Τα Τρία Πράγματα που δεν Πρέπει να Γίνεις

Untitled

Το status αυτό, το οποίο πράγματι συμπυκνώνει το πνεύμα της μέσης ελληνικής οικογένειας, αποκτά υποτίθεται μία αστεία χροιά επειδή ο Ζακ Κωστόπουλος συνδύαζε και τα 3 χαρακτηριστικά (εδώ προφανώς είναι άσχετο που τα δύο από αυτά του αποδόθηκαν μάλλον αυθαίρετα). Ο συντάκτης του στάτους υπονοεί πως ο Ζακ αντιπροσωπεύει ό,τι χειρότερο μπορεί να γίνει κανείς, το χείριστο είδος ανθρώπου και γι αυτό η βία εναντίον του ήταν δικαιολογημένη.

Στην πραγματικότητα το μόνο που αποδεικνύει αυτό το στάτους είναι η ηθική χρεωκοπία της ελληνικής οικογένειας που θεωρεί αυτά τα 3 τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να γίνει ένας γιος. Ελάχιστοι πατέρες λένε στο παιδί τους «τρία πράγματα να μη γίνεις: μισάνθρωπο σκουπίδι, ομοφοβικός ξεφτίλας και σκατόψυχο απόβρασμα». Λίγοι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους να μη γίνουν βιαστές, μάτσο, τσαμπουκάδες, μισογύνηδες, ρατσιστές. Και φυσικά οι γονείς των οποίων ο μεγαλύτερος φόβος είναι να μη γίνουν τα παιδιά τους «πούστηδες» σίγουρα δε διδάσκουν στα παιδιά τους την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο τους. Και γι αυτό οι γονείς αυτοί δυστυχώς μεγαλώνουν παιδιά σαν τον κοσμηματοπώλη και τον φασίστα συνεργό του αλλά και όσους ταυτίζονται μαζί τους οι οποίοι θεωρούν ότι είναι ΟΚ να κλωτσάς στο κεφάλι πεσμένους στο έδαφος ανθρώπους επειδή μπορεί να είναι «πρεζάκια» ή «κλέφτες» ή «πούστηδες».

«Πρεζάκιας», «πούστης», και «κλέφτης». Τρεις καταπιεσμένες ταυτότητες από τις οποίες η μία δεν ενοχλεί ούτε βλάπτει κανέναν, η άλλη βλάπτει τον εαυτό της και η τρίτη σημαίνει μάλλον «μην γίνεις φτωχός» κι αν γίνεις… ψόφα από την πείνα». Ομοφοβία, τοξικόφοβία και ταξική καταπίεση, αυτές είναι ο φοβίες του είδους αυτού πατέρα που συνήθως δεν μπαίνει στον κόπο να αναπτύξει μία ουσιαστική σχέση με τον γιό του πέρα από το να τον παίρνει στο γήπεδο -πόσο μάλλον να εξετάσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί κάποιος να γίνει εξαρτημένος ή κλέφτης. Λες και ξυπνάει ποτέ κανείς και αποφασίζει να γίνει κάτι από τα τρία -οπότε η πατρική συμβουλή μπορεί να τον αποτρέψει.

Αυτές είναι οι αρχές και οι αξίες της Ελληνικής οικογένειας.

Advertisements

Γιατί δε θα Είχε Κανένα Νόημα ένα Pride που «Δεν Κάνει Εντύπωση»

35079131_395771814234221_6203920683857084416_n.png

Κάθε φορά που γίνεται το Pride βγαίνει στην επιφάνεια αυτό το είδος ομοφοβικού ηλίθιου που προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει γιατι γίνεται το Pride in the first place. Ας το διευκρινήσουμε λοιπόν για άλλη μια φορα: το Pride, όπως αφήνει να εννοηθεί και η ίδια η λέξη. είναι μια εκδήλωση υπερηφάνειας κόντρα στο αίσθημα ντροπής που έχει επιβάλλει η ετεροκανονική κοινωνία σε όλες τις σεξουαλικότητες πέρα της ετεροφυλόφιλης. Δεν έχει τόσο ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν είναι μια έκθεση που πουλάει προϊόντα και προσπαθεί να ενημερώσει σχετικά με τις διαφορετικές σεξουαλικές ταυτότητες για να ψωνίσουν και οι υπόλοιποι ούτε καμία αίρεση που σου μοιράζει φυλλάδιο για να σε μπάσει στο κόλπο -αν και φυσικά οι διάφορες οργανώσεις και τα περίπτερα φροντίζουν να σε ενημερώσουν και για τα πολιτικά θέματα που σχετίζονται με τα LGBTQ θέματα. Η κυρίως παρέλαση όμως δεν γίνεται για ενημέρωση.

Το Pride γίνεται ακριβώς γιατί ως εικόνα οι ομοφυλόφιλ@, οι ομοφυλόφιλ@ που αγγίζονται, οι άντρες που ντύνονται μη αρρενωπά, οι άντρες με τακούνια, φτερά και γκλίτερ, τα trans άτομα, η ανοιχτή εκδήλωση της σεξουαλικότητας του καθενός όπως θέλει να την εκφράσει, συνεχίζουν να θεωρούνται «προκλητικά» -κι αυτό που υπονοείται πως προκαλούν είναι τόσο η αποστροφή όσο και η βία. Ένα Pride σεμνό και ήσυχο που θα πέρναγε τόσο απαρατήρητο όσο αναγκάζονται να περνάνε τα LGBTQ άτομα τον υπόλοιπο χρόνο, δε θα είχε και κανένα απολύτως νόημα. Ενα Pride που παίζει με τους κανόνες της ομοφοβικής κοινωνίας προσπαθώντας να κερδίσει την αποδοχή των ετεροφυλόφιλων μοιάζοντας με αυτούς θα ήταν self-defeating.

Το Pride είναι πρωτίστως μια εκδήλωση ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ σε αντίθεση με την αφάνεια στην οποία περνάνε τα LGBTQ άτομα και τα LGBTQ δικαιώματα τόσο από την ντροπή που τους επιβάλλεται όσο και από ένστικτο επιβίωσης. Όσο λοιπόν σας μπαίνει στο μάτι, θα έχει και λόγο ύπαρξης. Η μεγαλύτερη κατάκτηση θα είναι αυτό το «πανηγύρι» να σταματήσει να σας κάνει εντύπωση και αυτό θα γίνει όταν το ομοφοβικό σας μάτι εξοικειωθεί με την εικόνα.

Παιδεραστία και Ομοφοβία

παιδεραστια

Nα καθησυχάσουμε τον κύριο που ανησυχεί για την υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια πληροφορώντας τον πως παιδεραστία και βιασμοί παιδιών από γονείς υπάρχει και στην παραδοσιακή, ελληνική, ορθόδοξη οικογένεια και πως μάλιστα το γεγονός πως παραμένει περιβεβλημένη με αυτή την επίφαση ιερότητας είναι ακριβώς το περιβάλλον μέσα στο οποίο η κακοποίηση αυτή ευδοκιμεί. Να τον ενημερώσουμε επίσης πως οι βιασμοί ανηλίκων πέρα από προϊόν σχέσεων εξουσίας μεταξύ γονέων και παιδιών ειναι και προϊόν πατριαρχικής εξουσίας και τοξικής αρρενωπότητας, του είδους δλδ αρρενωπότητας που τόσο πολύ ανιτίθεται στην ομοφυλοφιλία. Τέλος να του επιστήσουμε την προσοχή στο γεγονός πως ΚΑΝΕΝΑ παιδί ούτως ή άλλως δεν ερωτάται για το είδος της οικογένειας στο οποίο θα μεγαλώσει γιατί ίσως τότε να επέλεγε να μη μεγαλώσει σε τοξικές οικογένειες μισογυνικών και ομοφοβικών σκουπιδιών.

Ο Πανάρχαιος και Ιερός Θεσμός της Πατριαρχίας

24174264_319802988497771_5973221447372670545_n

Έχουμε ακούσει κι έχουμε ακούσει αντιφεμινιστικά επιχειρήματα αλλά αυτό με τον κρίνο πρώτη φορά το ακούμε. Τι εννοεί άραγε ο αντιφεμινιστής ποιητής? Ότι χωρίς πατριαρχία δε θα κάναμε σεξ? Ότι ο φεμινισμός απαγορεύει το σεξ με τους άντρες? Ή ίσως ότι το γεγονός ότι οι μανάδες μας έκαναν σεξ σημαίνει ότι δεν αξίζουν ίσα δικαιώματα?

Επίσης τι εννοεί όταν λέει πως είναι κι αυτός κατά της βίας εναντίον των γυναικών ΑΛΛΑ οι φεμινίστριες προσπαθούν να κάνουν αυτό για το οποίο κατηγορούν τους άντρες? Μήπως οι φεμινίστριες προσπαθούν να ασκήσουν βία κατά των αντρών? Ή μήπως το «θάνατος στην πατριαρχία το παρερμηνεύει ως «θάνατος στους άντρες» λες κι αυτοί δεν μπορούν να ζουν και να αναπνέουν εκτός πατριαρχίας.

Και γιατί οι φεμινίστριες προσπαθούν να «γίνουν άνδρες στη θέση των ανδρών»? Επειδή τάχα είναι όλες λεσβίες? Μάλλον επειδή η θέση των αντρών είναι να κάνουν σεξ με τις γυναίκες και η ομοφυλοφιλία το ανατρέπει αυτό καθώς η πατριαρχία είναι σύμφυτη με το σύστημα υποχρεωτικής ετεροφυλοφιλίας.

Ίσως η πιο ειλικρινής υποστήριξη της πατριαρχίας βρίσκεται στο σημείο που την χαρακτηρίζει «πανάρχαιο και ιερό θεσμό» γιατί εκεί δείχνει ακριβώς το σκεπτικό των αντιφεμινιστών: Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι φεμινίστριες και ο τρόπος που αυτές δρουν πολιτικά ή εκφράζουν την σεξουαλικότητά τους. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η πατριαρχία τους φαίνεται μια χαρά σύστημα και δε θα ήθελαν να ξεβολευτούν με ένα νέο σύστημα ισότητας. «Πανάρχαιος και ιερός θεσμός» λοιπόν -όπως ήταν κάποτε και αυτός της δουλείας, μέχρι εκεί φτάνει η κριτική σκέψη των μισογύνηδων και τέτοιες εποχές ονειρεύονται.

~Hürrfem Sultan

Πολλές Γυναίκες Πρωταγωνίστριες στο Star Wars

Σε ένα thread που ξεπέρασε τα 200 σχόλια, πολλοί αγανακτισμένοι άντρες προσφέρουν ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς η ισότητα και η ίση αντιπροσώπευση, ακόμα και στις ταινίες, εκλαμβάνεται ως απειλή και ως καταστρατήγηση των δικών τους δικαιωμάτων. Τους ξενίζει η εικόνα (παραπάνω από μίας) γυναικών σε μία ταινία που έμαθαν να θεωρούν δικό τους χωράφι, όπως και όλες τις ταινίες δράσης. Το βρίσκουν «περίεργο» που σε ένα εντελώς φανταστικό σύμπαν υπάρχουν παραπάνω από μία γυναίκες. Μέχρι ΜΙΑ γυναίκα επιτρέπουν να εμφανιστεί στις ταινίες τους, κι αυτή πάντα όμορφη και σέξι, για να σπάει τη μουντίλα της αντροπαρέας, να δείχνει λίγο μπουτάκι με ένα χρυσό μπικίνι, και να προσφέρεται τελικά ως βραβείο σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές. Ως ικανοποίηση αντρικών φαντασιώσεων λοιπόν, και όχι ως αυτόνομο άτομο. Με παραπάνω από μία γυναίκες περνάμε σε άλλο πεδίο, στις »γυναικείες» ταινίες . Αν θέλουμε να βλέπουμε γυναίκες, να πάμε να δούμε καμιά συναισθηματική κομεντί, και να αφήσουμε ήσυχα τα δικά τους τα παιχνίδια στα κακομαθημένα παιδιά που είναι οι σεξιστές άντρες, και που δε θέλουν να μοιράζονται τίποτα, ούτε καν κάτι που δεν είναι δικό τους. Σε αυτό το σημείο είναι χρήσιμη η υπενθύμιση του Bechdel test, στο οποίο δεν αρκεί η απλή παρουσία μίας δυναμικής γυναίκας, όταν αυτή απλά πλαισιώνει την αντρική δράση και υπάρχει μόνο σε σχέση με τους άντρες της ταινίας.

Ταυτόχρονα, είναι αστείο το πώς η απλή παρουσία των γυναικών (αλλά και κάθε ομάδας που δεν είναι cis ετεροφυλόφιλοι λευκοί άντρες) εκλαμβάνεται αυτόματα ως «πολιτική ορθότητα» και ως «φεμινισμός», σε έναν κόσμο που οι γυναίκες αποτελούν το 50% του πληθυσμού. Οι θιγμένοι άντρες του post προφανώς αδυνατούν να αντιληφθούν τις γυναίκες ως κάτι άλλο από token, το οποίο χρησιμοποιούν οι άντρες σκηνοθέτες για να εξευμενίσουν τις μίσανδρες φεμινίστριες, και σίγουρα όχι ως απλό ΡΕΑΛΙΣΜΟ. Αλλά, ξέρετε, οι γυναίκες όντως υπάρχουν σε τεράστιες ποσότητες στον κόσμο, και ίσως η απεικόνιση αυτής της πραγματικότητας σε μία ταινία να είναι απλά φυσική και τίποτα παραπάνω. Έχοντας μάθει όμως να βλέπουν περισσότερο τους εαυτούς τους να αντιπροσωπεύονται σε ταινίες που οι ίδιοι βλέπουν, η παρουσία αυτή τους ξενίζει – αν δεν τους ενοχλεί.

~Hürrfem Sultan

last jedi.jpg

Ο Τζίμης Πανούσης Στεναχωριέται που οι Γυναίκες Καταγγέλουν τη Σεξουαλική Παρενόχληση

Ο Tζίμης Πανούσης στην πρόσφατη συνέντευξή του σκοράρει μισογυνισμό και ομοφοβία σε μόλις λίγες φράσεις εκθέτοντας όλη την προνομιάρα, την άγνοια και την κουτοπονηριά του.

Δύο τα σφάλματα στην σκέψη του (και αυτή του μέσου μισογυνικού σκουπιδιού): Σε πρώτη φάση μιλάει για σεξουαλική παρενόχληση από gay εργοδότες και θρησκευτικούς λειτουργούς -άντρες δηλαδή που είχαν κάποιο είδος εξουσίας σε σχέση με αυτόν. Αντί να χρησιμοποιήσει αυτά τα παραδείγματα για να στηλιτεύσει την υποκρισία της Εκκλησίας ή τον εργασιακό μεσαίωνα, που θα του έδινε και άφθονο υλικό για  την πρόζα του,  επιλέγει να ερμηνεύσει το γεγονός ότι δέχτηκε ο ίδιος σεξουαλική παρενόχληση που δεν κατήγγειλε σαν ένα παράδειγμα για το ότι και οι γυναίκες δεν πρέπει να μιλάνε. Με παρόμοιο τρόπο με αυτό της Μ. Βαμβουνάκη σε προηγούμενο πόστ*, το «κι εγώ παρενοχλήθηκα αλλά δεν μίλησα» χρησιμοποιείται ως επιχείρημα αποσιώπησης όσων τολμούν να μιλήσουν και επιπλέον ανυψώνει τους «συμπαθείς» καλλιτέχνες στο ρόλο του μάρτυρα που υπομένει τα δεινά με βουβή αξιοπρέπεια και πρέπει να αποτελεί το παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας.

Σε δεύτερη φάση βλέπουμε να μιλάει για μουνοκρατορία σε έναν κόσμο που τόσο γυναίκες όσο και άντρες παρενοχλούνται πρωτίστως από άλλους άντρες. Πώς ακριβώς αυτό είναι μουνοκρατορία όταν οι άντρες είναι αυτοί που βρίσκονται στατιστικά τις περισσότερες φορές στη θέση του θύτη? Επειδή στατιστικά είναι και πιο πιθανό να παρενοχληθεί μια γυναίκα από έναν ετεροφυλόφιλο άντρα και άρα να μιλήσει γι αυτό? Ο Πανούσης βέβαια προσθέτει και γυναίκες στην εξίσωση («γηραιότερες» και «άσχημες» γιατί προφανώς στο μυαλό του δεν μπορείς να παρενοχληθείς από κάποι@ που θεωρείται ελκυστικ@) αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ακόμα και αν όντως άντρες παρενοχλούνται από γυναίκες είναι οι άντρες που λόγω της εξουσίας που κατέχουν (ως εργοδότες, παραγωγοί, θρησκευτικοί λειτουργοί) είναι σε θέση ισχύος. Και η θέση ισχύος αποτελεί βασικό στοιχείο της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Στη δεύτερη παράγραφο συνεχίζει να αναμασά κλισέ προσπαθώντας μάλιστα να οικειοποιηθεί την καταπίεση που βιώνουν οι gay και οι trans αναγορεύοντας τον εαυτό του σε «ομοφυλόφιλο που έγινε λεσβία», λες και η συστημική καταπίεση και η βία που δέχονται οι ομοφυλόφιλοι έχει να κάνει με την «θηλυκή πλευρά» που λέει ότι έχει ο κάθε μάτσο cis, straight άντρας. Στην συνέχεια εκφράζει την πλήρη άγνοιά του περί ομοφοβίας συγχέοντας τα ίσα νομικά δικαιώματα με την «μικροαστική» όπως λέει ανάγκη «έγκρισης» του «μπάτσου, του υπουργού, του παπά».

Ο Τζίμης ο Πανούσης είναι τόσο ηλίθιος και τόσο βυθισμένος στο προνόμιο του που τον προηγούμενο αιώνα θα πήγαινε στις σουφραζέτες και θα τους έλεγε ότι δεν καταλαβαίνει την μικροαστική τους ανάγκη να έχουν την έγκριση του κρατικού συστήματος ως πλήρη νομικά υποκείμενα ή θα έκραζε τον Martin Luther King  για αυτά τα βλακώδη γλυκανάλατα όνειρα που είχε για τα παιδάκια του.

Σε όλη αυτή την συνέντευξη το μόνο που καταφέρνει ο Τζιμάκος είναι να μας εκφράσει την ενόχλησή του,  που μια καταπιεσμένη ομάδα στην οποία ο ίδιος δεν ανήκει, σταματάει να παραμένει στην αφάνεια και διεκδικεί τα δικαιώματα της, το οποίο φυσικά ο ίδιος το ερμηνεύει σαν μια προσπάθεια να υφαρπάξουν εξουσία.

Ο Πανούσης δεν είναι ένας αναρχικός που αγωνίζεται κατά της εξουσίας, αλλά ένας αγχωμένος κυριούλης που στην προσπάθεια του να παραμείνει στην επικαιρότητα ως edgy κωμικός θα χαϊδέψει τα μισογυνικά αντανακλαστικά του κοινού του.

*https://naieisaimisogynis.com/2017/11/11/eswterikeymenos-misogynismos-kai-kanonikopoihsh-ths-seksoualikis-parenohlisis/

~Hürrfem Sultan

~Brittney Grinder

ΤΖΙΜΗΣ.jpeg

Οι Εσπαντρίγιες και η Σύγκρουση Αρρενωποτήτων

Lavlarous_2

Στο tweet αυτό εκτυλίσσεται μία σύγκρουση αρρενωποτήτων, μεταξύ του κυρίαρχου μοντέλου του μάτσο άντρα και του άντρα που δήθεν έχει εκθηλυνθεί αφού φοράει και ασχολείται με «γυναικεία» πράγματα -όπως η μόδα και οι εσπαντρίγιες. Στη διαμάχη αυτή η γυναίκα δεν αποτελεί παρά το τρόπαιο το οποίο θα δοθεί στον νικητή, ο οποίος εδώ υπονοείται ότι είναι ο «παραδοσιακός» άντρας ο οποίος θα διεκδικήσει την γυναίκα για τον εαυτό του κρίνοντας ότι ο άλλος δεν είναι «αρκετά άντρας» για να την κρατήσει. Η γυναίκα παρουσιάζεται έτσι χωρίς agency, ανήκοντας απλά στον δυνατότερο. Με τον τρόπο αυτό η πατριαρχία προσπαθεί να θέσει τα όρια μέσα στο οποία θα κινούνται οι άντρες και τα κριτήρια με τα οποία θα κρίνεται η αρρενωπότητά τους έτσι ώστε αυτοί να συμμορφώνονται διατηρώντας την ανωτερότητά τους προς τις γυναίκες, κάτι που η εσπαντριγια, ως unisex παπούτσι, φαίνεται προς στιγμήν να απειλεί.

~Hürrfem Sultan