Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας και η Κυρά της Ρω

κηρα της ρω

 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πατροναρίσματος των Γυναικών, δηλαδή η μέρα που οι άντρες επιλέγουν το είδος της γυναικάς που βολεύει τους ίδιους και μας το πλασάρουν ως πρότυπο μασκαρεύοντάς το ως φεμινισμό. Είναι άλλη μία μέρα που οι άντρες μας περιγράφουν τις δικές τους φαντασιώσεις και μας προτρέπουν να γίνουμε σαν αυτές -πάντα για το δικό μας καλό. Σήμερα γιορτάζουν μόνο οι γυναίκες που εγκρίνουν οι άντρες -οι υπόλοιπες δεν είναι «πραγματικές» γυναίκες έτσι κι αλλιώς.

Εδω ο δήμαρχος Άργους μας υπενθυμίζει οτι η γυναίκα εξισώνεται με την σύζυγο, την μητέρα, την γιαγιά γιατί δεν υπάρχει ως αυτόνομο υποκείμενο αλλά μόνο σε σχέση με όσα προσφέρει στους άλλους αλλά βρήκε την ευκαιρία να μας πει οτι η σωστή γυναικα είναι πάνω απ’όλα και πατριώτισσα επιβραβεύοντας τις άδειες συμβολικές κινήσεις στο όνομα του Έθνους. Η γυναίκα πρέπει συνεχώς να θυσιάζει τη ζωή της για τους άλλους αλλά και το καλό του Έθνους. Να είναι δυνατή (δηλαδή να υπομένει τα σκατά που της σερβίρει η πατριαρχία) αλλά να παραμένει τρυφερή, δηλαδή να μη χάνει την θηλυκότητά της ούτε να σταματά να προσφέρει στους άλλους έτσι ώστε να μην γίνεται ποτέ απειλητική για τους άντρες.

Χρόνια πολλά στις γυναίκες που δεν αμφισβητούν το status quo, τις έμφυλες και εθνικές ιεραρχίες, γιατί αυτές που το κάνουν είναι φαντάζομαι κάτι υστερικές φεμιναζί.

Γιατί δεν Φεύγουν οι Γυναίκες

διαχειρίστρια Ελευθερία Μερκουλιδη

Aν θέλετε να εξηγείτε με ένα μόνο screenshot τι είναι το victim blaming σε όσους δεν ξέρουν μπορείτε να τους δείχνετε αυτή την ανάρτηση όπου η διαχειρίστρια έμαθε για την γυναικοκτονία στην Κρήτη και αυτό για το οποίο αναρωτιέται δεν είναι γιατί οι άντρες σκοτώνουν τις γυναικες (αυτό μαλλον της φαίνεται φυσικο) αλλά γιατί οι γυναίκες δεν φεύγουν.

«Γιατί να υπάρχουν αδύναμες γυναίκες στις μέρες μας;» Θα ναι Ελευθερία μου που δεν είχαν τύχει να διαβάσουν τα εμπνευστικά στατους σου, μαζί με μια ντουζίνα inspirational quotes να βρουν τη δύναμη μέσα τους και να μαθουν ότι όταν θελουν κατι πολύ όλο το συμπαν συνωμοτεί. Η ξερω γω, έτσι που το θέτεις θα ναι στην φύση μας. Μήπως αυτο είναι τελικα, αφού οι γυναικες ακομα δολοφονούνται το 2019 την ώρα που ο παγκόσμιος πολιτισμός μας έδωσε την Wonder Woman ΚΑΙ την Captain Marvel, μήπως τελικά τα θέλει ο οργανισμός μας και γουστάρουμε βία και υποταγή? Μήπως αν τόσες γυναικες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να είναι υποχείρια παει τελικά κάτι στραβά με τις γυναικες?

Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της διαχειρίστριας είναι εύκολο να απαντηθούν για οποιον θέλει όντως να καταλάβει και όχι να περιαυτολογήσει για το ποσο δυναμική και ανεξάρτητη είναι η ίδια και το πόσο καλύτερα θα είχε διαχειριστεί την κατάσταση. Τι φοβούνται οι γυναικες? Ξέρω γω, ΟΤΙ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΟΥΝ?! Με την ύστερη γνώση, δεν τις λες και παράλογες ε? Γιατι δεν καταγγέλουν? Πολύ συχνά το κάνουν και τα αποτελέσματα είναι ίδια. Γιατί δεν φεύγουν? Πολύ συχνά το κάνουν και είναι τότε που οι περισσότερες δολοφονούνται όπως είδαμε και την χρονιά που πέρασε.

Και γιατί δεν είναι δυναμικές και ανεξάρτητες που να μην τα σηκώνουν αυτά όπως μας προστάζει το νέο πρότυπο της Δυναμικής Γυναίκας™? Kαταρχάς γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να είμαστε ολες δυναμικές και διεκδικητικές προσωπικότητες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Το να κατηγορείς την προσωπικότητα κάποιας για το ότι δολοφονήθηκε είναι σαν να υπονοείς ότι στους αδύναμους και τους άτολμους αξίζει να δολοφονηθούν. Δεν βλέπω τους μη δυναμικούς και χωρίς αυτοπεποθηση άντρες να δολοφονούνται μαζικά από τις συντρόφους τους.

Δεύτερον, περιμένουμε από τις γυναικες να είναι «ανεξάρτητες» την στιγμή που η δομή της κοινωνίας τους επιβάλλει την οικονομική εξάρτηση από τους άντρες εφόσον αυτές θυσιάζουν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά, πληρώνονται λιγότερο, έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και λιγότερες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης. Τι είδους ανεξαρτησία περιμένουμε όταν η επιβίωσή η δική τους και των παιδιών τους εξαρτάται από τον σύντροφό τους και αν πάρουν την απόφαση να φύγουν μπορεί να βρεθουν στο δρόμο ή να παλευουν να συντηρηθουν με ένα πενιχρό επίδομα?

Τριτον ζητάμε από τις γυναίκες να είναι δυναμικές σε έναν κόσμο που φροντίζει να τις κοινωνικοποιήσει ακριβώς έτσι ώστε να μην απειλούν τους άντρες, να μην είναι υπερβολικά διεκδικητικές γιατι τους «ευνουχίζουν», να χαμογελάνε, να είναι ευχάριστες, να μην ειναι «bitches», «bossy» και «υστερικές», σε μια κοινωνία που όταν οι φεμινίστριες διεκδικούν και δεν σηκώνουν πολλά πολλά τις λένε αγάμητες που θα πεθάνουν μόνες τους. Ζητάμε από τις γυναίκες να γίνουν δυναμικές σε έναν κόσμο που τους συντρίβει την αυτοπεποίθηση από τότε που γεννιούνται με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, διδάσκοντάς τους ότι οι ίδιες δεν είναι καν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, είναι καλές μόνο για ένα γαμήσι και θα θεωρούνται αποτυχημένες αν δεν βρουν έναν άντρα να τις αγαπήσει και να τις τιμήσει με έναν γάμο. Απαιτούμε να καταγγείλουν την βία του συντρόφου τους την ίδια στιγμή που τους ψιθυρίζουμε «ε μωρέ, έτσι είναι οι άντρες, βίαιοι από τη φύση τους, από αγάπη τα κάνει, αν δε σε αγαπούσε δε θα ζήλευε» και όταν φεύγουν τις κατηγορούμε ότι «διέλυσαν την οικογένειά τους».

Η πατριαρχική πραγματικότητα δεν χωράει ρητορικές ερωτήσεις και όποι@ τις κάνει κλείνοντας τα μάτια σε αυτήν το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιολογήσει την βία εναντίον μας. Μπράβο σου αν σε αυτόν τον κόσμο εσύ κατάφερες να γίνει δυναμική και ανεξάρτητη, αντί να θεωρείς όμως ότι εσένα γι αυτό σου αξίζει να ζείς, μήπως να χρησιμοποιήσεις το προνομιό σου για να μιλήσεις για την συστημική βια που δολοφόνησε χιλιάδες άλλες?

Μετα-Φεμινισμός και το Πρότυπο της «Δυναμικής Γυναίκας»

3 εγγυμένοι τροποι.jpg

Οι λίστες με τα πράγματα που καλούνται να κάνουν οι γυναίκες ώστε οι άντρες να «κολλήσουν» μαζί τους (δλδ να μη θέλουν μόνο να τις πηδηξουν ή τελοσπάντων να θέλουν να τις πηδήξουν παραπάνω από μία φορα) ήταν ανέκαθεν μια σύνοψη της πατριαρχίας. Είναι όμως ειρωνικό το γεγονός πως όλα τα σημεία τους περιέχονται ταυτόχρονα και σε λίστες με τα πράγματα που ΔΕΝ πρέπει να κάνουν οι γυναικες γιατί ενοχλούν τους άντρες. Για παράδειγμα η συγκεκριμένη λίστα αναλώνει όλο το πρώτο μέρος στην περιποίηση της εμφάνισης μας με υποκατηγορίες όπως το βάρος, το μακιγιάζ, τα μαλλιά, τα ρούχα αλλά όπως θα διαβεβαιώσουν άλλες λίστες η υπερβολική ενασχόληση με την εμφάνισή και τις δίαιτες μας κάνει να φαινόμαστε ρηχές και απωθουν τους άντρες. Το ίδιο ισχύει και με το δεύτερο σημείο που μας καλεί να παίξουμε χειριστικά παιχνίδια όπως το γνωστό «σκωτσέζικο» ντους και τα «ναζάκια» ακριβώς αυτά δηλαδή που άλλες λίστες μας λένε να αποφύγουμε γιατί εκνευρίζουν τους άντρες αλλά η πατριαρχία αναμένει να παίζουμε γιατί δεν πρέπει να φανούμε και υπερβολικά πρόθυμες ή «εύκολες».

Θα ήθελα να μείνω όμως ειδικά στο τρίτο σημείο γιατι ενσαρκώνει αυτό που ακαδημαικά αποκαλείται «μετα-φεμινιστικός λόγος», δηλαδή το περιβάλλον αυτό που έχει επικρατήσει μετά την έλευση του φεμινισμού το οποίο λαμβάνει υπόψη τα επιτεύγματά του ενώ ταυτόχρονα τον θεωρεί παρωχημένο και παλιομοδίτικο. Κεντρικό σημείο αυτής της ρητορικής αποτελεί το νέο πρότυπο της «δυναμικής» γυναικας, αυτής δηλαδή που αντικαθιστά πλέον το πρότυπο του εύθραυστου, αδύναμου κοριτσιού που έχει ανάγκη έναν άντρα να την σώσει. Η νέα τάση είναι αυτή της δυναμικής και ανεξάρτητης γυναίκας μόνο που -plot twist- πρέπει να είναι έτσι για να ελκύει τους άντρες. Δε θα πρέπει δηλαδη να είναι ανεξάρτητη σε τέτοιο βαθμό που να μην νιώθει την ανάγκη να προσαρμόσει το είναι της στις αντρικές φαντασιώσεις!

Η προσωπικότητα των γυναικών έτσι αναμένεται και πάλι να διαμορφώνεται με βάση τα αντρικά γούστα και τις νέες «μόδες» που αυτά επιβάλλουν. Η αυτοπεποίθηση είναι κάτι που αναμένεται να σε κάνει «σεξι» και αυτό αποτελεί τον κυριότερο λόγο να την βελτιώνεις -ταυτόχρονα φυσικά με την εμφάνισή σου όπως σε συμβουλεύει το ίδιο άρθρο λίγο παραπάνω. Κι έτσι με λίγη προσπάθεια μπορείς να γίνεις κι εσύ η «ντίβα» που οι μισογύνηδες κάγκουρες κατηγορούν οτι έχει τον τουπέ ενός 10αριού ενώ χωρίς make up είναι στην καλύτερη ένα 6άρι -γιατι η αυτοπεποίθηση πηγάζει από μέσα μας μόνο όταν δεν πηγάζει από το έξω μας.

Η Rosalind Gill κατακρίνοντας αυτό που ονομάζει «Κουλτούρα της Αυτοπεποίθησης» παρατηρεί οτι «αντιστρέφει την ιδέα οτι το προσωπικό είναι και πολιτικό και απομακρύνεται από την πολιτική κριτική καθώς και κάθε διερεύνηση της κουλτούρας που μπορεί να προκαλεί την αυτο-αμφισβήτηση και την έλλειψη αυτοπεποιθησης στις γυναίκες».

Η εξωφρενική αντίφαση του προτάγματος να είμαστε δυναμικές και γεμάτες αυτοπεποίθηση με υπέρτατο στόχο να προσελκύσουμε έναν άντρα αποτυπώνεται άψογα στο τραγουδι «Put Yourself First» από την αγαπημένη (φεμινιστική) σειρά Crazy Ex-Girlfriend
https://www.youtube.com/watch?v=H2lmojePnA0

H Γυναίκα ως Ποσόστωση

η γυναικα ως ποσόστωση

Είναι πολύ χαριτωμένη η προσπάθεια μερικών αντρών να μας πατρονάρουν πληροφορώντας μας οτι κάτι καταφανώς μισογυνικό δεν ειναι μωρε αν το καλοσκεφτούμε -μετά από μια λοβοτομη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένας ΑΝΤΡΑΣ προσπαθεί να μας πεισει οτι το γεγονός οτι η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει ελάχιστες γυναίκες δεν ειναι απαραίτητα μισογυνικό. Ακόμα χειρότερα, το πάει και λίγο παραπέρα: ισχυρίζεται οτι το γεγονός οτι γενικά η πολιτική ως χώρος ειναι ανδροκρατούμενος δεν οφείλεται απαραίτητα σε διακρίσεις αλλά στον τρόπο που οι άντρες αλλά και οι γυνάικες αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο. SPOILER ALERT: O τρόπος που και τα δύο φύλα αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο ΕΙΝΑΙ από μόνος του μια διάκριση. Το γεγονός οτι την αντίληψη αυτή την εσωτερικεύουν και οι ίδιες οι γυναίκες που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τους λέει ότι είναι καλές μόνο για την κουζίνα είναι ακριβώς αποτέλεσμα διακρίσεων και όχι απόδειξη της ακαταλληλότητάς τους για την πολιτική.

Ο συντάκτης ισχυρίζεται ακόμα οτι είναι «άστοχο να καθόμαστε και να μετράμε πόσες γυναίκες μπαίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση, και ακολούθως να βγάζουμε συμπεράσματα για το πόσο συντηρητική ή οπισθοδρομική είναι». Ναι μωρε, ΤΥΧΑΙΝΕΙ οσο πιο συντηρητική ειναι μια κυβέρηση ή μία κοινωνία τόσο λιγότερο να εμπιστεύεται γυναικες σε θέσεις ευθύνης. Είναι μια ΣΎΜΠΤΩΣΗ και μην προσπαθήσετε να βγάλετε κάποιον στατιστικό συσχετισμο -εδώ η «αντρική», μαθηματική, ορθολογική σκέψη παει περίπατο και ξαφνικα τα νούμερα σταματούν να έχουν σημασία. Σύμπωση ειναι που περισσότερες γυναικες ασχολούνται με την πολιτική με τους Δημοκρατικούς παρά με τους Ρεπουμπλικάνους, με την Αριστερά παρά με την Δεξιά? Σύμπτωση ειναι που ισχύει το ίδιο και για τους μαύρους και τους μετανάστες? Τους ομφοφυλοφιλους? Κι αν όλα είναι όντως θέμα προσόντων -όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης- τι λέει τελικά για έναν πολιτικό χώρο το οτι δεν καταφέρνει να προσελκύσει περισσότερες γυναίκες με προσόντα? Σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή οι γυναίκες τα πάνε καλύτερα από τους άντρες στην ακαδημαική ζωή, πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν γυναίκες με προσόντα? Μήπως επειδή το να είσαι άντρας είναι τελικά από μόνο του προσόν?

Φυσικά το πατρονάρισμα περιλαμβάνει παντα ενα ψευτικο ενδιαφέρον για τις γυναικες: Μα άμα σας περιλαμβάνουμε στην πολιτική βάσει ποσοστώσεων πώς θα γίνετε ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ και πιο άξιες. Μα το όλο νόημα της πατριαρχίας είναι ακριβώς αυτό: οι άντρες δεν ηταν ΠΟΤΕ πιο άξιοι από τις γυναίκες, μας εξουσίαζαν ακριβώς μέσω του αποκλεισμού των γυναικών απο τον δημόσιο χώρο όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις για αυτές χωρίς αυτες. Και αυτό είτε το θέλουμε είτε όχι λειτουργεί κυκλικα: οσο δεν βλέπουμε γυναίκες σε συγκεκριμένες θέσεις, τόσο οι γυνάικες δεν έχουν τα κατάλληλα πρότυπα για να αναπτύξουν ανάλογες φιλοδοξίες.Όσο οι γυναίκες κοιτάνε γύρω τους και δεν βλέπουν γυναίκες πιλότους, γυναίκες πρυτάνεις, γυναίκες προέδρους, γυναίκες στο ΙΤ τόσο λιγότερο θα θεωρούν οτι είναι και οι ίδιες κατάλληλες για τέτοιες θεσεις. Πώς θα βγούμε λοιπόν από τον φαύλο αυτό κύκλο αν όχι παίρνοντας μέτρα ενθαρρύνοντας τις γυναίκες να ασχοληθούν με συγκεκριμένους τομείς που μέχρι τώρα θεωρούνταν ακατάλληλες? Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα ισχυει για για τις θετικές δράσεις ώστε να μπουν περισσότεροι Αφρο-αμερικάνοι στα πανεπιστήμια. Έχοντας για αιώνες αποκλειστεί από τον ακαδημαικό χώρο, πόσους αιώνες θα περιμένουμε ακόμα για να αποτινάξει η κοινωνία τις προκαταλήψεις αλλά και τους δομικούς ακόμα περιορισμούς που τους κρατάει εκτός πανεπιστημίων?

Το δε επιχείρημα της «αξιοκρατίας» αποκρύπτει βεβαια πολυ βολικά ότι ουδέποτε ούτως ή αλλως υπήρχε στην πολιτική αξιοκρατία. Η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα όπου κυβερνούν οι πιο προνομιούχοι και που συντηρει το υπάρχον σύστημα προνομίων. Γι αυτό άλλωστε οι γυναίκες που προέρχονται απο πολιτικές δυναστείες βρίσκουν ευκολότερα θέση στην πολιτική, και όχι επειδή η πολιτική που ρέει στο αίμα τους έχει υπερκεράσει την διάθεση να μείνουν στην κουζίνα που πηγάζει απο το γυναικείο DNA τους.

«Θέλω να με κυβερνήσει ο ικανός, δεν με ενδιαφέρει το φύλο του» μας λέει ο συντάκτης. Με λίγα λόγια: οι γυναίκες απλά τυχαίνει να είναι ανίκανες. Αλλά προς Θεού, αυτό δεν είναι σεξισμός.

We Read This Article So That You Don’t Have to: O Άνδρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίση -γιατί απλούστατα η Γυναίκα Είναι Ανώτερη

 

ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι.png
We read this article so that you don’t have to: O Άντρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίσοι -γιατί απλούστατα η γυναίκα είναι ανώτερη

Το άρθρο αυτό είναι από αυτά τα extra cringy κείμενα που μπορούν να προκαλέσουν αναγούλα και στην πιο ψύχραιμη φεμινίστρια, θα το εκτιμούσαν όμως ιδαιτέρως γυναίκες όπως αυτές του Ladyism γιατι είναι τίγκα στα πατριαρχικά cookies. Φυσικά το ότι ειναι γραμμένο από άντρα δε θα έπρεπε να προκαλέσει καμία εντύπωση γιατί μόνο ένας άντρας θα έλεγε παπαριές τύπου «οι γυναίκες είναι ανώτερες» με απώτερο στόχο να πατρονάρει τις γυναίκες και να μειώσει τη σημασία της χθεσινής μέρας (της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας). Έχετε ακούσει ποτέ καμία φεμινίστρια να λέει ότι οι γυναίκες είναι ανώτερες? Όχι φυσικά, γιατί τέτοιες μπούρδες λέγονται μόνο για να μας βγάλουν από το μικρό γυναικείο μυαλουδάκι μας την ιδέα οτι χρειαζόμαστε φεμινισμό.

Το κείμενο αυτό ειναι αντιπροσωπευτικό δείγμα καλοπροαίρετου σεξισμού, το είδος δηλαδή του σεξισμού που τάχα εξυμνεί την γυναικεία φύση αλλά αδυνατεί να συλλάβει τις γυναίκες πέρα από τα αιθέρια και καλόβουλα πλάσματα που υπάρχουν απλά για να καθοδηγούν και να εμπνέουν τους άντρες -και φυσικά να τους γεννάνε παιδιά. Από την πρώτη πρόταση ήδη φαίνεται πως ο συγγραφέας δεν μπορεί να διανοηθεί τις γυναίκες ως αυτόνομα όντα αλλά μόνο μεσα από τη δική του σχέση (τη σχέση των αντρών) με αυτές. «Μητέρα στην αρχή και αδελφή, δασκάλα σύντομα και συμμαθήτρια, ερωμένη για χρόνια πολλά και στο τέλος σύζυγος και κόρη (αν είσαι τυχερός…)». Αν καταφέρετε να συγκρατήσετε το φαγητό που σας ανέβηκε στον οισοφάγο και σας φέρνει δάκρυα στα μάτια θα δείτε πως αυτό το κείμενο για την ημέρα της γυναίκας απευθύνεται… στους άντρες. Αφορά τις γυναίκες ιδωμένες μέσα από τα μάτια των αντρών.

Ο συντάκτης σύντομα βέβαια μειώνει την γυναίκα αποκλειστικά
σε γκόμενα. «Σήμερα λοιπόν γιορτάζει η γυναίκα (μου)» λέει και
Παραθέτοντας μια λιστα ωραίων γυναικών, συζύγων μεγάλων αντρων κ προχωράει στη συνέχεια σε 5 όλοκληρες ασυνάρτητες παραγράφους με αποσπάσματα από τραγούδια του Σαββόπουλου και αναφορές σε γυναίκες που τον σημάδεψαν. Προβάλλεται έντονα η γυναίκα ως μούσα, το οποίο είναι το χειρότερο είδος καλοπροαίρετου σεξισμού γιατι υπονοεί οτι η γυναίκα υπάρχει πάντα ως έμπνευση για δημιουργία αλλά ποτέ ως δημιουργός.

Το κείμενο κλείνει «Χρόνια πολλά λοιπόν γυναίκες της ζωής μας. Διδάξτε μας το θαύμα, συνεχίστε να μας καθοδηγείτε… υποχωρώντας». Εδώ το πατρονάρισμα φτάνει στο αποκορύφωμά του καλώντας τις γυναίκες να παραμένουν υποχωρητικές και παθητικές στις επιθυμίες των αντρών γιατί έτσι τάχα τους καθοδηγούμε -ξέρετε μωρέ τώρα, με αυτόν τον μοναδικό γυναικείο τρόπο που μετά οδηγεί το ίδιο είδος άντρα να περιγράφει τις γυναίκες ως χειριστικές και ύπουλες.

Ευχαριστούμε πολύ τους άντρες σαν τον συγγραφέα, που ελπίζουμε να μην βρίσκονται στη ζωή μας για πολύ ακόμα, αλλά προτιμάμε όταν καθοδηγούμε να το κάνουμε…καθοδηγώντας. Ξέρετε, όπως οι άντρες!

Φεμινισμό θα Έχουμε στον Παράδεισο

σίγουρα κάποιος μισογύνης

Δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό ούτε κανένα άλλο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, θα διευθετηθούν όλα μετά θάνατον παιδιά, λίγη υπομονή θέλει.

Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χρησιμεύει ως όργανο διατήρησης του status quo. Στο μεταξύ ο υποτιθέμενος κυνισμός (που μας τον πλασάρουν συχνά ως απλό «ρεαλισμό») είναι απαραίτητος για να κρατάει τον καταπιεσμένο σε θέση υποτέλειας. Γιατί να μπει στον κόπο να κάνει την επανάστασή του, αφού έτσι κι αλλιώς ΤΙΠΟΤΑ, ΠΟΤΕ δεν έχει αλλάξει!

Αυτό φυσικά είναι όχι μόνο εύκολο να διαψευστεί με μια ματιά στην ιστορία αλλά και εκατομμύρια φεμινίστριες ανά τον κόσμο μπορούν να σας διαβεβαιώσουν πως η ζωή τους έγινε άμεσα πολύ καλύτερη με τον φεμινισμό, και μόνο που ξύπνησαν από τον πατριαρχικό λήθαργο.

Πώς θα Εξαλείψουμε τις Μισογυνικές Εικόνες

51466877_619002548530062_4106128853989064704_n

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρώτον φυσικά και διαβάζετε τι γράφουμε. Τα διαβάζετε, αφρίζετε και μετά έρχεστε στη σελίδα να μας πρήξετε και να κάνετε καμία αναφορά μπας και σταματήσουμε να τα γράφουμε επειδή δεν αντέχετε να τα διαβαζετε και επειδή δε θέλετε να τα διαβάσει και κάνας άλλος και…προσηλυτιστεί. Αλλά τα διαβάζετε. Γι αυτο είστε εδώ και γι αυτό λυσσάτε γενικά.

Δεύτερον, στόχος μας δεν είναι να «εξαλείψουμε» τις μισογυνικές απεικονίσεις με εκτενή κείμενα. Οι μισογυνικές εικόνες θα εξαλειφθούν όταν εξαλειφθούν οι μισογυνικές ιδέες. Ένα καλό πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να γίνεται συζήτηση για το τι αποτελεί μισογυνισμό και από πού απορρέει. Όσοι μας προειδοποιούν ότι οι σελίδες στο facebook και τα εκτενή άρθρα δεν θα το επιτύχουν αυτό δεν ειναι επειδή έχουν να προτείνουν κάποια εναλλακτική ούτε φυσικά μια ακτιβιστική δράση. Απλά θεωρούν δεδομένο ότι ο μισογυνισμός δε θα εξαφανιστεί ποτέ και θέλουν να το πάρουμε κι εμείς απόφαση. Γιατί έχουν βολευτεί.

Τρίτο, και σημαντικότερο, τα κείμενα μας δεν απευθύνονται στους ίδιους που ποστάρουν όσα σχολιάζουμε, στους ίδιους δηλαδή τους μισογύνηδες. Ο φεμινισμός απευθύνεται κατά πρώτο λόγο στις γυναίκες που βιώνουν τον σεξισμό αλλά δεν είχαν εργαλεία να τον καταλάβουν, να τον περιγράψουν, να τον αποδομήσουν. Απευθύνεται στους άντρες που ενδιαφέρονται για τις γυναίκες και είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν την συμπεριφορά τους όταν καταλάβουν πώς αυτή τις βλάπτει ή προτίθενται να αμφισβητήσουν αυτή των φίλων τους. Απευθύνεται στους ίδιους τους άντρες και τις γυναίκες που έχουνε εσωτερικεύσει σεξιστικές ιδέες και επιθυμούν να τις αποβάλλουν αφού πρώτα τις εντοπίσουν.

Ο φεμινισμός είναι ένα κίνημα παγκόσμιας εμβέλειας όχι κάτι που αποσκοπεί να το διαβάσει ο Γιάννης από το Μενίδι και να σβήσει το ποστ του για τις Κάρχιες στο γκρουπάκι «Καμένο Ανδρικό Χιούμορ». Ο φεμινισμός δεν απευθύνεται σε αυτούς που έχουν κάνει τον μισογυνισμό τους σημαία με τον ίδιο τρόπο που οι προσπάθειες ανάνηψης δεν απευθύνονται σε πτώματα που βρίσκονται σε κατάσταση προχωρημένης σήψης. Εντάξει, συμβαίνουν και θαύματα βέβαια αλλά δεν στηριζόμαστε σε αυτό. Οπότε μην υποθέτετε ότι η σελίδα μας αφορά εσάς

Πώς να Καλύπτεις τις Ανάγκες ενός Άντρα Όσο Αυτός Αγνοεί τις Δικές σου

49594144_1798452276926909_5531870834471206912_n

Ευτυχώς που πέρασαν τόσα κύματα φεμινισμού για να μπορούμε να μην χρειαζόμαστε έναν άντρα και να έχουμε επιτέλους την ευχέρεια και την άνεση να εστιάσουμε στο πραγματικά σημαντικό μας στόχο: να καλύπτουμε τις δικές του ανάγκες.

Η ατάκα αυτή – όπως και όλα τα inspirational quotes άλλωστε- περιορίζεται στο να δημιουργεί μία ψεύτικη αίσθηση empowerment , στην προκειμένη περίπτωση στις γυναίκες που θα πρέπει να αυτοπαρουσιάζονται ως δυναμικές και ανεξάρτητες σύμφωνα με τα νέα πρότυπα θηλυκότητας, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγουν από τα ετεροσεξιστικά όρια τα οποία εξακολουθούν να θέτουν τους άντρες ως το επίκεντρο των ζωών τους. Το να είσαι η γυναίκα που χρειάζεται ένας άντρας χωρίς εσύ να τον χρειάζεσαι θεωρείται προφανώς κομπλιμέντο γιατί το να καλύπτεις τις συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες ενός άντρα είναι υπέρτατη τιμή, εδικά αν εσύ δεν τον χρειάζεσαι γιατί δεν είσαι καμία γυναικούλα, ξέρεις από αυτές τις απελπισμένες για γάμο ή αυτές που ψάχνουν για σπόνσορα. Εσύ δεν εισαι σαν τις άλλες και γι αυτό σου αξίζει επιβράβευση.

Η πατριαρχία βέβαια παρουσιάζει πάντα τον άντρα να «χρειάζεται» τη γυναίκα ήδη από τον βιβλικό μύθο της δημιουργίας της Εύας ως βοηθό του. Αυτό όμως δε σήμαινε ποτέ αναβάθμισμένο ρόλο τον γυναικών. Αντιθέτως, σήμαινε πάντα ότι οι γυναίκα θα πρέπει να είναι διαρκώς στην υπηρεσία ενός άντρα, να εστιάζει στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες και να μην υπάρχει ποτέ ως αυτόνομο ον.

Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.