Ένα πολύ συνηθισμένο αντιφεμινιστικό επιχείρημα ειναι πως η συζήτηση για τον σεξισμό αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν θύματα και άρα ενισχύει την ανισότητα των φύλων -που διαφορετικά, αν την αγνοούσαμε αρκετά, θα βαριόταν και θα εξαφανιζόταν μόνη της.

Η αντίληψη αυτή αδυνατεί να συλλάβει την έννοια της συστημικής καταπιέσης, όπου τα μεμονωμένα άτομα μπορούν πάντα να ειναι δυναμικά και μαχητικά αλλά σε κοινωνικό επίπεδο καταπιεσμένα. Η αντιφεμινιστική αυτή τακτικη προσπαθει να ανάγει το θέμα σε προσωπικό και να ντροπιάσει τις γυναίκες υπονοώντας οτι το να παραδέχεσαι ότι είσαι θύμα ειναι κάτι κακό για το οποίο πρέπει να νιώθουν ενοχές(η ντροπή και οι ενοχές που νίωθουν πολλά θύματα βιασμού άλλωστε εξαιτίας της αντιμετώπισής τους από την κοινωνία είναι και ο βασικός λογος που δεν τον καταγγέλουν). Φυσικά, το να παραδεχθείς οτι είσαι θύμα κοινωνικής καταπίεσης δεν είναι ντροπή, είναι απαραίτητο βήμα προς την επίτευξη κάθε είδους κοινωνικής αλλαγής μέσω κοινωνικών αγώνων.

Το να λες οτι ο κάθε άνθρωπος έχει στόμα και μπορεί να πει όχι στο σεξ αγνοει την ασυμμετρία εξουσίας μεταξύ αντρών και γυναικών καθώς και όλη αυτή την πίεση και τη δομική βία που υφίστανται οι γυναίκες σχετικά με το σεξ -βία που οφείλεται στα πατριαρχικά στερεότυπα και ρόλους που ολοι λίγο πολύ εσωτερικεύουμε. Το όχι της γυναίκας δεν υπήρξε ποτέ αρκετό για να εμποδίσει το βιασμό και την σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση -πολύ περισσότερο όταν οι γυναίκες δεν ξέρουν καν πως έχου το δικαίωμα να πουν αυτό το όχι.

Γενικότερα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη πως ενώ οι γυναίκες ανεκαθεν αντιστέκονταν στην πατριαρχία σημειώνοντας ατομικές νίκες, ο φεμινισμός θα είναι αναγκαίος μέχρι η ισότητα να επιευχθεί σε κοινωνικό επίπεδο -όπως και οι μετανάστες, τα LGBT άτομα, οι εργάτες και κάθε καταπιεσμένη ομάδα έχουν ανάγκη από συλλογικά κινήματα προς υπεράσπιση των συλλογικών τους δικαιωμάτων, ανεξάρτητα απο το ποσο ικανά ή δυνατά ειναι σε ατομικό επίπεδο.

~Hürrfem Sultan