Η Βιομηχανία Αδυνατίσματος και οι Ηθικές Διαστάσεις του Βάρους

stockholm health
Λέγεται συχνά «αν μία μέρα οι γυναίκες ξυπνούσαν και αποφάσιζαν οτι τους αρέσει το σώμα τους φανταστείτε πόσες επιχειρήσεις θα έχαναν τη δουλειά τους». Η βιομηχανία της ομορφιάς λοιπόν έχει κέρδος όχι μόνο να εξαργυρώνει τις ανασφάλειες αυτές πουλώντας προιοντα και υπηρεσίες αλλά να τις καλλιεργεί η ίδια εσκεμμένα. Είναι από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα διασταύρωσης της πατριαρχίας με τον καπιταλισμό. Δεν μου φαίνεται ότι ο καπιταλισμός έχει ιδιαίτερο κέρδος να μας απαλλάξει από την πατριαρχια και τα πατριαρχικά πρότυπα ομορφιάς γιατί η βιομηχανία της μόδας έχει τζιρο δισεκατομμυρίων. Το πολυ πολύ να θέλει να τα επεκτείνει και στους άντρες, τώρα που το στατους και η καλη δουλειά δεν επαρκεί για την εύρεση συντρόφου κι έτσι δημιουργειται μια νέα αγορά.
 
Οι γυναίκες λοιπόν δε θα ξυπνήσουν μια μέρα και θα αποφασίσουν οτι αποδέχονται το σώμα τους οσο λαμβάνουν στο προσωπικό τους mail απευθύνσεις με το όνομά τους που τις ντροπιάζουν και μειώνουν ξεδιάντροπα για το βάρος τους. Κοιτάξτε πόση επικκληση στο συναίσθημα και πόση χειριστικότητα χρησιμοποιείται ως marketing, πώς εισβάλλει η αστυνόμευση σώματος στο ίδιο σου το σπίτι να σε κοιτάξει με αυτό το υποτιμητικό βλέμμα ρωτώντας σε ειρωνικά «καλα, ετσι θα βγεις εξω;».
 
«Η παχυσαρκία είναι δείγμα τεμπελίας, υποτονικότητας και αδύναμου χαρακτήρα» μας πληροφορεί το mail αποκαλύπτοντας σε όλο της το μεγαλείο την ηθική διάσταση του βάρους στην σημερινή κουλτούρα. Η διαφήμιση δεν τηρεί καν τα προσχήματα προσποιούμενη πως ενδιαφέρεται για την υγεια μας. Το πάχος στον νεοφιλελευθερισμο είναι κι αυτό προσωπική αποτυχία, ούτε γενετικό χαρακτηριστικό, ούτε συνέπεια κάποιας ασθένειας, ουτε αποτέλεσμα μιας ολοκληρης βιομηχανίας παραγωγής φαγητού. Φταίμε εμείς αν έχουμε «υπερβολικό βάρος» και θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό αντί να το αποδεχτούμε και να μαθουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Αλήθεια, αν πληρώσουμε μια εταιρία μπορεί σε 7 μέρες να αλλάξει την προσωπικότητά μας και να μην είμαστε πια «τεμπέλες, υποτονικές και αδυναμοι χαρακτήρες»? Εννοούν πως αφήσουμε τα λεφτά μας σε ένα ινστιτούτο αισθητικής αντί να τα χαλάσουμε στις διακοπες θα είναι δείγμα δυνατού χαρακτήρα, ζωτικότητας, και εργατικότητας?
 
Η ζωή μας θα γίνει καλύτερη αν χάσουμε τα κιλά, μας υποσχονται, γιατι άλλωστε η βιομηχανία αδυνατίσματος θα φροντίσει να την κάνει χειρότερη αν δεν το κάνουμε υπενθυμίζοντας μας πόσο αποτυχημένες είμαστε και πόσο θα πρέπει να ντρεπόμαστε. Τίποτα από την χοντροφοβία της κοινωνίας μας δεν έχει να κάνει με την δική μας προσωπική ευημερία, και όποι@ προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο απλά υπερασπίζεται το δικό του στατους -οπως η Αγαθή στο αντιφεμινιστικό βίντεο που σχολιάστηκε χθες.

Γιατί δεν Είναι Όλες οι Γυναίκες Φεμινίστριες

Αναγκάστηκα να δω αυτό το βίντεο και να το σχολιάσω όχι επειδή είναι από αυτά που μου τραβούν το ενδιαφέρον αλλά επειδή  μου το στείλατε ίσα με 40 φορές στο inbox και ξέρετε πόσο επιρρεπής στο να προσαρμόζομαι στις κοινωνικές προσδοκίες είμαι. Αναρωτιόμουν βέβαια στο μεταξύ πώς αυτό το βίντεο απέκτησε τόση δημοσιότητα μέχρι που πέτυχα ένα screenshot από τον λογαριασμό του Mikeus που παρότρυνε τα@ς gourpies του να δουν και να μοιραστούν το βίντεο. Τόσο απλό είναι σήμερα να κάνει θραύση το βίντεο σου, αρκεί να είσαι γυναίκα και να γράψεις ενάντια στον φεμινισμό και όσο ανόητο και να είναι αυτό που θα πεις θα τρέξουν χιλιάδες άντρες να σε επιβραβεύσουν για το γλείψιμο και την υποστήριξη των συμφερόντων τους. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών έρχεται με πολλά προνόμια την ίδια ώρα που οι φεμινίστριες πρέπει να αντιμετωπίζουν τον χλευασμό και το bullying για δικαιώματα που στο τέλος θα απολαμβάνουν όλες οι γυναίκες –ακόμα και οι αντιφεμινίστριες.

Ας αναλύσουμε όμως τα βασικά σημεία του βίντεο που δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα από αντιφεμινιστικά επιχειρήματα που έχουμε δει εκατομμύρια φορές σε αυτή τη σελίδα χωρίς να προσφέρει κάτι νέο στη συζήτηση.

 

mikeus

 

  • Το βίντεο ανοίγει με το κλασικό mantra των αντιφεμινιστριών «δεν είμαι θύμα». Ένας παλιός αντιφεμινιστικός μύθος λέει πως αν επαναλάβεις «δεν είμαι θύμα» μπροστά στον καθρέφτη 100 φορές οι συστημικές συνθήκες θα αλλάξουν μόνο για σένα και ενώ παντού θα έχει σεξισμό, γύρω σου θα δημιουργηθεί μια ασπίδα ισότητας. Μπορείτε να πετύχετε το ίδιο εφέ επαναλαμβάνοντας ότι «είναι Σάββατο» τα δύσκολα δευτεριάτικα πρωινά. Στην Αγαθή, λέει, δεν αρέσει να θυματοποιείται «ακόμα και όταν είναι πραγματικά το θύμα» (!!!) , λές και ο ρόλος το θύματος είναι κάτι που παίρνεις σε casting και όχι κάτι που προκύπτει από τη θέση σου σε ένα ευρύτερο σύστημα. Η προσέγγιση αυτή, όπως έχουμε αναλύσει και στην περίπτωση της συντηρητικής δημοσιογράφου και οπαδού του Τραμπ  Tomi Lahren που ισχυρίστηκε ακριβώς το ίδιο, εχει τις ρίζες της στον νεοφιλελευθερισμο και την αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί τάχα να ορίσει την μοίρα του και έτσι, αν είσαι θύμα, αυτό είναι δική σου ευθύνη. Η λέξη θύμα έτσι προκαλεί αρνητικές συνδηλώσεις και ενοχικότητα στα θύματα της συστημικής καταπίεσης. Η Αγαθή λέει ότι ο φεμινισμός κάνει τις γυναίκες θύματα κατατάσσοντας έτσι οριστικά τον εαυτό της στη κατηγορίας της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας. Αλήθεια, τι πιστεύει ήταν οι γυναίκες όλες αυτές τις χιλιάδες χρόνια, πριν την έλευση του φεμινισμού;

 

  • Στο δεύτερο λεπτό η Αγαθή φτάνει ήδη στο πρώτο της λογικό σφάλμα. «Δε θα υπήρχε ποτέ πατριαρχία αν εκ φύσεως τα δύο φύλα ήταν όμοια». Περιέργως αυτό είναι το σημείο που επέλεξε να προωθήσει και ο ίδιος ο Mikeus. Πέρα από την προφανή και εσκεμμένη διαστρέβλωση, αφού οι φεμινίστριες δε ισχυρίζονται ότι τα δύο φύλα είναι όμοια αλλά ούτε καν πως οι γυναίκες, οι άντρες ή αλλα φύλα είναι μεταξύ τους είναι όμοια έχουμε ένα εξαιρετικό παράδειγμα ταυτολογικής λογικής. Το να λές ότι δε θα υπήρχε πατριαρχία, δηλαδή εξουσία των αντρών, αν τα δύο φύλα ήταν όμοια, είναι σαν να λές ότι δε θα υπήρχε ρατσισμος και αιώνες δουλείας των μαύρων αν οι λευκή και η μαύρη φυλή ήταν όμοιες ή ότι δε θα υπήρχε αριστοκρατία αν οι αριστοκράτες ήταν όμοιοι με τους πληβείους. Δικαιολογείς δηλαδή την καταπίεση με την ίδια την ύπαρξη της καταπίεσης και ανάγεις την υποτιθέμενη ανομοιότητα σε πηγή της καταπίεσης αυτής, μόνο που την ανομοιότητα αυτή την παράγει, την επιτεινει και την τονίζει το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα.

 

  • Το δευτερο σημείο της Αγαθής είναι ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατί αγαπά την οικογένεια. Οι φεμινίστριες λέει δεν αγαπούν την οικογένεια και μάλιστα δημιουργούν ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν οικογένεια –ειρωνικά λίγο μετά ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες βγάζουν λιγότερα λεφτά επειδή αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια και να μεγαλώσουν τα παιδιά, το οποίο σαν να μου φαίνεται ότι δημιουργεί ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που τολμούν να έχουν βλέψεις για καριέρα παράλληλα με την οικογένεια και να υποστηρίζει ότι είναι δίκαιο να τιμωρούνται γι αυτό με μειωμένες ευκαιρίες ανέλιξης. Εδώ όχι μόνο παραβλέπει ότι χιλιάδες φεμινίστριες έχουν οικογένεια αλλά και πως αυτό στο οποίο οι φεμινίστριες αντιτίθενται είναι η οικογένεια ως καταπιεστικός θεσμός με τον άντρα ως κεφαλή της, που έχει όλη την εξουσία ακριβώς επειδή είναι αυτός που βγάζει τα λεφτά ενώ η γυναίκα κάνει την δουλειά της ανατροφής τσάμπα και έτσι αναγκάζεται να εξαρτάται οικονομικά από τον άντρα. Είναι οι παγιωμένοι ρόλοι που αναθέτει η οικογένεια αυτό στο οποίο αντιτίθενται οι φεμινίστριες και όχι φυσικά η μητρότητα ή οι μονογαμικές σχέσεις με τους άντρες.

 

  • Η γυναίκα, μας πληροφορεί η Αγαθή, είναι αυτή που ως νοικοκυρά έχει εξουσία στο σπίτι. Αυτό ισχύει αν με τον όρο εξουσία εννοούσε ότι μπορεί να επιβάλλει στον άντρα να μην πατήσει στα σφουγγαρισμένα, αδυνατεί όμως να εξηγήσει γιατί χιλιάδες γυναίκες αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν  ακόμα, βία και υποτίμηση εντός του σπιτιού τους και όχι μόνο όταν  βγαίνουν στο μπαλκόνι. Αν οι γυναίκες μπορούν σήμερα να έχουν σχέσεις με τους άντρες επί ισοις όροις ακομα και όταν δεν δουλεύουν οι ίδιες, αυτό συμβαίνει γιατί θεωρητικά έστω μπορούν πλέον, χάρη στον αγώνα τον φεμινιστριών, να χωρίσουν ανα πάσα στιγμή τον άντρα τους και να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Χωρίς αυτό το δικαίωμα οι γυναίκες είχαν μηδενική διαπραγματευτική δύναμη μέσα στην σχέση και αναγκάζονταν να προσαρμοστούν για την επιβίωση τους στις επιθυμίες του άντρα τους. Φυσικά η δυνατότητα να βρεις δουλειά σήμερα, ειδικά αν έχεις βγει από την αγορά εργασίας λόγω της ανατροφής των παιδιών, είναι τόσο πιο αυξημένη όσο πιο προνομιούχα είσαι. Η Αγαθή όμως χέστηκε για όσες γυναίκες δεν μπορούν γιατί δεν αγαπάει τις γυναίκες, αγαπάει τις μορφωμένες και δυναμικές αστές γυναίκες όπως πιστεύει ότι είναι η ίδια.

 

  • Ταυτόχρονα προσποιείται ότι οι φεμινίστριες υποτιμούν την δουλειά της νοικοκυράς και το πόσα προσόντα απαιτεί ενώ στην πραγματικότητα οι φεμινίστριες ισχυρίζονται το αντίθετο: πως μία τόσο δύσκολη και σημαντική για την κοινωνία εργασία δε θα έπρεπε να γίνεται τσάμπα, σε συνθήκες πλήρους εξάρτησης από τον άντρα που βγάζει τα λεφτά. Και στο φινάλε αν ο ρόλος της ανατροφής των παιδιών είναι τόσο μαγικός γιατί τόσοι λίγοι άντρες στις πατριαρχικές κοινωνίες δεν τον αναλαμβάνουν οι ίδιοι; Θέλει να μας πει ότι οι άντρες δεν αγαπούν τα παιδιά τους όσο οι γυναίκες και δεν απολαμβάνουν εξίσου να περνούν χρόνο μαζί τους; Γιατί αυτό μου ακούγεται λίγο προσβλητικό για τους άντρες.

 

  • Στο τέταρτο σημείο η Αγαθή τα βάζει με το κίνημα αποδοχής του πάχους. Ευτυχώς μας διευκρινίζει ότι αυτό ισχύει μονο για τις χοντρες που τρώνε ανθυγιεινά γιατί αν παχαίνεις με σαλάτες ας πάει στα κομμάτια, θα κάνει τα στραβά μάτια.  Το ότι η αντίθεσή της στο χοντρό σώμα δεν έχει ουδεμία σχέση με την υγεία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην ίδια κατηγορία αποδοχής αηδιαστικών προτύπων από τις φεμινίστριες βάζει και τις αξύριστες μασχάλες, δλδ τις μασχάλες που διατηρούν τις τρίχες που έβαλε εκεί η φύση. Δεν μας εξηγεί το παράδοξο η φυσική τριχοφυΐα να θεωρείται αηδιαστική μόνο στο γυναικείο σώμα.  Η Αγαθή λέει ότι το κίνημα αποδοχής εμποδίζει την «αυτοβελτίωση» μόνο που δεν μας εξηγεί ούτε γιατί η συμμόρφωση με αυθαίρετα αισθητικά κριτήρια αποτελεί βελτίωση. Για τις φεμινίστριες αυτοβελτίωση αποτελεί να ξεπερνάμε τα πρότυπα που μας επέβαλλαν ή τουλάχιστον να κοιτάμε τη δουλειά μας και να μην προσπαθούμε να τα επιβάλλουμε σε άλλες γυναίκες ίσα ίσα για να κάνουμε τη ζωή τους μίζερη και να νιώσουμε εμείς ξεχωριστές και πολύτιμες που προσαρμοζόμαστε.

 

  • Η Αγαθή αποκαλύπτει σε επόμενο σημείο ότι ο φεμινισμός συνδέεται με την Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Σοκ! Αυτό βέβαια δεν κάνει κάτι άλλο από το να δηλώνει την δική της απέχθεια προς την Αριστερά την οποία δεν μας αναλύει, ενώ ταυτόχρονα δεν κάνει τίποτα για να μας εξηγήσει γιατί η Δεξιά δεν έχει δείξει ποτέ το παραμικρό ενδιαφέρον για τις γυναικείες διεκδικήσεις αλλά αντιθέτως τις αντιμετώπιζε ανέκαθεν εχθρικά.

 

  • Η Αγαθή ισχυριζεται πως δεν είναι φεμινίστρια γιατί δεν μισεί τους άντρες ενω παρακάτω δηλώνει πως δεν είναι φεμινίστρια γιατι δεν μισεί τις γυναίκες. Λογικά οι φεμινίστριες μισούν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι φεμινίστριες λέει ισχυρίζονται ότι αγαπούν τις γυναικες αλλα τρέχουν να μειώσουν οποια γυναικα δεν συμφωνεί μαζί τους. Οι φεμινίστριες βέβαια δεν δηλώνουν ότι αγαπούν τις γυναίκες, έτσι γενικά και αόριστα. Αντιθέτως βλέπουν τις γυναικες ως ανθρώπους και τις κρίνον από τα λόγια και τις πράξεις τους. Ο συναισθηματικός εκβιασμός «αν δεν αγαπάτε εμένα μισείτε τις γυναικες» μας αφήνει αδιάφορες.

 

  • Όπως ήταν αναμενόμενο η Αγαθή είναι  εναντίον των εκτρώσεων ενώ θεωρεί πως είναι άδικο που οι άντρες πληρώνουν διατροφή ακόμα και όταν δεν ήθελαν το παιδί. Με λίγα λόγια η Αγαθή θεωρούσε δικαιότερο αυτό που γινόταν επί χιλιάδες χρόνια: οι γυναίκες έμεναν έγκυες και για τους άντρες ήταν καθαρά προαιρετικό να στηρίξουν το παιδί που αναγκαστικά, απουσία αυτοδιάθεσης αλλά και ιατρκής τεχνολογίας, θα προέκυπτε. Έτσι οι γυναίκες επωμίζονταν όλο το βάρος της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους  χωρίς καμία εγγύηση την ίδια ώρα που η αναπαραγωγή αυτή γίνεται εις βάρος αποκλειστικά του δικού της σώματος και παρόλο που γίνεται προς όφελος του συνόλου.

 

  • Από το βίντεο δε θα μπορούσα να λείπει και η Ισλαμοφοβία αφού η Αγαθη έχει ιστορικό εθνικιστικών εξάρσεων, οπότε αναγκάζεται σοκαρισμένη να μας πει ότι στο Ισλαμ οι γυναίκες κακοποιούνται ομαδικά, κάτι που εντελώς συμπωματικά συμβαίνει και στη Δύση.  Αλήθεια γιατί θεωρεί πως τα πράγματα για τις γυναίκες σε κάποιες μη δυτικές χώρες είναι ακόμα χειρότερα; Δε φαντάζομαι να είναι επειδή, ξέρω γω, δεν έχει αναπτυχθεί εκεί το φεμινιστικό κίνημα;

 

  • Στο τελευταίο της επιχείρημα δηλώνει ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατι είναι χριστιανή και πιστεύει στον Χριστό. Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, ενώ στον φεμινισμό θα έπρεπε να υπάρχει χώρος για τις χριστιανές εκείνες η πίστη των οποίων σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των άλλων γυναικών και δεν προσπαθεί να επιβληθεί σε άλλες γυναίκες, εδώ έχει δίκιο πως οι χριστιανές φεμινίστριες  αντιμετωπίζονται με περίσσια ειρωνεία και εχθρικότατα από τις φεμινίστριες, I will give her that. Να κάτι που θα μπορούσαμε όντως να βελτιώσουμε.

 

Ως επίλογο θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο γενικά για τον αντιφεμινισμό. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών, ως ένα  ιδιαίτερο είδος αντιφεμινισμού που εμπεριέχει μια αντίφαση, οφείλεται στο γεγονός πως συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα πατριαρχικό σύστημα εντός του οποίου η αξία, η αυτοεκτίμηση και συχνά η ίδια επιβίωση της γυναίκας εξακολουθεί να βασίζεται στην αντρική αποδοχή, αγάπη και οικονομική στήριξη. Για να ρισκάρεις να χάσεις την βόλεψή σου σε αυτό και να αντιμετωπίσεις το bullying, το εξευτελισμό και την στοχοποίηση που δέχονται οι φεμινίστριες θέλει ένα βαθμό αυταπάρνησης. Ειδικά για τις προνομιούχες γυναίκες, πχ για τις αδύνατες, λευκές, αστές είναι μεγάλος ο πειρασμός να απολαύσεις απλά τον θαυμασμό, την προσοχή και την στοργή που θα σου δείξουν οι άντρες στο βαθμό που δε θα αμφισβητήσεις την εξουσία τους. Οι φεμινίστριες έχουν αντιληφθεί βέβαια πως η λιγοστή αυτή εξουσία είναι ολοκληρωτικά εξαρτημένη από την αντρική ματιά με αποτέλεσμα να μην είναι αυτόνομη και να μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποτραβηχτεί αν ξεπεράσεις τα όρια του αποδεκτού ή αν χάσεις όσα σε κάνουν ποθητή και πολύτιμη σε αυτούς –πχ το αδύνατο σώμα, το όμορφο πρόσωπο ή την καλλιεργημένη από την πατριαρχία τάση μας να τους παρηγορούμε, να τους περιποιούμαστε και να τους στηρίζουμε συναισθηματικά.

 

Ωστόσο, στο άρθρο  “Bargaining with Patriarchy η Deniz Kadiyoti αναλύει τον αντιφεμινισμό ως μια στρατηγική κίνηση των γυναικών που νιώθουν ανασφάλεια βλέποντας τις εγγυήσεις που τους προσέφερε παραδοσιακά η οικογένεια να οπισθοχωρούν. Στο κείμενο αναφέρει πως «Είναι σαν, αντιμέτωπες με την παμπάλαια ανασφάλεια του εισοδήματος που θα πρέπει να επαρκεί για την ανατροφή μιας οικογένειας, οι γυναίκες να επέλεξαν αντιθετικές στρατηγικές: είτε να βγούνε έξω (μεταφορικά μιλώντας) και να παλέψουν για την ισότητα εισοδήματος και ευκαιριών είτε να μείνουν σπίτι και να επιχειρήσουν να δεσμεύσουν του άντρες πιο στενά κοντά τους. Η εμμονή του αντιφεμινιστικού κινήματος με την οικογένεια θα μπορούσε έτσι να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια παλινόρθωσης της παλιάς πατριαρχικής διαπραγμάτευσης, με τις φεμινίστριες να προσφέρονται ως ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος για να κατηγορηθούν για την τωρινή  δυσαρέσκεια και αποξένωση ανάμεσα στους άντρες. Επομένως για την Kandiyoti “ οι μορφές συνείδησης και αγώνων που αναδύονται σε καιρούς τέτοιας γοργής κοινωνικής αλλαγής απαιτούν μια ανοιχτόμυαλη και με κατανόηση εξέταση, παρά μια βιαστική κατηγοριοποίηση. Γι αυτό η Ginsburg αξιολογεί τον ακτιβισμό του κινήματος κατά των εκτρώσεων από τις γυναίκες στις ΗΠΑ σαν στρατηγικό παρά σαν αναγκαστικά αντιδραστικό. Τονίζει πως η αποδέσμευση της σεξουαλικότητας από την αναπαραγωγή και την οικιακή ζωή  γίνεται αντιληπτή από πολλές γυναίκες ως επιζήμια για τα ίδια τους τα συμφέροντα καθώς, ανάμεσα στα άλλα, αποδυναμώνει την κοινωνική πίεση προς τους άντρες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τις αναπαραγωγικές συνέπειες των σεξουαλικών τους δραστηριοτήτων».

 

Οι αντιφεμινίστριες  γυναίκες με λίγα λόγια προσπαθούν να διαπραγματευτούν με την πατριαρχία και να βελτιστοποιήσουν την θέση τους μέσα στο υπάρχον πατριαρχικό σύστημα ακόμα και εις βάρος άλλων γυναικών αντί να παλέψουν για την οριστική καταλυσή του γιατί αδυνατούν να φανταστούν την θέση τους σε ένα νέο κόσμο χωρίς έμφυλες ιεραρχιες και ρόλους και δεν είναι πρόθυμες να αναλάβουν το ρίσκο.

Μια γυναικά με καλοσχηματισμένο κορμί

Λίγες μέρες μετά το ρεπορτάζ για την Ελένη Τοπαλούδη που μας διαβεβαίωσε πως «η άτυχη φοιτήτρια δεν προκαλούσε και ακόμα και στο ντύσιμό της ήταν αυστηρή» έρχεται και το ρεπορτάζ για την γυναίκα που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι να μας επιβεβαιώσει πως είναι τα ίδια τα Media, και όχι μόνο τα τυχαία τρολ, που προωθούν την βία κατά των γυναικών. Αυτή τη φορά το ρεπορτάζ ανοίγει ως εξής:

«Μια γυναικά με καλοσχηματισμένο κορμί που ήξερε καλά να το αναδεικνύει με τα κατάλληλα ρούχα και αξεσουαρ. Λάτρευε τις ψηλοτάκουνες γόβες ενώ όπως βλέπετε την ημέρα της επίθεσης είχε επιλέξει ένα στενό κρεμ παντελόνι το οποίο είχε συνδυάσει με ένα στενό λευκό τοπ από το οποίο διαγράφονταν οι καλοσχηματισμένοι κοιλιακοί της.»

Η υποψιασμένη τηλεθεάτρια αναρωτιέται αρχικά τι θέση έχει η περιγραφή του ντυσίματός ενός θύματος βίαιης επίθεσης σε ένα τέτοιο ρεπορτάζ. Μπερδευτήκαν στο μονταζ και πέταξαν πλάνα από το My style Rocks? Μήπως υπονοούν ότι η επίθεση που δέχτηκε ήταν η ποινή για κάποιο έγκλημα μόδας από μια άτυπη fashion police? Όχι φυσικά. Η σχεδόν πορνογραφική περιγραφή της ενδυμασίας και του σώματος του θύματος έχει ακριβώς σκοπό να τα συνδέσει με την βία που δέχτηκε σε μια αιτιώδη σχέση. Ο ρεπόρτερ αφήνει την περιγραφή αυτή να ανακινήσει τα έντονα συναισθήματα που αναμένεται να προκαλέσει όλος αυτός ο στιγματισμός του γυναικείου σώματος και της γυναικειας σεξουαλικότητας και να φανταστούμε τι αλλο μπορεί να διαγραφοταν κάτω απο τα ρουχα και μετά μας δίνει το υποτιθέμενο κίνητρο της επίθεσης:

«οι στιλιστικές της επιλογές προκαλούσαν τον θαυμασμό αλλά και τη ζήλεια στον εργασιακό της χώρο»

Αυτό στο οποίο το ρεπορτάζ στοχεύει είναι η ανάδειξη του αφηγήματος σύμφωνα με το οποίο μια γυναίκα τιμωρείται για το «προκλητικό» της ντύσιμο και για την ομορφιά της, χωρίς καμία κριτική τοποθέτηση. Κανένα ρεπορτάζ δεν μιλάει για το εσωτερικευμένο μισογυνισμό και το slut shaming θέτοντας το πλαίσιο που μπορει να χει γίνει ένα τέτοιο έγκλημα. Λαμβάνουν απλά την εχθρότητα προς την γυναικεία σεξουαλικότητα ως δεδομένη. Όπως και το ρεπορτάζ για την Τοπαλούδη, απλά συνεισφέρει στην καλλιέργεια ενός γενικευμένου μισογυνισμού για τις γυναίκες που κυκλοφορούν σα «π@@τάνες» και μιας σαδιστικής ευχαρίστησης που τιμωρούνται γι αυτό. Τέτοια ρεπορταζ κυκλοφορούν και διαδίδουν την ιδεολογία που θα δικαιολογήσει το επόμενο έγκλημα και ταυτόχρονα θα κρατήσει τις γυναίκες σε τάξη καθώς αν θέλουν να αποφύγουν το βιασμό από ξαναμμένους άντρες ή τις επιθέσεις από ζηλότυπες γυναίκες θα πρέπει να μάθουν να ντύνονται σεμνά.

Τώρα, δεν ξέρουμε ακόμα αν το κίνητρο ήταν όντως αυτού του είδους η ζηλοτυπία και όχι κάποιος επαγγελματικός ανταγωνισμός ή αλλου τύπου ξεκαθαρίσματα. Βλέπουμε όμως ξεκάθαρα ότι σε μια κοινωνία όπου παρουσιάζεται ως κάτι φυσικό μια γυναικά να τιμωρείται για την σεξουαλικότητά της, σε μια κοινωνία όπου τα ΜΜΕ κλείνουν το ματι σε οποι@ θα πει «ε πήγαινε γυρεύοντας κι αυτή», το μίσος προς τις γυναίκες θα οπλίσει το χέρι του επόμενου ή της επόμενης που θα νίωσουν ότι απλά επιβάλλουν την πατριαρχική δικαιοσύνη. Γιατί η πατριαρχία διδάσκει τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες να μισούμε τις γυναίκες

Δεν Είναι οι Γυναίκες Που Κλείνουν Σπίτια

βιτριολι 2 ιν 1Πατριαρχία: Δεν έχει σχέση με τον μισογυνισμό, να δείτε, και γυναίκες επιτίθενται σε γυναίκες
 
Επίσης πατριαρχία: οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ είναι υπέυθυνες όταν ένας άντρας αποφασίζει να κερατώσει και να παρατήσει την γυναίκα του
 
Είναι αναμενόμενο όταν η γυναικεία σεξουαλικότητα στιγματίζεται και ενοχοποιείται τόσο πολύ και όταν οι άντρες αντιμετωπίζονται πάντα με επιείκεια και ως αθώα θυματα που δεν μπορούσαν να αντισταθούν, να καταλήγει ολη η κοινωνία να μισεί τις γυναίκες. Ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός δεν έιναι αποτέλεσμα κάποιας τάχα έμφυτης γυναικείας ανταγωνιστικής φυσης αλλά των έμφυλων αναπαραστάσεων και του γεγονότος οτι οι γυναίκες ανέκαθεν βασίζονταν για την επιβίωση τους στους άντρες και άρα ουσιαστικά ανταγωνίζονταν για περιορισμένους πόρους σε ένα σύστημα που δυσκολεύονται να μεγαλώσουν μόνες τα παιδιά τους. Πίσω από κάθε σχέση που καταστράφηκε όμως και κάθε σπίτι που έκλεισε επειδη ο άντρας προτιμησε μια άλλη γυναικα, βρίσκεται αυτος ο άντρας που έκανε την συγκεκριμένη επιλογή. Ο άντρας ήταν που απάτησε, ο άντρας ήταν που είπε ψέματα, ο άντρας ήταν που εν τέλει την χώρισε -και το τελευταιό δεν είναι απαραίτητα κακό αν και μπορεί να βιώνεται ως καταστροφικό από την χωρισμένη γυναικα σε ψυχολογικούς αλλά και οικονομικούς όρους. Μας είναι όμως πάντα πιο εύκολο να κατηγορούμε την γυναίκα γιατί σε όλη μας τη ζωή μαθαίνουν να κατευθυνουμε εκεί το μίσος μας, την ίδια ώρα που η αντρική αγάπη και προσοχή αντιμετωπίζεται ως ένα αξιοζήλευτο βραβείο χωρίς το οποίο δεν έχουμε υπόσταση στον κόσμο.

Δεν Υφίσταται Πατριαρχία γιατί οι Γυναίκες Παίρνουν Likes

λαικ 1

 

Τι εννοούν τα μισογυνικά σκουπίδια όταν λένε οτι δεν υπάρχει πατριαρχια αλλα μητριαρχία; Εννοουν οτι η σεξουαλικότητά μας, μετά από αιώνες στιγματισμού και καταπίεσης έχει απενοχοποιηθεί. Το οτι γενικά διεκδικήσαμε και σχεδόν αποκτήσαμε δικαιώματα που ειχαν ανέκαθεν οι άντρες, χωρίς όμως να καταπιέσουμε αντίστοιχα τα δικά τους, το εκλαμβάνουν ως αντιστροφή σχέσεων εξουσίας. Αυτή ειναι κλασική περίπτωση που ο προνομιούχος χάνει μέρος της εξουσίας τους και το εκλαμβάνει ως δική του καταπίεση. Φυσικά όσο συμβαίνουν βιασμοί και slut shaming, είναι προφανές ότι η γυναικεία σεξουαλικότητα ΔΕΝ έχει απελευθερωθεί πλήρως αλλά η πατριαρχία συνεχίζει να θεωρεί οτι ανήκει τους άντρες.

Ταυτοχρονα, το οτι αυτοί αναγκάζονται πλέον να φλερτάρουν και να κοπιάζουν για να αποσπάσουν την συναίνεσή μας για σεξ, το οτι δεν τους παραδίδει η πατριαρχία στο χέρι μια συζύγο που θεωρείται ιδιοκτησία τους και με τη οποία μπορούν να κανουν σεξ και παιδιά οποτε θελουν αλλά αντιθέτως θα πρέπει να ιδρωνουν και να κοπιάζουν κάνοντας likes στις φωτογραφίες μας, στελνοντας μηνύματα, προσπαθώντας να αναπτύξουν κάποιο είδος σχέσης και γενικά ρισκάροντας κάθε μέρα με την απρριψη χωρίς καμία εγγύηση, το θεωρούν απόδειξη οτι την εξουσία την έχουμε πλέον εμείς και οτι αποκλείεται να καταπιεζόμαστε. Αυτο φυσικά εμπεριέχει ένα σφάλμα που είναι απόρροια της δική τους πατριαρχικής σκέψης: «πώς γίνεται να μου λέτε οτι καταπιέζονται αφου ΕΓΩ θέλω να τις πηδήξω κι αυτές έχουν τη δυνατότητα να πουν όχι»; Φυσικά οι άντρες πάντα ήθελαν να μας πηδηξουν, η διαφορά ήταν πως οι γυναίκες σε πολλές εποχές της ιστορίας δε είχαν την ελευθερια να διεκδικήσουν το ίδιο ανοιχτά ουτε είχαν την πολυτέλεια να αρνηθούν.

Η υπόλοιπη κλάψα των σχολίων είναι απλά ο θρήνος για τις χαμένες παραδοσιακές αξιες που ήθελαν την γυναίκα σπίτι να γεννοβολά ενώ τώρα βγάινει έξω να δουλέψει και να παρτάρει και έχει λεφτά για να αγοράσει το δικό της iphone και να βγάλει τις δικές τις selfies που θα ανεβάσει στους δικούς της λογαριασμούς στα social media, οπου θα τις βλέπει ο Πάνος και θα νομίζει οτι έχουμε μητριαρχιά επειδη τα μηνύματά του μένουν στο «διαβαστηκε». Αν όμως ό φεμινισμός μας έχει κάνει τόσο απωθητικές, αυτοί γιατι συνεχιζουν να κανουν 500-100 likes και γιατί δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας αλλα συνεχίζουν να μας παρενοχλούν;

Oι Φυλακισμένοι ως ο Άλλος

φυλακή αλλ
Μιλάμε συχνά για το μηχανισμό απο-ανθρωποποίησης των γυναικών με αποτέλεσμα όση βία και να υποστεί μια γυναίκα να φαντάζει σαν μία δίκαια τιμωρία, να προκαλεί μια σαδιστική ευχαρίστηση ή απλα να αντιμετωπίζεται με πλήρη αδιαφορία γιατί κάτι θα έκανε και θα το άξιζε. Παρόμοιος μηχανισμός λειτουργεί και για τους φυλακισμένους οι οποίοι από τη στιγμή που μπαίνουν στις φυλακές παύουν να αντιμετωπίζονται άνθρωποι με σκέψεις, συναισθήματα, οικογένειες. Αυτό έχει ως συνέπεια να ενδιαφερόμαστε ελάχιστα ως κοινωνία για τα δικαιώματα των φυλακισμένων και να τους αφήνουμε στην μοίρα τους αφού δεν νιώθουμε πως οι ζωές τους μας αφορούν.

Με αφορμή την καταδίκη των βιαστών και δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη γέμισε το διαδίκτυο με τέτοια αγανακτισμένα σχόλια που προσωπικά δε μου φαίνονται καθόλου φεμινιστικά. Ενώ καταλαβαίνω ότι κάποι@ς πνίγει το δίκιο γιατί οι ελαφριές ποινές των βιαστών αντανακλούν συνήθως την ανοχή της κοινωνίας σε τέτοια εγκλήματα, δεν θεωρώ πως ούτε η θανατική ποινή, ούτε οι αυστηρότερες πέρα των ισοβίων ποινές και φύσικα ούτε ο βιασμός των καταδίκων στην φυλακή θα αποτελούσε λύση. Καταρχάς, όσο αυστηρές και να είναι οι ποινές αυτές πάντα θα εφαρμόζονται στις πιο κραυγαλάιες περιπτώσεις και στους πιο περιθωριοποιημένους δράστες ενώ κατά κανόνα οι καθώςπρέπει πολίτες με χρήματα, γνωριμίες και κύρος θατ ην γλιτώνουν. Το πρόβλημα με την κουλτούρα του βιασμού άλλωστε είναι οτι το μεγαλύτερο μέρος των βιασμών δεν καταγγέλεται καν. Το δικαστικό κομμάτι αγγίζει ένα πολύ μικρό κομμάτι του φαινομένουν και δεν θα πρέπει να επαναπαυόμαστε σε αυτό.

Πέρα από την αυστηρότητα των ποινών, η ευχή να υποστούν βασανιστήρια και βιασμούς εντός φυλακών μαρτυρά μια παντελή αδιαφορία για τα δικαιώματα των φυλακισμένω. Οι βιαστές δεν είναι ούτε «δράκοι» ούτε «τέρατα» . Είναι καθημερινοί άντρες διαμορφωμένοι από την πατριαρχία. Είναι άνθρωποι και ως τέτοιοι συνεχίζουν να αξίζουν ανθρώπινα δικαιώματα. Κάθε φορά που τους αντιμετωπίζουμε ως μη-ανθρώπους, απλά συσκοτίζουμε το γεγονός πως «οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί», κάτι που οι φεμινίστριες αγνωνίστηκαν να αναδείξουν. Επιπλέον οι εξοργιστικές περιπτώσεις όπως οι δράστες στη συγκεκριμένη υπόθεση χρησιμοποιούνται ακριβώς για να στιγματίσουν όλους τους φυλακισμένους, των οποίων ένα πολύ μικρό κομμάτι άλλωστε αποτελούν οι βιαστές γιατί οπως ειπαμε, αυτοί σπάνια καταδικάζονται. Το μεγαλύτερο μέρος των εγκλημάτων έχει πηγή την κοινωνική ανισότητα και αδικία, γεννάται από την περιθωριοποίηση και την φτώχεια.

Επιπλέον το «ξύλο απο βαρυποινίτες» υπονοεί ότι οι βαρυποινίτες έχουν ασπαστεί κάποια φεμινιστικά ιδεώδη και όχι ότι ακόμα και εντός φυλακών υπάρχει μία ιεραρχία. Πώς ακριβώς το φαντάζεστε δηλαδή, ότι ολόκληρη η κοινωνία έχει μολυνθεί από την κουλτούρα του βιασμού αλλά εντός φυλακής επικρατεί το «no means no» και το «her body her choice»? Και δεν υπονοώ ότι οι φυλακισμένοι είναι χειρότεροι άνθρωποι απο εμάς, τους ελεύθερους πολίτες, αλλά γιατί περιμένουμε να είναι καλύτερη και να έχουν κάποιο κώδικα αξιών διαφορετικό από τον δικό μας? Και γιατί περιμένουμε από τους συγκαρτούμενους τους να κάνουν την «βρομικη» δουλειά βιαζοντας τους, τους ρώτησε κανείς; Μάλλον τους θεωρούμε τόσο προθυμους για κάτι τέτοιο γιατί δεν τους έχουμε και σε ιδιαίτερη υπόληψη.

Ξέρω οτι θα διαφωνήσουν πολλ@ γιατί τ@ς πνίγει το δίκιο και το εκφράζουν μέσα από τέτοια σχόλια αλλά καλώ όλ@ να σκεφτούν τις επιπτωσεις έχουν στα δικαιώματα των φυλακισμένων, στους φεμινιστικούς αγώνες να αναδειχτεί ο βιασμός ως μια κανονικότητα και στην έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα χωρίς εξαιρέσεις οι οποίες στο κάτω κάτω μπορούν να οδηγήσουν σε διολησθήσεις που να αγγίξουν όλ@ς μας. Οι φυλακισμένοι δεν είναι ο Άλλος και οι φυλακές δεν είναι, ή τουλαχιστον δε θα έπρεπε να είναι, ο σκουπιδότοπος της κοινωνίας.

Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

Aίμα, Τιμή, Γυναικοκτονίες και Βιασμοί

πουλος 2

 

Ναι, ναι ξέρω τι θα μου πείτε ορισμένοι, ο Κώστας είναι απλά τρολ, σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να εννοεί τίποτα από αυτά, τα λέει για να προκαλέσει. Σίγουρα ο Κώστας έχει φίλες που τις διαβεβαιώνει ότι όλα αυτά τα λέει «για πλάκα» και ότι αν οι ίδιες βιάζονταν αυτός θα ήταν ο πρώτος που θα αγανακτούσε. Δεν πειράζει που ο Κώστας το κάνει πιο πιθανό για όλες μας να βιαστούμε. Ακόμα και ο φίλος του από κάτω, που απηύδησε με τα «παιδιαρίσματα» του Κώστα δεν έχει άλλη γλώσσα για να επικοινωνήσει μαζί του πέρα από τον μισογυνισμό και την κουλτούρα του βιασμού. Κάνει σαν «κοριτσάκι που *προκαλεί* για @@@» ο Κώστας, γιατι το να θέλει σεξ μια γυναίκα είναι της ιδιας τάξης με το να επικροτεί κάποιος βιασμους και γυναικοκτονίες. Μήπως εννοεί ότι κ ο Κώστας προκαλεί να τον πετάξουν απο κανένα γκρεμό;

Για το άλλοθι του «τρολαρίσματος» έχω μιλήσει σε αυτό το κείμενο*. Εδώ θα αρκεστώ να πω ότι είναι ύποπτο να αφιερωνεις τόσο χρόνο και ενέργεια από τη ζωή σου για να εξοργισεις τις φεμινίστριες και να χτίσεις ολόκληρη την διαδικτυακή σου περσόνα πάνω στον μισογυνισμό –και ο συγκεκριμένος αποτελείται πλέον από 40% νερό και 60% μισογυνισμό καθώς έχει αφυδατωθεί κιολας από τους πολλούς αφρούς που βγάζει από το στόμα κάθε φορά που ακούει για φεμινισμό. Δεν το κάνεις αυτό αν δεν πίστευες αυτα που λες, ακόμα και αν τα λες με ένα είδος υπερβολης.

Από ολες τις ακραίες χυδαιότητες δε θα μείνω ούτε στον προφανή ρατσισμό για τους Αλβανούς ούτε στο άγχος του ότι το σεξ κάνει μια γυναίκα να νιώθει σημαντική. Θα μείνω στο πως θεωρείται φυσική η βίαιη αντίδραση των αντρών όταν μια γυναίκα θίγει τον «ανδρισμό» τους. Με λίγα λόγια, η πατριαρχία κατασκευάζει την έννοια του ανδρισμού ως πολύτιμη και μετά τους καλεί να την υπερασπιστούν ακόμα και με αίμα αλλά εμείς πρέπει αυτό να το δεχτούμε ως μη σεξιστικό, δηλαδή πέρα από την πατριαρχία. Την ίδια ώρα όμως που οι άντρες μπορούν να επικαλούνται ως ελαφρυντικό την αντρική τους τιμή την οποία τάχα έθιξε μια γυναίκα, κοροιδεύοντας τις επιδόσεις τους στο κρεβάτι ή το μέγεθος του πέους τους, οι άντρες έχουν το ελεύθερο να χλευάζουν νύχτα μέρα τις χοντρές, τις αγ@μητες και τα ξέ@@@α. Φαντάζεστε να είχαν δικαιολογία οι γυναίκες να σκοτώνουν όποιον άντρα τους θίγει την «θηλυκότητα» τι θα επακολουθούσε?

* https://avmag.gr/…/i-avastachti-elafrotita-toy-trolarismat…/

Πώς να Εκπαιδεύσετε τον Γιό σας να Χουφτώνει

ελληνες μπαμπαδες 33

 

Στραβώνουν κάποι@ οταν λέμε «διδάξτε στους γιους σας να μην βιάζουν, όχι στις κόρες σας να προσέχουν». Είναι λέει προσβλητικό προς του τα αγορια. Στο μεταξύ οι Έλληνες μπαμπάδες του facebook συνεχίζουν την παράδοση του να εξυμνούν τις παραβιαστικές συμπεριφορές των γιών τους, καποιοι από τους οποιους θα μεγαλώσουν να γίνουν οι βιαστές του άυριο. Κοιτάξτε με τι καμάρι το λεει που επιασε γυναικείο κώλο, αφού χαζεψε τα εργαλεία φυσικά, γιατι αυτή είναι βρε η «αντρική φύση», τρυπάνια και γυναικείοι κώλοι απο 2.5 χρονών! Φυσικά από την πανηγυρική διάθεση του πατέρα το παιδακι όχι μονο δε θα καταλάβει ότι έκανε κάτι κατακριτέο αλλά θα περάσει στη συνείδησή του οτι αυτό που έκανε είναι μαγκιά και θα το επαναλάβει γιατι ακριβώς αυτό του δίδαξε ο πατέρας. Ταυτόχρονα η αντίδραση της κοπέλας που προφανώς θεωρεί οτι «boys will be boys» θα του δώσει το μήνυμα οτι οι γυναικες γουστάρουν τέτοιες συμπεριφορές, ιδίως αν εισαι ομορφος. Και ακριβώς έτσι καλλιεργείται η κουλτούρα του βιασμού, που θεωρεί το γυναικείο σώμα ως κάτι που υπάρχει για να το αρπάζουν τα αγορια και που δεν τα κρατάμε ποτέ υπόλογα γι αυτό αλλά αντιθέτως τα ενθαρρύνουμε. Αρκεί να φανταστούμε πως θα αντιδρούσε ο ίδιος πατέρας αν η 2.5 χρονων κορούλα του πήγαινε να αγγίξει τον κώλο ή αλλα σεξουαλικοποιημένα μέρη ενός άντρα.Εκεί σιγουρα δε θα εκλαμβανόταν ως χαριτωμένο δείγμα οτι της αρέσουν οι άντρες ούτε θα έφερνε τις κάμερες.

Μιλήστε στους γιους σας για την συναίνεση και σταματήστε να επιβεβαιώνετε τη δική σας ματσίλα μέσα από αυτούς, για το καλό των γυναικών αλλά και το δικό τους αφου δεν αποκλείεται αύριο μεθαύριο να βλέπουμε τις δικές τους φάτσες πρωτοσέλιδα αφού καταδικαστούν.

Το Συντηρητικό Vogue

vogue
Κι ενώ το Teen Vogue στο εξωτερικό γράφει συστηματικά για τον φεμινισμό, τον Μαρξ, τον Κομμουνισμο και έχει αναδειχτεί σε παράγοντα ριζοσπαστικοποίησης των νεαρών κοριτσιών το Vogue στην Ελλάδα συνεχίζει τον χαβά του -ή μαλλον τον χαβά όλων των γυναικείων περιοδικών εδώ και δεκαετίες- υποσκάπτοντας τα δικαιώματα και τους αγώνες των γυναικών που αποτελούν και το κοινό του. Με αφορμή την δίκη της Ελένης Τοπαλούδη βρήκε ευκαιρία να πάρει θέση για τον όρο γυναικοκτονία εκφράζοντας την αντίθεσή του όχι μόνο με πατροναριστικό τρόπο, από την θέση της δικηγόρου που γράφει το κείμενο αλλά και με αγανάκτηση γιατί λέει τάχα αυτό ειναι σεξιστικό! Το παγκόσμιο φεμινιστικό κίνμα που κάνει αγώνα να αναγνωριστούν οι έννοιες της κουλτούρας του βιασμου και της γυναικοκτονίες προφανώς αποτελείται από ηλιθιες και δεν εχουν καταλάβει ότι βλάπτουν τις γυναίκες για τις οποίες αγωνζίεται. Η συγκεκριμένη φράση δεν περιέχεται στο κείμενο και δεν μπορούμε να ξέρουμε αν μπήκε με πρωτοβουλίας της δικηγόρου συντάκτριας -που εκφράζεται εντός του κειμενου συντηρητικά σχετικά με την αγόρευση της Εισαγγελέως ως υπερβολικά «συναισθηματικής» όπως είδαμε πολλ@ς δικηγόρους να κάνουν δρόντας προστατευτικά για το χωράφι τους από την κριτική διατηρώντας την ψευδαίσθηση μιας υπερβατικής, αντικειμενικής εξουσίας. Πάντως μετά από διαδοχικα edits εξαφανίστηκε και από την σελίδα του facebook.
 
Πάμε λοιπόν άλλη μια φορά: ο όρος γυναικοκτονία δεν σημαίνει οτι οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι όπως και ο όρος παιδοκτονία ή παιδική εργασία δεν σημαίνει οτι τα παιδιά δεν είναι άνθρωποι. Αντιθέτως υπάρχει για να αναδείξει το πως το συγκεκριμένο είδος εγκλήματος όχι μονο ακολουθεί ένα παρόμοιο μοτίβο αλλά προκύπτει από τη ευάλωτη θέση της γυναίκας και την αντεικειμενοποίησή της στο πατριαρχικό συστημα εξουσίας. Δεν σημαίνει ούτε οτι κάποιοι άντρες σκέφτονται συνειδητά «αυτή θα τη σκοτώσω επειδή ειναι γυναίκα» ή «σήμερα θα σκοτώσω όποια γυναίκα βρω πρώτα μπροστά μου». Την σκοτωνουν βασισμένη σε μισογυνικές παραδοχές περί γυναικείας σεξουαλικότητας, περι ανδριικής ανωτερότητας και εξαιτίας της τοξικής αρρεωνωπότητας που καλεί τους άντρες να αποδεικνύουν τον ανδρισμό τους μέσω της βίας και της υποταγής των γυναικών. Οι γυναίκες δολοφονούνται από άντρες λόγω του μίσους που τους καλλιεργεί η πατριαρχία ψιθυριζοντας τους οτι είναι «πουτάνες», άπιστες, κ@ργίολες, ύπουλες, γκρινιάρες, ενοχλητικές, οτι βασανίζουν τους άντρες κάνοντας τους τις δύσκολες, αρνούμενες να τους δώσουν αυτο που δικαιούνται ή αμαυρώνοντας την αντρική τιμή τους, και ότι αξίζουν βία και βιασμό γιατι προκαλούν, ντύνονται σαν «ξεκωλα», βγαίνουν αργάτο βραδυ και πηγαινουν σε ξένα σπίτια. Υπάρχει μία ξεκάθαρη συνοχή και συνεκτική λογική πίσω απο τέτοια εγκλήματα τα οποια κατατάσσουμε με τον όρο «γυναικοκτονια». Ο σκέτος όρος ανθρωποκτονία απλά θα συσκότιζε την ιδιαιτερότητά τους και τα γεννεσιουργά αίτια τέτοιων εγκλημάτων.
 
Θλίψη που τέτοιες ιδέες εκφράζονται από ένα γυναικείο περιοδικό και θλίψη που τέτοιες θέεσις εκφράζονται από δικηγόρους. Μας κάνει να υποπτευόμαστε ότι μάλλον θέλουν να περιχαρακώσουν τα πεδία τους και φοβούνται οτι ο φεμινισμός και η κριτική στην εξουσία θα κλονίσει τις εδραιωμένες αυθεντίες τους κι έτσι καταλήγουν φορεις συντηρητισμού.