Προεδρικό Gaslighting

Στο μυαλό μας παίζουν εναλλάξ σε λούπα από τη μία το δεύτερο απορριπτικό βούλευμα για τον επί 67 ημέρες απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη που διεκδικεί την αυτονοήτη αποφυλακισή του, και από την άλλη η πρόσφατη δήλωση της (πρώτης γυναίκας) Προέδρου της Δημοκρατίας (αναφερόμενη προφανώς στις προκλητικές αποφυλακίσεις δολοφόνων και βιαστών) πως «η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους».


Αφήνοντας στην άκρη το αν όντως υφίσταται ένα αίσθημα δικαίου που είναι κοινό για όλ@ (καθώς αυτό προφανώς εξαρτάται και από την προνομιακή ή όχι θέση του υποκειμένου μέσα στο σύστημα), βλέπουμε πως ο νεοφιλελεύθερος ελιτισμός αντιμετωπίζει τους πολίτες ως κομπάρσους στην ίδια τους τη ζωή, καθώς ως μόνοι άξιοι για να καθορίσουν το δίκαιο κρίνονται οι δικαστές, οι δικηγόροι και οι εισαγγελείς. Το σύνολο της κοινωνίας καλείται δηλαδή να εμπιστευτεί αυτή την νέου τύπου κάστα αριστοκρατών, οι οποίοι ποτέ δε θα αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, ώστε να καθορίσουν αυτοί τι είναι το δίκαιο ως άλλοι ιερείς που συνομιλούν με το Θεό για να μας μεταφέρουν το μήνυμά Του. Μόνο που όταν η ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου μας φαίνεται ακατανόητη και άδικη, δεν χρειάζεται να αρκούμαστε σε ένα «άγνωσται αι βουλαί», γιατί ευτυχώς οι προνομιούχοι δικαστές, εισαγγελείς και δικαστές, με τους γενναιόδωρους μισθούς και τις ακόμα πιο γενναιόδωρες δωροδοκίες, είναι εκεί για να μας διαβεβαιώσουν ότι η οπτική μας δεν έχει καμία σημασία. Και ότι ο Νόμος και το Σύνταγμα είναι ουσιαστικά κάτι τόσο υπερβατικό και απομακρυσμένο από εμάς που δεν είμαστε αρμόδιοι καν να έχουμε άποψη για τις καταφανείς αντιφάσεις της εφαρμογής τους -ας εμπιστευτούμε τους ειδικούς.


Σε ένα κράτος όπου οι δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται επί λέξει στο όνομα του ελληνικού λαού, σε ένα πολίτευμα που υποτίθεται πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών του και ελέγχεται από αυτούς, το κοινό περί δικαίου αίσθημα περιττεύει. Αυτό αποτελεί επίσης μιαν άμεση παραδοχή πως το κοινό περί δικαίου αίσθημα, η αντίληψη των πολιτών περί δικαιοσύνης δηλαδή, δεν ταυτίζεται με τους νόμους, κι όταν αυτό συμβαίνει είναι τυχαίο και συγκυριακό. Αυτή όμως είναι η δικαιοσύνη του αστικού κράτους, η εναλλακτική του οποίου μας έμαθαν πως είναι το απόλυτο χάος και ο αφανισμός, αυτού που εντέχνως συγκαλύπτει όλες τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του υπό την απειλή ενός φανταστικού «διχασμού».


Αν λοιπόν νιώθετε ότι σας πνίγει το δίκιο, αν εξοργίζεστε με τις καταφανείς αντιφάσεις της αστικής δικαιοσύνης, αν πονάτε και μόνο που σκέφτεστε πώς είναι να ζει καποιος 67 μέρες χωρίς φαγητό και να εξοντώνεται για τις ιδέες του παρόλο που δεν έβλαψε κανέναν, το προεδρικό gaslighting ελπίζει να σας κατευνάσει: δεν υπάρχει αδικία. Δεν είναι αυτό που νομίζετε. Είναι όλα στο μυαλό σας.
~οι δύο Σουλτάνες αδμίνες

Νεοφιλελεύθερος φεμινισμός σημαίνει οτι μπορείς να τα καταφέρεις σε ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα αν κοιτάς τη δουλειά σου

«Μπορείς κι εσύ να τα καταφέρεις σε ένα ανδροκρατούμενο τομέα αν κοιτάς τη δουλίτσα σου και τους βαθμουλάκους σου και την προσωπική σου ανέλιξη αποκομμένη από το κοινωνικό συνολο» ειναι το μήνυμα του άρθρου που συνοψίζει ΑΨΟΓΑ τον νεοφιλελεύθερο φεμινισμό.

Νεοφιλελεύθερος φεμινισμός σημαίνει ακριβώς να μπορούν και οι γυναίκες να κάνουν καριέρα ενώ άνθρωποι πεινάν, υποφέρουν, και τρώνε ξύλο από τους μπάτσους επειδή αγωνίζονται για ολες και όλους μας -ανάμεσα στα οποία και για τη γυναίκα αυτή που δείχνει να χέστηκε για καθε μορφής αγώνα όπως οι φεμινιστική πορεία που κατεστάλη την Παρασκευή από τους μπάτσους, λες και δεν την αφορούν οι βιασμοί.

Νεοφιλελεύθερος φεμινισμός σημαίνει «ίσα δικαιώματα» στη γυναίκα να γίνει μια μικροαστή νοικοκυραία που την ενδιαφέρει μόνο η πάρτη της και έχει καταπιει αμάσητο το παραμύθι της αριστείας λες και το να πάρεις σε όλα 10άρια έχει οποιαδήποτε αξία ή χρησιμότητα πέρα από τα στενά όρια του καριερισμού που δεν εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο αλλά απλά ένα πόλεμο βιογραφικών και έναν ακαδημαικό ανταγωνισμό.

Νεοφιλελεύθερος φεμινισμός σημαίνει ακριβώς να σου λένει «να και οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν όταν είναι απολιτικ και δεν απειλούν το σύστημα». Στην πραγματικότητα το σύστημα θα τις επιβραβεύσει ακριβώς γι αυτό.

Τώρα θα πουν κάποιοι ότι ζηλεύω επειδή εγώ ήμουν μια απλυτη που δεν κατάφερε να προκόψει στο πανεπιστήμιο αλλά στην πραγματικότητα απλα θυμώνω με τον εαυτό μου που στο πανεπιστήμιο ήμουν κι εγώ ένα απολιτικ βούρλο με άριστα και υποτροφίες που θα μπορούσε να είχε κάνει τέτοιες θλιβερές δηλώσεις. 

Γιατί έχουμε τέτοια εμμονή με τα reviews και τις κριτικές

Η εμμονή της κουλτούρας μας με τις κριτικές, τα reviews και τις βαθμολογήσεις προιόντων και υπηρεσιών πηγάζει από το γεγονός ότι η μόνη ισχύς που μας αναγνωρίζει ο καπιταλισμός ειναι αυτή του καταναλωτή και όχι του εργαζόμενου. Εξοργιζόμαστε με μια παραγγελία που πήγε λάθος, μια παράδοση που άργησε, ένα ελαττωματικό προιόν συχνά περισσότερο από ό,τι με το πολιτικό μας σύστημα γιατί έχουμε μάθει ότι δικαιούμαστε πράγματα μόνο όταν τα πληρώνουμε και επειδή αυτή είναι η λιγοστή εξουσιά που μας επιτρέπει ο καπιταλισμός: αυτή του πελάτη. Και την εξασκούμε όσο πάει σε μια απελπισμένη προσπάθεια ψευδαίσθησης ελέγχου πάνω στις ζωές μας.

Έχω την εντύπωση ότι αυτό δεν αφήνει έξω ούτε το αντι-καπιταλιστικό υποκειμενο. Βιαζόμαστε να μπουκοτάρουμε μαγαζιά και εταιρίες με το που πάρει δημοσιότητα μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τους -μια παραβίαση των εργατικών δικαιωματων, μια ρατσιστική συμπεριφορά υπαλλήλου, μια μισογυνική διαφήμιση. Σπεύδουμε να δυσφημίσουμε εκείνη ή την άλλη αλυσίδια σουπερ μάρκετ ξεχνώντας όλες τις προηγούμενες που μπουκοτάρουμε γιατί τότε θα έρθουμε αντιμέτωπες με το γεγονός ότι δεν υπάρχει ηθική κατανάλωση στον καπιταλισμό και ότι αν όλες οι εταιρίες επιδείξουν την ίδια σκατένια συμπεριφορά, τότε τι επιλογή μας μένει πέρα από το να ρίξουμε τον ίδιο τον καπιταλισμό? Καλύτερα να τον βαθμολογήσουμε με 1 αστεράκι.

Πώς οι incels μοιάζουν με τον πρωτόγονο άνθρωπο

Οι άμοιροι οι incels έχοντας σαν μόνο οδηγό την πατριαρχική ιδεολογία που έχουν ενστερνιστεί, μένουν χωρίς κανένα απολύτως εργαλείο να ερμηνεύσουν τον κόσμο γύρω τους. Είναι κάπως σαν τον πρωτόγονο άνθρωπο που αναρωτιέται γιατί δεν έρχεται η βροχή αφότου έκανε όλα τα ενδεδειγμένα τελετουργικά από το μάγο της φυλής (πιθανότατα κάποιον PUA της κακιάς ώρας). Με τη διαφορά ότι οι γυναίκες δεν είναι φυσικά φαινόμενα αλλά ζωντανοί άνθρωποι με δική τους βούληση.

Μεγαλώνοντας με την πατριαρχική υπόσχεση ότι οι γυναίκες θα παρακαλούν γονυπετείς για σχέση μαζί τους ενώ αυτοί θα θέλουν μόνο σεξ, αδυνατούν να καταλάβουν γιατί η δική τους θέληση για σχέση δεν εκπληρώνεται αυτόματα. Καποιος ξέχασε να τους πει (όχι οι φεμινίστριες βέβαια που το επαναλαμβάνουν συνεχώς) πως ο λόγος που οι γυναίκες ήθελαν διακαώς σχέσηη ήταν η αδυναμία τους να επιβιώσουν εντός της συγκεκριμένςη μορφής της πατριαρχίας με οποιδήποτε άλλο τρόπο.

Η ματαίωση που βιώνουν μετατρέπεται σε σε απελπισία, η απελπισία σε θυμό. Θυμό απέναντι στις σκύλες που έχουν δικές τους επιθυμίες και προτιμήσεις, που είναι ανεξάρτητα αυτόνομα άτομα που μπορούν να αξιολογούν καταστάσεις και αυτούς τους ίδιους. Θυμός που θα έπρεπε να στρέφεται ενάντια στα τεράστια πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που προκαλεί το κράτος και ο καπιταλισμός, εκείνοι όμως προτιμούν να τον αναλώνουν σε όσες δεν αποδέχονται το δικό τους μικροαστικό όνειρο που επιτάσσει η ιδεολογία της οικογένειας να «χτίσουν κάτι όμορφο». Δηλαδή μη φανταστείτε κανέναν καλύτερο κόσμο, να εκεί, μια σχεσούλα ισα ίσα να έχουν κάποια να τους ακούει, να τους φορντίζει, να τους καθησυχάζει, να τους επιβεβαιώνει, να τους ικανοποιεί σεξουαλικά. Τι έχουν οι ίδιοι να προσφέρουν? Το ότι δεν είναι βιαστές και «σεξομανείς» -τόσο χαμηλά είναι ο πατριαρχικός πήχης για τους άντρες.

Το είδος αυτής της «εξομολόγησης» το βλέπουμε ξανά και ξανά και το κίνημα των incels παραμένει σε άνοδο. Η οργή τους συσσωρεύεται και γίνεται επικίνδυνη -συχνά δολοφονική. Πίσω από σχεδόν κάθε γυναικοκτονία κρύβεται η αδυναμία ενός άντρα να αποδεχτεί ότι μια γυναίκα ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ (πια).

Η Μουτίδου απαντά στην Λατινοπούλου στην ίδια σεξιστική, πατριαρχική γλώσσα

Yπάρχουν γυναίκες που τρώνε καθημερινά τα σκατά της πατριαρχίας και της συνεχούς ανάκρισης τους σώματος τους από τα πρότυπα ομορφιάς και αντί να πολεμήσουν την πατριαρχια και τα πρότυπα αυτά επιλέγουν να επιτεθούν σε άλλες γυναίκες.

Αυτό ακριβώς κάνει η Μουτίδου σε ένα από τα τελευταία βίντεό της όπου απαντά στο χοντροφοβικό βίντεο της Λατινοπούλου. Αντί να υπερασπιστεί τα χοντρά σώματα γίνεται αμυντική (ούτε εμείς θέλουμε να είμαστε έτσι αλλά είμαστε άρρωστα) και επιλέγει να επιτεθεί στις γυναίκες που αντιθέτως πληρούν τα πρότυπα ομορφιάς με άκρως υποτιμητικούς όρους («πλαστικοποιημένες») κατασκευάζοντας μια εντελώς αξιοθρήνητη εικόνα για αυτές ως θλιβερές, δυσκοίλιες, με ψεύτικες ζωές και εν τέλει αγάμητες γιατί ποιος τις γαμάει αυτές με τέτοια ζωή που έχουν. Το σεξ και η αντρική αποδοχή δηλαδή ως μέσο επιβεβαίωσης της γυναικείας υποκειμενικότητας για άλλη μια φορά σε μια ανασκευή του κλασικού πατριαρχικού διπόλου cool girl με κιλά που όμως οι άντρες το γουστάρον για την προσωπικότητά της vs ξινισμένη χαζογκόμενα που οι άντρες θέλουν μόνο να την πηδήξουν ή ίσως ούτε καν αυτό.

Η Μουτίδου μπορεί όντως να βρίσκεται σε θέση άμυνας από τις συνεχείς πατριαρχικές αιχμές, αντί όμως να κάτσει να αποδομήσσει αυτό ακριβώς το σύστημα χρησιμοποιεί την ίδια την γλώσσα του για να υπερασπιστεί τον εαυτό της και τις γυναίκες σαν αυτή. Ως η αστή που είναι μάλιστα η εντελώς προς τη λάθος κατεύθυνση επιχειρηματολογία της βάλλει και τους ανώνυμους, άσημους λογαριασμούς στο twitter καθώς προφανώς μόνο όποια έχει γίνει πλούσια και δίασημη μέσα από τα συστημικά ΜΜΕ έχει δικαίωμα να έχει άποψη. Η διάγνωση της μάλιστα ότι πηγή είναι η αγαμία ή, ακόμα χειρότερα όπως λεεί, οι κακογαμημένες, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι όχι μόνο δεν ξεφεύγει από την πατριαρχία αλλά πέφτει όλο και πιο βαθιά μέσα της.

Αυτό δυστυχώς συμβαίνει όταν πολλές γυναίκες εξαντλημένες από την συνεχή υποτίμηση του σώματος και ολοκληρης της ύπαρξή τους προσπαθούν να πάρουν μια ανάσα αυτοεκτίμησης καθοδηγούμενες από την ανταγωνιστικότητα προς άλλες γυναίκες σε έναν φαύλο κύκλο όπου οι μεν επιτίθενται στις δε ως το σωστό πρότυπο θηλυκότητας. Η παγίδα βρίσκεται ακριβώς ότι στην πατριαρχία καμία γυναίκα δεν νικάει επειδή είναι πανεύκολο από «cool girl» να γίνεις αγάμητο μπάζο και από γκομενάρα να μετατραπείς σε χαζογκόμενα με τρόπο που όλες τελικά οι γυναίκες μπορούν να κλέψουν στιγμιαία μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας απέναντι στις άλλες χάνοντας την ευρύτερη εικόνα: ότι όλες τελικά κρινόμαστε με βάση την εμφάνισή μας και με κριτήριο την αντρική αποδοχή.

Μάχη σώμα με σώμα

Mατατζής ουρλιάζει προς αντεξουσιαστές «ελάτε αν είστε άντρες εδώ κοντα, σώμα με σώμα ρε π@@τ@νες, μην κρύβεστε».

Αν αγνοήσουμε την τεράστια ειρωνεία, δλδ ότι ένας πάνοπλος άντρας με όλο τον εξοπλισμό και την ασυλία που του δίνει το Κράτος να ασκεί βία ατιμώρητος μιλάει για μάχη «σώμα με σώμα» λες και θα ήταν ισότιμη, αυτό που ουσιαστικά βλέπουμε είναι η απέκδυση των συγκρούσεων από κάθε πολιτική ιδεολογία και η προσπάθεια αντικατάστασης της από την πατριαρχική ιδεολογία: τις αξίες τις αρρενωπότητας, της σωματικής δύναμης, της «ανδρείας».

Η απο-πολιτικοποιηση των συγκρούσεων με τις δυναμεις καταστολής είναι ακριβώς αυτό που επιθυμεί και το ίδιο το Κράτος έτσι ώστε να τις πλασάρει στους νοικοκυραίους ως απλά «μπάχαλα» κάποιων θρασύδειλών περιθωριακών που θέλουν να εκτονώσουν την ματσίλα τους. Δεν ξέρω αν ο συγκεκριμένος ματατζής φαντασιωνόταν τον Έκτορα να βγει από τις πύλες της Τροίας και να του προτείνει να λύσουν με μια μονομαχία απαξ και δια παντός τον πόλεμο του κόσμου του αγώνα με το Κράτος, οι πατριαρχικές αριστοκρατικές ονειρώξεις που μας δίδαξαν στο σχολείο με την Ιλιάδα ανήκουν ευτυχώς σε άλλες εποχές

Στις πατριαρχικές αξίες της μάχης σωμα με σώμα ο κόσμος του αγώνα προτάσσει τη συλλογική δύναμη που βρίσκεται στους αριθμούς των καταπιεσμένων, στην οργανωμένη δύναμη του Κράτους και του Κεφαλαίου προτάσσει τον ανταρτοπόλεμο.

Και επειδη το θέμα έχει κουκουλωθεί (pun intended) επιμελώς απο τα ΜΜΕ, οι συγκρούσεις έγιναν συγκεκριμένα για τον απεργο πείνας Γ. Μιχαηλίδη που διεκδικεί την αποφυλακισή του έχοντας συμπληρώσει όλες τις τυπικές προυποθέσεις γι αυτήν.