Malala vs Kylie Jenner

Θα πίστευα ότι το μίσος προς τις Kardashian είναι ένα γνήσιο ταξικό, αντικαπιταλιστικό μίσος (και θα το επικροτούσα) αν εκεί που έβλεπα συγκρίσεις των Kardashians με ακτιβίστριες, επιστημόνισσες και «σωστές» κυρίες έβλεπα συγκρίσεις του Jeff Bezos με άντρες μοντέλα, έβλεπα memes τύπου «σε έναν κόσμο γεμάτο Elon Musks γίνε ένας Einstein», αν οι άντρες celebrities αντιπαραβάλλονταν εξίσου συχνά με άντρες ακτιβιστές, αν οι άντρες μεγαλοαστοί γελοιοποιούνταν εξίσου συχνά για τα εμφυτεύματα μαλλιών και τα λοιπά μερεμέτια ή τα κότερα που αγοράζουν λες και αυτό είναι το πρόβλημα στον καπιταλισμό.

Αντιθέτως, είναι μόνο οι γυναίκες που συγκρίνονται συνεχώς μεταξύ τους λες και μπορούν να υπάρξουν μόνο δύο είδη γυνακών. Ο γνήσιος μισογυνισμός μπορεί να μετατραπεί σε δήθεν πολιτικό σχολιασμό, ακόμα και σε woke σχόλιο, αρκεί να επιλέξεις μια πιο αγνή και λιγότερο (στερεοτυπικά) σέξι γυναικα με κοινωνικό έργο να την αντιπαραβάλλεις με τον στόχο, στον οποίο στη συνέχεια μπορείς να διοχετεύεις όλο τον μισογυνισμό σου. Στο κάτω κάτω συγκρινόμενες με την Μαλάλα όλες άχρηστες χαραμοφάισσες θα νιώθαμε, ακόμα και χωρίς Ferrari ή πλαστικές.

Προσέξτε βέβαια εδώ την αναφορά στις πλαστικές, λες και οι πλαστικές είναι κακό, λες και η Mαλάλα δεν αναγκάστηκε να κάνει πλαστικές μετά την επίθεση που δέχτηκε. Φυσικά αυτές θεωρούνται απαραίτητες μόνο όταν έχει επέλθει κάποια ακραία παραμόρφωση η οποία θεωρείται αναγκαίο να διορθωθεί -σε έναν κόσμο όμως που η εμφάνιση δε θα είχε καμία σημασία θα χρειάζονταν ακόμα κι αυτές? Σε μία κοινωνία που οι γυναίκες πιέζονται συνεχώς να βλέπουν τον εαυτό τους ως ατελή, ποιος ειναι αυτός που θα χαράξει το όριο ανάμεσα στις θεμιτές και μη θεμιτές πλαστικές όταν όλες τους επιβάλλονται από τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι και βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας μέσα από μια συνεχή αλληλεπίδραση με τα πρότυπα ομορφιάς? Ποιος τολμά να κατηγορεί τις γυναίκες που κάνουν πλαστικές σε μια κοινωνία που τελικά το υπέρτατο ιδανικό για μια γυναικα είναι να θεωρείται «ομορφη»- ή μάλλον «απείρως ομορφότερη» σε σύγκριση με τις άλλες? Αλήθεια, εχετε ακούσει ποτέ να πλέκουν τα εγκώμια ενός άντρα ακτιβιστή ή ενός επιστήμονα αποκαλώντας τον «ομοροφο», έστω και μεταφορικά -ξέρετε, «στην ψυχή»- συγκρίνοντάς τον ξερω γω με τον Jason Momoa? Γιατί κάθε σύγκριση μεταξύ γυναικών πρέπει να κλείνει με κάποιο αόρατο μήλο της Εριδος να παραδίδεται σε μια από αυτές λες και είμαστε σε έναν συνεχή ανταγωνισμό για το ποια θεωρείται ομορφότερη -κάτι που είδαμε και στην ανάρτηση που συνέκρινε την πυροσβέστισσα με τις παίκτριες reality.

Σε αυτο να ομολογήσω ότι μου φαίνεται γελοίο να κατηγορούμε τους πλούσιος πως αγοράζουν Ferrari και ξοδεύουν τα λεφτά τους σε πολυτελή προιόντα. Δε θέλουμε εκατομμυριουχου που ξοδεύουν συνετά τα λεφτά τους ούτε που ζουν μια ταπεινή και σεμνή ζωή. Δε θέλουμε ΚΑΘΟΛΟΥ εκατομμυριούχους. Δε θέλουμε πλούσιους που ξοδεύουν λεφτά στο φιλανθρωπικό έργο (και οι Kardashians ξοδεύουν πολλά), θέλουμε μια κοινωνία που δε θα εξαρτάται από την φιλανθρωπία και την υποτιθέμενη μεγαλοψυχία (και τις δημόσιες σχέσεις) των πλουσίων. Η ανισότητα και συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια λίγων είναι εκμετάλλευση ακόμα και όταν τα λεφτά τους σαπίζουν στην τράπεζα -ακόμα και τότε εξακολουθούν να έχουν καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίας υγείας και εκπαίδευσης από εμας άλλωστε, δεν είναι η Ferrari ή το κότερο το πρόβλημα. Ούτε είναι η προτεσταντική ηθική των πλουσίων που θα πρέπει να συσσωρεύουν χρήμα χωρίς να το ξοδεύουν που θα τους εξιλεώσει για την εκμεταάλλευση της εργασίας τρίτων.

Τα Media βέβαια δεν κάλυψαν ΜΟΝΟ την μία ιστορία, η Malala αποτελεί κι αυτή (δικαίως) μια διασημότητα και είναι σχεδόν όσο αναγνωρίσιμη είναι και μια Kardashian, ένα φεμινιστικό ίνδαλμα που γίνεται οικουμενικά αποδεκτό ακριβώς επειδή αφορά δικαιώματα γυναικών σε κάποια Μουσουλμανική χώρα και όχι στη Δύση.

Και για να προλάβω τους κουτοπόνηρους brocialists και τις pick-me που θα σπέύσουν να μας κατηγορήσουν για νεοφιλελέ και να πουν οτι πλασάρουμε τις Kardashian ως φεμινιστικά είδωλα: όχι, δεν είναι «φεμινστικά είδωλα» οποιες γυναικες αναγκαζόμαστε να υπερασπιστούμε από τον μισογυνισμό. Οι Kardashians δεν είναι ούτε ινδάλματα, ούτε πρότυπα για εμάς αλλά ούτε ενσαρκώνουν και το απόλυτο κακό και την ηθική παρακμή επειδή το πρόβλημα μας είναι τα ρηχά reality. Δεν ενσαρκωνουν καλά καλά τον καπιταλισμό οταν υπάρχουν πολλοί πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο . Και ακόμα και αν το έκαναν το είδος της κριτικής που δέχονται ΔΕΝ είναι αυθεντικά ταξική, είναι εξώφθαλμα μισογυνική, ανάγεται οριακά σε ζήτημα αισθητικής και σωστής θηλυκότητας και δε θα την καταπιούμε απλά για να πουλήσουμε φτηνό αντικαπιταλισμό ούτε καθωσπρεπισμό.

Having said that, eat the rich. Ναι, και τις Kardashians. Αλλά όχι μόνο τις Kardashian, λες και αποτελούν κάποιο ξεχωριστό είδος φαινομένου αποκομμένο από τον παγκόσμιο καπιταλισμό στον οποίο το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου συγκεντρώνεται (όχι τυχάια) σε ΑΝΤΡΙΚΑ χέρια.

Η Τυραννία της Αισθητικής

βρες το λαθος
H άλλη όψη του «μου χαλάει την αισθητική» είναι η εμμονή με την αισθητική σε τέτοιο βαθμό που να αναπολείς μια εποχή όπου οι γυναίκες στερούνταν βασικών δικαιωμάτων απλά επειδή τότε σου φαίνονταν πιο κομψές. Η ανάδειξη της γυναίκας του ’50 ως το απόλυτο θηλυκό, ως την μοιραία γυναίκα που «ήξερε να είναι γυναίκα», έχει να κάνει όχι μόνο με την συντηρητική συνήθως νοσταλγία του παρελθόντος αλλά και με το μίσος προς την «μοντέρνα» γυναίκα που ντύνεται πρακτικά και που ξεφεύγει από τις παραδόσεις. Στο φινάλε, αν θες να ντυθείς και σήμερα με κλός φορέματα κανένας δε σε εμποδίζει, αν λοιπόν τραβάς ζόρια με το πώς ντύνονται οι άλλες γυναίκες μάλλον το πρόβλημά σου είναι ο σεξισμός και η αντίληψή σου πως όλες οι γυναίκες πρέπει να συμμορφώνονται με κάποιο ιδανικό θηλυκότητας. Το λάθος βρίσκεται στην αντίληψη οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να ικανοποιούν την αισθητική μας λες και είναι διακοσμητικά αντικείμενα.
Σε κάθε περίπτωση η τυραννία της αισθητικής συνήθως χρησιμοποιείται για να συσκοτίσει την ουσία και έχει πάντα μια συντηρητική νότα -ακόμα και όταν αναφέρεται στους άντρες και πχ την εμμονή με την γραβάτα τους.

Oι Ρυτίδες Είναι Ωραίες Μονο στα Shar Pei και τους Αντρες

ρυτιδες

Oι ρυτίδες είναι ωραίες μονο στα shar Pei και τους αντρες απ’ό,τι φαίνεται, γι αυτό και η διαφήμιση αυτή απευθύνεται αποκλειστικά στις γυναίκες. Άλλο ένα παράδειγμα του πως η διαφήμιση αναπαράγει σεξιστικά στερεότυπα καλλιεργώντας στις γυναίκες ανασφάλειες και του πώς η βιομηχανία της ομορφιάς εξαργυρώνει τα καταπιεστικά πρότυπα ομορφιάς πλουτίζοντας εις βάρος μας. Για πόσο θα αφήνουμε τις επιχειρήσεις όπως το Cosmetic Derma Medicine να μας νεγκάρουν?

Ο καπιταλισμός δεν βλέπει φύλο, προσπαθούν να μας πείσουν οι νεοφιλελέδες και οι ματσοσιαλιστές, κι όμως λειτουργεί σε ένα πλαίσιο που παίρνει ως δεδομένη την αντικειμενοποίηση και την απαξίωση των γυναικών βάσει του fuckablility με όρους που θέτει η πατριαρχία. Τα πρότυπα ομορφιάς που εξαίρουν την νεότητα της γυναίκας αλλά αναγνωρίζουν στον άντρα αξία και «γοητεία» με βάση την προσωπικότητα και την εμπειρία του δεν έχον να κάνουν με την γονιμότητά, όπως προσπαθούν να μας πείσουν όσοι νομίζουν οτι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από το πουλί τους. Έχουν να κάνουν με τον υποβιβασμό των γυναικων σε διακοσμητικά αντικείμενα των οποίων η προσωπικότητα δεν έχει καμία σημασία αλλά και την προσπάθεια να τις αποκλείσουν και περιθωριοποιήσουν κοινωνικά όσο αυτές μεγαλώνουν και αποκτούν εμπειρία, εξουσία και στάτους -χαρακτηριστικά που θεωρούνται «αντρικά». Κρατώντας άλλωστε τις γυναίκες απασχολημένες με την αποτρίχωση και τον καλλωπισμό τους και εξαντλημένες οικονομικά απο όλες τις υπηρεσίες ομορφιάς που χρυσοπληρώνουν, μπορούν να διαιωνίζουν την θέση εξάρτησής τους.

Ναι, ολοι θα θέλαν να βρουν το ελιξίριο της νεότητας αλλά συμπτωματικά μόνο οι γυναίκες γελοιοποιουνται για φυσικές, βιολογικές διαδικασίες που συμβάινουν σε ΟΛΟΥΣ. Όπως λέει και ένα φεμινιστικό «ρητό» : Oι άντρες δεν γερνάνε καλύτερα από τις γυναίκες. Aπλά τους επιτρέπεται να γερνάνε

Όμορφη Μέσα και Έξω

plaisio

Ένα βραβείο πρωτοτυπίας και δημιουργικότητας στη διαφήμιση του Πλαισίου που απευθυνόμενη στο γυναικείο κοινό χρησιμοποιεί το κλισέ της ομορφιάς «μέσα και έξω» μόνο που -PLOT TWIST- το μέσα αναφέρεται στην καθαριότητα του σπιτιού, όχι σε καμία «πνευματική καλλιέργεια» όπως θα έκανε κανένας γραφικός για να πουλήσει κανέναν βιβλίο.

Οι επιταγές της πατριαρχίας προς την σύγχρονη θηλυκότητα είναι η «άψογη εμφάνιση» και η οικιακή εργασία και εδώ πλασάρωνται και τα δύο ως «ομορφιά». Η γυναίκα που δεν έχει τα χρήματα, τον χρόνο και την ενέργεια για να επιτελέσει τις υποχρεώσεις της ταυτίζεται εδώ με την «ασχήμια» για έξτρα ψυχολογική πίεση στην κουρασμένη εργαζόμενη γυναικά ή/και νοικοκυρά. Η διαφημίσεις με λίγα λόγια μας negάρουν αποκαλώντας μας έμμεσα άσχημες (ή αποτυχημέν@ς, ή βαρετ@ς κ.ο.κ.) και μετά περιμένουν να κάνουμε την «ελύθερη» επιλογή να ανταποκριθούμε ή όχι στο κάλεσμά τους.

Η αγορά με τη σειρά της επινοεί νέα «οπλα» για την επιτέλεση της θηλυκότητας και μετά τα προωθεί στις γυναίκες αναπαράγοντας την ιδέα ότι αυτά είναι «γυναικείες» δουλειές. Οι διαφημίσεις έτσι δεν είναι μια απλή αυθόρμητη ανταπόκριση στις δικές μας προυπάρχουσες ανάγκες αλλά έχουν ενεργό ρόλο στην διαμόρφωση της υποκειμενικότητάς μας υπαγορεύοντας ποιες θα έπρεπε να είναι οι επιθυμίες μας.

Η Greta Thunberg και οι 16χρονες Σουηδέζες

greta th

Ο Δημήτριος ξέρει οτι η Greta δεν έχει σοβαρές πολιτικές θέσεις γιατί, σε αντίθεση με άλλες 16χρονες, δεν μπορεί να τραβήξει μαλακία για πάρτη της. Η αποτυχία του να σεξουαλικοποιήσει επαρκώς μια 16χρονη σε αντίθεση με της συνομήλικες της Σουηδέζες είναι ουσιαστικά δική της αποτυχία και έτσι χρησιμοποιείται για να απαξιώσει την ίδια αλλά και την πολιτική της δράση.

Ο Δημήτριος έχει μεταφέρει εδώ απαράλλαχτο το αντιφεμινιστικό discourse της «άσχημης» και «θυμωμένης» (και θυμωμένης επειδή είναι άσχημη) γιατί το επιχείρημα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε οποιαδήποτε γυναίκα προσπαθεί να μιλήσει, προβάλλοντας πάνω της την πατριαρχική υποχρέωση να αποτελεί αντικείμενο πόθου. Αν δεν είναι συμβατικά όμορφη μια γυναίκα απλά πιάνει χώρο και δεν έχουμε καμία υποχρέωση να την ακούσουμε -οτιδήποτε πει άλλωστε θα προέρχεται από την πικρία της που δεν αρέσει στους άντρες. Οι γυναίκες είναι αδύνατο να παθιαστούν με πολιτικά ζητήματα, ό,τι και να υποστηρίζουν είναι απλά ένα τυχαιο γεγονός, κάτι που τις αποσπά από την αποτυχία τους να βρουν έναν άντρα να αφοσιωθούν.

Ταυτόχρονα η ακύρωση του συναισθήματος του θυμού ήταν ανέκαθεν ένας αποτελεσματικός τρόπος να απαξιωθεί η πολιτική δράση οποιασδήποτε καταπιεσμένης ομάδας. Ο θυμός, το συναίσθημα που μπορεί να κινητοποιήσει το άτομο πολιτικά και που προέρχεται από την αίσθηση της αδικίας, εκλαμβάνεται ως ηθικό σφάλμα αντί για μια απολύτως λογική αντίδραση απέναντι στην κοινωνική αδικία. Η ψυχραιμία είναι το προνόμιο του ισχυρού ή αυτού που κοιμάται όρθιος χωρίς να παίρνει χαμπάρι ότι ο κόσμος γύρω του καταρρέει.

100 Θερμίδες για το Κορίτσι σου

το σπιτικο

«Δεν ξέρουμε προσωπικά το κορίτσι σου, ούτε πόσα κιλά ζυγίζει, ούτε αν θέλει να χάσει βάρος, 100 θερμίδες όμως θα πρέπει να της είναι αρκετές την ίδια ώρα που εσύ απολαμβάνεις ένα κανονικό γεύμα χωρίς τυψεις.»
Στο κάτω κάτω η δίαιτα δεν έχει να κάνει με το βάρος, γιατί όπως είπε και η Naomi Wolf
«Μία κουλτούρα που έχει εμμονή με το να είναι λεπτές οι γυναίκες δεν έχει εμμονή με την ομορφιά τους αλλά με την πειθαρχία τους. Η δίαιτα είναι το πιο ισχυρό κατασταλτικό στην ιστορία των γυναικών. Ένας σιωπηλά θυμωμένος πληθυσμός είναι πιο εύκολος στην διαχείριση»

Οι γυναίκες εκλαμβάνονται ως μονίμως σε δίαιτα, ταυτόχρονα γελοιοποιούνται για αυτό και το σύνολο της συζήτησης το μονο που κάνει είναι να υπενθυμίζει στις γυναίκες ότι πρέπει να μετράνε τις θερμίδες γιατι στο κάτω κατω αυτό δεν κάνουν όλες;

Περί Προτύπων Ομορφιάς: Barbie vs He-Man

2fed4ee43f7c08f0acaae6c93d10787b

Καιρό βλέπουμε αυτό το meme να επανέρχεται σε φεμινιστικές σελίδες, από αντιφεμινιστές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πρότυπα ομορφιάς δεν βαραίνουν μόνο τις γυναίκες και γι αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να εξεγειρόμαστε εναντίον τους. Φυσικά όπως κάθε φορά οι αντιφεμινιστές δε θέλουν απλά να μας πείσουν ότι δεν τίθεται θέμα αλλά και ότι για τους άντρες το ζήτημα είναι σοβαρότερο. Αφού όμως αυτοί δεν παραπονιούνται γιατί να παραπονιόμαστε εμείς? Ας το βουλώσουμε όπως αυτοί που υποφέρουν σιωπηλά και κάνουν την καρδιά τους πέτρα ως σωστοί άντρες. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα πρότυπα ομορφιάς των αντρών και γιατί ο He-Man δεν αποτελεί το ίδιο σύμβολο καταπίεσης με την Barbie.

Πρώτον ο He-Man είναι ένας υπερ-ήρωας και ως τέτοιος είναι αναμενόμενο η μυϊκή του δύναμη να υπερτονίζεται. Η Barbie εκπροσωπεί μια καθημερινή γυναίκα –τη Barbie δασκάλα, τη Barbie νοσοκόμα, τη Barbie σύζυγο και μητέρα. Αυτό μας δίνει ένα σημάδι για το πώς λειτουργούν τα πρότυπα ομορφιάς για τα δύο φύλα γενικότερα. Οι γυναίκες απαιτείται να είναι όμορφες και αδύνατες Ο,ΤΙ ρόλο και να έχουν στη ζωή. Η μη εμφανίσιμη γυναίκα γενικά ενοχλεί. Κι ενώ υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς και για τους άντρες, η κοινωνία δεν τους λέει ότι το να είναι όμορφοι είναι το πιο σημαντικό τους καθήκον. Η κοινωνία τους λέει ότι το να είναι αστείοι, έξυπνοι, πλούσιοι, πετυχημένοι, γοητευτικοί, ενδιαφέροντες είναι εξίσου σημαντικά και θα τους επιβραβεύσει και γι αυτά με γυναικείο θαυμασμό και κατακτήσεις.

Για να έχουμε μία πραγματική εικόνα του μηνύματος που δίνει στα δύο φύλα η κοινωνία σχετικά με τη σημασία της εμφάνισης, αρκεί να στραφούμε στον χώρο της show-business, του κατεξοχήν χώρου που παράγει και διαδίδει πρότυπα θηλυκότητας και αρρενωπότητας. Οι άντρες μπορούν να κοιτάξουν τον κόσμο του Hollywood χωρίς να δυσκολευτούν τόσο να βρουν κάποιον να ταυτιστούν. Οι άντρες εκπροσωπούνται στο Hollywood ανεξαρτήτως εμφάνισης, βάρους και ηλικίας (αν και υπάρχουν αποκλεισμοί όσον αφορά τη φυλή, την σεξουαλικότητα, την αναπηρία). Μπορεί το πρότυπο του γυναικοκατακτητή να είναι συνήθως (αλλά όχι πάντα) ένας εμφανίσιμος άντρας, υπάρχει όμως ποικιλία στα είδη των ηρώων και πρωταγωνιστών με τρόπο που οι άντρες αντιλαμβάνονται ως πλήρως αποδεκτό να έχουν κοιλιά, ρυτίδες, λευκές τρίχες.

Ας σκεφτούμε πρόσφατες ταινίες όπως το Blade Runner, to Thor, το Death of Stalin. Από την επιστημονική φαντασία και τη δράση ως την κωμωδία οι άντρες ακόμα κι αν δεν είναι ο Chris Hemsworth ή ο Ryan Gosling μπορούν να μοιάζουν στον Tom Hiddleston, τον Harrison Ford, τον Antony Hopkins, τον Steve Buscemi. Αντιθέτως, υπάρχει ΜΟΝΟ ένας σωστός τρόπος για να είσαι γυναίκα κι αυτός είναι : νέα, όμορφη και αδύνατη. ΟΛΕΣ οι γυναίκες στις παραπάνω ταινίες αλλά και στην συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών είναι όμορφες με την συμβατική έννοια. Στον κόσμο του Blade Runner φαντάζει αδιανόητο να μπει κάποιος στον κόπο να φτιάξει θηλυκή ρέπλικα χωρίς να είναι αφάνταστα εμφανίσιμη και σέξι, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ισχύει για τις αρσενικές ρέπλικες οι οποίες αντιπροσωπεύονταν από άντρες ηλικιωμένους και όχι παραδοσιακά εμφανίσιμους.

Στο Hollywood, οι γυναίκες που δεν συμμορφώνονται στα πρότυπα ομορφιάς είτε απλά δεν υπάρχουν,είτε παίζουν αυτόν ακριβώς τον ρόλο: της άσχημης –όπως πχ στην περίπτωση της Amy του Big Bang Theory που όλος της ο ρόλος περιστρέφεται ακριβώς γύρω από το πόσο μη σεξουαλικά ποθητή είναι. Σε αντίθεση φυσικά με τους συμπρωταγωνιστές της που, αν και δεν πληρούν τα κριτήρια της αντρικής ομορφιάς, επιβραβεύονται πάντα με γυναίκες που θεωρούνται πολύ πιο εμφανίσιμες από τους ίδιους επειδή αυτοί είναι αστείοι, έξυπνοι και γλυκούληδες. Ας προσθέσουμε πως οι γυναίκες ηθοποιοί έχουν συνήθως ημερομηνία λήξης γύρω στα 40 και μετά εξαφανίζονται από τη σκηνή υπό μυστηριώδεις συνθήκες -ή απλά παίζουν τις μητέρες των νεαρών πρωταγωνιστριών.

Συνοψίζοντας λοιπόν: οι γυναίκες θα πρέπει να είναι όμορφες ακόμα και για να παίξουν τις κομπάρσες. Και στην πραγματική ζωή όμως απαιτούμε να είναι όμορφες ακόμα και για τους ρόλους της σερβιτόρας, της πωλήτριας ή της απλής περαστικής στο δρόμο. Οι άντρες αν δεν είναι συμβατικά εμφανίσιμοι έχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές στη ζωή τους για να μην τους κάνει η κοινωνία να νιώσουν ως άχρηστη σπατάλη οξυγόνου. Γι αυτό λοιπόν δε θα πρέπει να συγκρίνουμε τα πρότυπα αντρικής και γυναικείας ομορφιάς αλλά μάλλον το πόσο σημαντική θεωρείται η συμμόρφωση με αυτά για το κάθε φύλο.

Πόσα Κιλά Μπορεί να Πάρει μία Σταρ

Να προσέχουμε να μη γίνουμε πώς? Ταλαντούχες, πετυχημένες και κουκλάρες? Αλλά βέβαια, κάπως πρέπει να πουλήσουν και τα τσιράκια της πατριαρχίας τις δίαιτες που πλασάρουν και τα προιόντα αδυνατίσματος που διαφημίζουν σε κάθε δεύτερη σελίδα. Αλλά πείτε μας λίγο ακόμα πόσο το fat-shaming έχει να κάνει με την «υγεία» μας, γιατί η Αguilera ξέρω γω φαίνεται σαν να τις έχουν φράξει όλες οι αρτηρίες.

Σόρυ, δε θα μας βγάλετε εσείς το μελομακάρονο από τη μύτη μέρες που είναι, όσα κιλά θέλουμε θα πάρουμε.

~Hürrfem Sultan

10734126_938852496209278_2166979653787917647_n

Οι 4 Φάσεις του Γάμου

«Oι 4 φάσεις του γάμου», μία αφήγηση γνωστή από εκατοντάδες ταινίες, σειρές και ανέκδοτα, σύμφωνα με την οποία αν η γυναίκα αποτύχει να παραμείνει αδύνατη και θελκτική για χάρη του άντρα της, στο τέλος αυτός θα την παρατήσει. Εξέλιξη που σύμφωνα με το σκίτσο φαίνεται να είναι και ο μόνος τρόπος να ξεκουνηθεί από τον καναπε, οπότε το λες και happy ending.

Τέτοιες αφηγήσεις πάντως λειτουργούν ως υπόρρητη απειλή για τις γυναίκες προειδοποιώντας τους πως αν δεν καταφέρουν να ικανοποιούν σεξουαλικά τον άντρα φροντίζοντας ταυτόχρονα και το νοικοκυριό, στο τέλος θα τον χάσουν από κάποια πιο αδύνατη, σέξι και προκομμένη. Οι παραστάσεις αυτές βάζουν πίεση στις γυναίκες να προσαρμόζονται στις επιθυμίες του άντρα τους και να προσαρμόζονται στα πρότυπα ομορφιάς σαν να αποτελεί αυτό τη συνταγή του «πετυχημένου γάμου», ο οποίος πάντα εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο του «πώς να κρατήσεις έναν άντρα» -γιατί τον άντρα οφείλουμε να τον κρατάμε μη μας φύγει, αφού έτσι κι αλλιώς μας παντρεύτηκε απρόθυμα και μόνο επειδή είχαμε ωραίο κώλο -και για όσο αυτός κρατήσει.

Το σενάριο πάντως δεν αφήνει περιθώρια για ανατροπές, όπως πχ να είναι ο άντρας αυτός που θα παχύνει μετά το γάμο, γιατί όλοι ξέρουμε πως οι άντρες δεν παχαίνουν ποτέ ή, εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν μετράει για εμάς τις γυναίκες που είμαστε εγκεφαλικά πλάσματα.

~Hürrfem Sultan

4 φασεις του γαμου

H Υποχρέωση να Είσαι Περιποιημένη

Κοίτα να δεις κι εγώ που νόμιζα ότι οι άντρες είναι υπέρμαχοι της «φυσικής ομορφιάς» κι εμείς πάμε και βάζουμε ολο αυτό το make up από τη πολλή μας την ματαιοδοξία και ανασφάλεια -που φυσικά αποκτήσαμε έτσι από μόνες μας, επειδή ειναι η γυναικεία φύση.

Η κοινωνική επιταγή η γυναίκα να είναι πάντα όμορφη και περιποιημένη όταν βγαίνει απο το σπίτι αντανακλά τη θέση της όχι μόνο ως διακοσμητικό αντικείμενο αλλά και ως δημόσιο θέαμα για τον κάθε τυχαίο περαστικό που ρίχνει το βλέμμα του πάνω της. Η ομορφιά ειναι μια ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ για τις γυναίκες προς την κοινωνία, και κάθε γυναίκα που δεν κάνει τον ΚΑΘΗΚΟΝ της, κάθε γυναίκα που δεν εξαντλεί το 100% των δυνατοτήτων της να δείχνει όσο πιο όμορφη γίνεται θα κριθεί γι αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι η φράσεις οπως «δεν προσπαθεί αρκετά» αναφερόμενες στην εξωτερική εμφάνιση κατευθύνονται προς γυναίκες οι οποίες θεωρείται ότι παραμελούν την εμφάνισή τους και αυτό βέβαια της κάνει λιγότερο θηλυκές -λιγότερο γυναίκες.

Και σε αυτό το περιβάλλον ολες οι προσπάθεις των γυναικών να βελτιώσουν την εμφάνισή τους ακομα και εις βάρος ης υγεία τους, εκλαμβάνονται ως σημάδι ναρκισσισμού και όχι σύμπτωμα της πατριαρχίας η οποία τις πιέζει αδιάκοπα να δείχνουν νέες και όμορφες -σύμφωνα φυσικά με αυθαίρετα πρότυπα. Και εννοείται οταν η γυαίκα χρησιμοποιεί την μόδα, το make up κτλ με τρόπο που δεν εγκρίνουν οι άντρες, και πάλι θα κριθούν, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλα τα κάνουμε για να αρέσουμε στο «άλλο φύλο», θεος φυλάξοι αν χρησιμοποιήσουμε κάτι από αυτά τα «δωρα» για να αρέσουμε σε εμάς.

~Hürrfem Sultan

sakoules

Και το Σχόλιο της Ημέρας

Και το Σχόλιο της Ημέρας