Η Θεωρία της Εξέλιξης Δεν Είναι Αυτό που Νομίζεις

29177134_353984431785229_6371155135426461696_o.png

Οι γυναίκες είναι κι αυτές άνθρωποι, απλά λιγότερο εξελιγμένοι. Είναι άνθρωποι β’ κατηγορίας, που υπάρχουν ως συμπλήρωμα στη βασική κατηγορία, την οποία αποτελούν οι άντρες. Δείτε το σαν ένα extension στο chrome -δουλεύει και χωρίς αυτό, αλλά οκ, έχει κι αυτό τη χρησιμότητά του.

Με την έλευση του Διαφωτισμού η Επιστήμη ήρθε να αντικαταστήσει τη θρησκευτική αντίληψη ως το ιδεολογικό υπόβαθρο που δικαιολογεί και ταυτόχρονα επιβάλλει στη γυναίκα το ρόλο της ως «βοηθού» του άντρα, η οποία φτιάχτηκε μετά από αυτόν για να του κάνει λίγη παρέα -και κάνα παιδί. Η Επιστήμη πήρε το ρόλο που είχε πριν η θρησκεία, αφήνοντας τις κοινωνικές δομές σχεδόν αμετάβλητες. Επιπλέον, ενώ η καταπίεση των γυναικών είχε ως αποτέλεσμα να μη διαπρέπουν στους τομείς που οι άντρες θεωρούν σημαντικούς, αυτή τους η »αποτυχία» χρησιμοποιήθηκε ως ένδειξη της κατωτερότητα τους μέσα από το είδος της κυκλικής λογικής που χρησιμοποιεί συχνά η πατριαρχία.

Η ιδέα του «πιό εξελιγμένου» -που τη συναντάμε συχνά και στον φυλετικό ρατσισμό- είναι ένα πολύ διαδεδομένο discourse, βασισμένο στην εξελικτική θεωρία. Ή μάλλον βασισμένο σε μία λανθασμένη κατανόησή της. Βλέπετε, στην εξελικτική θεωρία δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερο εξελιγμένος. Κάθε είδος προσαρμόζεται στο εκάστοτε φυσικό του περιβάλλον. Το να έχεις λέπια δεν είναι περισσότερη ή λιγότερη εξέλιξη. Είναι μία γονιδιακή μετάλλαξη που σε βοηθάει να επιβιώσεις στο νερό, όταν αυτό είναι το περιβάλλον σου. Το λευκό δέρμα δεν είναι περισσότερη ή λιγότερη εξέλιξη. Είναι η γονιδιακή μετάλλαξη που ταιριάζει σε περιβάλλοντα στα οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν λιγότερη έκθεση στον ήλιο. Δεν υπάρχουν σε αυτό το πλαίσιο λιγότερο ή περισσότερο εξελιγμένα είδη ή φυλές. Η θεωρία του Δαρβίνου δε μιλάει για επιβίωση του »ισχυρότερου» ή του «καλύτερου», μιλάει για επιβίωση του καλύτερα προσαρμοσμένου (survival of the fittest).

Επιπλέον, το κυνήγι στα ανθρώπινα όντα έχει να κάνει περισσότερο με το πώς είναι οργανωμένες οι κοινωνίες, παρά με κάποιο φυσικό ένστικτο. Δεν υπάρχει κάτι στις γυναίκες που να τις εμποδίζει να κυνηγήσουν. Το κυνήγι βασίζεται σε εργαλεία που εφηύρε ο άνθρωπος και στη συλλογική προσπάθεια, κι όχι στη φυσική δύναμη ή το «ένστικτο». Αν ήταν θέμα φυσικής/σωματικής δύναμης, οι γεροδεμένες γυναίκες θα επιτρεπόταν να κυνηγήσουν στη θέση των πιο αδύναμων αντρών. Οι άντρες κυνηγούσαν όχι επειδή είχαν καλύτερα ή καταλληλότερα ένστικτα, αλλά εξαιτίας του έμφυλου καταμερισμού εργασίας. Ο μύθος του ανθρώπου -ή μάλλον άντρα- κυνηγού με το δολοφονικό ένστικτο δεν είναι παρά μιά θεωρία που αμφισβητείται από τη σύγχρονή ανθρωπολογία.

Επιπλέον, δεν υπάρχει κάτι στο κυνήγι που να το κάνει πιο σημαντικό από τις »γυναικείες» εργασίες. Οι γυναίκες ως τροφοσυλλέκτες ήταν εξίσου σημαντική πηγή τροφής της ομάδας. Η αξιολόγηση του κυνηγιού ως «ανώτερου» από τη γυναικεία εργασία οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι το επιτελούσαν οι άντρες. Και ό,τι κάνουν οι άντρες θεωρείται πάντα ανώτερο και καλύτερο *εξαιτίας* της πατριαρχίας -και όχι το αντίστροφο, δεν έχουμε δηλαδή πατριαρχία επειδή ό,τι κάνουν οι άντρες είναι καλύτερο και ανώτερο.

Φυσικά, από τότε που οι άνθρωποι έγιναν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, η αξία του κυνηγιού σχεδόν εξαφανίστηκε στις περισσότερες ανθρώπινες κοινωνίες. Επομένως, η επίκληση της «εξέλιξης» ενώ το ίδιο το ανθρώπινο περιβάλλον έχει πιά αλλάξει (και ενώ συνεχίζει να αλλάζει), δεν είναι παρά μιά τεράστια ανοησία, μιά δικαιολόγηση της πατριαρχίας στο όνομα κάποιων υποτιθέμενων «ενστίκτων», τα οποία, στα πλαίσια της παρούσας μορφής που έχει πλέον η ανθρώπινη κοινωνία, δεν θα είχαν ούτως η άλλως καμία χρησιμότητα. Δεν είναι το ένστικτο του κυνηγιού που κάνει κάποιον καλύτερο ηγέτη ή πολιτικό, είναι η ικανότητά του να αξιολογεί καταστάσεις με πολλαπλές παραμέτρους και να δρα αναλόγως. Αυτή δεν είναι ικανότητα που χωράει σε ένα γονίδιο -και σίγουρα όχι σε ένα γονίδιο που υπάρχει (και καλά) μόνο στο χρωμόσωμα Y ή στο περίπου 0.3% των γονιδιακών διαφορών των φύλων.

Όλα αυτά σημαίνουν πως η επίκληση της «εξέλιξης» δεν είναι παρά μία δικαιολογία που καλείται να κουκουλώσει την απλή πραγματικότητα: Πως όταν μία ομάδα ανθρώπων καταπιέζει μία άλλη, αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η ομάδα των καταπιεστών είναι «ανώτερη», όσο κι αν θέλει να το πιστεύει.

~HurrFem Sultan

Πηγές:
https://www.unl.edu/rh…/courses/current/readings/sussman.pdf
https://harpers.org/arch…/…/06/shooting-down-man-the-hunter/
http://genetics.thetech.org/ask/ask38

Advertisements

We read this artice so that you don’t have to: Αν θες να αλλάξεις τον Κόσμο Αγάπα έναν Άντρα

αν θες να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα

 

Το άρθρο αυτό αποτελείται από ένα υποτίθεται παραδοσιακό ποίημα και το κείμενο-σχόλιο του blogger. Και τα δύο είναι εξίσου αναγουλιαστικά διαιωνίζοντας σεξιστικά κλισέ περί γυναικείας και αντρικής φύσης και φυσικά ταυτίζοντας την θηλυκή με την αγάπη, την υπομονή, την αποδοχή, την καρτερικότητα και όλες αυτές τις «γυναικείες» αρετές που πάνε πακέτο με την μήτρα μας -όπως ξεκάθαρα cis-σεξιστικά το θέτει ο ένας στίχος («Επειδή έχεις μια μήτρα, μια γλυκιά, βαθιά πύλη που ξεπλένει και αναζωογονεί παλιές πληγές).

Η ιδέα πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αγαπώντας τους άντρες διαιωνίζει την αντίληψη ότι είναι αρμοδιότητα των γυναικών να φροντίζουν, να περιποιούνται και να παρέχουν συναισθηματική υποστηριξη στους άντρες ώστε αυτοί να εκπληρώνουν τη δική τους φύση με τον καλύτερο τρόπο -και όχι πως αυτά είναι πράγματα που γίνονται αμοιβαία σε μία σχέση. Θέτει στην ουσία υπέυθυνες τις γυναίκες για την ολοκλήρωση και την ωρίμανση των αντρών και βάζει στους δικούς τους ώμους το βάρος της διαμόρφωσης και της εξέλιξης των τελευταίων. Κι ολο αυτό παρουσιάζεται ως ένα ευγενές καθήκον που πρέπει να επιτελούν οι γυναίκες επειδή απλά αυτές είναι καλύτερες στον συγκεκριμένο τομέα, μια κολακεία δηλαδή που έχει σκοπό να μας χρυσώσει το χάπι ή να μας πιάσει στο φιλότιμο.

Ποίημα και σχόλιο αντανακλούν αυτό που οι φεμινίστριες ονομάζουν «συναισθηματική εργασία»(emotional labor) δηλαδή: «τα καθήκοντα αυτά που απαιτούν έναν υψηλό βαθμό κατανόησης ή διαχείρισης συναισθημάτων. Οι γυναίκες θεωρούνται δυσανάλογα καλύτερες σε αυτές τις εργασίες ως λειτουργία του φύλου τους, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ικανότητες ή την προθυμία τους. Οι εργασίες αυτές συχνά θεωρούνται «έξτρα» ή υποτιμούν το ποσό της πραγματικής εργασίας ή του χρόνου που καταναλώνεται σε αυτές και αποκλείονται από την επίσημη περιγραφή μίας θέσης ή ανάθεσης κάποιου έργου ακόμα και όταν η λειτουργία τους είναι απαραίτητη για τον οργανισμό»*

*πηγή:http://geekfeminism.wikia.com/wiki/Emotional_labor

περισσότερα για την συναισθηματική εργασία στην προσωπική ζωή αλλά και τον χώρο εργασίας: https://www.theguardian.com/…/women-gender-roles-sexism-emo…

Μην Είσαι Παρτόλα, Γαμάς την Ψυχή των Σεξιστών!

%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd

Εδώ βλέπουμε έναν άντρα που εξηγεί γιατί δε μπορεί να κοιτάξει την προσωπικότητα μιας γυναίκας πέρα από το ότι της αρέσουν τα ναρκωτικά ή το σεξ με διαφορετικούς άντρες συγκρίνοντας τα με την δολοφονία. Αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς η κριτική που κάνει οι κοινωνίες στη γυναικεία σεξουαλικότητα υπονοεί ότι αυτή ειναι επιβλαβής για το σύνολο, λες και εξαρτάται η ζωή τους απο το τι κάνουμε στο κρεβάτι μας.

Η εξήγηση του περιλμβάνει ένα μίγμα βιολογικών και συναισθηματικών λόγων συνοψίζοντας τη γενικότερη ρητορική που επικρατεί.
Από τη μία, η επίκληση στην υποτιθέμενη βιολογία κρύβει μία αντίφαση της βιολογίας. Αφενός, εδώ σκοπός της ανθρώπινής ύπαρξης θεωρείται αυθαίρετα η μέγιστη αναπαραγωγή, κάτι που θυμίζει περισσότερο θρησκευτική σκέψη παρά βιολογία (κατά το «αυξάνεστε και πληθύνεστε» -που είπε ο Θεός στον Νώε όταν το ανθρώπινο γένος κινδύνευε με εξαφάνιση, όχι όταν είχε πρόβλημα υπερπληθυσμού). Αφετέρου, οι ίδιοι που λένε ότι σκοπός του άντρα είναι να γονιμοποιήσει όσο περισσότερα ωάρια γίνεται, θα υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες βρίσκονται σε υποδεέστερη θέση ακριβώς επειδή έχουν ανάγκη έναν άντρα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους αλλιώς δε θα επιβιώσουν. Επομένως, η γονιμοποίηση των ωαριων από μόνη της δεν έχει νόημα χωρίς τον ιερό θεσμό της πατριαρχικής οικογένειας, έτσι δεν είναι?

Από την άλλη, ο εξομολογούμενος γίνεται για λίγο ευάλωτος και εκφράζει τις ανασφάλειές του και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τον λυπηθούμε (not) που δεν νιώθει αρκετά ξεχωριστός όταν μία γυναίκα δεν περίμενε αυτόν όλη της τη ζωή. Ο σεξισμός εδώ βρίσκεται στα double standards: μια γυναίκα είναι γελοία να νιώθει έτσι αν ένας άντρας έχει πάει με πολλές, αντίθέτως θα πρέπει να νιώθει περήφανη που είναι με έναν «έμπειρο» σύντροφο. Ενας άντρα αξίζει να νιώθει τη μοναδικότητά του μέσα από το πόσα άλλα αντρικά μόρια έχουμε δεί.

~Hürrfem Sultan

Τεστοστερόνη και Βιολογικοποίηση

 

vice

Ένα αρθρο το οποίο αναφέρεται σε έρευνες κοινωνιολόγων -οι οποίοι τονίζουν ρητά ότι η αντρική επιθετικότητα ΔΕΝ οφείλεται σε κάποιον βιολογικό παράγοντα αλλά σε κοινωνικές παραμέτρους- δημοσιεύεται στη σελίδα του faceboοk με τον τίτλο «καταραμένοι τεστοστερόνη». Η εμμονή αυτή της κοινωνίας να αποδίδει την αντρική επιθετικότητα στις ορμόνες και σε κάποια υποτιθέμενα γονιδιακά χαρακτηριστικά αντί την κοινωνικοποίησή τους δυστυχώς καταλήγει και στην φυσικοποίηση της ανδρικής βίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Όταν δεχόμαστε την αντρική βία ως κάτι που πηγάζει από τη φύση τους, τότε αναγκαστικά το βαρος θα πέφτει στην προστασία των γυναικών από αυτούς και όχι στις δομικές αλλαγές που μπορούν να γίνουν στην κοινωνία ώστε η έμφυλη βία να εξαλειφθεί.

~Hürrfem Sultan

ΥΓ: ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.vice.com/…/pos-i-erotiki-apogoiteusi-kanei-tous-

H Μυική Δύναμη ως Ανωτερότητα

Τα φύλα δεν είναι ίσα γιατί οι άντρες είναι πιο δυνατοί απο τις γυναίκες. Κλασική μισογυνκή αξία.
Δύο πράγματα γι αυτό:

Πρώτον, δεν είναι όλοι οι άντρες πιο δυνατοί από όλες τις γυναίκες. Το να λες ότι «γενικά» οι άντρες είναι πιο δυνατοί από τις γυναίκες δεν λέει κάτι γιατί σημαίνει ότι μια πάρα πολύ δυνατή γυναίκα θα ήταν ανώτερη από όλους τους άντρες (για να μην αναφερθώ καν στις τρανς γυναίκες).Τι θα σήμαινει αυτό για την ιεραρχία των φύλων? Είναι το ίδιο όταν έρχονται και με ρωτάνε «ωραία όλα αυτά αλλά θα έλεγες σε μία γυναίκα ή σε έναν αντρα να σου κουβαλήσει τον καναπέ?». Θα έλεγα σε όποιον είναι πιο δυνατός. Στη μάνα μου αντί για τον παππού μου, στην ξαδέλφη μου αντί για τον 15χρονο γείτονά μου,θα τον κουβαλούσα μόνη μου αντί κάποιου άνδρα με κινητικά προβλήματα κ.ο.κ. Το φύλο από μόνο του δεν λέει τίποτα, απλά έχουμε συνηθίσει όταν σκεφτόμαστε την αφηρημένη έννοια «άντρας» να σκεφτόμαστε εναν ΕΥΡΩΣΤΟ άντρα -λες και δεν υπάρχουν αδύναμοι άντρες.

Δεύτερον, ακομα και όλοι οι άντρες ήταν όντως πάντα δυνατότεροι από όλες τις γυναίκες, γιατί αυτό θα πρέπει να σημαίνει ότι είναι ανώτεροι? Θα ήταν ένα εντελώς αυθαίρετο κριτήριο. Είναι μόνο μέσω της κοινωνικής νοηματοδότησης της μυικής δύναμης ως κάτι ανώτερο που κάνει την ιεραρχία να φαντάζει φυσική. Η δύναμη από μόνη της δεν εξυπηρετεί σε πολλά -πέρα ας πούμε από τις χειωνακτικές εργασίες που αν το καλοσκεφτούμε δεν είναι ακριβώς αυτές που σε προωθούν στην κοινωνική ιεραρχία. Άρα γατί η μυική δύναμη σημαίνει ανωτερότητα μόνο στην περίπτωση του φύλου? Τι νόημα εχει να μιλάμε για τη δύναμη ως κριτήριο ανωτερότητας περα απο το οτι υπονοέι «μπορώ να σε πλακώσω στο ξύλο άρα είμαι ανώτερος» -το οποίο είναι η πιο κυριολεκτική μορφή φασισμού. Δε θα λέγαμε το ιδιο εύκολα πως τα μελη της φυλής Α είναι πιο δυνατά απο τα μέλης της φυλής Β άρα η φυλή Α είναι ανώτερη. Αυτό θα ήταν ρατσιμός. Αν και αυτό ακριβώς συνέβη κατά την αποικιοκρατία, αντικαθιστώντας την μυική δύναμη με τον τεχνολογικό εξοπλισμό και φυσικοποιώντας πάλι την ιεραρχία -άλλη μία κυριολεκτική μορφή φασισμού.

Είναι ο τρόπος που νοηματοδοτούνται οι έμφυλες δαφορές που παράγει της ανισότητες, αποδίδοντας πάντα ιεραρχικά ανώτερη αξία στα θεωρούμενα ως «ανδρικά» χαρακτηριστικά. Κάθε αναφορά στην «φύση» αγνοεί πως και αυτή κατασκευάζεται κοινωνικά μέσω των ερμηνειών που δίνουμε εμείς οι άνθρωποι στα «φυσικά δεδομένα».

~Χιουρφέμ Σουλτάν

lazaridis

Πώς να Μάθετε να Κλωσάτε τα Αυγά σας

Ο σχολιαστής παρά το εξεζητημένο ύφος του αδυνατεί να αντιληφθεί την κυκλικότητα του επιχειρήματός του: οι γυναίκες είναι «από τη φύση» τους τρυφερές και αδύναμες -μόνο που αν ξεφύγουν από τους ρόλους αυτούς θα πρέπει «να μάθουν να κλωσάν τα αυγά τους». Επομένως, μάλλον δεν είναι από τη φύση τους έτσι αλλά, η συμπεριφορά τους ειναι κοινωνικά μαθημένη μέσω του μαθήματος αυτού που τους δίνεται όταν δεν ανταποκρίνονται στα θεωρούμενα ως χαρακτηριστικά του φύλου τους. Επιπλέον οι ρόλοι που έχουν ανατεθεί στον άντρα -όπως πχ ο ρόλος τους ως πολιτικοί ηγέτες- δεν επιτελείται με το τσουτσουνάκι τους -ούτε φυσικά οι ρόλοι που ανατέθηκαν στα δύο φύλα ήταν ποτέ ισότιμοι.

PAPAZIKOS