Πώς να Μην Ξεχωρίσεις Κάνοντας Share Δεγαμινιώτη

To πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι οτι κάθονται και δίνουν συμβουλές για το πώς να ξεχωρίσουμε την ίδια ώρα που αναπαραγουν ΚΑΡΜΠΟΝ σεξιστικά ποιηματάκια δεκαετιών μοιάζοντας με εκατομμύρια άλλους σεξιστές που κάθονται και τρώγονται για τις γυναικες με τα ωραία βυζιά και τους γυμνασμένους κώλους που κατά πάσα πιθανότητα τους έχουν και χεσμένους. Το πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι ότι κάθονται και μας νουθετούν για το πώς να ξεχωρίσουμε όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να σκεφτούν πέρα από κουρασμένα πατριαρχικά κλισέ και τετριμένα σεξιστικά στερεότυπα και νομίζουνο οτι ξεχωρίζουν κάνοντας share Δεγαμινιώτη! Το πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι οτι σπαταλούν υπερβολικά πολλή ώρα αναλύοντας πώς πρέπει να ειναι και τι θα πρέπει να έχει να προσφέρει μια γυναικα και ξεχνάνε ότι αυτοί δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα γιατί σίγουρα με τις θλιβερές μαλακίες που ανεβάζουν ούτε μυαλό έχουν, ούτε χαρακτήρα ούτε καμία πρωτότυπη σκέψη. Νομίζουν όμως ότι αρκεί που ειναι άντρες και εμείς θα πρέπει να επιδιδόμαστε σε ένα ατελείωτο αγώνα να ξεχωρίσουμε στα μάτια τους όταν αυτοί συμμετέχουν μαζικά στις πιο ανέπνευστες μισογυνικές σελίδες χωρίς να έχουν τίποτα καινούριο να πουν οι ίδιοι.

Όταν Είσαι Υπερβολικά Καλός για να Ασχοληθείς με Reality

Πέρα από αυτούς που πήραν ευθέως υποστηρικτική θέση προς τον παίχτη reality που εξέφρασε την ματσιλα του με παραπάνω από έναν τρόπους, υπήρξαν κι αυτοί που πιο ύπουλα προσπάθησαν να κουκουλώσουν το ζήτημα στρέφοντας τη συζήτηση στην ποιότητα του προγράμματος. Η προσέγγιση αυτή όχι μόνο εκτροχιάζει εσκεμμένα το διάλογο για την κουλτούρα τον βιασμού προκειμένου να διακηρύξει τη δική τους διανοητική ανωτερότητα αλλά ταυτόχρονα υπονοεί οτι αφενός αν ασχολούμαστε μόνο με υψηλή κουλτούρα οι βιαστές θα μας προσπεράσουν και θα μας την χαρίσουν και αφετέρου αν ασχολούμαστε με trash κουλτούρα μάλλον στο φινάλε θα αξίζουμε τον βιασμό. Οι «εσείς φταίτε που βλέπετε βλακείες». παράλληλα αγνοούν πως ένα reality που παράγεται από ένα μεγάλο κανάλι αποτελεί είτε το θέλουμε είτε όχι mainstream ψυχαγωγία που την βλέπει χιλιάδες κόσμος και άρα είτε συμφωνούμε με το είδος αυτής της ψυχαγωγίας είτε όχι, είτε μας εκφράζει είτε όχι, οι χαρακτήρες και τα θέματα που προκύπτουν είναι πραγματικά -αυτό άλλωστε υπονοεί και ο όρος «reality». Φυσικά, οι ίδιοι δηθενοκουλτουριάρηδες, αν μιλήσουμε ποτέ για τον μισογυνισμό του Ταρκόφσκι ή του κλασικού, «ποιοτικού» σινεμά θα σφυράνε κλέφτικα γιατι ακριβώς γι αυτούς τα πάντα είναι θέμα αισθητικής και όχι ουσίας.

Όσον αφορά την υποκατηγορία των ποστ που σύγκριναν τον παίχτη του reality με τον πυροσβέστη που πέθανε εν ώρα υπηρεσίας(όπως στο παρακάτω ποστ ή σε αυτό το βίντεο: https://www.facebook.com/firerescueman/videos/10224056150408325/) θυμίζουν ένα πιο έμμεσο #NotAllMen με έξτρα δόση συναισθηματικού εκβιασμού που μάλιστα ρίχνει το βάρος στις γυναίκες που πρέπει να ξεχωρίσουν τα Καλά Παιδιά. Δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο στόχος αυτών των ποστ. Να μας δείξει οτι υπάρχουν και σωστοί άντρες αλλά εμείς εσκεμμένα και συνειδητά ασχολούμαστε με τους σκάρτους? Να μας μιλήσει για την ηθική κατάπτωση της κοινωνίας μας λες και η κουλτούρα του βιασμού εμφανίστηκε μόνο μαζί με τα reality και ίσως εξαιτίας αυτών? Ή γενικα να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση με την επίκληση στο συναίσθημα, συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα, δηλαδή μια είδηση θανάτου με ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα.

Ολοι αυτοί που έσπευσαν να συνδέσουν το θέμα της κουλτούρας του βιασμού με την έλλειψη ποιότητας στα reality καλό είναι αντί να μας πατρονάρουν να καταλάβουν οτι το ζήτημα που προέκυψε ήταν ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ και ΣΟΒΑΡΟ ζήτημα που αφορά τις ζωές των γυναικών και πολύ καλά κάναμε και ασχοληθήκαμε, είτε έχουμε δεί ποτε το Big Brother είτε όχι. Στην εποχή του διαδικτύου άλλωστε το εν λόγω απόσπασμα διαδόθηκε πολύ γρήγορα ακόμα και σε όσ@ς δεν είχαν ακούσει καν για το εν λόγω πρόγραμμα. Και καλό θα ήταν επίσης να μην χρησιμοποιούν τραγικούς θανάτους μόνο και μόνο για να μας νουθετήσουν δίνοντας την εντύπωση οτι τελικά όλη αυτή η συζήτηση ήταν ανούσια επειδή απλά ήταν ένα reality αφορμή για να γίνει.

Για το Καλό σας το Λέω

έλεος μαζευτείτε

 

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ και ποιός σας είπε ότι ντυνόμαστε όπως ντυνόμαστε για να δείξουμε «ΠΡΟΣΙΤΕΣ»?! Ποιος σας είπε ότι ντυνόμαστε όπως ντυνόμαστε, φοράμε το μαγιό που φοράμε, δείχνουμε τον κώλο που έχουμε για να κάνουμε ΕΣΑΣ να αισθανθείτε άνετα μαζί μας? Ποιος σας είπε οτι προσπαθούμε να κάνουμε κάποιον να μας προσεγγίσει? Ποιος σας είπε ότι στόχος μας είναι να προκαλέσουμε κάποιον? Αν είμαστε κουκλάρες όπως λέτε, τότε πραγματικά πιστεύετε οτι ειναι αυτά τα 3 παραπάνω τετραγωνικά εκατοστά υφάσματος που θα μας εξασφαλίσουν σεξ και προσοχή? Πιστεύετε οτι το σεξ και η αντρική προσοχή είναι τόσο σπάνια και δύσκολα για εμάς να τα αποκτήσουμε που πρέπει να κόψουμε λίγο παραπάνω ύφασμα? Σε ποιον κόσμο ζείτε που οι γυναίκες ανταγωνίζονται για το ποιος θα κοιτάξει τον κώλο μας στην παραλία, την ίδια ώρα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε την αντρική ματιά στον κώλο μας ακόμα και όταν φοράμε τζιν? Και σε ποια εποχή ζειτε που νομίζετε ότι το σώμα μας ανήκει στον άντρα μας λες και θα μας παντρευτεί από περιέργεια να δει τα πιο απόκρυφα σημεία μας? Σε ποιο φανταστικό κόσμο ζείτε που δεν έχουμε ακούσει τα ίδια και τα ίδια ενα εκατομμύριο φορές αλλά έχουμε συνειδητά επιλέξει να τα γράψουμε στο μουνί μας?

Η κάθε μία μας φοράει το μαγιό με το οποιό νιωθει άνετα με βάση την προσωπική της αισθητική και το δικό της γούστο,την χρωματική παλέτα που την εκφράζει και ναι, με βάση τη μόδα. ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΣΑΣ. 70 χρόνια πριν όμως θα διαβάζαμε ακριβώς την ίδια εξομολόγηση επειδη φορέσαμε μπικίνι αντί για ολόσωμο, αρα η μόδα καθορίζει και τα όρια του δικου σας πουριτανισμού. Είναι όμως ο μισογυνισμός και ο ναρκισσισμός σας που σας κάνει να πιστεύεται ότι η δική σας αισθητική είναι το μέτρο του συμπαντος, ότι σας χρωστάμε να μην σας την προσβάλλουμε λες και έχει οποιαδήποτε αξία για εμάς.

Πηγαίνετε μια φορά να κάνετε το μπάνιο σας και κοιτάξτε να περάσετε καλά και να απολαύσετε τον ήλιο και την θάλασσα και βγάλτε τον σκασμό αντί να αφρίζετε για το τι κάνουν οι γυναίκες με το σώμα σας. Μην παρεξηγηθώ, για το καλό σας το λέω.

Όταν σε Κάνει Pick ο Μπογδάνος

Aν η Κα Τουνη ηταν φιλη μου
Εγώ, αν η Κα Μαίρη ήταν γνωστή μου -γιατί φίλες οι pick-me δεν έχουν πραγματικά- θα της έλεγα να αγαπήσει λίγο τις άλλες γυναίκες και μέσα από αυτό να αγαπήσει λίγο τον εαυτό της. Θα της έλεγα ότι ειναι λίγο θλιβερό που υποχρεώνει τον εαυτό της να ζει με διαφορετικά στάνταρ από αυτά που ζουν οι άντρες. Ότι είναι αξιοθρήνητο που έχει δεχτεί ως κανονικότητα το οτι δεν μπορεί κι αυτή να γίνει γκόλ ή δεν μπορεί κι αυτή να κάνει σεξ με όποιον της γυαλίσει γιατί θεωρεί ότι μετά θα αξίζει τις όποιες συνέπειες. Θα της έλεγα ότι ο σεβασμός των αντρών και τα πατριαρχικά μπισκοτάκια που της πετάνε ως επιβράβευση δε θα γεμίσουν ποτέ το κενό αποδοχής που της έχει δημιουργήσει η πατριαρχία που την έχει κάνει να πιστεύει οτι δεν αξίζει παρά μόνο αν περάσει το τεστ της αυστηρής αστυνόμευσης του σώματός της. Θα της έλεγα οτι η ζωή στην πατριαρχία χωρίς φίλες και χωρίς γυναικεία αλληλεγγύη είναι σκληρή αλλά και βαρετή και ότι ποτέ δε θα κάνει πραγματικές φίλες αν περιμένει στην γωνία για να τους κάνει victim blaming τη στιγμή που θα ξεφύγουν από το στενό πατριαρχικό πλαίσιο -στην καλύτερη θα κάνει λυκοφιλίες. Θα της έλεγα ότι αυτό που προσέφεραν «τα κινήματα» σε εμάς είναι η αποδοχή του εαυτού μας που είναι πιο σημαντική από την αποδοχή του κάθε Μπογδάνου, και την κατανόηση ότι ζούμε σε έναν κοσμο που δεν είναι σχεδιασμένος από εμάς για εμάς και στον οποίο μάταια πασχίζουμε όλη μας τη ζωή να ταιριάξουμε. Θα της έλεγα ότι ο φεμινισμός μας προσέφερε και την αλληλοσυμπαράσταση άλλων γυναικών που έκαναν την ίδια συνειδητοποίηση αντί να προσπαθούμε να βγάλουμε η μια τα μάτια της άλλης και να ανταγωνιστούμε για το ψωριασμένο βραβείο της πατριαρχίας. Θα της έλεγα ότι είναι κάπως άθλιο να γράφει μακροσκελείς αναρτήσεις απλά για να μας πει πόσο σωστή και αξιοσέβαστη είναι αυτή σε σχέση με τις άλλες γυναίκες είναι η ίδια και για να της κάνουμε πατ πατ στην πλάτη και πώς το humble bragging γενικά είναι λίγο ρεζιλίκι. Θα της έλεγα ότι με όλα αυτά δεν είναι καθόλου χρήσιμη για την κοινωνία, είναι απλά χρήσιμη για την πατριαρχία που θα την χρησιμοποιεί ως παράδειγμα για το πως είναι τα καλά και πειθήνια κορίτσια.
No photo description available.

Η Σεξουαλική Απάθεια των Γυναικών

απιστια

Είναι γεγονός οτί η γυναικεία και η αντρική απιστία αντιμετωπίζονται πολύ διαφορετικά από την πατριαρχία εδώ και αιώνες. Η αντρική απιστία όταν δεν επικροτείται αντιμετωπίζεται με κατανόηση ενώ η γυναικεία αρκεί για να χαρακτηριστεί η άπιστη και όλες οι γυναικες «πουτ@νες». Η διαφορά αυτή έχει σχέση με το πως κατασκευάζεται κοινωνικά η γυναικεία σεξουαλικότητα από την πατριαρχία. Η σεξουαλικότητα αυτή είναι στην ουσία μία μη-σεξουαλικότητα, δηλαδή θεωρείται οτι χαρακτηρίζεται από την απουσία έντονης σεξουαλικής επιθυμίας αφού το σεξ για τις γυναικές εξυπηρετεί υποτίθεται καθαρά αναπαραγωγικούς σκοπούς και κινείται από την «βιολογική ανάγκη» τους να γίνουν μητέρες. Αντιθέτως ο άντρας θεωρείται εγγενώς σεξουαλικός και η λιμπίντο του ακόρεστη, με αποτέλεσμα να δικαιολογούνται και τα σεξουαλικά εγκλήματα από άντρες και η απιστία του σε μία συμφωνημένα μονογαμική σχέση. Η γυναίκα «δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει ανικανοποίητη για να ψάχνει αλλου» γιατί όπως θα σας διαβεβαιώσουν εκατομμύρια άντρες που δεν έχουν χαρίσει σε γυναίκες ούτε έναν οργασμο, οι ίδιοι χρειάζεται να καταβάλλουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια στο 8 λεπτό σεξ που θα κάνουν και αυτό θα μας αρκέσει για να έχουμε πολλαπλούς οργασμούς και να μας μείνουν αξέχαστοι.

Η ταύτιση του άντρα με την σεξουαλικότητα και της γυναίκας με την σεξουαλική απάθεια ή αδιαφορία είναι κατασκεύασμα της Βικτωριανής εποχής καθως ως τότε οι γυναικες θεωρούνταν ΠΙΟ σεξουαλικά ακόρεστες και άρα πιο αμαρτωλές και επικίνδυνες από τους άντρες. Όπως αναλύεται και στο ακαδημαικό άρθρο «Passionlessness: An Interpretation of Victorian Sexual Ideology, 1790-1850» οι γυναίκες αγκάλιασαν την νέα αυτή προσέγγιση ελπίζοντας οτι αυτό θα τις ανυψώσει ηθικά αφαιρώντας τους το αιώνια στίγμα της Εύας και της έκπτωσης από τον Παράδεισο και θα της χρήσει ως άξιες συντρόφους των αντρών ως ηθικό μπούσουλά τους. Οπως πλεον γνωρίζουμε τελικά αυτό δεν λειτούργησε συνολικά υπέρ τους αν και βοήθησε μια μειοψηφία λευκών προνομιούχων γυναικών να αναγνωριστούν ως διανοητικά πλάσματα αλλά και να να περιορίσουν τις σεξουαλικές επαφές και αρα τον αριθμό των παιδιών τους. Η διαγραφή ομως της γυναικείας σεξουαλικότητας απλά την έκανε κτήμα της αντρικής αφού οι γυναίκες θεωρείται οτι δεν υπάρχουν αυτόνομα ως σεξουαλικά υποκείμενα.

https://www.jstor.org/stable/3173022?seq=1

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Σεξισμός ή Μήπως Όχι»

Σεξισμός Η μήπως Όχι

Το άρθρο αυτό ανήκει στην μακρά παράδοση της αρθρογραφίας αντρών που ρίχνουν την εντελώς ουδέτερη και αντικειμενική ματιά τους στον φεμινισμό μόνο και μόνο για να καταλήξουν –χωρίς καμία προκατάληψη φυσικά- ότι δεν είναι αναγκαίος γιατί δεν υπάρχει σεξισμός. Εξυπακούεται πως όπως και  σε ΟΛΑ αυτά τα άρθρα η ίδια επιχειρηματολογία του αρθρογράφου διακατέχεται από σεξισμό. Oh the irony!

Ο συντάκτης ξεκινάει με με ένα ανέκδοτο το οποίο αναρωτιέται ειρωνικά αν είναι σεξιστικό, δείχνοντας πως έχει πλήρη άγνοια πως αποδεικνύει αυτό που ισχυριζόμαστε τόσο καιρό: πως όταν λέμε το ίδιο πράγματα για διαφορετικά φύλα, το νόημα αλλάζει. Το τι είναι σεξιστικό εξαρτάται από το συγκείμενο, επομένως δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάτι δεν είναι σεξιστικό επειδή το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τους άντρες.

Μετά το αποτυχημένο παράδειγμα, συνεχίζει με την all-time-classic δήλωση πως «δεν είναι δυνατόν να υπάρξει απόλυτη ισότητα γιατί απλούστατα τα δύο φύλα είναι από την φύση τους διαφορετικά». Ο συντάκτης δηλαδή παραδέχεται ότι δεν έχουμε –και μάλιστα δεν θα έπρεπε να έχουμε-ισότητα, αλλά για κάποιο λόγο αρνείται την ύπαρξη του σεξισμού που είναι ακριβώς η απουσία ισότητας. Μάλλον αυτό που έννοεί είναι ότι έχουμε σεξισμό αλλά ο ίδιος τον δικαιολογεί. Μόνο που η ισότητα ουδεμία σχέση έχει με την ομοιότητα. Διαφορετικοί είναι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να είναι ίσοι. Αντιθέτως, αν μη τι άλλο, σημαίνει ότι θα πρέπει το ίδιο το σύστημα να προσαρμόζεται ώστε να τους δίνει ίσες ευκαιρίες. Ο ίδιος χρησιμοποιεί ως παράδειγμα το πώς ο κορονοιός πλήττει περισσότερο τους άντρες. Δεν μας εξηγεί όμως πως αυτό είναι σχετικό με την συζήτηση περί ισότητας. Ο ιός πλήττει περισσότερο και τους μαύρους. Το ίδιο και ο διαβήτης. Ο καρκίνος του δέρματος αντιθέτως πλήττει περισσότερο τους λευκούς. Θέλει να μας πει ο ποιητής ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει φυλετική ισότητα? Επίσης πως γίνεται κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τους άντρες αυτό να εκλαμβάνεται ως σημάδι της αντρικής ανωτερότητας αλλά κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τις γυναίκες (πχ ότι αυτές ζουν περισσότερο ή πεθαίνουν σπανιότερα από τον κορονοιό) αυτή ποτέ να μην ερμηνεύεται υπέρ τους αλλά αντιθέτως να γίνεται αφορμή για σεξιστικά αστεία τύπου «ούτε ο ιός δεν τις θέλει»; Μήπως τελικά οι βιολογικές διαφορές δεν έχουν καμία σημασία παρά μόνο στο πώς ερμηνεύονται πάντα εις βάρος του καταπιεσμένου για να εδραιώσουν το σύστημα καταπίεσης;

Στην συνέχεια ο συντάκτης θρηνεί τον τέλος του ρομαντισμού στις σχέσεις που έχει επιφέρει ο φεμινισμός. Αλήθεια που στηρίζεται αυτή η παρατήρηση; Έχει κάνει σχέση με πολλές φεμινίστριες; Ή έχει ρωτήσει απλά άντρες που οι φεμινίστριες έχουν απορρίψει επειδή δεν καταγοητεύτηκαν από το άνοιγμα μιας πόρτας ή το τράβηγμα μιας καρέκλας; Ο ρομαντισμός είναι πολλά περισσότερα από άδειες, συμβολικές κινήσεις. Είναι άλλο πράγμα ο «ιπποτισμός» που συνδέεται με συγκεκριμένους έμφυλους ρόλους και άλλο ο ρομαντισμός, και ο τελευταίος, όπως θα μπορούσαν να διαβεβαιώσουν χιλιάδες φεμινίστριες, δεν έχει χαθεί. Εδώ γίνεται και η καθιερωμένη αναφορά στο ζωικό βασίλειο όπου, όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, «το αρσενικό κάνει τα πάντα για να προσελκύσει το θηλυκό». Φυσικά με τον όρο «ζωικό βασίλειο» εννοείται σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα «και τα 5 ζώα που ταιριάζουν στο παράδειγμα που έχω στο μυαλό μου». Σε κάθε περίπτωση δεν μας ενοχλεί να κάνει ο άντρας τα πάντα για να μας προσελκύσει, ας ανοίγει και ουρά παγονιού με γκλίτερ και παγιέτες στην πλατεία Συντάγματος αν γουστάρει, μας ενοχλεί η καταπάτηση των ορίων μας. Άλλο προσελκύω και άλλο καταδιώκω σαν αρπακτικό.

Με το παραπάνω ζέσταμα μπαίνουμε στην ζώνη του λυκόφωτος όπου το να έχουμε Γενική Γραμματεία Ισότητας Φύλων «τονίζει την έλλειψη και δεν την εξαλείφει». Φαντάζομαι με το ίδιο σκεπτικό η Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας παρουσιάζει τους πολίτες ως θύματα που χρειάζονται προστασία αντί για ανεξάρτητα, δυναμικά υποκείμενα και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τονίζει την ανάγκη υπεράσπισης δημιουργώντας την εικόνα μιας ευάλωτης χώρας χωρίς αυτοπεποίθηση.

Ο συντάκτης παραθέτει έπειτα ειρωνικά μια σειρά από πράγματα που θα έπρεπε επίσης να αποσυρθούν αν ακολουθήσουμε εις πέρας την φεμινιστική λογική σύμφωνα με την οποία αποσύρθηκε το σποτάκι της Πολιτικής Προστασίας. Μόνο που στην προσπάθεια του να γίνει υποτίθεται υπερβολικός αναδεικνύει εν αγνοία του πραγματικά σεξιστικά μοτίβα. Σύμφωνα με τον ίδιο λοιπόν θα έπρεπε ακόμα να καταργηθεί:

το μυστήριο του γάμου γιατί ο Απόστολος Παύλος προτρέπει «η δε γυνή να φοβάται τον άντρα».
Εδώ ο mansplainer μας εξηγεί πως αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει να τον σέβεται, δεν μας εξηγεί βέβαια γιατί μόνο η γυναίκα πρέπει να σέβεται τον άντρα. Φυσικά το μυστήριο του γάμου δεν είναι απαραίτητο να καταργηθεί για όποι@ πιστεύει, σίγουρα όμως η επιλογή της συγκεκριμένης φράσης για την τελετή ανάμεσα σε τόσες των Ιερών Κειμένων δεν είναι τυχαία και χωρίς αμφιβολία θα μπορούσε να καταργηθεί χωρίς να καταρρεύσει ο θεσμός της οικογένειας. Εναλλακτικά μπορούν όλο και περισσότερα νέα άτομα να συνεχίσουν να απομακρύνονται από την Εκκλησία λόγω του εξόφθαλμου σεξισμού της.

Η Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσεια γιατί παρουσιάζουν την Ελένη ως χαζογκόμενα που προκαλεί πολέμους, πλάσματα γένους θηλυκού να βασανίζουν τον Οδυσσέα, και την Πηνελόπη ως τρόπαιο στους μνηστήρες.
Φυσικά καμία φεμινίστρια δε θα απαιτούσε να αποσυρθεί ένα κλασικό κείμενο που αναπόφευκτα διακατέχεται από μισογυνισμό καθώς γράφτηκε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν θεωρούνταν καν άνθρωποι. Θα ήταν όμως όντως πάρα πολύ χρήσιμο τα κείμενα αυτά να εξετάζονταν όχι μόνο ως λογοτεχνικά αριστουργήματα αλλά ως πηγή σεξιστικών αρχετύπων. Η λεγόμενη «δυτική παράδοση» αντί να παρουσιάζεται ως το απαύγασμα του πολιτισμού καλό θα ήταν να κριτικάρεται για τον σεξισμό, τον ρατσισμό και όλες τις προκαταλήψεις που την διακατέχουν χωρίς να αμφισβητείται απαραίτητα η λογοτεχνική της αξία.

Η Αγκάθα Κρίστι, γιατί ο χαρακτήρας του Πουαρώ δήλωσε πως δεν σκοπεύει να παντρευτεί παρουσιάζοντας της γυναίκες ως αιμοσταγείς συζυγοκτόνους.
Και πάλι, κάθε κείμενο θα πρέπει να εξετάζεται κριτικά, το να πετάς πρωτοκλασάτα συγγραφικά ονόματα προσπαθώντας να μας φοβίσεις για το τι άλλο πια θα υποστεί κριτική από τις υστερικές φεμινίστριες είναι ένα κόλπο που έχει ήδη παλιώσει. ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε καν έργα γυναικών. Ούτε καν κείμενα φεμινιστριών.

Ανδρικά και γυναικεία περιοδικά, γιατί και τα δύο χρησιμοποιούν τις γυναίκες για να πουλήσουν και αυτό καταπατά την ισότητα αφού οι άντρες δεν προβάλλονται εξίσου.
Μα φυσικά και η χρήση των γυναικών ως διακοσμητικό, ως αντικείμενο προορισμένο για να προσελκύει τα βλέμματα και να αυξάνει της πωλήσεις και η ακραία σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος έχει τις ρίζες της στο σεξισμό. Οι γυναίκες θεωρούνται το ωραίο φύλο μόνο επειδή ωραίο θεωρείται αυτό που αρέσει στους άντρες.

Τα άρθρα
Εδώ ο συγγραφέας δείχνει και πάλι την αδυναμία του να καταλάβει ότι η διαφορά δεν είναι από μόνη της σεξιστική. Χλευάζοντας την χρήση ουδέτερης ως προς το φύλο γλώσσας στα δημόσια έγγραφα σε μία χώρα που δε θυμάται και βαριόταν και να ψάξει παρόλο που γράφει υποτίθεται σοβαρό άρθρο, προσποιείται πως το να μην χρησιμοποιείται το αρσενικό ως το οικουμενικό υποκείμενο ή να μην προσπαθεί να καπελώσει άτομα που αυτοπροσδιορίζονται εκτός του έμφυλου διπόλου σημαίνει ότι απαιτούμε την κατάργηση του ίδιου του φύλου.

Τέλος ο συγγραφέας κλείνει κατονομάζοντας για άλλη μια φορά ένα αγνοία του, την ρίζα του σεξισμού θεωρώντας πως καταδεικνύει την απουσία του από την κοινωνία: «και μόνο για την μητρότητα της γυναίκας πρέπει να της αποδίδουμε τον απαιτούμενο σεβασμό. Είναι μια απασχόληση 24×7 χωρίς άδεια, χωρίς υπερωρίες με συνεχή εγρήγορση για την φροντίδα του παιδιού. Πού είναι η ισότητα; Όσο και να ανυψωθεί ο άντρας δε θα μπορεί να φτάσει ποτέ το συγκλονιστικό θαύμα να δημιουργείς ζωή». Μόνο που εδώ ΑΚΡΙΒΩΣ τοποθετείται το πρόβλημα. Για την βαριά δουλειά της μητρότητας δεν θέλουμε ούτε τον σεβασμό ούτε τον έπαινο του κάθε μισογυνικού σκουπιδιού. Θέλουμε τις άδειες, τις πληρωμένες υπερωρίες και την βοήθεια που μας αξίζει, και που νομίζουν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν με παντελώς άχρηστα σε εμάς εγκώμια και γλυκανάλατες δηλώσεις περί «θαύματος της ζωής» προσπαθώντας να το παρουσιάσουν ως αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας φύσης. Πατριαρχία είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, το να προσπαθείς να πληρώσεις μια εργασία πλήρους ωραρίου με ανοίγματα πόρτας, ύμνους προς την μητρότητα και ένα μπουκέτο λουλούδια την Ημέρα της Μητέρας. Οι μεγαλόστομες δηλώσεις δεν θα στρέψουν τα μάτια μας μακριά από το ζήτημα της απλήρωτης γυναικείας εργασίας, nice try.

Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

H Αντρική Απιστία ως Ψυχολογικός Εκβιασμός

εμπειριε ζωης

Η πανάρχαια συμβουλή «πρόσεχε γιατι αλλιώς ο άντρας σου θα σε κερατώσει» όχι μόνο υπνοεί οτι για την απιστία των αντρών ευθύνονται οι ίδιες οι γυναίκες αλλά ασκεί και ψυχολογικό εκβιασμό σε αυτές ώστε να μην δυσαρεστούν ποτέ τους άντρες αλλιώς αυτοί θα βρουν άλλες καλύτερες -γιατί στο μυαλο τους υπάρχουν για κάθε άντρα και 2-3 εναλλακτικές, άσχετα που αυτό δε βγαίνει μαθηματικά.

Η απιστία ως απειλή, το σεξ ως κάτι που προσφέρεται από την γυναίκα στον άντρα, η χρήση της έννοιας της «γκρίνιας» ως γυναικείο χαρακτηριστικό έτσι που να τις φιμώνει αφού ξέρουμε ότι οποιοδήποτε παράπονο η ένσταση εκλαμβάνεται ως «γκρίνια». Τέτοια μισογυνικά σκουπίδια δεν έχουν κανένα πρόβλημα η σχέση τους να βασίζεται σε ψυχολογικούς εκβιασμούς, αποδεικνύοντας ότι δεν άξιζαν ποτέ να είναι σε σχέση. Φυσικά τα μπάζα αυτά ζουν ακόμα νοερά σε εποχές που η γυναίκα υπέμεινε τις απιστίες και έτρεμε μήπως ο άντρας βρεί άλλη γιατί ο γάμος ήταν συνδεδεμένος με την επιβίωση αλλά και την τιμή της στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, για όσες έχουν ανατραφεί με την ιδέα οτι πρέπει να «κρατάνε» τον άντρα αλλιώς αποτυγχάνουν προσωπικά, τέτοιες «φιλικές σύμβουλές», τάχα για το καλό μας, δίνουν το μήνυμα πως η μονογαμία είναι η ανταμοιβή τους για το πόσο καλές σύζυγοι είναι, ενώ η απιστία η τιμωρία που δεν απέδωσαν αρκετά, δεν προσέφεραν αρκετό σεξ ακόμα και όταν δεν είχαν όρεξη, δεν μαγείρεψαν αρκετά καλό σπιτικό φαί. Φυσικα το αντίθετο δεν ισχύει γιατι αν η γυναικα κερατώσει τον άντρα φταίει απλα που ειναι «πουτ@να».

Oι Παλιοί Καλοί Καιροί που δεν είχαμε Εσπρεσιέρες

giagia
Δίχως μπότοξ, δίχως σιλκόνη, δίχως, διχως εξτένσιον, δίχως iphone. Επίσης δίχως δικαιωμα ψήφου, δίχως πλυντήριο, δίχως δικαίωμα διαζυγίου χωρίς να την κράξει όλο το χωριό, δίχως αυτοδιάθεση του σώματός της, δίχως πρόσβαση σε έκτρωση και αντισύλληψη, δίχως δικά της λεφτά, δίχως δουλειά και δικαίωμα επαγγελματικής εξέλιξης, δίχως βασική εκπαίδευση, ακαδημαική μόρφωση και συχνά χωρις καν δυνατότητα ανάγνωσης. Δίχως δική της θέση στην κοινωνία, ξεχωριστή από αυτή του άντρα και του πατέρα της, δίχως κανέναν σεβασμό στο πρόσωπό τους αν δεν τους υπακούν, δίχως καμία δυνατότητα να αναζητήσουν μια διαφορετική ζωή και να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους.
 
Κι όμως, αυτό ειναι το πρότυπο γυναίκας που μας πλασάρουν τώρα ορισμένοι μισογύνηδες, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι αυτές ήταν πραγματικά ευτυχισμένες. Λες και δεν έχουμε δει εμείς γιαγιάδες να υποφέρουν στα χέρια των κακοποιητικών παππούδων, λες και δεν έχουμε δει τη βία, ψυχολογική και σωματική, που τους ασκούσαν η οικογένεια και ο άντρας τους, λες και δεν έχουμε δει πώς έσπαγε η μέση τους να κάνουν τις δουλείες του σπιτού χωρίς ηλεκτρικές συσκευές -κατι που εδώ ο Βασίλης μας παρουσιάζει ως ευλογία- λες και δεν μας έχουν πιάσει παράμερα γιαγιαδες να μας πουν να έχουμε πάντα έναν δικό μας λογαριασμό στην τράπεζα που να μην τον ξέρει ο άνταρς μας για να μπορούμε να χωρίσουμε αν θελουμε. Λες και στο φινάλε δε θα μπορούμε αν θέλαμε να βρούμε ένα σεξιστικό μπαζο σαν αυτούς που τα γράφουν αυτά, να παντρευτούμε παρθένες από τα 19 και να μείνουμε μαζι τους για πάντα υπηρετώντας τον όπως η γιαγια στην φωτογραφία. Κάποιος λόγος μάλλον θα υπάρχει που οι γυναίκες πάλεψαν για κάτι παραπάνω; Ή ήταν απλά η σιωνιστική συνωμοσία του φεμινισμού που τις παρέσυρε, γιατί οι ίδιες είναι χαζές και δεν ξέρουν το καλό τους;
 
Ο Συντηρητισμός είναι σχεδόν εξ ορισμού η εξιδανίκευση και η νοσταλγία του παρελθόντος, ενός παρελθόντος σκληρου και άδικου για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Συντηρητισμός είναι να δοξάζεις ένα παρελθόν, δήθενα άσπιλο και αγνό, δαιμονοποιώντας ακόμα και την εσπρεσιέρα. Και mansplaining είναι εξ ορισμού ένας άντρας να προσπαθει να μας πατρονάρει εξητώντας μας ότι είμασταν πιο ευτυχισμένες όταν είχαμε λιγότερς επιλογές. Η πατριαρχία πάντα στηριζόταν αλλωστε στην ρομαντικοποίηση της γυναικείας αυτοθυσίας για χάρη των αντρών. Εμείς ως φεμινίστριες δε κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά, σε ένα μέλλον που δε θα μας καθορίζουν οι άντρες και που θα κάνουμε μποτοξ αν γουστάρουμε, και δε θα κάνουμε αν δεν γουστάρουμε. Δεν πέφτουμε στην παγίδα των ψεύτικων διπόλων.

Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?