Ο Μύθος της «Trophy Wife»

Η πατριαρχία λέει στον άντρα «γίνε πλούσιος και πετυχημένος ώστε να μπορεις να αγοράσεις μια γυναίκα, μια γυναίκα που θα αποτελεί το τέλειο ερωτικό αντικείμενο: όχι μονο όμορφη αλλά και νέα, άπειρη, εύπλαστη, πεθήνια».


Η πατριαρχία δηλδή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη σχέση εξουσίας που πηγάζει απο το χρήμα των αντρών έναντι των γυναικών. Ίσα ίσα που το προτάσσει ως στόχο. Έτσι ο πατριαρχικός άντρας ονειρεύεται χρήματα και επιτυχια ακριβώς επειδή το πατριαρχικό αφήγημα του υπόσχεται γυναικες -γυναικες αντικείμενα, δλδ ακριβώς όπως πρέπει να ειναι οι γυναικες. Και ενώ λοιπόν οι ίδιοι επιθυμουν την απόκτηση κεφαλαίου με σκοπό να την εξαργυρώσουν, ανάμεσα σε άλλα, με την απόκτηση γυνακών που θα λειτουργούν ως τρόπαια η πατριαρχία αναλώνεται στην ενασχόληση με όλες αυτές τις γυναικες που ψάχνουν άντρες με χρήματα και τις απαξιώνει ως ‘πουτάνες», «gold diggers» κτλ.

Στην καρδιά της πατριαρχιας δηλαδή βρίσκεται μια αντίφαση: ο άντρας είναι πλήρως αποδεκτό να αποζητά να «αγοράσει» γυναικες με τα λεφτά του αλλά το χειρότερο που μπορει να κάνει μια γυναίκα είναι να αποδεχτεί ένα τέτοιο deal. H γυναίκα δλδ είναι εξαρχής καταδικασμένη σε μια σχέση που ενώ θεωρείται αποδεκτή, η ίδια και μόνο η ίδια θα δαιμονοποιείται. Ας μην γελιόμαστε επομένως, οι γυναίκες δεν «εκμεταλλεύονται» τους πλούσιους άντρες όπως αρέσκεται να το παρουσιάζει η πατριαρχία, είναι οι άντρες που εισέρχονται οικοθελώς σε τέτοιου είδους σχέσεις θεωρώντας τις μάλιστα το απάυγασμα της επιτυχιας τους. Όταν ακούτε λοιπόν άντρα να λυσσάει για τις γυναικες που θέλουν μονο άντρες με λεφτά, αυτό για το οποίο πράγματι λυσσάει είναι που δεν είναι ο ίδιος άντρας με λεφτά.


Εδώ να πούμε και ότι η νύφη που αναφέρεται στο άρθρο πάμπλουτη είναι κι αυτή γιατί στην πράξη οι πλούσιοι άνθρωποι παντρεύονται συνήθως μεταξύ τους και δεν σκάνε για το ποιος θα πληρώσει στο πρώτο ραντεβού για να κλαίνε τα 10 ευρώ που έδωσαν για το κοκτέιλ και δεν πήδηξαν. Όπως το θέτει και η έρευνα που αναφέρεται στο άρθρο της Guardian: «H McClintoc βρήκε πως η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριων παντρευονται σύμφωνα με την ομοιοτητα, επομένως οι πιο πετυχημένοι άντρες παντρεύονται τις πιο πετυχημένες γυναικες και, αναμενόμενα, οι πιο εμαφνίσιμοι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται μεταξύ τους» κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ζευγάρι της φωτογραφιας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις νέες κοινωνικές συνθηκες καθώς, όπως το θετει το ίδιο άρθρο «ενώ παλιότερα οι γιατροί θα παντρεύονταν νοσοκόμες και τα αφεντικά τις γραμματέες τους, τώρα οι γιατροί τείνουν να παντρεύονται άλλους γιατρούς και τα αφεντικά άλλα αφεντικά».


Ο φτωχός άντρας όμως εξακολουθεί να ονειρεύεται φράγκα και να πλάθει φαντασιώσεις εκδίκησεις γιατι νομίζει ότι αυτά είναι το πρόβλημα στις αποτυχημένες σχέσεις του και την μίζερη ζωουλα του


https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jun/24/myth-trophy-wife-inaccurate-demeaning

H Γυναικεία Υποταγή στο Σεξ ως «Αρχέγονος Κανόνας»

Το πατριαρχικό οικοδομημα που πλασάρει πολιτισμικές κατασκευες ως «φυση» ειναι τόσο εύθραυστο που απειλείται με κατάρρευση ανά πάσα στιγμή από τις φεμινιστικές θεωρίες και οποιουδήποτε είδους ανάλυση. Η συντάκτρια ς το γνωρίζει αυτο και κάνει εμφανή την απειλη από τις πρωτες λέξεις σπεύδοντας να μας αποτρέψει από τονα σκεφτούμε κριτικά. Η πατριαρχία άλλωστε βασίζεται αποκλειστικά στο truthiness που αποπνεει-αυτή την ιδιότητα να φαντάζει αληθινή στην καρδιά μας ακόμα και οταν δεν επιβεβαιώνεται από την εμπειρία ή την λογική μας. Ειναι περισσότερο η επικληση στο συναίσθημα που την στηρίζει παρα οι θεωρίες -οι θεωρίες αντιθέτως είναι ανταγωνιστικές κι αυτό φαίνεται να αγχώνει την συντάκτρια που σπευδει να επιτεθει στον φεμινισμό. Μονο όπλο εναντίον τους είναι μεγαλόστομες φράσεις όπως ο «αρεχόγονος κανόνας», η δύναμη της εικονας και η τάση να λειτουργει αυτο-επιβεβαιωτικά με αναφορά σε άλλα πατριαρχικά αφηγήματα.


Αν αποφασίσουμε βέβαια -και η σύγχρονη κοινωλογία έχει αφιερώσει πολλή βιβλιογραφία σε αυτο- να εξετάσουμε την ίδια την έννοια της «φύσης» θα δούμε εύκολα πως αποτελεί κι αυτή μια κοινωνική κατασκευή ιδωμένη από την σκοπιά της εκάστοτε κουλτούρας με σκοπό την εδραίωση σχέσων κυριαρχίας. Και πουθενά δεν ειναι αυτο περισσότερο εμφανές από το φύλο και μάλιστα την ίδια την σεξουαλική πράξη. Η συγγραφέας προσπαθεί να μας πείσει πως η «γυναικεία υποταγή» κατά το σεξ ειναι ένα αρχέγονος κανόνας που μάλιστα προκύπτει από την ίδια την ανατομία μας. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι πως η διαδικασία της διείσδυση έχει απλα κατασκευαστεί μεσω αφηγημάτων ως μια πράξη επίθεσης, κατάκτησης και κυριαρχίας. Δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ κανείς γιατι ένας πέος που διεισδυει σε έναν κολπο έχει οτιδήποτε κυριαρχικό. Είναι απλά …ένα πέος που διεισδύει σε ένα κόλπο προσφέροντας αμοιβαία απόλαυση. Δεν είναι ούτε το ευρος κινήσεων ούτε η πρωτοβουλία του κατόχου του πέους που το κάνουν εγγενώς επιθετικό ή ενεργητικό καθώς αυτά μπορούν κάλλιστα να ανήκουν στ@ν κάτοχο του αιδοίου που θα μπορούσε να καβαλάει τ@ν στατικό κάτοχο πέους. Δεν είναι παρά μέσα από τη γώσσσα και τα πολιτισμικά αφηγήματα ή τις εικονες που συνοδεύουν συνειρμικά το σεξ που το πέος φαντάζει ως κατακτητής. Ας φανταστούμε μια γλώσσα που περιγράφει την πράξη από την μεριά του αιδοίου που «κατατρώει», «εξαφανίζει» ή «εγκολπώνει» το πέος και θα δούμε πόσο εύκολα μπορούν οι ρόλοι να αντιστραφούν.

Το μονο υποτακτικό λοιπόν στον να δέχεσαι διείσδυση ειναι ακριβώς οτι αυτό έχει ταυτιστει με τις γυναικες και το κατώτερο κοινωνικό στατους τους. Ειναι απλά η πατριαρχία που αποφασισε να αποδώσει στο ένα μέρος της σεξουαλικής πράξης τον «ενεργητικό» ρόλο καθιστώντας το άλλο «παθητικό», παρομοια με το να αποφασισουμε αυθαίρετα πως ειναι μονο η μία πλευρά του ψαλιδιού που κόβει.


Προς επιρρωση της «sex editor» χρησιμοποιείται ταυτολογικά άλλωστε η φωτογραφία μιας γυναικας που περιμένει παθητικά και καρτερικά την διείσδηση και αυτό αναμένεται να μας πεισει οτι η γυναικεια φύση είναι υποταγμένη. Στο μεταξύ στην εικόνα δεν βλέπουμε καν μια πραγματική γυναίκα αλλά ένα καρτούν, λίγη σημασία όμως έχει αυτό καθώς η εικόνα ειναι φτιαγμένη έτσι ώστε να ανασύρει από την μνήμα μας χιλιάδες ερωτικές εικόνες από ταινίες, τσόντες ή ερωτικά comics όπου το βαβράτο αρσενικό επιτίθεται ερωτικά στην αδύναμη, ξέπνοη κορασίδα.

Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να καταρρίψει αυτό τον «αρχέγονο κανόνα», ούτε το γεγονός οτι το σεξ δεν περιλαμβάνει πάντα διείσδυση, ούτε το γεγονός οτι δεν περιλαμβάνει πάντα έναν άντρα και μία γυναικα, ούτε το γεγονός ότι κάτοχος του πέους δεν είναι πάντα άντρας και κάτοχος του αιδοίου πάντα γυναίκα, ούτε οι χιλιάδες dominatrix που ικανοποιούν την αντρική σεξουαλική ανάγκη για υποταγή, ούτε καν ερωτικές πρακτικές ιδιαιτέρως δημοφιλείς, όπως το ballbusting -οι κλωτσιές στους ορχεις. Ακριβώς γιατί η «φύση» έχει κατασκευαστει έτσι πολιτισμικά ώστε να αποκλείει τις παραπάνω περιπτώσεις ως αφύσικες ή ακομα και «παρα φύσιν» και άρα όσα παραδείγματα και να φέρουμε αυτα θα είναι πάντοτε εξ ορισμού εκτός του εύρους της φύσης. Με λίγα λόγια, αν είστε γυναικες και δεν βιώνεται το σεξ ως υποταγή, ε τότε είσε κάποιου ειδους… ΥΠΕΡφυσικά όντα. Ή απλά λέτε ψέματα, πονηρούλες, η «sex editor» το ξέρει αυτό καλύτερα από εσας.


Τίποτα απο τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν οτι οι γυναικες δεν μπορούν να απολαμβάνουν τον υποτακτικό ρόλο στο σεξ ούτε ότι αυτό αντιβαίνει κάποια φεμινστική αρχή -αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτό ειναι ακριβώς «ρόλος» και ο ρόλος προκύπτει από καποιο προυπάρχον σενάριο. Σημαίνει απλά ότι το σεξ στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν αποτελει ένα απλό βιολογικό γεγονός, αντιθέτως οι άνθρωποι έχοντας την δυνατότητα φαντασιώσεων μπορούν να αντλούν ηδονή ακριβώς από τα πολιτισμικά αφηγήματα που συνοδεύουν την σεξουαλική πράξη. Αυτό το γνωρίζει κατά βαθος η συγγραφέας και γι αυτό θεωρεί απαραίτητα και το παιχνίδι του μυαλού αφού η αυτονομία των σωμάτων που επικαλείται ξέρει καλά ότι δεν αρκεί. Στην φύση άλλωστε δεν υπάρχουν ούτε στρινγάκια, ούτε σέξι εσώρουχα, ούτε τα λοιπά αξεσουάρ που μπορούν να συνοδεύσουν το σεξ, αυτό δεν σημαίνει οτι αυτά δεν μπορούν να επιδράσουν πάνω στα άτομα συνειρμικά. Ένα σεξι εσώρουχο ή μια σεξι πόζα μπορεί να ερεθίσει το ίδιο το υποκείμενο αλλα και τ@ν παρτενερ του, δεν χρειάζεται να το ανάγουμε κι αυτό σε κάποιο «αρεχόγονο κανόνα» γιατι το τι θεωρειται «σεξι» σε κάθε εποχή αλλάζει, ακριβώς επειδή δεν έχει σχέση με την βιολογία. Η ζαρτιέρα πχ θεωρείται σεξι γιατί έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη εποχή (προ καλσόν) και η συγκεκριμένη εποχή έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη επιτέλεση της θηλυκότητας -ξέρετε, τότε που οι γυναικες «ηξεραν να ειναι γυναικες» αλλά μετά το ξέχασαν.


Το πρόβλημα του φεμινσμού λοιπόν δεν είναι η γυναικεία υποταγή κατά το σεξ -ό,τι και να σημαίνει αυτό- αλλα το γεγονός οτι το σεξ, ώς ένας προνομιακός τόπος κατασκευής της έμφυλης διαφοράς στην πατριαρχία, χρησιμποιείται εσκεμμένα για να εξάγει συμπεράσματα γενικά για την γυναικεία ή αντρική φύση και μετά να τα γενικεύσει επιβάλλοντας σχέσεις ιεραρχίας τύπου «αφού οι γυναικα γουσταρει να σκύβει κατά το σεξ σίγουρα είναι στη ανθρώπινη φύση να μένει μακριά από την πολιτική και να αφήνει άντρες να αποφασίζουν για την μοίρα της ενώ αυτή ασχολείται με ξεσκόνισμα και στιφάδο». Σε δεύτερο επίπεδο βέβαια, πρόβλημα αποτελεί και η γενικευτική αντιμετώπιση των γυναικειων επιθυμιών γιατί οταν τόσοι πολλοί άντρες νομίζουν εξαιτίας τέτοιων άρθρων οτι ξέρουν καλύτερα τι θέλει μια γυναικα από την ίδια, είναι ακριβώς ο λόγος που είναι κακοι στο σε

Ο Μύθος της Πρώην που Χρησιμοποιεί το Παιδί Εκδικητικά ως Δικαιολογία για την Αντρική Βια

Ειναι ενδεικτικό το πως κάθε φορά που ένας άντρας ασκεί βία σε μια γυναικα το ερώτημα μετατοπίζεται στο τι μπορεί να έκανε εκείνη για να το προκαλέσει. Το άρθρο βέβαια δεν κάνει την παραμικρή νύξη για την αιτία της σύγκρουσης, δόξα τω Θεώ όμως υπάρχουν πάρα πολλά πολιτισμικά σενάρια πρόχειρα στα οποία μπορούν να ανατρέξουν οι σχολιαστ@ς προκειμένου να δικαιολογήσουν την πράξη -γιατί φυσικά το πιο σημαντικό είναι να καταλάβουμε ΓΙΑΤΙ ο άντρας μπορεί να έφτασε σε αυτό το σημείο, λες και η πατριαρχία και το entitlement και το μίσος προς τις γυναίκες που καλλιεργεί δεν αποτελεί επαρκή αιτία.

Το αφήγημα της γκρινιάρας συζύγου όπως και το αφήγημα της μέγαιρας πρώην που στερεί εκδικητικά το παιδί από τον άντρα υπάρχουν ακριβώς για να δαιμονοποιούν τις γυναικες και να δικαιολογούν την άσκηση βίας. Στην πραγματικότητα ΚΑΝΕΝΑΣ άντρας που χτυπάει την πρώην ή νυν γυναίκα του δεν αξίζει να δει το παιδί του -ούτε και κανέναν άλλον εδώ που τα λέμε. Δεν είναι ούτε καλός πατέρας ούτε καλός σύζυγος ούτε καν καλός άνθρωπος και η κουτοπόνηρη προσπάθεια να τα διαχωρίσουμε τον σύζυγο από τον πατέρα λες και η κακοποίηση των γυναικών δεν λέει κατι γενικά για αυτό που την ασκεί αλλά μόνο για την σχέση του με το θύμα δεν περνάει πια απαρατήρητη.
Επίσης να διευκρινίσουμε πως ο γονός που έχει την αποκλειστική επιμέλεια δεν έχει το παιδί «στην κατοχή του» γιατί το παιδί δεν είναι ιδιοκτησία να το έχεις στην κατοχή σου, ούτε τρόπαιο που κερδίζει κάποιος -η επιμέλεια αποδιδεται με βάση το συμφέρον του ίδιου του παιδιού. Η αποκλειστική επιμέλεια σημαίνει περισσότερες ευθύνες και περισσότερα οικονομικά και ψυχολογικά βάρη όπως και φυσικά μια τεράστια επένδυση χρόνου.

Και να θυμηθούμε εδώ μερικές μαρτυρίες γυναικών στα Φεμινιστικά Παραληρήματα που δείχνουν την άλλη πλευρά του αφηγήματος αυτού, όπου αντιθέτως το παιδί χρησιμοποιείται εκδικητικά από τον σύζυγο για να ελέγχει τη πρώην γυναίκα του, οπου γυναίκες αναγκάζονται να βρίσκονται σε επαφή με τον κακοποιητή τους και να πιέζουν και να παρακαλούν διαρκώς για την διατροφή λες και είναι bonus για τις ίδιες ενώ παράλληλα κατηγορύνται ακόμα και όταν πηγαίνουν μια συνεχόμενη βδομάδα διακοπές:#Feminist_Rants_348 #feminist_rants_2852 #feminist_rants_2404
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2311789532416925
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2544692609126615
https://www.facebook.com/feminist.rants/posts/2464186270510583

Γιατί Συνεχίζουμε να Πιστεύουμε ότι οι Γυναίκες λένε Ψέματα;

H Emily Ratajkowski, ένα από τα πλουσιότερα, διασημότερα και πιο επιτυχημένα μοντέλα στον κόσμο, καταγγέλει σεξουαλική κακοποίηση από φωτογράφο στο παρελθόν αλλά για το μέσο μισογυνικό σκουπίδι είναι πιο πιθανό να το κάνει απλά για την φήμη και την αποζημίωση από το απλά να λέει την αλήθεια -λες και είπε κάτι απίστευτο και απίθανο όπως ότι την απήγαγαν εξωγήινοι. Είναι βέβαια πολύ εύκολο να απαξιώσουμε το βίωμα μιας γυναικας και να την βγάλουμε «τρελή», ψέυτρα, εκδικητική όταν όλη η κοινωνία προσπαθεί να μας πείσει με χιλιάδες τρόπους -ανάμεσα στους οποίους και «αθώα» αστειάκια»- ότι οι γυναίκες είναι ύπουλες, αναποφάσιστες, φαντασιόπληκτες, υπερβολικές, «δεν ξέρουν τι θέλουν» και αλλάζουν γνώμη συνέχεια. Οι απεικονίσεις αυτες των γυναικών εξυπηρετούν ακριβώς στο να μειώνεται η αξιοπιστία τους με αποτέλεσμα ο λόγος τους και η μαρτυρία τους να μην έχει ποτέ ποτέ όση αξία έχει ενός άντρα ακόμα και όταν δεν φαίνεται να έχει ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο να πει ψέματα.

To οτι το καταγγέλει 8 χρόνια μετά βέβαια δεν σημαίνει ούτε ότι το ξέχασε στο ενδιάμεσο ούτε ότι λέει ψέματα. Σημαίνει οτι είναι πιο εύκολο για μία γυναίκα αφού έχει ξεπεράσει το τραύμα που της άφησε η κακοποιήση, να την καταγγείλει όταν πλέον ο άντρας που την κακοποίησε δεν μπορεί να ανακόψει την καριέρα της ή γενικά έχει μειωθεί η εξουσία του πάνω της αλλά και όταν οι κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησε το κίνημα του #Metoo το κάνουν πιο πιθανό να γίνει πιστευτή. Η Emily Ratajkowski χρησιμοποιεί δηλαδή το προνόμιό της για να μιλήσει για ένα γεγονός που βιώνουν χιλιάδες γυναικες, φανταστείτε όμως πόσες φτωχότερες και ασημότερες αποθαρρύνονται από την καταγγελία ακριβώς επειδή φοβούνται τις επιπτώσεις και επειδή θα κατηγορηθούν οτι το κάνουν για τα λεφτά και τη διασημότητα -γιατί όλες ξέρουμε τι ευχάριστη διασημότητα κερδίζεις όταν καταγγέλεις έναν ισχυρό άντρα.

Αλήθεια, όλα αυτά τα άσημα θύματα του Bill Cosby και άλλων διάσημων τα θυμάται ονομαστικά κανείς ή τσάμπα τον κατείγγειλαν για την φήμη και την δόξα που θα αποκτούσαν?

Δημόσιες Τουαλέτες και Έμφυλα Στερεότυπα

τουαλετες 3 σε 1
Η σήμανση του έμφυλου διαχωρισμού στις τουαλέτες είναι ευκαιρία να βγουν στην φόρα διάφορα έμφυλα στερεότυπα και αντιλήψεις ακριβώς λόγω του αφαιρετικού και μινιμαλιστικού τρόπου που απεικονίζει τα φύλα.
Στην πρώτη φωτογραφία για παράδειγμα. για το εξαρχειώτικο αυτό μαγαζί, οι γυναίκες μιλάνε πολύ. Ο μύθος αυτός, τον οποίο έχω αναλύσει σε αυτό το κείμενο (https://avmag.gr/105792/105792/) βασίζεται στο επιβεβαιωμένο από πειράματα γεγονός πως οι άντρες, προτιμώντας τις γυναικες σιωπηλές, τις εκλαβάνουν ως φλύαρες ακόμα και όταν μιλάνε εξίσου ή και λιγότερο από τους άντρες. Υπενθυμίζοντας τους λοιπόν ότι μιλάνε υπερβολικά στην ουσία τις εγκαλούν στη σιωπή, τους λένε εμμέσως να το βουλώσουν.
Στη δεύτερη δεξιά φωτογραφία η σήμανση αναπαράγει την ιδέα οτι οι άντρες είναι φτιαγμένοι για μεγαλεία (λογοπαίγνιο με το epic shit) ενώ γυναίκες θα πρέπει να χαίρονται απλά που χάνουν βάρος ως το μέγιστο επιτευγμά τους. Αυτό αποτελεί μια ατόφια έκφραση χοντροφοβίας που δεν μπορεί να διακιολογηθεί καν, όπως κάνει συνήθως, με το επιχείρημα της υγείας καθώς η σημανση δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένες γυναίκες αλλά σε ΌΛΕΣ τις γυναικες, ακόμα και αυτές που είναι ήδη αδύνατες. ΟΛΕΣ οι γυναίκες θα πρέπει να χαίρονται που χάνουν βάρος -ακόμα και αν δεν αδυνατίζουν πραγματικά χάνοντας λίπος γιατί οι γυναίκες είναι και χαζές συν τοις άλλοις και θέλουν απλά να βλέπουν χαμηλότερα νούμερα στη ζυγαριά. Λαμβάνοντας ως δεδομένο οτι όλες οι γυναίκες είναι σε μία διαρκή προσπάθεια απώλειας βάρους και σε μια μόνιμη δίαιτα, η πατριαρχία όχι μόνο απεικονίζει τις γυναίκες ως «επιφανειακές», «ματαιόδοξες» και «υστερικές» με την εμφάνισή τους αλλά καλλιεργεί και καθαυτή την επιθυμία της απώλειας βάρους τραβώντας την προσοχή στο σώμα τους και κάνοντας τις να έχουν συνεχώς επίγνωση του βάρους τους. Είναι σαν να τους ψιθυρίζει συνέχεια στο αυτί «όλες οι γυναίκες θέλουν να είναι πιο αδύνατες, μήπως εσύ δεν είσαι γυναίκα αν δε θες;».
Στην τελευταία φωτογραφία, οι άντρες αναπαρίστανται με ένα απλό «ανθρωπάκι» από αυτά που βλέπουμε και στα φανάρια, ενώ οι γυναίκες με την φωτογραφία ενός pin-up girl, την μορφή ενός σέξι, χυμώδους κοριτσιού. Ο άντρας δηλαδή αντιπροσωπεύεται από αυτό που έχουμε μάθει να θεωρούμε ως την οικουμενική μορφή του ανθρώπου, ο default άνθρωπος, το ουδέτερο υποκείμενο ενώ η γυναίκα από την τέρψη της αντρικής ματιάς. Η σήμανση αυτή ουσιαστικά μας λέει ότι ο άντρας είναι το οικουμενικό υποκείμενο ενώ γυναίκα είναι απλά η ωραία γκόμενα (ωραίας πως την θεωρούν οι άντρες), καθιστώντας τις γυναίκες που δεν συμβαδίζουν με τα πατριαρχικά στερεότυπα απλά αόρατες ή μη-γυναίκες. Η υπερ-σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος έτσι ταυτίζεται με το ίδιο της το φύλο ενώ ο άντρας παραμένει unmarked γιατι δεν προσδιορίζεται αντίστοιχα από την γυναικεια ματιά αλλά υπάρχει αυτόνομος και αυτούσιος, ως ανεξάρτητο υποκείμενο που δεν προσδιορίζεται από τίποτα πέρα από τον εαυτό του.

Η Αναλογία Αντρών-Γυναικών

Α-ΜALEΟι Ελληνάρες Φασίστες μπορεί να παθαίνουν ισλαμοφοβικές κρίσεις και να κατηγορούν το Ισλαμ ως πιο μισογυνικό αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν ακράδαντα οτι τους αξίζουν και τους αναλογούν 72 παρθενες. Έχουν χάψει βλέπετε τον μύθο πως οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες και η λειψανδρία θα μας αναγκάσει αργά η γρήγορα να συνετιστούμε και να συμβιβαστούμε με έναν αντρούλη που θα μοιραζόμαστε με τις άλλες 71 παρθένες. Σου λένε, αυτές έχουν το φεμινισμό και τις γάτες τους αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τον σπάνιο σα διαμάντι Α male οπως εμείς και όταν πάρουνε χαμπάρι ότι δεν βγαίνουν για όλες, θα παρατήσουν τον φεμινισμό, θα ρίξουν τα στάνταρ τους και θα παρακαλάνε για γάμο.

Το ότι οι γυναίκες αποτελούν υπερδιπλάσιο τμήμα του ανθρώπινου πληθυσμού και γι αυτό βρισκόμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ μας για τα μάτια τους είναι από τους πιο επίμονους μύθους που έχω συναντήσει. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι κάποιοι άντρες απλά φαντασιώνονται τόσο επίμονα γυνάικες που θα μαλλιοτραβιουνται για πάρτη τους που το έχουν πιστέψει ή είναι μια εσκεμμένη πατριαρχική προπαγάνδα πάντως είναι πάρα μα πάρα πολύ εύκολα να διαψευστεί. Ο άντρες είναι συνήθως στις νεαρότερες ηλικίες ελαφρώς περισσότεροι από τις γυναίκες γιατί γεννιούνται σχεδόν 105 άντρες για κάθε 100 γυναίκες. Η αναλογία αυτή αρχίζει να αλλάζει ελαφριά όσο αυξάνεται η ηλικιακή κατηγορία κυρίως επειδή οι άντρες πεθαίνουν νωρίτερα από τις γυναίκες -εξου και ο σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός των γυναικών χηρών από τους άντρες. Επομένως, συμβαίνει συχνά σε αρκετές χώρες οι γυναίκες να είναι ελαφρώς περισσότερες στο σύνολο του πληθυσμού επειδή επηρεάζουν τον μέσο όρο οι μεγαλύτερες ηλικίες στις οποίες οι γυναίκες είναι συνήθως όντως περισσότερες. Ωστόσο, σύμφωνα με το Wikipedia, «η αναλογία φύλων για τον παγκόσμιο πληθυσμό είναι 101 άντρες για 100 γυναίκες»**. Υπάρχουν βέβαια και οι χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα όπου η δυσαναλογία αντρών και γυναικών είναι τόσο μεγάλη που αποτελεί απτό κοινωνικό πρόβλημα καθώς ενα σημαντικό κομμάτι του αντρικού πληθυσμού μένει αναγκαστικά ανύπαντρο λόγω της έλλειψης γυναικών (συγχωρέστε την ετεροκανονικότητα της ανάλυσης εδώ). Στην Ελλάδα συγκεκριμένα,σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθυσμός είναι αρκετά ισορροπημένος, με τους άντρες ελάχιστα περισσότερους από τις γυναίκες στις ηλικίες μέχρι τα 40, όπως δείχνει και η πληθυσμιακή πυραμίδα αντρών/γυναικών ανά ηλικιακή κατηγορία που έχω επισυνάψει στα σχόλια.

Για να μην τα πολυλογώ: όχι ΔΕΝ υπάρχουν «υπερδιπλάσιες» γυναίκες σε σχέση τους άντρες, αυτοί είναι περισσότεροι, αλλά ακόμα και αν ήταν έτσι θα προτιμούσαμε μια φτωχή πλην τίμια, χοντρή και φαλακρή γάτα αντί για τους καραγκιόζηδες που γράφουν τέτοιες γελοιότητες. Και όχι, παλιά οι γυναίκες δεν επέλεγαν άντρες για την καλή τους την καρδιά, τους επέλεγαν γιατί κυριολεκτικά διαφορετικά δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν.

Για ανθρώπους πάντως που καυχιούνται πως καταστρέφουν τον φεμινισμό με fAcTs AnD LoGiC δεν τα πάνε τόσο καλά με αυτά.

*https://en.wikipedia.org/wiki/Sex_ratio
**https://en.wikipedia.org/wiki/Human_sex_ratio

Η Σεξουαλική Απάθεια των Γυναικών

απιστια

Είναι γεγονός οτί η γυναικεία και η αντρική απιστία αντιμετωπίζονται πολύ διαφορετικά από την πατριαρχία εδώ και αιώνες. Η αντρική απιστία όταν δεν επικροτείται αντιμετωπίζεται με κατανόηση ενώ η γυναικεία αρκεί για να χαρακτηριστεί η άπιστη και όλες οι γυναικες «πουτ@νες». Η διαφορά αυτή έχει σχέση με το πως κατασκευάζεται κοινωνικά η γυναικεία σεξουαλικότητα από την πατριαρχία. Η σεξουαλικότητα αυτή είναι στην ουσία μία μη-σεξουαλικότητα, δηλαδή θεωρείται οτι χαρακτηρίζεται από την απουσία έντονης σεξουαλικής επιθυμίας αφού το σεξ για τις γυναικές εξυπηρετεί υποτίθεται καθαρά αναπαραγωγικούς σκοπούς και κινείται από την «βιολογική ανάγκη» τους να γίνουν μητέρες. Αντιθέτως ο άντρας θεωρείται εγγενώς σεξουαλικός και η λιμπίντο του ακόρεστη, με αποτέλεσμα να δικαιολογούνται και τα σεξουαλικά εγκλήματα από άντρες και η απιστία του σε μία συμφωνημένα μονογαμική σχέση. Η γυναίκα «δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει ανικανοποίητη για να ψάχνει αλλου» γιατί όπως θα σας διαβεβαιώσουν εκατομμύρια άντρες που δεν έχουν χαρίσει σε γυναίκες ούτε έναν οργασμο, οι ίδιοι χρειάζεται να καταβάλλουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια στο 8 λεπτό σεξ που θα κάνουν και αυτό θα μας αρκέσει για να έχουμε πολλαπλούς οργασμούς και να μας μείνουν αξέχαστοι.

Η ταύτιση του άντρα με την σεξουαλικότητα και της γυναίκας με την σεξουαλική απάθεια ή αδιαφορία είναι κατασκεύασμα της Βικτωριανής εποχής καθως ως τότε οι γυναικες θεωρούνταν ΠΙΟ σεξουαλικά ακόρεστες και άρα πιο αμαρτωλές και επικίνδυνες από τους άντρες. Όπως αναλύεται και στο ακαδημαικό άρθρο «Passionlessness: An Interpretation of Victorian Sexual Ideology, 1790-1850» οι γυναίκες αγκάλιασαν την νέα αυτή προσέγγιση ελπίζοντας οτι αυτό θα τις ανυψώσει ηθικά αφαιρώντας τους το αιώνια στίγμα της Εύας και της έκπτωσης από τον Παράδεισο και θα της χρήσει ως άξιες συντρόφους των αντρών ως ηθικό μπούσουλά τους. Οπως πλεον γνωρίζουμε τελικά αυτό δεν λειτούργησε συνολικά υπέρ τους αν και βοήθησε μια μειοψηφία λευκών προνομιούχων γυναικών να αναγνωριστούν ως διανοητικά πλάσματα αλλά και να να περιορίσουν τις σεξουαλικές επαφές και αρα τον αριθμό των παιδιών τους. Η διαγραφή ομως της γυναικείας σεξουαλικότητας απλά την έκανε κτήμα της αντρικής αφού οι γυναίκες θεωρείται οτι δεν υπάρχουν αυτόνομα ως σεξουαλικά υποκείμενα.

https://www.jstor.org/stable/3173022?seq=1

Η Γυναικεία Αντιζηλεία και ο Μύθος της «Αντροχωρίστρας»

τασος ζαγος

Θυμάστε τον τουρίστα στην Ζάκυνθο που δολοφονήθηκε απο την παρέα των Σέρβων μέσα σε 11 δευτερόλεπτα μετά από καβγά που ξεκίνησε με αφορμή μια selfie που έβγαλε μια σερβιτόρα μαζί του? Θυμάστε τους 2 Κρητικούς πριν λίγες βδομάδες που δολοφονήθηκαν μετά από λογομαχία? Θυμάστε ΟΛΟΥΣ εκείνους τους καβγάδες που έχουν ξεκίνήσει σε μπαρ, στο δρόμο, στο γήπεδο επειδή ένας άντρας στραβοκοίταξε έναν άλλο, λοξοκοίταξε την κοπέλα του, του έφαγε την θέση του παρκαρίσματος ή απλα φορούσε κασκόλ αντίπαλης ομάδας? Θυμάστε ολες εκείνες τις γυναικοκτονίες, οχι πολύ παλιά, μονο αυτο τον χρονο, που χαρακτηρίστηκαν από τα ΜΜΕ «εγκλήματα πάθους» επειδή μια γυναίκα χώρισε τον άντρα της και συνέχισε την ζωή της? Τις δολφονικές επιθεσεις των incels επειδή καμία γυναίκα δεν τους κάθεται τις θυμάστε?

Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν είδα να μιλάει κανείς για «αντρική αντιζηλεία» και για άντρες που φοβούνται οτι θα πεθάνουν μονοι τους, που μονο με την απειλή ξύλου νιώθουν ότι μπορούν να κρατήσουν μια γυναίκα αλλά δεν έχουν πρόβλημα με αυτό γιατί το προτιμούν από το να τους αφήσει εκείνη. Εκεί μιλάμε μονο για «αγάπη που του όπλισε το χέρι», νεύρα λόγω καραντίνας, και «αντρική τεστοστερόνη». Τι περίεργο ότι την μια και μοναδική περίπτωση επίθεσης απο γυναίκα σε γυναίκα που πήρε δημοσιότητα εδώ και χρονια την διογκώνουν τα Media κάνοντάς την σαπουνόπερα με πρωταγωνίστριες με καλλίγραμμα κορμία και εφαρμοστά παντελόνια. Και τι περίεργο πως ό,τι κάνουν οι γυναίκες, όσο σπάνιο και να είναι, οδηγεί τα μισογυνικα σκουπίδια σε βολικά συμπεράσματα που επιβεβαιώνουν τις πανηλίθιες, ψεκασμένες θεωρίες τους για να νιωσουν καλά με την μίζερη ζωούλα τους, ελπίζοντας οτι οταν φτάσει και το target group τους στα 35 θα αρχίσουν να μαλλιοτραβιούνται για πάρτη τους.

Το πιο περίεργο από όλα όμως είναι που τόσος κόσμος κάνει τον βλάκα και ότι δεν καταλαβαίνει τάχα την σύνδεση του συγκεκριμένου εγκλήματος με τον μισογυνισμό και την πατριαρχία. Λες και είναι σύμπτωση που η λέξη «αντροχωρίστρα» δεν έχει αρσενικό αντίστοιχο. Λες και το μίσος που καλλιεργείται εντατικά για το γυναικείο σώμα και την γυναικεία σεξουαλικότητα δεν έχει καμία σχέση και λες και οι γυναίκες δεν το απορροφούν. Λες και αιώνες δαιμονοποίησης της γυναικείας σεξουλικότητας, στην οποία αναφερόμαστε ως «πειρασμό», πειρασμό στον καημένο, αθώο άντρα που δεν μπορεί να αντισταθεί, δεν βρίσκονται στον πυρήνα του μισογυνισμού. Να μην ξεχάσουμε βέβαια οτι σε περίπτωση ερωτικών τριγώνων ο κερατωμένος άντρας στρέφει τη βία του τόσο εναντίον του εραστή όσο και εναντίον της συντρόφο του, η πατριαρχία όμως θέλει την απατημένη ή τελοσπάντων ζηλιάρα γυναίκα να τα βάζει πάντα με την ερωμένη αντιμετωπίζοντας τον άντρα σαν θύμα της πλεκτάνης της γιατί είναι πάντα δυσκολότερο να τα βάζεις με τον ισχυρό.

Που είναι οι φεμινίστριες? Εδώ ειναι εδώ και χρονια και φωνάζουν πως το slut shaming ειναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ για τις γυναίκες.

Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

Γιατί το Σποτάκι της Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας είναι Σεξιστικό

Διαβάζοντας ένα thread σχολίων και μάλιστα ανάμεσα σε άτομα εξοικειωμένα με τον φεμινισμό , παρατήρησα οτι η αντίληψη του σεξισμού δεν είναι πάντα αυτονόητη ούτε αυταπόδεικτη. Συνειδητοποίησα λοιπόν οτι στο σχετικό με το σποτάκι ποστ που έκανα ίσως θα έπρεπε να είχα επιμείνει περισσότερο σε αυτό το σημείο αντί να δώσω έμφαση στον μισογυνικο αντίλογο. Ας το κανω τώρα έστω και καθυστερημένα.
Ο σεξισμός λειτουργεί μέσω της αναπαραγωγής στερεοτύπων. Οσο περισσότερες φορές βλέπουμε να αναπαράγεται ένα στερεότυπο τόσο περισσότερο θεωρούμε οτι αυτό ειναι «φυσικό», αυτονόητο και συχνότερο από οτι όντως είναι. Στην προκειμένη περίπτωση στο στερεότυπο του λογικού άντρα και της ανεύθυνης γυναίκας πάει πολλούς αιώνες πίσω καθώς για αιώνες οι άντρες ταυτίζονται με τον ορθολογισμό και την ψυχραιμία και οι γυναίκες με το συναίσθημα και τον παρορμητισμό. Αυτό δεν είναι απλά ένα αθώο στερεότυπο είναι το βασικό επιχείρημα με το οποίο κρατούνται μακριά από θέσεις εξουσίας. Επιπλέον το κλισέ της γυναίκας με την «γλυκιά φωνή» που «κάνει ό,τι θέλει» τον άντρα δεν είναι απλά ένα αθώο στερεότυπο, είναι στην ουσία αντιστροφή της πραγματικότητας γιατι αν οι γυναίκες κάνουν τους άντρες ο,τι ήθελαν με την γλυκιά, λεπτή φωνούλα της μαλλον θα αντιμετώπιζαν λιγότερη βία και υποτίμηση απ’οτι αντιμετωπίζουν τώρα. Επομένος η εικόνα της γυναίκας που χρησιμοποιεί την θηλυκή φωνή της και κατ’επέκταση τη θηλυκότητα της για να ελέγξει τον άντρα και μαλιστα να τον κάνει να παραστρατήσει είναι τουλάχιστον όσο παλιά είναι η Παλαιά Διαθήκη και η λειτουργεία της εικόνας αυτής είναι ακριβώς να κατηγορούνται οι γυναίκες για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας -από την εκπτωση από τον Παράδεισο μέχρι τη διάδοση του κορονοιου, οπως ειδαμε και σε αρκετά ποστ στην αρχή της εμφάνισης κορουσμάτων.
Ωραια θα μου πείτε, κάποιες γύναίκες όμως, οπως και καποιοι άντρες, είναι ΟΝΤΩΣ συναισθηματικές, παρορμητικές και γενικά «χαζές» και οντως ελέγχουν τους άντρες τους. Απαγορεύεται να αναπαραστήσουμε τώρα και για πάντα οποιαδήποτε γυναικα έτσι?! Κοίτα να δεις, εξαρτάται πόσο τεμπέλης είσαι. Αλλα οκ, αν γράψεις το σενάριο μιας σειράς 6 σεζόν μπορεί ένας από τους χαρακτήρες που γράφεις να είναι μια «χαζοβιόλα» που τα έχει με έναν ψύχραιμο άντρα που αναγκάζεται να την επαναφέρει στον ίσιο δρόμο. Μπορεί να το δώσεις περισσότερο βάθος στους χαρακτήρες πέρα από αυτό αντί να τους κάνεις μονοδιάστατους αλλά μην εκπλαγείς αν πάλι κατηγορηθείς για μισογύνισμό και τεμπέλικο γράψιμο. Οταν κανεις ένα κλιπάκι λίγων δευτερολέπτων και μαλιστα εκ μέρους της κυβέρνησης και το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΟΥ plot line είναι αυτό, που στο κάτω κατω δεν χρειαζόταν καν υπόθεση σε μια ανακοίνωση της δημόσιας υγείας, ε Ναι, Είσαι Μισογύνης. Όπως αν έκανες ενα κλιπάκι για την δημόσια ασφάλεια και έδινες το ρόλο του ληστή σε έναν μαύρο ή έναν μετανάστη. Υπάρχουν μαύροι και μετανάστες ληστές? Φυσικά. Αλλά το να συνεισφέρεις στον επιπλέον στιγματισμό μιας ΗΔΗ καταπιεσμένης ομάδας είναι ακριβώς ο ορισμός του ρατσισμού και ο τροπος που κάθε σύστημα εξουσιας αναπαραγεται και φυσικοποιείται. Μπορεις βεβαια να βαλεις μαύρους και μεταναστες εμπόρους ναρκωτικών δείχνοντας τις συνθήκες που τους οδήγησαν εκεί οπως πχ εκανε το Wire, αλλα αυτο θα χρειαστεί ή καλύτερο γράψιμο ή περισσότερα επεισόδια από ότι ενα κλιπάκι δευτερολέπτων.
Οσ@ λοιπόν δεν βλέπουν σεξισμό στο σποτάκι γιατι προτιμούν να το βλέπουν μεμονωμένα, κάνουν το θεμελιώδες λαθος να θεωρήσουν οτι ένα κείμενο στερείται διακειμενικότητας, δηλαδή διαβάζεται μόνο του και όχι μέσω αναφορών και συνειρμών σε χιλιάδες αλλα κλιπάκια, εικονες, ανέκδοτα και κάθε λογής πολιτισμικά κείμενα.