Tι Θέλουν οι Άντρες και οι Γυναίκες μετά το Σεξ

51456715_755052774893990_2421985925694226432_n

Προσέξτε λίγο πώς είναι οι ίδιοι οι άντρες που αναπαράγουν με μία αίσθηση ανωτερότητας το στερεότυπο πως οι άντρες θέλουν μόνο να γαμήσουν. Παρατηρήστε με πόση αυτοπεποίθηση και πόση μοχθηρία ο σχολιαστής μειώνει τις γυναίκες σε σεξουαλικά αντικείμενα υπενθυμίζοντάς τους πως οι άντρες θέλουν σκέτο σεξ και οι γυναίκες είναι αυτές που θέλουν αγαπούλες και το πώς αυτό τις κάνει ενοχλητικές και απωθητικές. Εστιάστε στην άνεση με την οποία οι μισογύνηδες θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν όλο το αντρικό φύλο και μιλάνε εκ μέρους του σε τέτοιες περιπτώσεις -και το πως αυτό δεν θεωρείται «μισανδρία» παρόλο που ανάλογα πιστεύω συνήθως αποδίδονται στις «μίσανδρες» φεμινίστριες. Είναι οι άντρες συνήθως που δηλώνουν με αυταρέσκεια πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ και «είναι ζώα» που έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους. Αυτό δεν είναι μισανδρία. Αυτό είναι η πατριαρχία.

Οι φεμινίστριες φυσικά δεν ισχυρίζονται πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ ενώ οι γυναίκες αγκαλιές και στοργή. Οι φεμινίστριες όμως είναι αυτές που έχουν δει το πώς η αντίληψη ότι οι άντρες θέλουν σεξ και υποτίθεται δυσανασχετούν με επίδειξη στοργής και τρυφερότητας σχετίζεται με την επιτέλεση της κυρίαρχης αρρενωπότητας. Αυτή είναι η εικόνα του άντρα που προωθεί η ίδια η πατριαρχία. Ένας επιβήτορας που στερείται συναισθημάτων, χρησιμοποιεί τις γυναίκες για το σεξ και ιδανικά θα τις πετούσε απο το κρεβάτι του δευτερόλεπτα μετά την εκσπερμάτωση -γιατί έτσι είναι η «αντρική φύση».

Η εμπειρία πολλώ γυναικών βέβαια θα το διέψευδε αυτό. Δεν έχει σημασία η πραγματικότητα όμως, δεν έχει σημασία αν ξέρουμε πως και οι άντρες θέλουν σχέση, αγάπη και τρυφερότητα. Σημασία έχει το πώς η επιτέλεση σαν αυτή του σχολίου δίνει το μήνυμα του πώς ένας άντρας θα έπρεπε να είναι, το πως είναι το «φυσιολογικό», το «κανονικό». Η πατριαρχία καλλιεργεί στους άντρες την εντύπωση πως έχουν το πάνω χέρι στις σχέσεις και στις γυναίκες πως δε θα πρέπει να έχουν υψηλές προσδοκίες απο τους άντρες και θα πρέπει να αποδεχτούν την θέση τους ως αντικείμενα για την ικανοποίησή τους. Και εδραιώνοντας αυτή την ιδέα όλοι οι άντρες ωφελούνται από αυτήν γιατί ακόμα και αυτοί που θέλουν αγκαλιές και γούτσου γούτσου μετά το σεξ νομίζουν οτι αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση ενώ οι γυναίκες θα πρέπει να νιώθουν ευγνώμονες που πέτυχαν έναν άντρα που δεν είναι σαν τους άλλους. Αν ένας ένας άντρας είναι τρυφερός μαζί μας θα πρέπει να νιώθουμε τυχερές. Αν δεν είναι, ε τι να κάνουμε, έτσι είναι οι άντρες.

Το σχόλιο αυτό περιγράφει τον σχολιαστή όπως θα ήθελε να είναι, όπως φαντάζεται τον εαυτό του. Ταυτόχρονα είναι ένα σχόλιο που απευθύνεται στις γυναίκες με σκοπό να τις βάλει στη θέση τους. Γιατί πρωταρχικός στόχος της πατριαρχίας είναι κυρίως να ξέρουμε εμείς οτι δεν αξίζουμε κάτι περισσότερο. Και όλα αυτά τα σχολια έχουν στόχο να μας το υπενθυμίσουν αυτό.

Advertisements

Γιατί ο Άντρας που Κάνει Σεξ Δεν Είναι Μάγκας

φαν φακτ

Φαν Φακτ οφ δε ντέι: ένας άντρας που θεωρεί ότι «έριξε» μια γυναίκα με τις καταπληκτικές ρητορικές του ικανότητες και γι αυτο ειναι μάγκας είναι πιο ηλίθιος και από ένα ντουβάρι.

Η Μαθηματική εξήγηση: κάνουν (ετεροφυλόφιλο) σεξ τόσοι άντρες όσες ακριβώς και γυναίκες. Αν είσαι άντρας, δεν έκανες κάτι με αυξημένο επίπεδο δυσκολίας. Είχες στατιστικά τόσες πιθανότητες να πηδήξεις όσες και η γυναίκα. Μια όμορφη, κοινωνική και πνευματώδης γυναίκα έχει περισσότερες επιλογές και άρα περισσότερες πιθανότητες να πηδήξει ακριβώς όπως και ένας όμορφος, κοινωνικός και πνευματώδης άντρας. Μια γυναίκα που δε αξιολογείται θετικά από την πατριαρχία έχει λιγότερες πιθανότητες να πηδήξει όπως και ένας άντρας που δεν ανταποκρίνεται στο κυρίαρχο πρότυπο αρρενωπότητας. Αν είσαι άντρας που έκανες σεξ δεν βρήκες κρυμμένο θησαυρό, βρήκες απλά την γυναίκα που στατιστικά σου αντιστοιχεί. Calm the fuck down

H Κοινωνιολογική εξήγηση: Ο μοναδικός λόγος που ο άντρας που κάνει σεξ θεωρείται μάγκας είναι εξαιτίας των περιορισμών που έχει επιβάλλει η πατριαρχία στις γυναίκες. Κατασκευάζοντας την γυναίκα ως ένα απόρθητο κάστρο που ο άντρας πρέπει να «κατακτήσει» και επιβάλλοντας κοινωνικές ποινές στις γυναίκες μέσω του slut shaming, η πατριαρχία παρουσιάζει την γυναίκα ως έναν παθητικό δέκτη του αντρικού φλερτ που μόνο αν την «ξελογιάσει», αν την «ρίξει» και αν την «πείσει» θα του κάτσει. Στην πραγματικότητα η γυναίκα έχει ενεργό ρόλο στο φλερτ αν μη τι άλλο επειδή μπορει να απορρίψει όποιον δεν της κάνει εμφανισιακά και ως προσωπικότητα. Το οτι η πατριαρχία θεωρεί επίτευγμα για τον άντρα το να κάνει σεξ και για την γυναίκα απώλεια δεν σημαίνει οτι ο άντρας κατάφερε κάτι εξαιρετικό, σημαίνει οτι απλά βρέθηκε στο σωστό μέρος στη σωστή στιγμή και ότι απλά έκανε κλικ στην γυναίκα που τον επέλεξε συναινετικά για σεξουαλικό παρτενέρ. Δεδομένου ότι οι περιορισμοί στο σεξ για τις γυναίκες έχουν χαλαρώσει εξαιτίας του φεμινισμού, το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού κάνει πλέον πολύ σεξ. Αν είσαι άντρας λοιπόν που έκανες πολύ σεξ δεν κέρδισες και τους Ολυμπιακούς. Θα σου δώσουμε όμως τουλάχιστον μία βεβαίωση συμμετοχής.

Η Φύση και η Πατριαρχία

Untitled.png

O Άντρας βλέπει την γυναίκα ως σκεύος ηδονής και η γυναίκα τον άντρα ως σκεύος επιτυχίας. Αυτό δεν είναι πατριαρχία ,είναι φύση.

Γι αυτό άλλωστε και στην φύση ένας προσεκτικός παρατηρητής θα δει πως η θηλυκή καμηλοπάρδαλη απαγορεύεται να έχει τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά της όπως συνέβαινε μέχρι πριν λίγες δεκαετίες για τις γυναίκες, ενώ η θηλυκή ζέβρα αποκλείεται από την πολιτική σφαίρα και απαγορεύεται να ψηφίζει γιατί αυτοί απλά είναι οι νόμοι τις ζούγκλας. Επιπλέον, στο βασίλειο τον λιονταριών όπου η εργατική νομοθεσία δεν προστατεύει την μητρότητα, οι λέαινες κυνηγοί συχνά απολύονται όταν μένουν έγκυες ενώ σε περίπτωση που διατηρήσουν την θέση τους οι ευκαιρίες καριέρας τους στο εξής είναι μειωμένες επειδή είναι φυσικό ο βασιλιάς της ζούγκλας να μη θέλει να συμμετέχει εξίσου στην ανατροφή των παιδιών και να θεωρείται σημαντικότερη η δική του καριέρα. Και τέλος, είναι εξακριβωμένο από ζωολόγους πως οι αρσενικοί ουραγκοτάγκοι, λόγω της μεγαλύτερης συγκέντρωσης τεστοστερόνης κατά το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, έλκονται από θηλυκούς ουραγκοτάγκους που μοιάζουν με το εκάστοτε ουραγκοτακγικό πρότυπο ομορφιάς ενώ οι θηλυκοί μπαμπουίνοι μετά το γάμο προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουντ τα συζυγικά τους καθήκοντα γιατί απλά δε βλέπουν τα αρσενικά ως σκεύη ηδονής και ήθελαν απλά να τα «τυλίξουν».

Το ενδιαφέρον σε όλο αυτό το «discourse» περί υποτιθέμενης φύσης δεν είναι μόνο το πώς ο άνθρωπος κάθε φορά ερμηνεύει πολιτισμικά την «φύση» καθ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν της εκάστοτε (δυτικής) ανθρώπινης κοινωνίας αγνοώντας τόσο άλλες ιστορικές μορφές ανθρώπινης οργάνωσης όσο και το πόσο σκληρά προσπάθησε η ανθρώπινη κοινωνία να επιβάλλει αυτό που θεωρεί φυσικό (και που αν όντως ήταν φυσικό δε θα χρειαζόταν την επιβολή των νόμων και των θεσμών). Ενδιαφέρον είναι κυρίως το πώς ενώ οι αντρικές συμπεριφορές που αποδίδονται στην φύση επιβραβεύονται, οι γυναικείες συμπεριφορές που αποδίδονται στη φύση, τιμωρούνται. Οι άντρες μπορούν να καυχιούνται όλη μέρα ότι έλκονται από μεγάλα βυζιά και τουρλωτούς κώλους γιατί αυτο είναι υποτίθεται στην φυση τους και η κριτική σταματάει εκεί. Αντιθέτως, οι γυναίκες κατηγορούνται ως «π@@τ@νες» ακριβώς εξαιτίας της υποτιθέμενης έλξης τους προς τους επιτυχημένους άντρες. Εκεί η φύση σταματά να αποτελεί δικαιολογία και γίνεται ξαφνικά ένδειξη κατωτερότητας. Ενώ για τους άντρες η φύση είναι μαγκιά για τις γυναίκες δε θα μπορούσε ποτέ να είναι. Σαν η «μαγκιά» να είναι κάτι αντρικό από τη «φύση» του.

Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος επικαλείται την φύση για να δικαιολογήσει τον μισογυνισμό του αυτό που στην πραγματικότητα κάνει είναι να φυσικοποιεί την έμφυλη ιεραρχία, μια ιεραρχία που είναι αποκλειστικά ανθρώπινη κατασκευή. Γιατί η απόδοση του status quo στη φύση είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να μην διεκδικήσει ο καταπιεσμένος καμία αλλαγή. Η «Φύση» δεν είναι παρά το άλλοθι της εξουσίας.

Η Χαρά της Κάρχιας

βασανιζομαι.png

Σε περίπτωση που δεν πήρατε τη δόση σας απο μισογυνική παράνοια σήμερα, σκεφτείτε ότι υπάρχουν άντρες εκεί έξω που θεωρούν ότι ντυνόμαστε, βαφόμαστε, φτιασιδωνόμαστε για να τους πρσελκύσουμε και μετά να τους ρίξουμε άκυρο. Ότι δηλαδή η ζωή μας και η ευτυχία μας περιστρέφεται γύρω από αυτούς ακόμα και όταν τους απορρίπτουμε!

Τόσο τραυματικά βιώνουν το γεγονός ότι υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που οι ίδιοι βρίσκουν σεξι κι αυτές δεν τους «κάθονται», που νομίζουν το κάνουμε επίτηδες για να τους χαλάσουμε τη βραδιά και μετά τρίβουμε χαιρέκακα τα χέρια μας με ικανοποίηση. Ούτε που τους περνάει απο το μυαλό ότι βάλαμε ντεκολτέ και το σορτσάκι μας και βγήκαμε να περάσουμε καλά με τις φίλες μας μέχρι που μας πλησίασε ένας άκυρος τύπος που επέμενε να μας κεράσει ποτό και έγινε φορτικός μέχρι να καταλάβει οτι δεν ενδιαφερόμαστε. Ή πως, όσο γνωριζόμασταν πίνοντας το ποτό που μας κέρασε, διαπιστώσαμε ότι o ίδιος είναι ιδιαιτέρως βαρετός/ αντιπαθητικός/ βρομάει η αναπνοή του και παρόλο που είχαμε κάθε πρόθεση να γυρίσουμε στο σπιτι μας με παρέα, ο συγκεκριμένος σταμάτησε να αποτελεί επιλογή μόλις άνοιξε το στοματάκι του.

Όχι. Στο μυαλό του μισογύνη είναι όλα μια γυναικεία πλεκτάνη γιατί οι βραδιές μας δε θα είχαν νόημα χωρίς τον ίδιο -ακόμα και όταν δεν θέλουμε να του δώσουμε ούτε το email μας.

Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.

Οι Άντρες δεν Σκοτώνονται για Χάρη μας

 

ag.png

Άλλη μία μέρα που η πατριαρχική κοινωνία κατηγορεί μία γυναίκα για τη δολοφονία ενός άντρα από έναν άντρα, αντί να σταματήσει λίγο και να αναλογιστεί τι είναι αυτό που κάνει τους άντρες να σκοτώνουν με τέτοια συχνότητα αλλά και τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο πρόθυμους να βγουν έξω να «λογαριαστούν» και να σκοτωθούν απλά για να μην χαρακτηριστούν «φλώροι» ή»π@@@@@@@ς»

Και ενώ η πατριαρχία παρουσιάζει τις γυναίκες ως αιτία θανάσιμου ανταγωνισμού μεταξύ αντρών που χωρίς αυτές θα ζούσαν αδελφωμένοι βλέποντας μπαλα και πίνοντας μπυρα, συνεχίζει να μας λέει οτι είναι οι γυναίκες που είναι ανταγωνιστικές και ζηλεύουν η μία την άλλη. Γιατί οι γυναίκες είναι απλά κατίνες που ζουν και αναπνέουν για την προσοχή ενός άντρα, ενώ οι άντρες είναι απλά επιθετικοί λόγω της φύσης τους ως κυνηγοί και επειδή είναι γενετικά προγραμματισμένοι να <insert ερμηνεία του κώλου εμπνευσμένη από την εξελικτική ψυχολογία που παραβλέπει εντελώς τον πατριαρχικό τρόπο κοινωνικοποίησης>

Ένας Φίλος της Αστυνομικής Λογοτεχνίας -και Όχι και Τόσο Φίλος των Γυναικών

george staf

O φίλος της αστυνομικής λογοτεχνίας ήθελε απλά να πει στις γυναίκες «πηγαίνετε στην κουζίνα σας να διαβάσετε κανέναν τσελεμεντέ», το είπε όμως περισσότερες λέξεις γιατί πίστεψε λανθασμένα ότι επειδή είναι μέλος μιας ομάδας βιβλιόφιλων έχει και ο ίδιος συγγραφικό ταλέντο.

Πίσω όμως από την εμπάθειά του για τις γυναίκες που διαβάζουν το ίδιο είδος με αυτόν κρύβεται το μισογυνικό μοτίβο σύμφωνα με το οποίο ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αρέσει στις γυναίκες -από τον καφέ που πίνουν μέχρι τις ταινίες που βλέπουν- είναι αυτομάτως ανόητο, βαρετό και κατώτερο ακριβώς επειδή αρέσει στις γυναίκες και οι γυναίκες είναι κατώτερες, βαρετές και ανόητες. Γι αυτό το λόγο κάπως έπρεπε ο συντάκτης της κριτικής να διαφοροποιηθεί από αυτές για να μπορέσει να απολαύσει το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, επομένως προέβη σε έναν αυθαίρετο διαχωρισμό ανάμεσα στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας που αρέσει στον ίδιο και σε αυτό που υποθέτει θα αρέσει στις γυναίκες. Τα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστη και η σύγχρονη Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνίας στιγματίζονται έτσι ως κατεξοχήν «γυναικεία» είδη, κάνοντας λίγο δύσκολο να δικαιολογηθει μετά το diss το πώς ακριβώς η Αγκάθα Κρίστι αρέσει εξίσου και στους άντρες. Από την άλλη ονομάζοντας κάτι ‘mainstream» και κατηγορώντας τις γυναίκες ότι έλκονται από αυτό είναι σαν να υπονοεί οτι το mainstream στην ουσία το διαμορφώνουν οι άντρες και οι γυναίκες απλά ακολουθούν επειδή είναι προβατα, χωρίς να έχουν κανέναν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του mainstream. Οι γυναίκες παρουσιάζονται να δρουν πάντα στο περιθώριο της κουλτούρας, είτε ως fans περιθωριακών γυναικείων πραγμάτων είτε απλά αποδεχόμενες τα ανώτερα, αντρικά πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρον και το πώς αναπαράγεται εδώ ο μύθος περί «καταναλωτισμού» της γυναίκας που συναντάμε συχνά, σύμφωνα με τον οποίο ό,τι αγοράζουν οι γυναίκες είναι καταναλωτισμός ενώ ό,τι αγοράζουν οι άντρες είναι όπως φαίνεται επενδυση -κάτι που φυσικά αντικρούεται απο την οικονομική θεωρία που εκλαμβάνει οτιδήποτε προορίζεται για προσωπική χρήση -είτε είναι κραγιόν είτε ένα αχρείαστα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα gadget- ως κατανάλωση. Έτσι οι γυναίκες μπορούν πάντα να παρουσιάζονται ως «θύματα» της μόδας, ως καταναλωτικά όντα χωρίς δική τους κρίση και προσωπικότητα ενώ παράλληλα ο καταναλωτισμός που είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμο αποκτά ξαφνικά έμφυλο πρόσημο. Δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο ιεραρχίες προτιμήσεων και γούστου που εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες έτσι ώστε οι άνδρες να αντλουν ταυτολογικά την αίσθηση ανωτερότητάς τους απο το γεγονός οτι τους αρέσουν «αντρικά» πράγματα.

Αξιοσημείωτο είναι εδώ οτι τα σεξιστικά στερεότυπα αξιολογούνται θετικά απο τον κριτικό μας, σαν να παραδέχεται οτι είναι και ο σεξισμός αντρική υπόθεση ενώ η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος (τότε που οι άντρες πήγαιναν στο περίπτερο με γραβάτα και οι γυναίκες κάθονταν στην κουζίνα και τους μαγείρευαν αντί να αλωνίζουν στα facebookικά γκρουπ έτοιμες να κατηγορήσουν τον εν λόγω σχολιαστή για μισογυνισμό) ολοκληρώνει την εικόνα.

Βαθμολογία: ένα αστεράκι για τα «χρόνια πολλά» στο τέλος που ζέσταναν την παγωμένη μας καρδιά μετά το μισογυνικό ξέσπασμα.