Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

H Αντρική Απιστία ως Ψυχολογικός Εκβιασμός

εμπειριε ζωης

Η πανάρχαια συμβουλή «πρόσεχε γιατι αλλιώς ο άντρας σου θα σε κερατώσει» όχι μόνο υπνοεί οτι για την απιστία των αντρών ευθύνονται οι ίδιες οι γυναίκες αλλά ασκεί και ψυχολογικό εκβιασμό σε αυτές ώστε να μην δυσαρεστούν ποτέ τους άντρες αλλιώς αυτοί θα βρουν άλλες καλύτερες -γιατί στο μυαλο τους υπάρχουν για κάθε άντρα και 2-3 εναλλακτικές, άσχετα που αυτό δε βγαίνει μαθηματικά.

Η απιστία ως απειλή, το σεξ ως κάτι που προσφέρεται από την γυναίκα στον άντρα, η χρήση της έννοιας της «γκρίνιας» ως γυναικείο χαρακτηριστικό έτσι που να τις φιμώνει αφού ξέρουμε ότι οποιοδήποτε παράπονο η ένσταση εκλαμβάνεται ως «γκρίνια». Τέτοια μισογυνικά σκουπίδια δεν έχουν κανένα πρόβλημα η σχέση τους να βασίζεται σε ψυχολογικούς εκβιασμούς, αποδεικνύοντας ότι δεν άξιζαν ποτέ να είναι σε σχέση. Φυσικά τα μπάζα αυτά ζουν ακόμα νοερά σε εποχές που η γυναίκα υπέμεινε τις απιστίες και έτρεμε μήπως ο άντρας βρεί άλλη γιατί ο γάμος ήταν συνδεδεμένος με την επιβίωση αλλά και την τιμή της στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, για όσες έχουν ανατραφεί με την ιδέα οτι πρέπει να «κρατάνε» τον άντρα αλλιώς αποτυγχάνουν προσωπικά, τέτοιες «φιλικές σύμβουλές», τάχα για το καλό μας, δίνουν το μήνυμα πως η μονογαμία είναι η ανταμοιβή τους για το πόσο καλές σύζυγοι είναι, ενώ η απιστία η τιμωρία που δεν απέδωσαν αρκετά, δεν προσέφεραν αρκετό σεξ ακόμα και όταν δεν είχαν όρεξη, δεν μαγείρεψαν αρκετά καλό σπιτικό φαί. Φυσικα το αντίθετο δεν ισχύει γιατι αν η γυναικα κερατώσει τον άντρα φταίει απλα που ειναι «πουτ@να».

Oι Παλιοί Καλοί Καιροί που δεν είχαμε Εσπρεσιέρες

giagia
Δίχως μπότοξ, δίχως σιλκόνη, δίχως, διχως εξτένσιον, δίχως iphone. Επίσης δίχως δικαιωμα ψήφου, δίχως πλυντήριο, δίχως δικαίωμα διαζυγίου χωρίς να την κράξει όλο το χωριό, δίχως αυτοδιάθεση του σώματός της, δίχως πρόσβαση σε έκτρωση και αντισύλληψη, δίχως δικά της λεφτά, δίχως δουλειά και δικαίωμα επαγγελματικής εξέλιξης, δίχως βασική εκπαίδευση, ακαδημαική μόρφωση και συχνά χωρις καν δυνατότητα ανάγνωσης. Δίχως δική της θέση στην κοινωνία, ξεχωριστή από αυτή του άντρα και του πατέρα της, δίχως κανέναν σεβασμό στο πρόσωπό τους αν δεν τους υπακούν, δίχως καμία δυνατότητα να αναζητήσουν μια διαφορετική ζωή και να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους.
 
Κι όμως, αυτό ειναι το πρότυπο γυναίκας που μας πλασάρουν τώρα ορισμένοι μισογύνηδες, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι αυτές ήταν πραγματικά ευτυχισμένες. Λες και δεν έχουμε δει εμείς γιαγιάδες να υποφέρουν στα χέρια των κακοποιητικών παππούδων, λες και δεν έχουμε δει τη βία, ψυχολογική και σωματική, που τους ασκούσαν η οικογένεια και ο άντρας τους, λες και δεν έχουμε δει πώς έσπαγε η μέση τους να κάνουν τις δουλείες του σπιτού χωρίς ηλεκτρικές συσκευές -κατι που εδώ ο Βασίλης μας παρουσιάζει ως ευλογία- λες και δεν μας έχουν πιάσει παράμερα γιαγιαδες να μας πουν να έχουμε πάντα έναν δικό μας λογαριασμό στην τράπεζα που να μην τον ξέρει ο άνταρς μας για να μπορούμε να χωρίσουμε αν θελουμε. Λες και στο φινάλε δε θα μπορούμε αν θέλαμε να βρούμε ένα σεξιστικό μπαζο σαν αυτούς που τα γράφουν αυτά, να παντρευτούμε παρθένες από τα 19 και να μείνουμε μαζι τους για πάντα υπηρετώντας τον όπως η γιαγια στην φωτογραφία. Κάποιος λόγος μάλλον θα υπάρχει που οι γυναίκες πάλεψαν για κάτι παραπάνω; Ή ήταν απλά η σιωνιστική συνωμοσία του φεμινισμού που τις παρέσυρε, γιατί οι ίδιες είναι χαζές και δεν ξέρουν το καλό τους;
 
Ο Συντηρητισμός είναι σχεδόν εξ ορισμού η εξιδανίκευση και η νοσταλγία του παρελθόντος, ενός παρελθόντος σκληρου και άδικου για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Συντηρητισμός είναι να δοξάζεις ένα παρελθόν, δήθενα άσπιλο και αγνό, δαιμονοποιώντας ακόμα και την εσπρεσιέρα. Και mansplaining είναι εξ ορισμού ένας άντρας να προσπαθει να μας πατρονάρει εξητώντας μας ότι είμασταν πιο ευτυχισμένες όταν είχαμε λιγότερς επιλογές. Η πατριαρχία πάντα στηριζόταν αλλωστε στην ρομαντικοποίηση της γυναικείας αυτοθυσίας για χάρη των αντρών. Εμείς ως φεμινίστριες δε κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά, σε ένα μέλλον που δε θα μας καθορίζουν οι άντρες και που θα κάνουμε μποτοξ αν γουστάρουμε, και δε θα κάνουμε αν δεν γουστάρουμε. Δεν πέφτουμε στην παγίδα των ψεύτικων διπόλων.

Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας και η Κυρά της Ρω

κηρα της ρω

 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πατροναρίσματος των Γυναικών, δηλαδή η μέρα που οι άντρες επιλέγουν το είδος της γυναικάς που βολεύει τους ίδιους και μας το πλασάρουν ως πρότυπο μασκαρεύοντάς το ως φεμινισμό. Είναι άλλη μία μέρα που οι άντρες μας περιγράφουν τις δικές τους φαντασιώσεις και μας προτρέπουν να γίνουμε σαν αυτές -πάντα για το δικό μας καλό. Σήμερα γιορτάζουν μόνο οι γυναίκες που εγκρίνουν οι άντρες -οι υπόλοιπες δεν είναι «πραγματικές» γυναίκες έτσι κι αλλιώς.

Εδω ο δήμαρχος Άργους μας υπενθυμίζει οτι η γυναίκα εξισώνεται με την σύζυγο, την μητέρα, την γιαγιά γιατί δεν υπάρχει ως αυτόνομο υποκείμενο αλλά μόνο σε σχέση με όσα προσφέρει στους άλλους αλλά βρήκε την ευκαιρία να μας πει οτι η σωστή γυναικα είναι πάνω απ’όλα και πατριώτισσα επιβραβεύοντας τις άδειες συμβολικές κινήσεις στο όνομα του Έθνους. Η γυναίκα πρέπει συνεχώς να θυσιάζει τη ζωή της για τους άλλους αλλά και το καλό του Έθνους. Να είναι δυνατή (δηλαδή να υπομένει τα σκατά που της σερβίρει η πατριαρχία) αλλά να παραμένει τρυφερή, δηλαδή να μη χάνει την θηλυκότητά της ούτε να σταματά να προσφέρει στους άλλους έτσι ώστε να μην γίνεται ποτέ απειλητική για τους άντρες.

Χρόνια πολλά στις γυναίκες που δεν αμφισβητούν το status quo, τις έμφυλες και εθνικές ιεραρχίες, γιατί αυτές που το κάνουν είναι φαντάζομαι κάτι υστερικές φεμιναζί.

Γιατί δεν Φεύγουν οι Γυναίκες

διαχειρίστρια Ελευθερία Μερκουλιδη

Aν θέλετε να εξηγείτε με ένα μόνο screenshot τι είναι το victim blaming σε όσους δεν ξέρουν μπορείτε να τους δείχνετε αυτή την ανάρτηση όπου η διαχειρίστρια έμαθε για την γυναικοκτονία στην Κρήτη και αυτό για το οποίο αναρωτιέται δεν είναι γιατί οι άντρες σκοτώνουν τις γυναικες (αυτό μαλλον της φαίνεται φυσικο) αλλά γιατί οι γυναίκες δεν φεύγουν.

«Γιατί να υπάρχουν αδύναμες γυναίκες στις μέρες μας;» Θα ναι Ελευθερία μου που δεν είχαν τύχει να διαβάσουν τα εμπνευστικά στατους σου, μαζί με μια ντουζίνα inspirational quotes να βρουν τη δύναμη μέσα τους και να μαθουν ότι όταν θελουν κατι πολύ όλο το συμπαν συνωμοτεί. Η ξερω γω, έτσι που το θέτεις θα ναι στην φύση μας. Μήπως αυτο είναι τελικα, αφού οι γυναικες ακομα δολοφονούνται το 2019 την ώρα που ο παγκόσμιος πολιτισμός μας έδωσε την Wonder Woman ΚΑΙ την Captain Marvel, μήπως τελικά τα θέλει ο οργανισμός μας και γουστάρουμε βία και υποταγή? Μήπως αν τόσες γυναικες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να είναι υποχείρια παει τελικά κάτι στραβά με τις γυναικες?

Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της διαχειρίστριας είναι εύκολο να απαντηθούν για οποιον θέλει όντως να καταλάβει και όχι να περιαυτολογήσει για το ποσο δυναμική και ανεξάρτητη είναι η ίδια και το πόσο καλύτερα θα είχε διαχειριστεί την κατάσταση. Τι φοβούνται οι γυναικες? Ξέρω γω, ΟΤΙ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΟΥΝ?! Με την ύστερη γνώση, δεν τις λες και παράλογες ε? Γιατι δεν καταγγέλουν? Πολύ συχνά το κάνουν και τα αποτελέσματα είναι ίδια. Γιατί δεν φεύγουν? Πολύ συχνά το κάνουν και είναι τότε που οι περισσότερες δολοφονούνται όπως είδαμε και την χρονιά που πέρασε.

Και γιατί δεν είναι δυναμικές και ανεξάρτητες που να μην τα σηκώνουν αυτά όπως μας προστάζει το νέο πρότυπο της Δυναμικής Γυναίκας™? Kαταρχάς γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να είμαστε ολες δυναμικές και διεκδικητικές προσωπικότητες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Το να κατηγορείς την προσωπικότητα κάποιας για το ότι δολοφονήθηκε είναι σαν να υπονοείς ότι στους αδύναμους και τους άτολμους αξίζει να δολοφονηθούν. Δεν βλέπω τους μη δυναμικούς και χωρίς αυτοπεποθηση άντρες να δολοφονούνται μαζικά από τις συντρόφους τους.

Δεύτερον, περιμένουμε από τις γυναικες να είναι «ανεξάρτητες» την στιγμή που η δομή της κοινωνίας τους επιβάλλει την οικονομική εξάρτηση από τους άντρες εφόσον αυτές θυσιάζουν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά, πληρώνονται λιγότερο, έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και λιγότερες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης. Τι είδους ανεξαρτησία περιμένουμε όταν η επιβίωσή η δική τους και των παιδιών τους εξαρτάται από τον σύντροφό τους και αν πάρουν την απόφαση να φύγουν μπορεί να βρεθουν στο δρόμο ή να παλευουν να συντηρηθουν με ένα πενιχρό επίδομα?

Τριτον ζητάμε από τις γυναίκες να είναι δυναμικές σε έναν κόσμο που φροντίζει να τις κοινωνικοποιήσει ακριβώς έτσι ώστε να μην απειλούν τους άντρες, να μην είναι υπερβολικά διεκδικητικές γιατι τους «ευνουχίζουν», να χαμογελάνε, να είναι ευχάριστες, να μην ειναι «bitches», «bossy» και «υστερικές», σε μια κοινωνία που όταν οι φεμινίστριες διεκδικούν και δεν σηκώνουν πολλά πολλά τις λένε αγάμητες που θα πεθάνουν μόνες τους. Ζητάμε από τις γυναίκες να γίνουν δυναμικές σε έναν κόσμο που τους συντρίβει την αυτοπεποίθηση από τότε που γεννιούνται με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, διδάσκοντάς τους ότι οι ίδιες δεν είναι καν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, είναι καλές μόνο για ένα γαμήσι και θα θεωρούνται αποτυχημένες αν δεν βρουν έναν άντρα να τις αγαπήσει και να τις τιμήσει με έναν γάμο. Απαιτούμε να καταγγείλουν την βία του συντρόφου τους την ίδια στιγμή που τους ψιθυρίζουμε «ε μωρέ, έτσι είναι οι άντρες, βίαιοι από τη φύση τους, από αγάπη τα κάνει, αν δε σε αγαπούσε δε θα ζήλευε» και όταν φεύγουν τις κατηγορούμε ότι «διέλυσαν την οικογένειά τους».

Η πατριαρχική πραγματικότητα δεν χωράει ρητορικές ερωτήσεις και όποι@ τις κάνει κλείνοντας τα μάτια σε αυτήν το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιολογήσει την βία εναντίον μας. Μπράβο σου αν σε αυτόν τον κόσμο εσύ κατάφερες να γίνει δυναμική και ανεξάρτητη, αντί να θεωρείς όμως ότι εσένα γι αυτό σου αξίζει να ζείς, μήπως να χρησιμοποιήσεις το προνομιό σου για να μιλήσεις για την συστημική βια που δολοφόνησε χιλιάδες άλλες?

Μετα-Φεμινισμός και το Πρότυπο της «Δυναμικής Γυναίκας»

3 εγγυμένοι τροποι.jpg

Οι λίστες με τα πράγματα που καλούνται να κάνουν οι γυναίκες ώστε οι άντρες να «κολλήσουν» μαζί τους (δλδ να μη θέλουν μόνο να τις πηδηξουν ή τελοσπάντων να θέλουν να τις πηδήξουν παραπάνω από μία φορα) ήταν ανέκαθεν μια σύνοψη της πατριαρχίας. Είναι όμως ειρωνικό το γεγονός πως όλα τα σημεία τους περιέχονται ταυτόχρονα και σε λίστες με τα πράγματα που ΔΕΝ πρέπει να κάνουν οι γυναικες γιατί ενοχλούν τους άντρες. Για παράδειγμα η συγκεκριμένη λίστα αναλώνει όλο το πρώτο μέρος στην περιποίηση της εμφάνισης μας με υποκατηγορίες όπως το βάρος, το μακιγιάζ, τα μαλλιά, τα ρούχα αλλά όπως θα διαβεβαιώσουν άλλες λίστες η υπερβολική ενασχόληση με την εμφάνισή και τις δίαιτες μας κάνει να φαινόμαστε ρηχές και απωθουν τους άντρες. Το ίδιο ισχύει και με το δεύτερο σημείο που μας καλεί να παίξουμε χειριστικά παιχνίδια όπως το γνωστό «σκωτσέζικο» ντους και τα «ναζάκια» ακριβώς αυτά δηλαδή που άλλες λίστες μας λένε να αποφύγουμε γιατί εκνευρίζουν τους άντρες αλλά η πατριαρχία αναμένει να παίζουμε γιατί δεν πρέπει να φανούμε και υπερβολικά πρόθυμες ή «εύκολες».

Θα ήθελα να μείνω όμως ειδικά στο τρίτο σημείο γιατι ενσαρκώνει αυτό που ακαδημαικά αποκαλείται «μετα-φεμινιστικός λόγος», δηλαδή το περιβάλλον αυτό που έχει επικρατήσει μετά την έλευση του φεμινισμού το οποίο λαμβάνει υπόψη τα επιτεύγματά του ενώ ταυτόχρονα τον θεωρεί παρωχημένο και παλιομοδίτικο. Κεντρικό σημείο αυτής της ρητορικής αποτελεί το νέο πρότυπο της «δυναμικής» γυναικας, αυτής δηλαδή που αντικαθιστά πλέον το πρότυπο του εύθραυστου, αδύναμου κοριτσιού που έχει ανάγκη έναν άντρα να την σώσει. Η νέα τάση είναι αυτή της δυναμικής και ανεξάρτητης γυναίκας μόνο που -plot twist- πρέπει να είναι έτσι για να ελκύει τους άντρες. Δε θα πρέπει δηλαδη να είναι ανεξάρτητη σε τέτοιο βαθμό που να μην νιώθει την ανάγκη να προσαρμόσει το είναι της στις αντρικές φαντασιώσεις!

Η προσωπικότητα των γυναικών έτσι αναμένεται και πάλι να διαμορφώνεται με βάση τα αντρικά γούστα και τις νέες «μόδες» που αυτά επιβάλλουν. Η αυτοπεποίθηση είναι κάτι που αναμένεται να σε κάνει «σεξι» και αυτό αποτελεί τον κυριότερο λόγο να την βελτιώνεις -ταυτόχρονα φυσικά με την εμφάνισή σου όπως σε συμβουλεύει το ίδιο άρθρο λίγο παραπάνω. Κι έτσι με λίγη προσπάθεια μπορείς να γίνεις κι εσύ η «ντίβα» που οι μισογύνηδες κάγκουρες κατηγορούν οτι έχει τον τουπέ ενός 10αριού ενώ χωρίς make up είναι στην καλύτερη ένα 6άρι -γιατι η αυτοπεποίθηση πηγάζει από μέσα μας μόνο όταν δεν πηγάζει από το έξω μας.

Η Rosalind Gill κατακρίνοντας αυτό που ονομάζει «Κουλτούρα της Αυτοπεποίθησης» παρατηρεί οτι «αντιστρέφει την ιδέα οτι το προσωπικό είναι και πολιτικό και απομακρύνεται από την πολιτική κριτική καθώς και κάθε διερεύνηση της κουλτούρας που μπορεί να προκαλεί την αυτο-αμφισβήτηση και την έλλειψη αυτοπεποιθησης στις γυναίκες».

Η εξωφρενική αντίφαση του προτάγματος να είμαστε δυναμικές και γεμάτες αυτοπεποίθηση με υπέρτατο στόχο να προσελκύσουμε έναν άντρα αποτυπώνεται άψογα στο τραγουδι «Put Yourself First» από την αγαπημένη (φεμινιστική) σειρά Crazy Ex-Girlfriend
https://www.youtube.com/watch?v=H2lmojePnA0