Οι Ενεργοί Μπαμπάδες και οι Μύθοι του Διαζυγίου

Το εικονιζόμενο αφισάκι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα fast course, ένα ‘how to’ αν θέλετε, για τη λογική και συναισθηματική χειραγώγηση σε μια επικοινωνιακή καμπάνια με αρκετά επισκοτισμένες λεπτομέρειες. Με κίτρινα γράμματα, το κεντρικό επιχείρημα των ενεργών μπαμπάδων για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεπιμέλεια συνοψίζεται ως εξής: α) το γενικότερο κόνσεπτ του συμφέροντος του παιδιού, κάτι που θα έπρεπε να αξιολογείται ανά περίπτωση από ένα δικαστήριο, ταυτίζεται εδώ με αυτό που εκείνοι ορίζουν ως το πραγματικό του συμφέρον, ένα γενικό, αόριστο και εκβιαστικό «και τους δύο γονείς», β) το επιχείρημα, ακόμη κι αν εκφράζει την άποψη του λόμπι των ενεργών μπαμπάδων, είναι γραμμένο από την κατασκευασμένη οπτική ενός παιδιού, όχι τη δική τους. Αρχίζει και τελειώνει με τη λέξη «παιδί» στο προσκήνιο, ώστε αυτή η σκέψη να ηγεμονεύει στο μυαλό των αναγνωστών κι εκείνοι με τη σειρά τους να προσπεράσουν την ενδιάμεση πρόταση, που είναι και η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου.


Δεν έχει σημασία ποιος γονιός έχει δίκιο, ποιος γονιός έχει υποστεί ενδοοικογενειακή κακοποίηση, ποιος γονιός έχει ανεχτεί την τοξικότητα και τη χειραγώγηση, ποιος γονιός έχει αναγκαστεί να τα βγάλει πέρα όταν ο άλλος γονιός είναι αδιάφορος ή απών, όλα αυτά είναι αμελητέα γιατί το επιχείρημα εδώ είναι ότι οι άντρες με τις παραπάνω συμπεριφορές προς τις συζύγους τους θα καταφέρουν με το κούνημα ενός ραβδιού να γίνουν φανταστικοί μπαμπάδες και να συνεργάζονται άψογα με εκείνες μετά από ένα κατ’ αντιδικία διαζύγιο. Στο τέλος της ημέρας, η καμπάνια των ενεργών μπαμπάδων είναι απλά ένα μάτσο δικτυωμένων πολιτικά αντρών που μας κουνούν το δάχτυλο, προσπαθούν να κάνουν gaslighting στις γυναίκες ως προς τη σοβαρότητα των λόγων που τις οδηγούν στο διαζύγιο, ενώ παράλληλα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ιδιότητα του συζύγου και η ιδιότητα του πατέρα είναι δύο ξεχωριστά και αεροστεγώς κλεισμένα κουτάκια, ότι η μία δεν αντανακλά πάνω στην άλλη.



Το «δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο» κάνει παράλληλα μιαν επίκληση στο all time classic πατριαρχικό στερεότυπο της εκδικητικής γυναίκας, της ζηλιάρας, υστερικής μέγαιρας που επιστρατεύει κάθε τρόπο για επιτεθεί στον καημένο πρώην σύζυγο, εργαλειοποιώντας αν χρειαστεί ακόμη και το ίδιο της το παιδί. Η δαιμονοποίηση των γυναικών που υπονοείται εδώ αφ’ ενός δε γίνεται τυχαία, καθώς χρησιμοποιείται για να κλονίσει την αξιοπιστία των ισχυρισμών τους και να τις καταστήσει μη πιστευτές, αφ’ ετέρου αγνοεί την πραγματικότητα όπου χιλιάδες πατεράδες αμελούν ακόμη και την τυπική υποχρέωσή τους για καταβολή διατροφής, ενώ επιλέγουν να παραμείνουν απώντες από τη ζωή του παιδιού τους.

Το υποτιθέμενο συμφέρον ενός παιδιού, που σαφέστατα δεν είναι το ίδιο σε κάθε περίπτωση, καθίσταται το λάβαρο μιας εκστρατείας που ισοπεδώνει τις ιδιαίτερες συνθήκες ενός κατ’ αντιδικία διαζυγίου, επιχειρεί να επιβάλει την αντρική οπτική, και κάνει τα πάντα για να σιωπήσει και να δυσφημίσει τις γυναίκες. Το συμφέρον του παιδιού, δηλαδή, καθίσταται ένα τσιτάτο, μια φθηνή επίκληση στο συναίσθημα που οι ενεργοί μπαμπάδες καπηλεύονται για να ικανοποιήσουν το δικό τους εγωισμό αλλά και για να γλιτώσουν από την υποχρεωτική καταβολή διατροφής.


Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι ο νόμος, αλλά η νομολογία, που δίνει συχνότερα στις μητέρες την επιμέλεια ενός παιδιού, βασιζόμενη σε ένα υπόστρωμα έμφυλων στερεοτύπων για τη γυναικεία φύση και τη μητρότητα. Δεν πρόκειται δηλαδή περι νομοθετικής «ανισότητας», καθώς η από κοινού συναινετική συνεπιμέλεια προβλέπεται στον αστικό κώδικα, αλλά περι δικαστικής πρακτικής. Η υποχρεωτική συνύπαρξη ενός γονιού στη ζωή του παιδιού του δεν λειτουργεί απαραίτητα προς το συμφέρον του (ακόμη κι αν χτυπιούνται σε καθε καθεστωτικό μέσο για το αντίθετο, χρησιμοποιωντας αμφιλεγομενες επιστημονικές μελέτες), γι’ αυτό και οφείλει να παραμένει επιλογή, μια συνθήκη που εφαρμόζεται κατόπιν εξατομικευμενης αξιολογησης ως προς το πραγματικό συμφέρον του παιδιού, και όχι μια αυταρχική και δυσλειτουργική επιβολή από την οποία οι γυναίκες και τα παιδιά τους θα πρέπει να παλέψουν, συχνά για χρόνια, ώστε να ξεφύγουν.
~Valide Sultan

Τι ακούμε όταν λες οτι οι γυναικες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι

Δεν ξέρω ποιος χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά αν κλαίγεσαι διαρκώς ότι δεν βρίσκεις κοπέλα επειδή οι γυναίκες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι, σε έναν κόσμο που θα μετρούσε αποκλειστικά και μονο ο χαρακτήρας εσένα πάλι φτυσμένο θα σε είχαν -σε περίπτωση δηλαδή που είχες την εντύπωση οτι η προσωπικότητα είναι το ατού σου αλλά εκείνες δε δίνουν σημασία.


Και για να το αναλύσω λίγο παραπάνω για όποιον θα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:


~οι γυναικες δε σου χρωστάνε σεξ. Μπορεί άμα γουστάρουν να διαλέγουν μονο τους ωραίους και φραγκάτους, δεν σημαίνει οτι σε απαξιώνουν ως άνθρωπο. Μπορούν πχ κάλλιστα να θέλουν να ειναι φίλες σου -αλλά τότε κλαίγεσαι για το friendzone. To μόνο που φανερώνει η εμμονή σου με τις επιλογές των γυναικών είναι το δικό σου entitlement.
~εκατομμύρια μη συμβατικά όμορφοι και φτωχοί άντρες έχουν σχέσεις με γυναίκες -αλλά τότε χτυπιέσαι ότι αυτοί είναι cucks και φλώροι που τους διάλεξαν απλά για να τους κάνουν ό,τι θέλουν. Άρα το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε η εμφάνιση ούτε τα λεφτά, είναι το μισογυνικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τον κοσμο
~ισχύει και το αντίστροφο: πολλοι εμφανίσιμοι ή ευκατάστατοι άντρες είναι όχι εξ επιλογής single (ας θυμηθούμε τον incel δολοφόνο Elliot Rodger που ήταν συμβατικά όμορφος και με BMW) το οποίο σημαίνει πως τίποτα δε μπορεί να σου εγγυηθεί οτι θα βρεις κοπέλα, ιδίως όταν είσαι ένα πικρόχολο μισογυνικό μπάζο.
~αν κατηγορείς μόνο τις γυναίκες ως «επιφανειακές» είτε θεωρείς ότι οι άντρες επιλέγουν μόνο βάσει χαρακτήρα (χαχαχα) είτε απλά θεωρείς οτι οι άντρες είναι δικαιολογημένοι όταν διαλέγουν βάσει εμφάνισης, μεγέθους βυζιών ή μαγειρικών δεξιοτήτων και είναι μόνο οι γυναίκες που όφειλαν να έχουν αποκλειστικά κάποιο αγνό, υπερβατικό, πνευματικό κριτήριο. Και στις δύο περιπτώσεις είσαι μισογύνης.
-οι γυναίκες, όπως και οι άντρες, δεν είναι μια ομοιόμορφη κατηγορία ούτε λειτουργούν βάσει αλγορίθμου. Σίγουρα ρόλο παίζουν τα κριτήρια που έχει ορίσει η κοινωνία, αλλά συχνά οι άνθρωποι δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τι μας γοητεύει σε κάποιον άλλον ή τέλοσπαντων αυτό αλλάζει ανά περίπτωση ακόμα και για τον ίδιο άνθρωπο. Η απλοποιηση σου για τα κριτήρια των γυναικών δεν αποτελεί κάποια ακριβή απεικόνιση του κόσμου και δεν έχει άλλο σκοπό από το αυτοθυματοποιηθείς τρέφοντας το μίσος σου γι αυτες.
~αρνείσαι συστηματικά να εξετάσεις τα δικά σου κριτήρια. Εσύ δλδ όταν προσεγγίζεις γυναικες ή στέλνεις μηνύματα στα social media δεν επιλέγεις βάσει εμφάνισης; Θες να μας πεις οτι την πέφτεις σε γυναικες που δε σου αρέσουν εξωτερικά; Ακόμα και αν εκτιμάς τον εσωτερικό της κόσμο σίγουρα σε ελκύει ΚΑΙ εμφανισιακά. Ε, αυτήν δεν την ελκύεις αντίστοιχα, τι να κάνουμε τώρα; Το «ο χαρακτήρας μετράει» δεν σημαίνει οτι δεν μετράνε τα υπόλοιπα, σημαίνει απλά οτι τα υπόλοιπα χωρίς χαρακτήρα ειναι dealbreaker.
Όπως και να έχει ο μισογυνισμός και η πικρία σου προς τις γυναικες δεν είναι προσωπικότητα και δεν μπορεί να αναπληρώσει για όσα σου λείπουν, αντιθέτως είναι πιθανότατα ο νούμερο ένα παράγοντας που τις κρατάει μακριά.

4 Λόγι που οι Γυναίκες σε Θέλουν Μόνο Όταν Είσαι Σχέση

4 λόγοι που οι γυναίκες σε θέλουν περισσότερο όταν είσαι σε σχέση: η φεμινιστική προσέγγιση
-δε σε θέλουν περισσότερο, απλά εξακολουθείς να μπερδεύεις τα αραιά λαικ που σου κάνει ή τις σποραδικές απαντήσεις στα stories σου με ενδιαφέρον, όπως έκανες και όταν ήσουν single και έφαγες το κεφάλι σου γιατί ποτέ δε σε γούσταρε και ούτε τώρα σε γουστάρει, απλά έχεις την αυτοπεποιθηση να το ερμηνεύεις έτσι.
-δε σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, πιθανότατα αγνοεί ότι έχεις σχέση είτε επειδη δε σε stalkάρει όπως θες να πιστεύεις, είτε επειδη δεν υπεραναλύει το check in που έκανες στο brunchάδικο στη Μάνη (όπως θεωρεί το άρθρο οτι κάνει) είτε επειδη εσκεμμένα κρύβεις το γεγονός οτι έχεις σχέση και δεν κάνεις tag από την κοπέλα σου ακριβώς γιατί θες να έχεις καβάτζες.Πιθανότατα χώρισε, έχει κάβλες ή κάτι άλλαξε στη δική της ζωή και μπορεί να ενδιαφέρεται περισσότερο από πριν αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη δική σου σχέση.
-δεν σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, απλά ίσως τώρα που σταμάτησες να είσαι πιεστικός και να αποπνέεις απελπισιά και λιγουριά μπορεί να της έδωσες περισσότερο χώρο να σε δει με ενδιαφέρον. Οι γυναικες δεν είναι σαν τα γραμματόσημα που κολλάνε όταν τις φτύνουν, οι γυναίκες απλά εχουν σιχαθεί να πιέζονται συνεχώς από passive aggressive άντρες που τις κανουν να νιωθουν υποχρέωσει να ανταποκριθούν οποτε λίγος χώρος να ανασάνουν κάνει καλό σε σχέση με τότε που την ρωτούσες «ενοχλώ, πες μου αν ανοχλώ» όποτε δεν απαντούσε μέσα σε 5 λεπτα. Πιθανότατα αν χωρίσεις και αρχίσεις τα ίδια δε θα σε θέλει ούτε τοτε.
-Η μισογυνική ποπ κουλτούρα όπως αυτό το γελοίο άθρο σε έκανε να πιστεύεις οτι οι γυναικες ειναι χειριστικές ύπουλες ανταγνωιστικές άρπυιες που στόχο της ζωής τους ειναι να σε βασανίσουν και να σε «ξελογιάσουν» και να «φάνε» η μία τον γκομενο της άλλης οπότε βλέπεις φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν γιατί είσαι ένας τελειωμένος μισογύνης. Πιθανότατα δεν έχεις καν καποια περίπτωση στο μυαλό σου απλα σου αρέσει να πιστεύεις οτι κάποτε θα βρεις γκόμενα και όσες σε έφτυναν θα τρέχουν από πισω σου
Σε κάθε περίπτωση υπεύθυνος είσαι εσύ που συνεχίζεις να φλερτάρεις μαζί της αντι να εστιάσεις στην σχέση που λες οτι εχεις. Αν δεν παίρνεις εσύ στα σοβαρά τη σχέση σου γιατι να την πάρει αυτή που στο φινάλε δεν ξέρει τη φάση ανάμεσα σε σένα και την κοπέλα σου -μπορεί να νομίζει οτι είστε σε ανοικτή σχέση 🤷‍♀️

Ο Μύθος της «Trophy Wife»

Η πατριαρχία λέει στον άντρα «γίνε πλούσιος και πετυχημένος ώστε να μπορεις να αγοράσεις μια γυναίκα, μια γυναίκα που θα αποτελεί το τέλειο ερωτικό αντικείμενο: όχι μονο όμορφη αλλά και νέα, άπειρη, εύπλαστη, πεθήνια».


Η πατριαρχία δηλδή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη σχέση εξουσίας που πηγάζει απο το χρήμα των αντρών έναντι των γυναικών. Ίσα ίσα που το προτάσσει ως στόχο. Έτσι ο πατριαρχικός άντρας ονειρεύεται χρήματα και επιτυχια ακριβώς επειδή το πατριαρχικό αφήγημα του υπόσχεται γυναικες -γυναικες αντικείμενα, δλδ ακριβώς όπως πρέπει να ειναι οι γυναικες. Και ενώ λοιπόν οι ίδιοι επιθυμουν την απόκτηση κεφαλαίου με σκοπό να την εξαργυρώσουν, ανάμεσα σε άλλα, με την απόκτηση γυνακών που θα λειτουργούν ως τρόπαια η πατριαρχία αναλώνεται στην ενασχόληση με όλες αυτές τις γυναικες που ψάχνουν άντρες με χρήματα και τις απαξιώνει ως ‘πουτάνες», «gold diggers» κτλ.

Στην καρδιά της πατριαρχιας δηλαδή βρίσκεται μια αντίφαση: ο άντρας είναι πλήρως αποδεκτό να αποζητά να «αγοράσει» γυναικες με τα λεφτά του αλλά το χειρότερο που μπορει να κάνει μια γυναίκα είναι να αποδεχτεί ένα τέτοιο deal. H γυναίκα δλδ είναι εξαρχής καταδικασμένη σε μια σχέση που ενώ θεωρείται αποδεκτή, η ίδια και μόνο η ίδια θα δαιμονοποιείται. Ας μην γελιόμαστε επομένως, οι γυναίκες δεν «εκμεταλλεύονται» τους πλούσιους άντρες όπως αρέσκεται να το παρουσιάζει η πατριαρχία, είναι οι άντρες που εισέρχονται οικοθελώς σε τέτοιου είδους σχέσεις θεωρώντας τις μάλιστα το απάυγασμα της επιτυχιας τους. Όταν ακούτε λοιπόν άντρα να λυσσάει για τις γυναικες που θέλουν μονο άντρες με λεφτά, αυτό για το οποίο πράγματι λυσσάει είναι που δεν είναι ο ίδιος άντρας με λεφτά.


Εδώ να πούμε και ότι η νύφη που αναφέρεται στο άρθρο πάμπλουτη είναι κι αυτή γιατί στην πράξη οι πλούσιοι άνθρωποι παντρεύονται συνήθως μεταξύ τους και δεν σκάνε για το ποιος θα πληρώσει στο πρώτο ραντεβού για να κλαίνε τα 10 ευρώ που έδωσαν για το κοκτέιλ και δεν πήδηξαν. Όπως το θέτει και η έρευνα που αναφέρεται στο άρθρο της Guardian: «H McClintoc βρήκε πως η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριων παντρευονται σύμφωνα με την ομοιοτητα, επομένως οι πιο πετυχημένοι άντρες παντρεύονται τις πιο πετυχημένες γυναικες και, αναμενόμενα, οι πιο εμαφνίσιμοι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται μεταξύ τους» κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ζευγάρι της φωτογραφιας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις νέες κοινωνικές συνθηκες καθώς, όπως το θετει το ίδιο άρθρο «ενώ παλιότερα οι γιατροί θα παντρεύονταν νοσοκόμες και τα αφεντικά τις γραμματέες τους, τώρα οι γιατροί τείνουν να παντρεύονται άλλους γιατρούς και τα αφεντικά άλλα αφεντικά».


Ο φτωχός άντρας όμως εξακολουθεί να ονειρεύεται φράγκα και να πλάθει φαντασιώσεις εκδίκησεις γιατι νομίζει ότι αυτά είναι το πρόβλημα στις αποτυχημένες σχέσεις του και την μίζερη ζωουλα του


https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jun/24/myth-trophy-wife-inaccurate-demeaning

H Γυναικεία Υποταγή στο Σεξ ως «Αρχέγονος Κανόνας»

Το πατριαρχικό οικοδομημα που πλασάρει πολιτισμικές κατασκευες ως «φυση» ειναι τόσο εύθραυστο που απειλείται με κατάρρευση ανά πάσα στιγμή από τις φεμινιστικές θεωρίες και οποιουδήποτε είδους ανάλυση. Η συντάκτρια ς το γνωρίζει αυτο και κάνει εμφανή την απειλη από τις πρωτες λέξεις σπεύδοντας να μας αποτρέψει από τονα σκεφτούμε κριτικά. Η πατριαρχία άλλωστε βασίζεται αποκλειστικά στο truthiness που αποπνεει-αυτή την ιδιότητα να φαντάζει αληθινή στην καρδιά μας ακόμα και οταν δεν επιβεβαιώνεται από την εμπειρία ή την λογική μας. Ειναι περισσότερο η επικληση στο συναίσθημα που την στηρίζει παρα οι θεωρίες -οι θεωρίες αντιθέτως είναι ανταγωνιστικές κι αυτό φαίνεται να αγχώνει την συντάκτρια που σπευδει να επιτεθει στον φεμινισμό. Μονο όπλο εναντίον τους είναι μεγαλόστομες φράσεις όπως ο «αρεχόγονος κανόνας», η δύναμη της εικονας και η τάση να λειτουργει αυτο-επιβεβαιωτικά με αναφορά σε άλλα πατριαρχικά αφηγήματα.


Αν αποφασίσουμε βέβαια -και η σύγχρονη κοινωλογία έχει αφιερώσει πολλή βιβλιογραφία σε αυτο- να εξετάσουμε την ίδια την έννοια της «φύσης» θα δούμε εύκολα πως αποτελεί κι αυτή μια κοινωνική κατασκευή ιδωμένη από την σκοπιά της εκάστοτε κουλτούρας με σκοπό την εδραίωση σχέσων κυριαρχίας. Και πουθενά δεν ειναι αυτο περισσότερο εμφανές από το φύλο και μάλιστα την ίδια την σεξουαλική πράξη. Η συγγραφέας προσπαθεί να μας πείσει πως η «γυναικεία υποταγή» κατά το σεξ ειναι ένα αρχέγονος κανόνας που μάλιστα προκύπτει από την ίδια την ανατομία μας. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι πως η διαδικασία της διείσδυση έχει απλα κατασκευαστεί μεσω αφηγημάτων ως μια πράξη επίθεσης, κατάκτησης και κυριαρχίας. Δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ κανείς γιατι ένας πέος που διεισδυει σε έναν κολπο έχει οτιδήποτε κυριαρχικό. Είναι απλά …ένα πέος που διεισδύει σε ένα κόλπο προσφέροντας αμοιβαία απόλαυση. Δεν είναι ούτε το ευρος κινήσεων ούτε η πρωτοβουλία του κατόχου του πέους που το κάνουν εγγενώς επιθετικό ή ενεργητικό καθώς αυτά μπορούν κάλλιστα να ανήκουν στ@ν κάτοχο του αιδοίου που θα μπορούσε να καβαλάει τ@ν στατικό κάτοχο πέους. Δεν είναι παρά μέσα από τη γώσσσα και τα πολιτισμικά αφηγήματα ή τις εικονες που συνοδεύουν συνειρμικά το σεξ που το πέος φαντάζει ως κατακτητής. Ας φανταστούμε μια γλώσσα που περιγράφει την πράξη από την μεριά του αιδοίου που «κατατρώει», «εξαφανίζει» ή «εγκολπώνει» το πέος και θα δούμε πόσο εύκολα μπορούν οι ρόλοι να αντιστραφούν.

Το μονο υποτακτικό λοιπόν στον να δέχεσαι διείσδυση ειναι ακριβώς οτι αυτό έχει ταυτιστει με τις γυναικες και το κατώτερο κοινωνικό στατους τους. Ειναι απλά η πατριαρχία που αποφασισε να αποδώσει στο ένα μέρος της σεξουαλικής πράξης τον «ενεργητικό» ρόλο καθιστώντας το άλλο «παθητικό», παρομοια με το να αποφασισουμε αυθαίρετα πως ειναι μονο η μία πλευρά του ψαλιδιού που κόβει.


Προς επιρρωση της «sex editor» χρησιμοποιείται ταυτολογικά άλλωστε η φωτογραφία μιας γυναικας που περιμένει παθητικά και καρτερικά την διείσδηση και αυτό αναμένεται να μας πεισει οτι η γυναικεια φύση είναι υποταγμένη. Στο μεταξύ στην εικόνα δεν βλέπουμε καν μια πραγματική γυναίκα αλλά ένα καρτούν, λίγη σημασία όμως έχει αυτό καθώς η εικόνα ειναι φτιαγμένη έτσι ώστε να ανασύρει από την μνήμα μας χιλιάδες ερωτικές εικόνες από ταινίες, τσόντες ή ερωτικά comics όπου το βαβράτο αρσενικό επιτίθεται ερωτικά στην αδύναμη, ξέπνοη κορασίδα.

Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να καταρρίψει αυτό τον «αρχέγονο κανόνα», ούτε το γεγονός οτι το σεξ δεν περιλαμβάνει πάντα διείσδυση, ούτε το γεγονός οτι δεν περιλαμβάνει πάντα έναν άντρα και μία γυναικα, ούτε το γεγονός ότι κάτοχος του πέους δεν είναι πάντα άντρας και κάτοχος του αιδοίου πάντα γυναίκα, ούτε οι χιλιάδες dominatrix που ικανοποιούν την αντρική σεξουαλική ανάγκη για υποταγή, ούτε καν ερωτικές πρακτικές ιδιαιτέρως δημοφιλείς, όπως το ballbusting -οι κλωτσιές στους ορχεις. Ακριβώς γιατί η «φύση» έχει κατασκευαστει έτσι πολιτισμικά ώστε να αποκλείει τις παραπάνω περιπτώσεις ως αφύσικες ή ακομα και «παρα φύσιν» και άρα όσα παραδείγματα και να φέρουμε αυτα θα είναι πάντοτε εξ ορισμού εκτός του εύρους της φύσης. Με λίγα λόγια, αν είστε γυναικες και δεν βιώνεται το σεξ ως υποταγή, ε τότε είσε κάποιου ειδους… ΥΠΕΡφυσικά όντα. Ή απλά λέτε ψέματα, πονηρούλες, η «sex editor» το ξέρει αυτό καλύτερα από εσας.


Τίποτα απο τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν οτι οι γυναικες δεν μπορούν να απολαμβάνουν τον υποτακτικό ρόλο στο σεξ ούτε ότι αυτό αντιβαίνει κάποια φεμινστική αρχή -αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτό ειναι ακριβώς «ρόλος» και ο ρόλος προκύπτει από καποιο προυπάρχον σενάριο. Σημαίνει απλά ότι το σεξ στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν αποτελει ένα απλό βιολογικό γεγονός, αντιθέτως οι άνθρωποι έχοντας την δυνατότητα φαντασιώσεων μπορούν να αντλούν ηδονή ακριβώς από τα πολιτισμικά αφηγήματα που συνοδεύουν την σεξουαλική πράξη. Αυτό το γνωρίζει κατά βαθος η συγγραφέας και γι αυτό θεωρεί απαραίτητα και το παιχνίδι του μυαλού αφού η αυτονομία των σωμάτων που επικαλείται ξέρει καλά ότι δεν αρκεί. Στην φύση άλλωστε δεν υπάρχουν ούτε στρινγάκια, ούτε σέξι εσώρουχα, ούτε τα λοιπά αξεσουάρ που μπορούν να συνοδεύσουν το σεξ, αυτό δεν σημαίνει οτι αυτά δεν μπορούν να επιδράσουν πάνω στα άτομα συνειρμικά. Ένα σεξι εσώρουχο ή μια σεξι πόζα μπορεί να ερεθίσει το ίδιο το υποκείμενο αλλα και τ@ν παρτενερ του, δεν χρειάζεται να το ανάγουμε κι αυτό σε κάποιο «αρεχόγονο κανόνα» γιατι το τι θεωρειται «σεξι» σε κάθε εποχή αλλάζει, ακριβώς επειδή δεν έχει σχέση με την βιολογία. Η ζαρτιέρα πχ θεωρείται σεξι γιατί έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη εποχή (προ καλσόν) και η συγκεκριμένη εποχή έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη επιτέλεση της θηλυκότητας -ξέρετε, τότε που οι γυναικες «ηξεραν να ειναι γυναικες» αλλά μετά το ξέχασαν.


Το πρόβλημα του φεμινσμού λοιπόν δεν είναι η γυναικεία υποταγή κατά το σεξ -ό,τι και να σημαίνει αυτό- αλλα το γεγονός οτι το σεξ, ώς ένας προνομιακός τόπος κατασκευής της έμφυλης διαφοράς στην πατριαρχία, χρησιμποιείται εσκεμμένα για να εξάγει συμπεράσματα γενικά για την γυναικεία ή αντρική φύση και μετά να τα γενικεύσει επιβάλλοντας σχέσεις ιεραρχίας τύπου «αφού οι γυναικα γουσταρει να σκύβει κατά το σεξ σίγουρα είναι στη ανθρώπινη φύση να μένει μακριά από την πολιτική και να αφήνει άντρες να αποφασίζουν για την μοίρα της ενώ αυτή ασχολείται με ξεσκόνισμα και στιφάδο». Σε δεύτερο επίπεδο βέβαια, πρόβλημα αποτελεί και η γενικευτική αντιμετώπιση των γυναικειων επιθυμιών γιατί οταν τόσοι πολλοί άντρες νομίζουν εξαιτίας τέτοιων άρθρων οτι ξέρουν καλύτερα τι θέλει μια γυναικα από την ίδια, είναι ακριβώς ο λόγος που είναι κακοι στο σε

Ο Μύθος της Πρώην που Χρησιμοποιεί το Παιδί Εκδικητικά ως Δικαιολογία για την Αντρική Βια

Ειναι ενδεικτικό το πως κάθε φορά που ένας άντρας ασκεί βία σε μια γυναικα το ερώτημα μετατοπίζεται στο τι μπορεί να έκανε εκείνη για να το προκαλέσει. Το άρθρο βέβαια δεν κάνει την παραμικρή νύξη για την αιτία της σύγκρουσης, δόξα τω Θεώ όμως υπάρχουν πάρα πολλά πολιτισμικά σενάρια πρόχειρα στα οποία μπορούν να ανατρέξουν οι σχολιαστ@ς προκειμένου να δικαιολογήσουν την πράξη -γιατί φυσικά το πιο σημαντικό είναι να καταλάβουμε ΓΙΑΤΙ ο άντρας μπορεί να έφτασε σε αυτό το σημείο, λες και η πατριαρχία και το entitlement και το μίσος προς τις γυναίκες που καλλιεργεί δεν αποτελεί επαρκή αιτία.

Το αφήγημα της γκρινιάρας συζύγου όπως και το αφήγημα της μέγαιρας πρώην που στερεί εκδικητικά το παιδί από τον άντρα υπάρχουν ακριβώς για να δαιμονοποιούν τις γυναικες και να δικαιολογούν την άσκηση βίας. Στην πραγματικότητα ΚΑΝΕΝΑΣ άντρας που χτυπάει την πρώην ή νυν γυναίκα του δεν αξίζει να δει το παιδί του -ούτε και κανέναν άλλον εδώ που τα λέμε. Δεν είναι ούτε καλός πατέρας ούτε καλός σύζυγος ούτε καν καλός άνθρωπος και η κουτοπόνηρη προσπάθεια να τα διαχωρίσουμε τον σύζυγο από τον πατέρα λες και η κακοποίηση των γυναικών δεν λέει κατι γενικά για αυτό που την ασκεί αλλά μόνο για την σχέση του με το θύμα δεν περνάει πια απαρατήρητη.
Επίσης να διευκρινίσουμε πως ο γονός που έχει την αποκλειστική επιμέλεια δεν έχει το παιδί «στην κατοχή του» γιατί το παιδί δεν είναι ιδιοκτησία να το έχεις στην κατοχή σου, ούτε τρόπαιο που κερδίζει κάποιος -η επιμέλεια αποδιδεται με βάση το συμφέρον του ίδιου του παιδιού. Η αποκλειστική επιμέλεια σημαίνει περισσότερες ευθύνες και περισσότερα οικονομικά και ψυχολογικά βάρη όπως και φυσικά μια τεράστια επένδυση χρόνου.

Και να θυμηθούμε εδώ μερικές μαρτυρίες γυναικών στα Φεμινιστικά Παραληρήματα που δείχνουν την άλλη πλευρά του αφηγήματος αυτού, όπου αντιθέτως το παιδί χρησιμοποιείται εκδικητικά από τον σύζυγο για να ελέγχει τη πρώην γυναίκα του, οπου γυναίκες αναγκάζονται να βρίσκονται σε επαφή με τον κακοποιητή τους και να πιέζουν και να παρακαλούν διαρκώς για την διατροφή λες και είναι bonus για τις ίδιες ενώ παράλληλα κατηγορύνται ακόμα και όταν πηγαίνουν μια συνεχόμενη βδομάδα διακοπές:#Feminist_Rants_348 #feminist_rants_2852 #feminist_rants_2404
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2311789532416925
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2544692609126615
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2464186270510583

Γιατί Συνεχίζουμε να Πιστεύουμε ότι οι Γυναίκες λένε Ψέματα;

H Emily Ratajkowski, ένα από τα πλουσιότερα, διασημότερα και πιο επιτυχημένα μοντέλα στον κόσμο, καταγγέλει σεξουαλική κακοποίηση από φωτογράφο στο παρελθόν αλλά για το μέσο μισογυνικό σκουπίδι είναι πιο πιθανό να το κάνει απλά για την φήμη και την αποζημίωση από το απλά να λέει την αλήθεια -λες και είπε κάτι απίστευτο και απίθανο όπως ότι την απήγαγαν εξωγήινοι. Είναι βέβαια πολύ εύκολο να απαξιώσουμε το βίωμα μιας γυναικας και να την βγάλουμε «τρελή», ψέυτρα, εκδικητική όταν όλη η κοινωνία προσπαθεί να μας πείσει με χιλιάδες τρόπους -ανάμεσα στους οποίους και «αθώα» αστειάκια»- ότι οι γυναίκες είναι ύπουλες, αναποφάσιστες, φαντασιόπληκτες, υπερβολικές, «δεν ξέρουν τι θέλουν» και αλλάζουν γνώμη συνέχεια. Οι απεικονίσεις αυτες των γυναικών εξυπηρετούν ακριβώς στο να μειώνεται η αξιοπιστία τους με αποτέλεσμα ο λόγος τους και η μαρτυρία τους να μην έχει ποτέ ποτέ όση αξία έχει ενός άντρα ακόμα και όταν δεν φαίνεται να έχει ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο να πει ψέματα.

To οτι το καταγγέλει 8 χρόνια μετά βέβαια δεν σημαίνει ούτε ότι το ξέχασε στο ενδιάμεσο ούτε ότι λέει ψέματα. Σημαίνει οτι είναι πιο εύκολο για μία γυναίκα αφού έχει ξεπεράσει το τραύμα που της άφησε η κακοποιήση, να την καταγγείλει όταν πλέον ο άντρας που την κακοποίησε δεν μπορεί να ανακόψει την καριέρα της ή γενικά έχει μειωθεί η εξουσία του πάνω της αλλά και όταν οι κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησε το κίνημα του #Metoo το κάνουν πιο πιθανό να γίνει πιστευτή. Η Emily Ratajkowski χρησιμοποιεί δηλαδή το προνόμιό της για να μιλήσει για ένα γεγονός που βιώνουν χιλιάδες γυναικες, φανταστείτε όμως πόσες φτωχότερες και ασημότερες αποθαρρύνονται από την καταγγελία ακριβώς επειδή φοβούνται τις επιπτώσεις και επειδή θα κατηγορηθούν οτι το κάνουν για τα λεφτά και τη διασημότητα -γιατί όλες ξέρουμε τι ευχάριστη διασημότητα κερδίζεις όταν καταγγέλεις έναν ισχυρό άντρα.

Αλήθεια, όλα αυτά τα άσημα θύματα του Bill Cosby και άλλων διάσημων τα θυμάται ονομαστικά κανείς ή τσάμπα τον κατείγγειλαν για την φήμη και την δόξα που θα αποκτούσαν?

Δημόσιες Τουαλέτες και Έμφυλα Στερεότυπα

τουαλετες 3 σε 1
Η σήμανση του έμφυλου διαχωρισμού στις τουαλέτες είναι ευκαιρία να βγουν στην φόρα διάφορα έμφυλα στερεότυπα και αντιλήψεις ακριβώς λόγω του αφαιρετικού και μινιμαλιστικού τρόπου που απεικονίζει τα φύλα.
Στην πρώτη φωτογραφία για παράδειγμα. για το εξαρχειώτικο αυτό μαγαζί, οι γυναίκες μιλάνε πολύ. Ο μύθος αυτός, τον οποίο έχω αναλύσει σε αυτό το κείμενο (https://avmag.gr/105792/105792/) βασίζεται στο επιβεβαιωμένο από πειράματα γεγονός πως οι άντρες, προτιμώντας τις γυναικες σιωπηλές, τις εκλαβάνουν ως φλύαρες ακόμα και όταν μιλάνε εξίσου ή και λιγότερο από τους άντρες. Υπενθυμίζοντας τους λοιπόν ότι μιλάνε υπερβολικά στην ουσία τις εγκαλούν στη σιωπή, τους λένε εμμέσως να το βουλώσουν.
Στη δεύτερη δεξιά φωτογραφία η σήμανση αναπαράγει την ιδέα οτι οι άντρες είναι φτιαγμένοι για μεγαλεία (λογοπαίγνιο με το epic shit) ενώ γυναίκες θα πρέπει να χαίρονται απλά που χάνουν βάρος ως το μέγιστο επιτευγμά τους. Αυτό αποτελεί μια ατόφια έκφραση χοντροφοβίας που δεν μπορεί να διακιολογηθεί καν, όπως κάνει συνήθως, με το επιχείρημα της υγείας καθώς η σημανση δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένες γυναίκες αλλά σε ΌΛΕΣ τις γυναικες, ακόμα και αυτές που είναι ήδη αδύνατες. ΟΛΕΣ οι γυναίκες θα πρέπει να χαίρονται που χάνουν βάρος -ακόμα και αν δεν αδυνατίζουν πραγματικά χάνοντας λίπος γιατί οι γυναίκες είναι και χαζές συν τοις άλλοις και θέλουν απλά να βλέπουν χαμηλότερα νούμερα στη ζυγαριά. Λαμβάνοντας ως δεδομένο οτι όλες οι γυναίκες είναι σε μία διαρκή προσπάθεια απώλειας βάρους και σε μια μόνιμη δίαιτα, η πατριαρχία όχι μόνο απεικονίζει τις γυναίκες ως «επιφανειακές», «ματαιόδοξες» και «υστερικές» με την εμφάνισή τους αλλά καλλιεργεί και καθαυτή την επιθυμία της απώλειας βάρους τραβώντας την προσοχή στο σώμα τους και κάνοντας τις να έχουν συνεχώς επίγνωση του βάρους τους. Είναι σαν να τους ψιθυρίζει συνέχεια στο αυτί «όλες οι γυναίκες θέλουν να είναι πιο αδύνατες, μήπως εσύ δεν είσαι γυναίκα αν δε θες;».
Στην τελευταία φωτογραφία, οι άντρες αναπαρίστανται με ένα απλό «ανθρωπάκι» από αυτά που βλέπουμε και στα φανάρια, ενώ οι γυναίκες με την φωτογραφία ενός pin-up girl, την μορφή ενός σέξι, χυμώδους κοριτσιού. Ο άντρας δηλαδή αντιπροσωπεύεται από αυτό που έχουμε μάθει να θεωρούμε ως την οικουμενική μορφή του ανθρώπου, ο default άνθρωπος, το ουδέτερο υποκείμενο ενώ η γυναίκα από την τέρψη της αντρικής ματιάς. Η σήμανση αυτή ουσιαστικά μας λέει ότι ο άντρας είναι το οικουμενικό υποκείμενο ενώ γυναίκα είναι απλά η ωραία γκόμενα (ωραίας πως την θεωρούν οι άντρες), καθιστώντας τις γυναίκες που δεν συμβαδίζουν με τα πατριαρχικά στερεότυπα απλά αόρατες ή μη-γυναίκες. Η υπερ-σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος έτσι ταυτίζεται με το ίδιο της το φύλο ενώ ο άντρας παραμένει unmarked γιατι δεν προσδιορίζεται αντίστοιχα από την γυναικεια ματιά αλλά υπάρχει αυτόνομος και αυτούσιος, ως ανεξάρτητο υποκείμενο που δεν προσδιορίζεται από τίποτα πέρα από τον εαυτό του.

Η Αναλογία Αντρών-Γυναικών

Α-ΜALEΟι Ελληνάρες Φασίστες μπορεί να παθαίνουν ισλαμοφοβικές κρίσεις και να κατηγορούν το Ισλαμ ως πιο μισογυνικό αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν ακράδαντα οτι τους αξίζουν και τους αναλογούν 72 παρθενες. Έχουν χάψει βλέπετε τον μύθο πως οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες και η λειψανδρία θα μας αναγκάσει αργά η γρήγορα να συνετιστούμε και να συμβιβαστούμε με έναν αντρούλη που θα μοιραζόμαστε με τις άλλες 71 παρθένες. Σου λένε, αυτές έχουν το φεμινισμό και τις γάτες τους αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τον σπάνιο σα διαμάντι Α male οπως εμείς και όταν πάρουνε χαμπάρι ότι δεν βγαίνουν για όλες, θα παρατήσουν τον φεμινισμό, θα ρίξουν τα στάνταρ τους και θα παρακαλάνε για γάμο.

Το ότι οι γυναίκες αποτελούν υπερδιπλάσιο τμήμα του ανθρώπινου πληθυσμού και γι αυτό βρισκόμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ μας για τα μάτια τους είναι από τους πιο επίμονους μύθους που έχω συναντήσει. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι κάποιοι άντρες απλά φαντασιώνονται τόσο επίμονα γυνάικες που θα μαλλιοτραβιουνται για πάρτη τους που το έχουν πιστέψει ή είναι μια εσκεμμένη πατριαρχική προπαγάνδα πάντως είναι πάρα μα πάρα πολύ εύκολα να διαψευστεί. Ο άντρες είναι συνήθως στις νεαρότερες ηλικίες ελαφρώς περισσότεροι από τις γυναίκες γιατί γεννιούνται σχεδόν 105 άντρες για κάθε 100 γυναίκες. Η αναλογία αυτή αρχίζει να αλλάζει ελαφριά όσο αυξάνεται η ηλικιακή κατηγορία κυρίως επειδή οι άντρες πεθαίνουν νωρίτερα από τις γυναίκες -εξου και ο σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός των γυναικών χηρών από τους άντρες. Επομένως, συμβαίνει συχνά σε αρκετές χώρες οι γυναίκες να είναι ελαφρώς περισσότερες στο σύνολο του πληθυσμού επειδή επηρεάζουν τον μέσο όρο οι μεγαλύτερες ηλικίες στις οποίες οι γυναίκες είναι συνήθως όντως περισσότερες. Ωστόσο, σύμφωνα με το Wikipedia, «η αναλογία φύλων για τον παγκόσμιο πληθυσμό είναι 101 άντρες για 100 γυναίκες»**. Υπάρχουν βέβαια και οι χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα όπου η δυσαναλογία αντρών και γυναικών είναι τόσο μεγάλη που αποτελεί απτό κοινωνικό πρόβλημα καθώς ενα σημαντικό κομμάτι του αντρικού πληθυσμού μένει αναγκαστικά ανύπαντρο λόγω της έλλειψης γυναικών (συγχωρέστε την ετεροκανονικότητα της ανάλυσης εδώ). Στην Ελλάδα συγκεκριμένα,σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός είναι αρκετά ισορροπημένος, με τους άντρες ελάχιστα περισσότερους από τις γυναίκες στις ηλικίες μέχρι τα 40, όπως δείχνει και η πληθυσμιακή πυραμίδα αντρών/γυναικών ανά ηλικιακή κατηγορία που έχω επισυνάψει στα σχόλια.

Για να μην τα πολυλογώ: όχι ΔΕΝ υπάρχουν «υπερδιπλάσιες» γυναίκες σε σχέση τους άντρες, αυτοί είναι περισσότεροι, αλλά ακόμα και αν ήταν έτσι θα προτιμούσαμε μια φτωχή πλην τίμια, χοντρή και φαλακρή γάτα αντί για τους καραγκιόζηδες που γράφουν τέτοιες γελοιότητες. Και όχι, παλιά οι γυναίκες δεν επέλεγαν άντρες για την καλή τους την καρδιά, τους επέλεγαν γιατί κυριολεκτικά διαφορετικά δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν.

Για ανθρώπους πάντως που καυχιούνται πως καταστρέφουν τον φεμινισμό με fAcTs AnD LoGiC δεν τα πάνε τόσο καλά με αυτά.

*https://en.wikipedia.org/wiki/Sex_ratio
**https://en.wikipedia.org/wiki/Human_sex_ratio

Η Σεξουαλική Απάθεια των Γυναικών

απιστια

Είναι γεγονός οτί η γυναικεία και η αντρική απιστία αντιμετωπίζονται πολύ διαφορετικά από την πατριαρχία εδώ και αιώνες. Η αντρική απιστία όταν δεν επικροτείται αντιμετωπίζεται με κατανόηση ενώ η γυναικεία αρκεί για να χαρακτηριστεί η άπιστη και όλες οι γυναικες «πουτ@νες». Η διαφορά αυτή έχει σχέση με το πως κατασκευάζεται κοινωνικά η γυναικεία σεξουαλικότητα από την πατριαρχία. Η σεξουαλικότητα αυτή είναι στην ουσία μία μη-σεξουαλικότητα, δηλαδή θεωρείται οτι χαρακτηρίζεται από την απουσία έντονης σεξουαλικής επιθυμίας αφού το σεξ για τις γυναικές εξυπηρετεί υποτίθεται καθαρά αναπαραγωγικούς σκοπούς και κινείται από την «βιολογική ανάγκη» τους να γίνουν μητέρες. Αντιθέτως ο άντρας θεωρείται εγγενώς σεξουαλικός και η λιμπίντο του ακόρεστη, με αποτέλεσμα να δικαιολογούνται και τα σεξουαλικά εγκλήματα από άντρες και η απιστία του σε μία συμφωνημένα μονογαμική σχέση. Η γυναίκα «δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει ανικανοποίητη για να ψάχνει αλλου» γιατί όπως θα σας διαβεβαιώσουν εκατομμύρια άντρες που δεν έχουν χαρίσει σε γυναίκες ούτε έναν οργασμο, οι ίδιοι χρειάζεται να καταβάλλουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια στο 8 λεπτό σεξ που θα κάνουν και αυτό θα μας αρκέσει για να έχουμε πολλαπλούς οργασμούς και να μας μείνουν αξέχαστοι.

Η ταύτιση του άντρα με την σεξουαλικότητα και της γυναίκας με την σεξουαλική απάθεια ή αδιαφορία είναι κατασκεύασμα της Βικτωριανής εποχής καθως ως τότε οι γυναικες θεωρούνταν ΠΙΟ σεξουαλικά ακόρεστες και άρα πιο αμαρτωλές και επικίνδυνες από τους άντρες. Όπως αναλύεται και στο ακαδημαικό άρθρο «Passionlessness: An Interpretation of Victorian Sexual Ideology, 1790-1850» οι γυναίκες αγκάλιασαν την νέα αυτή προσέγγιση ελπίζοντας οτι αυτό θα τις ανυψώσει ηθικά αφαιρώντας τους το αιώνια στίγμα της Εύας και της έκπτωσης από τον Παράδεισο και θα της χρήσει ως άξιες συντρόφους των αντρών ως ηθικό μπούσουλά τους. Οπως πλεον γνωρίζουμε τελικά αυτό δεν λειτούργησε συνολικά υπέρ τους αν και βοήθησε μια μειοψηφία λευκών προνομιούχων γυναικών να αναγνωριστούν ως διανοητικά πλάσματα αλλά και να να περιορίσουν τις σεξουαλικές επαφές και αρα τον αριθμό των παιδιών τους. Η διαγραφή ομως της γυναικείας σεξουαλικότητας απλά την έκανε κτήμα της αντρικής αφού οι γυναίκες θεωρείται οτι δεν υπάρχουν αυτόνομα ως σεξουαλικά υποκείμενα.

https://www.jstor.org/stable/3173022?seq=1