Πώς να Λύσετε το Θέμα της Ισότητας με Ένα Απλό Τεστ

μπασκετ και μαγειρικη φαιναλ
Σταματήστε ό,τι κάνετε και κρατήστε ένα νοερό στιγμιότυπο στο μυαλό σας για να θυμάστε στο μέλλον τι κάνατε όλ@ όταν λύθηκε το ζήτημα της ισότητας φύλων από τον Νικο! Μα ήταν τόσο απλό, κι εμείς καθόμαστε τόσες δεκαετίες και πλατειάζουμε! Αρκούσε τόσο καιρό να κάνουμε Ολυμπιακούς Φύλων και να λύσουμε το ποιο φύλο ειναι ΚΑΛΥΤΕΡΟ μια για πάντα. Έτσι θα λυθεί επιτέλους το θέμα της ΙΣΟΤΗΤΑΣ, βρίσκοντας πιο φύλο είναι ΚΑΛΥΤΕΡΟ ώστε το άλλο φύλο να βγάλει το σκασμό για πάντα.
 
Υπάρχουν βέβαια κάποια μικρά πρακτικά προβληματάκια με αυτή την πρόταση, τίποτα βέβαια που δεν μπορεί να ξεπεραστεί με μια επιτροπή που θα αποτελείται από άντρες με πρόεδρο τον Νικο. Με τι κριτήρια θα επιλέξουμε αυτές τις δραστηριότητες, δεδομένου ότι οι σημαντικές δραστηριότητες για κάθε κοινωνία μεταβάλλονται από περίοδο σε περίοδο. Θα ανταγωνιστούμε στο κυνήγι και το μάζεμα εντόμων προς βρώση οπως στις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες ή θα βάλουμε και προγραμματισμό και άλλαγμα πάνας, της σύγχρονης με το αυτοκόλλητο ή της παλιάς με την παραμάνα? Πώς θα σχεδιαστούν αυτές οι δραστηριότητες ώστε να λαμβάνουν υπόψη τις βιολογικές διαφορές? Για παράδειγμα θα διαγωνίζονται οι άντρες στον θηλασμό παιδιού, θα διαγωνιζόνται οι cis γυναικές στο ποι@ κατουράει πιο μακριά? Κι αν οι μεν αποδεικτούν καλύτεροι στις μισές δραστηριότητες και οι δε στις άλλες μισές, ποι@ θα αποφασίσει ποιος κερδίζει, ποιο@ θα αποφασίσει ποιές είναι οι πιο σημαντικές. Και προπάντων, πώς θα καταφέρουμε να μην αναπαράγουμε την πατριαρχία, αγνοώντας το απλά γεγονός οτι το κάθε φύλο είναι καλύτερο σε αυτό που το ενθαρρύνει να γίνει καλύτερο το υπάρχον σύστημα. Αν δηλαδή οι γυνάικες ανταγωνίζονταν τους άντρες στην ανάγνωση και την ορθογραφία πριν 200 χρόνια δε θα υπήρχε αμφιβολία για το ποιος θα κέρδισε. Ούτε φυσικα οι άντρες θα είχαν τις ίδιες πιθανότητες να ανταγωνιστούν τις γυναίκες στο κέντημα, αυτό όμως δεν μας λέει κάτι για την ισότητα φύλων αλλά ακριβώς, για την ανισότητα.
 
Ο Νίκος και οι φασίστες φιλοι του ονειρεύονται έναν κόσμο που το «ισχυρό φύλο» και πιθανότατα η «ανώτερη φυλή» θα μπορούσαν να αποδείξουν την ανωτερότητα τους σε διαγωνισμούς που θα τα κατάφερναν καλύτερα ακριβώς επειδή βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας. Φυσικά οι μαύροι θα τα κατάφερναν καλύτερα στο μπάσκετ γιατί έχουν αποκλειστεί εδώ και αιώνες από τις πιο «πνευματικές» εργασίες που απαιτούν πολιτισμικό και κοινωνικό κεφάλαιο για να ανελιχθείς και οι γυναίκες στο μαγείρεμα ακριβώς επειδη αυτό τους έχει ανατεθεί εδώ και αιώνες και αυτό θα έδινε μια ψευδαίσθηση ισότητας, μια ψευδαίσθηση οτι το κάθε φύλο ή κάθε φυλή ειναι καλή σε διαφορετικά πράγματα και γι αυτό υπάρχει ένας δίκαιος καταμερισμός εργασίας ο οποίος θα πρέπει να συνεχίσει να αναπαράγεται. Αυτό που θα αναπαραγόταν όμως θα ήταν μια ιεραρχία γιατι φυσικά η κοινωνία μας δεν αξιολογεί ούτε ανταμείβει ισότιμα κάθε δραστηριότητα, δεν δινει την ίδια αξία στο μαγείρεμα και την «καλλιέργεια», στο κέντημα και τον προγραμματισμό ούτε στην ανατροφή των παιδιών και την πολιτική.
 
Οι μισογύνηδες και φασίστες δεν μπορούν πραγματικά να σκεφτούν έναν κόσμο ισότητας γιατι βλέπουν τον κοσμό μέσα από το πρίσμα της δικής τους ανωτερότητας και δεν θα μπορούσαν ποτέ να σκεφτούν έναν κόσμο όπου όλ@ έχουν την ίδια αξία ανεξαρτήτων των δυνατοτήτων τους. Και για να καταλάβουμε καλύτερα πόσο φασιστικός είναι αυτός ο κόσμος, ας αναλογιστούμε τι θα έλεγαν αυτοί οι διαγωνισμοί για τα ανάπηρα άτομα. Προφανώς γι αυτά δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ ισότητα γιατί το σκεπτικό αυτό δεν σκέφτεται πώς η κοινωνία μπορεί να προσαρμοστεί στις δυνατότητες κάθε ατόμου αλλά πώς μπορεί να αποκλείσει και να περιθωριοποιήσει όσ@ς δεν τα καταφέρνουν σε ό,τι αυτή έχει θέσει ως κριτήριο ανωτερότητας..

Τις Γυναίκες δεν τις Χτυπάμε ούτε με Τριαντάφυλλο

δυναμη ladyism
Ως καλές φασίστριες οι διαχειρίστριες του ladyism φυσικοποιουν την εξουσία και την καταπίεση θεωρώντας ότι οφείλεται στην ανώτερη μυική/βιολογική δύναμη. Η εξουσία έτσι και η θέση των υποκειμένων σε ενα σύστημα δεν χρειάζεται να αναλυθούν ούτε να εξεταστεί το πώς κατασκευάζεται κοινωνικά μεσα από μύθους, στερεοτυπα, αφηγήματα και οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικο κεφάλαιο. Αποτελεί απλά εκδήλωση της βιολογίας και άρα δυσκολα μπορεί να αμφισβητηθούν.Η εξουσία έτσι λειτουργει ταυτολογικά: αν ο λευκός άντρας καταπιέζει και ασκεί εξουσια είναι επειδη ειναι πιο δυνατός και αυτό μας αρκεί για να δικαιολογήσουμε ότι ασκεί εξουσία.
 
Ως καλές φασίστριες επίσης είναι φυσικό να ωραιοποιουν το πολιτικό σύστημα της Σπάρτης, το να θεωρούν όμως πως στην Σπαρτη οι γυναίκες ήταν «ισότιμες» και «ελεύθερες» δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα καθώς εκείνες ηταν αποκλεισμένες από κάθε άσκηση πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Το να σε εξυμνούν ως μητέρα και να μπορείς να πας στο γυμναστήριο για yoga δεν είναι ισότητα, οι αντιφεμινίστριες βέβαια αυτό το θεωρούν ως αποκορυφωμα της ελευθερίας: αρκεί να τους χαλαρώνουν λίγο το λουρί όσοι αποφασίζουν γι αυτές και θα κουνήσουν χαρούμενα την ουρίτσα τους, θα δεχτούν με ευγνωμοσύνη το μπισκοτάκι τους. Η σύγκριση της αρχαίας Αθήνας με την Σπάρτη απλά αποδεικνύει οτι η αντρικη κυριαρχία έρχεται σε διαφορετικές μορφές. Και οτι αφού η βιολογία δεν υπαγορεύει ένα και μοναδικό συστημα ως σωστό, τότε και κάθε σύστημα κοινωνικής οργάνωσης -και άρα η ίδια η αντρική κυριαρχια- μπορεί να ανατραπεί.
 
Οι αντιφεμινίστριες θεωρούν βέβαια ότι η επιβολή των αντρών είναι απαραίτητη για την προστασια μας, δεν μας εξηγούν όμως από τι μας προστατεύουν αν όχι απο άλλους άντρες. Στα σχολια κάποιος λοβοτομημένος σχολιαστής υποστηρίζει οτι αν είχαμε οντως πατριραρχιά η Τοπαλούδη δε θα είχε πεθάνει γιατί θα την προστάτευε ο πατέρας της. Με λίγα λόγια παραδέχονται οτι οι άντρες αποτελούν κίνδυνο για εμάς και τον μόνο λόγο που χρειαζομαστε άντρα για προστασια. Η αντρική εξουσία λοιπόν δεν είναι η λύση αλλά το πρόβλημα.
 
Και ερχόμαστε στο σημείο που ισχυρίζεται οτι η πατριαρχία δεν ενθαρρύνει τους άντρες να ασκουν βια στις γυναικες επείδη υπάρχει το γλυκανάλατο ρητο «τις γυναικες δεν τις χτυπάμε ουτε με τριαντάφυλλο». Φυσικα αγνοεί εσκεμμένα πως το τσιτάτο αυτό υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ενδημική βία που υφίστανται οι γυναίκες, ακριβώς οπως το Black Lives Matter υπάρχει ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην ρατσιστική βία που αντιμετωπίζουν οι μαύροι. Οι φασίστες και οι οπαδοί της πατριαρχιας ομως προτιμούν να προσποιούνται οτι η συζήτηση ξεκινάει από εκει, και όχι από αιώνες καταπίεσης και κακοποιησης των γυναικών ή των μαύρων.
 
Μεγαλώσαμε λέει με την εικόνα του gentleman. Μεγαλώσαμε όμως επίσης με ταινίες που οι άντρες ξαστουκιζαν αβέρτα γυναίκες κάθε φορά που αυτες αντιμηλούσαν για να τους φτιάξουν χαρακτήρα γιατι «το ξύλο βγήκε απο τον παραδεισο», μεγαλώσαμε με τα ιδανικά περί γυναικειας σιωπής που ξέρει τη θέση της, μεγαλώσαμε με το αστείο «βάρα τη γυναίκα σου δυο φορες τη μερα, αν δεν ξερεις εσυ γιατι ξερει αυτή», μεγαλώσαμε με το μίσος για την γυναικεία σεξουαλικότητα που αξιζει βία ως τιμωρία, μεγαλώσαμε με συγγενείς που χτυπούσαν τις γυναίκες τους κι εμείς κάναμε οτι δεν βλέπουμε γιατι αυτά ειναι προσωπικές τους υποθέσεις. Πότε ήταν αυτή η μυθική εποχή που οι άντρες δεν χτυπούσαν τις γυναίκες ούτε με τριαντάφυλλο? Ποτέ.

Γιατί οι Αντιφεμινίστριες Είναι και Φασίστριες

ladyism white supremacist

Δε θα έπρεπε να προκαλεί καμία εντύπωση που οι δραστήριες αντιφεμινίστριες όπως η Αγαθή ή οι διαχειρίστριες του Ακροδεξιού Ladyism είναι και φασίστριες. Οι Ακροδεξιές γυναίκες είναι όχι μόνο πιο επιρρεπείς στην κυρίαρχη συντηρητική προπαγάνδα του status quo αλλά ουσιαστικά ανταλλάζουν πρόθυμα την γυναικεία κατωτερότητά τους για λίγη λευκή ανωτερότητα. Λένε στους λευκούς ρατσιστές άντρες «θα σας στηρίξουμε στο φασιστικό σας έργο αν κι εσείς μας αναγνωρίσετε τα προνόμια της λευκής, αγνής, ανώτερης γυναίκας». Έτσι θυσιάζουν την ισότητα στο βωμό του προνομίου τους ως λευκές.

Στο κείμενο αυτό (που δεν παρατίθεται ολόκληρο) μια από τις διαχειρίστριες μας αναλύει γιατί οι λευκοί θα πρέπει να προτιμούν άλλους λευκούς για τεκνοποίηση χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό ναζιστικής ορολογίας όπως ο «ζωτικός χώρος» (Lebensraum), της φασιστικής ψευδοεπιστήμης της ευγονικής και ένα ταυτολογικό επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά μεικτών γάμων αντιμετωπίζουν ένα επιπλέον ψυχολογικό βάρος -ακριβώς λόγω του ρατσιστικού παραδείγματος σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει να ανήκεις είτε στη μία φυλή είτε στην άλλη. Η ίδια η έννοια της φυλής βέβαια είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που δεν έχει την παραμικρή επιστημονική αξία. Όπως το θέτει ο Βρετανός Γενετιστής Adam Rutherfold στο National Geographic*

“Κατά πολλές έννοιες, η γενετική γελάει με την έννοια της φυλής. Τα χαρακτηριστικά της συνήθους ανθρώπινης διακύμανσης που χρησιμοποιούμε για να καθορίσουμε την ευρεία κοινωνική κατηγορία της φυλής –όπως την μαύρη, την Ασιατική ή την λευκή –είναι κυρίως πράγματα όπως το χρώμα του δέρματος, μορφολογικά χαρακτηριστικά, ή η υφή μαλλιών και όλα αυτά είναι βιολογικά κωδικοποιημενα. Αλλά όταν κοιτάξουμε το πλήρες γονιδίωμα ανθρώπων από όλο τον κόσμο, αυτές οι διαφορές αντιπροσωπεύουν ένα ελάχιστο μερίδιο των διαφορών μεταξύ των ανθρώπων. Υπάρχει για παράδειγμα, περισσότερη γενετική ποικιλομορφία εντός της Αφρικής απ’ό,τι σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί. Αν πάρεις κάποιον από την Αιθιοπία και κάποιον από το Σουδάν, είναι πιο πιθανό να είναι περισσότερο γενετικά διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον απ’ότι ένας από τους δυό τους από οποιονδήποτε άλλον στον πλανήτη»

Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά όμως είναι αυτά που διευκόλυναν μία εύκολα ορατή, πρόχειρη κατηγοριοποίηση στη βάση της οποίας στηρίχτηκε η ιδεολογία της λευκής ανωτερότητας. Η ιδεολογία αυτή εξάλλου πρεσβεύει πως η λευκή φυλή είναι η ανώτερη ακριβώς επειδή είναι σε θέση να επιβάλλεται δια της βίας στις δήθεν κατώτερες σκουρόχρωμες φυλές με αποτέλεσμα την για αιώνες δουλεία, αποικιοκρατια και ανελέητη λεηλασία τόσων χωρών από τους λευκούς. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο φυσικά και το να είσαι «pro-white» ισούται με το white supremacy.

Αν η φύση άλλωστε ξέρει καλύτερα, γιατί τώρα που η λευκή φυλή συρρικνώνεται εμείς θα πρέπει να ανησυχούμε? Δε θα πρέπει να αφήσουμε τη φύση να κάνει την δουλειά της? Και τι σημαίνει «πεθαίνουμε». Ποιοι είμαστε «Εμείς»? Αν ως λευκοί κάνουμε παιδιά με άλλες φυλές (ή τελοσπάντων με πιο σκούρους από εμάς ανθρώπους) και τα παιδιά αυτά ζήσουν σε έναν κόσμο ισότητας όπου η φυλή δε θα έχει σημασία, πως «εμείς» θα έχουμε πεθάνει αφού θα ζούμε μέσα από τα παιδιά μας και τις αξίες που τους μεταδίδουμε? Θα έχουμε πεθάνει μόνο αν ταυτιζόμαστε με τα γονίδια αυτά που μας δίνουν το λευκό δέρμα, τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά και τα λεπτά χείλια μας, δηλαδή τυχαίες γενετικές μεταλλάξεις που δεν είναι αυτές που μας κάνουν ιδιαίτερους ή μοναδικούς. Είναι σαν να ανησυχούμε για την διατήρηση των γαλανών ματιών και να κάνουμε έκκληση στους γαλανομάτηδες να ζευγαρώνουν μόνο με γαλανομάτες λες και η διατήρηση τυχαίων χρωμοσωμικών μεταλλάξεων θα πρέπει να είναι ο μπούσουλας για το ποιον να αγαπάμε, ποιον να παντρευόμαστε και με ποιον ανατρέφουμε τα παιδιά μας.

Οι γυναίκες του Ladyism και οι ομοϊδεάτισσες τους είναι καταδικασμένες να μεγαλώσουν δυστυχισμένα παιδιά τα οποία θα βλέπουν απλά σαν προέκταση του εαυτού τους και της βιολογίας τους, ως εξυπηρέτηση των ναζιστικών τους στόχων, ανίκανες να τα αγαπήσουν γι αυτό που πραγματικά είναι και να τα αποδεχτούν αν είναι γκέι, τρανς, ανάπηρα, αριστερά ή αν θελήσουν να παντρευτούν κάποιον εκτός της «λευκής» φυλής. Οι επόμενες γενιές δεν χρειάζεται να είναι βιολογικά ή διανοητικά ανώτερες από εμάς (ό,τι κι αν σήμαίνει αυτό στο φασιστικό μυαλό τους) χρειάζονται απλά να μεγαλώσουν σε έναν καλύτερο κόσμο που θα τα κάνει να νιώθουν ευπρόσδεκτα και να ευημερούν ανεξαρτήτως γονιδίων.

*https://www.nationalgeographic.com/news/2017/10/genetics-history-rac

O Zακ και οι Δικαιολογίες των Νοικοκυραίων

FB_IMG_1542749851911

Τώρα που όλη η παραφιλολογία περί επικίνδυνου τοξικομανούς σε αμόκ διαλύθηκε έγινε ευκολότερο να εντοπίσουμε ακριβώς σε ποιο σημείο βρίσκεται η διαφωνία μας με τους υποστηρικτές του κοσμηματοπώλη. Τα ανυπόστατα σενάρια περί ναρκωτικών, μαχαιριών κοκ δεν χρησίμευαν παρά για να συγκαλύπτουν την ιδέα που βρίσκεται στον πυρήνα της ιδεολογίας τους: πώς ένας άνθρωπος που μπαίνει να κλέψει αξίζει τον θάνατο. Εξ ου και η απροθυμία τους να διαχωρίσουν ανάμεσα στην νομική έννοια της κλοπής και της ληστείας -με την τελευταία να εμπεριέχει το στοιχείο του εκφοβισμού και της βίας τα οποία απουσιάζουν όταν κάποιος μπαίνει σε ένα άδειο σπίτι ή μαγαζί.

Αυτό είναι το βασικό θέμα, οι λεπτομέρειες της υπόθεσης απλά συσκοτίζουν το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί πως κανένας νόμος και καμία διαδικασία δεν έχουν σημασία μπροστά στο υπέρτατο αγαθό της ιδιοκτησίας. Ό,τι και να τους πούμε στο μυαλό τους ο Ζακ ήταν κάποιος που παραβίασε την ατομική ιδιοκτησία κάποιου και έπαθε ό,τι του άξιζε -ο,τι θα ήθελαν κι αυτοί να του κάνουν εκτονώνοντας τη δική τους ματσίλα. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε όταν όλοι μας σχεδόν έχουμε εμποτιστεί με την αστική και ταυτόχρονα χριστιανική ηθική του «ου κλέψεις» η οποία περιβάλλεται και με έναν κώδικα τιμής και μία αίσθηση αξιοπρέπειας με τρόπο που όσοι την παραβιάζουν να θεωρούνται υπάνθρωποι. Η έννοια της ηθικής εδώ χρησιμοποιείται ακριβώς για να κρατήσει στη θέση του ένα σύστημα που παράγει φτώχια και εξαθλίωση.

Η μανία αυτή υπεράσπισης της ατομικής ιδιοκτησίας δεν οφείλεται απαραίτητα σε κάποια οικονομική κρίση ή σε κάποιον φόβο που δημιουργεί η υποτιθέμενη άνοδος της εγκληματικότητας. Πάει πολύ πιο βαθιά, στον πυρήνα του καπιταλισμού που δημιουργεί τέτοια αίσθηση entitlement στους ανθρώπους για όσα είχαν την τύχη να κατέχουν ή να αποκτήσουν, αίσθηση που υπερβαίνει την συμπόνια για όσους δεν έχουν και άρα τους βλέπουν ως μια συνεχή απειλή. Το αποτέλεσμα είναι να μπερδεύονται ορισμένοι και να νομίζουν αυτή τη στιγμή ότι η δίκη αφορά το αδίκημα της κλοπής με κατηγορούμενο τον Ζακ και όχι της δολοφονίας με κατηγορούμενο τον κοσμηματοπώλη και τον συνεργό του. Ταυτόχρονα βέβαια οι ταυτότητες του Ζακ ως ομοφυλόφιλου και οροθετικού διασταυρώνονται με αυτές του κλέφτη με τρόπο που κανείς από αυτούς να μη θέλει να πιστέψει ότι ο Ζακ φαίνεται ούτως ή άλλως να μην μπήκε καν να κλέψει και να δικαιολογεί το μίσος τους

Η Κοπέλα σου vs H Κωνσταντινούπολη

18403119_236112353533502_2067210948470072813_n

 

Ολόκληρη η ακροδεξιά διαστροφή σε ένα meme. Ωστόσο το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο ακροδεξιός μισογυνικός λόγος φαίνεται να έχει έναν σημαντικό βαθμό αυτοστοχαστικότητας, όσον αφορά τη διαδικασία πίσω από το πώς η (φασιστική) φαντασίωση δομείται γύρω από το αντικείμενο της επιθυμίας. Φαίνεται δηλαδή εδώ η ακροδεξιά να έχει επίγνωση ότι αυτό που ονομάζει ο Λακάν αντικείμενο μικρό α (το φευγαλέο αντικείμενο του πόθου που όσο το πλησιάζεις απομακρύνεται/εξαφανίζεται, η απόκτησή του οποίου ταυτίζεται με απόλαυση χωρίς όρια, και το οποίο βρίσκεται στον πυρήνα του ρατσιστικού, μισογυνικού, ομοφοβικού ακροδεξιού λόγου), ταυτόχρονα είναι και αυτό που προκαλεί την αποστροφή, μετατρεπόμενο σε αυτό που ονομάζει η Κριστεβα ‘αποκείμενο’ για τον φασίστα, όταν ο τελευταίος έρθει πολύ κοντά του (και διαπιστώσει ότι και αυτό βρομάει, ιδρώνει, γερνάει, μπορεί να μην είναι εθνικά ‘καθαρό’, μπορεί να είναι και αυτό υποκείμενο επιθυμίας, και μάλιστα να επιθυμεί άλλους άνδρες, ή, ακόμα χειρότερα για τον φασίστα/ακροδεξιό/εθνικιστή, και άλλες γυναίκες, ή μη Έλληνες/ίδες, κλπ. —βλ. την αριστερή πλευρά του meme).

Η φαντασίωση της αλύτρωτης Πόλης βάζει και πάλι την απαραίτητη απόσταση ανάμεσα στο επιθυμούν υποκείμενο και στο αντικείμενο της επιθυμίας, έτσι ώστε η επιθυμία να διατηρηθεί (η εκπλήρωσή της πάντα αναβάλλεται για το μέλλον), και για να μην καταρρεύσει η φαντασίωση. Το αντικείμενο μικρό α (εδώ η Κωνσταντινούπολη, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε) βρίσκεται τόσο κοντά ώστε να διεγείρει την επιθυμία, και ταυτόχρονα τόσο μακριά για να τη διαιωνίσει. Όσο το αντικείμενο του πόθου διατηρείται σε αυτή την απόσταση ασφαλείας, τυλίγεται με πέπλο μυστηρίου, γίνεται θέμα εξιδανικευτικών, μυθικών και μυθοποιητικών αναπαραστάσεων και ρομαντικοποιημένων αφηγήσεων. Όσο το υποκείμενο δεν επισκέπτεται την ‘πραγματική’ Κωνσταντινούπολη, με κίνδυνο να εισβάλλει μέσω των αισθήσεων (απούσες στο meme, το οποίο περιορίζεται στην οπτική διάσταση, που είναι φυσικά πολύ κρίσιμη) κάθε στιγμή το Πραγματικό (το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή βρώμικων δρόμων, ή για τους φασίστες, τη μορφή δρόμων με μη λευκούς/Μουσουλμάνους κατοίκους, με ζητιάνους, με ξένες γυναίκες τις οποίες απολαμβάνουν ξένοι άντρες, κ.ό.κ.) προκαλώντας την κατάρρευση της φαντασίωσης, όλα είναι (περίπου) ‘οκ’.

Το φασιστικό υποκείμενο αποκαλύπτεται εδώ ως νευρωτικό/υστερικό υποκείμενο, και το συγκεκριμένο meme είναι ταυτόχρονα γελοίο, εξοργιστικό, αλλά και πολύτιμο, γιατί μάς προσφέρει την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην ασυνείδητη βάση του φαινομένου του εθνικισμού.

-Herculine