Η Θεωρία της Εξέλιξης Δεν Είναι Αυτό που Νομίζεις

29177134_353984431785229_6371155135426461696_o.png

Οι γυναίκες είναι κι αυτές άνθρωποι, απλά λιγότερο εξελιγμένοι. Είναι άνθρωποι β’ κατηγορίας, που υπάρχουν ως συμπλήρωμα στη βασική κατηγορία, την οποία αποτελούν οι άντρες. Δείτε το σαν ένα extension στο chrome -δουλεύει και χωρίς αυτό, αλλά οκ, έχει κι αυτό τη χρησιμότητά του.

Με την έλευση του Διαφωτισμού η Επιστήμη ήρθε να αντικαταστήσει τη θρησκευτική αντίληψη ως το ιδεολογικό υπόβαθρο που δικαιολογεί και ταυτόχρονα επιβάλλει στη γυναίκα το ρόλο της ως «βοηθού» του άντρα, η οποία φτιάχτηκε μετά από αυτόν για να του κάνει λίγη παρέα -και κάνα παιδί. Η Επιστήμη πήρε το ρόλο που είχε πριν η θρησκεία, αφήνοντας τις κοινωνικές δομές σχεδόν αμετάβλητες. Επιπλέον, ενώ η καταπίεση των γυναικών είχε ως αποτέλεσμα να μη διαπρέπουν στους τομείς που οι άντρες θεωρούν σημαντικούς, αυτή τους η »αποτυχία» χρησιμοποιήθηκε ως ένδειξη της κατωτερότητα τους μέσα από το είδος της κυκλικής λογικής που χρησιμοποιεί συχνά η πατριαρχία.

Η ιδέα του «πιό εξελιγμένου» -που τη συναντάμε συχνά και στον φυλετικό ρατσισμό- είναι ένα πολύ διαδεδομένο discourse, βασισμένο στην εξελικτική θεωρία. Ή μάλλον βασισμένο σε μία λανθασμένη κατανόησή της. Βλέπετε, στην εξελικτική θεωρία δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερο εξελιγμένος. Κάθε είδος προσαρμόζεται στο εκάστοτε φυσικό του περιβάλλον. Το να έχεις λέπια δεν είναι περισσότερη ή λιγότερη εξέλιξη. Είναι μία γονιδιακή μετάλλαξη που σε βοηθάει να επιβιώσεις στο νερό, όταν αυτό είναι το περιβάλλον σου. Το λευκό δέρμα δεν είναι περισσότερη ή λιγότερη εξέλιξη. Είναι η γονιδιακή μετάλλαξη που ταιριάζει σε περιβάλλοντα στα οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν λιγότερη έκθεση στον ήλιο. Δεν υπάρχουν σε αυτό το πλαίσιο λιγότερο ή περισσότερο εξελιγμένα είδη ή φυλές. Η θεωρία του Δαρβίνου δε μιλάει για επιβίωση του »ισχυρότερου» ή του «καλύτερου», μιλάει για επιβίωση του καλύτερα προσαρμοσμένου (survival of the fittest).

Επιπλέον, το κυνήγι στα ανθρώπινα όντα έχει να κάνει περισσότερο με το πώς είναι οργανωμένες οι κοινωνίες, παρά με κάποιο φυσικό ένστικτο. Δεν υπάρχει κάτι στις γυναίκες που να τις εμποδίζει να κυνηγήσουν. Το κυνήγι βασίζεται σε εργαλεία που εφηύρε ο άνθρωπος και στη συλλογική προσπάθεια, κι όχι στη φυσική δύναμη ή το «ένστικτο». Αν ήταν θέμα φυσικής/σωματικής δύναμης, οι γεροδεμένες γυναίκες θα επιτρεπόταν να κυνηγήσουν στη θέση των πιο αδύναμων αντρών. Οι άντρες κυνηγούσαν όχι επειδή είχαν καλύτερα ή καταλληλότερα ένστικτα, αλλά εξαιτίας του έμφυλου καταμερισμού εργασίας. Ο μύθος του ανθρώπου -ή μάλλον άντρα- κυνηγού με το δολοφονικό ένστικτο δεν είναι παρά μιά θεωρία που αμφισβητείται από τη σύγχρονή ανθρωπολογία.

Επιπλέον, δεν υπάρχει κάτι στο κυνήγι που να το κάνει πιο σημαντικό από τις »γυναικείες» εργασίες. Οι γυναίκες ως τροφοσυλλέκτες ήταν εξίσου σημαντική πηγή τροφής της ομάδας. Η αξιολόγηση του κυνηγιού ως «ανώτερου» από τη γυναικεία εργασία οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι το επιτελούσαν οι άντρες. Και ό,τι κάνουν οι άντρες θεωρείται πάντα ανώτερο και καλύτερο *εξαιτίας* της πατριαρχίας -και όχι το αντίστροφο, δεν έχουμε δηλαδή πατριαρχία επειδή ό,τι κάνουν οι άντρες είναι καλύτερο και ανώτερο.

Φυσικά, από τότε που οι άνθρωποι έγιναν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, η αξία του κυνηγιού σχεδόν εξαφανίστηκε στις περισσότερες ανθρώπινες κοινωνίες. Επομένως, η επίκληση της «εξέλιξης» ενώ το ίδιο το ανθρώπινο περιβάλλον έχει πιά αλλάξει (και ενώ συνεχίζει να αλλάζει), δεν είναι παρά μιά τεράστια ανοησία, μιά δικαιολόγηση της πατριαρχίας στο όνομα κάποιων υποτιθέμενων «ενστίκτων», τα οποία, στα πλαίσια της παρούσας μορφής που έχει πλέον η ανθρώπινη κοινωνία, δεν θα είχαν ούτως η άλλως καμία χρησιμότητα. Δεν είναι το ένστικτο του κυνηγιού που κάνει κάποιον καλύτερο ηγέτη ή πολιτικό, είναι η ικανότητά του να αξιολογεί καταστάσεις με πολλαπλές παραμέτρους και να δρα αναλόγως. Αυτή δεν είναι ικανότητα που χωράει σε ένα γονίδιο -και σίγουρα όχι σε ένα γονίδιο που υπάρχει (και καλά) μόνο στο χρωμόσωμα Y ή στο περίπου 0.3% των γονιδιακών διαφορών των φύλων.

Όλα αυτά σημαίνουν πως η επίκληση της «εξέλιξης» δεν είναι παρά μία δικαιολογία που καλείται να κουκουλώσει την απλή πραγματικότητα: Πως όταν μία ομάδα ανθρώπων καταπιέζει μία άλλη, αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η ομάδα των καταπιεστών είναι «ανώτερη», όσο κι αν θέλει να το πιστεύει.

~HurrFem Sultan

Πηγές:
https://www.unl.edu/rh…/courses/current/readings/sussman.pdf
https://harpers.org/arch…/…/06/shooting-down-man-the-hunter/
http://genetics.thetech.org/ask/ask38

Advertisements

We read this artice so that you don’t have to: Αν θες να αλλάξεις τον Κόσμο Αγάπα έναν Άντρα

αν θες να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα

 

Το άρθρο αυτό αποτελείται από ένα υποτίθεται παραδοσιακό ποίημα και το κείμενο-σχόλιο του blogger. Και τα δύο είναι εξίσου αναγουλιαστικά διαιωνίζοντας σεξιστικά κλισέ περί γυναικείας και αντρικής φύσης και φυσικά ταυτίζοντας την θηλυκή με την αγάπη, την υπομονή, την αποδοχή, την καρτερικότητα και όλες αυτές τις «γυναικείες» αρετές που πάνε πακέτο με την μήτρα μας -όπως ξεκάθαρα cis-σεξιστικά το θέτει ο ένας στίχος («Επειδή έχεις μια μήτρα, μια γλυκιά, βαθιά πύλη που ξεπλένει και αναζωογονεί παλιές πληγές).

Η ιδέα πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αγαπώντας τους άντρες διαιωνίζει την αντίληψη ότι είναι αρμοδιότητα των γυναικών να φροντίζουν, να περιποιούνται και να παρέχουν συναισθηματική υποστηριξη στους άντρες ώστε αυτοί να εκπληρώνουν τη δική τους φύση με τον καλύτερο τρόπο -και όχι πως αυτά είναι πράγματα που γίνονται αμοιβαία σε μία σχέση. Θέτει στην ουσία υπέυθυνες τις γυναίκες για την ολοκλήρωση και την ωρίμανση των αντρών και βάζει στους δικούς τους ώμους το βάρος της διαμόρφωσης και της εξέλιξης των τελευταίων. Κι ολο αυτό παρουσιάζεται ως ένα ευγενές καθήκον που πρέπει να επιτελούν οι γυναίκες επειδή απλά αυτές είναι καλύτερες στον συγκεκριμένο τομέα, μια κολακεία δηλαδή που έχει σκοπό να μας χρυσώσει το χάπι ή να μας πιάσει στο φιλότιμο.

Ποίημα και σχόλιο αντανακλούν αυτό που οι φεμινίστριες ονομάζουν «συναισθηματική εργασία»(emotional labor) δηλαδή: «τα καθήκοντα αυτά που απαιτούν έναν υψηλό βαθμό κατανόησης ή διαχείρισης συναισθημάτων. Οι γυναίκες θεωρούνται δυσανάλογα καλύτερες σε αυτές τις εργασίες ως λειτουργία του φύλου τους, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ικανότητες ή την προθυμία τους. Οι εργασίες αυτές συχνά θεωρούνται «έξτρα» ή υποτιμούν το ποσό της πραγματικής εργασίας ή του χρόνου που καταναλώνεται σε αυτές και αποκλείονται από την επίσημη περιγραφή μίας θέσης ή ανάθεσης κάποιου έργου ακόμα και όταν η λειτουργία τους είναι απαραίτητη για τον οργανισμό»*

*πηγή:http://geekfeminism.wikia.com/wiki/Emotional_labor

περισσότερα για την συναισθηματική εργασία στην προσωπική ζωή αλλά και τον χώρο εργασίας: https://www.theguardian.com/…/women-gender-roles-sexism-emo…