο είναι κι αυτό προσωπική αποτυχία, ούτε γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε συνέπεια κάποιας ασθένειας, ουτε αποτέλεσμα μιας ολοκληρης βιομηχανίας παραγωγής φαγητού. Φταίμε εμείς αν έχουμε «υπερβολικό βάρος» και θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό αντί να το αποδεχτούμε και να μαθουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Αλήθεια, αν πληρώσουμε μια εταιρία μπορεί σε 7 μέρες να αλλάξει την προσωπικότητά μας και να μην είμαστε πια «τεμπέλες, υποτονικές και αδυναμοι χαρακτήρες»? Εννοούν πως αφήσουμε τα λεφτά μας σε ένα ινστιτούτο αισθητικής αντί να τα χαλάσουμε στις διακοπες θα είναι δείγμα δυνατού χαρακτήρα, ζωτικότητας, και εργατικότητας?
 
Η ζωή μας θα γίνει καλύτερη αν χάσουμε τα κιλά, μας υποσχονται, γιατι άλλωστε η βιομηχανία αδυνατίσματος θα φροντίσει να την κάνει χειρότερη αν δεν το κάνουμε υπενθυμίζοντας μας πόσο αποτυχημένες είμαστε και πόσο θα πρέπει να ντρεπόμαστε. Τίποτα από την χοντροφοβία της κοινωνίας μας δεν έχει να κάνει με την δική μας προσωπική ευημερία, και όποι@ προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο απλά υπερασπίζεται το δικό του στατους -οπως η Αγαθή στο αντιφεμινιστικό βίντεο που σχολιάστηκε χθες.

Eat the Rich

kamia den ehei dhmiourgisei ena euro apo monh ths

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ΟΥΤΕ οι πλουσιότεροι άντρες στον κόσμο «δημιούργησαν ένα ευρώ από μόνοι τους». Ούτε ένας. Όλοι ξεκίνησαν με τεράστιες περιουσίες και κεφάλαιο που είτε κληρονόμησαν είτε δανείστηκαν είτε επένδυσαν οι γονείς τους και τα αύξησαν εκμεταλλευόμενοι την υπεραξία κακοπληρωμένων εργατών.

Στις ΗΠΑ διεξάγεται ένα ντημπειτ για το αν ο Donald Trump μπορεί να θεωρηθεί αυτοδημιούργητος επειδή δανείστηκε «μόνο» ένα εκατομμύριο δολάρια από τον πατέρα του οπως ισχυρίζεται ή το αρχικό δάνειο ήταν γύρω στα 60 εκατομμύρια. Αυτό που δεν συζητιέται τόσο συχνά είναι πως δεν έχουν όλοι πρόσβαση σε ένα εκατομμύριο και πως εκτός από το αρχικό κεφάλαιο ο Trump «κληρονόμησε» τις διασυνδέσεις και γνωριμίες του πατέρα του, που είναι τόσο σημαντικές στον καπιταλισμό.
Κανένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο δεν δημιούργησαν ένα ευρώ «από μόνοι τους» με σκληρή εργασία και μια λαμπρή ιδέα. Όλοι γεννήθηκαν σε εύπορες αν οχι πλούσιες οικογένειες, πήγαν στα καλύτερα και ακριβότερα πανεπιστήμια , γνώρισαν έκει άλλους πλούσιους ώστε να αποκτήσουν ένα χρήσιμο «networking» και πρόσβαση σε περισσότερο επενδυτικό κεφάλαιο, και απέφυγαν με χίλια τεχνάσματα την πληρωμή φόρων.

Τι λέει λοιπόν που οι πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο είναι κόρες, χήρες, κληρονόμοι, ζωντοχήρες; Τίποτα απολύτως για τις γυναίκες. Σίγουρα όχι οτι δεν είναι αρκετά έξυπνες και δημιουργικές για να σκεφτούν μια ιδιοφυή ιδέα όπως το «on-line shopping αλλά πάρα πολύ» όπως ο Jeff Bezos που δεν δινει στους εργαζομένους του ούτε καν αξιοπρεπή διαλείμματα κατά τη διάρκεια της βάρδιας τους. Σίγουρα όχι ότι δε θέλουν να κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος με φτηνά ρούχα και καλλυντικά και με επιχειρήσεις κολοσσούς και μονοπώλια, συνήθως βασισμένες σε προυπάρχουσα τεχνολογία ή κλεμμένες ιδέες, όπως το Facebook, σε άθλιες εργασιακές συνθήκες φτωχότερων χωρών όπως το Zara, και μια στρατιά από δικηγόρους για να εμποδίσουν την είσοδο άλλων παιχτών στην Αγορά, συνθλίβοντας έτσι στην πράξη την υποτιθέμενη καινοτομία και ανταμοιβή της δημιουργικότητας στον καπιταλισμό.

Σημαίνει απλά ότι τα προνόμια, το κύρος και το κοινωνικό κεφάλαιο κάποι@ και φυσικά η αρχική τ@ περιουσία καθορίζουν την κίνηση του κεφαλαίου και την εμπιστοσύνη που τους δείχνει η Αγορά. Και σημαίνει ότι η πατριαρχία εξακολουθεί να θέλει τις γυναίκες στον ρόλο της μητέρας και της συζύγου να αναλαμβάνουν την ανατροφή των παιδιών και την διαχείριση του νοικοκυριού των αντρών τους, χωρίς τα οποία δε θα μπορούσαν να αφοσιωθούν στην καριέρα τους, αλλά και να τους βοηθούν να χτίσουν την επιχείρησή τους, όπως έκανε η γυναίκα του Jeff Bezos που ήταν στο πλάι του από την αρχή κόβοντας επιταγές και εκτελώντας λογιστικές εργασίες. Κι αν οι γυναικες δεν ενθαρρύνονται ούτε βοηθούνται εξίσου από την Αγορά και από την πατριαρχία για να φτιάξουν εξίσου τεράστιες επιχειρήσεις δεν σημαίνει ότι είναι ούτε καλύτερες ούτε χειρότερες από τους άντρες, ούτε πιο χαζές, ούτε πιο έξυπνες.

Εμείς ως φεμινίστριες δεν ονειρευόμαστε έναν κόσμο που οι γυναικες έχουν ίσες ευκαιρίες να χτίσουν αμύθητες περιουσίες στην πλάτη των εργαζομένων. Και επειδή ούτως ή αλλως δεν πιστεύουμε στον μύθο περί αξιοκρατίας στον καπιταλισμό θεωρούμε πως όσο άξιζε την περιουσία τους ένας πατέρας, άλλο τόσο την αξίζει και η κόρη του. Όσο την αξίζει ένας σύζυγος, άλλο τόσο την αξίζει και η (ζώντο)χήρα του. Ξυδάκι λοιπόν στον Bezos που του πήρε η πρώην του τα μισά αλλά και σε όσους άντρες αντλούν την αίσθηση ανωτερότητάς τους από τα λεφτά που βγάζουν άλλοι άντρες και τα οποία οι ίδιοι δε θα δουν ποτέ ούτε στον ύπνο τους.

PS: Εat the rich.

Οι «Αδύναμοι» Άνθρωποι δεν Αξίζουν Βία

angelinos 2

Aς πούμε οτι οι γυναίκες που μπλέκουν με κακοποιητικούς άντρες κάνουν κακές επιλογές. Ας υποθέσουμε, για χάρη της συζήτησης και μόνο, ότι οι κακοποιητές φαίνονται από την αρχή, ότι δεν εμφανίζονται ως καλά παιδιά, ως γαλάζιοι πρίγκηπες που θα σε βάζουν σε βάθρο και σου τάζουν ένα λαμπερό μέλλον, ότι δεν περιμένουν υπολογιστικά να δεθείς ή να εξαρτηθείς αρκετά από αυτούς (συναισθηματικά ή οικονομικά, συχνα με ένα παιδί ) για να ξεκινήσουν την κακοποίηση ούτε ότι πέφτουν στα πόδια σου και σου υπόσχονται να αλλάξουν κάθε φορά που τάχα «ξεφυγαν», φτάνοντας στα άκρα για να σε ευχαριστήσουν μέχρι να τους συγχωρέσεις. Έστω λοιπόν ότι οι γυναικες που μπλέκουν με αυτούς τους άντρες είναι μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών, που είτε είναι αδύναμοι χαρακτήρες και δεν μπορούν να φύγουν εγκαίρως, είτε εχουν οπως ειπε στην αρχική του ανάρητηση ο Angelinos «daddy issues» είτε βρε παιδί μου ειναι ηλίθιες, με ένα πραγματικά χαμηλό IQ οπως με επιμέλεια θα κατέγραφε ένας οπαδός της ευγονικής.

Είναι λοιπόν αδύναμες, δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους, έχουν ψυχολογικά προβλήματα επειδή ο πατέρας τους τους εγκατέλειψε ή δεν τις αγάπησε ποτέ και κάνουν συνεχώς λαθος επιλογές γιατί τους λείπει η κριτική ικανότητα και η ψυχική δύναμη. Από πότε ρε μισάνθρωπα απόβλητα η τιμωρία για το «εγκλημα» του να είσαι ηλίθιος ή αδύναμος κ με τραυματική παιδική ηλικία η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ο θάνατος και το ξύλο? Τι είδους κοινωνικός δαρβινισμός είναι αυτός που επιτάσσει να ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ οι «ηλιθιες» γυναίκες επειδή δεν τους έκοβε περισσότερο? Πόση σκατοψυχιά πρέπει να κουβαλάς για να λες οτι στις γυναίκες αυτές αξίζει ο φόνος και η κακοποίηση? Τόσο πολύ σας έχουν ποτίσει με την νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα περί επιβίωσης του ισχυρότερου που έχετε χάσει κάθε ενσυναίσθηση για τους αδύναμους ανθρώπους? Οταν μιλάω για την φετιχοποίηση της Δυναμικής Γυναίκας κάποι@ ξυνίζουν την μούρη τους γιατί θεωρούν οτι απώτερος στόχος του φεμινισμού είναι να γίνουμε όλες δυναμικές πολεμίστριες. ΟΧΙ, στόχος του φεμινισμιού είναι να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να μπορούν να επιβιώσουν και οι αδύναμοι, ΑΥΤΟΣ είναι έτσι κι αλλιώς ό στόχος της δημιουργίας κοινωνιών και πολιτισμού, όχι να αφεθεί ο καθένας στην μοίρα του!

Είναι βέβαια και αυτή η ουδτερότητα που ζέχνει μισογυνισμό. Οι γυναίκες τάχα αξίζουν όσα παθαίνουν γιατί κάνουν κακές επιλογές, εντελώς συμπωματικά βέβαια δεν ακούμε ποτέ για άντρες που επειδή ήταν αδύναμοι ή έκαναν σεξ με πολλές κατέληξαν βιασμένοι, χτυπημένοι, δολοφονημένοι. Εντελώς συμπωματικα είναι μόνο οι αδύναμες γυναίκες που «τιμωρούνταΙ» για τις κακές τους επιλογές και η κοινωνία επικροτεί. Δεν δολοφονούνται κάθε λίγες μέρες άντρες από γυναικες επειδή έκαναν
«κακές επιλογές» όπως να πιουν ή να κοιμηθούν με πολλές ή να θέλουν παρτούζες ούτε ακούμε για άντρες που λόγω των mommy issues τους αξίζουν σπασμένα πλευρά και μαυρισμένα μάτια. Είναι περιέργως ΜΟΝΟ τις γυναικες που βρίσκεται κάθε φορά ένας άντρας τιμωρός για να τους δώσει αυτό που άξιζαν. Μα πώς στο καλό κυκλοφορούν τόσοι κακοποιητικοί άντρες εκεί γύρω, αυτό δεν το αναρωτιόμαστε ποτε. Μας αρκεί να περιγράφουμε τις γυναικες ως χαζές υποθέτοντας ότι οι άντρες γλιτώνουν από τις συνέπειες γιατί απλά είναι εκ φύσεως πιο έξυπνοι και δυνμικοί.

ΥΓ: Τα δυο αυτά ειναι σχόλια στην αρχική ανάρητηση του Angelinos που πανηγύριζε για τον θάνατο και την κακοποιηση των γυναικών, το πρώτο το ίδιου, το άλλο μιας φίλης του

Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?

Πώς να Καλύπτεις τις Ανάγκες ενός Άντρα Όσο Αυτός Αγνοεί τις Δικές σου

49594144_1798452276926909_5531870834471206912_n

Ευτυχώς που πέρασαν τόσα κύματα φεμινισμού για να μπορούμε να μην χρειαζόμαστε έναν άντρα και να έχουμε επιτέλους την ευχέρεια και την άνεση να εστιάσουμε στο πραγματικά σημαντικό μας στόχο: να καλύπτουμε τις δικές του ανάγκες.

Η ατάκα αυτή – όπως και όλα τα inspirational quotes άλλωστε- περιορίζεται στο να δημιουργεί μία ψεύτικη αίσθηση empowerment , στην προκειμένη περίπτωση στις γυναίκες που θα πρέπει να αυτοπαρουσιάζονται ως δυναμικές και ανεξάρτητες σύμφωνα με τα νέα πρότυπα θηλυκότητας, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγουν από τα ετεροσεξιστικά όρια τα οποία εξακολουθούν να θέτουν τους άντρες ως το επίκεντρο των ζωών τους. Το να είσαι η γυναίκα που χρειάζεται ένας άντρας χωρίς εσύ να τον χρειάζεσαι θεωρείται προφανώς κομπλιμέντο γιατί το να καλύπτεις τις συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες ενός άντρα είναι υπέρτατη τιμή, εδικά αν εσύ δεν τον χρειάζεσαι γιατί δεν είσαι καμία γυναικούλα, ξέρεις από αυτές τις απελπισμένες για γάμο ή αυτές που ψάχνουν για σπόνσορα. Εσύ δεν εισαι σαν τις άλλες και γι αυτό σου αξίζει επιβράβευση.

Η πατριαρχία βέβαια παρουσιάζει πάντα τον άντρα να «χρειάζεται» τη γυναίκα ήδη από τον βιβλικό μύθο της δημιουργίας της Εύας ως βοηθό του. Αυτό όμως δε σήμαινε ποτέ αναβάθμισμένο ρόλο τον γυναικών. Αντιθέτως, σήμαινε πάντα ότι οι γυναίκα θα πρέπει να είναι διαρκώς στην υπηρεσία ενός άντρα, να εστιάζει στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες και να μην υπάρχει ποτέ ως αυτόνομο ον.

H Νεοφιλελέ Λογική του «Είμαστε Όλοι Άνθρωποι»

48264384_2013865712068265_3877388791408754688_n

Δεν υπάρχουν «γυναικοκτονίες» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «ρατσιστική» βία γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «ομοφοβικό έγκλημα» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «αντισημιτικό παραλήρημα» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι.

Η λογική του «Ι don’t see color» και «we all bleed red» κυκλοφορεί τώρα και στην Ελλάδα, χορηγούμενη από τ@ς εντόπιους νεοφιλελέδες. Γιατί για την νεοφιλελεύθερη λογική ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις την συστημική βία είναι να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει. Και ο καλύτερος τρόπος να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει είναι να την κρύψεις κάτω από το χαλάκι μιας υποτιθέμενης κοινής ταυτότητας λες και είναι οι ίδιες οι ταυτότητες που μας καταπιέζουν και όχι ακριβώς η ιεράρχησή των ταυτοτήτων αυτών και η άνιση κατανομή της εξουσίας μεταξύ τους. Ισοπεδώνοντας τις ταυτότητες και τις ιδιαιτερότητες των ατόμων όχι μόνο συσκοτίζεται η ιστορικότητα της καταπίεσής τους αλλά ταυτόχρονα η συστημική βία και η ανισότητα φαντάζουν τυχαία γεγονότα χωρίς συγκεκριμένη ερμηνεία και άρα χωρίς συγκεκριμένη λύση. Το να αγνοείς τις ταυτότητες περιμένοντας να εξαφανιστεί η συστημική καταπίεση δεν είναι παρά ένα είδος στρουθοκαμηλισμού.

Δύο άνθρωποι βίασαν έναν άλλον άνθρωπο, δύο άνθρωποι σκότωσαν έναν άλλο άνθρωπο. Εκατοντάδες άνθρωποι τον χρόνο σκοτώνουν και βιάζουν άλλους ανθρώπους, απλά ΤΥΧΑΙΝΕΙ οι άνθρωποι που βιάζουν και σκοτώνουν να είναι συνήθως άντρες. Και τυχαίνει οι άνθρωποι που είναι γυναίκες να βρίσκονται σχεδόν πάντα από την πλευρά του θύματος και όχι του θύτη. Είναι μία σατανική σύμπτωση. Είμαστε όλοι άνθρωποι.

Η συστημική βία δε θα λυθεί με ευχολόγια. Ούτε η πατριαρχία θα καταρρεύσει δηλώνοντας το αυτονόητο -ότι είμαστε όλοι άνθρωποι- χωρίς πρώτα να εντοπίσουμε όλους τους τρόπους με τους οποίους απο-ανθρωποποιεί τις γυναίκες. Οι γυναίκες δεν βιάζονται και σκοτώνονται με τέτοια ευκολία επειδή είναι άνθρωποι αλλά επειδή θεωρούνται ΛΙΓΟΤΕΡΟ άνθρωποι.

O Zακ και οι Δικαιολογίες των Νοικοκυραίων

FB_IMG_1542749851911

Τώρα που όλη η παραφιλολογία περί επικίνδυνου τοξικομανούς σε αμόκ διαλύθηκε έγινε ευκολότερο να εντοπίσουμε ακριβώς σε ποιο σημείο βρίσκεται η διαφωνία μας με τους υποστηρικτές του κοσμηματοπώλη. Τα ανυπόστατα σενάρια περί ναρκωτικών, μαχαιριών κοκ δεν χρησίμευαν παρά για να συγκαλύπτουν την ιδέα που βρίσκεται στον πυρήνα της ιδεολογίας τους: πώς ένας άνθρωπος που μπαίνει να κλέψει αξίζει τον θάνατο. Εξ ου και η απροθυμία τους να διαχωρίσουν ανάμεσα στην νομική έννοια της κλοπής και της ληστείας -με την τελευταία να εμπεριέχει το στοιχείο του εκφοβισμού και της βίας τα οποία απουσιάζουν όταν κάποιος μπαίνει σε ένα άδειο σπίτι ή μαγαζί.

Αυτό είναι το βασικό θέμα, οι λεπτομέρειες της υπόθεσης απλά συσκοτίζουν το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί πως κανένας νόμος και καμία διαδικασία δεν έχουν σημασία μπροστά στο υπέρτατο αγαθό της ιδιοκτησίας. Ό,τι και να τους πούμε στο μυαλό τους ο Ζακ ήταν κάποιος που παραβίασε την ατομική ιδιοκτησία κάποιου και έπαθε ό,τι του άξιζε -ο,τι θα ήθελαν κι αυτοί να του κάνουν εκτονώνοντας τη δική τους ματσίλα. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε όταν όλοι μας σχεδόν έχουμε εμποτιστεί με την αστική και ταυτόχρονα χριστιανική ηθική του «ου κλέψεις» η οποία περιβάλλεται και με έναν κώδικα τιμής και μία αίσθηση αξιοπρέπειας με τρόπο που όσοι την παραβιάζουν να θεωρούνται υπάνθρωποι. Η έννοια της ηθικής εδώ χρησιμοποιείται ακριβώς για να κρατήσει στη θέση του ένα σύστημα που παράγει φτώχια και εξαθλίωση.

Η μανία αυτή υπεράσπισης της ατομικής ιδιοκτησίας δεν οφείλεται απαραίτητα σε κάποια οικονομική κρίση ή σε κάποιον φόβο που δημιουργεί η υποτιθέμενη άνοδος της εγκληματικότητας. Πάει πολύ πιο βαθιά, στον πυρήνα του καπιταλισμού που δημιουργεί τέτοια αίσθηση entitlement στους ανθρώπους για όσα είχαν την τύχη να κατέχουν ή να αποκτήσουν, αίσθηση που υπερβαίνει την συμπόνια για όσους δεν έχουν και άρα τους βλέπουν ως μια συνεχή απειλή. Το αποτέλεσμα είναι να μπερδεύονται ορισμένοι και να νομίζουν αυτή τη στιγμή ότι η δίκη αφορά το αδίκημα της κλοπής με κατηγορούμενο τον Ζακ και όχι της δολοφονίας με κατηγορούμενο τον κοσμηματοπώλη και τον συνεργό του. Ταυτόχρονα βέβαια οι ταυτότητες του Ζακ ως ομοφυλόφιλου και οροθετικού διασταυρώνονται με αυτές του κλέφτη με τρόπο που κανείς από αυτούς να μη θέλει να πιστέψει ότι ο Ζακ φαίνεται ούτως ή άλλως να μην μπήκε καν να κλέψει και να δικαιολογεί το μίσος τους

To Bullying και η «Σκληραγώγηση» της Νεολαίας

τι λες τώρα.png

Mπήκα στο αγαπημένο Τι λες τώρα; για να δω τί λένε οι αναγνώστες του για το bullying και δεν απογοητεύτηκα, γιατί στα πέντε πρώτα σχόλια διατυπώθηκαν οι απόψεις που δείχνουν 1) ακριβώς πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το bullying και 2) γιατί αυτό αποτελεί τόσο συχνό και διαχρονικό φαινόμενο.

Καταρχάς λοιπόν, το bullying θεωρείται ένα τελετουργικό ενηλικίωσης, μιά δοκιμασία που πρέπει να περάσουν τα παιδιά για να θεωρηθούν πετυχημένοι ενήλικες. Στα δε αγόρια η διαδικασία αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την τοξική αρρενωπότητα: από τη μία, bullying υφίστανται κυρίως τα αγόρια που δεν συμμορφώνονται με το ιδεώδες της κυρίαρχης αρρενωπότητας, από την άλλη, το να αντιμετωπίζεις το bullying «σαν άντρας» σημαίνει ακριβώς να το αντιμετωπίζεις χωρίς να παραπονιέσαι, χωρίς να δείχνεις ότι σε επηρεάζει, χωρίς να κλαις, χωρίς να δείχνεις φόβο ή λύπη (αισθήματα που δεν ταιριάζουν σε άντρες), και φυσικά χωρίς να το λες στους γονείς και στους καθηγητές σου γιατί τότε είσαι »καρφί». Όσοι αποτυγχάνουν στη δοκιμασία αυτή είναι απλά «μαμόθρευτα» και »φλώροι», που απέδειξαν ότι μάλλον τους άξιζε το bullying in the first place, αφού δεν ήταν »πραγματικοί» άντρες.

Η δεύτερη άποψη φαίνεται απλώς αφελής και δήθεν καλοπροαίρετη, είναι όμως εξίσου επιβλαβής. Το να πιστεύεις ότι «αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» τότε το bullying δεν θα σε επηρεάσει, ρίχνει το βάρος στο θύμα, το οποίο θα πρέπει να κλείσει τα αυτιά και τα μάτια του στην ψυχολογική και σωματική βία που υφίσταται, λές και το «να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» δεν διαμορφώνεται ακριβώς από την αλληλεπίδραση με τους γύρω σου. Λες και το να γνωρίζεις την «αξία σου» δε διαμορφώνεται από την απαξίωση και την υποτίμηση που δέχεσαι σύμφωνα με προκαθορισμένους κοινωνικούς κανόνες. Η στάση αυτή υπονοεί ότι το να είσαι σκληρός και το να έχεις αυτοπεποίθηση είναι υπέρτατα ιδανικά, ότι κάθε άτομο έχει υποχρέωση να διαμορφώσει έναν σκληρό χαρακτήρα, αντί να αναγνωρίσει ότι κάθε άτομο έχει υποχρέωση να καλλιεργεί την ενσυναίσθησή του. Η ιδέα της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης βέβαια, συνδέεται με το γενικότερο νεοφιλελεύθερο discourse περί της ευθύνης που έχει το κάθε άτομο να επιβιώνει στο περιβάλλον του, αγνοώντας το ίδιο το περιβάλλον και τις σχέσεις εξουσίας που το διαμορφώνουν. Η αυτοεκτίμηση είναι μεν καλή και χρήσιμη, αλλά δε θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία και ως άλλοθι στην υποτίμηση και απαξίωση που υπομένει ο οποιοσδήποτε. Αντί να θεωρούμε ότι τα παιδιά έχουν υποχρέωση να εκπαιδεύονται στη σκατίλα της κοινωνίας, καλό θα ήταν να επικεντρωθούμε στο πώς να περιορίσουμε τη σκατίλα αυτή, που όχι, δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αναπόφευκτη.

Και τα δύο σχόλια συνδέονται με το γενικότερο αφήγημα της «μαλθακοποίησης» της σημερινής νεολαίας -και δη τον αγοριών- βλέποντας με κάποια νοσταλγία το παρελθόν όπου το bullying θεωρούταν φυσιολογικό κομμάτι της ζωής και όλοι έκαναν μόκο. Αν νομίζετε όμως πως το bullying δεν επηρέασε τη δική σας γενιά, είστε η ζωντανή απόδειξη ότι ναι το έκανε, μεταμορφώνοντας σάς σε σκατόψυχα σκουπίδια που νομίζουν οτι ο καθένας έχει υποχρέωση να το ανέχεται με σφιγμένα δόντια και ψηλά το κεφάλι, όσο κι αν του κοστίζει ψυχικά.

~Χιουρφέμ Σουλτάν