Δε τρως πόρτα στο κλαμπ λόγω του φύλου σου αλλά λόγω της τάξης σου

Δεν ξέρω ποιος πανηλίθιος σεξιστής χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά ο λόγος που πέρασε μια γυναικοπαρεα πριν από σένα στο κλαμπ είναι ότι οι γυναικοπαρέες στοχεύουν να προσελκύσουν στο εν λόγω κλαμπ άντρες που θα ξοδεύουν περισσότερα χρήματα για τους ίδιους ή για κεράσματα. Ο λόγος ΔΕΝ είναι επειδη το κλαμπ θέλει να γεμίσει από γυναίκες που θα τις κερνάει ο μπαρμαν γιατί τα κλαμπ δεν είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, αποσκοπει στο ΚΕΡΔΟΣ. Αν κόπηκες λοιπόν από τον πορτιέρη τότε κόπηκες με ταξικά ή κοινωνικά κριτήρια επειδη είσαι ή φαίνεσαι φτωχός και να είσαι σίγουρος ότι ο τύπος με την πόρσε που την πάρκαρε φάτσα φόρα ή είχε λεφτά να κλείσει τραπέζι πέρασε μέσα πριν από ολους μας. Τα παράπονά σου λοιπόν στη διεύθυνση και όχι στις γυναίκες που στην καλύτερη κερδίζουν απλά ένα δωρεάν σφηνάκι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια της πατριαρχίας, στη χειρότερη φορτωνονται όλο το βράδυ ένα πεφτουλα που επιμένει να τις κεράσει ενώ εκείνη του εξηγεί ότι δεν πίνει καν αλκοόλ ή παίρνει αντιβίωση.

Τι γίνεται όταν σε τσιτώνει η κοπέλα σου αλλά εσύ δεν είσαι αθλητής?

Το έχουμε πει και θα το ξαναπουμε: όλα τα αστεία περί γυναικείας γκρίνιας δεν είναι απλά χαριτωμένος αλλά σχετικά άκακος σεξισμός. Είναι ακριβώς ο τρόπος που από τη μία οι γυναίκες μαθαίνουν να παραμένουν σιωπηλές και να μην εκφράζουν τις επιθυμίες και τους προβληματισμός τους γιατί αυτόματα χαρακτηρίζονται ως η»γκρινιάρα», η «πρήχτα», η «σπασ@ρχίδω», και από την άλλη ο τρόπος που η κοινωνία σπευδει να δικαιολογήσει την αντρική βία αφου αυτόματα θεωρείται οτι «θα τον έπρηξε τον άνθρωπο». Αλήθεια δε μας λεει ο Κ. Τεντόγλου, τι κάνει ένας άντρας όταν μια γυναικα τάχα τον τσιτωνει αλλά αυτος δεν είναι πρωταθλητής ή έστω αθλητικός τύπος? Που διοχετεύει όλη αυτή την «τσίτα», την επιθετικότητα, την περίσσια ενέργειας ρε παιδί μου? Η κοινωνία φαίνεται να πιστευει οτι η ανδρική βία είναι μια αναμενόμενη αντίδραση.

Τα αστεία περί γυναικείας γκρίνιας είναι η βάση κάθε απόπειρας gaslighting και ακριβώς ο λόγος που οι γυναικες ειναι πιο επιρρεπείς και πιο εύκολα θυματα σε αυτό Γιατί διδάσκονται και οι ίδιες από μικρές πως τα προβλήματά τους, ο προσδοκίες τους, οι αξιωσεις τους δεν είναι παρά «γυναικεία γκρίνια» αφού αυτές είναι πάντα υπερβολικές και γεννήθηκαν -με έναν χαριτωμένο τρόπο- για να βασανίζουν τους άντρες . Καμία δε θέλει να είναι that girl που «τσιτώνει» τον σύντροφό της, οπότε μαθαίνει να το βουλώνει, να ειναι συμβιβαστική, υποχωρητική ή να καταπίνει τα θέλω και τις σκέψεις της και συχνά να γίνεται εν τέλει παθητικοεπιθετική («τι έχεις?», «τίποτα»).

Δεν ακούς ποτέ πρωταθλήτριες να κάνουν αστεία για το πόσο τους τσιτώνει ο σύντροφός τους βοηθωντας τους στις επιδόσεις τους γιατί και πάλι οι ίδιες θα χαρακτηριστούν ως υστερικές και «δυσκολες». Δε ακούς σε γυναικοπαρέες να μιλάνε για την τάχα παροιμιώδη «αντρική γκρίνια» ή την «(κρεβατο)μουρμούρα» ή το «πρήξιμο» παρόλο που σίγουρα ολοι αυτοί οι άντρες που κακοποίησαν ή και δολοφόνησαν τη σύντροφό τους από ζήλεια η κτητικότητα θα την «επρηξαν» όταν αυτή αποφάσισε να τους αφήσει ή κάθε φορά που υποψιαζονταν οτι αυτή τους απατά.

Τα αστεία περί γυναικών που σπάνε τα νεύρα των αντρών αλλά χαχα παραμένουν αξιαγάπητες και τι να κανουν που δε μπορουν χωρίς εμάς δεν ειναι τίποτα άλλο από την αναπαραγωγή της ιδέας πως οι γυναίκες ειμαστε μια συνεχής πηγή ενόχλησης γι αυτούς και αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα χάσουν την υπομονή τους και θα υποστούμε τις συνέπειες. Γι αυτό δε γελάμε.

Το Φλερτ δε δουλεύει οταν η γυναίκα θεωρείται απλά παθητικός δέκτης επιβεβαίωσης και κομπλιμέντων

Eνα πράγμα για το οποίο έχω αρχίσει πρόσφατα να προβληματίζομαι είναι πως πάρα πολλοί άντρες φαίνεται να νομίζουν ότι το να αρέσεις σε αυτούς είναι επαρκής λόγος για σένα ώστε βγεις μαζί τους. Βλέπεις λοιπόν πολλούς να λένε απλά «είσαι πάρα πολύ όμορφη, θα ήθελα να βγούμε για ποτό καποια στιγμή» και δεν καταλαβαίνουν γιατί αυτή η στρατηγική αποτυγχάνει ξανά και ξανά.

Δεν θέλω να πω εδώ κάτι για την επιφανειακότατα και για το πώς θα έπρεπε να κοιτάνε τον εσωτερικό μας κόσμο -το ίδιο μου κακοφαίνεται και όταν λένε «φαίνεσαι πολύ ενδιαφέρουσα, θα ήθελα να βγούμε». Ούτε θέλω να πω εδώ ότι είναι κακό να θες επιβεβαίωση -εννοείται ότι η αίσθηση αποδοχής είναι πολύ σημαντική σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις ιδανικά όμως θα πρέπει όμως να είναι αμοιβαία. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι ίδιοι πολύ συχνά δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια αυτοπαρουσίασης, δεν σου προφέρουν ένα λόγο για τον οποίο ΕΣΥ θα ήθελες να βγεις μαζι τους. Συχνά οι ίδιοι δεν έχουν καν δικές τους φωτογραφίες ή δε μπαίνουν στη διαδικασία να σου μιλήσουν για πράγματα που ίσως κάνουν τους ίδιους ενδιαφέροντες και ελκυστικούς. Σου παραθέτουν μόνο το λόγο που θέλουν αυτοί (σε βρίσκουν εξαιρετικά εδιαφέρουσα και όχι σαν τις άλλες ή τρομερά, πάρα μα πάρα πολύ όμορφη, σαν πριγκίπισσα και άλλα τέτοια cringe) και περιμένουν ότι η προσφορά επιβεβαίωσης από μόνη της θα είναι αυτή που θα σε δελεάσει.

Αυτό συνδέεται με την συνήθη μισογυνική αντίληψη ότι οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως λήπτες επιβεβαίωσης και αποδοχής χωρίς ποτέ να είναι αυτές που τις προσφέρουν άρα το βασικό κίνητρο για να βγουν με κάποιον δεν είναι το πόσο εμφανίσιμος, ενδιαφέρων ή αστείος είναι ο ίδιος αλλά το πόσο καλά θα τις κολακεύει. Τα social media λοιπόν καταλήγουν να είναι γεμάτα από σπαμάρισμα αντρών που τις εκθειάζουν και προφέρουν κομπλιμέντα το ένα μετά το άλλο και στη συνέχεια απογοητεύονται και θυμώνουν όταν οι γυναίκες δεν ανταταποκρίνονται. Νιώθουν μάλιστα εκτεθειμένοι ή μάλλον εξαπατημένοι που προσέφεραν επιβεβαίωση χωρίς να πάρουν αντάλλαγμα.

Η εικόνα της γυναίκας ως παθητικού αποδέκτη θαυμασμού και επιβεβαίωσης που τα ξεπληρώνει με σεξ βρίσκεται πολύ συχνά στον πυρήνα της απογοήτευσης των incels και άλλων αντρών που παραπονιούνται ότι «μας δίνουν αξία» χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται ποια είναι η δική τους στη ζωή μας. Η ιδέα του «άντρα κυνηγού» τους κάνει να πιστεύουν ότι το δικαίωμα επιλογής ανήκει αποκλειστικά σε αυτούς που προσεγγίζουν γυναίκες με τα δικά τους κριτήρια αλλά οι ίδιες δεν χρειάζεται να έχουν τα δικά τους. Φυσικά το ότι οι γυναικες ζουν και αναπνέουν για τα κομπλμέντα και τα likes είναι μια ψευδαίσθηση που ο ίδιος ο μισογυνισμός έχει καλλιεργήσει με αποτέλεσμα πολλοί να αυτοσαμποτάρονται χρησιμοποιώντας το ως μοναδικό μέσο φλερτ.

Η Γυναικεία Μοναξιά ως Πρόβλημα στην Πατριαρχία

«Γιατί υπάρχουν τόσες γυναικες μόνες τους;»
Το κείμενο αυτό επιχειρεί να απαντήσει σε ένα πλαστο ερώτημα που δημιουργεί το ιδιο. Η προβληματοποίηση της γυναικείας μοναξιάς είναι ένα βασικό μέσο πατριαρχικής προπαγάνδας η οποία προσπαθεί να πατρονάρει τις γυναικες και να τις πλαιώσει ως το πρόβλημα στην κρίση των σχέσεων που τάχα παρατηρείται. Στην πραγματικότητα, δεδομένου οτι οι άντρες είναι ίσοι σε αριθμό με τις γυναίκες (μην κάνουμε πάλι αυτή τη συζήτηση και με αναγκάσετε να ποστάρω παλι τα ίδια στατιστικά) για κάθε γυναίκα single αντιστοιχεί και ένας άντρας; Γιατί είναι λοιπόν μόνο οι μόνες γυναίκες που παρουσιάζονται ως το προβλημα?

Το άρθρο επιχειρεί να δώσει μια ταυτολογική εξήγηση: «Και στο ανδρικό στρατόπεδο συμβαίνει αυτό, αλλά δεν το φέρνουν τόσο βαρέως». Καταρχάς οι γυναικες μπορούν να το φέρουν τόσο βαρέως ακριβώς γιατι η κοινωνική τους επιτυχία και αξία περνάει μέσα από την ανδρική αποδοχή. Μια γυναικα μόνη της στιγματίζεται και θεωρείται αποτυχυμένη, άρα δεν είναι τόσο η μοναξιά το πρόβλημα όσο η ακύρωση που αισθάνεται από το αφήγημα της επιτυχίας. Κατά δεύτερον, εντελώς συμπτωματικά ως απάντηση στον φεμινισμό αναδύθηκε το κίνημα των incels, ανδρών δηλαδή που αυτοπροσδιορίζονται ακριβώς από την αποτυχία τους να βρουν γυναικα. Δεν μου φαίνεται ότι το παιρνουν και τόσο ελαφριά.

Σε κάθε περίπτωση το άρθρο προσπαθεί κουτοπόνηρα να κατηγορήσει τις γυναικες για την μοναξιά που υποτίθεται βιώνουν οι ίδιες επιχειρώντας να τη συνδέσει με την επαγγελματική τους σταδιοδρομία και την ανεξαρτησία που κατέκτησαν. Αν οι γυναίκες όμως άρχισαν να μένουν μόνες τους τη στιγμή που έγιναν πιο αυτόνομες μήπως αυτό είναι περισσότερο επιλογή? Δεν εννοώ οτι οι γυναικες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να μην έχουν μια επιτυχυμένη και όμορφη σχέση, εννοώ οτι πλέον έχουν την επιλογή να μην είναι σε σχέσεις που δεν τις ικανοποιούν. Και φυσικά τέτοια κείμενα πάντα αποκρύπτουν ότι οι παλιές καλές εποχές που νοσταγλούν και που όλοι ήταν ζευγαρωμένοι αποτελούνταν ως επί το πλείστον από σχέσεις ανάγκης, σχέσεις βεβιασμένες,από σχέσεις κακοποιητικές, από σχέσεις που δεν ήταν υγιείς και φυσικά εκ των πραγμάτων οχι ισότιμες και που συχνά έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία. Τώρα οι γυναίκες έχουν απλά την πολυτέλεια να τις απορρίπτουν. Εκτός αν η ψυχολόγος του άρθρου προσπαθεί να μας πει οτι δεν είναι δυνατόν να νιώθεις μοναξιά εντός μιας μη ικανοποιητικής σχέσης.

Το κείμενο προσπαθεί να μας πείσει με ένα παράδειγμα «Η κολλητή μου για παράδειγμα δουλεύει μέχρι το βράδυ και γυρίζει κατάκοπη. Δεν έχει κουράγιο για τίποτα. Απλά κοιμάται. Κι ο φίλος της παραπονιέται. Γιατί δεν φροντίζει για τη σχέση τους. Εκείνη πιστεύει ότι καταβάλλει υπεράνθρωπη προσπάθεια. Κι όμως, αν το δεις αντικειμενικά δεν προσπαθεί. Έχει αφιερωθεί στη δουλειά της» Η σχέση με λίγα λόγια υποφέρει επειδή η γυναικα έχει αφιερωθεί στην δουλειά της -και γι αυτό φταίει η ίδια, όχι πχ ο καπιταλισμός που ίσως την αναγκάζει να αφιερώσει τόση ενέργεια. Περιεργως ποτέ δεν ακούσαμε ότι οι σχέσεις υποφέρουν επειδή οι άντρες αφιερώνονται στην καριέρα τους. Η γυναικα έπρεπε πάντα να περιμένει υπομονετικά να γυρίσει σπίτι ο άντρας για να τον περιβάλλει με φροντίδα και να ευγνωμωνεί την τύχη της που βρήκε άντρα εργατικό και φιλόδοξο. Είναι μόνο η γυναικεία φιλοδοξία και ο γυναικείος δυναμισμός που φέρει εμπόδιο στις σχέσεις. Και ολο αυτό φυσικά παρουσιάζεται έντεχνα ως κάτι για το δικό μας καλό -βρε για να μην νιώθετε μοναξιά σας λέμε να αφήσετε τις καριέρες και να φροντίσετε τον αντρούλη σας, δεν είμαστε τίποτα συντηρητικές.

Το δίλημμα που θέτει το άρθρο είναι επίσης πλαστό. Δεν χρειάζεται να φταίνε ούτε οι άντρες ούτε οι γυναίκες που δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ζευγαρωμένοι σαν κάλτσες. Έχουμε εισέλεθει σε μια εποχή που οι κοινωνικές πιέσεις και οι μηχανισμοί υποχρεωτικού ζευγαρώματος έχουν ατονήσει και οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στο υπαρξιακό άγχος μιας (πιο) ελεύθερης επιλογής -κι αυτό δεν είναι απαραιτητα κακό. Αν όμως η κρίση των σχέσεων συνδέεται με τον γυναικείο δυναμισμό και την γυανικεία καριέρα, δηλαδή πράγματα που ποτέ δεν υποτίθεται ότι αποτελούσαν εμπόδιο στις σχέσεις όταν προερχοταν από άντρες, αυτό ειναι κάτι που σίγουρα θα πρεπει να οδηγήσει κάποιους άντρες στο να κάνουν την αυτοκριτική τους. Μήπως τελικά τους φοβίζει τόσο η γυναικεία αυτονομία που είναι αυτοί που οδηγούνται στην μοναξιά. Μήπως δηλαδή θέλουν είτε σχέση μόνο με τους όρους τους οπως τους είχε συνηθίσει η πατριαρχία είτε καθόλου, αλλά παρολα αυτά συνεχίζουν να διαμαρτύρονται οτι οι γυναικες δεν αναταποκρίνονται στην προσέγγισή τους;

Μπορούμε πάντα βέβαία αντί να συνδέουμε αυτοματα την μοναξιά με τη απουσία ρομαντικής σχέσης να χτίσουμε έναν κόσμο όπου δε θα είνα μόνο αυτή στο επίκεντρο εις βάρος άλλων φιλικών σχέσεων. Αλλά αυτό θα δύσκολο να γίνει όσο η κοινωνικη επιτυχία και ολοκλήρωση τόσο αντρών όσο και (κυρίως) γυναικών ορίζεται βάσει ενός συγκεκριμένου σεναρίου γάμου και «αποκατάστασης

Ο Μύθος του Γυναικείου Ναρκισσιμού

Το Κέντρο ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ. (που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων) δημιουργήθηκε το 1999 με στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας, παιδιών, εφήβων και ενηλίκων μέσα από έγκυρη επιστημονική διάγνωση και εξειδικευμένες υποστηρικτικές θεραπείες») δημοσίευσε το απόσπασμα μιας συνέντευξης που αναπαράγει τα χειρότερα μισογυνικά και ετεροσεξιστικά στερεότυπα. Δεν είναι μόνο η ουσιοκρατική αντίληψη πως οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν βαθιά ακόμα και στο πώς αγαπάνε, δεν είναι μόνο η ετεροκανονική αντίληψη της αγάπης μονο μεταξύ διαφορετικών φύλων αλλά είναι κυρίως η ιδέα του γυναικείου ναρκισσισμού που είναι το πιο επικίνδυνο εδώ. Η γυναίκα θέλει να αγαπιέται αλλά δεν αγαπά η ίδια και ορίζεται τόσο μέσα από την αντρική ματιά που παθαίνει υστερία όταν δεν επιβεβαιώνεται μέσα από αυτή. Η γυναίκα υπάρχει μόνο σε σχέση με τον αντρικό πόθο και ακόμα και στην αγάπη έχει ρόλο παθητικό -μπορει δηλαδή μόνο να την λάβει χωρίς να την ανταποδώσει.

Ο κινηματογράφος λέει έχει στρέψει τους προβολείς του σε αυτό, γιατί για άλλη μια φορά οι ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες αντιπροσωπεύουν την γυναικεία πραγματικότητα. Πράγματ, υπάρχουν κάμποσες σκηνές (πολύ πρόχειρα που έρχεται η Νοσταλγία του Ταρκόφσκυ ή το Bad Timing του Roeg) οπου οι γυναίκες παθαινουν κυριολεκτικά υστερία μπροστα στην σεξουαλική απόρριψη των αντρών. Λαμβάνοντας υπόψη βέβαια ότι στην πραγματικότητα οι γυναίκες κυριολεκτικά δολοφονουνται όταν απορρίπτουν άντρες, η αντίληψη αυτή δεν αποτελεί παρά μία προβολή, μια αυτάρεσκη αντίληψη πως οι γυναίκες τόσο πολύ ανάγκη έχουν την αντρική αποδοχή που δεν μπορούν να διαχειριστούν την απουσία της. Και κάπου εκεί υπβόσκει και η κουλτούρα του βιασμού: αφού οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κολακεύονται από την αντρική προσοχή γιατί παραπονιούνται όταν την λαμβάνουν?

Η πατριαρχία λέει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στους άντρες ότι οι γυναίκες είναι κατα βάθος άκαρδες ναρκισσίστριες που δεν μπορούν να αγαπήσουν όπως οι ίδιοι, παρέχοντας τους έτσι το πρίσμα και τα εργαλεία μέσα από το οποίο πολλοί από αυτοί να μπορούν να ερμηνεύσουν την απόρριψη και την ερωτική απογοήτευση κατηγορώντας τις ίδιες. Είναι έτσι πολύ εύκολο η δική τους απόρριψη να μετουσιωθεί σε θυμό και στη συνέχεια σε βία προς το αντικείμενο του πόθου τους που τους «αποπλάνησε» χωρίς να έχει σκοπό να ανταποδώσει αυτή την αγάπη τους. Ενώ όλα τα φύλα βιώνουν την απόρριψη ως κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο και ματαιωτικό, οι άντρες διαθέτουν ένα πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου η θλίψη και η απογοήτευσή τους καθιστά άδικα θύματα και τους υπαγορεύει πως φταίνει οι γυναίκες για τα δικά τους αισθήματα. Από εκεί έως την γυναικοκτονία ή την κακοποίηση δεν απαιτούνται και πάρα πολλά βήματα

Γιατί η Πατριαρχία μας Λέει πως οι Άντρες Θέλουν Μόνο Σεξ

Ένα από τα θεμελιωδέστερα πατριαρχικά αξιώματα είναι πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ. Όχι μόνο αυτό αλλά και τρέφουν μια έμφυτη, σχεδόν βιολογική απέχθεια προς τις σχέσεις. Χιλιάδες αστεία, εκατοντάδες ταινίες -από ρομαντικές κομεντί μέχρι ταινίες δράσης- και πολλές από τις συμβουλές που δίνουν οι μαμάδες σε έφηβες κόρες βασίζονται στο αδιαμφισβήτητο αυτό πατριαρχικό κλισέ. Οι άντρες είναι αχόρταγα σεξουαλικά ζώα, ακούραστες σεξουαλικές μηχανές, που θέλουν να πηδήξουν ό,τι περνάει από μπροστά τους αλλά έχουν αλλεργία στις αγκαλίτσες, τις κοινές εξόδους και στο να γνωρίσουν τις φίλες σου. Το μόνο που θέλουν οι άντρες μετά το σεξ είναι ένα τσιγάρο και εσένα έξω από το κρεβάτι τους.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι την εικόνα αυτή την πλασάρει η ίδια η πατριαρχία, δηλαδή οι ίδιοι οι μισογύνηδες που υποτιμούν τις γυναίκες ως σεξουαλικά αντικείμενα. Δεν είναι οι φεμινίστριες που την  επινόησαν, αυτή βρίσκεται στην καρδιά της κυρίαρχης αρρενωπότητας, είναι συστατικό στοιχείο του ανδρικού προτύπου. Και είναι ακριβώς οι άντρες που δεν έχουν αμφισβητήσει την πατριαρχία και που απεχθάνονται τον φεμινισμό που την αναπαράγουν με ένα είδος περηφάνειας και συχνά μοχθηρίας προς τις γυναίκες.

Σε φεμινιστικές συζητήσεις πολλές φορές προκύπτει το θέμα του πώς η πατριαρχία βλάπτει και τους άντρες και συχνά η αναπαράσταση του υπερσεξουαλικού άντρα αναφέρεται ως παράδειγμα. Άλλες φορές δε αναφέρεται ως παράδειγμα «αντίστροφου σεξισμού» και «μισανδρίας», έννοιες που προσπαθούν σκληρά να υποστηρίξουν την ιδέα ότι ο φεμινισμός δεν είναι απαραίτητος και οι φεμινίστριες άδικα κλαίγονται γιατί για κάθε άδικο μισογυνικό στερεότυπο υπάρχει αντίστοιχα και ένα αντρικό. Μόνο που εδώ βρίσκεται η παγίδα που πολλοί αρνούνται να δουν: το μοντέλο του υπερσεξουαλικού άντρα που δεν σκέφτεται παρά το σεξ δεν βλάπτει τους άντρες όσο βλάπτει τις γυναίκες.

Το ότι οι άντρες έχουν εμμονή με την σεξουαλική αλλά όχι την συναισθηματική επαφή αρχικά προωθεί την ιδέα ότι το σεξ είναι κάτι που κυρίως οι άντρες θέλουν. Είναι δηλαδή σημαντική για την κατασκευή της έμφυλης διαφοράς. Οι άντρες θέλουν σεξ με έναν τρόπο που εμείς οι γυναίκες, ως συναισθηματικά, πνευματικά και εγκεφαλικά πλάσματα, ποτέ δε θα καταλάβουμε για τον απλό λόγο ότι εμείς δεν έχουμε τις ίδιες ορμές, μας λέει η πατριαρχία. Στην πραγματικότητα οι άντρες θέλουν σεξ όσο και οι γυναίκες, απλά ζουν σε έναν κόσμο που θεωρείται όχι μόνο θεμιτό να εκφράζουν τις ορέξεις τους αλλά αυτό γίνεται συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς τους.  Όσο πιο πολύ μιλάνε για τις κάβλες τους τόσο πιο μάγκες είναι. Ζουν επίσης σε έναν κόσμο που στιγματίζει και αποκρύπτει την γυναικεία σεξουαλικότητα ενώ ταυτόχρονα προσφέρει απλόχερα εικόνες και αφηγήματα που υπηρετούν την ανδρική ματιά και στοχεύει στον ερεθισμό της (ετεροφυλόφιλης) ανδρικής επιθυμίας.

Το παραπάνω έχει σχέση και με τον τρόπο που το σεξ κατασκευάζεται στην πατριαρχια. Η αντρική σεξουαλικότητα κατασκευάζεται ως εκ φύσεως κυριαρχική και επιθετική σε αντίθεση με την γυναικεία σεξουαλικότητα που είτε δεν υφίσταται είτε παρουσιάζεται ως παθητική και υποταγμένη. Με τον τρόπο αυτό το σεξ για τον άντρα ταυτίζεται με την επιβολή του και άρα ένας άντρας που θέλει και κάνει συνεχώς σεξ με πολλές γυναίκες είναι στην ουσία ένας άντρας που τιθασεύει και υποτάσσει περισσότερες γυναίκες. Με λίγα λόγια η επανάληψη του αστείου ότι οι άντρες δεν μπορούν να σταματήσουν να σκέφτονται το σεξ ή να ελέγξουν τις ορμές τους είναι ένα αστείο που δεν έχει τους ίδιους ως στόχους αλλά απλά προάγει την ιδέα του κυριαρχικού αρσενικού. Είναι επίσης προφανές πως η εξύμνηση της εκρηκτικής αντρικής σεξουαλικότητας έχει να κάνει και με την κουλτούρα του βιασμού, καθώς μιλώντας συνεχώς γι αυτή εντυπώνεται βαθύτερα η ιδέα πως είναι δύσκολο να πειθαρχηθεί και πως οι άντρες είναι εκ φύσεως επιρρεπείς στο βιασμό ακριβώς εξαιτίας των έντονων ορμών τους και του ζωώδους τρόπου που βλέπουν το σεξ.

Μια συνέπεια όμως που δεν συζητιέται τόσο συχνά είναι το πώς η αναπαράσταση του άντρα ως εμμονικού με το σεξ αλλά με απέχθεια προς τη δέσμευση καλλιεργεί χαμηλές προσδοκίες στις γυναίκες αλλά και ένα είδος entitlement στους άντρες. Αφενός, ανατρέφοντας τα κορίτσια με την ιδέα πως τα αγόρια θέλουν «μόνο ένα πράγμα» από αυτές, μαθαίνουν να αισθάνονται ευγνωμοσύνη ή μια αίσθηση υποχρέωσης όταν αυτοί επιθυμούν κάτι παραπάνω. Αφετέρου, προκύπτει η κατηγορία των λεγόμενων Καλών Παιδιών, δηλαδή όσων νιώθουν ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε -προσοχή, σεξ, φροντίδα, χρόνο και ανταπόδοση- όταν αυτοί δεν τις προσεγγίζουν με αποκλειστικό στόχο το σεξ. Εξυπακούεται πως η δυναμική που δημιουργείται έτσι ανάμεσα στα φύλα σημαίνει πως οι γυναίκες είναι περισσότερο πιθανό να εγκλωβιστούν σε τοξικές για τις ίδιες σχέσεις γιατί, δεν μπορεί, για να έμεινε κάποιος και μετά το σεξ σημαίνει ότι θα έχει ειλικρινή, βαθιά συναισθήματα. Το αξίωμα ότι «οι άντρες θέλουν μόνο σεξ» μετατρέπεται έτσι σε μια παγίδα που κάνει τον παραδοσιακό, πατριαρχικό γάμο να φαίνεται ελκυστικός στις γυναίκες. Το να μη θέλει ένας άντρας μόνο να σε πηδήξει αλλά να μοιραστεί την καθημερινότητά του μαζί σου μετατρέπεται στο υπέρτατο κομπλιμέντο, στην ανώτατη πατριαρχική επιβράβευση, που δύσκολα κάποια μπορεί να αγνοήσει.

Η παραπάνω δυναμική περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η πατριαρχία κατασκευάζει τη γυναίκα ως το κατεξοχήν φροντιστικό υποκείμενο, προορισμένη να εκτελεί χρέη ψυχολόγου και cheerleader για τους γύρω της, επιτελώντας τόνους απλήρωτης συναισθηματικής εργασίας. Κάθε φορά λοιπόν που ένας άντρας δεν σηκώνεται να φύγει μετά την εκσπερμάτιση, αλλά αποζητά την ενθάρρυνση, συμπαράσταση και ένα πρόθυμο αυτί με το οποίο μπορεί να μοιραστεί τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους χωρίς απαραίτητα να ανταποδίδει, είναι πολύ εύκολο να τα βρει σε μια γυναίκα. Η αίσθηση καθήκοντος και ευθύνης που καλλιεργείται σε αυτές προς οποιονδήποτε άντρα θέλει να μοιραστεί μαζί τους οτιδήποτε άλλο πέρα από σωματικά υγρά είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσει ασύμμετρες σχέσεις επειδή γίνεται δύσκολο οι γυναίκες να αντιληφθούν ότι η μονόπλευρη συναισθηματική φροντίδα είναι κι αυτή ένα είδος εκμετάλλευσης -η λέξη «εκμετάλλευση» πάντα παρέπεμπε στο σεξ.

Είναι λοιπόν δύσκολο να υποστηρίξουμε πως είναι οι άντρες αυτοί που κυρίως βγαίνουν χαμένοι από το στερεότυπο του γαμιά. Αυτό αντιθέτως μετατρέπεται σε κομμάτι της ανδρικής κυριαρχίας και στον αποτελεσματικότερο τρόπο με τον οποίο συστηματικά καλλιεργούνται χαμηλές προσδοκίες από τις γυναίκες στις σχέσεις τους με τους άντρες. Δεν είναι αντίστροφος σεξισμός, είναι ο κλασικός, παραδοσιακός μισογυνισμός που μάχονταν ανέκαθεν οι φεμινίστριες.

Οι Ενεργοί Μπαμπάδες και οι Μύθοι του Διαζυγίου

Το εικονιζόμενο αφισάκι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα fast course, ένα ‘how to’ αν θέλετε, για τη λογική και συναισθηματική χειραγώγηση σε μια επικοινωνιακή καμπάνια με αρκετά επισκοτισμένες λεπτομέρειες. Με κίτρινα γράμματα, το κεντρικό επιχείρημα των ενεργών μπαμπάδων για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια συνοψίζεται ως εξής: α) το γενικότερο κόνσεπτ του συμφέροντος του παιδιού, κάτι που θα έπρεπε να αξιολογείται ανά περίπτωση από ένα δικαστήριο, ταυτίζεται εδώ με αυτό που εκείνοι ορίζουν ως το πραγματικό του συμφέρον, ένα γενικό, αόριστο και εκβιαστικό «και τους δύο γονείς», β) το επιχείρημα, ακόμη κι αν εκφράζει την άποψη του λόμπι των ενεργών μπαμπάδων, είναι γραμμένο από την κατασκευασμένη οπτική ενός παιδιού, όχι τη δική τους. Αρχίζει και τελειώνει με τη λέξη «παιδί» στο προσκήνιο, ώστε αυτή η σκέψη να ηγεμονεύει στο μυαλό των αναγνωστών κι εκείνοι με τη σειρά τους να προσπεράσουν την ενδιάμεση πρόταση, που είναι και η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου.


Δεν έχει σημασία ποιος γονιός έχει δίκιο, ποιος γονιός έχει υποστεί ενδοοικογενειακή κακοποίηση, ποιος γονιός έχει ανεχτεί την τοξικότητα και τη χειραγώγηση, ποιος γονιός έχει αναγκαστεί να τα βγάλει πέρα όταν ο άλλος γονιός είναι αδιάφορος ή απών, όλα αυτά είναι αμελητέα γιατί το επιχείρημα εδώ είναι ότι οι άντρες με τις παραπάνω συμπεριφορές προς τις συζύγους τους θα καταφέρουν με το κούνημα ενός ραβδιού να γίνουν φανταστικοί μπαμπάδες και να συνεργάζονται άψογα με εκείνες μετά από ένα κατ’ αντιδικία διαζύγιο. Στο τέλος της ημέρας, η καμπάνια των ενεργών μπαμπάδων είναι απλά ένα μάτσο δικτυωμένων πολιτικά αντρών που μας κουνούν το δάχτυλο, προσπαθούν να κάνουν gaslighting στις γυναίκες ως προς τη σοβαρότητα των λόγων που τις οδηγούν στο διαζύγιο, ενώ παράλληλα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ιδιότητα του συζύγου και η ιδιότητα του πατέρα είναι δύο ξεχωριστά και αεροστεγώς κλεισμένα κουτάκια, ότι η μία δεν αντανακλά πάνω στην άλλη.



Το «δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο» κάνει παράλληλα μιαν επίκληση στο all time classic πατριαρχικό στερεότυπο της εκδικητικής γυναίκας, της ζηλιάρας, υστερικής μέγαιρας που επιστρατεύει κάθε τρόπο για επιτεθεί στον καημένο πρώην σύζυγο, εργαλειοποιώντας αν χρειαστεί ακόμη και το ίδιο της το παιδί. Η δαιμονοποίηση των γυναικών που υπονοείται εδώ αφ’ ενός δε γίνεται τυχαία, καθώς χρησιμοποιείται για να κλονίσει την αξιοπιστία των ισχυρισμών τους και να τις καταστήσει μη πιστευτές, αφ’ ετέρου αγνοεί την πραγματικότητα όπου χιλιάδες πατεράδες αμελούν ακόμη και την τυπική υποχρέωσή τους για καταβολή διατροφής, ενώ επιλέγουν να παραμείνουν απώντες από τη ζωή του παιδιού τους.

Το υποτιθέμενο συμφέρον ενός παιδιού, που σαφέστατα δεν είναι το ίδιο σε κάθε περίπτωση, καθίσταται το λάβαρο μιας εκστρατείας που ισοπεδώνει τις ιδιαίτερες συνθήκες ενός κατ’ αντιδικία διαζυγίου, επιχειρεί να επιβάλει την αντρική οπτική, και κάνει τα πάντα για να σιωπήσει και να δυσφημίσει τις γυναίκες. Το συμφέρον του παιδιού, δηλαδή, καθίσταται ένα τσιτάτο, μια φθηνή επίκληση στο συναίσθημα που οι ενεργοί μπαμπάδες καπηλεύονται για να ικανοποιήσουν το δικό τους εγωισμό αλλά και για να γλιτώσουν από την υποχρεωτική καταβολή διατροφής.


Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι ο νόμος, αλλά η νομολογία, που δίνει συχνότερα στις μητέρες την επιμέλεια ενός παιδιού, βασιζόμενη σε ένα υπόστρωμα έμφυλων στερεοτύπων για τη γυναικεία φύση και τη μητρότητα. Δεν πρόκειται δηλαδή περι νομοθετικής «ανισότητας», καθώς η από κοινού συναινετική συνεπιμέλεια προβλέπεται στον αστικό κώδικα, αλλά περι δικαστικής πρακτικής. Η υποχρεωτική συνύπαρξη ενός γονιού στη ζωή του παιδιού του δεν λειτουργεί απαραίτητα προς το συμφέρον του (ακόμη κι αν χτυπιούνται σε καθε καθεστωτικό μέσο για το αντίθετο, χρησιμοποιωντας αμφιλεγομενες επιστημονικές μελέτες), γι’ αυτό και οφείλει να παραμένει επιλογή, μια συνθήκη που εφαρμόζεται κατόπιν εξατομικευμενης αξιολογησης ως προς το πραγματικό συμφέρον του παιδιού, και όχι μια αυταρχική και δυσλειτουργική επιβολή από την οποία οι γυναίκες και τα παιδιά τους θα πρέπει να παλέψουν, συχνά για χρόνια, ώστε να ξεφύγουν.
~Valide Sultan

Τι ακούμε όταν λες οτι οι γυναικες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι

Δεν ξέρω ποιος χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά αν κλαίγεσαι διαρκώς ότι δεν βρίσκεις κοπέλα επειδή οι γυναίκες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι, σε έναν κόσμο που θα μετρούσε αποκλειστικά και μονο ο χαρακτήρας εσένα πάλι φτυσμένο θα σε είχαν -σε περίπτωση δηλαδή που είχες την εντύπωση οτι η προσωπικότητα είναι το ατού σου αλλά εκείνες δε δίνουν σημασία.


Και για να το αναλύσω λίγο παραπάνω για όποιον θα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:


~οι γυναικες δε σου χρωστάνε σεξ. Μπορεί άμα γουστάρουν να διαλέγουν μονο τους ωραίους και φραγκάτους, δεν σημαίνει οτι σε απαξιώνουν ως άνθρωπο. Μπορούν πχ κάλλιστα να θέλουν να ειναι φίλες σου -αλλά τότε κλαίγεσαι για το friendzone. To μόνο που φανερώνει η εμμονή σου με τις επιλογές των γυναικών είναι το δικό σου entitlement.
~εκατομμύρια μη συμβατικά όμορφοι και φτωχοί άντρες έχουν σχέσεις με γυναίκες -αλλά τότε χτυπιέσαι ότι αυτοί είναι cucks και φλώροι που τους διάλεξαν απλά για να τους κάνουν ό,τι θέλουν. Άρα το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε η εμφάνιση ούτε τα λεφτά, είναι το μισογυνικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τον κοσμο
~ισχύει και το αντίστροφο: πολλοι εμφανίσιμοι ή ευκατάστατοι άντρες είναι όχι εξ επιλογής single (ας θυμηθούμε τον incel δολοφόνο Elliot Rodger που ήταν συμβατικά όμορφος και με BMW) το οποίο σημαίνει πως τίποτα δε μπορεί να σου εγγυηθεί οτι θα βρεις κοπέλα, ιδίως όταν είσαι ένα πικρόχολο μισογυνικό μπάζο.
~αν κατηγορείς μόνο τις γυναίκες ως «επιφανειακές» είτε θεωρείς ότι οι άντρες επιλέγουν μόνο βάσει χαρακτήρα (χαχαχα) είτε απλά θεωρείς οτι οι άντρες είναι δικαιολογημένοι όταν διαλέγουν βάσει εμφάνισης, μεγέθους βυζιών ή μαγειρικών δεξιοτήτων και είναι μόνο οι γυναίκες που όφειλαν να έχουν αποκλειστικά κάποιο αγνό, υπερβατικό, πνευματικό κριτήριο. Και στις δύο περιπτώσεις είσαι μισογύνης.
-οι γυναίκες, όπως και οι άντρες, δεν είναι μια ομοιόμορφη κατηγορία ούτε λειτουργούν βάσει αλγορίθμου. Σίγουρα ρόλο παίζουν τα κριτήρια που έχει ορίσει η κοινωνία, αλλά συχνά οι άνθρωποι δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τι μας γοητεύει σε κάποιον άλλον ή τέλοσπαντων αυτό αλλάζει ανά περίπτωση ακόμα και για τον ίδιο άνθρωπο. Η απλοποιηση σου για τα κριτήρια των γυναικών δεν αποτελεί κάποια ακριβή απεικόνιση του κόσμου και δεν έχει άλλο σκοπό από το αυτοθυματοποιηθείς τρέφοντας το μίσος σου γι αυτες.
~αρνείσαι συστηματικά να εξετάσεις τα δικά σου κριτήρια. Εσύ δλδ όταν προσεγγίζεις γυναικες ή στέλνεις μηνύματα στα social media δεν επιλέγεις βάσει εμφάνισης; Θες να μας πεις οτι την πέφτεις σε γυναικες που δε σου αρέσουν εξωτερικά; Ακόμα και αν εκτιμάς τον εσωτερικό της κόσμο σίγουρα σε ελκύει ΚΑΙ εμφανισιακά. Ε, αυτήν δεν την ελκύεις αντίστοιχα, τι να κάνουμε τώρα; Το «ο χαρακτήρας μετράει» δεν σημαίνει οτι δεν μετράνε τα υπόλοιπα, σημαίνει απλά οτι τα υπόλοιπα χωρίς χαρακτήρα ειναι dealbreaker.
Όπως και να έχει ο μισογυνισμός και η πικρία σου προς τις γυναικες δεν είναι προσωπικότητα και δεν μπορεί να αναπληρώσει για όσα σου λείπουν, αντιθέτως είναι πιθανότατα ο νούμερο ένα παράγοντας που τις κρατάει μακριά.

4 Λόγι που οι Γυναίκες σε Θέλουν Μόνο Όταν Είσαι Σχέση

4 λόγοι που οι γυναίκες σε θέλουν περισσότερο όταν είσαι σε σχέση: η φεμινιστική προσέγγιση
-δε σε θέλουν περισσότερο, απλά εξακολουθείς να μπερδεύεις τα αραιά λαικ που σου κάνει ή τις σποραδικές απαντήσεις στα stories σου με ενδιαφέρον, όπως έκανες και όταν ήσουν single και έφαγες το κεφάλι σου γιατί ποτέ δε σε γούσταρε και ούτε τώρα σε γουστάρει, απλά έχεις την αυτοπεποιθηση να το ερμηνεύεις έτσι.
-δε σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, πιθανότατα αγνοεί ότι έχεις σχέση είτε επειδη δε σε stalkάρει όπως θες να πιστεύεις, είτε επειδη δεν υπεραναλύει το check in που έκανες στο brunchάδικο στη Μάνη (όπως θεωρεί το άρθρο οτι κάνει) είτε επειδη εσκεμμένα κρύβεις το γεγονός οτι έχεις σχέση και δεν κάνεις tag από την κοπέλα σου ακριβώς γιατί θες να έχεις καβάτζες.Πιθανότατα χώρισε, έχει κάβλες ή κάτι άλλαξε στη δική της ζωή και μπορεί να ενδιαφέρεται περισσότερο από πριν αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη δική σου σχέση.
-δεν σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, απλά ίσως τώρα που σταμάτησες να είσαι πιεστικός και να αποπνέεις απελπισιά και λιγουριά μπορεί να της έδωσες περισσότερο χώρο να σε δει με ενδιαφέρον. Οι γυναικες δεν είναι σαν τα γραμματόσημα που κολλάνε όταν τις φτύνουν, οι γυναίκες απλά εχουν σιχαθεί να πιέζονται συνεχώς από passive aggressive άντρες που τις κανουν να νιωθουν υποχρέωσει να ανταποκριθούν οποτε λίγος χώρος να ανασάνουν κάνει καλό σε σχέση με τότε που την ρωτούσες «ενοχλώ, πες μου αν ανοχλώ» όποτε δεν απαντούσε μέσα σε 5 λεπτα. Πιθανότατα αν χωρίσεις και αρχίσεις τα ίδια δε θα σε θέλει ούτε τοτε.
-Η μισογυνική ποπ κουλτούρα όπως αυτό το γελοίο άθρο σε έκανε να πιστεύεις οτι οι γυναικες ειναι χειριστικές ύπουλες ανταγνωιστικές άρπυιες που στόχο της ζωής τους ειναι να σε βασανίσουν και να σε «ξελογιάσουν» και να «φάνε» η μία τον γκομενο της άλλης οπότε βλέπεις φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν γιατί είσαι ένας τελειωμένος μισογύνης. Πιθανότατα δεν έχεις καν καποια περίπτωση στο μυαλό σου απλα σου αρέσει να πιστεύεις οτι κάποτε θα βρεις γκόμενα και όσες σε έφτυναν θα τρέχουν από πισω σου
Σε κάθε περίπτωση υπεύθυνος είσαι εσύ που συνεχίζεις να φλερτάρεις μαζί της αντι να εστιάσεις στην σχέση που λες οτι εχεις. Αν δεν παίρνεις εσύ στα σοβαρά τη σχέση σου γιατι να την πάρει αυτή που στο φινάλε δεν ξέρει τη φάση ανάμεσα σε σένα και την κοπέλα σου -μπορεί να νομίζει οτι είστε σε ανοικτή σχέση 🤷‍♀️

Ο Μύθος της «Trophy Wife»

Η πατριαρχία λέει στον άντρα «γίνε πλούσιος και πετυχημένος ώστε να μπορεις να αγοράσεις μια γυναίκα, μια γυναίκα που θα αποτελεί το τέλειο ερωτικό αντικείμενο: όχι μονο όμορφη αλλά και νέα, άπειρη, εύπλαστη, πεθήνια».


Η πατριαρχία δηλδή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη σχέση εξουσίας που πηγάζει απο το χρήμα των αντρών έναντι των γυναικών. Ίσα ίσα που το προτάσσει ως στόχο. Έτσι ο πατριαρχικός άντρας ονειρεύεται χρήματα και επιτυχια ακριβώς επειδή το πατριαρχικό αφήγημα του υπόσχεται γυναικες -γυναικες αντικείμενα, δλδ ακριβώς όπως πρέπει να ειναι οι γυναικες. Και ενώ λοιπόν οι ίδιοι επιθυμουν την απόκτηση κεφαλαίου με σκοπό να την εξαργυρώσουν, ανάμεσα σε άλλα, με την απόκτηση γυνακών που θα λειτουργούν ως τρόπαια η πατριαρχία αναλώνεται στην ενασχόληση με όλες αυτές τις γυναικες που ψάχνουν άντρες με χρήματα και τις απαξιώνει ως ‘πουτάνες», «gold diggers» κτλ.

Στην καρδιά της πατριαρχιας δηλαδή βρίσκεται μια αντίφαση: ο άντρας είναι πλήρως αποδεκτό να αποζητά να «αγοράσει» γυναικες με τα λεφτά του αλλά το χειρότερο που μπορει να κάνει μια γυναίκα είναι να αποδεχτεί ένα τέτοιο deal. H γυναίκα δλδ είναι εξαρχής καταδικασμένη σε μια σχέση που ενώ θεωρείται αποδεκτή, η ίδια και μόνο η ίδια θα δαιμονοποιείται. Ας μην γελιόμαστε επομένως, οι γυναίκες δεν «εκμεταλλεύονται» τους πλούσιους άντρες όπως αρέσκεται να το παρουσιάζει η πατριαρχία, είναι οι άντρες που εισέρχονται οικοθελώς σε τέτοιου είδους σχέσεις θεωρώντας τις μάλιστα το απάυγασμα της επιτυχιας τους. Όταν ακούτε λοιπόν άντρα να λυσσάει για τις γυναικες που θέλουν μονο άντρες με λεφτά, αυτό για το οποίο πράγματι λυσσάει είναι που δεν είναι ο ίδιος άντρας με λεφτά.


Εδώ να πούμε και ότι η νύφη που αναφέρεται στο άρθρο πάμπλουτη είναι κι αυτή γιατί στην πράξη οι πλούσιοι άνθρωποι παντρεύονται συνήθως μεταξύ τους και δεν σκάνε για το ποιος θα πληρώσει στο πρώτο ραντεβού για να κλαίνε τα 10 ευρώ που έδωσαν για το κοκτέιλ και δεν πήδηξαν. Όπως το θέτει και η έρευνα που αναφέρεται στο άρθρο της Guardian: «H McClintoc βρήκε πως η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριων παντρευονται σύμφωνα με την ομοιοτητα, επομένως οι πιο πετυχημένοι άντρες παντρεύονται τις πιο πετυχημένες γυναικες και, αναμενόμενα, οι πιο εμαφνίσιμοι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται μεταξύ τους» κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ζευγάρι της φωτογραφιας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις νέες κοινωνικές συνθηκες καθώς, όπως το θετει το ίδιο άρθρο «ενώ παλιότερα οι γιατροί θα παντρεύονταν νοσοκόμες και τα αφεντικά τις γραμματέες τους, τώρα οι γιατροί τείνουν να παντρεύονται άλλους γιατρούς και τα αφεντικά άλλα αφεντικά».


Ο φτωχός άντρας όμως εξακολουθεί να ονειρεύεται φράγκα και να πλάθει φαντασιώσεις εκδίκησεις γιατι νομίζει ότι αυτά είναι το πρόβλημα στις αποτυχημένες σχέσεις του και την μίζερη ζωουλα του


https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jun/24/myth-trophy-wife-inaccurate-demeaning