Όταν μας Σοκάρουν οι Pick-Me

katmad

 

Pick-me: αυτή που δε θα διστάσει να επιβεβαιώσει και να αναπαράγει τα χειρότερα μισογυνικά στερεότυπα για να επιβραβευτεί πλασάροντας τον εαυτό της σαν εξαίρεση.

Ειρωνικά, χιλιάδες άλλες pick-me διαβάζοντας το post θα σκεφτούν ότι κι αυτές ανήκουν στην εξαίρεση, αντί να αμφισβητήσουν ολόκληρο το οικοδόμημα που αναπαριστά τις γυναίκες ως ανοργασμικές, φλύαρες, φορτικές, passive aggressive gold diggers που οδηγούν απαίσια, προτιμώντας έτσι να κερδίσουν κανένα μπισκοτάκι παραπάνω σε ένα καταπιεστικό σύστημα παρά να το εξαλείψουν και να εξισωθούν με άλλες γυναίκες.

H Βιολογικοποίηση των Κοινωνικά Κατασκευασμένων Διαφορών

οι αντρες εχουν οργασμο

Όταν η Mary Wollstonecraf εξέφρασε το 1790 την άποψη πως ο γάμος ήταν μια μορφή «νόμιμης πορνείας» δεν τοποθετήθηκε,όπως εσκεμμένα παρερμηνεύθηκε, εναντίον του θεσμού της οικογένειας ή των σχέσων με τους άντρες. Αυτό που εννοούσε ήταν ακριβώς αυτό που παραδέχεται και ο Θανάσης και πολλοί ακόμα άντρες: πως η πατριαρχία εκλαμβάνει τον γάμο ως μια ανταλλαγή σεξ με χρήματα. Μονο που σε αντίθεση με την σεξεργασία το χρηματικό αντίτιμο αυτό δεν ειναι προκαθορισμένο, στην πραγματικότητα οι άντρες αγοράζουν έτσι τις σεξουαλικές (αλλά και οικιακές) υπηρεσίες των γυναικών επ’αόριστον χωρίς οι γυναίκες να έχουν καθορισμένα δικαιώματα. Το σεξ στην πατριαρχία έτσι δεν έιναι μια αμοιβαία ικανοποίηση αλλά κάτι που η γυναίκα προσφέρει σε έναν άντρα με κάποιο αντάλλαγμα υπό θολούς όρους.

Για να δικαιολογήσουν αυτή την ρητορική οι οπαδοί της πατριαρχίας επιστρατεύουν διάφορες ψευδοεπιστημονικές πεποιθήσεις που επιβιώνουν ακόμα: το οτι η γυναίκα πχ δεν απολαμβάνει εκ φύσεως το σεξ γιατι δεν έχει οργασμό ή τουλάχιστον δεν τον έχει όπως ο άντρα. Το οτι η γυναικα φυσικά δεν εκσπερματώνει δεν σημαίνει οτι ο δικός της οργασμός είναι κατώτερος. Στην πατριαρχία όμως, όπου ο άντρας θεωρείται το μέτρο των πάντων τα δικά του γεννητικά όργανα και οι λειτουργίες τους αξιολογούνται πάντα ως ανώτερα -όπως πχ και στο «οι άντρες μπορούν να κατουράνε όρθιοι» το οποίο θεωρείται καλύτερο απλά επειδή μπορούν να το κάνουν οι άντρες-σημαίνει οτι μόνος «πραγματικός» όργασμός είναι αντρικός.

Η άλλη αγαπημένη ρητορική είναι πως η γυναίκα χρειάζεται την οικονομική και φυσική προστασία των αντρών, κάτι που μας παρουσιάζεται ως αυταπόδεικτο. Φυσικά δεν είναι γιατι εκτός του οτι η γυναίκα μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωσή της οταν η κοινωνία της επιτρέπει, ακομα και η ανατροφή των παιδιών μπορεί να γίνει συλλογικά όπως σε παλιότερες κοινωνίες. Απομονώνοντας όμως το ζευγάρια στην πυρηνική οικογένεια σε κάθε νοικοκυριό η γυναίκα πράγματι δυσκολεύεται συχνά να μεγαλώσει τα παιδιά μόνη της. Αυτό όμως δεν είναι παρά αποτέλεσμα της συγκεκριμένης καπιταλιστικής οργάνωσης, όπου δεν έχει την βοήθεια ούτε της κοινότητας (όπως σε εποχές όπου ακόμα και ο θηλασμός παιδιών γινόταν από άλλες μητέρες εκ περιτροπής) ούτε το κράτους, που θα προσφέρει τις απαραίτητες υποδομές. Η εξάρτησή της έτσι γίνεται μια πραγματικότητα που στη συνέχεια παρουσιάζεται ως βιολογικά αναπόφευκτη.

Η ιδέα πως οι άντρες είναι ικανοποιημένοι όταν πηγαίνουν με πολλές γυναίκες επειδή έχουν οργασμό παραβλέπει από τη μία ότι οργασμό έχουν και οι γυναίκες, οι οποίες κι αυτές μπορούν να απολαμβάνουν το σεξ με διαφορετικούς άντρες, και από την άλλη ότι η απόλαυση του σεξ δεν συνεπάγεται ούτε την σεξουαλική υποτέλεια της γυναίκας ούτε την πολυγαμία του άντρα -όπως φυσικά και καμία βιολογία δεν συνεπάγεται την μονογαμία της γυναίκας. Μπορούμε εύκολα
να φανταστούμε άλλωστε μια κοινωνία που οι η σεξουαλική ελευθερία των γυναικών θα οδηγεί σε περισσότερο σεξ συνολικά, η διαφορά θα είναι οτι όσο πιο ελεύθερες ειναι οι γυναίκες τόσο πιο πιθανό είναι να στερούνται σεξ τα μισογυνικά σκουπίδια που δε θα μπορουν πια να τις ελέγχουν.
Όλες αυτές οι ιδέες δεν είναι παρά πολιτισμικά κατασκευάσματα που παλιότερα πακετάρονταν με θρησκεία ενώ τώρα με ψευδοεπιστήμη και ανακυκλώνονται τόσο που στο τέλος να φαντάζουν ή μια και μοναδική αυτονόητη αλήθεια. Να μην ξεχάσουμε σε αυτό το σημείο ότι παρουσιάζοντας τους άντρες ως σεξουαλικά ακόρεστα ζώα, η πατριαρχία δεν καταπιέζει τους άντρες με ένα υποτιθέμενο «αντίστροφο σεξισμό» αλλά αντιθέτως στοχεύει στην βιολογικοποίηση των πολιτισμικά κατασκευασμένων διαφορών.

Γιατί Σταμάτησα να είμαι Fan του Mikeius

Όταν ο Μπογδάνος παρουσίασε τον Mikeius το 2014 στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό, τον αποκάλεσε, μεταξύ άλλων, τον «άνθρωπο που έρχεται απ’ το μέλλον». Αυτή η ιδέα φάνταζε τότε πολύ αληθινή για όλους και όλες εμάς που παρακολουθούσαμε το ΜΠΡΑΦ φανατικά και μαζευόμασταν γύρω από τους υπολογιστές μας ευλαβικά όταν έβγαινε ένα καινούριο επεισόδιο. Άλλωστε, μέσα από το ΜΠΡΑΦ, ο Mikeius κατάφερε να καθιερωθεί ως η επιτομή του ορθολογισμού και της αντικειμενικότητας που, με σύμμαχο την Επιστήμη, μπορούσε να κολλήσει τους αντιπάλους του στον τοίχο με τα επιχειρήματά του. Ο ορθολογισμός και η επιστήμη όμως δεν είναι καινούριες έννοιες, σίγουρα όχι φουτουριστικές ιδέες, απεναντίας ήταν αγαπημένα themes της εποχής του Διαφωτισμού, και έχουν έκτοτε δεχθεί έντονη κριτική.

μπραφ

Όταν λοιπόν βγήκε το ΜΠΡΑΦ, ήταν cool. Ήταν edgy. Το να το παρακολουθείς και να συμφωνείς μαζί του σε καθιστούσε αυτόματα cool και προχώ, και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη όταν η κεντρική θεματολογία των επεισοδίων περιστρεφόταν γύρω από τη νοσταλγία των 90s και τη nerd κουλτούρα, έχοντας για επικάλυψη βιτριολικό, ευφάνταστο χιούμορ και βωμολοχία σε κάθε δεύτερη λέξη μιας πρότασης. Το ΜΠΡΑΦ βέβαια είχε πολλά «αντί» να παραθέσει∙ κατά της λογοκρισίας, κατά του new age και των ωροσκοπίων, κατά των «φανατικών ισλαμιστών», κατά του εντέχνου, των τζιβάτων και των χίπιδων, των γυναικών, των αντρών (όχι ιδιαίτερα), της ελληνικής τηλεόρασης, των φιλόζωων, απ’ όλα είχε ο μπαξές, όμως για κάποιον που ισχυρίζεται ότι δεν διαθέτει κάποια ιδεολογία, το αφήγημά του παραείναι συντηρητικό.

Ο Mikeius ήταν τότε για όλ@ εμάς αυτό που είναι τώρα ο Ben Shapiro για τους δικούς του ακολούθους: κάποιος που μπορεί να σε ΔΙΑΛΥΣΕΙ σε ένα debate μαζί του με facts and logic, the cool kids’ philosopher/thinker. Και δεν θα το κρύψω, η αίσθηση του να ακολουθείς κάποιον που σε κάνει να αισθάνεσαι έξυπν@ by association, απλώς και μόνο επειδή σου αρέσουν τα βίντεό του, είναι φανταστική. Γιατί όχι μόνο αισθανόμασταν έξυπν@, αλλά και ανώτερ@ από όλα εκείνα εις βάρος των οποίων καταφερόταν.

Επιπλέον, ο Μιχάλης κατάφερε να σμιλεύσει την καλύτερη ασπίδα απέναντι σε κάθε κριτική, παρουσιάζοντας κάθε μισογύνικη άποψή του ως απλή μισανθρωπιά ή κάφρικο, αντρικό χιούμορ, με αποτέλεσμα να είναι παντελώς foolproof και να φταις εσύ αν έχεις οποιαδήποτε ένσταση με τα λεγόμενά του, είτε επειδή εσύ δεν κατάλαβες το αστείο, είτε επειδή εσύ είσαι υπερβολικά «γυναικωτ@» και υπερευαίσθητ@ πολιτικορθακικό snowflake.

Οπότε το hot take της ημέρας είναι το εξής: δεν μας απογοήτευσε τώρα ο Mikeius, επειδή χλεύασε το γνωστό πλέον σε όλ@ περιστατικό αστυνομικής βίας, ήταν ανέκαθεν ένας άθλιος μισογύνης που δεν έχανε καμία ευκαιρία να χλευάσει τις γυναίκες και κάθε τι γυναικείο, να το μειώσει και να το καταστήσει υποδεέστερο σε σχέση με τους άντρες και τα αντρικά ενδιαφέροντα. Πίσω από τον υποτιθέμενο προοδευτισμό του πάντοτε ενυπήρχε κόμπλεξ και συντηρητικότητα, δεν έγινε ξαφνικά προβληματικός.

Σε έναν κόσμο που ο μισογυνισμός είναι το default, η συνειδητοποίηση της προβληματικότητας του ΜΠΡΑΦ, αλλά και του γεγονότος ότι μέσω του χιούμορ και της ποπ κουλτούρας κανονικοποιούνται τοξικές απόψεις και συμπεριφορές, δεν γίνεται εν μια νυκτί. Το να μπορούμε να εντοπίζουμε και να αναλύουμε την καταπίεση οποιασδήποτε μορφής είναι κάτι που μαθαίνεται, είναι κάτι που όλ@ μας μπορούμε να κάνουμε. Το 2012 δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό ότι ο χυδαίος και βαθιά υποτιμητικός λόγος του Μιχάλη κατά, μεταξύ πολλών άλλων, των γυναικών (οι οποίες btw δεν είναι απλώς μια κοινωνική ομάδα, είναι ο μισός πληθυσμός του πλανήτη) είναι κάτι κακό, απεναντίας παγίωσε και ισχυροποίησε στο μυαλό μου όλες τις πατριαρχικές αντιλήψεις που είχα με τα χρόνια απορροφήσει από την οικογένεια, το σχολείο και τους φίλους μου, γιατί όχι απλώς αυτές επαναλαμβάνονταν, αλλά προερχόντουσαν πλέον από τον τότε πιο cool άνθρωπο του ελληνικού ίντερνετ.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο άσχημα ένιωθα όταν παρακολουθούσα το βίντεό του για το έντεχνο τραγούδι, για το οποίο, αφού πρώτα «αποδόμησε» χαρακτηρίζοντάς το εύκολο και ψευτοκουλτουριάρικο, απέδωσε την επιτυχία του «στις χοντρές, άσχημες, απελπισμένες και αυτοκτονικές πατώλες», καθώς σύμφωνα με το Μιχάλη οι «ωραίες» (καλά το μαντέψατε, δεν ήταν αυτή η λέξη που χρησιμοποίησε) γυναίκες, οι σεξουαλικά ενεργές, ακούνε σκυλάδικα (;). Μετά συνέχισε υποστηρίζοντας ότι οι «κανονικοί» άντρες δεν ακούνε σοβαρά έντεχνο οι φουκαράδες, αλλά «για να μη γκρινιάζει η γκόμενα», ενώ στους μόνους άντρες που αρέσει είναι στους [ομοφοβικός χαρακτηρισμός αναφερόμενος στους γκέι άντρες] και στις λεσβίες.

Μην έχοντας διαφορετικές προσλαμβάνουσες, κι επειδή μου άρεσε το έντεχνο, αυτό το βίντεο με έβαλε στην εσωτερική διαδικασία να προσπαθώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, ότι δεν είμαι σαν αυτές τις άσχημες ψευτοκουλτουριάρες που δεν τις θέλει κανείς, λες και η ανδρική έγκριση και αποδοχή είναι κάποιο πολυπόθητο τρόπαιο, ενώ δεν καταλάβαινα ότι το μόνο που έκανε ο Μιχάλης είναι να δαιμονοποιεί οτιδήποτε ενδιαφέρει κυρίως τις γυναίκες ή έχει τις γυναίκες ως target group του, υπενθυμίζοντάς μας πως είναι κάτι σαφώς κατώτερο, αφού κανένας «κανονικός» άντρας δεν ασχολείται μαζί του. Τότε που η γνώμη αυτού του τύπου είχε για μένα αξία, δεν ήθελα να κατηγοριοποιηθώ μαζί με αυτές τις Άλλες τις «ανέραστες, χοντρές λεσβίες», με αποτέλεσμα να εσωτερικεύσω ακόμη περισσότερο αυτό και τόσα άλλα μισογύνικα, ομοφοβικά και χοντροφοβικά σχόλια που δεν παρέλειπε να ξερνάει στις οθόνες μας, και να προσπαθώ να διαχωρίσω τη θέση μου από όσες «κατηγορίες» γυναικών έριχνε στο πυρ το εξώτερο, λες και είχαμε κάποιο χωράφι να χωρίσουμε.

Κοντολογίς, ήταν η επαφή μου με τη φεμινιστική ανάλυση που άνοιξε το δρόμο για μια εντελώς διαφορετική ανάγνωση όσων μέχρι τώρα δεν είχα καν σκεφτεί να αμφισβητήσω. Ήταν για μένα μια διαδικασία αρκετά αργή κι επίπονη, γιατί έπρεπε αφ’ ενός να ξεμάθω πολλά απ’ όσα θεωρούσα ως τότε δεδομένα και αφ’ ετέρου να παραδεχτώ στην εαυτή μου πόσο λάθος ήμουν, πως ίσως έχω βλάψει ή πληγώσει συνανθρώπους μου εκφράζοντας προβληματικές απόψεις, πως έχω δεθεί συναισθηματικά με βιβλία, ταινίες, δίσκους, ακόμη και ανθρώπους από τα οποία ίσως πρέπει πλέον να αποστασιοποιηθώ γιατί πια δεν με εκφράζουν ή διαφωνώ κατηγορηματικά μαζί τους. Η αλλαγή όμως επήλθε, μια ανάρτηση, ένα άρθρο, ένα σχόλιο τη φορά, αυτή είναι άλλωστε η απρόβλεπτη δύναμη του να μη σταματάμε ποτέ να μιλάμε για όλα όσα βρίσκουμε λάθος, καταπιεστικά, τοξικά και άδικα ακόμη κι αν είμαστε αυτ@ που θα χαλάσουν τη διάθεση σε μια παρέα ή θα τη σπάσουν σε κάποιο φίλο. Οι λέξεις είναι σπόροι που ανθίζουν ακόμη κι εκεί που δεν το περιμένουμε.

Το γούστο μας μπορεί να αλλάξει, δεν είναι ντροπή να παραδεχόμαστε ότι κάποτε μας άρεσαν προβληματικές σειρές, ταινίες, stand up κωμικοί, μουσικοί κλπ. Το να υπερασπιζόμαστε όμως με θέρμη ανθρώπους που ακόμη και τώρα προωθούν τοξικές ιδέες στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης στην τέχνη, και που χαρακτηρίζουν οποιονδήποτε αντίλογο «λογοκρισία της πολιτικής ορθότητας» απλώς επειδή εκείνοι δεν μπορούν πια να ξερνάνε τον οχετό τους χωρίς αντιδράσεις και συνέπειες, υποδηλώνει περισσότερο μια ενοχικότητα από πλευράς μας, ίσως επειδή είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι κάποτε αγαπούσαμε και στηρίζαμε κάτι προβληματικό και άρα ότι ήμασταν μέρος του προβλήματος, παρά ότι έχουμε γίνει ξαφνικά Βολταίροι του πληκτρολογίου και προασπιζόμαστε την ελευθερία του λόγου.

Όσο για τον ίδιο το Μιχάλη, έχει πει το εξής για το κίνητρό του να φτιάξει το blog του αλλά και τα ΜΠΡΑΦ: «…υπήρχε αυτή η αναθεματισμένη ψευτοεπαναστιτικοαριστερίλα του πληκτρολογίου και ήθελα να παρέχω μια αντίθετη άποψη του τύπου ‘δεν είναι τόσο χάλια ο κόσμος, ξεκολλάτε’». Δε ζούμε όμως στον ίδιο κόσμο, Μιχάλη μου. Είναι πολύ εύκολο να μη σου φαίνεται «τόσο χάλια» ο κόσμος, όταν εσύ ζεις σε έναν κόσμο προνομίου. Το να είσαι απολιτίκ δεν σε καθιστά «ουδέτερο παρατηρητή», αλλά υποστηρικτή του κυρίαρχου αφηγήματος, αυτού με το οποίο έχουμε όλ@ γαλουχηθεί από την κούνια και μας καταπιέζει ανελλειπώς μέχρι σήμερα. Οπότε thanks, but no thanks, πάρτε την «αντικειμενικότητά» σας και, εμπρός, σε άλλη παραλία.

~Valide Sultan

 

H Προσευχή της Pick-Me

η προσευχη της pick-me
To «όταν συμπεριφερομαστε ως αντικείμενα θα μας αντιμετωπίζουν ως αντικείμενα» είναι η προσευχή που επαναλαμβάνει ευλαβικά η pick-me προκειμένου να προσελκύσει την Χάρη της πατριαρχίας που θα προστατέψει αυτή συγκεκριμένα απο τον μισογυνισμό και την συστημική καταπίεση. Υπάρχει ενα προβληματάκι όμως με αυτή την προσευχή. Τα αντικείμενα δεν συμπεριφέρονται. Αυτό ακριβώς ειναι άλλωστε που τα καθιστά αντικείμενα. Δεν έχουν προσωπικότητα, δεν έχουν βούληση, δεν έχουν επιθυμίες, ούτε ανάγκες. Υπάρχουν προς χρήση. Επομένως είναι λίγο αντιφατικό να ισχυριζόμαστε ότι κάποιες γυναίκες «συμπεριφέρονται ως αντικείμενα». Δεν είναι παρά ένας ευφημισμός που δεν σημαίνει παρά ότι «αν παραβείς τους κανόνες της πατριαρχίας αυτή θα σε απανθρωποποιήσει». Οι κανόνες αυτοί έχουν να κάνουν κυρίως με την γυναικεία σεξουαλικότητα και το πώς αυτή, σε αντίθετη με την αντρική, πρέπει να κρυφτεί προκειμένου να κερδίσουμε τον σεβασμό.
 
Έχετε ακούσει ποτέ να λέει κανείς ότι ένας άντρας «αντικειμενοποιεί» τον εαυτό του? Οτι «συμπεριφέρεται ως αντικείμενο»? Οχι φυσικά, οι άντρες μπορούν να μοστράρουν τους κάτω κοιλιακούς τους σε selfies φτάνοντας όσο χαμηλά τολμάνε και κανείς να μην θεωρεί οτι πλασάρονται ως αντικείμενα γιατι πολύ απλά η γυναικεία ματιά δεν έχει την δύναμη να αντικειμενοποιήσει στην πατριαρχία. Γιατί πολύ απλά η αντρική σεξουαλικότητα έχει κατασκευαστεί ως αυτόνομη, ανεξάρτητα και πάντα ανώτερη της γυναικείας. Είναι μόνο η γυναικεία σεξουαλικότητα που μπορεί να τεθεί σε θέση υποτέλειας στην αντρική ματιά και να μας μετατρέψει μαγικά σε αντικείμενα. Αλλα αυτό δεν σημαίνει οτι εμείς αντικειμενοποιούμε τον εαυτό μας, οπως λέγεται συχνά, ούτε οτι «συμπεριφερόμαστε ως αντικείμενα». Είναι ο εκάστοτε μισογύνης που θα μας αντικειμενοποιήσει μπερδεύοντας το «θέλω να την πηδήξω» με το «υπάρχει για να την πηδήξω». Καμία γυναίκα δεν αντικειμενοποιεί τον εαυτό της, επιλέγει απλά εντός του δεδομένουν πατριαρχικού πλαισίου τον τρόπο αυτοέκφρασης της σεξουαλικότητά της, καταπατώντας κάποιους πατριαρχικούς κανόνες ενώ συμμορφώνεται με κάποιους αλλους, δημιουργώντας έναν μοναδικό συνδυασμό που ειναι δικός της και μονο δικός της.
 
Το πιο ειρωνικο απ’όλα είναι πως το σχολιο της Φιλίππας είναι απάντηση στο πόστ «Ήρθε η άλλη στο σπίτι με περίοδο και έρπη στο στόμα, πιο άχρηστη και από μαχαιροπήρουνο σε σουβλατζίδικο» δηλαδή ένα πόστ που κυριολεκτικά υπονοεί πως ΌΛΕΣ οι γυναικες είναι άχρηστες παρά μονο αν έχουν να προσφερουν σεξ. Αλλά αυτή ειναι η συνθήκη της pick-me, η ψευδαίσθηση ότι αυτή θα εξαιρεθεί από όλον αυτό τον μισογυνισμό αν ακολουθήσει αρκετά αυστηρά τους νόμους της πατριαρχίας, αν γελάσει αρκετά δυνατά με τον εξευτελισμό άλλων γυναικών.

Η Χοντροφοβία ΔΕΝ είναι Θέμα Υγείας

οι χειρότερες εικόνες

Όχι, η χοντροφοβία και ο χλευασμός του χοντρού σώματος δεν έχουν καμία σχέση με τα ζητήματα υγείας. Έχουν να κάνουν με την ιεράρχηση των σωμάτων και με την αντίληψη ότι αυτά που ιεραρχούνται ως κατώτερα πρέπει να ξέρουν τη θέση τους, να κρύβονται, να ντρέπονται, να περιορίζονται, να συρρικνώνονται, να επιτελούν την κατώτερότητα τους. Έχουν να κάνουν με την αντίληψη ότι οι χοντροί άνθρωποι, και δη οι χοντρές γυναίκες, δεν εχουν τα ίδια δικαιώματα με τις αδύνατες, δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θελουν με το ιδιο τους το σώμα, δεν τους επιτρέπετια να νιώθουν άνετα με αυτό. Έχουν να κάνει με τον φασισμό της αισθητικής και την πεποίθηση ότι οι γυναίκες υπάρχουν μονο ως διακοσμητικά αντικείμενα που οφείλουν να είναι ευχάριστες στο μάτι αλλιώς να γίνονται αόρατες. Έχουν να κάνουν με την αντρική ματιά και τον σεξισμό, γιατί σπάνια ακούμε τι είδους μαγιό επιτρέπεται οι άντρες να φορέσουν. Έχουν να κάνουν με την αστυνόμευση του γυναικείου σώματος και τον μισογυνισμό, γιατι οι ίδιοι άντρες που «ΕΞΟΡΓΙΖΟΝΤΑΙ» με τις χοντρές εξοργίζονται και με τις αδύνατες, γιατι απλά μισούν τις γυναίκες και θεωρούν οτι θα πρέπει να ορίζουν τα σώματά τους και θυμώνουν όταν βλέπουν οτι δεν μπορούν. Kι αν είσαι αδύνατη γυναικα θα πρέπει και πάλι να προσβάλλεσαι από την χοντροφοβία που θεωρεί οτι δεν έχεις αυτόματα το δικαίωμα να φοράς ότι θέλεις, αλλά αυτό ειναι κάτι που θα πρέπει να το κερδίσεις με την δίαιτα ή τον καλό μεταβολισμό σου.

Όσο και να χτυπιούνται ότι το πολιτισμικό κλίμα υποτίμησης του χοντρού σώματος έχει δήθεν να κάνει με την υγειά, η αλήθεια πάντα βγαίνει στην επιφάνεια. Η χοντροφοβία και το body shaming έχει να κάνει μονο με την τιμωρία όσον δεν συμμορφώνονται στα πατριαρχικά πρότυπα ομορφιάς και στα πρότυπα του καπιταλισμού που μας θέλει σώματα διαρκώς πειθαρχημένα. Η υγεία είναι απλά ένα ζήτημα ανάμεσα στο συγκεκριμένο άτομο και τον γιατρό που τσεκάρει τα αποτελέσματα των εξετάσεων του.

Ποιους ακριβώς ξεσκέπασε η Υπόθεση της Τούνη

κυμα συμπατάστασης

 

Τίποτα κακό με το να είναι κάποια «βίζιτα», αλλά τι είναι στατιστικά πιο πιθανό να είναι οι οοοοολες οι γυναικες που έδειξαν αλληλεγγύη στην Τούνη σεξεργάτριες ή να είστε όλοι εσείς που σας σπεύσατε να την καταδικάσετε και σας έτσουξε η συμπαράστασή μας μισογυνικά μπάζα που δε θα διστάζατε να διαρρεύσετε το προσωπικό βίντεο με μια κοπέλα? Αφρίστε λίγο ακόμα που πλέον ο μισογυνισμός σας βρίσκεται αντιμέτωπος με γυναίκες ενωμένες και δείξτε μας καλύτερα ποιους πρέπει να αποφύγουμε. 😘

Όταν το Θύμα δεν Επιτελεί την Ντροπή του

τουνη

Το «Η Τούνη πήγε διακοπές μετά τη διαρροή του βίντεό της» είναι της ίδιας συνομοταξίας κατηγορία με το «ο Titkov και ο Λάλος χαμογελούσαν αφότου έφυγαν από το αστυνομικό τμήμα». Πίσω από αυτή την κατηγορία κρύβεται η ιδέα ότι η δημόσια διαπόμπευσή σου ή το ξύλο οφείλουν να σε σπάσουν, να σε κάνουν ταπεινό, να σε κάνει να συρρικνωθείς τόσο που να εξαφανιστείς και άρα να ικανοποιήσεις όσους σου επιτέθηκαν -διαφορετικά άξιζες την επίθεση ή απλά αυτή δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο ισχυρίστηκες.

Η Τούνη όφειλε να κάτσει σπίτι της να κλαίει, να φορέσει μαύρα, να δείχνει στενοχωρημένη και τέλοσπάντων να πέσει σε βαρύ πένθος αντί να συνεχίσει τη ζωή της. Συνεχίζοντας της απλά αποδεικνύει στα μάτια της πατριαρχίας πως στερείται ηθικής και ότι δεν έχει αξιοπρέπεια. Η πατριαρχία έτσι λειτουργεί ταυτολογικά λέγοντάς μας: θα σου στερούμε την αξιοπρέπεια για την σεξουαλική σου ζωή και αν συνεχίσεις να μην υποτάσσεσαι στα πατριαρχικά ιδανικά μας, τότε σημαίνει οτι δεν είχες ποτέ αξιοπρέπεια.

Το άτομο που διαπομπεύεται δημόσια οφείλει να επιτελεί την ντροπή του και να δείχνει μεταμέλεια όπως την ορίζει η κοινωνία αλλιώς θα συνεχίζουν να το ντροπιάζουν και να το διαπομπεύουν μέχρι να εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή. Και όσο το θύμα δεν τους κάνει την χάρη, τόσο σκυλιάζουν.

Mikeus vs Titkov

Mikeus
Ο Mikeus έδειξε για άλλη μια φορά το συντηρητικό -αν όχι φασιστικό- του πρόσωπο χλευάζοντας δύο συμμετέχοντες σε αντιρατσιστική πορεία που υπέστησαν αστυνομική βία -και μια, απ’ό,τι αποφάνθηκαν οι ίδιοι οι followers του σε poll που δημοσίευσε, απόπειρα φυτέματος στοιχείων. Σύμφωνα με τον «κωμικό», οι συλληφθέντες που πόζαραν χαμογελαστοί μόλις βγήκαν τελικά από το αστυνομικό τμήμα δεν φαίνονταν αρκετά ταλαιπωρημένοι. Με λίγα λόγια όχι μόνο θα έπρεπε να τους είχαν σπάσει 4 παΐδια και 3 δόντια αλλιώς η αναφορά σε «φασισμό» ειναι γελοία υπερβολή αλλά αγνόησε και το γεγονός ότι το χαμόγελο μετά την κρατική βία είναι κι αυτό μία μορφή αντίστασης, ένα μήνυμα ότι δε θα μας σπάσουν. Ο Μikeus ισχυρίστηκε πως λέει τα πράγματα με το όνομά τους και οι λέξεις πρέπει κάτι να σημαίνουν. Ironically, την ίδια ώρα που η λέξη φασισμός του φαίνεται υπερβολική σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχει κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιεί κατά κόρον την λέξη «φεμιναζί» -μια χαριτωμένη αντίφαση που παρατήρησε μια φίλη πρώην fan του Mikeus και νυν φεμινίστρια και hater του.

Το άθλιο αυτό αστείο φαίνεται να εξόργισε ανάμεσα σε άλλους και το είδος αυτό των Αριστερών που όλα τα προηγούμενα χρόνια χτυπιούνται οτι «είναι απλά ένα αστείο» και φαίνεται να πιστεύουν ότι το χιούμορ είναι υπεράνω κριτικής ακόμα και όταν θίγει μειονότητες και ευαίσθητες ομάδες. Ολοι αυτοί οι αντιπολιτικορθάκηδες της Αριστεράς φαίνεται ξαφνικά να χτυπηθηκαν απο την σκληρή συνειδητοποίηση ότι το χιούμορ μπορεί τελικά να είναι καταπιεστικό. Μόνο όμως όταν θίγει τα δικά τους πιστεύω και τις δικές τους ιδεολογίες. Το ίδιο έπαθαν βέβαια και με τον Αρκά, που αφού υπερασπίστηκαν για χρόνια το χυδαίο μισογυνικό και χοντροφοβικό χιούμορ του με σθένος, τελικά αποφάσισαν ότι δεν τους φαίνεται αστείος γιατι στηρίζει την Δεξιά. Όταν οι φεμινίστριες λέγαμε φυσικά τόσο για τον Mikeus οσο και για τον Αρκά ότι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να συντηρούν καταπιεστικά συστήματα πολλοί «σύντροφοι» μας έβγαζαν τρελές και υστερικές και μας προέτρεπαν να χαλαρώσουμε και να αποκτήσουμε αίσθηση του χιούμορ. Προφανώς η κρατική βία είναι ταμπού αλλά η έμφυλη βία μπορεί να μετατραπεί σε ανάλαφρο αστειάκι.

Δεν πειράζει, ποτέ δεν είναι αργά και το περιστατικό είναι μια καλή ευκαιρία όχι μόνο να απομυθοποιήσουμε περσόνες που κρύβουν τον φασισμό τους κάτω από edgy αστειάκια την ίδια ώρα που αυτοπλασάρονται ως ουδέτεροι λάτρεις της Επιστήμης αλλά και να συνειδητοποιήσουμε οτι η πραγματική διάκριση δεν είναι ανάμεσα στο δήθεν «αστείο» και το σοβαρό, αλλά ανάμεσα στο «punching up», δηλαδή στο να τα βάζεις με τον ισχυρό και την εξουσία, και το «punching down», δηλαδή τον χλευασμό του αδύναμου που ήδη καταπιέζεται.

Όταν σε Κάνει Pick ο Μπογδάνος

Aν η Κα Τουνη ηταν φιλη μου
Εγώ, αν η Κα Μαίρη ήταν γνωστή μου -γιατί φίλες οι pick-me δεν έχουν πραγματικά- θα της έλεγα να αγαπήσει λίγο τις άλλες γυναίκες και μέσα από αυτό να αγαπήσει λίγο τον εαυτό της. Θα της έλεγα ότι ειναι λίγο θλιβερό που υποχρεώνει τον εαυτό της να ζει με διαφορετικά στάνταρ από αυτά που ζουν οι άντρες. Ότι είναι αξιοθρήνητο που έχει δεχτεί ως κανονικότητα το οτι δεν μπορεί κι αυτή να γίνει γκόλ ή δεν μπορεί κι αυτή να κάνει σεξ με όποιον της γυαλίσει γιατί θεωρεί ότι μετά θα αξίζει τις όποιες συνέπειες. Θα της έλεγα ότι ο σεβασμός των αντρών και τα πατριαρχικά μπισκοτάκια που της πετάνε ως επιβράβευση δε θα γεμίσουν ποτέ το κενό αποδοχής που της έχει δημιουργήσει η πατριαρχία που την έχει κάνει να πιστεύει οτι δεν αξίζει παρά μόνο αν περάσει το τεστ της αυστηρής αστυνόμευσης του σώματός της. Θα της έλεγα οτι η ζωή στην πατριαρχία χωρίς φίλες και χωρίς γυναικεία αλληλεγγύη είναι σκληρή αλλά και βαρετή και ότι ποτέ δε θα κάνει πραγματικές φίλες αν περιμένει στην γωνία για να τους κάνει victim blaming τη στιγμή που θα ξεφύγουν από το στενό πατριαρχικό πλαίσιο -στην καλύτερη θα κάνει λυκοφιλίες. Θα της έλεγα ότι αυτό που προσέφεραν «τα κινήματα» σε εμάς είναι η αποδοχή του εαυτού μας που είναι πιο σημαντική από την αποδοχή του κάθε Μπογδάνου, και την κατανόηση ότι ζούμε σε έναν κοσμο που δεν είναι σχεδιασμένος από εμάς για εμάς και στον οποίο μάταια πασχίζουμε όλη μας τη ζωή να ταιριάξουμε. Θα της έλεγα ότι ο φεμινισμός μας προσέφερε και την αλληλοσυμπαράσταση άλλων γυναικών που έκαναν την ίδια συνειδητοποίηση αντί να προσπαθούμε να βγάλουμε η μια τα μάτια της άλλης και να ανταγωνιστούμε για το ψωριασμένο βραβείο της πατριαρχίας. Θα της έλεγα ότι είναι κάπως άθλιο να γράφει μακροσκελείς αναρτήσεις απλά για να μας πει πόσο σωστή και αξιοσέβαστη είναι αυτή σε σχέση με τις άλλες γυναίκες είναι η ίδια και για να της κάνουμε πατ πατ στην πλάτη και πώς το humble bragging γενικά είναι λίγο ρεζιλίκι. Θα της έλεγα ότι με όλα αυτά δεν είναι καθόλου χρήσιμη για την κοινωνία, είναι απλά χρήσιμη για την πατριαρχία που θα την χρησιμοποιεί ως παράδειγμα για το πως είναι τα καλά και πειθήνια κορίτσια.
No photo description available.

That’s a lot of words for «I’ve never made a woman orgasm before»

τσιλι καφενειο γυναικειος οργασμος
Η λέξη «ανοργασμική» είναι μία λέξη που επινόησε η πατριαρχία για να αποκρύψει το γεγονός ότι ο τυπικός τρόπος που γίνεται το σεξ περιστρέφεται γύρω από την αντρική στύση και έχει στόχο αποκλειστικά την ικανοποίηση του άντρα. Αν εσύ δεν ικανοποιηθείς κατά τη διαδικασία αυτή φταις η ίδια, κάτι δεν πάει καλά με ΕΣΕΝΑ! Οι γυναίκες σύμφωνα με την πατριαρχία, δεν απολαμβάνουν το σεξ το ίδιο με τους άντρες αλλά γι αυτό, λέει, φταίει η γυναικεία φύση η ανατομία, όχι ότι είθισται να μας χρησιμοποιούν σαν πλαστικές κούκλες για εναν πιο fancy αυνανισμό, αγνοώντας ακόμα και βασικές γνώσεις όπως η σημασία της κλειτορίδας στον γυναικείο οργασμό. Η ευθύνη έτσι μεταφέρεται στην ίδια την γυναικα που θα πρέπει να νιώσει κιόλας ντροπή που δεν ολοκλήρωσε με το μίζερο 10λεπτο ανελέητου σφυροκοπήματος του κάθε κακομοίρη ή το 2λεπτο γλείψιμο σε εντελώς λάθος σημείο.
Τώρα βέβαια, στο τσίλι καφενείο, συμπεράνουν οτι αυτό θα σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε και οι ίδιες τις εαυτές μας. Για να χρησιμοποιήσω την παρομοίωση του ίδου κάνοντάς την πιο εύστοχη: το σεξ με άντρες που λένε τέτοιες πίπες είναι σαν να ξέρεις να αλλάζει την ζάντα μόνη σου σε 2 λεπτά χωρίς καθόλου κόπο και καμία δυσκολία και ξαφνικά όταν έχεις και ένα δεύτερο άτομο και να περιμένεις ότι αν μη τι άλλο έχοντας βοηθεία και ένα έξτρα ζευγάρι χέρια η διαδικασία θα γίνει ευκολότερα και γρηγορότερα να καταλήγεις με μηδέν αλλαγμένες ζάντες και στο τέλος να λες «ΚΑΛΑ ΓΑΜΑΤΟ ΘΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΞΩ ΜΕΤΆ ΜΟΝΗ ΜΟΥ».
Και επειδή λέγεται καμία φορά ότι το tag That’s a lot of words for «I’ve never made a woman orgasm before.» είναι σεξιστικό, sorry δεν είναι. Το να μην μπορείς να δώσεις σε μια γυναίκα οργασμό δεν έχει να κάνει ούτε με το μέγεθος του πέους σου, ούτε με τις γυμναστικές σου «επιδόσεις» στο κρεβάτι ούτε με κάποιο μυστικό που μόνο οι καλόγεροι στο Θιβέτ γνωρίζουν. Έχει να κάνει με τον ενθουσιασμό, την καλή επικοινωνία και το πόσο σε ενδαφέρει ειλικρινά να ικανοποιήσεις την σύντροφό σου στο κρεβάτι. Είναι προφανές οτι τα μισογυνικά μπάζα συνήθως στερούνται τέτοιων «προσόντων». Και αντί τουλάχιστο να το παραδεχτούν, μεταθέτουν την ευθύνη στις γυναίκες αποκαλώντας τις «ανοργασμικές».