Από το «Κρίμα» στο «12 λιγότεροι», Μια Εθνική Προπαγάνδα Δρόμος.

τραγωδία με πρόσφυγες

«Πώς έγινα έτσι» αναρωτιέται ο πρώτος σχολιαστής, αποδεικνύοντας ότι η πλήρης απο-ανθρωποποίηση των μεταναστών δεν είμαι μία φυσική και ενστικτώδης διαδικασία. Η απάντηση που ψάχνει είναι «εκφασισμός» και «προπαγάνδα». Έτσι μετατράπηκε κι αυτός σε ένα φασιστοειδές που επιθυμεί τον αφανισμό της μισής ανθρωπότητας για να μην φτάνει στο νησάκι του και του χαλάει την αισθητική. «12 λιγότεροι», πόσοι δηλαδή απομένουν να πεθανουν για να ζει αυτός ήσυχος ότι δε θα τον ενοχλήσουν στην Ελλαδίτσα του, να έχει υπολογίσει άραγε?

Χρειάστηκε μια συντονισμένη υπερπροσπάθεια των πολιτικών ελιτ και των Media για να γίνει «έτσι» αυτός και χιλιάδες συμπολίτες μας. Μια οργανωμένη προσπάθεια για να αναδειχθούν οι μετανάστες ως πηγή της κρίσης, πηγή της μιζέριας μας και πρωταρχική απειλή του έθνους, το οποιό είναι πάντα ευκολότερο να το χειραγωγήσεις μέσω του ΦΟΒΟΥ και της ψευδαίσθησης οτι πολιορκείται και ότι όλοι θέλουν το κακό του.

Πολλοί θα πουν ότι αυτό είναι ανθρώπινο ένστικτο, ότι αυτός είναι ο νόμος του ισχυρότερου, οτι η εχθρότητα προς άλλες ομάδες είναι απαραίτητη για την επιβιωσή μας κι άλλες τέτοιες ψευδοεπιστημονικές παπαριες που προσπαθουν να νομιμοποιήσουν τον κανιβαλισμό του ανθρώπινου είδους προς όφελος των λίγων. Η αλήθεια είναι οτι κανείς δεν γεννιέται έτσι, απαιτείται πολύς κόπος, και πλύση εγκεφάλου με τη χρήση πολλών ιδεολογικών εργαλείων για να καταντήσει έτσι, για να συσκοτιστεί η απλή βιολογική αλήθεια πως και οι μετανάστες είναι άνθρωποι.

Από το «Κρίμα» στο «12 λιγότεροι», μια εθνική προπαγάνδα δρόμος.

Οι Φεμινίστριες Τρίβουν τα Χέρια τους

δικη τοπαλουδη

Κάθε φορά που μία γυναίκα βιάζεται και δολοφονείται βίαια από έναν άντρα που δεν δέχτηκε το όχι της ανοίγουμε μία σαμπάνια στα φεμινιστικά κεντρικά γραφεία του φεμινιστικού κινήματος και πανηγυρίζουμε που η θεωρία μας επιβεβαιώνεται και θα πάρουμε και 50 ευρώ επιδότηση το κεφάλι -75 αν οι δολοφόνοι ήταν δύο και 100 για κάθε ομαδικό βιασμό. Ελπίδα του φεμινισμού είναι να δολοφονηθούν ή να βιαστούν όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες ώστε να επιβεβαιωθεί η θεωρία μας και η κοινωνία αλλά και το κράτος να μας πάρει αρκετά στα σοβαρά ώστε να εφαρμόσει πολιτικές με σκοπό να δολοφονούνται και να βιάζονται όσο το δυνατόν λιγότερες γυναίκες. Αυτό ειναι το βρόμικο σχέδιό μας, που μας αναγκάζει να «εκμεταλλευόμαστε» τέτοιες τραγικές αλλά επαναλαμβανόμενες υποθέσεις, δηλαδή να τις εξηγούμε ως μέρος ενός κοινωνικού φαινομένου και όχι ως μεμονωμένες περιπτώσεις όπως θα βόλευε την Διοτίμα για να κοιμάται ήσυχη.

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται όλα αυτά τα βούρλα που προβάλλουν την δική τους σκατοψυχιά πάνω μας και αρνούνται να δεχτούν την ύπαρξη της κουλτούρας του βιασμού σε πείσμα όλων των στοιχείων και των υποθέσεων που κάθε μέρα την επιβεβαιώνουν, γιατί στην πραγματικότητα σιχαίνονται τις φεμινίστριες περισσότερο από τους γυναικοκτόνους.

Η Νεοελληνίδα

86355791_198151288050761_4028097119356190720_n

84119381_133129977893233_3704972019415121920_n

 

Στο κειμενάκι αυτό που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά φιλοδοξώντας να γίνει κάτι σαν μανιφέστο μισογυνισμού, βλέπουμε πώς συνεχίζει να συνυφαίνεται ο μισογυνισμος με τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Οι γυναίκες ταυτίζονται με τον εσωτερικό εχθρό του έθνους: δεν κάνει παιδιά όπως οφείλει (επιστρέφει εδώ το μοτίβο της μητρότητας ως υπηρεσίας στο έθνος), αν κάνει απογόνους είναι «ελαττωματικοί» (δε θα μπορούσε να λείπει και λιγη ευγονική για να ντροπιάσει τις γυναικες που δεν αρχίζουν να γεννοβολούν από τα 20), βοηθάει τους μετανάστες λόγω της ανόητης γυναικείας της ενσυναίσθησής (και έτσι γίνεται προδότρα) και δεν έχουν πάρει ποτέ καμία εθνική πρωτοβουλία «ΕΚ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ». Μία «παράδοση» που πολύ ειρωνικά επέβαλαν οι άντρες με την πατριαρχία που τις απέκλεισε από τον δημόσιο χώρο. Η μόνη εθνική πρωτοβουλία που έτσι κι αλλιώς αφέθηκε στις γυναίκες είναι η παραγωγή αντρών για την δόξα του έθνους. Η πατριαρχία όμως ποτέ δεν ντράπηκε να χρησιμοποιήσει τον εαυτό της ταυτολογικά για να δικαιολογηθεί: οι γυναίκες είναι ανίκανες από τη φύση τους και γι αυτό θα τις περιορίσουμε με νόμους και πολιτισμικές νόρμες ώστε να μην μπορεί να συνεισφέρει στη δημόσια σφαίρα και αυτο να χρησιμοποιείται ως σημάδι ότι ήταν εξ αρχής ανίκανη.

Το Κάλεσμα της Φύσης

οταν σου λεω δε θελω να γινω μανα μη λες θα αλλάξεις γνώμη

Για γυναίκες που καταδικάζουν τον εαυτό τους σε μια μίζερη ύπαρξη όπου δε θα βιώσουν «την χαρά της μητρότητας που φέρνει η αποδοχή στο κάλεσμα της φύσης’, οι γυναικες που δε θελουν παιδιά αντιμετωπίζουν ανέκαθεν υπερβολική επιθετικότητα. Σχεδόν σαν αντί για τον εαυτό τους να βλάπτουν ευθέως τους σχολιαστές και τις σχολιάστριες. Ο Δημήτρης είναι τουλάχιστον ο πιο ειλικρινής: η καταδίκη των γυναικών που δε σκοπεύουν να κανουν παιδιά απορρέει από τον υπαρξιακό φόβο ότι θα εξαφανιστούμε από προσώπου γης. Μπορεί ο φόβος να μην είναι ρεαλιστικός σε έναν πλανήτη με δισεκατομμύρια ανθρώπους, γίνεται όμως αν με τον όρο «κοινωνία» εννοούμε -όπως δείχνει και ο Θωμάς- το εκάστοτε έθνος. Η αναπαραγωγή του έθνους γίνεται έτσι αυτοσκοπός το οποίο είναι γελοίο αν αναλογιστούμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας έθνη, φύλα και εθνοτικές ομάδες έχουν δημιουργηθεί και έχουν χαθεί από προσώπου γης και δεν τρέχει και τίποτα γιατί αυτό που αλλάζει ουσιαστικά είναι το όνομα που δίνει μια ομάδα στον εαυτό της.

Η κατασκευή της λεγόμενης «γυναικείας φύσης» και του «Μητρικού ενστίκτου» είναι μια επινόηση με σκοπό να οδηγήσει τις γυναικες να κάνουν παιδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν. Το οτι δεν αποτελεί κάποια βιολογική πραγματικότητα είναι εμφανες από την συνεχή αύξηση των γυναικών που δε θέλουν παιδιά όσο απελευθερώνονται από τους εξαναγκασμούς της πατριαρχίας, από τις χιλιάδες εκτρώσεις και από τις γυναίκες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Ο τρόπος της πατριαρχίας να διαχειριστεί τις πραγματικότητες αυτές είναι απλά να κατασκευάσει τις γυναίκες αυτές ως ιδιαιτέρως τερατώδεις. ΌΛΕΣ οι γυναικες θέλουν παιδιά εκτός από αυτές που δε θέλουν, οι τελευταίες όμως είναι τέρατα εγωισμού ή φόνισσες εμβρύων και όχι αληθινές γυναικες άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην άρνηση και την γνωστική ασυμφωνία πιστεύοντας στην ύπαρξη κάποιου βιολογικού πεπρωμένου.

Ο παραδοσιακός πατριαρχικός τρόπος που η κοινωνία εξανάγκαζε τις γυναικες να κάνει παιδιά ήταν να τους στερήσει κάθε άλλο μέσο για την επιβίωσή τους και να ταυτίζει την αξία τους με την παραγωγή απογόνων για χάρη των αντρών. Να σημειωθεί βέβαια ότι σε άλλες εποχές οι γυναίκες είχαν και περισσότερη βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών από ολοκληρη την κοινότητα καθώς δε ζούσαν σε διαμερίσματα σε πυρηνικές οικογένειας των δύο ατόμων. Τώρα που οι γυναικες αποκτούν την οικονομική τους ανεξαρτησία αλλά η ευθύνη της ανατροφής των παιδιών παραμένει σχεδον αποκλειστικά σε αυτές, τα μέσα πίεσης είναι κυρίως πολιτισμικά και κοινωνικά και κυμαίνονται από το πατρονάρισμα ( «θες να κάνεις παιδιά απλά δεν το χεις καταλάβει. Κάνε και θα δεις -αν όχι no refunds, sorry), τον στιγματισμό ως εγωίστριες ή θύματα του καπιταλισμού, και την απειλή τους με εξοστρακισμό από την κοινωνία (μείνε λοιπόν στην άκρη σου, όχι στην κοινωνία).

Το πιο θλιβερό από όλα όμως είναι οι ίδιες οι γυναικες που έχοντας απορροφήσει την πατριαρχική προπαγάνδα καταλήγουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως μισούς ανθρώπους. Οι άντρες είναι ολόκληροι άνθρωποι εκ γενετής, οι γυναικες όμως παραμένουν λειψές, κάτι λιγότερο από άνθρωποι μέχρι την γέννα. Η ίδια η αυτοεικόνα των γυνακών ως όχι ανθρώπων αλλά μόνο ως εν δυνάμει παραγωγούς άλλων ανθρώπων (ολόκληρων αν είναι αγόρια, μισών αν είναι κορίτσια) είναι η χειρότερη μορφή εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

Η Ελληνική Οικογένεια και Νοσταλγία του Παρελθόντος

67207388_2517354608295831_8397927550751342592_n

Όλοι αυτοί που σκάνε σε αυτή τη σελίδα να εκθεσουν τις ρατσιστικές και μισογυνικές τους απόψεις και να υποστηρίξουν το χυδαίο χιουμορ με το οποίο γελανε εις βάρος καταπιεσμένων και μετά εκπλήσσονται που δεν τους μιλάμε ευγενικά ή που είμαστε θυμωμέν@ είναι οι ίδιοι που τους ενοχλούν οι χοντρές γιατί τους χαλάνε την αισθητική, δεν θέλουν τοξικομανείς, άστεγους και μετανάστες στις γειτονίες τους γιατί τους βρομίζουν τις πλατείες, ψήφισαν Κούλη γιατί θέλουν το πολιτικό τους σενιαρισμένο, με γραβάτα και ακριβά κοστούμια, όχι κανέναν λέτσο.

Είναι συχνά οι ίδιοι που νοσταλγούν την «ελληνική οικογένεια» με το σπιτικό φαί που έφτιαξε η γυναίκα νοικοκυρά και την πειθαρχία να τρώνε όλοι μαζί οταν γυρίζει ο άντρας του σπιτιού με την γραβάτα και όχι όταν πεινάνε γιατί στο κάτω κάτω αυτή ειναι και η μόνη τους κοινή οικογενειακή δραστηριότητα. Η πολύτεκνη ελληνική οικογένεια γιατί μοναδικό στόχο είχε ούτως ή αλλως μόνο την τεκνοποίηση για την δόξα του έθνους.

Συντηρητικός είναι αυτός που δεν τον ενδιαφέρει να πνίγονται μετανάστες στο Αιγαίο ούτε να βιάζονται γυναίκες, αρκεί να τρώει σε ένα καθαρό τραπεζομάντηλο το γιουβέτσι που του μαγείρεψε και του σερβίρει η οικιακή του σκλάβα και τα παιδιά του να κάθονται σούζα μπροστά του -δεν χρειάζονται να τον αγαπάνε, αρκεί να μην τσιμπάνε καμία τηγανητή πατάτα από λιγούρα πριν κάτσουν όλοι στο τραπέζι όπου θα τους υπηρετήσει η γυναικα.

Άδεια κουφάρια που τους ενδιαφέρουν μόνο οι τύποι και το φαίνεσθαι, νοικοκυραίοι που θέλουν απλά όλα να φαίνονται καθαρά και τακτοποιημένα ακόμα και όταν οι ανθρώπινες ζωές και η ανθρώπινη δυστυχία (συχνά η δική τους) κρύβονται κάτω από το χαλάκι. Golden Age thinking και νοσταλγί του παρελθόντος για «Παραδοσιακές αξίες», δηλαδή μόνο επιφάνεια χωρίς καμία ουσία, φόρμα χωρίς περιεχόμενο. Καθωσπρεπισμός, μικροαστιστισμός και savoir vivre, αυτά είναι τα ιδανικά τους,γι αυτό σοκάρονται όταν τους αποκαλούμε αυτό που είναι: ανθρώπινα απορρίμματα σε μια γυαλιστερή σακούλα σκουπιδιών, από αυτές με το άρωμα φρεσκάδας.

Ο Μύθος ότι οι Γυναίκες Αντέχουν τον Πόνο

women will pierce

Τα δυο αυτά ποστ αφού παρουσιάσουν τις γυναίκες ως ανθεκτικές στον πόνο καταλήγουν ότι είναι υποκριτικό να προσποιούνται ότι νιώθουν πόνο στο σεξ. Είτε ο πόνος είναι ψεύτικος, κάποιο νάζι της στιγμής, είτε απλά υπερβάλλουν. Ο κόλπος τους μπορεί να αντέξει πολύ χειρότερα -όπως η γέννα-ενώ οι ίδιες δείχνουν είτε να απολαμβάνουν τον πόνο σε άλλες περιπτώσεις είτε να τον αντέχουν με ευκολία -άρα γιατί όχι και για χάρη των αντρών? Τα επιχειρήματα αυτά είναι μια έμμεση προτροπή οι άντρες να μην παίρνουν τον πόνο των γυναικών πάνω στο σεξ στα σοβαρά. Τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό άραγε όταν ήδη οι γυναικες θεωρούν οτι το να υπομένουν τον πόνο όσο πιο αγόγγυστα γίνεται τις κάνει καλές στο σεξ? Πόσα «μη σταμάτα» και «με πονάς» να αγνοούν οι άντρες που βλέπουν τις γυναίκες ως υπερφυσικά πλάσματα που αντέχουν τον πόνο?

Aς αναλογιστούμε ότι πολλές έρευνες* δείχνουν ότι οι λευκοί εκλαμβάνουν τους μαύρους ως πλάσματα με σχεδον υπερφυσικές δυνάμεις που αντέχουν τον πόνο και είναι περισσότερο «σκληρόπετσοι». Αυτό όμως δεν είναι κομπλιμέντο, είναι απλά ένας τρόπος που οι μαύροι απο-ανθρωποποιούνται με αποτέλεσμα να δικαιολογείται η άσκηση περισσότερης βίας πάνω τους ή να λαμβάνεται ο πόνος τους λιγότερο στα σοβαρά ακόμα και απο τους γιατρούς. Με παρόμοιο τρόπο ο μύθος πως οι γυναίκες είναι γενικότερα περισσότερο ανθεκτικές στον πόνο και οι συγκρίσεις που κυκλοφορούν ανάμεσα στον πόνο της γέννας και στον πόνο της κλωτσιάς στα γεννητικά όργανα των αντρών δεν βοηθάει απαραίτητα στην εξύψωση των γυνανικών αλλά στην κατασκευή τους ως υπερφυσικά πλάσματα που μπορούν να υπομείνουν τα πάντα.

*https://slate.com/…/whites-see-blacks-as-superhuman-strengt…