Πώς η Πατριαχία προσπαθεί να παρουσιάσει τα θύματα ως συνένοχες

Τώρα που σκάνε μύτη ένα ένα τα θύματα της έμφυλης βίας, τα σεξιστικά σκουπίδια πανικόβλητα μαζί με τα τσιράκια τους προσπαθούν να μετατρέψουν τα θύματα σε συνένοχες.


Έκαναν τη δουλειά τους λέει και τώρα καταγγέλουν άρα δεν μπορεί να είναι αθώες. Μόνο που ξεχνανε ότι ένα θύμα εκβιασμού, ακόμα και αν υποκύψει στον εκβιασμό, παραμένει ΘΥΜΑ. Ένα θύμα εκβιασμού, ακόμα και αν δεν καταγγείλει τον εκβιαστή του, παραμένει ΘΥΜΑ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ολες αυτές δεν έκαναν καριέρα επειδή έκαναν κάποιες σεξουαλικές χάρες αλλά έκαναν καριέρα παρόλο που έπεσαν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, εκβιασμού, εκφοβισομού. Αλλά αυτή θα ήταν η λάθος συζήτηση να κάνουμε στο φως ολων αυτών των αποκαλύψεων. Το θέμα δεν είναι ποια έκανε καριέρα και ποια δεν έκανε, το θέμα δεν είναι πια ενέδωσε στον εκβιασμό και ποια όχι, το θέμα ειναι οτι οι γυναίκες, όλες συλλογικά, ζουν σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζουν συνέχεια τέτοιες καταστάσεις, όπου άνδρες με εξουσία, διασυνδέσεις, χρήματα που μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην καριέρα τους τις βιάζουν, τις παρενοχλούν, τις κακοποιούν, τις εκβιάζουν συστηματικά.


Οι απολογητές της πατριαρχιας θέλουν να στρέψουν την προσοχή στα θύματα και να τα βάλουν να σφαχτούν μεταξύ τους: να τις χωρίσουν σε αυτές που ενέδωσαν και σε αυτές που δεν ενέδωσαν, σε αυτές που πάλεψαν και σε αυτές που δεν πάλεψαν, σε αυτές που μίλησαν και σε αυτές που δεν μίλησαν, σε αυτές που μίλησαν εγκαίρως και σε αυτές που

«τώρα το θυμήθηκαν», σε αυτές που έκαναν καριέρα και σε αυτές που απλά παραιτήθηκαν ή απολύθηκαν κάτω από το βάρος της παρενόχλησης. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να μείνουμε προσηλωμέν@ στο αληθινό πρόβλημα: στο εργασιακό περιβάλλον που εκβιάζει συνεχώς τις γυναικες να επιλέξουν ανάμεσα στο σεξ και την αφάνεια, την σιωπή και την απόλυση.


Κάποιες γυναίκες είπαν όχι και πάλι βιάστηκαν και μετά παρέμειναν σιωπηλές και κατάφεραν να κάνουν καριέρα και αυτές τα μισογυνικά αποβράσματα τις παρουσιάζουν σαν συνένοχες στον ίδιο τους το βιασμό, απλά επειδη ο φόβος τις κράτησε σιωπηλές. Τι γίνεται όμως με όλες αυτές που πρόθυμα ή απρόθυμα ενέδωσαν στις εκβιαστικές προτάσεις ενός ανώτερου που ήξεαν ότι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην καριέρα τους, που ήξεραν πως αν του έλεγαν ξεκάθαρα όχι θα το έβρισκαν μπροστά τους, θα αναγκάζοταν να βρουν πόρτες κλειστές επειδή θα ειδοποιούσε άλλους ισχυρούς άντρες και έτσι δε θα κατάφερναν να κάνουν ποτέ τα όνειρά τους πραγματικότητα? Αυτές θα τις πούν, ακόμα και πολλές «φεμινίστριες», πουτ@νες και ξεπουλημένες γιατί το βάρος θα πέσει πάλι στις γυναικες που θα πρέπει ηρωικά να απαρνηθούν κάθε φιλοδοξία και σχέδιο για καριέρα επειδη κάποιο γλοιώδες σίχαμα βρέθηκε μπροστά της.

Πολλ@ θα πουν ότι η δεύτερη κατηγορία όφειλε να πει οχι γιατί έτσι δυσχεραίνει τη θέση όσων αρνήθηκαν και υπέστησαν τις συνέπειες. Οι ίδι@ θα πουν πως όσες είπαν όχι όφειλαν να μιλήσουν γιατί έτσι δυσχαραίνουν τη θέση όσων τόλμησαν και κατήγγειλαν και υπέστησαν τις συνέπειες. Το πρόβλημα όμως ΔΕΝ ξεκινάει απο τις γυναίκες, ξεκινάει από την πατριαρχία, από το γεγονός οτι η εξουσία βρίσκεται ως επί το πλείστον στα χέρια των αντρών, από τον καπιταλισμό που μόνο αξιοκρατικός δεν είναι και βάζει την εξουσία στα χέρια των λίγων αφεντικών και από ενα διάχυτο μισογυνισμό που υποβιβάζει τις γυναίκες σε αντικείμενα που άντρες ανταλλάζουν με ευκαιρίες και αποκτούν αδιαφορώντας για την συναίνεσή και την δική τους επιθυμία.
ΚΑΜΙΑ γυναίκα δε θα έπρεπε να καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην καριέρα και την συναίνεσή της, ανάμεσα στα όνειρά της και την σιωπή της. ΑΥΤΟ είναι το πρόβλημα, όχι το πώς οι γυναικες διαχειρίζονται τα διλήμματα που τους θέτουν συνέχεια οι ισχυροί άντρες, ούτε το πώς ανταπαντούν στη βία που δέχτηκαν. Οι άντρες σπάνια έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια διλήμματα σε κάθε βήμα της καριέρας τους, σε κάθε πιθανή θέση από γραμματέες μέχρι ηθοποιοί, και από υπάλληλοι μέχρι αθλήτριες.


Το να λές οτι οι γυναίκες αυτές έκαναν τη δουλειά τους με τη βοήθεια του βιαστή, του κακοποιήτή, του εκβιαστή ειναι σαν να λές οτι ο μαγαζάτορας έκανε τη δουλειά του με τη βοήθεια της μαφίας που του πουλάει προστασία. Μόνο που ξέρεις πολύ καλά ότι αν αρνηθείς τη μαφία θα σου διαλύσει το μαγαζί άρα το δίλημμα είναι πλαστό γιατι το θέτει η ίδια η μαφία εξαρχης.

Οι βιασμένες που αρνήθηκαν τις «ανήθικες προτάσεις» αλλά αυτό δεν σταμάτησε τον βιαστή, θα φέρουν το τραύμα της παραβίασης του σώματός τους. Είναι βιασμένες χωρίς τα εισαγωγικά που προσπαθεί να γλιστρήσει ύπουλα ο κάθε μισογύνης. Αλλά και όσες αναγκάστηκαν να πουν απρόθυμα το ναι για να μην βρουν τις πόρτες κλειστές παραμένουν θύματα της πατριαρχίας και ως φεμινίστριες στεκόμαστε στο πλευρό τους ακριβώς επειδη γνωρίζουμε πως στον καθόλου αγγελικά πλασμένο κόσμο μας δε θα έπρεπε εξαρχής να βρεθούμε στη θέση να διαλέξουμε ανάμεσα στο να κάνουμε τη δουλειά μας ή να γυρίσουμε στο σπιτι μας.


Γνωρίζουμε ότι στον πατριαρχικα πλασμένο κόσμο μας οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να πάρουν δύσκολες αποφάσεις για να επιβιώσουν παίζοντας με τους κανόνες που τους θέτουν οι άντρες. Και το πρόβλημα σε αυτό το παιχνίδια ΔΕΝ είναι οι γυναίκες.

Το «ψυχικό τράυμα της απόρριψης» και το αντρικό entitlement

Βασική αρχή του κινήματος των incels, δηλαδή αυτών που θεωρούν ότι στερούνται το σεξ επειδη οι γυναίκες αδίκως τους το αρνούνται, είναι πως αυτές δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να τους απορρίψουν και πως αυτό αποδίδει στις γυναίκες κάποιο είδος εξουσίας που είναι αντίστοιχο με αυτό που οι γυναικες καταγγέλουν ως πατριαρχία.

Με λίγα λόγια οι incels, και οποιοι μοιράζονται τις ιδέες τους που διεισδύουν σε κάθε χώρα μέσω των μισογυνικών σελίδων της λεγόμενης αντρόσφαιρας, θεωρούν οτι το δικαίωμα αυτόδιάθεσης του σώματος των γυναικών και η ελεύθερη επιλογή συντρόφου με όποια κριτήρια αυτές γουστάρουν, είναι κάποιου είδους καταπίεση για τους ίδιους ακριβώς γιατί η πατριαρχία τους δίδαξε ότι τα σεξ και τα σώματα των γυναικών είναι κάποιο θεμελιώδες δικαίωμά τους. Οι άντρες αυτοί βλέπουν τον βιασμό ως μια διορθωτική ενέργεια,, ώς μια πράξη που απλά αποκαθιστά της δικαιοσύνη και εξασφαλίζει στους άντρες την πραγμάτωση τους δικαιώματος αυτού στο σεξ και αδυνατούν να δουν με οποιαδήποτε ενσυναίσθηση τα θύματα του βιασμού και της σεξουαλικής βίας. Η μόνη οπτική που υιοθετούν είναι αυτή του άντρα που όχι απλά έχει βιώσει απόρριψη (γιατί όλ@ ξέρουμε΄οτι αυτή ειναι δυσάρεστη) αλλά αυτού που έχει βιώσει απόρριψη ΑΔΙΚΑ ενώ οι γυναίκες του ΟΦΕΙΛΑΝ σεξ και γι αυτό έχει μέσα του έναν άσβεστο και ασυγκράτητο θυμό θεωρώντας πως τους αξίζει η έμφυλη βία -είτε την ασκούν οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι με τους οποίους συμπάσχουν.

Αυτό που κάνει τόσους άντρες επικίνδυνους δεν είναι η σεξουαλικές τους επιθυμίες, είναι ακριβώς η αίσθηση του entitlement που τους κάνει να πιστεύουν οτι η απόρριψη είναι τόσο άδικη όσο κάποιος να παραβιάσει το σώμα σου. Όσο καλλιεργούνται αυτές οι προσδοκίες σε άντρες οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις δε θα σταματήσουν όσο κι αν μιλάμε γι αυτό, όσο αυστηρές τιμωρίες κι αν θεσπιστούν που στο κάτω κάτω δε θα μπορούν να ακουμπήσουν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους θύτες.

Γιατί οι Ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση των Προλετάριων γυναικών

Το ματσοσιαλιστικό πρόταγμα μοιάζει να λέει ότι είναι στο πλευρό των προλετάριων γυναικών που έπεσαν θύμα σεξουαλικής βίας αλλά στην πραγματικότητα ούτε αυτές στηρίζει. Στην πραγματικότητα οι ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση και την αξιοπιστία ΚΑΘΕ γυναίκας που τολμά να μιλήσει ενάντια στην έμφυλη βία, μιλώντας για πράδειγμα για «ετεροχρονισμένες» καταγγελίες. Αυτό που κάνει είναι να αναπαράγει σεξιστικό λόγο σαν τάχα να ισχύει μόνο για τις πλούσιες και ευκατάστατες αστές γυναίκες δυσκολεύοντας όμως έτσι τη θέση ΟΛΩΝ των γυναικών οι οποίες θα πρέπει να απολογούνται ύστερα που δεν βρήκαν τη δύναμη και την ενέργεια να καταγγείλουν τον βιασμό τους 20 χρόνια νωρίτερα. Ο συντάκτης της ανάρτησης δεν φαίνεται να δείχνει την παραμικρή ενσυναίσθηση για κανένα θύμα, οποιασδήποτε τάξης, ώστε να καταλάβει γιατί οι καταγγελίες είναι, όπως απαξιωτικά τις χαρακτηρίζει, «ετεροχρονισμένες».


Ο ματσοσιαλιστής εκφράζει την αλληλεγγύη του για τις φτωχές γυναίκες θύματα της πατριαρχίας μονο ως ξεκάρφωμα για να μπορέσει να ξεράσει ελέυθερα το μίσος τους για τις αστές. Μοιάζει να πιστεύει πως οι πλούσιες γυναίκες μπορούν να πνίξουν τον πόνο της βίας που δέχτηκαν σκουπίζοντας τα δάκρυα τους με 50ευρα ή ίσως πως ο βιασμός τους ήρθε και σαν τιμωρία για το γεγονός ότι δεν ριζοσπαστικοποιήθηκαν ποτέ. Αυτό θα ήταν σαν να λέγαμε εμείς οτι χεστήκαμε για τους εργάτες που υφίστανται την βία των αφεντικών αν αυτοί δεν έχουν αφυπνιστεί φεμινιστικά και μόνο μέσω της αντισεξιστικής τους δράσης μπορούν να δικαιωθούν στα μάτια μας για το ξύλο που έφαγαν όταν δεν επέστρεψαν το δώρο τον χριστουγέννων ή δεν παρέδωσαν όλες τις παραγγελίες.


Ο ματσοσιαλιστής θα δανειστεί ξεδιάντροπα από τον ευρύτερο μισογυνικό λόγο σύμφωνα με τον οποίο οι γυναικες καταγγέλουν τον βιασμό τους ως πυροτέχνημα δημοσιότητας γιατί αδυνατεί να καταλάβει πως ποτέ καμία δεν ωφελήθηκε ούτε βελτίωσε την καριέρα της από μια τέτοια καταγγελία -απλά κάποιες τις παίρνει να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές αντιδράσεις και κάποιες όχι. Και όσες έχουν την πολυτέλεια απλά χρησιμοποιούν την φωνή τους.

Δεν πρόκεται, λέει με βεβαιότητα ο συντάκτης, να δικαιωθούν οι καταγγελίες, γιατί αγνοεί πως στη συνείδηση πολλών από εμάς έχουν ήδη δικαιωθεί. Αγνοεί επίσης, και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να μάθει, πως νιώθει ένα ανώνυμο θύμα ακούγοντας να περιγράφονται οι συνθήκες που και το ίδιο δέχτηκε παρενόχληση, και πως αυτό του δίνει να καταλάβει οτι δεν φταίει το ίδιο που ίσως δεν αντέδρασε, που έμεινε σιωπηλό.
Ναι, είναι αλήθεια ότι αυτές που ακούγονται είναι πάντα οι φωνές των πιο προνομιούχων γιατί αυτές έχουν το βήμα να μιλήσουν και τα μέσα να αντιμετωπίσουν την τιμωρια που μπορει να έρθει. Αλλά μπορούμε να το υποδείξουμε αυτό χωρίς να μειώσουμε τις δικές τους φωνές, χωρις να αναπαράγουμε το σεξιστικό λόγο της κοινωνίες που θέλει να τις κάνει να σωπάσουν και χωρίς να χρησιμοποιήσουμε εργαλειακά μια ψευτοταξική ανάλυση για να ξεράσουμε τον μισογυνισμό μας. Οι ματσοσιαλιστές όμως δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να δώσουν φωνή στις γυναίκες των κατώτερων τάξεων, στην πραγματικότητα θέλουν απλά να πνίξουν το #MeToo νωρίς, πριν εξαπλωθεί τόσο που να αρχίσε να αφορά και τους ίδιους και τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές.
Στην πράξη, αυτό που κατορθώνει η ανάρτηση αυτή ειναι να διασπά τις γυναίκες και των αγώνα τους, βάζοντας τη μία ενάντια στην άλλη. Όπως ο καπιταλισμός διέσπασε την

τάξη χωρίζοντας της βάσει φυλής ή φύλου έτσι και η πατριαρχία προσπαθεί να διασπάσει τις γυναίκες γιατι το «διαίρει και βασίλευε» είναι πάντα το αγαπημένο εργαλείο του κάθε προνομιούχου και καταπιεστή.


Η μόνη απάντηση είναι η διαθεματική ανάλυση που θα λαμβάνει υπόψη της ότι οι καταπιέσεις είναι πολλαπλές και ότι ενώ μπορείς να είσαι προνομιούχ@ σε έναν άξονα καταπίεσης, μπορεί να παραμένεις καταπιεσμέν@ σε έναν άλλο -κάτι που πολλοί λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, cis «συντροφοί» μας αρνούνται με λύσσα καθώς δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τα δικά τους προνομια.

H Γυναικεία Απόλαυση ως Υποχρέωση

Εδώ βλέπουμε την γυναικεία σεξουαλικότητα πάλι ως υποτελή στην αντρική, με λίγα λόγια την γυναικεία απόλαυση όχι σαν κέρδος αλλά σαν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ των γυναικών για να επιβεβαιώσουν το αντρικό εγώ. Η γυναίκα οφείλει να έχει κάβλες ακόμα και στον ύπνο της, να ξυπνάει υγρή και σέξι, να δέχεται αυτό που απλόχερα της προσφέρει ο γενναιόδωρος εραστής είτε είναι στην κατάλληλη διάθεση είτε όχι -αλλιώς θα χαρακτηριστεί ξενέρωτη, αγνώμων ή καμία ανοργασμικιά.

Και καθώς το στοματικό σεξ δεν παρουσιάζεται ως αμοιβαία απόλαυση αλλά ως ανιδιοτελές δωράκι το να το αρνηθείς φαντάζει αδιανόητο, χειρότερο από το να λες όχι σε κερασμένο ποτό σε μπαρ. Φυσικά έτσι εξακολουθεί να μην υπάρχει χώρος για το γυναικείο οχι και για για την αυτονομία της γυναικείας επιθυμίας, η γυναικεία σεξουαλικότητα μετατρέπεται σε μία παράσταση που οφείλουμε να δίνουμε για τους άντρες όποτε αυτοί θελήσουν χωρίς να έχουμε περιθώριο να αρνηθούμε. Το στοματικό σεξ από τους άντρες στις γυναίκες άλλωστε έχει πλαισιωθεί ως ίδιον εξαιρετικά μεγαλόψυχων εραστών λόγω τις υποτιθέμενης σπανιότητάς του, και έτσι, ενώ θεωρείται κάπως πιο αποδεκτό οι γυναικες να παραπονιούνται όταν τις πιέζουν για διεισδυτικό σεξ, όταν τις πιέζουν για στοματικό θα πρέπει να σκάνε και να λένε και ευχαριστώ -έστω και κοιτώντας το ταβάνι κατά τη διάρκεια. Με λίγα λόγια, η πρωτοβουλία παραμένει πάντα στους άντρες και οι γυναίκες είναι αυτές που οφείλουν να ανταποκριθούν!

Και μετά αναρωτιούνται γιατί οι γυναικες προσποιούνται οργασμούς!

Καυτό tip: o καλύτερος τρόπος να ξυπνάς είναι από μόνη σου, χωρίς να σε ξυπνάει κανείς και η μέρα σου πάει πάντα ομορφότερα με 2-3 ωρίτσες ύπνο ακόμα, οπότε περιμένετε να ξυπνήσει η παρτενέρ σας και βολιδοσκοπήστε λίγο την κατάσταση πριν κατευθυθείτε νοτιότερα -εκτός αν το έχετε συζητήσει από πριν. Αν τελοσπάντων θέλτε να της κάνετε μια έκπληξη που πιστεύτε ότι θα εκτιμήσει, προετοιμαστείτε για το όχι και την άρνησή της χωρίς να γίνετε passive aggressive. See Less

Το Πρεστιζ και το Τρικ της Εξαπάτησης των Γυναικών

Με αφορμή τις δηλώσεις των αδερφών Βαρουξή πως έχουν κάνει σεξ με την ίδια γυναίκα χωρίς η ίδια να γνωρίζει πως είναι ο άλλος αδερφός, θυμήθηκα ενα «αστείο» meme που κυκλοφορούσε πριν χρόνια, με μία «στάση σεξ» που ονομαζόταν «το Πρεστιζ». Η στάση αυτή, ή μαλλον το τρικ, αποτελεί αναφορά στην ομώνυμη ταινία «The Prestige» και συνίσταται στο να παίρνει ένας άντρας που παραμένει στην αρχή κρυμμένος στην ντουλάπα τη θέση του φιλου χωρίς η κοπέλα με την οποία κάνει ο πρώτος σεξ να το καταλάβει και στη συνέχεια ο αρχικός άντρας να περνάει από ένα ανοιχτό παράθυρο ξαφνιάζοντας την. Το αστείο εδώ είναι η εξαπάτηση της γυναίκας ώστε να κάνει σεξ με κάποιον που δεν συναίνεσε, δηλαδή ο βιασμός και ο εξευτελισμός της στη συνέχεια.

Βέβαια το meme δεν μας διευκρινίζει αν η γυναικα εστέλνε και στον δεύτερο, τον κρυμμένο στην ντουλάπα, άντρα, στην οποία περίπτωση προφανώς δεν αποτελεί βιασμό. Μακάρι Παναγίτσα μου όλοι οι βιαστές να ήταν σαν τα αδέρφια Βαρουξή, που θα παρακολουθούσαν με ποιους μιλάμε και με ποιους φλερτάρουμε ώστε να αφήσουν αυτούς να πάρουν τη θέση τους και να μας βιάσουν σε ανύποπτο χρόνο γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν μετράει πραγματικά για βιασμό -ίσα ίσα, που μας απαλλάσσουν και από τον χρόνο να ξαναφλερτάρουμε και να κάνουμε από την αρχή σχέδια με έναν καινούριο άντρα.

Αλήθεια, αν η γυναίκα ήθελε να κάνει κάτι και με τους δύο, γιατί δεν την ρώτησαν εξ αρχής να κάνουν ένα ωραιότατο, τίμιο τρίο? Ή γιατι δεν της γνωστοποίησαν ότι θέλουν και οι δύο, διαδοχικά, να κάνουν σεξ μαζί? Μα γιατί ακριβώς η γλύκα βρίσκεται στην εξαπάτηση, η εναλλαγή των αντρών εν αγνοία της κοπέλας, το γέλιο εις βάρος της είναι το «τρίκ» που κάνει τη διαφορά. Η συναίνεσή της δε θα έκανε τόσο καλή ιστορία, το ναι της θα την χαλούσε. Είναι ο ίδιος λόγος που τόσοι άντρες προτιμούν τις γυμνές φωτογραφίες και τα ερωτικά βίντεο που διαρρέουν χωρίς τη συναίνεση μιας γυναίκας από τις χιλιάδες φωτογραφίες και τα πορνογραφικά βι΄ντεο που κυκλοφορούν συναινετικά. Άντρες που κάνουν bonding μέσω του βιασμού, μέσω της γελοιποίησης των γυναικών ή απλά μέσω της χρήσης τους ίδιου πράγματος, σαν να μοιράζεσαι το ίδιο ποτήρι ένα πράγμα, ΑΥΤΟ είναι το αστείο.

Ας Διπλασιάσουμε την Ελλάδα μας

ΤΙΠΟΤΑ δεν φωνάζει «χαρά και ευτυχία» όσο το «βαριέμαι κλεισμέν@ στο σπίτι 15 μέρες, ας κάνω ένα παιδάκι» -ή μάλλον 4 γιατί τόσα χρειάζονται για να «διπλασιάσουμε την Ελλάδα μας», οπότε φροντίστε να μείνετε έγκυος με τετράδυμα αυτές τις 15 μέρες. Γιατί βρε παιδί μου, κατά βάθος ήσασταν πάντα έτοιμοί να γίνετε γονείς αλλά σας αποσπούσε το click away και τα ανοιχτα κομμωτήρια, τώρα που έκλεισαν πάλι μπορείτε να έρθετε σε επαφή με το βαθύτερο γονεικό σας ένστικτο.Αλήθεια, πότε θα σταματήσουμε να εξισώνουμε τα παιδιά με την «χαρά και την ευτυχία» και θα συνειδητοποιήσουμε ότι εκατομμύρια ευρώ ξοδεύνται καθημερινά για αντισυλλήψεις και προφυλακτικά ακριβώς γιατί τα παιδιά ΔΕΝ σημαίνουν για όλους χαρά και ευτυχία? Πότε θα καταλάβουμε ότι το να γίνεις γονιός είναι μια σημαντική απόφαση που θα πρέπει να ταιριάζει με τις δικές σου επιθυμίες και τις δικές σου συνθήκες για να φέρει χαρά και ευτυχία και να μην γινεται ούτε από βαρεμάρα ούτε από μια αίσθηση καθήκοντος στην κατασκευασμένη ιδέα του έθνους? Και πότε θα σταματήσουμε να βλέπουμε πανηλίθια κακής αισθητικής memes με ελληνικά σημαιάκια?

Η Διαφορά Ανάμεσα σε μια Φεμινίστρια και σε μια μη Φεμινιστρια

Η διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μία μη φεμινίστρια δεν είναι ότι η πρώτη αντιλαμβάνεται την έκταση της σεξουαλικής βίας που υφίσταναι οι γυναικες ενώ η δεύτερη όχι. Δεν είναι απαραίτητα ότι οι φεμινίστριες συνειδητοποιούν τις πιθανότητες μια γυνακα να την υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ούτε ότι την έχουν βιώσει οι ίδιες ενώ οι μη φεμινίστριες όχι. Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μια αντιφεμινίστρια είναι οτι η φεμινίστρια πιστεύει οτι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Ότι η έμφυλη βία δεν είναι «αναπόφευκτη», ότι άντρες που την ασκούν δεν είναι «άρρωστοι», αλλά αντιθέτως πως ειναι η πατριαρχική κοινωνία που είναι άρρωστη. Και ότι μέρος του προβλήματος είναι ακριβώς να την βλέπουμε ως την φυσιολογική τάξη των πραγμάτων. Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μια μη φεμινίστρια όπως και η διαφορά ανάμεσα σε οποι@ αγωνίζεται ενάντια στο status quo και σε όσους απλά το αποδέχονται είναι οτι εμείς πιστευουμε σε μία καλύτερη κοινωνία και συνειδητοποιούμε οτι οι αδικίες σε κάθε εποχή φάνταζαν στους περισσότερους ανθρώπους ως φυσικές και αναπόδραστες αλλά η ιστορία τους διέψευσε γιατί η κοινωνία ΠΑΝΤΑ μπορεί να αλλάξει και να γίνει καλύτερη -όπως μπορεί να γίνει και χειρότερη.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία μη φεμινίστρια είναι η πρώτη συνειδητοποιεί πως μέρος της καταπίεσης μας είναι οτι η πατριαρχία κάνει τις αδερφές μας να αποδέχονται την καταπίεση αυτή, την καθημερινή βία και τον εξευτελισμό, από τη μία γιατί έχει μάθει από την πατριαρχική προπαγάνδα πως «έτσι είναι τα πράγματα» από την άλλη ως μηχανισμό άμυνας απέναντί στα διαρκή τραύματα που μας προκαλεί, γιατί για κάποιες είναι πιο εύκολο να προσαρμοστούν στην θλιβερή αυτή πραγματικότητα από το να απογοητεύονται συνεχώς προσπαθώντας να την αλλάξουν και να αντιμετωπίζονται από την κοινωνία ως «τρελές» και «υστερικές.

Να, οι αδερφές μας που σκύβουν το κεφάλι μπροστά στην πατριαρχία συχνά γίνονται μέρος του προβλήματος αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιούμε πως είναι κι αυτές πρωτίστως θύματα και θα παλέψουμε και γι αυτές.

Ο «Τεχνητός Διχασμός» των Φύλων

Tον διχασμό ανάμεσα στα φύλα τον πυροδοτούν οι γυναικες που καταγγέλουν τους βιασμούς τους, όχι οι άντρες που βιάζουν γυναίκες ούτε όσοι τους κάνουν πλάτες.

Ο «τεχνητός διχασμός» έρχεται εδώ σε αντιδιαστολή με κάποιο φανταστικο παρελθόν -μάλλον πριν την έλευση του φεμινισμού- όπου τα φύλα διατηρούσαν αρμονικές σχέσεις και με κάποια φανταστική εθνική ενότητα όπου άντρες και γυναικες παρέμεναν ενωμένοι μπροστά σε κάποιο υποθετικό κοινό συμφέρον. Ο ρόλος της «εθνικής ενότητας» άλλωστε είναι πάντα και παντού αυτός: να συγκαλύπτει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα διαφορετικά συμφέροντα εντος του έθνους. Η πανδημία εδώ παίζει το ρόλο της εξωτερικής απειλης που αναμένεται να μας ενοποιήσει : μπροστά της οφείλουμε να μονοιάσουμε και να ξεχάσουμε τις ασήμαντες μωρέ διαφορές μας -όπως η σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναικες, το victim blaming που τη συνοδεύει και το κουκλουλωμα που συντηρεί τους βιαστές σε θέσεις εξουσίας.

Η μόνη περίπτωση να αποδειχτεί το έγκλημα είναι -πολύ βολικά- να ομολογήσει ο βιαστής, κάτι που φυσικά δεν ισχύει σε κανένα άλλο έγκλημα. Μόνο τα ιατροδικαστικά στοιχεία μας λένε θα μπορούσαν να αποδείξουν το έγκλημα, λες και σε άλλες περιπτώσεις που καταγγέλονται αμέσως τα ιατροδικαστικά στοιχεία δεν απορρίπτονται επειδή τάχα το θύμα έκανε απλά συναινετικό («άγριο») σεξ. Πώς μπορεί ποτέ να αποδείξει μια γυναικα ότι δεν ήθελε αυτό που της συνέβη, πως δεν υπήρε συναίνεση, παρά μόνο αν υποστεί μαρτυρικό θάνατο; Αν πάλι κι άλλες γυναίκες καταγγέλουν τον ίδιο θύτη δεν είναι σημαντικό στοιχείο -είναι όλες μέρος μιας συνωμοσίας για να προωθήσουν τον «τεχνητό διχασμό» των φύλων.

Χωρίς καμία εξαίρεση, όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν μίλησε νωρίτερα είναι και ο λόγος που δεν μίλησε το θύμα νωρίτερα -γιατί ήξερε πολύ καλά ότι θα κατηγορηθεί που χαλάει τις αρμονικές σχέσεις των φύλων, γιατί ηξερε οτι θα έρθει αντιμέτωπο με το κουκούλωμα και τη στάση της κοινωνίας που θα προσπαθούσαν να την κάνουν να σωπάσει. Τι ειναι όμως αυτή η εμμονή κάθε φορά να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να σχηματίζουμε άποψη και να χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη λες και αυτά είναι αποκλειστικότητες της αστικής δικαιοσύνης, λες και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι πως αυτή άφηνε ανέκαθεν τους βιαστές και κάθε είδους εξουσιαστές να ξεφύγουν? Και γι αυτό υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που τα θύματα μιλάνε, έστω και αργά, καθώς η ομολογία ενός μυστικού που κρατούσαν χρόνια μπορεί πλέον να λειτουργήσει απελευθερωτικά για τα ίδια.

(Η αναλυσάρα του σκρηνσοτ ανήκει στον ιδρυτή & Πρόεδρο Δ.Σ. Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)

H 15χρονη Σάιλο Τζολί Πιτ και «η Θηλυκή της Πλευρά»

Δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό της η φυλλάδα The Toc που η κόρη της Αντζελίνα Ζολί και του Μπραντ Πιτ μπήκε στο σωστό έμφυλο δρόμο και ήρθε σε επαφή «με την θηλυκή της πλευρά», η οποία προφανώς ταυτίζεται με το να δείχνει περισσότερο δέρμα. Η ίδια λέει είχε φροντίσει να «κρύψει» την ομορφιά της ενώ τώρα να την δείχνει περήφανα -λες και κάθε 15χρονο που αποφάσισε να βάλει μια μέρα σορτσάκι σκέφτεται «ας δείξω σήμερα τα καλλίγραμμα πόδια μου θαμπώνοντάς τους με την ομορφιά μου» αντί, ξέρετε, απλά αποφάσισε να βάλει μία μέρα σορτσάκι. Εδώ να παρτηρήσουμε οτι για τις γυναικες το να μην κρύβουμε ένα κομμάτι του σώματος μας σημαίνει αυτόματα πως το δείχνουμε, δεν υπάρχει ενδιάμεσο, αυτές είναι οι δύο μας επιλογές και επομένως η άρνησή μας να κρύψουμε θεωρείται πρόσκληση για γλοιώδη βλέμματα.

Μετα βίας κρύψαν οι φυλλάδες σαν κι αυτή τον πανικό τους τόσα χρόνια ότι η Σάιλο μπορεί να ταυτίζεται με το αντικό φύλο και να μην τους δώσει ποτέ καυτό υλικό για φωτογραφήσεις και πάνε τσάμπα τα γονίδια των γονιών της -στάση που κρύβει ταυτόχρονα τρανσφοβία, σεξισμό και ομοφοβία (προσωπικα δεν έχω ακούσει δηλώσεις για την ταυτότητα της Σάιλο οπότε αν έχει κάποι@ πληροφορίες να με διορθώσει)
Οι γυναικες με λίγα λόγια ενθαρρύνονται ταυτόχρονα να δείξουν το σώμα τους και την εκλαμβανόμενη ως «θηλυκή πλευρά» ενώ παράλληλα κατηγορούνται ότι αποτελούν ματαιόδοξα πλάσματα και κινούμενους πειρασμούς για τους άντρες τους οποίους προκαλούν να τις παρενοχλήσουν. Η ίδια κοινωνία και η ίδιες φυλλάδες που χαιρετίζουν σήμερα τα καλλίγραμμα πόδια της Σάιλο θα κατηγορεί αύριο τα 15χρονα ότι πάνε γυρεύοντας με τα σορτσάκια που φοράνε και είναι λογικο να βιάζονται.

Να μη μας διαφύγει και άλλη μια λειτουργιά του άρθρου: η σεξουαλικοποίηση ενός ανήλικου παιδιού υποβάλλοντας το στην αντρική ματιά και τραβώντας την προσοχή στα «καλλίγραμμα πόδια του» που δεν τα δείχνει, όπως θέλει @ συντάκτ@ να πιστεύει, απλά υπάρχουν. Η σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών αρχίζει από πολύ νωρίς σε μία κοινωνία που τρέφτεται από την γυναικεία ευαλωτότητα και υιοθετεί στάση αρπακτικού προς τα νεαρά κορίτσια. Κι ετσι αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται ως κάτι αθώο -ένα κούρεμα που παραλήφθηκε λόγω πανδημίας, ένα σορτσάκι που φορέθηκε για άνεση-μεταφράζεται ως πρόσκληση για να κοιτάξουμε με εξεταστικό σώμα μιας έφηβης, κάτι που φυσικά μπορεί υποσυνεδίητα να οδηγεί πολλές από αυτές να ντύνονται «αγορίστικα» ακριβώς για να το αποφύγουν.

Και φυσικά το άρθρο αυτό γεννά πολλά ερωτήματα για το τι θεωρείται τελικά αγοριστικό και τι κοριτσίστικο ντύσιμο και αν τελικά το ουδέτερο ντύσιμο -όπως και οτιδήποτε ουδέτερο- θεωρείται αυτόματα αντρικό μετατρέποντας την θηλυκότητα σε αποκλειστικά τεχνητη αφού απαιτεί έξτρα προσπάθεια για να διαχωριστεί από το ουδέτερο και οικουμενικό αντρικό.

Τι ακούμε όταν λες οτι οι γυναικες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι

Δεν ξέρω ποιος χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά αν κλαίγεσαι διαρκώς ότι δεν βρίσκεις κοπέλα επειδή οι γυναίκες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι, σε έναν κόσμο που θα μετρούσε αποκλειστικά και μονο ο χαρακτήρας εσένα πάλι φτυσμένο θα σε είχαν -σε περίπτωση δηλαδή που είχες την εντύπωση οτι η προσωπικότητα είναι το ατού σου αλλά εκείνες δε δίνουν σημασία.


Και για να το αναλύσω λίγο παραπάνω για όποιον θα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:


~οι γυναικες δε σου χρωστάνε σεξ. Μπορεί άμα γουστάρουν να διαλέγουν μονο τους ωραίους και φραγκάτους, δεν σημαίνει οτι σε απαξιώνουν ως άνθρωπο. Μπορούν πχ κάλλιστα να θέλουν να ειναι φίλες σου -αλλά τότε κλαίγεσαι για το friendzone. To μόνο που φανερώνει η εμμονή σου με τις επιλογές των γυναικών είναι το δικό σου entitlement.
~εκατομμύρια μη συμβατικά όμορφοι και φτωχοί άντρες έχουν σχέσεις με γυναίκες -αλλά τότε χτυπιέσαι ότι αυτοί είναι cucks και φλώροι που τους διάλεξαν απλά για να τους κάνουν ό,τι θέλουν. Άρα το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε η εμφάνιση ούτε τα λεφτά, είναι το μισογυνικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τον κοσμο
~ισχύει και το αντίστροφο: πολλοι εμφανίσιμοι ή ευκατάστατοι άντρες είναι όχι εξ επιλογής single (ας θυμηθούμε τον incel δολοφόνο Elliot Rodger που ήταν συμβατικά όμορφος και με BMW) το οποίο σημαίνει πως τίποτα δε μπορεί να σου εγγυηθεί οτι θα βρεις κοπέλα, ιδίως όταν είσαι ένα πικρόχολο μισογυνικό μπάζο.
~αν κατηγορείς μόνο τις γυναίκες ως «επιφανειακές» είτε θεωρείς ότι οι άντρες επιλέγουν μόνο βάσει χαρακτήρα (χαχαχα) είτε απλά θεωρείς οτι οι άντρες είναι δικαιολογημένοι όταν διαλέγουν βάσει εμφάνισης, μεγέθους βυζιών ή μαγειρικών δεξιοτήτων και είναι μόνο οι γυναίκες που όφειλαν να έχουν αποκλειστικά κάποιο αγνό, υπερβατικό, πνευματικό κριτήριο. Και στις δύο περιπτώσεις είσαι μισογύνης.
-οι γυναίκες, όπως και οι άντρες, δεν είναι μια ομοιόμορφη κατηγορία ούτε λειτουργούν βάσει αλγορίθμου. Σίγουρα ρόλο παίζουν τα κριτήρια που έχει ορίσει η κοινωνία, αλλά συχνά οι άνθρωποι δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τι μας γοητεύει σε κάποιον άλλον ή τέλοσπαντων αυτό αλλάζει ανά περίπτωση ακόμα και για τον ίδιο άνθρωπο. Η απλοποιηση σου για τα κριτήρια των γυναικών δεν αποτελεί κάποια ακριβή απεικόνιση του κόσμου και δεν έχει άλλο σκοπό από το αυτοθυματοποιηθείς τρέφοντας το μίσος σου γι αυτες.
~αρνείσαι συστηματικά να εξετάσεις τα δικά σου κριτήρια. Εσύ δλδ όταν προσεγγίζεις γυναικες ή στέλνεις μηνύματα στα social media δεν επιλέγεις βάσει εμφάνισης; Θες να μας πεις οτι την πέφτεις σε γυναικες που δε σου αρέσουν εξωτερικά; Ακόμα και αν εκτιμάς τον εσωτερικό της κόσμο σίγουρα σε ελκύει ΚΑΙ εμφανισιακά. Ε, αυτήν δεν την ελκύεις αντίστοιχα, τι να κάνουμε τώρα; Το «ο χαρακτήρας μετράει» δεν σημαίνει οτι δεν μετράνε τα υπόλοιπα, σημαίνει απλά οτι τα υπόλοιπα χωρίς χαρακτήρα ειναι dealbreaker.
Όπως και να έχει ο μισογυνισμός και η πικρία σου προς τις γυναικες δεν είναι προσωπικότητα και δεν μπορεί να αναπληρώσει για όσα σου λείπουν, αντιθέτως είναι πιθανότατα ο νούμερο ένα παράγοντας που τις κρατάει μακριά.