Στηρίξτε τον Εγχώριο Μισογυνισμό, Πείτε Όχι στον Εισαγώμενο

22215348_299537203856255_228348470_n.png

«Δε θα επιτρέψουμε στους μουσουλμάνους να μισούν και να κακοποιούν τις δικές μας γυναίκες. Είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ δικαώμα να μισούμε τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ γυναίκες. Στηρίξτε τον ΕΓΧΩΡΙΟ μισογυνισμό, πείτε ΟΧΙ στους ξένους!»
Κι αυτό συνοψίζει υπέροχα γιατί η σύνδεση του Ισλάμ με τον μισογυνισμό δεν είναι παρά συγκεκαλυμμένος ρατσισμός γιατί όσοι επικαλούνται αυτό το επιχείρημα δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για τις γυναίκες απλά θέλουν να κατουρήσουν τον (ζωτικό) χώρο τους κι εμείς απλά έτυχε να βρισκόμαστε μέσα σε αυτόν. Οι μισογύνηδες είναι ίδοι σε όλες τις θρησκείες και όλες τις χώρες, απλά ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το δικαίωμα τους να κακοποιούν τις γυναίκες ως ιδιοκτήτες τους.
~Hürrfem Sultan

Advertisements

Άντρας από τον Τόπο σου κι ας Είναι και Μισογύνης

21397390_489574484737822_1535892147_n

Ε μα κι αυτή, γιατί δε βρήκε έναν ντόπιο, ένα ΔΙΚΟ ΜΑΣ παιδί, να, σαν τον πατέρα της για παράδειγμα.

Είναι τρομερό πάντως που διαβάζουμε καθημερινά για περιστατικά έμφυλης βίας από Έλληνες αλλά προσποιούμαστε οτι απεχθανόμαστε μόνο τους μετανάστες γιατί τάχα αυτοί είναι μισογύνηδες. Σαν ο εγχώριος μισογυνισμός να είναι αποδεκτός και πάντα τα βίαια περιστατικά να αφορούν μια μακρινή, συνήθως μουσουλμανική χώρα oπου οι άντρες χτυπάνε τις γυναίκες τους, τις κόρες τους, τις αδελφές τους σε αντίθεση με τους καλούς χριστιανούς Ελληνάρες. Κάπως έτσι ο μισογυνισμός μετατίθεται στους Άλλους ώστε να ενισχύσει την ρατσιστική ρητορική ενώ ο εγχώριος απλά παραβλέπεται ως εξαίρεση. Το σημαντικό είναι πάνω απ’όλα να διαιωνίζεται το ελληνικό DNA.

~Hürrfem Sultan

Όταν το Μεγαλύτερο Πρόβλημα Κάποιου είναι το «Ελλειμμα Χιούμορ»

λευκαδίτης

Κι αφού γράψαμε ένα εκτενές και σαφές άρθρο που εξηγούσε οτι το χιούμορ πρέπει να κρίνεται όταν αναπαράγει και συντηρεί σχέσεις εξουσίας, έρχεται ο κλασικός λευκός, ετεροφυλόφιλος, cis άντρας και συγκρίνει το σεξιστικό και ρατσιστικό χιουμορ με το χιουμορ για τους Κρητικούς και τους Λευκαδίτες. Λες και υπάρχει ανάμεσα στην Λευκάδα και την Κρήτη κάποια εμπεδωμένη σχέση εξουσίας που συστηματικά υποτιμά τους Λευκαδίτες ή βάζει σε κίνδυνο τις ζωές τους από τους Κρητικούς. Είναι πραγματικα αξιοθαύμστη η επιμονή με την οποία υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να θίγουν ευάλωτες ομάδες διαιωνίζοντας καταπιεστικά και επικίνδυνα γι αυτές στερεότυπα. Η προσκόλληση αυτή στο προνόμιό τους φαίνεται και από τον τρόπο που θεωρούν την έλλειψη χιουμορ το βασικότερο πρόβλημα της εποχής μας, όχι τον ίδιο τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τον μισογυνισμό εξαιτίας των οποίων δολοφονούνται και κακοποιούνται μαύροι, γυνάικες και ομοφυλόφιλοι. Η χειρότερη μορφή καταπιεσης που αντιμετωπίζουν είναι να μη γελάμε με τα αστεία τους.

~Hürrfem Sultan

Πώς οι Ειδήσεις για Βιασμό απο Μετανάστες Λειτουργούν ως Προπαγάνδα

19576622_146662272569573_1049490905_o.png

Εδώ βλέπουμε άλλη μία είδηση με το μοτίβο «μετανάστης βιάζει εθελόντρια» και τα σχόλια από κάτω (εκατοντάδες από αυτά ακριβώς στο ίδιο στύλ) να φανερώνουν ξεκάθαρα τι σκοπούς εξυπηρετούν τέτοιες «ειδήσεις». Από τη μία καλλιεργούν την ιδέα της ανωτερότητας των Ελλήνων δικαιολογώντας το μίσος προς τους μετανάστες, από την άλλη προειδοποιούν πως οι γυναίκες που τάσσονται στο πλευρό τους τιμωρούνται όπως τους αξίζει, καθώς ο βιασμός είναι πάντα η τιμωρία για τη γυναίκα που δεν ξέρει τη θέση της -δηλαδή στο πλευρό του Έλληνα και όχι του ξένου άντρα. 


Εντύπωση βέβαια προξενεί πως όταν ένας μετανάστης βιάζει χρησιμοποιείται ως απόδειξη του πόσο απολίτιστοι και μισογύνηδες είναι στο σύνολό τους οι μετανάστες ενώ κάθε φορά που ένας Έλληνας βιάζει είναι απλά μια μεμονωμένη περίπτωση ενός ψυχικά διαταραγμένου. Η μόνη ομοιότητα είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις η γυναίκα πηγαίνει γυρεύοντας. To ότι ο ρατσισμός και ο μισογυνισμός πάνε χεράκι χεράκι προκύπτει από το γεγονός πως ούτε ένας βιασμός είναι ικανός να προκαλέσει συμπάθεια προς μία γυναίκα καθώς τόσο οι μετανάστες όσο και οι γυνάικες είναι ομάδες που ο κυρίαρχος λόγος δυσκολεύει την ταύτιση μαζί τους και την εκδήλωση ενσυναίσθησης. Το αποτέλεσμα είναι το μίσος προς τη μία ομάδα να συμπληρώνει το μίσος προς την άλλη.

~Hürrfem Sultan

«Μία Πλάκα Κάναμε»: Γιατί δεν Γελάμε με τα Σεξιστικά αστεία

-Ποιος είναι ο ορισμός ενός queer Φιλανδού?

-Κάποιος που του αρέσουν οι γυναίκες περισσότερο από τα λεφτα.

-Πώς ανακαλύπτεις τους Κορεάτες στη γειτονιά σου?

-Άσε ένα κέρμα να κυλήσει στον δρόμο.

-Γιατί οι Αμερικάνοι έχουν μεγάλες μύτες?

-Γιατί ο αέρας είναι δωρεάν.

Αν δεν πιάσατε τα παραπάνω ανέκδοτα, δεν φταίει το χιούμορ σας. Άλλωστε δεν χρειάζεται να γελάσεις όντως με ένα ανέκδοτο για να το «πιάσεις». Αρκεί να γνωρίζεις τις παραδοχές και τα στερεότυπα στα οποία βασίζεται. Στην αυθεντική εκδοχή τα ανέκδοτα αυτά αφορούσαν Εβραίους και το αστείο συνίσταται ακριβώς στο ότι είναι οικουμενικά γνωστό πως οι αυτοί είναι φιλοχρήματοι. Και έχουν μεγάλες, γαμψές μύτες. Χωρίς αυτές τις παραδοχές το ανέκδοτο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και αντίστροφα: τα ανέκδοτα αυτά μας μαθαίνουν ότι οι Εβραίοι είναι φιλοχρήματοι. Και ότι τους αναγνωρίζουμε από τις γαμψές μύτες -όπως απεικονίζονται και στις γελοιογραφίες.

Μα είναι απλά ένα αστείο στερεότυπο θα πείτε. Το στερεότυπο αυτό όμως δεν είναι καθόλου άσχετο με το Ολοκαύτωμα και γενικότερα τις διώξεις των Εβραίων στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η εικόνα του φιλάργυρου Εβραίου που θα έκανε τα πάντα για τα λεφτά διαιωνίζεται διαμέσου των αιώνων με λιβελογραφήματα όπως τα Πρωτόκολλα των Σοφών των Σιών. Αυτά τα “άκακα” αστειάκια δεν είναι παρά μια πιο εκλεπτυσμένη μορφή του αντισημιτισμού που έχει αποτελεσει τη βάση για τα πογκρομ στην Τσαρική Ρωσία μέχρι και δομικό στοιχείο την ναζιστική προπαγάνδας η οποία παρουσίαζε τους Εβραίους ως στυγνούς εκμεταλλευτές και τους κατεξοχήν φορείς του καπιταλισμού. Αυτό δε σημαίνει ότι τα ανέκδοτα για τους Εβραίους προκάλεσαν το Ολοκαύτωμα. Τα ανέκδοτα αυτά όμως είναι ταυτόχρονα σύμπτωμα του αντισημιτισμού και μέσο διάδοσής του. Τα στερεότυπα που αναπαράγουν τέτοιου είδους αστεία λοιπόν δεν είναι αθώα και πρέπει να τα βλέπουμε κριτικά. Βασίζονται στην ύπαρξη ενός συστήματος καταπίεσης και συμβάλλουν στην διαιώνισή του.

Ομοίως, τα σεξιστικά αστεία δεν είναι απλά αθώα αστεία. Στηρίζουν και ταυτόχρονα αναπαράγουν κλασικές πατριαρχικές παραδοχές: οι γυναίκες είναι τρελές, υστερικές, πουτάνες, φιλάρεσκες, υπερευαίσθητες, ζηλιάρες και αξίζουν τον χλευασμό μας αν είναι χοντρές, «γεροντοκόρες» ή φεμινίστριες. Όλα αυτά βασίζονται σε υπάρχουσες αντιλήψεις που στηρίζουν την ιδέα περί γυναικείας κατωτερότητας. Τα ανέκδοτα απλά φροντίζουν να τις φυσικοποιούν, να τις κανονικοποιούν και να τις σερβίρουν ως μια οικουμενική αλήθεια. Το δε δήθεν χιουμοράκι τις κάνει να φαίνονται ακίνδυνες. «Δεν είναι μισογυνικες γιατί δείτε, γελάμε όταν τα λέμε. Γελάστε κι εσείς. Μην είστε ξινές». Και μερικές γυναίκες όντως γελάνε –όπως ορισμέν@ γελάνε με τα κακά αστεία του αφεντικού τους.

Σύμφωνα με δύο θεωρίες σχετικά με το χιούμορ, αυτό χρησιμοποιείται είτε ως μηχανισμός ανακούφισης από μια δύσκολη κατάσταση (relief theory), είτε ως μέθοδος bonding μιας ομάδας γελώντας εις βάρος κάποιου τρίτου (superiority theory). Τα σεξιστικά αστεία ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία καθώς βοηθούν τους άντρες που αστειεύονται εις βάρος των γυναικών να δεθούν μεταξύ τους και ταυτόχρονα να διατηρήσουν την αίσθηση ανωτερότητάς τους απέναντί μας. Η αναπαραγωγή των ίδιων αστείων περισσότερο ακούγεται σαν τα αλυχτά μιας αγέλης λύκων για να τρομάξουν το θήραμα, παρά με την βουβή κραυγή του απελπισμένου. Για παράδειγμα η οικονομική κρίση έχει αποτελέσει την αφορμή για γαλόνια χιούμορ. Είναι άλλο όμως να αυτοσαρκάζεσαι για την πενιχρή οικονομική σου κατάσταση, έχοντας το χιούμορ σαν μηχανισμό άμυνας όπως στο πρώτο παράδειγμα και κάτι ολότελα διαφορετικό να χρησιμοποιείς το χιούμορ προκειμένου να επιτεθείς, χλευάζοντας την επισφαλή θέση ενός λιγοτέρου προνομιούχου συμπολίτη σου. Από τα δύο αστεία μόνο το δεύτερο προκάλεσε αποστροφή.


βενζιναδικο

ζορμπα

Η παρακάτω γελοιογραφία για παράδειγμα έχει την ίδια θεματική με το post. Η διαφορά όμως έγκειται στο ότι αντί να κάνει πλάκα εις βάρος της πωλήτριας εμπαίζοντάς την για την επισφαλή της θέση, την προσεγγίζει με συμπόνοια και κατανόηση λειτουργώντας ανακουφιστικά και συνάμα υποστηρικτικά.

πωλήτρια.png

πηγή: http://www.socomic.gr/2016/12/the-working-dead-athens-working/

Η σάτιρα είναι επιτυχής όταν χτυπάει από κάτω προς τα πάνω (“punching up, not down” όπως λένε στα αγγλικά), όχι όταν έχει στόχο τον αδύναμο από θέση προνομίου. Τα αστεία για το βιασμό, το Ολοκαύτωμα, την δουλεία δεν είναι αστεία που γίνονται από τα θύματα βιασμού, τους Εβραίους και τους μαύρους για να μειώσουν την ένταση που τους προκαλεί ο μισογυνισμός, ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός. Είναι κατά κανόνα αστεία που γίνονται από τους προνομιούχους και είτε εσκεμμένα είτε όχι μειώνουν τη σοβαρότητα των καταστάσεων αυτών έτσι ώστε τα θύματα τους όχι μόνο να νιώθουν άβολα αλλά και να αντιλαμβάνονται ως εχθρικό έναν κόσμο όπου τα προβλήματά τους αντιμετωπίζονται ελαφρά. Επιπροσθέτως, τα αστεία για τον βιασμό αναπαράγουν βασικά αξιώματα της κουλτούρας του βιασμού, για παράδειγμα ότι οι γυναίκες κατά βάθος τον απολαμβάνουν ή ότι οι άντρες είναι αδύνατο να κρατηθούν. Ο βιασμός δεν πρέπει να γίνεται αστείο όχι γιατί είναι κάτι ιερό που κανείς δεν πρέπει να αγγίξει αλλά γιατί ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται για πλάκα είναι επιβλαβής για τις γυναίκες που ζουν σε έναν κόσμο όπου ο βιασμός είναι ένας διαρκής κίνδυνος. Αν υπάρχει καλό rape joke αυτό θα ήταν κάποιο που αναδεικνύει ακριβώς αυτή την κατάσταση, όπως πολύ πετυχημένα το κάνει εδώ ο Louis C.K.: https://www.youtube.com/watch?v=yRzs7v0do_Q


«Και τι γίνεται με τα αστεία εναντίον των αντρών;», με ρωτάνε συχνά. Τα αστεία που αφορούν τους λευκούς, ετεροφυλόφιλους, cis άντρες (όταν δηλαδή δεν χλευάζουν έναν άντρα για την φυλή, την σεξουαλικότητά του, την ταυτότητα φύλου του αλλά ακριβώς για την ιδιότητά του ως άντρα) είναι συνήθως αστεία που δείχνουν ότι είναι «γουρούνια» και έχουν στο μυαλό τους μόνο το σεξ και το φαγητό. Ας αναλογιστούμε όμως, ποιος βλάπτεται πραγματικά όταν οι άντρες είναι (ή θεωρείται ότι είναι) αναίσθητοι και αναζητούν πάση θυσία σεξ και φαί. Οι άνδρες απλά αυτοσαρκάζονται παρουσιάζοντας τους εαυτούς του σαν άμοιρα έρμαια των αταβιστικών τους ορέξεων, δικαιολογώντας κάθε μη πολιτισμένη συμπεριφορά τους, ενώ οι γυναίκες βρίσκονται για μια ακόμα φορά στη θέση του θύματος. Πρώτον γιατί έτσι μαθαίνουν ότι δεν είναι παρά σεξουαλικά αντικείμενα που δε θα πρέπει να έχουν προσδοκίες συναισθηματικής φύσης από αυτούς. Δεύτερον, επειδή το πατριαρχικό αυτό μοντέλο αρρενωπότητας για τον άντρα τον σκληρό, τον άντρα γαμιά, είναι ακριβώς η ουσία στην οποία βασίζεται η αντρική ανωτερότητα στην πατριαρχία. Η αντρική σεξουαλικότητα δεν στιγματίζεται, αντίθετα εξυμνείται, ενώ η αναισθησία θεωρείται προτέρημα σε σχέση με τον γυναικείο συναισθηματισμό, που είναι και ο λόγος για τον οποίο αυτές ακόμα δε θεωρούνται κατάλληλες για ηγετικές θέσεις. Επομένως, ακόμα και αν τα αστεία αυτά περιορίζουν τους άντρες σε στερεότυπα, αυτό γίνεται και πάλι στον βωμό της πατριαρχίας. Και όπως έχουμε πει και αλλού, η πατριαρχία είναι ένα σύστημα ιεραρχίας που ευνοεί τους άντρες εις βάρος των γυναικών.

Το χιούμορ δεν είναι ένα είδος free pass που σου επιτρέπει να πεις οτιδήποτε χωρίς καμία κριτική ή ανάλυση. Αν συνεχίσεις λοιπόν να υπερασπίζεσαι τα μισογυνικά και ρατσιστικά σου αστεία θα κριθείς όχι μόνο ως μισογύνης και ρατσιστής αλλά και ως τεμπέλης. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς έξω από τα καθιερωμένα. Και όχι, δεν είσαι edgy και τολμηρός γιατί απλά δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο και ασφαλές από ένα αστείο που θίγει τον ήδη καταπιεσμένο.

Η Κοπέλα σου vs H Κωνσταντινούπολη

18403119_236112353533502_2067210948470072813_n

 

Ολόκληρη η ακροδεξιά διαστροφή σε ένα meme. Ωστόσο το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο ακροδεξιός μισογυνικός λόγος φαίνεται να έχει έναν σημαντικό βαθμό αυτοστοχαστικότητας, όσον αφορά τη διαδικασία πίσω από το πώς η (φασιστική) φαντασίωση δομείται γύρω από το αντικείμενο της επιθυμίας. Φαίνεται δηλαδή εδώ η ακροδεξιά να έχει επίγνωση ότι αυτό που ονομάζει ο Λακάν αντικείμενο μικρό α (το φευγαλέο αντικείμενο του πόθου που όσο το πλησιάζεις απομακρύνεται/εξαφανίζεται, η απόκτησή του οποίου ταυτίζεται με απόλαυση χωρίς όρια, και το οποίο βρίσκεται στον πυρήνα του ρατσιστικού, μισογυνικού, ομοφοβικού ακροδεξιού λόγου), ταυτόχρονα είναι και αυτό που προκαλεί την αποστροφή, μετατρεπόμενο σε αυτό που ονομάζει η Κριστεβα ‘αποκείμενο’ για τον φασίστα, όταν ο τελευταίος έρθει πολύ κοντά του (και διαπιστώσει ότι και αυτό βρομάει, ιδρώνει, γερνάει, μπορεί να μην είναι εθνικά ‘καθαρό’, μπορεί να είναι και αυτό υποκείμενο επιθυμίας, και μάλιστα να επιθυμεί άλλους άνδρες, ή, ακόμα χειρότερα για τον φασίστα/ακροδεξιό/εθνικιστή, και άλλες γυναίκες, ή μη Έλληνες/ίδες, κλπ. —βλ. την αριστερή πλευρά του meme).

Η φαντασίωση της αλύτρωτης Πόλης βάζει και πάλι την απαραίτητη απόσταση ανάμεσα στο επιθυμούν υποκείμενο και στο αντικείμενο της επιθυμίας, έτσι ώστε η επιθυμία να διατηρηθεί (η εκπλήρωσή της πάντα αναβάλλεται για το μέλλον), και για να μην καταρρεύσει η φαντασίωση. Το αντικείμενο μικρό α (εδώ η Κωνσταντινούπολη, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε) βρίσκεται τόσο κοντά ώστε να διεγείρει την επιθυμία, και ταυτόχρονα τόσο μακριά για να τη διαιωνίσει. Όσο το αντικείμενο του πόθου διατηρείται σε αυτή την απόσταση ασφαλείας, τυλίγεται με πέπλο μυστηρίου, γίνεται θέμα εξιδανικευτικών, μυθικών και μυθοποιητικών αναπαραστάσεων και ρομαντικοποιημένων αφηγήσεων. Όσο το υποκείμενο δεν επισκέπτεται την ‘πραγματική’ Κωνσταντινούπολη, με κίνδυνο να εισβάλλει μέσω των αισθήσεων (απούσες στο meme, το οποίο περιορίζεται στην οπτική διάσταση, που είναι φυσικά πολύ κρίσιμη) κάθε στιγμή το Πραγματικό (το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή βρώμικων δρόμων, ή για τους φασίστες, τη μορφή δρόμων με μη λευκούς/Μουσουλμάνους κατοίκους, με ζητιάνους, με ξένες γυναίκες τις οποίες απολαμβάνουν ξένοι άντρες, κ.ό.κ.) προκαλώντας την κατάρρευση της φαντασίωσης, όλα είναι (περίπου) ‘οκ’.

Το φασιστικό υποκείμενο αποκαλύπτεται εδώ ως νευρωτικό/υστερικό υποκείμενο, και το συγκεκριμένο meme είναι ταυτόχρονα γελοίο, εξοργιστικό, αλλά και πολύτιμο, γιατί μάς προσφέρει την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην ασυνείδητη βάση του φαινομένου του εθνικισμού.

-Herculine

To Victimg Blaming και η Διαρροή Φωτογραφιών της Scarlett Johansson

scarlet 2in1.png

Το σκάνδαλο με τις διαρροές φωτογραφιών celebrities ήταν άλλη μία ευκαιρία να ξεράσει ο καθένας τον μισογυνισμό του αναδεικνύοντας την λογική πίσω από το victim-blaming και την κουλτούρα του βιασμού: Η διαρροή ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ φωτογραφιών δε θα έπρεπε να βιώνεται από την ηθοποιό ως παραβίαση γιατί ούτως ή άλλως υπάρχουν γυμνές φωτογραφίες που έχουν κυκλοφορήσει με τη θέλησή της. Είναι η ίδια λογική σύμφωνα με την οποία ο βιασμός δεν θα πρεπε να ενοχλεί αν μία γυναίκα έχει κάνει πριν σεξ συναινετικά.Το γεγονός φυσικά ότι ο κόσμος διψάει για τέτοιες φωτογραφίες την ίδια ώρα που κυκλοφορούν ημίγυμνες φωτογραφίες της με τη θέλησή της αποδεικνύει πως η απόλαυση στην συγκεκριμένη περίπτωση συνίσταται ΑΚΡΙΒΩΣ στον εξευτελισμό και την παραβίαση των ορίων της. Γιατί να μπεις στη διαδικασία να κλέψεις κάτι αν όπως λες κυκλοφορεί δωρεάν?

Επιπροσθέτως, η υποκλοπή των φωτογραφιών της εκλαμβάνεται ως η τιμωρία της για την σεξουαλικότητά της, για το γεγονός οτι γύρισε λεσβιακές σκηνές -και ότι είναι εβραία. Άλλη μία φορά δηλαδή που το slut shaming συνδέεται με εγκλήματα εναντίον των γυναικών. Τέλος η λογική «μην τραβήξεις φωτογραφίες αν δε θες να διαρρεύσουν» έρχεται να προστεθεί στους περιορισμούς κάτω από τους οποίους θα πρέπει να ζει μια γυναίκα στην πατριαρχία μαζί με το «μην πίνεις», «μην εμπιστευεσαι κανέναν», «μην ντύνεσαι έτσι». Το να βάζεις βέβαια το βάρος για τις παραβιάσεις εναντίον μας πάνω μας, είναι ακριβώς μία πτυχή της έμφυλης ανισότητητας καθώς οι άντρες δεν χρειάζεται να ζουν συνεχώς σε κατάσταση συναγερμού περιορίζοντας την αυτοέκφρασή τους.

~Hürrfem Sultan