Η Ελληνική Οικογένεια και Νοσταλγία του Παρελθόντος

67207388_2517354608295831_8397927550751342592_n

Όλοι αυτοί που σκάνε σε αυτή τη σελίδα να εκθεσουν τις ρατσιστικές και μισογυνικές τους απόψεις και να υποστηρίξουν το χυδαίο χιουμορ με το οποίο γελανε εις βάρος καταπιεσμένων και μετά εκπλήσσονται που δεν τους μιλάμε ευγενικά ή που είμαστε θυμωμέν@ είναι οι ίδιοι που τους ενοχλούν οι χοντρές γιατί τους χαλάνε την αισθητική, δεν θέλουν τοξικομανείς, άστεγους και μετανάστες στις γειτονίες τους γιατί τους βρομίζουν τις πλατείες, ψήφισαν Κούλη γιατί θέλουν το πολιτικό τους σενιαρισμένο, με γραβάτα και ακριβά κοστούμια, όχι κανέναν λέτσο.

Είναι συχνά οι ίδιοι που νοσταλγούν την «ελληνική οικογένεια» με το σπιτικό φαί που έφτιαξε η γυναίκα νοικοκυρά και την πειθαρχία να τρώνε όλοι μαζί οταν γυρίζει ο άντρας του σπιτιού με την γραβάτα και όχι όταν πεινάνε γιατί στο κάτω κάτω αυτή ειναι και η μόνη τους κοινή οικογενειακή δραστηριότητα. Η πολύτεκνη ελληνική οικογένεια γιατί μοναδικό στόχο είχε ούτως ή αλλως μόνο την τεκνοποίηση για την δόξα του έθνους.

Συντηρητικός είναι αυτός που δεν τον ενδιαφέρει να πνίγονται μετανάστες στο Αιγαίο ούτε να βιάζονται γυναίκες, αρκεί να τρώει σε ένα καθαρό τραπεζομάντηλο το γιουβέτσι που του μαγείρεψε και του σερβίρει η οικιακή του σκλάβα και τα παιδιά του να κάθονται σούζα μπροστά του -δεν χρειάζονται να τον αγαπάνε, αρκεί να μην τσιμπάνε καμία τηγανητή πατάτα από λιγούρα πριν κάτσουν όλοι στο τραπέζι όπου θα τους υπηρετήσει η γυναικα.

Άδεια κουφάρια που τους ενδιαφέρουν μόνο οι τύποι και το φαίνεσθαι, νοικοκυραίοι που θέλουν απλά όλα να φαίνονται καθαρά και τακτοποιημένα ακόμα και όταν οι ανθρώπινες ζωές και η ανθρώπινη δυστυχία (συχνά η δική τους) κρύβονται κάτω από το χαλάκι. Golden Age thinking και νοσταλγί του παρελθόντος για «Παραδοσιακές αξίες», δηλαδή μόνο επιφάνεια χωρίς καμία ουσία, φόρμα χωρίς περιεχόμενο. Καθωσπρεπισμός, μικροαστιστισμός και savoir vivre, αυτά είναι τα ιδανικά τους,γι αυτό σοκάρονται όταν τους αποκαλούμε αυτό που είναι: ανθρώπινα απορρίμματα σε μια γυαλιστερή σακούλα σκουπιδιών, από αυτές με το άρωμα φρεσκάδας.

Όμορφη Μέσα και Έξω

plaisio

Ένα βραβείο πρωτοτυπίας και δημιουργικότητας στη διαφήμιση του Πλαισίου που απευθυνόμενη στο γυναικείο κοινό χρησιμοποιεί το κλισέ της ομορφιάς «μέσα και έξω» μόνο που -PLOT TWIST- το μέσα αναφέρεται στην καθαριότητα του σπιτιού, όχι σε καμία «πνευματική καλλιέργεια» όπως θα έκανε κανένας γραφικός για να πουλήσει κανέναν βιβλίο.

Οι επιταγές της πατριαρχίας προς την σύγχρονη θηλυκότητα είναι η «άψογη εμφάνιση» και η οικιακή εργασία και εδώ πλασάρωνται και τα δύο ως «ομορφιά». Η γυναίκα που δεν έχει τα χρήματα, τον χρόνο και την ενέργεια για να επιτελέσει τις υποχρεώσεις της ταυτίζεται εδώ με την «ασχήμια» για έξτρα ψυχολογική πίεση στην κουρασμένη εργαζόμενη γυναικά ή/και νοικοκυρά. Η διαφημίσεις με λίγα λόγια μας negάρουν αποκαλώντας μας έμμεσα άσχημες (ή αποτυχημέν@ς, ή βαρετ@ς κ.ο.κ.) και μετά περιμένουν να κάνουμε την «ελύθερη» επιλογή να ανταποκριθούμε ή όχι στο κάλεσμά τους.

Η αγορά με τη σειρά της επινοεί νέα «οπλα» για την επιτέλεση της θηλυκότητας και μετά τα προωθεί στις γυναίκες αναπαράγοντας την ιδέα ότι αυτά είναι «γυναικείες» δουλειές. Οι διαφημίσεις έτσι δεν είναι μια απλή αυθόρμητη ανταπόκριση στις δικές μας προυπάρχουσες ανάγκες αλλά έχουν ενεργό ρόλο στην διαμόρφωση της υποκειμενικότητάς μας υπαγορεύοντας ποιες θα έπρεπε να είναι οι επιθυμίες μας.

Αυτά που Κοροιδεύαμε στις Παλιές Ταινίες με την Βασιλειάδου

δημαρχίνες

Για να εμπεδώσουμε ότι άλλο ίσα δικαιώματα και άλλο ίσες ευκαιρίες, σε κάτι τέτοια σχόλια φαίνεται ξεκάθαρα ο λόγος που παρόλο που οι γυναίκες έχουν κατακτήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι δεν έχουν καταφέρει να εκλέγονται σε ίσα ποσοστά με τους άντρες. Το ποσοστό παραμένει πολύ χαμηλό ακριβώς επειδη η κυρίαρχη αντίληψη θέλει τις γυναίκες νοικοκυρές και μακριά από το δημόσιο χώρο, ο οποίος θεωρείται οτι ανήκει φυσικά στους άντρες.

Οι γυναίκες πολιτικοί κρίνονται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια από τους άντρες πολιτικούς, επομένως κινούνται σε ένα ιδιαιτέρως εχθρικό περιβάλλον με αποτέλεσμα τα αντικειμενικά τους προσόντα να μην είναι ποτέ αρκετά. Καθώς η εκλογή τους βασίζεται στις κυρίαρχες αντιλήψεις του μέσου ψηφοφόρου, συνεχίζουν πάντα να κρίνονται από το εκλογικό σώμα πρώτα απ’όλα ως γυναίκες οι οποίες για να αποδείξουν την αξία τους πρέπει να μπορούν «να βαλουν σε σειρά το σπίτι τους» – να κάνουν δηλαδή ΚΑΙ την δουλειά των αντρών στο σπίτι όσο αυτοί ασκούν πολιτική εξουσία αφήνοντας νοικοκυριό και παιδιά στην πλάτη των συζύγων τους. Και φυσικά, διαβάζοντας τέτοια σχόλια είναι αρκετό για να αποθαρρύνει πολλές γυναίκες ακόμα και από την σκέψη να ασχοληθούν με την πολιτική καθώς δεν έχουν όλες το ίδιο απόθεμα ενέργειας να παλεύουν με αυτό το είδος σεξισμού ενώ ταυτόχρονα οι αντιλήψεις αυτές συνεχίζουν από μικρή ηλικία να διαμορφώνουν τις φιλοδοξίες και την αυτοεικόνα τους.

Για άλλη μια φορά φαίνεται το πώς ο έμφυλος καταμερισμός εργασίας δεν βασίζεται σε ρόλους διαφορετικούς αλλά ισότιμους. Αντιθέτως οι γυναίκες αποκλείονται συστηματικά από θέσεις εξουσίας και θα πρέπει να αρκούνται στην περιορισμένη επιρροή τους εντος σπιτιού την ίδια ώρα που οι άντρες στην πολιτική αρένα θα παίρνουν αποφάσεις εκ μέρους τους.

Γενική Καθαριότητα και Δεξιά Πατσαβούρα

ΚΟΥΝΕΒΑ.png

Πολιτικό σχόλιο που καταφέρνει να συμπυκνώσει μισογυνισμό, ρατσισμο και ταξική υποτίμηση σε μία μόνο πρόταση. Οι συνδηλώσεις της οικιακής εργασίας, ως ταυτισμένης με τις γυναίκες, τις μετανάστριες, τις φτωχές, χρησιμποιούνται εδώ με σκοπό να μειώσουν την πολιτική αντίπαλο, ως ένα έμμεσο «πίσω στην κουζίνα» σου που αναμένεται να βάλει τις γυναίκες στη θέση τους υποδεικνύοντάς τους οτι φυσικός τους χώρος είναι το σπιτι, ενώ ο δημόσιος χώρος αποτελεί πεδίο των αντρών.

Οι αντιφεμινίστριες γυνάικες λοιπό, οι οποίες διατυπμπανίζουν οτι αυτές αγαπούν να μένουν σπίτι φροντίζοντας τα παιδιά τους και άρα δεν έχουν πρόβλημα με τον έμφυλο καταμερισμό εργασίας, ας έχουν υπόψη τους οτι το πρόβλημα των φεμινιστριών δεν είναι η οικιακή εργασία καθαυτή αλλά το γεγονός οτι αυτή θεωρούταν ανέκαθεν ιεραρχικά κατώτερη με τρόπο που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προσβολή, ακρίβως όπως βλέπουμε σε αυτό το σχόλιο.

Ο Αντι-Φεμινισμός και ο Μύθος της Χαρωπής Νοικοκυράς

ladyism1.png

O συντηρητισμός βασιζόταν ανέκαθεν σε μία εξιδανίκευση του παρελθόντος με την ταυτόχρονη διάδοση ενός ηθικού πανικού για το τι η πρόοδος μπορεί να φέρει. Ο αντιφεμινισμός επικαλείται ένα φανταστικό παρελθόν που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά σε μια πλαστή ρομαντικοποίση του, όπου οι γυναίκες ήταν πραγματικά ευτυχισμένες εκτελώντας το ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς που τους προόριζε η πατριαρχία. Η επίκληση αυτή γίνεται με την χρήση εικόνων χαρούμενων νοικοκυρών που κρατάνε ψητά φούρνου ή κέικ και στυλάτων γυναικών και ανδρών σε στάσεις πραγματικού «gentleman» όπου βοηθάνε τις γυναίκες να φορέσουν το παλτό τους ή να βγουν από το αμάξι – γιατί όλες ξέρουμε ότι η δυσκολία του να φορέσουμε μόνες μας το παλτό μας ή να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου έχει αναδειχθεί μετά την επέλαση του φεμινισμού στην μάστιγα που πλήττει αλύπητα τις γυναίκες.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε σύγχρονες της γυναίκες που έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία -κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.
Η εικόνα λοιπόν της χαρωπής νοικοκυράς προβάλλεται ως κάτι που θα ικανοποιούσε όλες τις γυναίκες και αντιπαραβάλλεται με εικόνες μεθυσμένων γυναικών σε πόζες που η ίδια η πατριαρχία κρίνει ως υποτιμητικές αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς μία επιλογή για τις γυναίκες, σε αντίθεση με τον ρόλο της συζύγου και νοικοκυράς που ήταν μάλλον μονόδρομος στην εποχή που νοσταλγούν οι αντιφεμινίστριες. Ταυτόχρονα δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός πως σε καμία εποχή τα μεθύσια και η «ξέφρενη» σεξουαλική ζωή των ανδρών δεν θεωρούταν υποτιμητική για τους ίδιους (αντιθέτως και τα δύο αποτελούν μέρος της επιτέλεσης μιας ηγεμονικής αρρενωπότητας) αλλά ούτε και τους εμπόδιζε από το να παντρευτούν. Αντιθέτως ήταν και είναι οι γυναίκες σε κάθε περίπτωση που θεωρείται ότι πρέπει να συμμορφώνεται στις αντρικές προσδοκίες με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα τις κάνει γυναίκα τους.

Αυτό που οι γναίκες του ladyism και γενικότερα οι αντιφεμινίστριες προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν είναι να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες -ίσως σε μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους ότι οι ίδιες επέλεξαν το σωστό δρόμο.

*https://en.wikipedia.org/wiki/The_Feminine_Mystique

Απογοητευμένη από το Σύγχρονο Κύμα του Φεμινισμού

35671543_401716810306388_1417655175539064832_n

Εδώ έχουμε άλλη μία Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, το αντιφεμινιστικό παραλήρημα της οποίας κινείται γύρω από τους βασικούς αντιφεμινιστικούς άξονες: την πεποίθηση πως επειδή οι γυναίκες είναι «δυνατές και σκληρές» δεν χρειάζονται φεμινισμό, τον ισχυρισμό πως οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπιεσμένοι και την απαξίωση της γυναικείας οικιακής εργασίας.

Το ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και σκληρές και γι αυτό δεν χρειάζονται φεμινισμό είναι το βασικό αξίωμα της εκάστοτε Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™ που επειδή δε ΝΙΩΘΕΙ αδύναμη θεωρεί ότι δεν χρειάζεται και φεμινισμό, ξεχνώντας πως γυναίκες σκληρές και δυναμικές υπήρξαν παντού και πάντα και η απεικόνισή τους ως αδύναμες και υπερευαίσθητες οφείλεται στην πατριαρχία. Οι γυναίκες μάλιστα αναγκάζονται συχνά να γίνουν δυνατές και σκληρές ΕΞΑΙΤΙΑΣ της πατριαρχίας. Το να νιώθει μια γυναίκα δυναμική της δίνει μια ψεύτικη αίσθηση υπεροχής η οποία όμως δεν μπορεί να την βοηθήσει να αποτινάξει τους συστημικούς περιορισμούς της πατριαρχίας.

Το ότι οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπισεμένοι δεν είναι κάτι νέο, το ακούμε συνέχεια από τους αντιφεμινιστές που θεωρούν πως το να πρέπει να τηρήσουν όλα τα standards της αρρενωπότητας είναι η πραγματική καταπίεση, ενώ στην ουσία τα standards αυτά έχουν σκοπό να τους τοποθετήσουν ως ιεραρχικά ανώτερους από την γυναίκα. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ένας άντρας οφείλει να αποδείξει την «ανδρισμό» του -γιατί ο ανδρισμός αυτός του δίνει ανωτερότητα έναντι της γυναίκας- ενώ το να αποδείξεις την θηλυκότητά σου ειναι απαραίτητο μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώνει και ευχαριστεί τον άνδρα -καθόλου τυχαίο ότι η λέξη «ανδρισμός» και «ανδρεία» δεν έχουν αντίστοιχα θηλυκά καθώς η θηλυκότητα δεν θεωρείται από μόνη της αξία. Οτιδήποτε κάνει ο άντρας θεωρείται αυθαίρετα ανώτερο από αυτό που προορίζεται να κάνει η γυναίκα, γιατί με αυτή την αξία το έχει επενδύσει η πατριαρχία.

Κι αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, την απαξίωση της οικιακής εργασίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι που οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν αμισθί και από προσωπική ευθύνη και αγάπη στην οικογένεια. Η παρουσίαση της οικιακής εργασίας ως κάτι που δεν έχει χρηματική αξία παρόλο που απαιτεί χρόνο και κόπο και επιτρέπει στον άντρα να αφοσιωθεί στην καριέρα του είναι κάτι που οι φεμινίστριες έχουν παρατηρήσει ήδη από το δεύτερο κύμα. Για να μπορεί να γίνει αυτό βέβαια πρέπει οι γυναίκες να πειστούν ότι το είδος αυτό της εργασίας που προσφέρουν είναι απλά μια εκδήλωση «αγάπης» και «ευθύνης», και όχι κάτι ισάξιο με αυτό που κάνει ο άντρας. Ταυτόχρονα, καθώς η γυναίκα δεν πληρώνεται γι αυτό, παραμένει οικονομικά εξαρτημένη από τον σύντροφό της ο οποίος με τις δύο δουλείες που αναγκάζεται να κάνει, μπορεί να καταπιέζεται από τον καπιταλισμό αλλά τουλάχιστον δεν καταπιέζεται από την σύντροφο του.

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; Το γιατί παραπονιέστε;»

ti les twra emetos

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; Το γιατί παραπονιέστε;»

Το Τι λες τώρα;, η φασιστοσελίδα με το ποπ προσωπείο, αφιέρωσε ένα άρθρο που αν το αποδομήσεις το βασικό μήνυμα είναι «δε φτάνει που σου πήρανε πλυντήριο μωρή, θες και φεμινισμό!».

Το κείμενο αυτό βέβαια -που αν ήταν φιλτρο στο instagram θα ήταν το sepia με έξτρα γρατζουνιές- είναι μία υποτιθέμενη αναπόληση κάποιας γιαγιάς όπως όμως θα την περιέγραφε ένας σύγχρονος άντρας που πάσχει από έντονο Golden Age Syndrome. Η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος είναι τόσο έντονη που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ο συγγραφέας το έγραψε υπό το φως ενός κεριού με μελάνι και πένα, από αυτές με το φτερό, και το έστειλε στον εκδότη του με το ταχυδρομείο. Για να το κάνει πιο πειστικό χρησιμοποιεί λέξεις όπως το «ντυστί», «γκιουμι» που δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν, αναδύουν όμως μια έντονη μυρωδιά εποχής που δεν είχαν ντους στο σπίτι και γι αυτό και δε θέλω να μαθω.

Το άρθρο βέβαια χρησιμοποιεί και fancy λεξιλόγιο όπως και άψογη γραμματική -το είδος που μια γιαγιά που μεγαλωσε στο χωριό έτσι οπως περιγράφει και που σίγουρα ποτέ δεν θα είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό δε θα κατείχε δυστυχώς ποτε. Και γι αυτό είναι σημαντικό να τονίσουμε πως οι φωνές των γυναικών αυτών (όπως και των γυναικών όλων των προηγουμενων εποχών)έχουν χαθεί στην ιστορία και δε δε θα ακουστούν ποτέ. Θα είναι πάντα μέρος της αφήγησης πιο προνομιούχων και μορφωμένων αντρών που θα κάνουν τις δικές τους προβολάρες και θα τις βλέπουν μέσα από τα δικά τους μάτια.

Τελοσπαντων μέσα απο την περιγραφή της φανταστικής καθημερινής ρουτίνας μιας γυναίκας της προ-προηγουμενης γενιάς (και βάλε) ο συγγραφέας θέλει να μας πει οτι οι γυναικες τότε καναν πολλά περισσότερα και δεν παραπονιόντουσαν,τα έκαναν χαρωπά και με την ενέργεια τριων red bull μόνο για την ηθική ικανοποίηση της φάσης, ενώ εμείς οι ακαμάτρες, τεμπέλες, αχαΐρευτες που ούτε ένα αυγό δε θα μπορούμε να βράσουμε στον αντρούλη μας έχουμε και το θράσος να παραπονιόμαστε για ολη τη φασίνα που προφανώς το άρθρο θεωρεί γυναικείο καθήκον. Το άρθρο δεν μιλάει για τους άντρες που παραπονιούνται για το 10ωρο στο γραφείο όπου πιάνεται ο σβέρκος τους να κοιτάνε την οθόνη του υπολογιστή ενώ την παλια εποχη οι άντρες εσκαβαν ολη μερα το χωράφι γιατι το θέμα ΔΕΝ είναι τα καλά της τεχνολογία. Το θέμα είναι το πόσο αχάριστες είναι οι σύγχρονες γυναίκες.

~HürrFem Sultan