H Γυναίκα ως Ποσόστωση

η γυναικα ως ποσόστωση

Είναι πολύ χαριτωμένη η προσπάθεια μερικών αντρών να μας πατρονάρουν πληροφορώντας μας οτι κάτι καταφανώς μισογυνικό δεν ειναι μωρε αν το καλοσκεφτούμε -μετά από μια λοβοτομη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένας ΑΝΤΡΑΣ προσπαθεί να μας πεισει οτι το γεγονός οτι η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει ελάχιστες γυναίκες δεν ειναι απαραίτητα μισογυνικό. Ακόμα χειρότερα, το πάει και λίγο παραπέρα: ισχυρίζεται οτι το γεγονός οτι γενικά η πολιτική ως χώρος ειναι ανδροκρατούμενος δεν οφείλεται απαραίτητα σε διακρίσεις αλλά στον τρόπο που οι άντρες αλλά και οι γυνάικες αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο. SPOILER ALERT: O τρόπος που και τα δύο φύλα αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο ΕΙΝΑΙ από μόνος του μια διάκριση. Το γεγονός οτι την αντίληψη αυτή την εσωτερικεύουν και οι ίδιες οι γυναίκες που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τους λέει ότι είναι καλές μόνο για την κουζίνα είναι ακριβώς αποτέλεσμα διακρίσεων και όχι απόδειξη της ακαταλληλότητάς τους για την πολιτική.

Ο συντάκτης ισχυρίζεται ακόμα οτι είναι «άστοχο να καθόμαστε και να μετράμε πόσες γυναίκες μπαίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση, και ακολούθως να βγάζουμε συμπεράσματα για το πόσο συντηρητική ή οπισθοδρομική είναι». Ναι μωρε, ΤΥΧΑΙΝΕΙ οσο πιο συντηρητική ειναι μια κυβέρηση ή μία κοινωνία τόσο λιγότερο να εμπιστεύεται γυναικες σε θέσεις ευθύνης. Είναι μια ΣΎΜΠΤΩΣΗ και μην προσπαθήσετε να βγάλετε κάποιον στατιστικό συσχετισμο -εδώ η «αντρική», μαθηματική, ορθολογική σκέψη παει περίπατο και ξαφνικα τα νούμερα σταματούν να έχουν σημασία. Σύμπωση ειναι που περισσότερες γυναικες ασχολούνται με την πολιτική με τους Δημοκρατικούς παρά με τους Ρεπουμπλικάνους, με την Αριστερά παρά με την Δεξιά? Σύμπτωση ειναι που ισχύει το ίδιο και για τους μαύρους και τους μετανάστες? Τους ομφοφυλοφιλους? Κι αν όλα είναι όντως θέμα προσόντων -όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης- τι λέει τελικά για έναν πολιτικό χώρο το οτι δεν καταφέρνει να προσελκύσει περισσότερες γυναίκες με προσόντα? Σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή οι γυναίκες τα πάνε καλύτερα από τους άντρες στην ακαδημαική ζωή, πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν γυναίκες με προσόντα? Μήπως επειδή το να είσαι άντρας είναι τελικά από μόνο του προσόν?

Φυσικά το πατρονάρισμα περιλαμβάνει παντα ενα ψευτικο ενδιαφέρον για τις γυναικες: Μα άμα σας περιλαμβάνουμε στην πολιτική βάσει ποσοστώσεων πώς θα γίνετε ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ και πιο άξιες. Μα το όλο νόημα της πατριαρχίας είναι ακριβώς αυτό: οι άντρες δεν ηταν ΠΟΤΕ πιο άξιοι από τις γυναίκες, μας εξουσίαζαν ακριβώς μέσω του αποκλεισμού των γυναικών απο τον δημόσιο χώρο όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις για αυτές χωρίς αυτες. Και αυτό είτε το θέλουμε είτε όχι λειτουργεί κυκλικα: οσο δεν βλέπουμε γυναίκες σε συγκεκριμένες θέσεις, τόσο οι γυνάικες δεν έχουν τα κατάλληλα πρότυπα για να αναπτύξουν ανάλογες φιλοδοξίες.Όσο οι γυναίκες κοιτάνε γύρω τους και δεν βλέπουν γυναίκες πιλότους, γυναίκες πρυτάνεις, γυναίκες προέδρους, γυναίκες στο ΙΤ τόσο λιγότερο θα θεωρούν οτι είναι και οι ίδιες κατάλληλες για τέτοιες θεσεις. Πώς θα βγούμε λοιπόν από τον φαύλο αυτό κύκλο αν όχι παίρνοντας μέτρα ενθαρρύνοντας τις γυναίκες να ασχοληθούν με συγκεκριμένους τομείς που μέχρι τώρα θεωρούνταν ακατάλληλες? Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα ισχυει για για τις θετικές δράσεις ώστε να μπουν περισσότεροι Αφρο-αμερικάνοι στα πανεπιστήμια. Έχοντας για αιώνες αποκλειστεί από τον ακαδημαικό χώρο, πόσους αιώνες θα περιμένουμε ακόμα για να αποτινάξει η κοινωνία τις προκαταλήψεις αλλά και τους δομικούς ακόμα περιορισμούς που τους κρατάει εκτός πανεπιστημίων?

Το δε επιχείρημα της «αξιοκρατίας» αποκρύπτει βεβαια πολυ βολικά ότι ουδέποτε ούτως ή αλλως υπήρχε στην πολιτική αξιοκρατία. Η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα όπου κυβερνούν οι πιο προνομιούχοι και που συντηρει το υπάρχον σύστημα προνομίων. Γι αυτό άλλωστε οι γυναίκες που προέρχονται απο πολιτικές δυναστείες βρίσκουν ευκολότερα θέση στην πολιτική, και όχι επειδή η πολιτική που ρέει στο αίμα τους έχει υπερκεράσει την διάθεση να μείνουν στην κουζίνα που πηγάζει απο το γυναικείο DNA τους.

«Θέλω να με κυβερνήσει ο ικανός, δεν με ενδιαφέρει το φύλο του» μας λέει ο συντάκτης. Με λίγα λόγια: οι γυναίκες απλά τυχαίνει να είναι ανίκανες. Αλλά προς Θεού, αυτό δεν είναι σεξισμός.

Advertisements

We Read This Article So That You Don’t Have to: O Άνδρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίση -γιατί απλούστατα η Γυναίκα Είναι Ανώτερη

 

ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι.png
We read this article so that you don’t have to: O Άντρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίσοι -γιατί απλούστατα η γυναίκα είναι ανώτερη

Το άρθρο αυτό είναι από αυτά τα extra cringy κείμενα που μπορούν να προκαλέσουν αναγούλα και στην πιο ψύχραιμη φεμινίστρια, θα το εκτιμούσαν όμως ιδαιτέρως γυναίκες όπως αυτές του Ladyism γιατι είναι τίγκα στα πατριαρχικά cookies. Φυσικά το ότι ειναι γραμμένο από άντρα δε θα έπρεπε να προκαλέσει καμία εντύπωση γιατί μόνο ένας άντρας θα έλεγε παπαριές τύπου «οι γυναίκες είναι ανώτερες» με απώτερο στόχο να πατρονάρει τις γυναίκες και να μειώσει τη σημασία της χθεσινής μέρας (της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας). Έχετε ακούσει ποτέ καμία φεμινίστρια να λέει ότι οι γυναίκες είναι ανώτερες? Όχι φυσικά, γιατί τέτοιες μπούρδες λέγονται μόνο για να μας βγάλουν από το μικρό γυναικείο μυαλουδάκι μας την ιδέα οτι χρειαζόμαστε φεμινισμό.

Το κείμενο αυτό ειναι αντιπροσωπευτικό δείγμα καλοπροαίρετου σεξισμού, το είδος δηλαδή του σεξισμού που τάχα εξυμνεί την γυναικεία φύση αλλά αδυνατεί να συλλάβει τις γυναίκες πέρα από τα αιθέρια και καλόβουλα πλάσματα που υπάρχουν απλά για να καθοδηγούν και να εμπνέουν τους άντρες -και φυσικά να τους γεννάνε παιδιά. Από την πρώτη πρόταση ήδη φαίνεται πως ο συγγραφέας δεν μπορεί να διανοηθεί τις γυναίκες ως αυτόνομα όντα αλλά μόνο μεσα από τη δική του σχέση (τη σχέση των αντρών) με αυτές. «Μητέρα στην αρχή και αδελφή, δασκάλα σύντομα και συμμαθήτρια, ερωμένη για χρόνια πολλά και στο τέλος σύζυγος και κόρη (αν είσαι τυχερός…)». Αν καταφέρετε να συγκρατήσετε το φαγητό που σας ανέβηκε στον οισοφάγο και σας φέρνει δάκρυα στα μάτια θα δείτε πως αυτό το κείμενο για την ημέρα της γυναίκας απευθύνεται… στους άντρες. Αφορά τις γυναίκες ιδωμένες μέσα από τα μάτια των αντρών.

Ο συντάκτης σύντομα βέβαια μειώνει την γυναίκα αποκλειστικά
σε γκόμενα. «Σήμερα λοιπόν γιορτάζει η γυναίκα (μου)» λέει και
Παραθέτοντας μια λιστα ωραίων γυναικών, συζύγων μεγάλων αντρων κ προχωράει στη συνέχεια σε 5 όλοκληρες ασυνάρτητες παραγράφους με αποσπάσματα από τραγούδια του Σαββόπουλου και αναφορές σε γυναίκες που τον σημάδεψαν. Προβάλλεται έντονα η γυναίκα ως μούσα, το οποίο είναι το χειρότερο είδος καλοπροαίρετου σεξισμού γιατι υπονοεί οτι η γυναίκα υπάρχει πάντα ως έμπνευση για δημιουργία αλλά ποτέ ως δημιουργός.

Το κείμενο κλείνει «Χρόνια πολλά λοιπόν γυναίκες της ζωής μας. Διδάξτε μας το θαύμα, συνεχίστε να μας καθοδηγείτε… υποχωρώντας». Εδώ το πατρονάρισμα φτάνει στο αποκορύφωμά του καλώντας τις γυναίκες να παραμένουν υποχωρητικές και παθητικές στις επιθυμίες των αντρών γιατί έτσι τάχα τους καθοδηγούμε -ξέρετε μωρέ τώρα, με αυτόν τον μοναδικό γυναικείο τρόπο που μετά οδηγεί το ίδιο είδος άντρα να περιγράφει τις γυναίκες ως χειριστικές και ύπουλες.

Ευχαριστούμε πολύ τους άντρες σαν τον συγγραφέα, που ελπίζουμε να μην βρίσκονται στη ζωή μας για πολύ ακόμα, αλλά προτιμάμε όταν καθοδηγούμε να το κάνουμε…καθοδηγώντας. Ξέρετε, όπως οι άντρες!

Φεμινισμό θα Έχουμε στον Παράδεισο

σίγουρα κάποιος μισογύνης

Δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό ούτε κανένα άλλο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, θα διευθετηθούν όλα μετά θάνατον παιδιά, λίγη υπομονή θέλει.

Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χρησιμεύει ως όργανο διατήρησης του status quo. Στο μεταξύ ο υποτιθέμενος κυνισμός (που μας τον πλασάρουν συχνά ως απλό «ρεαλισμό») είναι απαραίτητος για να κρατάει τον καταπιεσμένο σε θέση υποτέλειας. Γιατί να μπει στον κόπο να κάνει την επανάστασή του, αφού έτσι κι αλλιώς ΤΙΠΟΤΑ, ΠΟΤΕ δεν έχει αλλάξει!

Αυτό φυσικά είναι όχι μόνο εύκολο να διαψευστεί με μια ματιά στην ιστορία αλλά και εκατομμύρια φεμινίστριες ανά τον κόσμο μπορούν να σας διαβεβαιώσουν πως η ζωή τους έγινε άμεσα πολύ καλύτερη με τον φεμινισμό, και μόνο που ξύπνησαν από τον πατριαρχικό λήθαργο.

Πώς θα Εξαλείψουμε τις Μισογυνικές Εικόνες

51466877_619002548530062_4106128853989064704_n

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρώτον φυσικά και διαβάζετε τι γράφουμε. Τα διαβάζετε, αφρίζετε και μετά έρχεστε στη σελίδα να μας πρήξετε και να κάνετε καμία αναφορά μπας και σταματήσουμε να τα γράφουμε επειδή δεν αντέχετε να τα διαβαζετε και επειδή δε θέλετε να τα διαβάσει και κάνας άλλος και…προσηλυτιστεί. Αλλά τα διαβάζετε. Γι αυτο είστε εδώ και γι αυτό λυσσάτε γενικά.

Δεύτερον, στόχος μας δεν είναι να «εξαλείψουμε» τις μισογυνικές απεικονίσεις με εκτενή κείμενα. Οι μισογυνικές εικόνες θα εξαλειφθούν όταν εξαλειφθούν οι μισογυνικές ιδέες. Ένα καλό πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να γίνεται συζήτηση για το τι αποτελεί μισογυνισμό και από πού απορρέει. Όσοι μας προειδοποιούν ότι οι σελίδες στο facebook και τα εκτενή άρθρα δεν θα το επιτύχουν αυτό δεν ειναι επειδή έχουν να προτείνουν κάποια εναλλακτική ούτε φυσικά μια ακτιβιστική δράση. Απλά θεωρούν δεδομένο ότι ο μισογυνισμός δε θα εξαφανιστεί ποτέ και θέλουν να το πάρουμε κι εμείς απόφαση. Γιατί έχουν βολευτεί.

Τρίτο, και σημαντικότερο, τα κείμενα μας δεν απευθύνονται στους ίδιους που ποστάρουν όσα σχολιάζουμε, στους ίδιους δηλαδή τους μισογύνηδες. Ο φεμινισμός απευθύνεται κατά πρώτο λόγο στις γυναίκες που βιώνουν τον σεξισμό αλλά δεν είχαν εργαλεία να τον καταλάβουν, να τον περιγράψουν, να τον αποδομήσουν. Απευθύνεται στους άντρες που ενδιαφέρονται για τις γυναίκες και είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν την συμπεριφορά τους όταν καταλάβουν πώς αυτή τις βλάπτει ή προτίθενται να αμφισβητήσουν αυτή των φίλων τους. Απευθύνεται στους ίδιους τους άντρες και τις γυναίκες που έχουνε εσωτερικεύσει σεξιστικές ιδέες και επιθυμούν να τις αποβάλλουν αφού πρώτα τις εντοπίσουν.

Ο φεμινισμός είναι ένα κίνημα παγκόσμιας εμβέλειας όχι κάτι που αποσκοπεί να το διαβάσει ο Γιάννης από το Μενίδι και να σβήσει το ποστ του για τις Κάρχιες στο γκρουπάκι «Καμένο Ανδρικό Χιούμορ». Ο φεμινισμός δεν απευθύνεται σε αυτούς που έχουν κάνει τον μισογυνισμό τους σημαία με τον ίδιο τρόπο που οι προσπάθειες ανάνηψης δεν απευθύνονται σε πτώματα που βρίσκονται σε κατάσταση προχωρημένης σήψης. Εντάξει, συμβαίνουν και θαύματα βέβαια αλλά δεν στηριζόμαστε σε αυτό. Οπότε μην υποθέτετε ότι η σελίδα μας αφορά εσάς

Πώς να Καλύπτεις τις Ανάγκες ενός Άντρα Όσο Αυτός Αγνοεί τις Δικές σου

49594144_1798452276926909_5531870834471206912_n

Ευτυχώς που πέρασαν τόσα κύματα φεμινισμού για να μπορούμε να μην χρειαζόμαστε έναν άντρα και να έχουμε επιτέλους την ευχέρεια και την άνεση να εστιάσουμε στο πραγματικά σημαντικό μας στόχο: να καλύπτουμε τις δικές του ανάγκες.

Η ατάκα αυτή – όπως και όλα τα inspirational quotes άλλωστε- περιορίζεται στο να δημιουργεί μία ψεύτικη αίσθηση empowerment , στην προκειμένη περίπτωση στις γυναίκες που θα πρέπει να αυτοπαρουσιάζονται ως δυναμικές και ανεξάρτητες σύμφωνα με τα νέα πρότυπα θηλυκότητας, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγουν από τα ετεροσεξιστικά όρια τα οποία εξακολουθούν να θέτουν τους άντρες ως το επίκεντρο των ζωών τους. Το να είσαι η γυναίκα που χρειάζεται ένας άντρας χωρίς εσύ να τον χρειάζεσαι θεωρείται προφανώς κομπλιμέντο γιατί το να καλύπτεις τις συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες ενός άντρα είναι υπέρτατη τιμή, εδικά αν εσύ δεν τον χρειάζεσαι γιατί δεν είσαι καμία γυναικούλα, ξέρεις από αυτές τις απελπισμένες για γάμο ή αυτές που ψάχνουν για σπόνσορα. Εσύ δεν εισαι σαν τις άλλες και γι αυτό σου αξίζει επιβράβευση.

Η πατριαρχία βέβαια παρουσιάζει πάντα τον άντρα να «χρειάζεται» τη γυναίκα ήδη από τον βιβλικό μύθο της δημιουργίας της Εύας ως βοηθό του. Αυτό όμως δε σήμαινε ποτέ αναβάθμισμένο ρόλο τον γυναικών. Αντιθέτως, σήμαινε πάντα ότι οι γυναίκα θα πρέπει να είναι διαρκώς στην υπηρεσία ενός άντρα, να εστιάζει στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες και να μην υπάρχει ποτέ ως αυτόνομο ον.

Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.

Ένας Φίλος της Αστυνομικής Λογοτεχνίας -και Όχι και Τόσο Φίλος των Γυναικών

george staf

O φίλος της αστυνομικής λογοτεχνίας ήθελε απλά να πει στις γυναίκες «πηγαίνετε στην κουζίνα σας να διαβάσετε κανέναν τσελεμεντέ», το είπε όμως περισσότερες λέξεις γιατί πίστεψε λανθασμένα ότι επειδή είναι μέλος μιας ομάδας βιβλιόφιλων έχει και ο ίδιος συγγραφικό ταλέντο.

Πίσω όμως από την εμπάθειά του για τις γυναίκες που διαβάζουν το ίδιο είδος με αυτόν κρύβεται το μισογυνικό μοτίβο σύμφωνα με το οποίο ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αρέσει στις γυναίκες -από τον καφέ που πίνουν μέχρι τις ταινίες που βλέπουν- είναι αυτομάτως ανόητο, βαρετό και κατώτερο ακριβώς επειδή αρέσει στις γυναίκες και οι γυναίκες είναι κατώτερες, βαρετές και ανόητες. Γι αυτό το λόγο κάπως έπρεπε ο συντάκτης της κριτικής να διαφοροποιηθεί από αυτές για να μπορέσει να απολαύσει το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, επομένως προέβη σε έναν αυθαίρετο διαχωρισμό ανάμεσα στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας που αρέσει στον ίδιο και σε αυτό που υποθέτει θα αρέσει στις γυναίκες. Τα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστη και η σύγχρονη Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνίας στιγματίζονται έτσι ως κατεξοχήν «γυναικεία» είδη, κάνοντας λίγο δύσκολο να δικαιολογηθει μετά το diss το πώς ακριβώς η Αγκάθα Κρίστι αρέσει εξίσου και στους άντρες. Από την άλλη ονομάζοντας κάτι ‘mainstream» και κατηγορώντας τις γυναίκες ότι έλκονται από αυτό είναι σαν να υπονοεί οτι το mainstream στην ουσία το διαμορφώνουν οι άντρες και οι γυναίκες απλά ακολουθούν επειδή είναι προβατα, χωρίς να έχουν κανέναν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του mainstream. Οι γυναίκες παρουσιάζονται να δρουν πάντα στο περιθώριο της κουλτούρας, είτε ως fans περιθωριακών γυναικείων πραγμάτων είτε απλά αποδεχόμενες τα ανώτερα, αντρικά πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρον και το πώς αναπαράγεται εδώ ο μύθος περί «καταναλωτισμού» της γυναίκας που συναντάμε συχνά, σύμφωνα με τον οποίο ό,τι αγοράζουν οι γυναίκες είναι καταναλωτισμός ενώ ό,τι αγοράζουν οι άντρες είναι όπως φαίνεται επενδυση -κάτι που φυσικά αντικρούεται απο την οικονομική θεωρία που εκλαμβάνει οτιδήποτε προορίζεται για προσωπική χρήση -είτε είναι κραγιόν είτε ένα αχρείαστα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα gadget- ως κατανάλωση. Έτσι οι γυναίκες μπορούν πάντα να παρουσιάζονται ως «θύματα» της μόδας, ως καταναλωτικά όντα χωρίς δική τους κρίση και προσωπικότητα ενώ παράλληλα ο καταναλωτισμός που είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμο αποκτά ξαφνικά έμφυλο πρόσημο. Δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο ιεραρχίες προτιμήσεων και γούστου που εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες έτσι ώστε οι άνδρες να αντλουν ταυτολογικά την αίσθηση ανωτερότητάς τους απο το γεγονός οτι τους αρέσουν «αντρικά» πράγματα.

Αξιοσημείωτο είναι εδώ οτι τα σεξιστικά στερεότυπα αξιολογούνται θετικά απο τον κριτικό μας, σαν να παραδέχεται οτι είναι και ο σεξισμός αντρική υπόθεση ενώ η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος (τότε που οι άντρες πήγαιναν στο περίπτερο με γραβάτα και οι γυναίκες κάθονταν στην κουζίνα και τους μαγείρευαν αντί να αλωνίζουν στα facebookικά γκρουπ έτοιμες να κατηγορήσουν τον εν λόγω σχολιαστή για μισογυνισμό) ολοκληρώνει την εικόνα.

Βαθμολογία: ένα αστεράκι για τα «χρόνια πολλά» στο τέλος που ζέσταναν την παγωμένη μας καρδιά μετά το μισογυνικό ξέσπασμα.