Υπάρχουν και Αυτές οι Γυναίκες

I M a girl i don't smoke i don't drink

«Eγώ δεν φοράω make up και δεν δείχνω τα βυζιά μου για να κερδίσω αντρική προσοχή, προτιμώ για να την κερδίσω να συντάσσομαι με την πατριαρχία και να επιδίδομαι σε slut shaming άλλων γυναικών για να φανώ ξεχωριστή».

O μισογυνικός μύθος σύμφωνα με τον οποίo οι γυναίκες «γδύνονται» στα social media αποκλειστικά και μονο για να κερδισουν την αντρική επιβεβαιώση καταρρέει μπροστά σε κατι τέτοιες γελοίες επιδείξεις εσωτερικευμενου μισογυνισμού που κατακλύζουν καθημερινά τα social media και κερδίζουν όσα likes όλες οι selfies με bikini απο το Μύκονο αυτόν τον Ιούνη μαζεμένα. Αν υπάρχει κάτι που πουλάει περισσότερο απο τη θεα ενός καλλίγραμμου σώματος, αυτό ειναι ο μισογυνισμός και το slut shaming και αυτό το χρησιμοποιούν προς όφελός τους όσες αποζητούν τα πατριαρχικά cookies.

Οι γυναίκες, μας λένε, ανεβάζουν σέξι πόζες γιατί παίζουν το παιχνίδι της πατριαρχίας. Ενώ ας πούμε οι σεμνότατες τύπισσες σαν αυτήν εδώ, που διαφημίζουν την σεμνότητά τους πατώντας στα πτώματα άλλων γυναικών (τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά στα πτώματα που έχει δολοφονήσει η πατριαρχία και το slut shaming) τι παιχνίδι παίζουν? Είναι άραγε οι χειραφετημένες από την αντρική ματιά γυναίκες που προσποιουνται ότι ειναι όσες περηφανεύονται πως δεν χρειάζεται να δείξουν γυμνό δέρμα για να κερδίζουν έναν άντρα -ομολογώντας εμμέσως ότι το να κερδίσεις την προσοχή ένός άντρα παραμένει ο πιο σημαντικός στόχος μιας γυναίκας? Είναι αυτές που αντλούν την ανωτερότητά τους από την αξία που τους αποδιδει το πατριαρχικό ιδανικό της σεμνοτυφίας οι πραγματικά απελευθερωμένες, ενώ αυτές που προβάλλουν την σεξουαλικότητά τους είναι σκλάβες της πατριαρχίας?

Η πατριαρχία δεν λέει στις γυναικες να γδυθούν ώστε να είναι επανάσταση να καλύψουν το σώμα τους. Η πατριαρχια δεν τους λέει ούτε να καλυφθούν ωστε να είναι ανατροπή να πετάξουν τα ρούχα τους. Η πατριαρχία επιτάσσει τις γυναίκες να δείξουν το σώμα τους και ταυτόχρονα να το κρύψουν ενώ παραλληλα τις υποτιμά και τις γελοιοποιεί για οποιαδήποτε επιλογή κι αν κάνουν. Η απάντηση λοιπόν είναι να βρει η καθεμία την απελευθέρωση εκεί που νομίζει, να κάνει την ανατροπή στην επιταγή που νιώθει ότι περιορίζει την ίδια χωρις να περιορίζει τις άλλες, χωρίς να θεωρεί ότι πρεσβεύει την μια και μοναδική αλήθεια. Επαναστατικο είναι να απελευθερώσουμε κι εμείς τις γυναίκες από το συνεχές πατρονάρισμα και την αδυναμία να εμπιστευτούμε την κρίση τους και να τις δούμε πέρα από ένα προιον της αντρικής ματιάς που δεν έχει καμία αυτονομία.

Κι αν πρέπει να εμπιστευτούμε τις γυναίκες πως επιλέγουν για το δικο τους σωμα αυτό που ενδυναμώνει τις ίδιες, καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείξουμε σε αυτές που νιώθουν την ανάγκη να μειώσουν τις ομόφυλές τους για να υπερασπιστούν την δική τους επιλογή. Γιατί στο φινάλε κακό δεν είναι να προσπαθείς να προσελκύσεις την προσοχή πιθανών ερωτικών συντρόφων, κακό είναι να υποβιβάζεις άλλες γυναικες για να το πετύχεις λες και τους πόντους που χάνουν αυτές τους κερδίζεις εσυ.

 

Μα τι Θέλουν Τελικά οι Άντρες

57155536_668932973536763_2594373277161881600_n

Αναφορικά με ΟΛΑ αυτά τα memes τύπου «τι νομίζουν οι γυναίκες οτι θέλουν οι άντρες και τι θελουν πραγματικα» τα οποία αναπαράγουν την ιδέα οτι υπάρχουν μόνο δύο είδη γυναικών:

Καταρχας ΚΑΜΙΑ μας δε νομίζει οτι αυτό που οι άντρες θελουν ειναι οι γυναίκες της πάνω φωτογραφίας. Το ατελείωτο slut shaming και ο εξευτελισμός που υφίστανται οι γυναικες τέτοιου είδους φωτογραφιών από αλλους άντρες μας το χει κάνει ξεκάθαρο .

Δεύτερον, ούτε τη γυναίκα της δεύτερης φωτογραφίας θέλουν οι άντρες γενικότερα. Οι γυναίκες στην επιστήμη υποτιμούνται αδιάκοπα ειδικά όταν δεν είναι αρκετά γαμήσιμες -ενώ όταν είναι όλοι σχολιάζουν τα μπούτια τους και τα βυζιά τους αντί για τα επιτεύγματά τους. Η απλά υποτιμούν τα επιτεύγματά τους επειδή δεν αντέχουν στην ιδέα οτι οι γυναίκες μπαινουν σε «αντρικά» χωράφια.

Συγκεκριμένα, η γυναίκα της δεύτερης φωτογραφίας, η Katie Bouman, η οποία συνεισέφερε στον αλγόριθμο που συντέλεσε στην πρώτη φωτογραφία μαύρης τρύπας, δέχθηκε αμέτρητες on-line επιθέσεις και απειλές από θυμωμένους άντρες που δε μπορούσα να δεχτούν οτι η φωτογραφία της και το όνομά της έγιναν viral. Της επιτέθηκαν με τη δικαιολογία ότι κλέβει την δόξα αντρών που συνεισέφεραν το ίδιο ή και περισσότερο. Δεν έχει σημασία που στο κάτω κάτω η ίδια δεν ισχυρίστηκε ποτέ οτι αυτή ήταν υπεύθυνη για τον αλγόριθμο, δεν έχει σημασία που η ιδια είπε ότι ηταν ομαδική προσπαθεια. Αυτό δεν εμπόδισε την οργή των σχολιαστών που την χαρακτήρισταν ως «bitch,” “the black hole c*nt” ή απλα ως «η τρύπα».*

Οπότε πριν βιαστείτε να το παίξετε ψαγμένοι και ποιοτικοί λέγοντας πως οι άντρες θέλουν τις σοβαρές επιστημόνισσες αντιπαραβάλλοντάς τις με τις τύπισσες της πρώτης, υπονοώντας ότι εμείς έχουμε παρεξηγήσει τα γούστα σας και τσάμπα βγάζουμε σέξι selfies, χαλαρώστε λίγο. Δε μας πείθετε.

Και στο κάτω κάτω, δε ρώτησε καμία τι θέλουν οι άντρες. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, οι γυναίκες δεν βγάζουν σεξι selfies ούτε παίρνουν πτυχία στο MIT για να τους αρέσουν.

*http://www.wehuntedthemammoth.com/2019/04/12/black-hole-of-misogyny-reddit-trolls-just-cant-stop-attacking-dr-katie-bouman-for-her-crime-of-doing-nothing-wrong/?fbclid=IwAR0Awb8Z1I7b0MyADvTsW4RxkqffYqG5uQ_4zSW9XX6PRvD2fp482Qfi2xA

We read this article so that you don’t have to: Υπάρχουν κι οι Γυναίκες που Κοιτάνε την Ψυχή, όχι την Τσέπη

Υπάρχουν και γυναίκες

We read this article so that you don’t have to:
Υπάρχουν κι οι γυναίκες που κοιτάνε την ψυχή, όχι την τσέπη

Υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες (δηλαδή ΕΓΩ). ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΜΕ!
<insert φωτογραφία μοιραίας γυναίκας με μελαγχολικό βλέμμα που αντιπροσωπεύει το πώς βλέπει η συντάκτρια τον εαυτό της>

Το κείμενο αυτό είναι ένα μεγάλο ξεκάθαρο pick-me που νικάει όλα τα pick-me που έχουν γραφτεί ποτέ. To pick-me είναι μία μορφή επιτέλεσης όπου μία γυναίκα (ή και ένας άντρας) διατυμπανίζει το πόσο διαφορετική είναι από τις άλλες γυναίκες (συγκεκριμένα από το πώς εκλαμβάνει η ίδια τις άλλες γυναίκες) με σκοπό να κάνει έναν άντρα να την διαλέξει ή έστω να της χαρίσει την αποδοχή του. Το να προσπαθείς να κάνεις έναν άντρα να σε διαλέξει δεν είναι απο μόνο του πρόβλημα. Όταν όμως γίνεται μειώνοντας τις άλλες γυναίκες και αναπαράγοντας μισογυνικά στερότυπα με σκοπό να πλασάρεις τον εαυτό σου ως σπάνια εξαίρεση σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος για τις γυναίκες ως σύνολο, είναι βαθιά μισογυνικό. Στο πλαίσιο του discourse αυτού οι γυναίκες όντως αξίζουν άσχημη συμπεριφορά, η μόνη ένστασή τους είναι να μην την πληρώνουν Αυτές-που-δεν-είναι-σαν-τις-Αλλες

Οι pick me έχουν εμποτιστεί τόσο βαθιά με τα μισογυνικά στερεότυπα που πιστεύουν οτι αξίζουν σεβασμό και αγάπη απλά επειδή δεν μοιάζουν σε αυτά. Οι pick me δεν κάθονται να αμφισβητήσουν ούτε το αν το στερεότυπο είναι όντως πραγματικό (δηλαδή αν μία γυναίκα που κοιτάει την τσέπη αποτελεί τόσο συχνό φαινόμενο όσο η πατριαρχία θέλει να πιστέψουμε) ούτε να σκεφτούν τι ζόρια τραβάνε με την υποτιθέμενη στερεοτυπική αυτή γυναίκα (δηλαδή τι ζόρια τραβάνε με τις «τσούλες» ή με τις γυναίκες που δεν δέχονται να φορέσουν ποδιά). Οι γυναίκες αυτές ενδιαφέρονται απλά να χρησιμοποιήσουν τον μισογυνισμό προς όφελός τους βροντοφωνάζοντας ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ!

Αυτές-που-δεν-Είναι-σαν-τις-Άλλες είναι σχεδόν πάντα γυναίκες που θεωρούν τις εαυτές τους φύλακες «παραδοσιακών» αξιών και τον φεμινισμό εχθρό οπότε προσπαθούν να εξαργυρώσουν το αντιφεμινιστικό πνεύμα της εποχής προς όφελός τους. Ταυτόχρονα βέβαια δεν παραλείπουν ποτέ να δηλώσουν πόσο δυναμικές και ανεξάρτητες είναι -γιατί στο κάτω κάτω έχουν διαβάσει πως οι δυναμικές γυναίκες και όχι οι «γυναικούλες» αρέσουν στους άντρες. Είναι με λίγα λόγια κι αυτές Δυναμικές Αντιφεμινίστριες™, όπου απολαμβάνουν τα αγαθά που έδωσε ο φεμινισμός στις γυναίκες προσποιούμενες όμως πως αυτά οφείλονται στην εξαιρετική προσωπικότητά τους.

Τα άρθρα σαν αυτά έχουν δύο target groups: τις χιλιάδες γυναίκες που κι αυτές πιστεύουν οτι δεν είναι σαν τις άλλες και διεκδικούν την πατριαρχική επιβράβευση και τους άντρες που σπεύδουν να τους δώσουν την ψήφο τους και τα πατριαρχικά τους cookies προς παραδειγματισμό των υπολοίπων. Λίγα πράγματα άλλωστε λατρεύουν οι σεξιστές περισσότερο από το να βλέπουν γυναίκες να ανταγωνίζονται για χάρη τους και οι pick-me δεν τους χαλάνε το χατήρι.

Υπάρχουν Μόνο Δύο Κατηγορίες Γυναικών

the two types of girls

Τρίτο παράδειγμα στη σειρά για το πώς η γυναίκα χρησιμοποιείται ως μεταφορά για κάθε δήθεν ψαγμένο τύπο που θέλει να μιλήσει για την κατάντια της κοινωνίας μας αλλά είναι πολύ διανοητικά τεμπέλης για να κάνει μια κριτική της προκοπής στα Media. Το ότι ΠΑΛΙ γυναίκες χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν την πολιτισμική παρακμή και την ποιότητα της διασκέδασης οφείλεται αποκλειστικά στο πόσο πιο εύκολο είναι να κράζουμε γυναίκες καθώς στα realities συμμετέχουν και πολλοί άντρες που δεν έχουν τελειώσει το PhD τους και δεν έχουν ανακαλύψει την θεραπεία του καρκίνου.

Στην ουσία οι δήθεν αγανακτισμένοι αυτοί τύποι θέλουν να διατυμπανίσουν ότι θα προτιμούσαν μια καθηγήτρια πανεπιστημίου από μια «χαζογκόμενα» παίκτρια ριαλιτι -για ΤΕΤΟΙΟ επίπεδο μιλάμε, δΕν ΕιΝαΙ σΑν ΤοΥς ΑλΛοΥς. Στην προσπάθειά τους να δειχθούν και να μαζέψουν κανα λαικ χρησιμοποιούν εύκολα τρικ όπως ο all-time-classic διαχωρισμός των γυναικών σε δύο αντιτιθέμενες και αλληλοαποκλειόμενες κατηγορίες. Ο διαχωρισμός αυτός βέβαια υπονοεί ότι κάθε γυναίκα έχει διαθέσιμες αυτές τις δύο επιλογές μπροστά της -γενετίστρια ή παίκτρια ριάλιτι- οπότε φαντάσου πόσο χαζές πρέπει να είναι αυτές που επιλέγουν το δεύτερο. Σίγουρα είναι ενδεικτικό της γυναικείας χαζομάρας το ότι έχουμε τόσες παίκτριες reality και τόσες λίγες γενετίστριες αλλά ίσως μετά από αυτό το βαθυστόχαστο status τα νέα κορίτσια να εμπνευστούν και να αποκτήσουν φιλοδοξίες.

Φυσικά οι μελλοντικές γενετίστριες να μην ξεχαστούν ότι θα πρέπει και πάλι να είναι όμορφες γιατί στο φινάλε αυτό παραμένει το σημαντικότερο για μία γυναίκα. Αν η εν λόγω γενετίστρια ήταν καμία χοντρή και άσχημη με τα πατριαρχικά standards δε θα κάναμε όλη αυτή τη συζήτηση 😉

Η Διαφορά Μιας Φεμινίστριας από μία Αντιφεμινίστρια

49080581_867950760042118_6114185313666465792_n

H διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη παλεύει για να έχει κάθε γυναίκα το δικαίωμα να κάνει όποιες επιλογές κάνουν την ίδια ευτυχισμένη ενώ η δεύτερη παλεύει να πείσει τους γύρω της και τον εαυτό της πως όσες γυναίκες δεν έκαναν τις ίδιες επιλογές με την ίδια είναι καταδικασμένες σε αιώνια μιζέρια, γιατί η φαντασίωση αυτη την κάνει να νιώθει καλύτερα με τη ζωή της.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι οτι η πρώτη διεκδικεί σεβασμό για όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως προσωπικών επιλογών ενώ η δεύτερη διεκδικεί σεβασμό για τον εαυτό της μειώνοντας και υποτιμώντας τις άλλες γυναίκες που δεν ακολούθησαν την γνωστή πατριαρχική συνταγή γάμος-παιδιά.

Η διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μια αντιφεμινιστρια είναι οτι η πρώτη αγωνίζεται για να διευρύνει τα διαθέσιμα μονοπάτια για μία γυναίκα -χωρίς να απορρίπτει τα παλιά- ενώ η αντι-φεμινίστρια παλεύει να τα περιορίσει, να διατηρήσει τον μονόδρομο που επέβαλε η πατριαρχία στις γυναίκες, σαν να την καταβάλει ένα υπαρξιακό άγχος μπροστά στην δυνατότητα πολλαπλών επιλογών.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη έχει την αυτοπεποίθηση ότι αξίζει την αγάπη ανεξάρτητα από το αν υποτάχθηκε στα πατριαρχικά στερεότυπα και ρόλους ενώ η δεύτερη πιστεύει ότι η αγάπη ενός συντρόφου έρχεται μόνο ως ανταμοιβή για την υποταγή της στην πατριαρχική παράδοση.

Η διαφορά ανάμεσα στον φεμινισμό και τον αντιφεμινισμό είναι πως μόνο ο δεύτερος μιλάει για «φυσιολογικές’ γυναίκες γιατί μόνο ο δεύτερος προσπαθεί να χωρέσει τις γυναίκες σε καλούπια.

Ο Αντι-Φεμινισμός και ο Μύθος της Χαρωπής Νοικοκυράς

ladyism1.png

O συντηρητισμός βασιζόταν ανέκαθεν σε μία εξιδανίκευση του παρελθόντος με την ταυτόχρονη διάδοση ενός ηθικού πανικού για το τι η πρόοδος μπορεί να φέρει. Ο αντιφεμινισμός επικαλείται ένα φανταστικό παρελθόν που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά σε μια πλαστή ρομαντικοποίση του, όπου οι γυναίκες ήταν πραγματικά ευτυχισμένες εκτελώντας το ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς που τους προόριζε η πατριαρχία. Η επίκληση αυτή γίνεται με την χρήση εικόνων χαρούμενων νοικοκυρών που κρατάνε ψητά φούρνου ή κέικ και στυλάτων γυναικών και ανδρών σε στάσεις πραγματικού «gentleman» όπου βοηθάνε τις γυναίκες να φορέσουν το παλτό τους ή να βγουν από το αμάξι – γιατί όλες ξέρουμε ότι η δυσκολία του να φορέσουμε μόνες μας το παλτό μας ή να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου έχει αναδειχθεί μετά την επέλαση του φεμινισμού στην μάστιγα που πλήττει αλύπητα τις γυναίκες.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε σύγχρονες της γυναίκες που έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία -κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.
Η εικόνα λοιπόν της χαρωπής νοικοκυράς προβάλλεται ως κάτι που θα ικανοποιούσε όλες τις γυναίκες και αντιπαραβάλλεται με εικόνες μεθυσμένων γυναικών σε πόζες που η ίδια η πατριαρχία κρίνει ως υποτιμητικές αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς μία επιλογή για τις γυναίκες, σε αντίθεση με τον ρόλο της συζύγου και νοικοκυράς που ήταν μάλλον μονόδρομος στην εποχή που νοσταλγούν οι αντιφεμινίστριες. Ταυτόχρονα δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός πως σε καμία εποχή τα μεθύσια και η «ξέφρενη» σεξουαλική ζωή των ανδρών δεν θεωρούταν υποτιμητική για τους ίδιους (αντιθέτως και τα δύο αποτελούν μέρος της επιτέλεσης μιας ηγεμονικής αρρενωπότητας) αλλά ούτε και τους εμπόδιζε από το να παντρευτούν. Αντιθέτως ήταν και είναι οι γυναίκες σε κάθε περίπτωση που θεωρείται ότι πρέπει να συμμορφώνεται στις αντρικές προσδοκίες με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα τις κάνει γυναίκα τους.

Αυτό που οι γναίκες του ladyism και γενικότερα οι αντιφεμινίστριες προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν είναι να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες -ίσως σε μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους ότι οι ίδιες επέλεξαν το σωστό δρόμο.

*https://en.wikipedia.org/wiki/The_Feminine_Mystique

Η Επανάσταση θα Γίνει με ή χωρίς Κραγιόν

Η εικόνα που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο υπονοεί πως μια γυναίκα που βάφεται και φροντίζει την εμφάνισή της δεν μπορεί ταυτόχρονα να διαβάζει και να σκέφτεται για τον εαυτό της.  Η εικόνα της ανεγκέφαλης, επιφανειακής bimbo είναι καθαρά μισογυνική όχι μόνο επειδή χωρίζει τις γυναίκες σε δύο αλληλοαποκλειόμενες κατηγορίες αλλά επειδή υποκρύπτει το γεγονός πως σε όποια κατηγορία και να υπαχθεί κάποια πάλι χαμένη θα βγει.

Αυτό δυστυχώς είναι το είδος του μισογυνισμού που συνήθως βρίσκει έρεισμα και στον χώρο της Αριστεράς (όπως βλέπουμε και σε προηγούμενη ανάρτηση*) η οποία αρέσκεται να προωθεί το μοντέλο της διαβασμένης γυναίκας πάντα όμως σε αντίθεση με αυτό της ακαλλιέργητης, ρηχής Δαπίτισσας που το μόνο που την ενδιαφέρουν είναι τα πάρτυ στην Μύκονο. Η Δεξιά αντίστοιχα διαστρεβλώνει το μοντέλο της Αριστερής γυναίκας ως αυτό της αξύριστης, ανέραστης φεμινίστριας. Και οι δύο χώροι έτσι χρησιμοποιούν τις γυναίκες ως σύμβολα της ανωτερότητας της ιδεολογίας τους  παρά ως πραγματικούς ανθρώπους και ενεργά μέλη της κοινότητας τους. Και οι δύο χώροι πατρονάρουν τις γυναίκες να συμμορφωθούν με  δικά τους πρότυπα και ενώ η Δεξιά ανάγει την παραδοσιακή θηλυκότητα σε αυταξία -χωρίς να σημαίνει ότι είναι απαλλαγμένη από το slut shaming- η Αριστερά την στοχοποιεί ως κάτι αρνητικό, ως αποτέλεσμα του σεξισμού. Aποτυγχάνει έτσι να αναγνωρίσει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η θηλυκότητα ή η θηλυπρέπεια αλλά οτί αυτή αξιολογείται ως κατώτερη από την αρρενωπότητα από την ίδια την πατριαρχία -πως το μακιγιάζ δηλαδή είναι υποτιμημένο ΕΞΑΙΤΙΑΣ της συσχέτισής του με τις γυναίκες.

Ταυτόχρονα η Αριστερά προβάλει μια ψεύτικη εικόνα γυναικείας απελευθέρωσης -μιας αναγκαστικής απελευθέρωσης απο τα δεσμά του make up, του ντεκαπάζ, των πλαστικών και των προτύπων ομορφιάς τα οποία καλούμαστε να μην ακολουθούμε παραμένοντας ταυτόχρονα πάντα γαμήσιμες. Ο brocialist και ο manarchist είναι πάντα παραπάνω από πρόθυμοι να μας κάνουν mansplaining για τα κακά του μακιγιάζ και της βιομηχανίας της μόδας αντί να τσεκάρουν οι ίδιοι τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές, λες και η καταπίεση μας έρχεται αποκλειστικά εκ των άνωθεν και δη τον καπιταλισμό.

Ανεξάρτητα λοιπόν με το αν ταυτιζόμαστε περισσότερο με ένα από τα δυο μοντέλα, θα πρέπει να παραμένουμε πάντα επιφυλακτικές προς μια απεικόνιση των γυναικών που δεν αφήνει χώρο για ενδιάμεσα και που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες και τις επιθυμίες μας, παρά μόνο προσπάθεια να μας στριμώξει πάλι σε κουτάκια -πάντα ιεραρχικά ταξινομημένα κουτάκια. Και θα πρέπει να απορρίπτουμε κάθε απεικόνιση που μας αποδίδει αξία αντιπαραθέτοντάς μας προς άλλες γυναίκες απλά ακόμα και όταν μας κολακεύουν πως είμαστε τάχα ξεχωριστές. και όχι-σαν-τις-άλλες.

Καθώς οι γυναίκες είναι κατά το πατριαρχικό πρότυπο multi-tasking, είμαστε απολύτως ικανές να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας με ή χωρίς κραγιόν

~Hürrfem Sultan

*https://naieisaimisogynis.com/2018/01/30/o-mythos-tis-bimbo/

 

48373016_2103086559758183_4612106452775993344_n.png