Αυτά που Κοροιδεύαμε στις Παλιές Ταινίες με την Βασιλειάδου

δημαρχίνες

Για να εμπεδώσουμε ότι άλλο ίσα δικαιώματα και άλλο ίσες ευκαιρίες, σε κάτι τέτοια σχόλια φαίνεται ξεκάθαρα ο λόγος που παρόλο που οι γυναίκες έχουν κατακτήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι δεν έχουν καταφέρει να εκλέγονται σε ίσα ποσοστά με τους άντρες. Το ποσοστό παραμένει πολύ χαμηλό ακριβώς επειδη η κυρίαρχη αντίληψη θέλει τις γυναίκες νοικοκυρές και μακριά από το δημόσιο χώρο, ο οποίος θεωρείται οτι ανήκει φυσικά στους άντρες.

Οι γυναίκες πολιτικοί κρίνονται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια από τους άντρες πολιτικούς, επομένως κινούνται σε ένα ιδιαιτέρως εχθρικό περιβάλλον με αποτέλεσμα τα αντικειμενικά τους προσόντα να μην είναι ποτέ αρκετά. Καθώς η εκλογή τους βασίζεται στις κυρίαρχες αντιλήψεις του μέσου ψηφοφόρου, συνεχίζουν πάντα να κρίνονται από το εκλογικό σώμα πρώτα απ’όλα ως γυναίκες οι οποίες για να αποδείξουν την αξία τους πρέπει να μπορούν «να βαλουν σε σειρά το σπίτι τους» – να κάνουν δηλαδή ΚΑΙ την δουλειά των αντρών στο σπίτι όσο αυτοί ασκούν πολιτική εξουσία αφήνοντας νοικοκυριό και παιδιά στην πλάτη των συζύγων τους. Και φυσικά, διαβάζοντας τέτοια σχόλια είναι αρκετό για να αποθαρρύνει πολλές γυναίκες ακόμα και από την σκέψη να ασχοληθούν με την πολιτική καθώς δεν έχουν όλες το ίδιο απόθεμα ενέργειας να παλεύουν με αυτό το είδος σεξισμού ενώ ταυτόχρονα οι αντιλήψεις αυτές συνεχίζουν από μικρή ηλικία να διαμορφώνουν τις φιλοδοξίες και την αυτοεικόνα τους.

Για άλλη μια φορά φαίνεται το πώς ο έμφυλος καταμερισμός εργασίας δεν βασίζεται σε ρόλους διαφορετικούς αλλά ισότιμους. Αντιθέτως οι γυναίκες αποκλείονται συστηματικά από θέσεις εξουσίας και θα πρέπει να αρκούνται στην περιορισμένη επιρροή τους εντος σπιτιού την ίδια ώρα που οι άντρες στην πολιτική αρένα θα παίρνουν αποφάσεις εκ μέρους τους.

Advertisements

Γενική Καθαριότητα και Δεξιά Πατσαβούρα

ΚΟΥΝΕΒΑ.png

Πολιτικό σχόλιο που καταφέρνει να συμπυκνώσει μισογυνισμό, ρατσισμο και ταξική υποτίμηση σε μία μόνο πρόταση. Οι συνδηλώσεις της οικιακής εργασίας, ως ταυτισμένης με τις γυναίκες, τις μετανάστριες, τις φτωχές, χρησιμποιούνται εδώ με σκοπό να μειώσουν την πολιτική αντίπαλο, ως ένα έμμεσο «πίσω στην κουζίνα» σου που αναμένεται να βάλει τις γυναίκες στη θέση τους υποδεικνύοντάς τους οτι φυσικός τους χώρος είναι το σπιτι, ενώ ο δημόσιος χώρος αποτελεί πεδίο των αντρών.

Οι αντιφεμινίστριες γυνάικες λοιπό, οι οποίες διατυπμπανίζουν οτι αυτές αγαπούν να μένουν σπίτι φροντίζοντας τα παιδιά τους και άρα δεν έχουν πρόβλημα με τον έμφυλο καταμερισμό εργασίας, ας έχουν υπόψη τους οτι το πρόβλημα των φεμινιστριών δεν είναι η οικιακή εργασία καθαυτή αλλά το γεγονός οτι αυτή θεωρούταν ανέκαθεν ιεραρχικά κατώτερη με τρόπο που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προσβολή, ακρίβως όπως βλέπουμε σε αυτό το σχόλιο.

Ο Αντι-Φεμινισμός και ο Μύθος της Χαρωπής Νοικοκυράς

ladyism1.png

O συντηρητισμός βασιζόταν ανέκαθεν σε μία εξιδανίκευση του παρελθόντος με την ταυτόχρονη διάδοση ενός ηθικού πανικού για το τι η πρόοδος μπορεί να φέρει. Ο αντιφεμινισμός επικαλείται ένα φανταστικό παρελθόν που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά σε μια πλαστή ρομαντικοποίση του, όπου οι γυναίκες ήταν πραγματικά ευτυχισμένες εκτελώντας το ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς που τους προόριζε η πατριαρχία. Η επίκληση αυτή γίνεται με την χρήση εικόνων χαρούμενων νοικοκυρών που κρατάνε ψητά φούρνου ή κέικ και στυλάτων γυναικών και ανδρών σε στάσεις πραγματικού «gentleman» όπου βοηθάνε τις γυναίκες να φορέσουν το παλτό τους ή να βγουν από το αμάξι – γιατί όλες ξέρουμε ότι η δυσκολία του να φορέσουμε μόνες μας το παλτό μας ή να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου έχει αναδειχθεί μετά την επέλαση του φεμινισμού στην μάστιγα που πλήττει αλύπητα τις γυναίκες.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε σύγχρονες της γυναίκες που έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία -κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.
Η εικόνα λοιπόν της χαρωπής νοικοκυράς προβάλλεται ως κάτι που θα ικανοποιούσε όλες τις γυναίκες και αντιπαραβάλλεται με εικόνες μεθυσμένων γυναικών σε πόζες που η ίδια η πατριαρχία κρίνει ως υποτιμητικές αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς μία επιλογή για τις γυναίκες, σε αντίθεση με τον ρόλο της συζύγου και νοικοκυράς που ήταν μάλλον μονόδρομος στην εποχή που νοσταλγούν οι αντιφεμινίστριες. Ταυτόχρονα δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός πως σε καμία εποχή τα μεθύσια και η «ξέφρενη» σεξουαλική ζωή των ανδρών δεν θεωρούταν υποτιμητική για τους ίδιους (αντιθέτως και τα δύο αποτελούν μέρος της επιτέλεσης μιας ηγεμονικής αρρενωπότητας) αλλά ούτε και τους εμπόδιζε από το να παντρευτούν. Αντιθέτως ήταν και είναι οι γυναίκες σε κάθε περίπτωση που θεωρείται ότι πρέπει να συμμορφώνεται στις αντρικές προσδοκίες με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα τις κάνει γυναίκα τους.

Αυτό που οι γναίκες του ladyism και γενικότερα οι αντιφεμινίστριες προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν είναι να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες -ίσως σε μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους ότι οι ίδιες επέλεξαν το σωστό δρόμο.

*https://en.wikipedia.org/wiki/The_Feminine_Mystique

Απογοητευμένη από το Σύγχρονο Κύμα του Φεμινισμού

35671543_401716810306388_1417655175539064832_n

Εδώ έχουμε άλλη μία Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, το αντιφεμινιστικό παραλήρημα της οποίας κινείται γύρω από τους βασικούς αντιφεμινιστικούς άξονες: την πεποίθηση πως επειδή οι γυναίκες είναι «δυνατές και σκληρές» δεν χρειάζονται φεμινισμό, τον ισχυρισμό πως οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπιεσμένοι και την απαξίωση της γυναικείας οικιακής εργασίας.

Το ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και σκληρές και γι αυτό δεν χρειάζονται φεμινισμό είναι το βασικό αξίωμα της εκάστοτε Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™ που επειδή δε ΝΙΩΘΕΙ αδύναμη θεωρεί ότι δεν χρειάζεται και φεμινισμό, ξεχνώντας πως γυναίκες σκληρές και δυναμικές υπήρξαν παντού και πάντα και η απεικόνισή τους ως αδύναμες και υπερευαίσθητες οφείλεται στην πατριαρχία. Οι γυναίκες μάλιστα αναγκάζονται συχνά να γίνουν δυνατές και σκληρές ΕΞΑΙΤΙΑΣ της πατριαρχίας. Το να νιώθει μια γυναίκα δυναμική της δίνει μια ψεύτικη αίσθηση υπεροχής η οποία όμως δεν μπορεί να την βοηθήσει να αποτινάξει τους συστημικούς περιορισμούς της πατριαρχίας.

Το ότι οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπισεμένοι δεν είναι κάτι νέο, το ακούμε συνέχεια από τους αντιφεμινιστές που θεωρούν πως το να πρέπει να τηρήσουν όλα τα standards της αρρενωπότητας είναι η πραγματική καταπίεση, ενώ στην ουσία τα standards αυτά έχουν σκοπό να τους τοποθετήσουν ως ιεραρχικά ανώτερους από την γυναίκα. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ένας άντρας οφείλει να αποδείξει την «ανδρισμό» του -γιατί ο ανδρισμός αυτός του δίνει ανωτερότητα έναντι της γυναίκας- ενώ το να αποδείξεις την θηλυκότητά σου ειναι απαραίτητο μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώνει και ευχαριστεί τον άνδρα -καθόλου τυχαίο ότι η λέξη «ανδρισμός» και «ανδρεία» δεν έχουν αντίστοιχα θηλυκά καθώς η θηλυκότητα δεν θεωρείται από μόνη της αξία. Οτιδήποτε κάνει ο άντρας θεωρείται αυθαίρετα ανώτερο από αυτό που προορίζεται να κάνει η γυναίκα, γιατί με αυτή την αξία το έχει επενδύσει η πατριαρχία.

Κι αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, την απαξίωση της οικιακής εργασίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι που οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν αμισθί και από προσωπική ευθύνη και αγάπη στην οικογένεια. Η παρουσίαση της οικιακής εργασίας ως κάτι που δεν έχει χρηματική αξία παρόλο που απαιτεί χρόνο και κόπο και επιτρέπει στον άντρα να αφοσιωθεί στην καριέρα του είναι κάτι που οι φεμινίστριες έχουν παρατηρήσει ήδη από το δεύτερο κύμα. Για να μπορεί να γίνει αυτό βέβαια πρέπει οι γυναίκες να πειστούν ότι το είδος αυτό της εργασίας που προσφέρουν είναι απλά μια εκδήλωση «αγάπης» και «ευθύνης», και όχι κάτι ισάξιο με αυτό που κάνει ο άντρας. Ταυτόχρονα, καθώς η γυναίκα δεν πληρώνεται γι αυτό, παραμένει οικονομικά εξαρτημένη από τον σύντροφό της ο οποίος με τις δύο δουλείες που αναγκάζεται να κάνει, μπορεί να καταπιέζεται από τον καπιταλισμό αλλά τουλάχιστον δεν καταπιέζεται από την σύντροφο του.

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; Το γιατί παραπονιέστε;»

ti les twra emetos

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; Το γιατί παραπονιέστε;»

Το Τι λες τώρα;, η φασιστοσελίδα με το ποπ προσωπείο, αφιέρωσε ένα άρθρο που αν το αποδομήσεις το βασικό μήνυμα είναι «δε φτάνει που σου πήρανε πλυντήριο μωρή, θες και φεμινισμό!».

Το κείμενο αυτό βέβαια -που αν ήταν φιλτρο στο instagram θα ήταν το sepia με έξτρα γρατζουνιές- είναι μία υποτιθέμενη αναπόληση κάποιας γιαγιάς όπως όμως θα την περιέγραφε ένας σύγχρονος άντρας που πάσχει από έντονο Golden Age Syndrome. Η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος είναι τόσο έντονη που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ο συγγραφέας το έγραψε υπό το φως ενός κεριού με μελάνι και πένα, από αυτές με το φτερό, και το έστειλε στον εκδότη του με το ταχυδρομείο. Για να το κάνει πιο πειστικό χρησιμοποιεί λέξεις όπως το «ντυστί», «γκιουμι» που δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν, αναδύουν όμως μια έντονη μυρωδιά εποχής που δεν είχαν ντους στο σπίτι και γι αυτό και δε θέλω να μαθω.

Το άρθρο βέβαια χρησιμοποιεί και fancy λεξιλόγιο όπως και άψογη γραμματική -το είδος που μια γιαγιά που μεγαλωσε στο χωριό έτσι οπως περιγράφει και που σίγουρα ποτέ δεν θα είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό δε θα κατείχε δυστυχώς ποτε. Και γι αυτό είναι σημαντικό να τονίσουμε πως οι φωνές των γυναικών αυτών (όπως και των γυναικών όλων των προηγουμενων εποχών)έχουν χαθεί στην ιστορία και δε δε θα ακουστούν ποτέ. Θα είναι πάντα μέρος της αφήγησης πιο προνομιούχων και μορφωμένων αντρών που θα κάνουν τις δικές τους προβολάρες και θα τις βλέπουν μέσα από τα δικά τους μάτια.

Τελοσπαντων μέσα απο την περιγραφή της φανταστικής καθημερινής ρουτίνας μιας γυναίκας της προ-προηγουμενης γενιάς (και βάλε) ο συγγραφέας θέλει να μας πει οτι οι γυναικες τότε καναν πολλά περισσότερα και δεν παραπονιόντουσαν,τα έκαναν χαρωπά και με την ενέργεια τριων red bull μόνο για την ηθική ικανοποίηση της φάσης, ενώ εμείς οι ακαμάτρες, τεμπέλες, αχαΐρευτες που ούτε ένα αυγό δε θα μπορούμε να βράσουμε στον αντρούλη μας έχουμε και το θράσος να παραπονιόμαστε για ολη τη φασίνα που προφανώς το άρθρο θεωρεί γυναικείο καθήκον. Το άρθρο δεν μιλάει για τους άντρες που παραπονιούνται για το 10ωρο στο γραφείο όπου πιάνεται ο σβέρκος τους να κοιτάνε την οθόνη του υπολογιστή ενώ την παλια εποχη οι άντρες εσκαβαν ολη μερα το χωράφι γιατι το θέμα ΔΕΝ είναι τα καλά της τεχνολογία. Το θέμα είναι το πόσο αχάριστες είναι οι σύγχρονες γυναίκες.

~HürrFem Sultan

Η Χαρωπή Νοικοκυρά και ο Εσωτερικευμένος Μισογυνισμός

23584549_10209574188662310_1593952920_n

Εδώ βλέπουμε άλλη μια περίπτωση εσωτερικευμένου μισογυνισμού από γυναίκα που όχι μόνο φαίνεται να έχει αποδεχτεί την πατριαρχία αλλά να την απολαμβάνει κιολας. Θα μπορούσε να πει κάποια ότι οι περιπτώσεις αυτές εμπεριέχουν κάποιο είδος «μαζοχισμού», το σχόλιο όμως εξηγείται περισσότερο αν αναλογιστούμε οτι οι γυναίκες έχουν μάθει να βλέπουν το σπίτι και τον νοικοκυριό ως το «βασίλειό» τους, ως την ιερή αποστολή τους και άρα τον μόνο τομέα που μπορεί να εξασκήσουν κάποιο είδος επιρροής, ευθύνης και εξουσίας τα οποία η πατριαρχία τους έχει στερήσει από τον δημόσιο χώρο. Βλέποντας τον νοικοκυριό ως αναπόσπαστο μέρος του ρόλου τους ως γυναίκες, είναι σχεδόν αναμενόμενο κάποιες απο αυτές να αντιστέκονται στο να ανακατευτεί κάποιος με αυτό, να το αντιλαμβάνονται περισσότερο ως εισβολή παρά ως βοήθεια.

Ας προσθέσουμε σε αυτό και το πώς η πατριαρχία επιβραβεύει τις καλές νοικοκυρές και πόσο τις εξυψώνει για την ικανότητά τους να έχουν τον άντρα «πασά» και τέτοια σχόλια θα φανούν λιγότερο σουρεαλιστικά. Οι αντιφεμινίστριες γυναίκες, νιώθοντας σήμερα αποστερημένες από έναν ξεκάθαρο ρόλο, αναπολούν συχνά εποχές που τα πράγματα ήταν δήθεν πιο απλά, εποχές που η πατριαρχία σήμερα τις προβάλλει ως σκηνές οικαικής θαλπωρής και γαλήνης και που ο φεμινισμός υποτίθεται κατέστρεψε βγάζοντας τις γυναίκες στην αγορά εργασίας και «ευνουχίζοντας» τους άντρες. Στην πραγματικότητα είναι οι εποχές που οι γιαγάδες μας δεν ψήφιζαν, δεν είχαν την δυνατότητα να πάρουν διαζύγιο και στατιστικά ήταν πολύ πιθανό να τρώνε ένα γερό χέρι ξύλο, έτσι, για να μην ισοπεδωθούν όλα. Πολλές απο αυτές δυστυχώς αντιστέκονταν και τότε στον φεμινισμό.

~Hürrfem Sultan

Γιατί Να Βοηθήσεις την Γυναίκα σου στο Σπίτι

οι δουλεις στο σπιτι.png

Ας σταθούμε λίγο σε αυτό το απόσπασμα από άρθρο του Men of Style με τίτλο «10 Φορές που οι Γυναίκες σε Βρίσκουν Απίστευτα Σέξι». Τι μας λέει αυτό το χωρίο -πέρα απο το προφανές, δηλαδή πως το άρθρο έχει γραφτεί από άντρα?
Καταρχάς πως η πατριαρχική μας κοινωνία συνεχίζει να θεωρεί αδιανόητο ένας άντρας να πιάσει σκούπα και σφουγγαρίστρα -«ΦΥΣΙΚΑ». Ο άντρας αναμένεται απλά να «βοηθάει» στις δουλείες του σπιτιού, να μην κάνει δηλαδή το μισό που του αναλογεί καθώς υπεύθυνη για τις δουλειές του σπιτιού θεωρείται by default η γυναίκα. Όχι μόνο ο άντρας απλά «βοηθάει» αλλά αυτό δεν το κάνει καν επειδή, ξερω γω, ΜΕΝΕΙ στο σπίτι και είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ. Το άρθρο τον συμβουλεύει να το κάνει απλά με σκοπό να το ανταποδώσει η γυναίκα. Και καθως το βασικό κίνητρο πίσω από το άρθρο είναι οι γυναίκες να σε βρίσκουν σέξι, η ανταμοιβή του μαντεύω θα πρέπει να είναι το σεξ.
Αυτή είναι εν γένει η λογική που διέπει τη δυναμκή ενός ετεροφυλόφιλου ζευγαριού όσον αφορά το νοικοκυριό αλλά και την ανατροφή των παιδιών. Ανεξάρτητα απο το αν η γυναίκα δουλεύει ή οχι, αυτή αναμένεται να φέρει το κυριότερο βάρος της ευθύνης ενώ ο άντρας θεωρείται άξιος θαυμασμού ακόμα και αν κάνει τα βασικά. Ένας πατέρας που θα βγάλει μόνος του το παιδί του βόλτα με το καρότσι ή ένας άντρας που θα πλύνει ένα πιάτο δεν θα θεωρηθεί απλά ανωμαλία στην πατριαρχία, θα θεωρηθεί το απόγειο της ισότητας και της φεμινιστικής επανάστασης και θα εισπράξει επαίνους και πολλά cookies. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι αντιφεμινιστές συνεχίζουν να ωρύονται πως έχουμε ισότητα αφού η γυναίκα πλέον κάνει επαγγελματικά ό,τι και ο άντρας -ξεχνώντας πόσο δύσκολο είναι να πετύχει κάτι τέτοιο τη στιγμή που ήδη έχει να ανταπεξέλθει σε περισσότερες υποχρεώσεις εκτός δουλειάς.
~Hürrfem Sultan