Φεμινισμός και Purple Washing

Στα σκρηνσοτ αυτά αντανακλάται η εργαλειοποίηση της φεμινιστικής ρητορικής από τον νεοφιλελευθερισμό που σκοπό έχει την ωραιοποίηση και το ξέπλυμα των κοινωνικών ιεραρχιών, της εκμετάλλευσης και της καταστολής του καπιταλισμού με ταυτοχρονη διαστρέβλωση του νοήματος του φεμινισμού. Στο πλαίσιο αυτό η είσοδος των γυναικών σε ανώτερα ιεραρχικά θέσεις θεωρείται αυτοσκοπός και αξιολογείται αυτόματα ως θετική και άρα οι γυναίκες πολιτικοί -ακόμα και αν είναι συντηρητικές- ή οι γυναίκες αστυνομικοί κρίνονται ως προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτή της ισότητας αντρών-γυναικών. Καμία σημασία δεν δίνεται στην ύπαρξη των εξουσιαστικών σχέσων και πολιτικών που ενσαρκωνουν αυτοί οι θεσμοι και κάνουν πράξη οι γυναίκες αυτές ούτε φυσικά στον τρόπο που η αστυνομία, το κράτος, οι κυβερνήσεις παίρνουν ενεργό μέρος στην έμφυλη καταπίεση. Στόχος εδώ θεωρείται οι παραδοσιακά αντρικοί χώροι και θέσεις να στελεχωθούν εξίσου και με γυναίκες ενώ οι θεσμοί και οι θέσεις αυτοί υπονοείται πως είναι πιο δίκαιοι και πιο φιλικοί απλά επειδή τις συμπεριλαμβάνουν.

Το site pame evro γράφει μάλιστα για την 29χρονη αστυνομικό «η νεαρή αστυνομικός αποτελεί την εξαίρεση στον άγραφο κανόνα που συνηθίσαμε μέχρι σήμερα, να βλέπουμε δηλαδή μόνο άνδρες σε αυτές τις θέσεις. Κάπως έτσι… ο κανόνας αυτός σπάει και τέτοιες εικόνες, μας δείχνουν στην πράξη πως οι εποχές άλλαξαν και πλεον οι γυναίκες μπορούν και αξίζουν να έχουν τέτοιες θέσεις.». Η ατομική επιτυχια μιας γυναίκας δηλαδή παρουσιάζεται ως νίκη όλων των γυναικών χωρίς να εξετάζεται αν η γυναίκα αυτή εξυπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των γυναικών ως σύνολο. Σπάει για παράδειγμα την ανδρική κυριαρχία μια γυναίκα αστυνομικός που θα πει σε μια κακοποιημένη γυναίκα να γυρίσει σπίτι της? Σπάει την ανδρική κυριαρχία μία γυναίκα πολιτικός που στηρίζει την δολοφονία και τον αποκλεισμό μεταναστριών? Με λίγα λόγια, τι κερδίζει ο φεμινισμός από γυναίκες που συμμετέχουν σε καταπιεστικές πολιτικές και πρακτικές?

Σημαντικό είναι επίσης πως η είσοδος των γυναικών σε τέτοιους χώρους όπως οι κρατικοί θεσμοί, αστυνομία ή και ο στρατός δεν γίνεται με όρους ισότητας προς τους άντρες αλλά αυτές εξακολουθούν να θεωρείται ότι διατηρούν τις «θηλυκές» τους ιδιότητες. Παραμένουν δηλαδή θέαμα προς τέρψη των αντρών που κρίνονται συχνά για την εμφάνισή τους -όπως οι η 29χρονη αστυνομικός που «κλέβει τις εντυπώσεις»- και φροντιστικά υποκείμενα που αναμένεται να φέρνουν στους χώρους που εισέρχονται την υποτιθέμενη έμφυτη γυναικεία ευαισθησία και ενσυναίσθηση. Γι αυτό το λόγο, στο πλαίσιο του στρατού και της αστυνομίας οι γυναικες προορίζονται για συγκεκριμένες δουλειές και ρόλους μένοντας μακριά από τις βαριές «αντρικές δουλειές» και τα πιο επιθετική ή μαχητικά σώματα . Αυτό σημαίνει ότι δεν φτάνουν ποτέ ούτε στα ανώτατα στρώματα της ιεραρχίας ούτε στην πεμπτουσία της αποστολής τέτοιων θεσμών κι έτσι, σε αντίθεση με την υπόσχεση του ρεφορμισμο, δεν είναι σε θέση να αλλάξουν το θεσμό «από μέσα» γιατί παραμένουν πάντα περιφερειακές σε αυτόν. Oι γυναίκες δε θα «εκθηλύνουν» ποτε την αστυνομία (ή τον στρατό), γιατί αν η αν η αστυνομία πάψει να είναι (ηγεμονικά) αρρενωπή, παύει να είναι αστυνομία

Στο άρθρο για την 29χρονη αστυνομικό διαβάζουμε «Ανεξάρτητες, αυτόνομες, χαρισματικές, ευαίσθητες, δυναμικές, ικανές να σηκώσουμε στην πλάτη μας όλα τα βάρη τούτου του κόσμου. Αυτές είμαστε!». Το νέο μοντέλο θηλυκότητας που πλασάρει ο μεταφεμινισμός είναι δηλαδή δυναμική και ικανή, εισέρχεται στη δημόσια σφαίρα και στον ανταγωνιστικό χώρο εργασίας, αλλά εξακολουθεί να έχει την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση που παραδοσιακά αποδίδεται στις γυναίκες αλλιώς κρίνεται αρνητικά και πιο αυστηρά σε αυτή τη βάση και όχι στη βάση των ευρύτερων δομών και πολιτικών που αντιπροσωπεύει και υλοποιεί. Έχει αποτύχει δηλαδή ως γυναίκα και όχι πχ ως πολιτικός.

Ο συνδυασμός των παραπάνω καταλήγει στο λεγόμενο purple washing, δλδ την στρατηγική ιδιοποίηση του φεμινιστικού λόγου με σκοπό τη διατήρηση δικρίσεων και συστημικών μορφών καταπίεσης. Ο τρόπος που οι φεμινίστριες θα πρέπει να αντιδρούν σε κάτι τέτοιο είναι αναγνωρίζοντας πως η παρουσία γυναικών δεν σημαίνει ότι ένας χώρος, ένας θεσμός, ένα όργανο γίνεται αυτόματα πιο δίκαιος, φιλικός ή φεμινιστικός και ταυτόχρονα αντιστεκόμενες με κάθε τρόπο στην σεξιστική γλώσσα με την οποία κρίνονται οι γυναίκες αυτές αλλά αντιθέτως δίνοντας έμφαση στα ευρύτερα συστήματα καταπίεσης που αυτές συμμετέχουν.

Η Γυναικεία Μοναξιά ως Πρόβλημα στην Πατριαρχία

«Γιατί υπάρχουν τόσες γυναικες μόνες τους;»
Το κείμενο αυτό επιχειρεί να απαντήσει σε ένα πλαστο ερώτημα που δημιουργεί το ιδιο. Η προβληματοποίηση της γυναικείας μοναξιάς είναι ένα βασικό μέσο πατριαρχικής προπαγάνδας η οποία προσπαθεί να πατρονάρει τις γυναικες και να τις πλαιώσει ως το πρόβλημα στην κρίση των σχέσεων που τάχα παρατηρείται. Στην πραγματικότητα, δεδομένου οτι οι άντρες είναι ίσοι σε αριθμό με τις γυναίκες (μην κάνουμε πάλι αυτή τη συζήτηση και με αναγκάσετε να ποστάρω παλι τα ίδια στατιστικά) για κάθε γυναίκα single αντιστοιχεί και ένας άντρας; Γιατί είναι λοιπόν μόνο οι μόνες γυναίκες που παρουσιάζονται ως το προβλημα?

Το άρθρο επιχειρεί να δώσει μια ταυτολογική εξήγηση: «Και στο ανδρικό στρατόπεδο συμβαίνει αυτό, αλλά δεν το φέρνουν τόσο βαρέως». Καταρχάς οι γυναικες μπορούν να το φέρουν τόσο βαρέως ακριβώς γιατι η κοινωνική τους επιτυχία και αξία περνάει μέσα από την ανδρική αποδοχή. Μια γυναικα μόνη της στιγματίζεται και θεωρείται αποτυχυμένη, άρα δεν είναι τόσο η μοναξιά το πρόβλημα όσο η ακύρωση που αισθάνεται από το αφήγημα της επιτυχίας. Κατά δεύτερον, εντελώς συμπτωματικά ως απάντηση στον φεμινισμό αναδύθηκε το κίνημα των incels, ανδρών δηλαδή που αυτοπροσδιορίζονται ακριβώς από την αποτυχία τους να βρουν γυναικα. Δεν μου φαίνεται ότι το παιρνουν και τόσο ελαφριά.

Σε κάθε περίπτωση το άρθρο προσπαθεί κουτοπόνηρα να κατηγορήσει τις γυναικες για την μοναξιά που υποτίθεται βιώνουν οι ίδιες επιχειρώντας να τη συνδέσει με την επαγγελματική τους σταδιοδρομία και την ανεξαρτησία που κατέκτησαν. Αν οι γυναίκες όμως άρχισαν να μένουν μόνες τους τη στιγμή που έγιναν πιο αυτόνομες μήπως αυτό είναι περισσότερο επιλογή? Δεν εννοώ οτι οι γυναικες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να μην έχουν μια επιτυχυμένη και όμορφη σχέση, εννοώ οτι πλέον έχουν την επιλογή να μην είναι σε σχέσεις που δεν τις ικανοποιούν. Και φυσικά τέτοια κείμενα πάντα αποκρύπτουν ότι οι παλιές καλές εποχές που νοσταγλούν και που όλοι ήταν ζευγαρωμένοι αποτελούνταν ως επί το πλείστον από σχέσεις ανάγκης, σχέσεις βεβιασμένες,από σχέσεις κακοποιητικές, από σχέσεις που δεν ήταν υγιείς και φυσικά εκ των πραγμάτων οχι ισότιμες και που συχνά έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία. Τώρα οι γυναίκες έχουν απλά την πολυτέλεια να τις απορρίπτουν. Εκτός αν η ψυχολόγος του άρθρου προσπαθεί να μας πει οτι δεν είναι δυνατόν να νιώθεις μοναξιά εντός μιας μη ικανοποιητικής σχέσης.

Το κείμενο προσπαθεί να μας πείσει με ένα παράδειγμα «Η κολλητή μου για παράδειγμα δουλεύει μέχρι το βράδυ και γυρίζει κατάκοπη. Δεν έχει κουράγιο για τίποτα. Απλά κοιμάται. Κι ο φίλος της παραπονιέται. Γιατί δεν φροντίζει για τη σχέση τους. Εκείνη πιστεύει ότι καταβάλλει υπεράνθρωπη προσπάθεια. Κι όμως, αν το δεις αντικειμενικά δεν προσπαθεί. Έχει αφιερωθεί στη δουλειά της» Η σχέση με λίγα λόγια υποφέρει επειδή η γυναικα έχει αφιερωθεί στην δουλειά της -και γι αυτό φταίει η ίδια, όχι πχ ο καπιταλισμός που ίσως την αναγκάζει να αφιερώσει τόση ενέργεια. Περιεργως ποτέ δεν ακούσαμε ότι οι σχέσεις υποφέρουν επειδή οι άντρες αφιερώνονται στην καριέρα τους. Η γυναικα έπρεπε πάντα να περιμένει υπομονετικά να γυρίσει σπίτι ο άντρας για να τον περιβάλλει με φροντίδα και να ευγνωμωνεί την τύχη της που βρήκε άντρα εργατικό και φιλόδοξο. Είναι μόνο η γυναικεία φιλοδοξία και ο γυναικείος δυναμισμός που φέρει εμπόδιο στις σχέσεις. Και ολο αυτό φυσικά παρουσιάζεται έντεχνα ως κάτι για το δικό μας καλό -βρε για να μην νιώθετε μοναξιά σας λέμε να αφήσετε τις καριέρες και να φροντίσετε τον αντρούλη σας, δεν είμαστε τίποτα συντηρητικές.

Το δίλημμα που θέτει το άρθρο είναι επίσης πλαστό. Δεν χρειάζεται να φταίνε ούτε οι άντρες ούτε οι γυναίκες που δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ζευγαρωμένοι σαν κάλτσες. Έχουμε εισέλεθει σε μια εποχή που οι κοινωνικές πιέσεις και οι μηχανισμοί υποχρεωτικού ζευγαρώματος έχουν ατονήσει και οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στο υπαρξιακό άγχος μιας (πιο) ελεύθερης επιλογής -κι αυτό δεν είναι απαραιτητα κακό. Αν όμως η κρίση των σχέσεων συνδέεται με τον γυναικείο δυναμισμό και την γυανικεία καριέρα, δηλαδή πράγματα που ποτέ δεν υποτίθεται ότι αποτελούσαν εμπόδιο στις σχέσεις όταν προερχοταν από άντρες, αυτό ειναι κάτι που σίγουρα θα πρεπει να οδηγήσει κάποιους άντρες στο να κάνουν την αυτοκριτική τους. Μήπως τελικά τους φοβίζει τόσο η γυναικεία αυτονομία που είναι αυτοί που οδηγούνται στην μοναξιά. Μήπως δηλαδή θέλουν είτε σχέση μόνο με τους όρους τους οπως τους είχε συνηθίσει η πατριαρχία είτε καθόλου, αλλά παρολα αυτά συνεχίζουν να διαμαρτύρονται οτι οι γυναικες δεν αναταποκρίνονται στην προσέγγισή τους;

Μπορούμε πάντα βέβαία αντί να συνδέουμε αυτοματα την μοναξιά με τη απουσία ρομαντικής σχέσης να χτίσουμε έναν κόσμο όπου δε θα είνα μόνο αυτή στο επίκεντρο εις βάρος άλλων φιλικών σχέσεων. Αλλά αυτό θα δύσκολο να γίνει όσο η κοινωνικη επιτυχία και ολοκλήρωση τόσο αντρών όσο και (κυρίως) γυναικών ορίζεται βάσει ενός συγκεκριμένου σεναρίου γάμου και «αποκατάστασης

Ένα Λουλούδι στην Κυρία που Αντέχει την Πατριαρχία

Eδώ είναι ένα παράδειγμα καλοπροαίρετου σεξισμού που συνδυάζεται άψογα με passive-aggressiveness.


Η ευχή για τη μέρα που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ γιορτή έχει σκοπό να υπενθυμίσει στις γυναίκες τον φυσικό τους ρόλο που είναι να γεννάνε τα παιδιά των αντρών και να τους κανακεύουν με την συναισθηματική εργασία που καταβάλουν τάχα επειδη αυτές είναι εκ φύσεως ευαίσθητες ενώ οι άντρες «χοντρόπετσοι». Οι γυναίκες έτσι εκπαιδεύονται να μην περιμένουν καμία εκδήλωση συναισθημάτων από τους άντρες, να μην έχου κανένα σημάδι για την δική τους αγαπη παρά μόνο κανένα λουλούδι μια στο τόσο, ξέρετε, όπως δεν έχουμε κανένα σημάδι για την ύπαρξη του Θεού αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε αυτόν.


Καλλιεργούνται έτσι οι χαμηλές προσδοκίες και το «με αγαπάει με το δικό του τρόπο, απλά δεν το δείχνει» που μπορεί να ειπωθεί ακόμα και για κακοποιητικές σχέσεις ενώ ταυτόχρονα οι γυναικες οφείλουν να δείχνουν διαρκώς τρυφερότητα και στοργή καλύπτοντας τις ανασφάλειες και τις συναισθηματικές ανάγκες των γύρω τους. Φυσικά όλο αυτό ενισχύεται και από τις ενοχές που καλλιεργούνται ότι τάχα «τους πρήζουμε» και τους «χαλάμε τη ζωή» και άρα αυτοί μας ανέχονται απλά για τα ανταλλάγματα που προσφέρει η υποτιθέμενη γυναικεία μας φύση.


Το οτι το ποστ αυτό έχει χιλιάδες likes είναι δυστυχώς η απόδειξη ότι το διαχρονικό αυτό πατρονάρισμα είναι ο ευκολότερος τρόπος οι ίδιες οι γυναίκες να εσωτερικευσουν τον ρόλο που τους επιβάλλει η πατριαρχία.

Πώς η πατριαρχία πλασάρει την σιωπή μας ως χειραφέτηση

Όταν οι απολογητές της πατριαρχίας και της κουλτούρας του βιασμού ισχυρίζονται ότι αγαπούν τις δυναμικές γυναίκες, εννοούν αρκετά δυνατές ώστε να ανέχονται την σεξουαλική παρενόχληση και την διαρκή πατριαρχική καταπίεση χωρίς να βγάζουν κιχ. Το εξυπνότερο τρικ του πατριαρχικού marketing είναι που πλάσαρε την γυναικεία δύναμη ως συνώνυμη με την σιωπή μας και ικανότητά μας να ανεχόμαστε και να αντιμετωπίζουμε με χαμόγελο τις δυσκολίες που μας θέτει η ίδια η πατριαρχία.


Η αναφορά στις βικτωριανές δεσποινίδες είναι άλλωστε πολύ ειρωνική γιατί είναι γνωστό πως οι γυναίκες στην βικτωριανή εποχή κατηγορούνταν ως «τρελές», «υστερικές» και με «αδύναμα νεύρα» για κάθε τρόπο που αντιδρούσαν στην σεξουαλική -και όχι μονο- καταπίεση τους. Είναι πολλοί βέβαια -ανάμεσά τους και κουήρ άντρες- που προσπαθούν εδώ και καιρό να μας πείσουν ότι να αυνανίζεται ένας άντρας μπροστά μας χωρίς καμία συναίνεση είναι κάποιου είδους σεξουαλική απελευθέρωση και είμαστε ΕΜΕΙΣ οι πουριτανές που τους καταπιέζουμε απαγορεύοντάς τους το. Δεν μας εξηγούν βέβαια γιατί η απρόθυμη παρουσία μας τους είναι τόσο απαραίτητη που την εξαναγκάζουν. Δεν μας εξηγούν γιατί, αν είναι τόσο αθώο και απελευθερωτικό, το επιδιώκουν όχι με τις ανώτερές τους αλλά πάντα με υφισταμένες τους, με γυναίκες έκπληκτες από το σοκ ή παγωμένες από τον φόβο, με γυναικες πάνω στις οποίες έχουν κάποιου είδους εξουσία. Γιατί δε θέλουν να δεχτούν ακριβώς αυτό: ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει να κάνει με την δυναμική εξουσίας θύτη και θύματος.

Οι υπερασπιστές της πατριαρχίας προσπαθούν να μετατοπίσουν την ευθύνη της σεξουαλικής παρενόχλησης στο θύμα κατηγορώντας το για αδυναμία και μόνο που ένιωσε παραβιασμένο. Αυτό που δε θα παραδεχτούν είναι πως το αποτύπωμα που έχει η σεξουαλική παρενόχληση πάνω μας δεν είναι θέμα δικής μας αγνότητας ούτε είναι η απλή θέα ενός πουλιού που μας στιγματίζει -απόδειξη ότι οι ίδιες γυναικες δε θα έχαναν τον ύπνο τους αν έβλεπαν ένα πέος σε μια παραλία γυμνιστών στην οποία είχαν επιλέξει να παρευρεθούν. Αυτό που στιγματίζει είναι η αίσθηση απειλής που μπορεί να νιώθει μια γυναίκα απέναντι σε έναν άντρα που αποδεικνύει ότι δεν σέβεται τα όρια και την συναίνεσή της και η αίσθηση ταπείνωσης που εξαναγκάζεται να υποστεί κάτι που δεν επέλεξε από φόβο για την σωματική της ακεραιότητα ή της πράξεις αντεκδίκησης που μπορούν να ακολουθήσουν αν αυτή αντιδράσει.


Η προσπάθεια να χαρακτηριστούν οι γυναίκες υπερβολικές επειδή απλά αντιδρούν στην σεξουαλική παρενόχληση είναι το πιο ξεδιάντροπο gaslighting και μάλιστα από ανθρώπους που η απλή ύπαρξη όρων όπως «τοξική αρρενωπότητα» ή τα @ ως συμπεριληπτικές καταλήξεις έχουν αφήσει μια μόνιμη σκιά στο βλέμμα τους.

Τέτοιες γυναίκες θέλουν οι Ματσοσιαλιστές

Ο Ματσοσιαλιστής είναι περισσότερο μάτσο παρά σοσιαλιστής και γι αυτή η θέση που ονειρεύεται στον αντισεξιστικό αγώνα είναι να ρίχνει ξύλο σε κακοποιητικούς άντρες-εκτός βέβαια αν είναι κι αυτό σύντροφοι του.

Δεν του αρέσουν οι κλαψιάρες, θέλει τις Δυναμικές γυναίκες, ξέρετε σαν αυτές που μας πλασάρουν στις ταινίες δράσης. Η αδυναμία θα πρέπει να τιμωρειται. Ο ματσοσιαλιστής πιστεύει οτι στο φινάλε ο φεμινισμός αφορά το τι γυναίκες θέλει ΑΥΤΟΣ, με ποιες καβλώνει ρε παιδί μου! Και δεν καβλώνει με αυτές που ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ να είναι θύματα. Ο φεμινισμός οφείλει να μας κάνει ελκυστικες και αρεστές στους άντρες αλλιώς δεν έχει και πολύ νόημα.

Αλήθεια, στην ταξική του ανάλυση άραγε ο «σύντροφος» πιστεύει ότι οι προλετάριοι, οι φτωχοί, αυτού που δουλεύουν για ψίχουλα και αναγκάζονται να υποστούν τις παραξενιές, τις απλήρωτες υπερωρίες και την κακοποιητική συμπεριφορά των αφεντικών γουστάρουν να είναι θύματα, ή εκει σκαμπάζει από συστημική ανάλυση και καταλαβαίνει από δυναμικές εξουσίας; Γιατί έτσι σύντροφοι, με victim blaming και τη νεοφιλελέ λογική της δυναμικότητας και της αυτοπεποιθησης, δε θα κάνουμε Επανάσταση.

Ο ματσοσιαλιστής, και κάθε άντρας που έχει αγανακτήσει με τις ‘κλαψομούνες’ έχει μια φίλη που κάποτε έχωσε σφαλιάρα, κλώτσησε στα @ρχίδια, έκανε ρεζίλι έναν άντρα που την παρενόχλησε, μα γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κι εμείς σαν αυτή τη φίλη τους? Αυτό που δεν συνειδητοποιούν, και δε θέλουν κιόλας, είναι ότι κι εμείς έχουμε μια τέτοια ιστορία αλλά για κάθε ιστορία που παλέψαμε και αντισταθήκαμε, που βρίσαμε και σπρώξαμε και σηκωθήκαμε να φύγουμε, έχουμε άλλες πέντε όπου παγώσαμε, φοβηθήκαμε, μείναμε αμήχανες, διστάσαμε, πανικοβληθήκαμε. Και τις ιστορίες αυτές τις παίζουμε ξανά και ξανά στο κεφάλι μας ενώ ευχόμαστε να είχαμε αντιδράσει αλλιώς. ΑΥΤΕΣ τις ιστορίες όμως δεν τις λέμε ακριβώς γιατί άντρες σαν τον σύντροφο από δω θα μας κάνουν να ντραπούμε. Κι έτσι οι ιστορίες που ακούγονται συνήθως είναι αυτές που λέμε με περηφάνια.

Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες αυτές όπου οι γυναίκες αντιστάθηκαν, ούρλιαξαν, πάλεψαν αλλά δεν είναι πλέον εδώ για να τις διηγηθούν. Κι αυτό το ξέρουμε και μας βαραίνει κάθε φορά που υπολογίζουμε πώς θα διαχειριστούμε μια κατάσταση που μυρίζει κίνδυνο και απειλή.

Τι Είναι Γάμος

Το χειρότερο με αυτό το post είναι πως νομίζει οτι είναι υποστηρικτικό προς τις γυναίκες. Στην πραγματικότητα το λάθος ήδη ξεκινάει από το γεγονός οτι ορίζει τον γάμο ιδωμένο μόνο μέσα από την οπτική των αντρών, γιατί φυσικά στην πατριαρχία τα πάντα ορίζονται μέσα από την αντική ματιά. Γάμος γενικά και αόριστα λοιπόν είναι αυτό που βλέπουν οι άντρες, και αυτό είναι η «μετάλλαξη» των γυναικών από το ένα πρότυπο θηλυκότητας στο άλλο. Σύμφωνα με αυτό το ποστ οι άντρες δεν αλλάζουν, δεν μεταλλάζονται μέσα στο γάμο, παραμένουν αναλλοίωτοι και αγέραστοι ή αν αλλάζουν αυτό φαίνεται να μην γίνεται ορατό από τις γυναίκες που είναι, ξέρετε, «εγκεφαλικές». Η προσοχή λοιπόν στρέφεται ως συνήθως στο γυναικείο σώμα και την σύζυγο που μεταβαίνει από το ένα πρότυπο θηλυκότητας (την «καυτή» γαμήσιμη 25άρα) στο άλλο (την αποσεξουαλικοποιημένη μητέρα που έχει εκπληρώσει πλέον την «φύση» της με θυσίες στο σώμα και την θηλυκότητά της)

Το σχόλιο αυτό ειναι ενδεικτικό του συμπλέγματος «madonna-whore», του πατριαρχικού διαχωρισμού δηλαδή των γυναικών σε αξιοσέβαστες μητέρες και σεξουαλικά ποθητές (αλλά όχι άξιες σεβασμού) «πόρνες». Σύμφωνα με την ανάρτηση και ένα κυρίαρχο πατριαριχκό αφήγημα το καλύτερο στο οποίο μπορεί να φιλοδοξεί μια γυναίκα είναι η μετάλλαξή της από το δεύτερο στο πρώτο.

Η εξεταστική αυτή ματιά στο γυναικείο σώμα και τις λεγόμενες «ατέλειές» του δεν μπορεί φυσικά παρά να προκαλέσει ανασφάλεια στις γυναικες, το τσιτάτο όμως είναι καθησυχαστικό: ΠΑΡΟΛΑ τα «παραπανίσια κιλά», τα μη-σεξυ ρούχα και τις ραγάδες ο άντρας θα σας βρίσκει όμορφη, απλά ξέρετε, όχι με τον «καυτό» τρόπο. Αυτό βέβαια είναι ο ορισμός του negging, του συνδυασμού προσβολής με κομπλιμέντο, ίσα ίσα για να χαμηλώσει λίγο η αυτοπεποίθησή σου ώστε να βρεις ευπρόσδεκτο το θετικό κομμάτι. του σχολίου . Η πατριαρχία δηλαδή αφού χλευάσει χωρίς έλεος τις γυναικες για τα «παραπανίσια» κιλά, την κυτταρίτιδα, τις ραγάδες και την έλλειψη πόντων γαμησιμότητας μας πληροφορεί ότι όλα αυτά είναι επιτρεπτά αν τουλάχιστον ήρθαν ως αποτέλεσμα της μητρότητας και μας προσφέρει ως βραβείο την αποδοχή των αντρών οι οποιοι συμπτωματικά, δεν χρειάζεται ποτέ μα ποτέ να ανησυχούν για τέτοια διλήμματα.

Το ζητούμενο φυσικά παραμένει ΠΑΝΤΑ να μας βρίσκουν οι άντρες όμορφες γιατί, αλίμονο, αν δεν μας έβρισκαν η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους θα όφειλε να σταματήσει.

Πώς να Μην Ξεχωρίσεις Κάνοντας Share Δεγαμινιώτη

To πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι οτι κάθονται και δίνουν συμβουλές για το πώς να ξεχωρίσουμε την ίδια ώρα που αναπαραγουν ΚΑΡΜΠΟΝ σεξιστικά ποιηματάκια δεκαετιών μοιάζοντας με εκατομμύρια άλλους σεξιστές που κάθονται και τρώγονται για τις γυναικες με τα ωραία βυζιά και τους γυμνασμένους κώλους που κατά πάσα πιθανότητα τους έχουν και χεσμένους. Το πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι ότι κάθονται και μας νουθετούν για το πώς να ξεχωρίσουμε όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να σκεφτούν πέρα από κουρασμένα πατριαρχικά κλισέ και τετριμένα σεξιστικά στερεότυπα και νομίζουνο οτι ξεχωρίζουν κάνοντας share Δεγαμινιώτη! Το πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι οτι σπαταλούν υπερβολικά πολλή ώρα αναλύοντας πώς πρέπει να ειναι και τι θα πρέπει να έχει να προσφέρει μια γυναικα και ξεχνάνε ότι αυτοί δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα γιατί σίγουρα με τις θλιβερές μαλακίες που ανεβάζουν ούτε μυαλό έχουν, ούτε χαρακτήρα ούτε καμία πρωτότυπη σκέψη. Νομίζουν όμως ότι αρκεί που ειναι άντρες και εμείς θα πρέπει να επιδιδόμαστε σε ένα ατελείωτο αγώνα να ξεχωρίσουμε στα μάτια τους όταν αυτοί συμμετέχουν μαζικά στις πιο ανέπνευστες μισογυνικές σελίδες χωρίς να έχουν τίποτα καινούριο να πουν οι ίδιοι.

Όταν Είσαι Υπερβολικά Καλός για να Ασχοληθείς με Reality

Πέρα από αυτούς που πήραν ευθέως υποστηρικτική θέση προς τον παίχτη reality που εξέφρασε την ματσιλα του με παραπάνω από έναν τρόπους, υπήρξαν κι αυτοί που πιο ύπουλα προσπάθησαν να κουκουλώσουν το ζήτημα στρέφοντας τη συζήτηση στην ποιότητα του προγράμματος. Η προσέγγιση αυτή όχι μόνο εκτροχιάζει εσκεμμένα το διάλογο για την κουλτούρα τον βιασμού προκειμένου να διακηρύξει τη δική τους διανοητική ανωτερότητα αλλά ταυτόχρονα υπονοεί οτι αφενός αν ασχολούμαστε μόνο με υψηλή κουλτούρα οι βιαστές θα μας προσπεράσουν και θα μας την χαρίσουν και αφετέρου αν ασχολούμαστε με trash κουλτούρα μάλλον στο φινάλε θα αξίζουμε τον βιασμό. Οι «εσείς φταίτε που βλέπετε βλακείες». παράλληλα αγνοούν πως ένα reality που παράγεται από ένα μεγάλο κανάλι αποτελεί είτε το θέλουμε είτε όχι mainstream ψυχαγωγία που την βλέπει χιλιάδες κόσμος και άρα είτε συμφωνούμε με το είδος αυτής της ψυχαγωγίας είτε όχι, είτε μας εκφράζει είτε όχι, οι χαρακτήρες και τα θέματα που προκύπτουν είναι πραγματικά -αυτό άλλωστε υπονοεί και ο όρος «reality». Φυσικά, οι ίδιοι δηθενοκουλτουριάρηδες, αν μιλήσουμε ποτέ για τον μισογυνισμό του Ταρκόφσκι ή του κλασικού, «ποιοτικού» σινεμά θα σφυράνε κλέφτικα γιατι ακριβώς γι αυτούς τα πάντα είναι θέμα αισθητικής και όχι ουσίας.

Όσον αφορά την υποκατηγορία των ποστ που σύγκριναν τον παίχτη του reality με τον πυροσβέστη που πέθανε εν ώρα υπηρεσίας(όπως στο παρακάτω ποστ ή σε αυτό το βίντεο: https://www.facebook.com/firerescueman/videos/10224056150408325/) θυμίζουν ένα πιο έμμεσο #NotAllMen με έξτρα δόση συναισθηματικού εκβιασμού που μάλιστα ρίχνει το βάρος στις γυναίκες που πρέπει να ξεχωρίσουν τα Καλά Παιδιά. Δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο στόχος αυτών των ποστ. Να μας δείξει οτι υπάρχουν και σωστοί άντρες αλλά εμείς εσκεμμένα και συνειδητά ασχολούμαστε με τους σκάρτους? Να μας μιλήσει για την ηθική κατάπτωση της κοινωνίας μας λες και η κουλτούρα του βιασμού εμφανίστηκε μόνο μαζί με τα reality και ίσως εξαιτίας αυτών? Ή γενικα να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση με την επίκληση στο συναίσθημα, συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα, δηλαδή μια είδηση θανάτου με ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα.

Ολοι αυτοί που έσπευσαν να συνδέσουν το θέμα της κουλτούρας του βιασμού με την έλλειψη ποιότητας στα reality καλό είναι αντί να μας πατρονάρουν να καταλάβουν οτι το ζήτημα που προέκυψε ήταν ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ και ΣΟΒΑΡΟ ζήτημα που αφορά τις ζωές των γυναικών και πολύ καλά κάναμε και ασχοληθήκαμε, είτε έχουμε δεί ποτε το Big Brother είτε όχι. Στην εποχή του διαδικτύου άλλωστε το εν λόγω απόσπασμα διαδόθηκε πολύ γρήγορα ακόμα και σε όσ@ς δεν είχαν ακούσει καν για το εν λόγω πρόγραμμα. Και καλό θα ήταν επίσης να μην χρησιμοποιούν τραγικούς θανάτους μόνο και μόνο για να μας νουθετήσουν δίνοντας την εντύπωση οτι τελικά όλη αυτή η συζήτηση ήταν ανούσια επειδή απλά ήταν ένα reality αφορμή για να γίνει.

Για το Καλό σας το Λέω

έλεος μαζευτείτε

 

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ και ποιός σας είπε ότι ντυνόμαστε όπως ντυνόμαστε για να δείξουμε «ΠΡΟΣΙΤΕΣ»?! Ποιος σας είπε ότι ντυνόμαστε όπως ντυνόμαστε, φοράμε το μαγιό που φοράμε, δείχνουμε τον κώλο που έχουμε για να κάνουμε ΕΣΑΣ να αισθανθείτε άνετα μαζί μας? Ποιος σας είπε οτι προσπαθούμε να κάνουμε κάποιον να μας προσεγγίσει? Ποιος σας είπε ότι στόχος μας είναι να προκαλέσουμε κάποιον? Αν είμαστε κουκλάρες όπως λέτε, τότε πραγματικά πιστεύετε οτι ειναι αυτά τα 3 παραπάνω τετραγωνικά εκατοστά υφάσματος που θα μας εξασφαλίσουν σεξ και προσοχή? Πιστεύετε οτι το σεξ και η αντρική προσοχή είναι τόσο σπάνια και δύσκολα για εμάς να τα αποκτήσουμε που πρέπει να κόψουμε λίγο παραπάνω ύφασμα? Σε ποιον κόσμο ζείτε που οι γυναίκες ανταγωνίζονται για το ποιος θα κοιτάξει τον κώλο μας στην παραλία, την ίδια ώρα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε την αντρική ματιά στον κώλο μας ακόμα και όταν φοράμε τζιν? Και σε ποια εποχή ζειτε που νομίζετε ότι το σώμα μας ανήκει στον άντρα μας λες και θα μας παντρευτεί από περιέργεια να δει τα πιο απόκρυφα σημεία μας? Σε ποιο φανταστικό κόσμο ζείτε που δεν έχουμε ακούσει τα ίδια και τα ίδια ενα εκατομμύριο φορές αλλά έχουμε συνειδητά επιλέξει να τα γράψουμε στο μουνί μας?

Η κάθε μία μας φοράει το μαγιό με το οποιό νιωθει άνετα με βάση την προσωπική της αισθητική και το δικό της γούστο,την χρωματική παλέτα που την εκφράζει και ναι, με βάση τη μόδα. ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΣΑΣ. 70 χρόνια πριν όμως θα διαβάζαμε ακριβώς την ίδια εξομολόγηση επειδη φορέσαμε μπικίνι αντί για ολόσωμο, αρα η μόδα καθορίζει και τα όρια του δικου σας πουριτανισμού. Είναι όμως ο μισογυνισμός και ο ναρκισσισμός σας που σας κάνει να πιστεύεται ότι η δική σας αισθητική είναι το μέτρο του συμπαντος, ότι σας χρωστάμε να μην σας την προσβάλλουμε λες και έχει οποιαδήποτε αξία για εμάς.

Πηγαίνετε μια φορά να κάνετε το μπάνιο σας και κοιτάξτε να περάσετε καλά και να απολαύσετε τον ήλιο και την θάλασσα και βγάλτε τον σκασμό αντί να αφρίζετε για το τι κάνουν οι γυναίκες με το σώμα σας. Μην παρεξηγηθώ, για το καλό σας το λέω.

Όταν σε Κάνει Pick ο Μπογδάνος

Aν η Κα Τουνη ηταν φιλη μου
Εγώ, αν η Κα Μαίρη ήταν γνωστή μου -γιατί φίλες οι pick-me δεν έχουν πραγματικά- θα της έλεγα να αγαπήσει λίγο τις άλλες γυναίκες και μέσα από αυτό να αγαπήσει λίγο τον εαυτό της. Θα της έλεγα ότι ειναι λίγο θλιβερό που υποχρεώνει τον εαυτό της να ζει με διαφορετικά στάνταρ από αυτά που ζουν οι άντρες. Ότι είναι αξιοθρήνητο που έχει δεχτεί ως κανονικότητα το οτι δεν μπορεί κι αυτή να γίνει γκόλ ή δεν μπορεί κι αυτή να κάνει σεξ με όποιον της γυαλίσει γιατί θεωρεί ότι μετά θα αξίζει τις όποιες συνέπειες. Θα της έλεγα ότι ο σεβασμός των αντρών και τα πατριαρχικά μπισκοτάκια που της πετάνε ως επιβράβευση δε θα γεμίσουν ποτέ το κενό αποδοχής που της έχει δημιουργήσει η πατριαρχία που την έχει κάνει να πιστεύει οτι δεν αξίζει παρά μόνο αν περάσει το τεστ της αυστηρής αστυνόμευσης του σώματός της. Θα της έλεγα οτι η ζωή στην πατριαρχία χωρίς φίλες και χωρίς γυναικεία αλληλεγγύη είναι σκληρή αλλά και βαρετή και ότι ποτέ δε θα κάνει πραγματικές φίλες αν περιμένει στην γωνία για να τους κάνει victim blaming τη στιγμή που θα ξεφύγουν από το στενό πατριαρχικό πλαίσιο -στην καλύτερη θα κάνει λυκοφιλίες. Θα της έλεγα ότι αυτό που προσέφεραν «τα κινήματα» σε εμάς είναι η αποδοχή του εαυτού μας που είναι πιο σημαντική από την αποδοχή του κάθε Μπογδάνου, και την κατανόηση ότι ζούμε σε έναν κοσμο που δεν είναι σχεδιασμένος από εμάς για εμάς και στον οποίο μάταια πασχίζουμε όλη μας τη ζωή να ταιριάξουμε. Θα της έλεγα ότι ο φεμινισμός μας προσέφερε και την αλληλοσυμπαράσταση άλλων γυναικών που έκαναν την ίδια συνειδητοποίηση αντί να προσπαθούμε να βγάλουμε η μια τα μάτια της άλλης και να ανταγωνιστούμε για το ψωριασμένο βραβείο της πατριαρχίας. Θα της έλεγα ότι είναι κάπως άθλιο να γράφει μακροσκελείς αναρτήσεις απλά για να μας πει πόσο σωστή και αξιοσέβαστη είναι αυτή σε σχέση με τις άλλες γυναίκες είναι η ίδια και για να της κάνουμε πατ πατ στην πλάτη και πώς το humble bragging γενικά είναι λίγο ρεζιλίκι. Θα της έλεγα ότι με όλα αυτά δεν είναι καθόλου χρήσιμη για την κοινωνία, είναι απλά χρήσιμη για την πατριαρχία που θα την χρησιμοποιεί ως παράδειγμα για το πως είναι τα καλά και πειθήνια κορίτσια.
No photo description available.