Πώς το κατασκευασμένο πρόβλημα της υπογεννητικότητας γεννά εθνικστικές και σεξιστικές εξάρσεις

Ποτέ δεν κατάλαβα την ρομαντικοποίηση των «δυσκολων» εποχών που οι άνθρωποι έκαναν παιδιά παρόλο που ζορίζονταν και τη κατηγορια πως οι νέες γενιές δεν κάναν πια παιδιά γιατί κοιτάνε την «καλοπέραση». Βασικά δεν κατάλαβα καν γιατί ειναι κατηγορία. Γράφει κάπου πως ήρθαμε στον κόσμο για να υποφέρουμε? Ότι γεννηθήκαμε απλά και μόνο για να αντικαταστήσουμε τη ζωή μας με μία άλλη και να διαιωνίσουμε το είδος? Και μάλιστα οτι θα διαιωνίσουμε μαζί και τις δυσκολίες εφόσαν όλοι όσοι τα λένε αυτά δεν φαίνεται να πιστεύουν οτι οι δυσκολίες αυτές θα πρέπει να αρθούν ως προυπόθεση για να έρθει στον κόσμο ένα παιδί.

Και δεν καταλαβαίνω, αν τα παιδιά δεν συμβάλλουν στο να περνάς καλά γιατί ακριβώς να τα κάνεις? Παραδέχονται όλοι αυτοί πως αυτά δεν φέρνουν αυτόματα χαρά και ευτυχία? Γιατί αν έφερναν τότε, για εγωιστικά κίνητρα και μόνο, δε θα έκαναν όλοι? Τελικά η ζωή μας είναι ολοκληρωμένη και πλήρης μόνο μέσω ενός παιδιού ή αυτά τα κάνουμε ανιδιοτελώς, απλα για να επληρώσουμε κάποιο καθήκον προς το έθνος?

Φυσικά κάθε συζήτηση για το κατασκευασμένο πρόβλημα της υπογεννητικότητας δεν αρκεί να φέρει στην κουβέντα και την ηθική κατρακύλα των γυναικών. Παρόλο που οι γυναίκες αποτελούν το 50% των γονιών, είναι ΑΥΤΕΣ που χρεώνονται με το πρόβλημα γιατί η μητρότητα ειναι δίκο τους καθήκον, ενώ για τους άντρες είναι χόμπι. Οι γυναίκες, σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, έμαθαν στις π@@τσες τις πολλές αντί να τις χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο για τεκνοποίηση ώστε να μπορεί να μας λέει η πατριαρχία μετά οτι οι γυναίκες δεν απολαμβάνουν το σεξ αλλά γι αυτές είναι απλά ένα μέσο προς την πολυπόθητη μητρότητα, όπως μας υπαγορευει το λεγόμενο «μητρικό ένστικτο».

Γελάω πάντως που σε όλα τα υπόλοιπα σχόλια κλαίγονται για τους «λάθρο» που αντικαθιστούν το ένδοξο έθνος μας και ο άλλος λέει βρήκα γυναίκα από το Βιετνάμ. Φαντάζεστε να έσκαγε μια γυναικα να κατηγορήσει τους άντρες που δεν κάνουν παιδιά και να περηφανευόταν ότι αυτή έχει κάνει 4 μέ έναν Σύριο και είναι κομπλέ πώς θα πέφτανε να την φάνε; Αυτό βέβαια δεν φανερώνει τίποτα άλλο από το γεγονός πως το πρόβλημα τις υπογεννητικότητας και της συρρίκνωσης της Ελλάδας είναι απλά ένα φανταστικο πρόβλημα με ιδεολογικές λύσεις: Το ποιος θεωρείται αποδεκτό να αντικαταστήσει αυτούς τους 6 Έλληνες που χάνονται ανά ώρα διευθετείται αποκλειστικά ρατσιστικά και σεξιστικά κριτήρια.

Όσο τα ζευγάρια που όντως θέλουν να αποκτήσουν παιδιά δεν βοηθούνται από το κράτος και ζουν σε συνθήκες φτωχοποίησης, το ζήτημα της υπογεννητικότητας δεν θα είναι παρά μια αφορμή για εθνικιστικές και σμισογυνικές κορώνες, με σκοπό να παρουσιάζεται ως μια αόρατη απειλή για το έθνος που θα καλείται να λυθεί με περισσότερη ασυνόμευση των σωμάτων των γυναικών και περισσότερο εχθρικές πολιτικές προς τους μετανάστες. Η υπογεννητικότητα όμως είναι πρόβλημα μόνο αν πιστεύεις ότι η διαιώνιση μιας κατασκευασμένης ομάδας που αυθαίρετα της δόθηκε ένα όνομα σε συγκεκριμένες κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες είναι αυτοσκοπός.

To πρόβλημα δεν είναι οι γυναικες που δε σέβοται το φύλο τους

Kάθε τοποθέτηση που συνδέει τον σεξισμό με την υποτιθέμενη ηθική κατρακύλα των γυνακών δεν είναι παρά μια κουτοπόνηρη προσπάθεια όχι μονο να δικαιολογήσει την κουλτούρα του βιασμού αλλά και να στρέψει τις γυναίκες τη μία ενάντια στην άλλη έτσι ώστε να αλληλοκατηγορούνται που οι άντρες δεν τις σέβονται ως ΄συνολο.

Η σεξουαλική παρενόχληση και οι βιασμοί δεν έχουν ουδεμία σχέση με την συμπεριφορά των γυναικών, απορρέουν από την κατώτερη και καταπιεσμένη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Δεν υπήρξε κάποια χρυσή εποχή που οι γυναίκες ήξεραν να φέρονται και οι άντρες τις σέβονταν περισσότερο και ούτε οι γυναίκες οφείλουν να συμπεριφέρονται σεμνά ώστε να χαίρουν τον σεβασμό των αντρών για τον πολύ απλό λόγο ότι το αντρικό φύλο έχαιρέ ανέκαθεν σεβασμού ΟΠΩΣ και να συμπεριφέρονται οι άντρες.

Κανείς δεν είπε ποτέ σε κανέναν άντρα πως ξεφτιλίζει το φύλο του ούτε επειδή γυρνάει τσόντες, ούτε επειδή ψάχνει την παρέα εύπορων γυναικών, ούτε επειδή ανεβάζει το κώλο του και τους κοιλιακούς του στο ινσταγκραμ. Και σίγουρα ΚΑΝΕΝΑΣ δε λέει στους άντρες πως ξεφτιλίζουν το φύλο τους επειδή δινουν tip στο onlyfans για να ικανοποιήσουν τις ποδολαγνικές τους ορέξεις ή επειδή κερνάνε μπουκάλια στα μαγαζιά για να προσελκύσουν γκόμενες κ.ο.κ. Η μόνη περίπτωση που οι άντρες κατηγορουνται ότι δε σέβονται το φύλο τους (‘δε σέβονται τα παντελόνια που φοράνε’) είναι όταν δεν επιτελούν σωστά την ετεροφυλόφιλη αρρενωπότητα, κι αυτό δεν είναι σεξισμός προς τους άντρες αλλά αγνή ομοφοβία και τοξική αρρενωπότητα.

Οι γυναίκες που δεν πληρούν τα πατριαρχικά κριτήρια σεμνότητας δεν ξεφτιλίζουν το φύλο τους, αυτό δεν είναι παρά ένα φτηνό κόλπο ώστε όσες θεωρούν οτι τα πληρούν να κατηγορούν τις άλλες, τις κακές, για το γεγονός πως ούτε αυτές τις σέβονται οι άντρες. Καμία γυναίκα δεν ειναι υπέυθυνη για την παραβίαση του σώματός σου από έναν άντρα ούτε για την έλλειψη σεβασμού που θα σου δείξει. Yπεύθυνος ειναι ο ίδιος ο άντρας.

Όταν οι γυναίκες πέφτουν στην παγίδα να κατηγορούν τι άλλες για τη θέση τους στην κοινωνία θα είναι καταδικασμένες να μην την βελτιώσουν ποτέ. Θα αναλώνονται για πάντα στο να αστυνομεύουν η μία την άλλη περιμένοντας τελικά να συμμορφωθεί μέχρι και η τελευταία με τις πατριαρχικές προσταγές νομίζοντας οτι αυτό ειναι που θα επιφέρει την πολυπόθητη ισότητα και μια κοινωνία που δε θα νιώθουν ότι απειλούνται και υποτιμούνται σε κάθε τους βήμα.

Οι γυναίκες δεν παλεύουν κάθε μέρα με τον μισογυνισμό ούτε επειδή δεν ζουν μια σεμνή, πνευματική ζωή ούτε επειδή κάποιες άλλες μας βγάζουν το κακό όνομα. Οι γυναικες παλεύουν σε κάθε τους βήμα με τον μισογυνισμό επειδή το κοινωνικό τους στάτους ήταν και παραμένει υποδεέστερο και επειδή η συστημική εξουσία βρισκεται ακόμα στα χέρια των ανδρών.

H Keira Knightley και η Αντρική Ματιά

Στη φεμινιστική θεωρία η αντρική ματιά (male gaze) είναι η απεικόνιση των γυναικών στον κινηματογράφο (και όχι μονο) μέσα από την αντρική οπτική σε τρία επίπεδα: του σκηνοθέτη, των αντρικών χαρακτήρων και των αντρών θεατών. Οι γυναίκες δηλαδή αναπαρίστανται σαν αντικείμενα προς τέρψη του ετεροφυλόφιλου άντρα θεατή αντί να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια.

Οι ερωτικές σκηνές δεν είναι παρά το πιο τρανταχτό παράδειγμα καθώς ολόκληρο το σεξ στην πατριαρχία είναι σχεδόν πάντα ιδωμένο από την αντρική οπτική με αποτέλεσμα η γυναικεία σεξουαλικότητα είτε να διαστρεβλώνεται είτε να παραμένει ένα σκοτεινό μυστήριο. Η Κίρα Νάιτλι λοιπόν μπουχτισμένη από αυτό το φαινόμενο αποφάσισε ότι θα σταματήσει να παίζει σε ερωτικές σκηνές σκηνοθετημένες από άντρες κάνοντας τη δική της, μικρή, συνεισφορά στο κύμα αντίστασης ενάντια στον σεξισμό της βιομηχανίας του θεάματος.

Οι αρνητικές αντιδράσεις στην ανακοίνωση αυτή χωρίζονται χονδρικά σε δύο κατηγορίες: σε αυτές που δε βλέπουν (ή προσποιούνται ότι δεν βλέπουν) την συστημική καταπίεση που προυπάρχει στην αντρική ματιά και άρα θεωρούν την προσπάθεια ανατροπής της κάποιου είδος «αντίστροφο σεξισμό». Και σε αυτές που την κατηγορούν εμμέσως πως η αντίδρασή της, ενώ σωστή, ήρθε πολύ αργά και αφού πρώτα έκανε καριέρα και άρα είναι υποκριτική.

Για μια ακόμη φορά δηλαδή οι γυναικες κατηγορούνται για συμμετοχή στην ίδια τους την καταπίεση επειδή απλά προσπάθησαν και κατάφεραν να επιβιώσουν σε έναν σκληρό πατριαρχικό κόσμο. Μα αν η Κίρα Νάιτλυ δεν είχε δεχτεί στην αρχή της καριέρας της να κάνει αυτό που της λέει ο σκηνοθέτης πιθανότατα δε θα ξέραμε το όνομά της σήμερα, γιατί ΟΛΕΣ οι διάσημες γυναικες ηθοποιοί που γνωρίζουμε ονομαστικά κάποια στιγμή αναγκάστηκαν να απεικονίσουν την αντρική ματιά εφόσον αυτή είναι κάτι που ξεπερνά τις ίδιες. Αρα εξ ορισμού σχεδον οι γυναίκες μπορούν είτε να αντιδράσουν αργά, αφού έχουν γίνει διάσημες, ή να αντιδράσουν νωρίς και να φύγουν από το παιχνίδι αποτυγχάνοντας να επιβιώσουν στον χώρο.

Για άλλη μια φορά οι γυναίκες έπρεπε να έχουν επιλέξει ανάμεσα στο να κάνουν καριέρα ή να μείνουν στην αφάνεια γιατί πολύ απλά αυτές είναι οι μόνες επιλογές που τους έδωσε η πατριαρχία. Και αν επιλέξουν το πρώτο θα είναι απόδειξη ότι οι γυναίκες εκούσια συμμετέχουν στην σεξιστική κουλτούρα ενώ αν επιλέξουν το δεύτερο θα είναι η απόδειξη ότι οι γυναικες δεν μπορούν να τα καταφέρουν στον κόσμο των ανδρών και θα πρέπει να κάτσουν στην κουζίνα τους αντί να μεγαλοπιάνονται.

Η Κίρα Νάιτλι μπορεί πλέον να νιώθει περισσότερο ενδυναμωμένη και ισχυρή ώστε να αντισταθεί στα καπρίτσια του κάθε σκηνοθέτη. Ή θα μπορούσε απλά να βίωσε κάποια φεμινιστική αφύπνηση όπως κάναμε όλες μας καταλαβαίνοντας πως κάποια πράγματα που θεωρούσαμε αθώα είναι προβληματικά. Να μην είχε συνειδητοποιήσει δηλαδή τότε οτι οι ερωτικές σκηνές αποτύπωναν την αντρική οπτική ή απλά να μην είχε τη γλώσσα να το περιγράψει.

Σε κάθε περίπτωση η εχθρότητα που εκφράζουν κάποιες γυναίκες στο γεγονός ότι κάποια, έστω και αργά, «σήκωσε κεφάλι», βγάζει από τη μία μια πικρία που αυτή πέτυχε παίζοντας με τους κανόνες των αντρών και από την άλλη ένα φθόνο που αυτές επιτέλους έχουν τα μέσα να αντισταθούν και να πατήσου πόδι ενώ εμείς, οι απλές θνητές, θα πρέπει να συνεχίσουμε να δεχόμαστε αυτούς τους κανόνες για την επιβίωσή μας.

Και υπάρχει φυσικα πάντα στο βάθος και ο φόβος πως κάθε αντίσταση στον σεξισμό θα μας μετατρέψει σε «Αμαζόνες», δηλαδή σε γυναίκες μαχητικές, καταδικασμένες όμως να ζουν χωριστά από τους άντρες γιατί στο μυαλό τους αυτό μπορεί να είναι το μόνο αποτέλεσμα της διεκδίκησης ισότητας: γυναίκες δυνατές αλλά μόνες τους.

Η διαφορά μεταξύ Ελλήνων και Μεταναστών Βιαστών

Εγώ έχω μια απορία… για τους βιασμούς που γίνονται από μετανάστες αρκεί ο λόγος των «κοριτσιών» ή ψάχνουν κι εκεί τα ρατσιστικά σκουπίδια για αποδείξεις; Αμφισβητούν κι εκεί τα θύματα,τα ειρωνεύονται, υπονοούν ότι έκαναν σεξ με τη θέλησή τους και μετά άλλαξαν γνώμη ή οτι τους άξιζε γιατι δεν ήταν ντυμένα αρκετά σεμνά? Γιατί υπάρχει μια αντίφαση εδώ όταν βλέπουν με δυσπιστία τις καταγγελίες εναντίον Ελλήνων αλλά αυτές εναντίον μεταναστών τις θεωρούν ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Εμείς πάλι, ως φεμινίστριες, πιστεύουμε τις γυναίκες και καταλαβαίνουε πως αν τα θύματα αργούν να μιλήσουν αυτό ειναι επειδή οι θύτες είναι άντρες ισχυροί, άντρες με διασυνδέσεις, με χρήματα, με γνωριμίες που θα μπορούν να κουκουλώσουν τις καταγγελίες, με πρόσβαση σε καλούς δικηγόρους, άντρες που έχουν επιρροή στην καριέρα μας, τις ζωές μας, που έχουν έρεισμα στις κοινότητές μας, έχουν την υποστήριξη φίλων, έχουν φωνή στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα έντυπα, είναι παράγοντες στον αθλητισμό ή αξιοσέβαστα celebrities με θαυμαστές. Και οι ισχυροί αυτοί άντρες, εκ των πραγμάτων, δεν είναι οι μετανάστες. Οι μετανάστες μπορει να είναι σεξιστές και μισογύνηδες όπως και οι Έλληνες και να εξασκούν το αντρικό του προνόμιο, ως προς την εθνικότητά τους όμως δε βρίσκονται εξίσου συχνά σε θέση εξουσίας ως προς τα θύματα.

Και καλό ειναι να θυμόμαστε πάντα πως ο βιασμός είναι ένα έγκλημα που έχει να κάνει με την εξουσία και την δυναμική της μεταξύ θύτης και θύματος, δυναμική που καθορίζεται από το φύλο αλλά και πολλούς ακόμα παράγοντες προνομίων και καταπιέσεων. Ας σταματήσουμε λοιπόν να ζούμε σε έναν φανταστικό κόσμο όπου οι μετανάστες εγκληματίες αντιμετωπίζονται με το γάντι ενώ οι Έλληνες με αδικαιολόγητη σκληρότητα, γιατί αυτός απλά δεν είναι ο τρόπος που λειτουργεί ούτε η κοινωνία ούτε καν η δικαιοσύνη.

Όπως το πάτε θα φοβόμαστε να πούμε σε μία γυναικα να πάμε για ποτο

Γυναίκες: Θα θέλαμε να μη μας βρίζετε, να μη μας κλωτσάτε, να μη μας κακοποιείτε και να μη μας βιάζετε
Σεξιστές: ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΟΛΑ ΘΑ ΤΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ!!!!!1111


Άλλη μια φορά που τα μισογυνικα σκουπίδια προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο μόνος τρόπος να αλληλεπιδρούν οι άντρες με τις γυναίκες είναι με τρόπους βίαιους, επιθετικούς, παραβιαστικούς. Και οτι είναι ή αυτό ή ΤΙΠΟΤΑ. Οι γυναίκες θα πρέπει να ανεχτούν την παρενόχληση και την κακοποίηση αλλιώς οι άντρες θα κόψουν κάθε επικοινωνία μαζί μας. Και γι αυτό υπάρχουν κι αυτές που θα σπεύσουν να δικαιολογήσουν τέτοιες συμπεριφορές από φόβο, ανάμεσα στα άλλα, ότι διαφορετικά θα χαθούν οι άντρες από τις ζωές μας, θα εκλείψει το φλερτ και στο τέλος θα αφανιστεί το ανθρώπινο είδος.

Το δίλημμα είναι πλαστό. Μπορούμε να συνεχίσουμε να βγαίνουμε για ποτό χωρίς να μας παρενοχλούν, να μας πιέζουν και να μας αντικειμενοποιούν οι άντρες. Και χωρις να μας πατρονάρουν και να προσποιούνται οτι αυτοί ξέρουν καλύτερα τι μας αρέσει και τι μας κολακεύει από εμάς τις ίδιες. Μεταξύ μας κιολας, αυτός είναι και ένα πολύ καλό σημάδι ότι δεν πρέπει να βγεις με έναν τέτοιο άντρα αλλά αυτός θα συνεχίσει να κατηγορεί τον φεμινισμό.

Τέτοιες γυναίκες θέλουν οι Ματσοσιαλιστές

Ο Ματσοσιαλιστής είναι περισσότερο μάτσο παρά σοσιαλιστής και γι αυτή η θέση που ονειρεύεται στον αντισεξιστικό αγώνα είναι να ρίχνει ξύλο σε κακοποιητικούς άντρες-εκτός βέβαια αν είναι κι αυτό σύντροφοι του.

Δεν του αρέσουν οι κλαψιάρες, θέλει τις Δυναμικές γυναίκες, ξέρετε σαν αυτές που μας πλασάρουν στις ταινίες δράσης. Η αδυναμία θα πρέπει να τιμωρειται. Ο ματσοσιαλιστής πιστεύει οτι στο φινάλε ο φεμινισμός αφορά το τι γυναίκες θέλει ΑΥΤΟΣ, με ποιες καβλώνει ρε παιδί μου! Και δεν καβλώνει με αυτές που ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ να είναι θύματα. Ο φεμινισμός οφείλει να μας κάνει ελκυστικες και αρεστές στους άντρες αλλιώς δεν έχει και πολύ νόημα.

Αλήθεια, στην ταξική του ανάλυση άραγε ο «σύντροφος» πιστεύει ότι οι προλετάριοι, οι φτωχοί, αυτού που δουλεύουν για ψίχουλα και αναγκάζονται να υποστούν τις παραξενιές, τις απλήρωτες υπερωρίες και την κακοποιητική συμπεριφορά των αφεντικών γουστάρουν να είναι θύματα, ή εκει σκαμπάζει από συστημική ανάλυση και καταλαβαίνει από δυναμικές εξουσίας; Γιατί έτσι σύντροφοι, με victim blaming και τη νεοφιλελέ λογική της δυναμικότητας και της αυτοπεποιθησης, δε θα κάνουμε Επανάσταση.

Ο ματσοσιαλιστής, και κάθε άντρας που έχει αγανακτήσει με τις ‘κλαψομούνες’ έχει μια φίλη που κάποτε έχωσε σφαλιάρα, κλώτσησε στα @ρχίδια, έκανε ρεζίλι έναν άντρα που την παρενόχλησε, μα γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κι εμείς σαν αυτή τη φίλη τους? Αυτό που δεν συνειδητοποιούν, και δε θέλουν κιόλας, είναι ότι κι εμείς έχουμε μια τέτοια ιστορία αλλά για κάθε ιστορία που παλέψαμε και αντισταθήκαμε, που βρίσαμε και σπρώξαμε και σηκωθήκαμε να φύγουμε, έχουμε άλλες πέντε όπου παγώσαμε, φοβηθήκαμε, μείναμε αμήχανες, διστάσαμε, πανικοβληθήκαμε. Και τις ιστορίες αυτές τις παίζουμε ξανά και ξανά στο κεφάλι μας ενώ ευχόμαστε να είχαμε αντιδράσει αλλιώς. ΑΥΤΕΣ τις ιστορίες όμως δεν τις λέμε ακριβώς γιατί άντρες σαν τον σύντροφο από δω θα μας κάνουν να ντραπούμε. Κι έτσι οι ιστορίες που ακούγονται συνήθως είναι αυτές που λέμε με περηφάνια.

Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες αυτές όπου οι γυναίκες αντιστάθηκαν, ούρλιαξαν, πάλεψαν αλλά δεν είναι πλέον εδώ για να τις διηγηθούν. Κι αυτό το ξέρουμε και μας βαραίνει κάθε φορά που υπολογίζουμε πώς θα διαχειριστούμε μια κατάσταση που μυρίζει κίνδυνο και απειλή.

Πώς η Πατριαχία προσπαθεί να παρουσιάσει τα θύματα ως συνένοχες

Τώρα που σκάνε μύτη ένα ένα τα θύματα της έμφυλης βίας, τα σεξιστικά σκουπίδια πανικόβλητα μαζί με τα τσιράκια τους προσπαθούν να μετατρέψουν τα θύματα σε συνένοχες.


Έκαναν τη δουλειά τους λέει και τώρα καταγγέλουν άρα δεν μπορεί να είναι αθώες. Μόνο που ξεχνανε ότι ένα θύμα εκβιασμού, ακόμα και αν υποκύψει στον εκβιασμό, παραμένει ΘΥΜΑ. Ένα θύμα εκβιασμού, ακόμα και αν δεν καταγγείλει τον εκβιαστή του, παραμένει ΘΥΜΑ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ολες αυτές δεν έκαναν καριέρα επειδή έκαναν κάποιες σεξουαλικές χάρες αλλά έκαναν καριέρα παρόλο που έπεσαν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, εκβιασμού, εκφοβισομού. Αλλά αυτή θα ήταν η λάθος συζήτηση να κάνουμε στο φως ολων αυτών των αποκαλύψεων. Το θέμα δεν είναι ποια έκανε καριέρα και ποια δεν έκανε, το θέμα δεν είναι πια ενέδωσε στον εκβιασμό και ποια όχι, το θέμα ειναι οτι οι γυναίκες, όλες συλλογικά, ζουν σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζουν συνέχεια τέτοιες καταστάσεις, όπου άνδρες με εξουσία, διασυνδέσεις, χρήματα που μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην καριέρα τους τις βιάζουν, τις παρενοχλούν, τις κακοποιούν, τις εκβιάζουν συστηματικά.


Οι απολογητές της πατριαρχιας θέλουν να στρέψουν την προσοχή στα θύματα και να τα βάλουν να σφαχτούν μεταξύ τους: να τις χωρίσουν σε αυτές που ενέδωσαν και σε αυτές που δεν ενέδωσαν, σε αυτές που πάλεψαν και σε αυτές που δεν πάλεψαν, σε αυτές που μίλησαν και σε αυτές που δεν μίλησαν, σε αυτές που μίλησαν εγκαίρως και σε αυτές που

«τώρα το θυμήθηκαν», σε αυτές που έκαναν καριέρα και σε αυτές που απλά παραιτήθηκαν ή απολύθηκαν κάτω από το βάρος της παρενόχλησης. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να μείνουμε προσηλωμέν@ στο αληθινό πρόβλημα: στο εργασιακό περιβάλλον που εκβιάζει συνεχώς τις γυναικες να επιλέξουν ανάμεσα στο σεξ και την αφάνεια, την σιωπή και την απόλυση.


Κάποιες γυναίκες είπαν όχι και πάλι βιάστηκαν και μετά παρέμειναν σιωπηλές και κατάφεραν να κάνουν καριέρα και αυτές τα μισογυνικά αποβράσματα τις παρουσιάζουν σαν συνένοχες στον ίδιο τους το βιασμό, απλά επειδη ο φόβος τις κράτησε σιωπηλές. Τι γίνεται όμως με όλες αυτές που πρόθυμα ή απρόθυμα ενέδωσαν στις εκβιαστικές προτάσεις ενός ανώτερου που ήξεαν ότι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην καριέρα τους, που ήξεραν πως αν του έλεγαν ξεκάθαρα όχι θα το έβρισκαν μπροστά τους, θα αναγκάζοταν να βρουν πόρτες κλειστές επειδή θα ειδοποιούσε άλλους ισχυρούς άντρες και έτσι δε θα κατάφερναν να κάνουν ποτέ τα όνειρά τους πραγματικότητα? Αυτές θα τις πούν, ακόμα και πολλές «φεμινίστριες», πουτ@νες και ξεπουλημένες γιατί το βάρος θα πέσει πάλι στις γυναικες που θα πρέπει ηρωικά να απαρνηθούν κάθε φιλοδοξία και σχέδιο για καριέρα επειδη κάποιο γλοιώδες σίχαμα βρέθηκε μπροστά της.

Πολλ@ θα πουν ότι η δεύτερη κατηγορία όφειλε να πει οχι γιατί έτσι δυσχεραίνει τη θέση όσων αρνήθηκαν και υπέστησαν τις συνέπειες. Οι ίδι@ θα πουν πως όσες είπαν όχι όφειλαν να μιλήσουν γιατί έτσι δυσχαραίνουν τη θέση όσων τόλμησαν και κατήγγειλαν και υπέστησαν τις συνέπειες. Το πρόβλημα όμως ΔΕΝ ξεκινάει απο τις γυναίκες, ξεκινάει από την πατριαρχία, από το γεγονός οτι η εξουσία βρίσκεται ως επί το πλείστον στα χέρια των αντρών, από τον καπιταλισμό που μόνο αξιοκρατικός δεν είναι και βάζει την εξουσία στα χέρια των λίγων αφεντικών και από ενα διάχυτο μισογυνισμό που υποβιβάζει τις γυναίκες σε αντικείμενα που άντρες ανταλλάζουν με ευκαιρίες και αποκτούν αδιαφορώντας για την συναίνεσή και την δική τους επιθυμία.
ΚΑΜΙΑ γυναίκα δε θα έπρεπε να καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην καριέρα και την συναίνεσή της, ανάμεσα στα όνειρά της και την σιωπή της. ΑΥΤΟ είναι το πρόβλημα, όχι το πώς οι γυναικες διαχειρίζονται τα διλήμματα που τους θέτουν συνέχεια οι ισχυροί άντρες, ούτε το πώς ανταπαντούν στη βία που δέχτηκαν. Οι άντρες σπάνια έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια διλήμματα σε κάθε βήμα της καριέρας τους, σε κάθε πιθανή θέση από γραμματέες μέχρι ηθοποιοί, και από υπάλληλοι μέχρι αθλήτριες.


Το να λές οτι οι γυναίκες αυτές έκαναν τη δουλειά τους με τη βοήθεια του βιαστή, του κακοποιήτή, του εκβιαστή ειναι σαν να λές οτι ο μαγαζάτορας έκανε τη δουλειά του με τη βοήθεια της μαφίας που του πουλάει προστασία. Μόνο που ξέρεις πολύ καλά ότι αν αρνηθείς τη μαφία θα σου διαλύσει το μαγαζί άρα το δίλημμα είναι πλαστό γιατι το θέτει η ίδια η μαφία εξαρχης.

Οι βιασμένες που αρνήθηκαν τις «ανήθικες προτάσεις» αλλά αυτό δεν σταμάτησε τον βιαστή, θα φέρουν το τραύμα της παραβίασης του σώματός τους. Είναι βιασμένες χωρίς τα εισαγωγικά που προσπαθεί να γλιστρήσει ύπουλα ο κάθε μισογύνης. Αλλά και όσες αναγκάστηκαν να πουν απρόθυμα το ναι για να μην βρουν τις πόρτες κλειστές παραμένουν θύματα της πατριαρχίας και ως φεμινίστριες στεκόμαστε στο πλευρό τους ακριβώς επειδη γνωρίζουμε πως στον καθόλου αγγελικά πλασμένο κόσμο μας δε θα έπρεπε εξαρχής να βρεθούμε στη θέση να διαλέξουμε ανάμεσα στο να κάνουμε τη δουλειά μας ή να γυρίσουμε στο σπιτι μας.


Γνωρίζουμε ότι στον πατριαρχικα πλασμένο κόσμο μας οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να πάρουν δύσκολες αποφάσεις για να επιβιώσουν παίζοντας με τους κανόνες που τους θέτουν οι άντρες. Και το πρόβλημα σε αυτό το παιχνίδια ΔΕΝ είναι οι γυναίκες.

Το «ψυχικό τράυμα της απόρριψης» και το αντρικό entitlement

Βασική αρχή του κινήματος των incels, δηλαδή αυτών που θεωρούν ότι στερούνται το σεξ επειδη οι γυναίκες αδίκως τους το αρνούνται, είναι πως αυτές δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να τους απορρίψουν και πως αυτό αποδίδει στις γυναίκες κάποιο είδος εξουσίας που είναι αντίστοιχο με αυτό που οι γυναικες καταγγέλουν ως πατριαρχία.

Με λίγα λόγια οι incels, και οποιοι μοιράζονται τις ιδέες τους που διεισδύουν σε κάθε χώρα μέσω των μισογυνικών σελίδων της λεγόμενης αντρόσφαιρας, θεωρούν οτι το δικαίωμα αυτόδιάθεσης του σώματος των γυναικών και η ελεύθερη επιλογή συντρόφου με όποια κριτήρια αυτές γουστάρουν, είναι κάποιου είδους καταπίεση για τους ίδιους ακριβώς γιατί η πατριαρχία τους δίδαξε ότι τα σεξ και τα σώματα των γυναικών είναι κάποιο θεμελιώδες δικαίωμά τους. Οι άντρες αυτοί βλέπουν τον βιασμό ως μια διορθωτική ενέργεια,, ώς μια πράξη που απλά αποκαθιστά της δικαιοσύνη και εξασφαλίζει στους άντρες την πραγμάτωση τους δικαιώματος αυτού στο σεξ και αδυνατούν να δουν με οποιαδήποτε ενσυναίσθηση τα θύματα του βιασμού και της σεξουαλικής βίας. Η μόνη οπτική που υιοθετούν είναι αυτή του άντρα που όχι απλά έχει βιώσει απόρριψη (γιατί όλ@ ξέρουμε΄οτι αυτή ειναι δυσάρεστη) αλλά αυτού που έχει βιώσει απόρριψη ΑΔΙΚΑ ενώ οι γυναίκες του ΟΦΕΙΛΑΝ σεξ και γι αυτό έχει μέσα του έναν άσβεστο και ασυγκράτητο θυμό θεωρώντας πως τους αξίζει η έμφυλη βία -είτε την ασκούν οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι με τους οποίους συμπάσχουν.

Αυτό που κάνει τόσους άντρες επικίνδυνους δεν είναι η σεξουαλικές τους επιθυμίες, είναι ακριβώς η αίσθηση του entitlement που τους κάνει να πιστεύουν οτι η απόρριψη είναι τόσο άδικη όσο κάποιος να παραβιάσει το σώμα σου. Όσο καλλιεργούνται αυτές οι προσδοκίες σε άντρες οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις δε θα σταματήσουν όσο κι αν μιλάμε γι αυτό, όσο αυστηρές τιμωρίες κι αν θεσπιστούν που στο κάτω κάτω δε θα μπορούν να ακουμπήσουν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους θύτες.

Γιατί οι Ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση των Προλετάριων γυναικών

Το ματσοσιαλιστικό πρόταγμα μοιάζει να λέει ότι είναι στο πλευρό των προλετάριων γυναικών που έπεσαν θύμα σεξουαλικής βίας αλλά στην πραγματικότητα ούτε αυτές στηρίζει. Στην πραγματικότητα οι ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση και την αξιοπιστία ΚΑΘΕ γυναίκας που τολμά να μιλήσει ενάντια στην έμφυλη βία, μιλώντας για πράδειγμα για «ετεροχρονισμένες» καταγγελίες. Αυτό που κάνει είναι να αναπαράγει σεξιστικό λόγο σαν τάχα να ισχύει μόνο για τις πλούσιες και ευκατάστατες αστές γυναίκες δυσκολεύοντας όμως έτσι τη θέση ΟΛΩΝ των γυναικών οι οποίες θα πρέπει να απολογούνται ύστερα που δεν βρήκαν τη δύναμη και την ενέργεια να καταγγείλουν τον βιασμό τους 20 χρόνια νωρίτερα. Ο συντάκτης της ανάρτησης δεν φαίνεται να δείχνει την παραμικρή ενσυναίσθηση για κανένα θύμα, οποιασδήποτε τάξης, ώστε να καταλάβει γιατί οι καταγγελίες είναι, όπως απαξιωτικά τις χαρακτηρίζει, «ετεροχρονισμένες».


Ο ματσοσιαλιστής εκφράζει την αλληλεγγύη του για τις φτωχές γυναίκες θύματα της πατριαρχίας μονο ως ξεκάρφωμα για να μπορέσει να ξεράσει ελέυθερα το μίσος τους για τις αστές. Μοιάζει να πιστεύει πως οι πλούσιες γυναίκες μπορούν να πνίξουν τον πόνο της βίας που δέχτηκαν σκουπίζοντας τα δάκρυα τους με 50ευρα ή ίσως πως ο βιασμός τους ήρθε και σαν τιμωρία για το γεγονός ότι δεν ριζοσπαστικοποιήθηκαν ποτέ. Αυτό θα ήταν σαν να λέγαμε εμείς οτι χεστήκαμε για τους εργάτες που υφίστανται την βία των αφεντικών αν αυτοί δεν έχουν αφυπνιστεί φεμινιστικά και μόνο μέσω της αντισεξιστικής τους δράσης μπορούν να δικαιωθούν στα μάτια μας για το ξύλο που έφαγαν όταν δεν επέστρεψαν το δώρο τον χριστουγέννων ή δεν παρέδωσαν όλες τις παραγγελίες.


Ο ματσοσιαλιστής θα δανειστεί ξεδιάντροπα από τον ευρύτερο μισογυνικό λόγο σύμφωνα με τον οποίο οι γυναικες καταγγέλουν τον βιασμό τους ως πυροτέχνημα δημοσιότητας γιατί αδυνατεί να καταλάβει πως ποτέ καμία δεν ωφελήθηκε ούτε βελτίωσε την καριέρα της από μια τέτοια καταγγελία -απλά κάποιες τις παίρνει να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές αντιδράσεις και κάποιες όχι. Και όσες έχουν την πολυτέλεια απλά χρησιμοποιούν την φωνή τους.

Δεν πρόκεται, λέει με βεβαιότητα ο συντάκτης, να δικαιωθούν οι καταγγελίες, γιατί αγνοεί πως στη συνείδηση πολλών από εμάς έχουν ήδη δικαιωθεί. Αγνοεί επίσης, και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να μάθει, πως νιώθει ένα ανώνυμο θύμα ακούγοντας να περιγράφονται οι συνθήκες που και το ίδιο δέχτηκε παρενόχληση, και πως αυτό του δίνει να καταλάβει οτι δεν φταίει το ίδιο που ίσως δεν αντέδρασε, που έμεινε σιωπηλό.
Ναι, είναι αλήθεια ότι αυτές που ακούγονται είναι πάντα οι φωνές των πιο προνομιούχων γιατί αυτές έχουν το βήμα να μιλήσουν και τα μέσα να αντιμετωπίσουν την τιμωρια που μπορει να έρθει. Αλλά μπορούμε να το υποδείξουμε αυτό χωρίς να μειώσουμε τις δικές τους φωνές, χωρις να αναπαράγουμε το σεξιστικό λόγο της κοινωνίες που θέλει να τις κάνει να σωπάσουν και χωρίς να χρησιμοποιήσουμε εργαλειακά μια ψευτοταξική ανάλυση για να ξεράσουμε τον μισογυνισμό μας. Οι ματσοσιαλιστές όμως δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να δώσουν φωνή στις γυναίκες των κατώτερων τάξεων, στην πραγματικότητα θέλουν απλά να πνίξουν το #MeToo νωρίς, πριν εξαπλωθεί τόσο που να αρχίσε να αφορά και τους ίδιους και τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές.
Στην πράξη, αυτό που κατορθώνει η ανάρτηση αυτή ειναι να διασπά τις γυναίκες και των αγώνα τους, βάζοντας τη μία ενάντια στην άλλη. Όπως ο καπιταλισμός διέσπασε την

τάξη χωρίζοντας της βάσει φυλής ή φύλου έτσι και η πατριαρχία προσπαθεί να διασπάσει τις γυναίκες γιατι το «διαίρει και βασίλευε» είναι πάντα το αγαπημένο εργαλείο του κάθε προνομιούχου και καταπιεστή.


Η μόνη απάντηση είναι η διαθεματική ανάλυση που θα λαμβάνει υπόψη της ότι οι καταπιέσεις είναι πολλαπλές και ότι ενώ μπορείς να είσαι προνομιούχ@ σε έναν άξονα καταπίεσης, μπορεί να παραμένεις καταπιεσμέν@ σε έναν άλλο -κάτι που πολλοί λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, cis «συντροφοί» μας αρνούνται με λύσσα καθώς δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τα δικά τους προνομια.

H Γυναικεία Απόλαυση ως Υποχρέωση

Εδώ βλέπουμε την γυναικεία σεξουαλικότητα πάλι ως υποτελή στην αντρική, με λίγα λόγια την γυναικεία απόλαυση όχι σαν κέρδος αλλά σαν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ των γυναικών για να επιβεβαιώσουν το αντρικό εγώ. Η γυναίκα οφείλει να έχει κάβλες ακόμα και στον ύπνο της, να ξυπνάει υγρή και σέξι, να δέχεται αυτό που απλόχερα της προσφέρει ο γενναιόδωρος εραστής είτε είναι στην κατάλληλη διάθεση είτε όχι -αλλιώς θα χαρακτηριστεί ξενέρωτη, αγνώμων ή καμία ανοργασμικιά.

Και καθώς το στοματικό σεξ δεν παρουσιάζεται ως αμοιβαία απόλαυση αλλά ως ανιδιοτελές δωράκι το να το αρνηθείς φαντάζει αδιανόητο, χειρότερο από το να λες όχι σε κερασμένο ποτό σε μπαρ. Φυσικά έτσι εξακολουθεί να μην υπάρχει χώρος για το γυναικείο οχι και για για την αυτονομία της γυναικείας επιθυμίας, η γυναικεία σεξουαλικότητα μετατρέπεται σε μία παράσταση που οφείλουμε να δίνουμε για τους άντρες όποτε αυτοί θελήσουν χωρίς να έχουμε περιθώριο να αρνηθούμε. Το στοματικό σεξ από τους άντρες στις γυναίκες άλλωστε έχει πλαισιωθεί ως ίδιον εξαιρετικά μεγαλόψυχων εραστών λόγω τις υποτιθέμενης σπανιότητάς του, και έτσι, ενώ θεωρείται κάπως πιο αποδεκτό οι γυναικες να παραπονιούνται όταν τις πιέζουν για διεισδυτικό σεξ, όταν τις πιέζουν για στοματικό θα πρέπει να σκάνε και να λένε και ευχαριστώ -έστω και κοιτώντας το ταβάνι κατά τη διάρκεια. Με λίγα λόγια, η πρωτοβουλία παραμένει πάντα στους άντρες και οι γυναίκες είναι αυτές που οφείλουν να ανταποκριθούν!

Και μετά αναρωτιούνται γιατί οι γυναικες προσποιούνται οργασμούς!

Καυτό tip: o καλύτερος τρόπος να ξυπνάς είναι από μόνη σου, χωρίς να σε ξυπνάει κανείς και η μέρα σου πάει πάντα ομορφότερα με 2-3 ωρίτσες ύπνο ακόμα, οπότε περιμένετε να ξυπνήσει η παρτενέρ σας και βολιδοσκοπήστε λίγο την κατάσταση πριν κατευθυθείτε νοτιότερα -εκτός αν το έχετε συζητήσει από πριν. Αν τελοσπάντων θέλτε να της κάνετε μια έκπληξη που πιστεύτε ότι θα εκτιμήσει, προετοιμαστείτε για το όχι και την άρνησή της χωρίς να γίνετε passive aggressive. See Less