Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.

Advertisements

Οι Άντρες δεν Σκοτώνονται για Χάρη μας

 

ag.png

Άλλη μία μέρα που η πατριαρχική κοινωνία κατηγορεί μία γυναίκα για τη δολοφονία ενός άντρα από έναν άντρα, αντί να σταματήσει λίγο και να αναλογιστεί τι είναι αυτό που κάνει τους άντρες να σκοτώνουν με τέτοια συχνότητα αλλά και τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο πρόθυμους να βγουν έξω να «λογαριαστούν» και να σκοτωθούν απλά για να μην χαρακτηριστούν «φλώροι» ή»π@@@@@@@ς»

Και ενώ η πατριαρχία παρουσιάζει τις γυναίκες ως αιτία θανάσιμου ανταγωνισμού μεταξύ αντρών που χωρίς αυτές θα ζούσαν αδελφωμένοι βλέποντας μπαλα και πίνοντας μπυρα, συνεχίζει να μας λέει οτι είναι οι γυναίκες που είναι ανταγωνιστικές και ζηλεύουν η μία την άλλη. Γιατί οι γυναίκες είναι απλά κατίνες που ζουν και αναπνέουν για την προσοχή ενός άντρα, ενώ οι άντρες είναι απλά επιθετικοί λόγω της φύσης τους ως κυνηγοί και επειδή είναι γενετικά προγραμματισμένοι να <insert ερμηνεία του κώλου εμπνευσμένη από την εξελικτική ψυχολογία που παραβλέπει εντελώς τον πατριαρχικό τρόπο κοινωνικοποίησης>

Ένας Φίλος της Αστυνομικής Λογοτεχνίας -και Όχι και Τόσο Φίλος των Γυναικών

george staf

O φίλος της αστυνομικής λογοτεχνίας ήθελε απλά να πει στις γυναίκες «πηγαίνετε στην κουζίνα σας να διαβάσετε κανέναν τσελεμεντέ», το είπε όμως περισσότερες λέξεις γιατί πίστεψε λανθασμένα ότι επειδή είναι μέλος μιας ομάδας βιβλιόφιλων έχει και ο ίδιος συγγραφικό ταλέντο.

Πίσω όμως από την εμπάθειά του για τις γυναίκες που διαβάζουν το ίδιο είδος με αυτόν κρύβεται το μισογυνικό μοτίβο σύμφωνα με το οποίο ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αρέσει στις γυναίκες -από τον καφέ που πίνουν μέχρι τις ταινίες που βλέπουν- είναι αυτομάτως ανόητο, βαρετό και κατώτερο ακριβώς επειδή αρέσει στις γυναίκες και οι γυναίκες είναι κατώτερες, βαρετές και ανόητες. Γι αυτό το λόγο κάπως έπρεπε ο συντάκτης της κριτικής να διαφοροποιηθεί από αυτές για να μπορέσει να απολαύσει το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, επομένως προέβη σε έναν αυθαίρετο διαχωρισμό ανάμεσα στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας που αρέσει στον ίδιο και σε αυτό που υποθέτει θα αρέσει στις γυναίκες. Τα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστη και η σύγχρονη Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνίας στιγματίζονται έτσι ως κατεξοχήν «γυναικεία» είδη, κάνοντας λίγο δύσκολο να δικαιολογηθει μετά το diss το πώς ακριβώς η Αγκάθα Κρίστι αρέσει εξίσου και στους άντρες. Από την άλλη ονομάζοντας κάτι ‘mainstream» και κατηγορώντας τις γυναίκες ότι έλκονται από αυτό είναι σαν να υπονοεί οτι το mainstream στην ουσία το διαμορφώνουν οι άντρες και οι γυναίκες απλά ακολουθούν επειδή είναι προβατα, χωρίς να έχουν κανέναν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του mainstream. Οι γυναίκες παρουσιάζονται να δρουν πάντα στο περιθώριο της κουλτούρας, είτε ως fans περιθωριακών γυναικείων πραγμάτων είτε απλά αποδεχόμενες τα ανώτερα, αντρικά πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρον και το πώς αναπαράγεται εδώ ο μύθος περί «καταναλωτισμού» της γυναίκας που συναντάμε συχνά, σύμφωνα με τον οποίο ό,τι αγοράζουν οι γυναίκες είναι καταναλωτισμός ενώ ό,τι αγοράζουν οι άντρες είναι όπως φαίνεται επενδυση -κάτι που φυσικά αντικρούεται απο την οικονομική θεωρία που εκλαμβάνει οτιδήποτε προορίζεται για προσωπική χρήση -είτε είναι κραγιόν είτε ένα αχρείαστα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα gadget- ως κατανάλωση. Έτσι οι γυναίκες μπορούν πάντα να παρουσιάζονται ως «θύματα» της μόδας, ως καταναλωτικά όντα χωρίς δική τους κρίση και προσωπικότητα ενώ παράλληλα ο καταναλωτισμός που είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμο αποκτά ξαφνικά έμφυλο πρόσημο. Δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο ιεραρχίες προτιμήσεων και γούστου που εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες έτσι ώστε οι άνδρες να αντλουν ταυτολογικά την αίσθηση ανωτερότητάς τους απο το γεγονός οτι τους αρέσουν «αντρικά» πράγματα.

Αξιοσημείωτο είναι εδώ οτι τα σεξιστικά στερεότυπα αξιολογούνται θετικά απο τον κριτικό μας, σαν να παραδέχεται οτι είναι και ο σεξισμός αντρική υπόθεση ενώ η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος (τότε που οι άντρες πήγαιναν στο περίπτερο με γραβάτα και οι γυναίκες κάθονταν στην κουζίνα και τους μαγείρευαν αντί να αλωνίζουν στα facebookικά γκρουπ έτοιμες να κατηγορήσουν τον εν λόγω σχολιαστή για μισογυνισμό) ολοκληρώνει την εικόνα.

Βαθμολογία: ένα αστεράκι για τα «χρόνια πολλά» στο τέλος που ζέσταναν την παγωμένη μας καρδιά μετά το μισογυνικό ξέσπασμα.

 

Ο Αντι-Φεμινισμός και ο Μύθος της Χαρωπής Νοικοκυράς

ladyism1.png

O συντηρητισμός βασιζόταν ανέκαθεν σε μία εξιδανίκευση του παρελθόντος με την ταυτόχρονη διάδοση ενός ηθικού πανικού για το τι η πρόοδος μπορεί να φέρει. Ο αντιφεμινισμός επικαλείται ένα φανταστικό παρελθόν που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά σε μια πλαστή ρομαντικοποίση του, όπου οι γυναίκες ήταν πραγματικά ευτυχισμένες εκτελώντας το ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς που τους προόριζε η πατριαρχία. Η επίκληση αυτή γίνεται με την χρήση εικόνων χαρούμενων νοικοκυρών που κρατάνε ψητά φούρνου ή κέικ και στυλάτων γυναικών και ανδρών σε στάσεις πραγματικού «gentleman» όπου βοηθάνε τις γυναίκες να φορέσουν το παλτό τους ή να βγουν από το αμάξι – γιατί όλες ξέρουμε ότι η δυσκολία του να φορέσουμε μόνες μας το παλτό μας ή να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου έχει αναδειχθεί μετά την επέλαση του φεμινισμού στην μάστιγα που πλήττει αλύπητα τις γυναίκες.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε σύγχρονες της γυναίκες που έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία -κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.
Η εικόνα λοιπόν της χαρωπής νοικοκυράς προβάλλεται ως κάτι που θα ικανοποιούσε όλες τις γυναίκες και αντιπαραβάλλεται με εικόνες μεθυσμένων γυναικών σε πόζες που η ίδια η πατριαρχία κρίνει ως υποτιμητικές αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς μία επιλογή για τις γυναίκες, σε αντίθεση με τον ρόλο της συζύγου και νοικοκυράς που ήταν μάλλον μονόδρομος στην εποχή που νοσταλγούν οι αντιφεμινίστριες. Ταυτόχρονα δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός πως σε καμία εποχή τα μεθύσια και η «ξέφρενη» σεξουαλική ζωή των ανδρών δεν θεωρούταν υποτιμητική για τους ίδιους (αντιθέτως και τα δύο αποτελούν μέρος της επιτέλεσης μιας ηγεμονικής αρρενωπότητας) αλλά ούτε και τους εμπόδιζε από το να παντρευτούν. Αντιθέτως ήταν και είναι οι γυναίκες σε κάθε περίπτωση που θεωρείται ότι πρέπει να συμμορφώνεται στις αντρικές προσδοκίες με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα τις κάνει γυναίκα τους.

Αυτό που οι γναίκες του ladyism και γενικότερα οι αντιφεμινίστριες προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν είναι να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες -ίσως σε μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους ότι οι ίδιες επέλεξαν το σωστό δρόμο.

*https://en.wikipedia.org/wiki/The_Feminine_Mystique

Πατριαρχική Σοφία

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΣΟΦΙΑ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΣΟΦΙΑ
Όταν οι άντρες αυτοαναγορεύονται το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μιας γυναίκας και προσπαθούν με φλύαρα στάτους να πατρονάρουν και τις γυναίκες να κάνουν το ίδιο ονομάζοντάς το αυτό «σοφία».

To status παρά την φιλότιμη προσπάθεια mansplaining δε μας εξηγεί γιατί οι άντρες δεν απαιτείται να κάνουν τις ίδιες θυσίες για να βρουν σύζυγο, δεδομένου ότι τα στατιστικά δείχνουν ότι οι άντρες βρίσκονται σε αφθονία στο φυσικό περιβάλλον και δεν αποτελούν κάποιου είδους τρόπαιο -στις παραγωγικές ηλικίες μάλιστα οι άντρες είναι και ελαφρώς περισσότεροι από τις γυναίκες. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η τάση της πατριαρχίας να πλασάρει τους άντρες ως ένας είδος επιβράβευσης στα καλά και φρόνιμα κορίτσια είχε περισσότερο νόημα την εποχή που χωρίς έναν άντρα η γυναίκα δεν μπορούσε να επιβιώσει εύκολα -επειδή η ίδια η μορφή της πατριαρχίας δεν τους το επέτρεπε. Τώρα απλά καταντάει γραφική.

~Χιουρφέμ Σουλτάν

Όταν οι Άντρες Αποφασίζουν για το τι Εννοούν οι Γυναίκες

48375652_493199984422284_5972373688350146560_n

Φυσικά και όταν μια γυναίκα λέει σε έναν άνδρα ΟΧΙ μπορεί να εννοεί ΝΑΙ, σας το επιβεβαιώνει άλλωστε αυτό ένας άντρας και μία ντουζίνα ακόμα άντρες σχολιαστές από κάτω. Και ποιος πραγματικά θα μπορούσε να ξέρει καλύτερα τι θέλουν οι γυναίκες απο μία ντουζίνα άντρες? Κι αν θέλετε παραπάνω εγγυήσεις, αυτο το λένε οι άντρες εδώ χιλιάδες χρόνια, επομένως είναι δοκιμασμένη στο χρόνο αλήθεια, γιατί άλλωστε όλ@ γνωρίζουμε ότι η ιστορία και η παράδοση αποτύπωνε ανέκαθεν τα γυναικεία θέλω και πως οι γυναίκες που για χιλιάδες χρόνια ανταλλάσσονταν μεταξύ πατεράδων και συζύγων σαν εμπόρευμα και «ξεπαρθενιάζονταν» υποχρεωτικά την πρώτην νύχτα του γάμου τους έκαναν πολύ καλύτερο σεξ από τη σημερινή σύγχρονη γυναίκα που έχει ευνουχίσει τους άντρες με παπαριές τύπου «το όχι σημαίνει όχι». Όποιος σας λέει το αντίθετο είναι εχθρός του Ελληνισμού που αποβλέπει στον αφανισμό του έθνους μας μέσω της εξάλειψης κάθε γοητείας στο ερωτικό παιχνίδι και την μετατροπή μας έτσι σε έναν ανέραστο λαό με όλο και σοβαρότερο πρόβλημα υπογεννητικότητας.

(Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις ο Tilemachos Chormovitis είναι ένα Ακροδεξιό a la alt right σκουπίδι που την έχει δει Milo Yiannopoulos από την Ψωροκώσταινα και πουλάει φτηνό εισαγόμενο αντι-πολιτικορθακισμό με δώρο ένα μίξερ για να αναμειγνύετε κι εσείς τον γραφικό ελληνικό φασισμούλη με νότες από edginess και χιουμοράκι Σεφερλή τον οποίο μάλιστα υπερασπίζεται μετά μανίας)

ΥΓ: Προς τις γυναίκες που προσπάθησαν να ψελλίσουν από κάτω «ναι μεν αλλά υπάρχει και το αυθεντικό όχι»: όταν συμφωνείς με τον αρχικό ισχυρισμό δίνεις στους άντρες την άδεια να αποφασίζουν ΑΥΤΟΙ ποιο όχι είναι το «αυθεντικό» όχι. Δίνεις δηλαδή στους άντρες την άδεια να βιάζουν.

Όταν Είσαι Πολύ Άσχημη για να Βιαστείς

48166661_912499322444716_6889172665710411776_n

Ξέρεις ότι ζούμε σε μια μισογυνική κοινωνία όταν οι άντρες νομίζουν ότι πρέπει να μας δώσουν οι ίδιοι την έγκριση τους για να μιλήσουμε για τα προβλήματα που απασχολούν εμάς τις γυναίκες, όπως ο βιασμός.

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι αν μια εμφανίσιμη με τα γούστα του Αποστόλη και του Σπύρου μιλούσε για τον βιασμό θα της το επέτρεπαν -σε αυτή την περίπτωση θα την συμβούλευαν απλά να μην κυκλοφορεί σαν ξέκωλο. Απλά βρήκαν την ευκαιρία να υπενθυμίσουν στις γυναίκες πως όσες δεν βρίσκουν οι ίδιοι γαμήσιμες δεν θα έπρεπε να έχουν καν τον λόγο γιατί δεν μετράνε. Ταυτόχρονα φυσικά ο βιασμός προβάλλεται, όπως είθισται στην πατριαρχία, ως κάτι που θα πρέπει να παίρνουμε ως κομπλιμέντο για την εμφάνισή.

Είσαι «άσχημη»? Βούλωσε το γιατί ο βιασμός δεν σε αφορά. Είσαι «όμορφη»? Βούλωσε το γιατί θα έπρεπε να το περιμένεις.

Ερώτημα παραμένει βέβαια γιατί άντρες σαν το Αποστόλη και τον Σπύρο προσπαθούν τόσο απεγνωσμένα να κλείσουν την συζήτηση για τον βιασμό.