Οι Κρύες και Ανέραστες Σημερινές Γυναίκες

Αυτό που στοιχείωνει τους σημερινούς μισογύνηδες περισσοτερο από οτιδήποτε αλλο, αυτό που τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους, είναι το ότι οι γυναίκες σήμερα μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη βούλα της αντρικής αποδοχής στη ζωή τους. Μεγαλωμένοι με πατριαρχικά παραμύθια όπου η γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί μόνη της ως αυτόνομη ύπαρξη, χωρίς εναν άντρα στη ζώη της, χωρίς να βασανίζεται πώς θα αποκατασταθεί ή θα τυλίξει τον πρώτο τυχόντα, δεν μπορύν να το διαχειριστούν. Δεν έχουν καν το θεωρητικό πλαίσιο να το επεξεργαστούν. Το σκέφτονται από δώ, το σκέφτονται από εκεί και πάντα καταλήγουν οτι δεν γίνεται, θα φταίει παλι το πόσο εύκολο είναι να εξασφαλίσουμε την αντρική αποδοχή -όπου πάντα ταυτίζεται με το σεξ. Αχ, αν μόνο μπορούσαν να οργανωθούν κα να μας τη στερήσουν, θα παρακαλάγαμε κι εμείς για κανα 4άρι!


Μας βγάζουν λοιπόν εμάς «ανέραστες» και «κρύες» επειδή τους έχουμε χεσμένους και η ζωή μας δεν περιστρέφεται γύρω από αυτούς και τα ρίχνουν όλα στις υψηλές μας «απαιτήσεις». Έτσι ονομάζουν την απώλεια ελέγχουν πάνω στις γυναίκες, το πέρασμα της χρυσής εποχής της πατριαρχίας όπου οι γυναίκες δεν ήταν σε θέση όχι απλά να επιλέξουν σύντροφο με τα δικά τους κριτήρια αλλά κυρίως: να επιλέξουν ΑΝ θα έχουν έναν σύντροφο στη ζωή τους γιατί γι αυτές ήταν θέμα επιβίωσης όχι απλά συντροφικότητας και αμοιβαίας ευχαρίστησης. Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι μια γυναίκα δεν κοιμάται και ξυπνάει με αυτό το στόχο γιατί η δική τους μίζερη ζωούλα περιστρέφεται γύρω από την επιβεβαίωση της αρρενωπότητάς τους και της ανδρικής τους ταυτότητας μέσα από την ικανότητά τους να πηδήξουν.


Μπορύν έτσι να κοιμούνται ήσυχοι ονειρευόμενοι έναν κόσμο εκδίκησης όπου εμείς θα υποφέρουμε μόνες και έρημες στο κρεβάτι και αυτοί αργά ή γρήγορα θα είχαν το 10άρι που αξίζει σε όλους τους -οι ίδιοι άλλωστε αδυνατούν να σκεφτούν τον εαυτό τους ως 3άρι και 4άρι, είναι μόνο οι γυναίκες που κατηγοριοποιούνται βάσει πατριαρχικών στάνταρ ομορφιας.


Εν τω μεταξύ όλες ξέρουμε πώς αυτη η «κρυα» και «ανέραστη» θα χαρακτηριζόταν αν χρησιμοποιούσε την ομορφιά της για να έχει κρεβάτι κάθε μέρα ή να κάνει one night stand αλλά εντάξει, ας κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε για να λυπηθούμε λίγο την κακομοίρα για την «ξηρασία» στην οποία έχει βρεθεί.

Φεμινισμός και Purple Washing

Στα σκρηνσοτ αυτά αντανακλάται η εργαλειοποίηση της φεμινιστικής ρητορικής από τον νεοφιλελευθερισμό που σκοπό έχει την ωραιοποίηση και το ξέπλυμα των κοινωνικών ιεραρχιών, της εκμετάλλευσης και της καταστολής του καπιταλισμού με ταυτοχρονη διαστρέβλωση του νοήματος του φεμινισμού. Στο πλαίσιο αυτό η είσοδος των γυναικών σε ανώτερα ιεραρχικά θέσεις θεωρείται αυτοσκοπός και αξιολογείται αυτόματα ως θετική και άρα οι γυναίκες πολιτικοί -ακόμα και αν είναι συντηρητικές- ή οι γυναίκες αστυνομικοί κρίνονται ως προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτή της ισότητας αντρών-γυναικών. Καμία σημασία δεν δίνεται στην ύπαρξη των εξουσιαστικών σχέσων και πολιτικών που ενσαρκωνουν αυτοί οι θεσμοι και κάνουν πράξη οι γυναίκες αυτές ούτε φυσικά στον τρόπο που η αστυνομία, το κράτος, οι κυβερνήσεις παίρνουν ενεργό μέρος στην έμφυλη καταπίεση. Στόχος εδώ θεωρείται οι παραδοσιακά αντρικοί χώροι και θέσεις να στελεχωθούν εξίσου και με γυναίκες ενώ οι θεσμοί και οι θέσεις αυτοί υπονοείται πως είναι πιο δίκαιοι και πιο φιλικοί απλά επειδή τις συμπεριλαμβάνουν.

Το site pame evro γράφει μάλιστα για την 29χρονη αστυνομικό «η νεαρή αστυνομικός αποτελεί την εξαίρεση στον άγραφο κανόνα που συνηθίσαμε μέχρι σήμερα, να βλέπουμε δηλαδή μόνο άνδρες σε αυτές τις θέσεις. Κάπως έτσι… ο κανόνας αυτός σπάει και τέτοιες εικόνες, μας δείχνουν στην πράξη πως οι εποχές άλλαξαν και πλεον οι γυναίκες μπορούν και αξίζουν να έχουν τέτοιες θέσεις.». Η ατομική επιτυχια μιας γυναίκας δηλαδή παρουσιάζεται ως νίκη όλων των γυναικών χωρίς να εξετάζεται αν η γυναίκα αυτή εξυπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των γυναικών ως σύνολο. Σπάει για παράδειγμα την ανδρική κυριαρχία μια γυναίκα αστυνομικός που θα πει σε μια κακοποιημένη γυναίκα να γυρίσει σπίτι της? Σπάει την ανδρική κυριαρχία μία γυναίκα πολιτικός που στηρίζει την δολοφονία και τον αποκλεισμό μεταναστριών? Με λίγα λόγια, τι κερδίζει ο φεμινισμός από γυναίκες που συμμετέχουν σε καταπιεστικές πολιτικές και πρακτικές?

Σημαντικό είναι επίσης πως η είσοδος των γυναικών σε τέτοιους χώρους όπως οι κρατικοί θεσμοί, αστυνομία ή και ο στρατός δεν γίνεται με όρους ισότητας προς τους άντρες αλλά αυτές εξακολουθούν να θεωρείται ότι διατηρούν τις «θηλυκές» τους ιδιότητες. Παραμένουν δηλαδή θέαμα προς τέρψη των αντρών που κρίνονται συχνά για την εμφάνισή τους -όπως οι η 29χρονη αστυνομικός που «κλέβει τις εντυπώσεις»- και φροντιστικά υποκείμενα που αναμένεται να φέρνουν στους χώρους που εισέρχονται την υποτιθέμενη έμφυτη γυναικεία ευαισθησία και ενσυναίσθηση. Γι αυτό το λόγο, στο πλαίσιο του στρατού και της αστυνομίας οι γυναικες προορίζονται για συγκεκριμένες δουλειές και ρόλους μένοντας μακριά από τις βαριές «αντρικές δουλειές» και τα πιο επιθετική ή μαχητικά σώματα . Αυτό σημαίνει ότι δεν φτάνουν ποτέ ούτε στα ανώτατα στρώματα της ιεραρχίας ούτε στην πεμπτουσία της αποστολής τέτοιων θεσμών κι έτσι, σε αντίθεση με την υπόσχεση του ρεφορμισμο, δεν είναι σε θέση να αλλάξουν το θεσμό «από μέσα» γιατί παραμένουν πάντα περιφερειακές σε αυτόν. Oι γυναίκες δε θα «εκθηλύνουν» ποτε την αστυνομία (ή τον στρατό), γιατί αν η αν η αστυνομία πάψει να είναι (ηγεμονικά) αρρενωπή, παύει να είναι αστυνομία

Στο άρθρο για την 29χρονη αστυνομικό διαβάζουμε «Ανεξάρτητες, αυτόνομες, χαρισματικές, ευαίσθητες, δυναμικές, ικανές να σηκώσουμε στην πλάτη μας όλα τα βάρη τούτου του κόσμου. Αυτές είμαστε!». Το νέο μοντέλο θηλυκότητας που πλασάρει ο μεταφεμινισμός είναι δηλαδή δυναμική και ικανή, εισέρχεται στη δημόσια σφαίρα και στον ανταγωνιστικό χώρο εργασίας, αλλά εξακολουθεί να έχει την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση που παραδοσιακά αποδίδεται στις γυναίκες αλλιώς κρίνεται αρνητικά και πιο αυστηρά σε αυτή τη βάση και όχι στη βάση των ευρύτερων δομών και πολιτικών που αντιπροσωπεύει και υλοποιεί. Έχει αποτύχει δηλαδή ως γυναίκα και όχι πχ ως πολιτικός.

Ο συνδυασμός των παραπάνω καταλήγει στο λεγόμενο purple washing, δλδ την στρατηγική ιδιοποίηση του φεμινιστικού λόγου με σκοπό τη διατήρηση δικρίσεων και συστημικών μορφών καταπίεσης. Ο τρόπος που οι φεμινίστριες θα πρέπει να αντιδρούν σε κάτι τέτοιο είναι αναγνωρίζοντας πως η παρουσία γυναικών δεν σημαίνει ότι ένας χώρος, ένας θεσμός, ένα όργανο γίνεται αυτόματα πιο δίκαιος, φιλικός ή φεμινιστικός και ταυτόχρονα αντιστεκόμενες με κάθε τρόπο στην σεξιστική γλώσσα με την οποία κρίνονται οι γυναίκες αυτές αλλά αντιθέτως δίνοντας έμφαση στα ευρύτερα συστήματα καταπίεσης που αυτές συμμετέχουν.

Ο Γιάννης Λοβέρδος υπέρ των δικαιωμάτων κακοποιητικών αντρών

Ο Βουλευτής της ΝΔ Γιάννης Λοβέρδος εξέφρασε χθες κατά τη διάρκεια της ψήφισης του σχετικού νομοσχεδίου την άποψη πως ένας κακοποιητικός άντρας θα επρεπε να διατηρεί το δικαιωμα να βλέπει το παιδί του λες και η κακοποίηση ειναι κάποια ασήμαντη προσωπική διαφωνία με την πρώην συζυγό του και όχι δείγμα του χαρακτήρα του και της ποιότητάς του ως πατερας. Δεν μας εξήγησε βέβαια πού ειναι αυτός ο μυθικός κακοποιητής που δέρνει μόνο τη γυναικα του αλλά δείχνει αυτοσυγκράτηση όταν αφορά το παιδί αλλά ακόμα και αν υπάρχει θα έπρεπε να μας διευκρινήσει πώς ακριβώς είναι προς το συμφέρον του παιδιού να διατηρεί επαφή με έναν άντρα που έχει τραυματίσει την μητέρα του και ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει βιαιος. Ίσως για εκείνον να έχει και διδακτική αξία, γιατί έτσι μαθαίνουν από νωρίς στο παιδί την πραγματική θέση της γυναίκας και το πόσο φυσιολογικό είναι να την κοπανάς χωρίς να αφαιρεί κάτι από την αξία σου ως άνθρωπο και ως πατέρα.~Valide Sultan

Με πόσους άντρες πρέπει να πάει μια γυναικα

Συμπεράσματα διεξαχθείσας έρευνας:
*Αν έχετε κοιμηθεί με 6 και θέλετε να αποκατασταθείτε, φροντίστε να κοιμηθείτε το γρηγορότερο με άλλους 8-9 ώστε να βρίσκεστε τουλάχιστον εντός μιας αποδεκτής, ψηφήσιμης κατηγορίας
*Παρθενες και λοιπές παρθενοπιπίτσες του «εχω παέι με 3» είστε πλέον πασέ, θα ασχοληθούν μαζί σας όταν οι πρώτοι 3 σας πάρουν την παρθενιά και σας μάθουν τα κόλπα
*Αν έχετε κοιμηθεί με 15 σταματήστε εκεί που βρίσκεστε και μην κάνετε βήμα εμπρός, έχετε εξαντλήσει κάθε δυνατό όριο και επιείκεια. Παντρευτείτε τον τελευταιο που σας έλαχε ή έστω ανακυκλώστε κάποιον πρώην σας
*Οι γυναίκες σεξουαλικοι παρτερνέρ δεν μετράνε και δεν υπάρχει ταβάνι ως προς το νούμερο, χρησιμοποιείστε αυτο το παραθυράκι σοφά.
*Aν είσαι λεσβιά ΠΡΕΠΕΙ να κοιμηθείς με τουλάχιστον 4 άντρες,σ I don’t make the rules
*Έχουμε 2021 και ακόμα ασχολούμαστε με τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων μιας γυναίκας γιατί αυτό αποτελεί πια το τελευταιό μέσο ελέγχου της σεξουαλικότητάς τους τώρα που καθε άλλος πρακτικός πατριαρχικός περιορισμός έχει αρθεί

Οι Γυναίκες δεν είναι Rolex

Πριν αρκετά χρόνια μοιράστηκα ενα τύπου meme ποστ (θα το βάλω στα σχόλια) που περιέγραφε μία κατάσταση οπου κάποιος προσπαθει να αναφέρει σε έναν αστυνομικό ότι τον λήστεψαν στο δρόμο ενώ ο τελευταίος του απαντάει με ατάκες που συνήθως απευθύνονται σε θύματα βιασμού,δλδ με ένα μείγμα αμφισβήτησης, πατροναρίσματος και gaslighting


To post αυτό είναι πάρα πολύ δημοφιλές και παίρνει πάντα εκατοντάδες shares αλλά τα τελευταία χρόνια έχω πάψει να χρησιμοποιώ τέτοιου είδους επιχειρήματα, που παραλληλίζουν το βιασμό με την κλοπή γιατί μπορούν εύκολο -όπως φαίνεται και στο σκρηνσσοτ-να γυρίσουν boomerang και να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας για τους εξής λόγους:
1)πρώτον οι παραλληλισμοί αυτοί εξισώνουν τις γυναίκες με ένα άψυχο αντικείμενο (rolex, ξεκλείδωτο αυτοκίνητο, σπίτι, πορτοφολι κτλ) και το σώμα της με ιδιοκτησία που πρέπει να «φυλάει». 2)Δεύτερο γιατί αγνοεί πως η κλοπή γεννάται μέσα από καταστάσεις ανισότητας και εξαθλίωσης ενώ οι βιασμός από μια θέση προνομίου και οτι ενώ η κλοπή αφορά την επιβίωση ο βιασμός αφορά απλά την επιβολή εξουσίας προς το αδύναμο μέρος. Με λίγα λόγια, κάθε φορά που παρομοιάζουμε τις γυναίκες με ένα είδος πολυτελείας όπως ένα πανάκριβο ρολόι θα πρέπει να έχουμε στην άκρη του μυαλό μας οτι ναι, αν κάπιος φορά rolex και παει και το τρίβεις στη μούρη φτωχων ανθρώπων που γίνονται αντικείμενο της ίδιας καταπιεσης και εκμετάλλευσης μέσω της οποίας πιθανότατα αυτος το απέκτησε (‘κακόφημη γειτονιά»= φτωχή γειτονία άλλωστε) δε θα τον λυπηθούμε και πολύ αν του το κλέψουν.
Οι γυναίκες όμως δεν είναι «προκλητικές» επειδη απλά έχουν ένα ελκυστικό σώμα στο οποιο δε δίνουν πρόσβαση σε όποιοιον το ζητάει. Οι γυναίκες και το σώμα τους δεν είναι ένα αγαθό που προκύπτει μέσα από σχέσεις ανισότητας. Οι γυνάικες είναι άνθρωποι και δεν θα έπρεπε να κατανέμονται ισότιμα σε όλους τους άντρες λες και είναι είδη πρώτης ανάγκης ή λες και με το αρνούνται το σεξ μαζί τους τους στερούν καποιο δικαίωμα.

Δε θα ήθελα φυσικά να δικαιολογήσω τις κλοπές και τις ληστείες ιδίως οταν έχουν μη προνομιουχα θύματα, αλλά στο συγκεκριμένο παράδειγμα το rolex έχει μια πολύ συγκεκριμένη θέση, ως σύμβολο διάκρισης εχόντων-μη εχόντων με τρόπο που παραπέμπτει σε γυναίκες που «μοστράρουν» τα καλλη τους σε «πεινασμένους» για σεξ και όλη αυτή η μεταφορά ειναι παραπλανητική.

Το σχολιαζομενο ποστ είναι μέρος μιας σειράς αναρτήσεων στη συγκεκριμένη σελίδα που προσπαθεί να υποστηρίξει πως οι γυναίκες ειναι κατά βαθος υπεύθυνες για το δικο τους βιασμο και θα μπορούσαν να τον αποφύγουν. Ο βιασμός εδώ φυσικοοπιείται και εκλαμβάνεται ως κάτι δεδομένο και αναπρόδραστο και όχι ως κάτι που γεννάται μέσα από τις πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας και ακριβώς μέσα από τη λογική ότι οι γυναικες είναι αντικείμενα τα οποία οι άντρες δικαιούνται να έχουν είτε με το καλό ειτε με το κακό. Ταυτοχρονα, η ιδέα πως οι γυναίκες έχουν δικαιώματα στη Δύση προσκρουει πάνω στην ιδέα ότι δε θα έπρεπε να τα χρησιμοποιουμε, τα έχουμε δλδ ίσα ίσα ως διακοσμητικά και για να μας λένε οτι έχουμε τυπική ισότητα.

Η «εκκωφαντική σιωπή» των γυναικείων οργανώσεων για το έγκλημα στα Γλυκά Νερά

Οι κατηγορίες ότι οι φεμινίστριες σιωπούν μπροστά στο έγκλημα στα Γλυκά Νερά δεν είναι μόνο κλασική περίπτωση του πώς τέτοια εγκλήματα εργαλειοποιούνται για να κεντρίσουν τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας αλλά και σημάδι του πώς οι άνθρωποι που εκτοξεύουν τέτοιες κατηγορίες δεν έχουν καταλάβει (ή κάνουν ότι δεν έχουν καταλάβει) ούτε τι είναι ο φεμινισμός ούτε τι είναι η έμφυλη βία.

Αυτό μας επιστρέφει πίσω στη διαμάχη για τον όρο «γυναικοκτονία»: αυτή δεν αφορά απλά την δολοφονία μιας γυναίκας από έναν άντρα αλλά αντιθέτως το κίνητρο μιας τέτοιας δολοφονίας που απορρέει από ένα ευρύτερο πατριαρχικό πλαίσιο ελέγχου και ιδιοκτησίας των γυναικών, των σωμάτων και της σεξουαλικότητάς τους από τους άντρες συγγενείς και συντρόφους τους. Το κλασικό παράδειγμα που φέρνουμε συνήθως είναι πως αν μια γυναίκα χάσει τη ζωή της κατά τη διάρκεια μιας ληστείας ΔΕΝ είναι γυναικοκτονία αλλά ένα τυχαίο έγκλημα χωρίς έμφυλο πρόσημο -πέρα δηλαδη από το γεγονός οτι το μεγαλύτερο ποσοστό βίαιων εγκλημάτων διαπραττεται από άντρες.

Τώρα, για το συγκεκρμένο έγκλημα δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς τις συνθήκες και τις λεπτομέρειες αλλα φαίνεται μια τέτοια περίπτωση. Άρα τι ακριβώς θα πρέπει να καταδικάσουν οι φεμινίστριες? Η καταδίκη συνήθως είναι απαραίτητη όταν υπάρχουν αντίθετες φωνές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ακούστηκε ούτε οτι το θύμα πήγαινε γυρεύοντας, ούτε οτι έπρεπε να προσέχει, ούτε ξεσκονίστηκε το παρελθόν του για να βρεθεί το αποκαλυπτικό φόρεμα που φορούσε πριν 3 χρόνια στην βραδινή της έξοδο ή οι «κακές παρέες» που έκανε με σκοπό να αφήσουν υπονούμενα οτι άξιζε έναν τραγικό θάνατο όπως έχουμε δει με τα θύματα βιασμών και γυναικοκτονιών -αν και βέβαια δεν χάσαν χρόνο τα ΜΜΕ να αισθητικοποιήσουν τη δολοφονία μιας συμβατικά όμορφης γυναίκας. Υπονοεί ο συντάκτης ότι μήπως όχι μονο δεν καταδικάζουμε το έγκλημα αλλά το επικροτούμε κιόλας, αναπαράγοντας την ακροδεξιά φαντασίωση πως οι φεμινίστριες τάχα σπεύδουν να συγχωρέσουν τον μετανάστη δολοφόνο και βιαστή λόγω κάποιου φετίχ με τους Ανατολίτες και λοιπούς αλλοδαπούς?

Για ποια επιλεκτική ευαισθησία μιλάμε? Αντιθέτως είναι η δική τους ευαισθησία που είναι επιλεκτική,που εξεγείρονται μόνο όταν οι θύτες είναι μετανάστες (ή τέλοσπάντων υπονοείται ότι ειναι) και δίνουν έμφαση σε αυτό ξεχνώντας οτι παραμένουν άντρες και πως είναι οι άντρες που διαπράττουν το συντριπτικό ποσοστό των βίαιων εγκλημάτων για λόγους που ασφαλώς δεν είναι άσχετοι με την πατριαρχία. Οι γυναίκες θα συνεχίζουν να κινδυνεύουν από σεξουαλικές επιθεσεις ακομα και χωρίς την παρουσία μεταναστών. Και οι ληστείες και οι κλοπές θα συνεχίσουν να συμβαίνουν όσο περισσότερο αυξάνεται η φτώχεια και η περιθωριοποιηση πληθυσμιακών ομάδων.

Η φεμινιστική παρέμβαση είναι απαραίτητη όταν η κοινωνία επιδίδεται σε victim-blaming ή προσπαθεί να συσκοτίσει τις έμφυλες καταβολές ενός εγκλήματος παρουσιάζοντάς το πχ ως «εγκλημα πάθους». Οι φεμινίστριες είναι εκεί όταν δολοφονούνται η βιάζονται μετανάστριες για τις οποίες κανένας δεν μιλάει γιατί η δική τους ζωή δεν θεωρείται εξίσου σημαντική ή οταν οι θύτες είναι «δικά μας’, «καλά παιδιά» που πλαισιώνονται ως απλά άμυαλα, παρορμητικά ή με ψυχολογικά προβλήματα αγόρια.

Ως άνθρωποι θρηνούμε την τραγική δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας. Ως φεμινίστριες απλώς δεν έχουμε κάτι να προσθεσουμε σε μια κοινωνία που σύσσωμη στέκεται σοκαρισμένη μπροστά στο συγκεκριμένο έγκλημα.

Πώς οι Προοδευτικοί μας Κάνουν Gaslighting για τους Επιδειξίες

Tα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που γίνεται δημόσια καταγγελία κάποιου περιστατικού επιδειξία και άλλων συναφών παραβιαστικών συμπεριφορών, σκάει στους προοδευτικούς κυρίως κύκλους -αυτούς που ξέρουν να κρύβουν καλά τον μισογυνισμό τους πίσω από ένα αριστερό ή κουήρ προφίλ- ένα επιχείρημα που πάει κάπως έτσι: «Μα πώς κάνετε έτσι επειδή είδατε ένα πουλί, δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σας! Ένα πουλί από μονο του δεν είναι αιτία τρομου, γιατί ΤΡΙΓΚΑΡΕΣΤΕ? Μήπως είστε πουριτανές? Μήπως είστε σεξοφοβικές? Μήπως είστε μίσανδρες? Μήπως τελικά θέλετε να ποινικοποιήσετε την απλή επιθυμία για σεξ και το αγνό γυμνό ανθρώπινο σώμα?». Οι ίδιοι κύκλοι μάλιστα έχουν το θράσος να κατηγορήσουν εμάς ότι φέρουμε κατάλοιπα πατριαρχίας επειδή τάχα είναι η πατριαρχία που κατασκευάζει την γυναίκα ως ένα ευάλωτο υποκείμενο που λιποθυμά στη θέα ενός ανδρικού πέους.

Η προσέγγιση αυτή βέβαια αγνοεί μια βασική διάκριση: δεν είδαμε ένα πουλί, μας το έδειξαν. ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ. Δεν μπήκαμε καταλάθος σε μία ανδρική τουαλέτα ούτε πέσαμε τυχαία σε έναν τύπο που ουρούσε δημόσια αλλά παράμερα και σοκαριστήκαμε στη θέα του μορίου του. Δεν νιώσαμε άβολα σε μια παραλία γυμνιστών που συναινέσαμε να μπούμε και όπου οι τσίτσιδοι λουόμενοι κοιτούσαν τη δουλειά τους. Δεν ανοίξαμε καν μια πόρτα και βρήκαμε κάποιον να αυνανίζεται οπότε καταρρεύσαμε υπό τη θέα κάποιας στύσης. Αντιθέτως αντιδράσαμε στο πως ένας επιδειξίας μας εγκαλεί, στο πώς προσπαθεί με το ζόρι να μας εμπλέξει σε όλο αυτό ακριβώς επειδή είναι μέρος της απόλαυσης που αντλεί. Στο πώς προσπαθεί να μας εξαναγκάσει να γίνουμε το απρόθυμο κοινό στη προσωπική του τσόντα. Είναι γνωστό πως οι επιδειξίες δεν ένιωσαν έτσι αυθόρμητα την ανάγκη να βγάλουν το πέος τους να πάρει αέρα εκεί που κάθονταν μόνοι τους σε ένα λιβάδι κι εμείς από κακή τύχη πέσαμε πάνω τους. Αντιθέτως κάθονται υπομονετικά σε ένα πάρκο και περιμένουν κάποια περαστική για να της φωνάξουν ψιτ ψιτ ή μπαίνουν στα ΜΜΜ ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή έχουν ανάγκη κοινό που ποτέ δεν συναίνεσε σε αυτό -ενώ δε θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να βρουν κοινό συναινετικό.

Οι ίδιοι που δεν βλέπουν κάτι κακό στο να μας δείξει κάποιος το πουλί του δεν καταλαβαίνουν τάχα γιατί τρομάζουμε από αυτό αφού δεν είναι το ίδιο με μια απόπειρα βιασμού. Ένας άνθρωπος βέβαια που αντλεί απόλαυση ακριβώς από το σοκ και τη δυσαρέσκεια αγνώστων γυναικών (ή και αντρών), δηλαδή μέσα από την παραβίαση των ορίων τους, είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι γενικά δεν σέβεται τα όρια μας. Ποιος μας εγγυάται ότι θα σταματήσει εκεί? Γιατί να μην νιώσουμε ως απειλή έναν άντρα που αντικειμενοποιεί τις γυναίκες και τις χρησιμοποιεί ως εργαλεία για να ικανοποιήσει της σεξουαλικές του φαντασιώσεις ή ορέξεις όχι απλά ανάγοντας την συναίνεση σε προαιρετική αλλά μάλλον αντλώντας απόλαυση από την απουσία της. Σίγουρα αυτό δεν μπορεί να είναι καλό σημάδι αφού η λογική του συμπίπτει με αυτήν της κουλτούρας του βιασμού.

Η μεθοδευμένη αυτή προσπάθεια gaslighting ώστε να μας πείσουν ότι αντιδρούμε υπερβολικά προς τους επιδειξίες ή και τους cat callers γίνεται σε ένα πλαίσιο πλήρους απουσίας ενσυναίσθησης προς τις γυναίκες αγνοώντας εσκεμμένα την σκοτεινή πραγματικότητα που αυτές βιώνουν καθημερινά προσπαθώντας να τις βγάλει τρελές και υστερικές επειδή φοβούνται αυτό που παθαίνουν κάποιες κάθε μέρα. Η πατριαρχία έτσι μπορεί ανενόχλητη να συνεχίζει να ενσταλάζει τον φόβο στις γυναίκες με μυριάδες απειλητικές, αντικειμενοποιητικές και παραβιαστικές συμπεριφορές που τους υπενθυμίζουν την επισφαλή θέση τους, έναν φόβο απαραίτητο για να τις κρατάει διαρκώς υπό έλεγχο και υποταγή στις πατριαρικές επιταγές, ενώ ταυτόχρονα τις κατηγορεί ως υπερβολικά συναισθηματικές και παράλογες ακριβώς λόγω του φόβου αυτού.

Γιατί το τσουβάλιασμα των μεταναστών δεν είναι το ίδιο με το «τσουβάλιασμα» των αντρών

Όταν ένας άντρας πιάνει τον κώλο μιας γυναίκας το κάνει επειδή ζει σε ένα σύστημα που του έδωσε την πολυτέλεια να ασκεί εξουσία και σίγουρα δεν είναι γι αυτόν θέμα επιβίωσης. Όταν κλέβει ένα σπίτι ένας μετανάστης ή οποιασδήποτε φτωχός και περιθωριοποιημένος το κάνει για να επιβιώσει σε ένα σύστημα που του στέρησε άλλες δυνατότητες. Όταν λοιπόν μας κατηγορούν ότι «τσουβαλιάζουμε» τους άντρες συγκρίνοντάς τους με το «τσουβάλιασμα» των μεταναστών καλό είναι να θυμόμαστε ότι η πρώτη γενίκευση έχει περισσότερα κοινά με το «τσουβάλιασμα» των μπάτσων ή των αφεντικών, γίνεται δηλαδή με μια διάθεση κριτικής στην ΣΥΣΤΗΜΙΚΉ εξουσία και όχι, αντιθέτως, με στόχο τη διατήρησή της. Και ακριβώς επειδή μιλάμε για συστημικά φαινόμενα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το «μα δεν είναι όλοι έτσι».

Κάθε σύγκριση ανάμεσα στους άντρες και τους μετανάστες δεν είναι παρά μια σοφιστεία που εντέχνως αγνοεί το εξής: ότι οι άντρες είναι μια κυρίαρχη ομάδα (έναντι των γυναικών) που έχει ως σύνολο τη δυνατότητα να ασκήσει την εξουσία της πάνω στις τελευταίες και όταν εγκληματούν το κάνουν από θέση προνομίου. Αντιθέτως οι μετανάστες είναι μια υποτελής ομάδα έναντι των ντόπιων, πάνω στην οποία ασκείται η εξουσία (της φτώχειας, της στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων κτλ) και όταν εγκληματούν το κάνουν από τη θέση του καταπιεσμένου.

Η διαθεματικότητα είναι χρήσιμη στην περίπτωση που οι ταυτότητες των εμπλεκόμενων υποκειμένων δεν είναι τόσο γραμμικές. Τι κάνουμε δηλαδή όταν ένας άντρας μετανάστης παρενοχλήσει μία ντόπια γυναίκα ή μια ντόπια γυναίκα ασκήσει ρατσιστική βία σε έναν άντρα μετανάστη? Εκεί προφανώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και σημασία έχει πάντα το context. Δεν σημαίνει ότι ένας μετανάστης ή μια γυναίκα δεν ασκεί ποτέ εξουσία, έχει σημασία από ποια θέση υποκειμένου και εναντίον ποι@ την ασκεί. Όταν για παράδειγμα ένας άντρας μετανάστης παρενοχλεί μια γυναίκα, είναι γελοίο να τσουβαλιάσουμε τους μετανάστες για τον απλό λόγο ότι ασκεί μια εξουσία που του έχει δοθεί από την πατριαρχία και όχι από το στατους του ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

Για ός@ς μας κατηγορούν πως όταν η σεξουαλική βία ασκείται από μετανάστες δεν εξοργιζόμαστε εξίσου η απάντηση είναι απλή: Ακριβώς λόγω της έλλειψης προνομίων τους εντός της ελληνικής κοινωνίας, οι μετανάστες βιαστές καταδικάζονται σύσσωμοι σε αντίθεση με τους Έλληνες βιαστές που βρίσκουν υποστηρικτές και ξεπλέονται στα πλυντήρια της κοινής γνώμης ενώ ταυτόχρονα έχουν καλύτερα μέσα και διασυνδέσεις στη διάθεσή τους για να την σκαπουλάρουν οπότε συνήθως ως φεμινίστριες δεν έχουμε κάτι να προσθέσουμε σε όλο αυτό πέρα από το συμφωνήσουμε με την καταδίκη -και φυσικά να επιστήσουμε την προσοχή στο ότι δεν φταίει το θρήσκευμα ή η «ξένη κουλτούρα» για κάτι που κάνουν και οι Έλληνες

H «Ειρωνεία» του Cat-calling είναι η ουσία της πατριαρχίας

Πέρασε από το newsfeed μου ένα tweet που έγραφε: «η μεγαλύτερη ειρωνεία του catcalling είναι οτι οι γυναίκες θα φορούσαν λιγότερα αν οι άντρες δεν το έκαναν». Μου φάνηκε αστείο στην αρχή ώσπου αναλογίστηκα ότι κάνει ένα θεμελιώδες λάθος: υπονοεί ότι αυτό που θέλουν οι άντρες είναι κώλοι και βυζιά. Ότι δηλαδή, όπως μας λεέι η πατριαρχία, οι άντρες θέλουν ΣΕΞ!


Μόνο που αν οι άντρες στη πατριαρχια ήθελαν να βλέπουν περισσότερο μπούτι δε θα μας έκαναν slut shaming in the first place Aν ήθελαν μόνο σεξ τότε η πατριαρχία δε θα το είχε καταστήσει τόσο δύσκολο για τις γυναίκες να το κάνουν. Αν το σεξ ήταν το ζητούμενο τότε η πατριαρχία δε θα είχε περιορίσει για χιλιάδες χρόνια την γυναικεία σεξουαλικότητα με νόμους, εγκλεισμό στο σπίτι, συνεχή αστυνόμευση, στιγματισμό αναγοντάς την σε ένα τάχα δυσεύρετο αγαθό και δημιουργώντας ένα τεχνητό έλλειμμα για το οποιο μαζεύονται ομαδικά και κλαίγονται οι incels κατηγορώντας τις ορμόνες.


Στην πραγματικότητα ο πατριαρχικός άντρας δε θέλει απλά να βλέπει κώλους και βυζιά, θέλει να νιώθει ότι έχει έλεγχο πάνω στο σώμα και την σεξουαλικότητα των γυναικών. Και αυτή ακριβώς την λειτουργεία επιτελεί το catcalling, υπενθυμίζοντας στις γυναίκες ότι το σώμα τους υπάρχει προς τέρψη άλλων. Αυτό δεν είναι κάποιου είδους «ειρωνεία» είναι όλη η ουσία της πατριαρχίας. Ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε την απλοική ιδέα οτι οι μισογύνηδες είναι κάτι αφελείς τύποι που δεν ξέρουν το καλό τους.