Η Επανάσταση θα Γίνει με ή χωρίς Κραγιόν

Η εικόνα που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο υπονοεί πως μια γυναίκα που βάφεται και φροντίζει την εμφάνισή της δεν μπορεί ταυτόχρονα να διαβάζει και να σκέφτεται για τον εαυτό της.  Η εικόνα της ανεγκέφαλης, επιφανειακής bimbo είναι καθαρά μισογυνική όχι μόνο επειδή χωρίζει τις γυναίκες σε δύο αλληλοαποκλειόμενες κατηγορίες αλλά επειδή υποκρύπτει το γεγονός πως σε όποια κατηγορία και να υπαχθεί κάποια πάλι χαμένη θα βγει.

Αυτό δυστυχώς είναι το είδος του μισογυνισμού που συνήθως βρίσκει έρεισμα και στον χώρο της Αριστεράς (όπως βλέπουμε και σε προηγούμενη ανάρτηση*) η οποία αρέσκεται να προωθεί το μοντέλο της διαβασμένης γυναίκας πάντα όμως σε αντίθεση με αυτό της ακαλλιέργητης, ρηχής Δαπίτισσας που το μόνο που την ενδιαφέρουν είναι τα πάρτυ στην Μύκονο. Η Δεξιά αντίστοιχα διαστρεβλώνει το μοντέλο της Αριστερής γυναίκας ως αυτό της αξύριστης, ανέραστης φεμινίστριας. Και οι δύο χώροι έτσι χρησιμοποιούν τις γυναίκες ως σύμβολα της ανωτερότητας της ιδεολογίας τους  παρά ως πραγματικούς ανθρώπους και ενεργά μέλη της κοινότητας τους. Και οι δύο χώροι πατρονάρουν τις γυναίκες να συμμορφωθούν με  δικά τους πρότυπα και ενώ η Δεξιά ανάγει την παραδοσιακή θηλυκότητα σε αυταξία -χωρίς να σημαίνει ότι είναι απαλλαγμένη από το slut shaming- η Αριστερά την στοχοποιεί ως κάτι αρνητικό, ως αποτέλεσμα του σεξισμού. Aποτυγχάνει έτσι να αναγνωρίσει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η θηλυκότητα ή η θηλυπρέπεια αλλά οτί αυτή αξιολογείται ως κατώτερη από την αρρενωπότητα από την ίδια την πατριαρχία -πως το μακιγιάζ δηλαδή είναι υποτιμημένο ΕΞΑΙΤΙΑΣ της συσχέτισής του με τις γυναίκες.

Ταυτόχρονα η Αριστερά προβάλει μια ψεύτικη εικόνα γυναικείας απελευθέρωσης -μιας αναγκαστικής απελευθέρωσης απο τα δεσμά του make up, του ντεκαπάζ, των πλαστικών και των προτύπων ομορφιάς τα οποία καλούμαστε να μην ακολουθούμε παραμένοντας ταυτόχρονα πάντα γαμήσιμες. Ο brocialist και ο manarchist είναι πάντα παραπάνω από πρόθυμοι να μας κάνουν mansplaining για τα κακά του μακιγιάζ και της βιομηχανίας της μόδας αντί να τσεκάρουν οι ίδιοι τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές, λες και η καταπίεση μας έρχεται αποκλειστικά εκ των άνωθεν και δη τον καπιταλισμό.

Ανεξάρτητα λοιπόν με το αν ταυτιζόμαστε περισσότερο με ένα από τα δυο μοντέλα, θα πρέπει να παραμένουμε πάντα επιφυλακτικές προς μια απεικόνιση των γυναικών που δεν αφήνει χώρο για ενδιάμεσα και που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες και τις επιθυμίες μας, παρά μόνο προσπάθεια να μας στριμώξει πάλι σε κουτάκια -πάντα ιεραρχικά ταξινομημένα κουτάκια. Και θα πρέπει να απορρίπτουμε κάθε απεικόνιση που μας αποδίδει αξία αντιπαραθέτοντάς μας προς άλλες γυναίκες απλά ακόμα και όταν μας κολακεύουν πως είμαστε τάχα ξεχωριστές. και όχι-σαν-τις-άλλες.

Καθώς οι γυναίκες είναι κατά το πατριαρχικό πρότυπο multi-tasking, είμαστε απολύτως ικανές να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας με ή χωρίς κραγιόν

~Hürrfem Sultan

*https://naieisaimisogynis.com/2018/01/30/o-mythos-tis-bimbo/

 

48373016_2103086559758183_4612106452775993344_n.png

Advertisements

To «Αριστερό» Fat Shaming

33495878_1016246485197651_5058275777267630080_n

Πάμε πάλι μπας και το επεδώσουμε: Το να σχολιάζεις κοροϊδευτικά το βάρος της Μιχαλολιάκου δεν σε κάνει περισσότερο αριστερό ούτε καλύτερο αντιρατσιστή. Σε κάνει ένα χοντροφοβικό και μισογυνικό σκουπίδι που νομίζει ότι ο αντιρατσισμός του έδωσε πόντους που μπορεί να εξαργυρώσει στον σεξισμό και την χοντροφοβία με τα οποία νιώθει πιό άνετα. Κανενός μετανάστη η ζωή δε θα γίνει καλύτερη επειδή εσείς αποκαλέσατε μιά ναζί «φάλαινα» ή «φώκια», μην κολακεύετε τον εαυτό σας.

Ούτε η Ουρανία θα κοιταχτεί στον καθρέφτη και θα πει «Ω Θέε μου, τι έχω κάνει! I am wrong about all the things!». To μόνο που καταφέρατε είναι η στιγμιαία ικανοποίηση πως μειώσατε μιά πολιτική αντίπαλό σας με όπλα που δανειστήκατε από το ίδιο οπλοστάσιο που ψωνίζει συνήθως η ίδια. Είστε εκτός από υποκριτές ΚΑΙ ηλίθιοι, νομίζοντας ότι αυτό είναι κάποιου είδους πλήγμα στον φασισμό. Άλλο ένα πράγμα που κατορθώσατε; Να δώσετε το μήνυμα στην χοντρή της διπλανής πόρτας (από αυτές τις «καλές», που είναι αριστερές) πως το βάρος της είναι κάτι κακό που αξίζει να επισύρει τον χλευασμό.

Το ότι και η Μιχαλολιάκου είναι μιά υποκρίτρια που ενδιαφέρεται επιλεκτικά για τις διακρίσεις εκείνες που θίγουν την ίδια, δε σημαίνει κάτι καλύτερο για εσάς. Είναι το να είσαι χοντροφοβικός καλύτερο στην κλίμακα της σκατοψυχιάς από το να είσαι φασίστας? Προφανώς. Αλλά δεν είναι διαγωνισμός, ε?

~HürrFem Sultan

Αναλυτικότερα σε παλιότερο ποστ με το ίδιο θέμα: https://naieisaimisogynis.com/…/oi-feministries-sfadodai-g…/

Ο Μύθος της Bimbo κι ο Αριστερός Σεξισμός

ελευθεριακή κομμούνα.png

26993820_1057798991028780_555123177237575614_n.jpg

 

Εδώ έχουμε την ευκαιρία να δούμε πώς κάποια διαχρονικά και αγαπημένα μισογυνικά κλισέ δεν έχουν πολιτικό πρόσημο αλλά αγκαλιάζονται στοργικά από άντρες και γυναίκες κάθε πολιτικού χώρου. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στις χαζές bimbo και στα έξυπνα, διαβασμένα κορίτσια ελκύει άντρες κάθε πολιτικής ιδεολογίας καθώς και γυναίκες που θέλουν να πιστεύουν οτι ακόμα κι αν βάζουν λίγη μάσκαρα ή ξανοίγουν ένα δύο τόνους το μαλλί τους (όχι φυσικά ως το πλατινέ) δε θα κατηγοριοποιηθούν με τις δεύτερες γιατί έχουν διαβάσει όχι ένα αλλά ντουζίνες βιβλία οπότε θα γλιτώσουν το τσουβάλιασμα με τις χαζές και θα κερδίσουν όλα τα πατριαρχικά cookies.

Η ιστορία της χαζογκόμενας που μέσα από τη γνώση και την καλλιέργεια συνειδητοποίησε ότι δεν έχει ανάγκη το μακιγιάζ και την τεχνητή ομορφιά και έγινε το απλό κορίτσι του λαού που είναι «ο εαυτός της» δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χωρίζει τις γυναίκες σε δύο ανταγωνιστικά και αλληλοαποκλειόμενα πρότυπα θηλυκότητας θετοντας τους έτσι ένα πλαστό δίλημμα. Ταυτόχρονα τα δύο αυτά μοντέλα επιβραβεύονται ή τιμωρουνται ανάλογα με την περίπτωση ή το context με τρόπο που δεν είναι ξεκάθαρο ποια κατηγορία ειναι η κερδισμένη. Όπως και να έχει, είναι οι γυναίκες που πρέπει συνεχώς να δικαιολογούν τις επιλογές τους και να αποδεικνύουν την διανοητική τους ικανότητα την ίδια ώρα που η νοημοσύνη ενός όμορφου, προσεγμένου, γυμνασμένου, καλοντυμένου άντρα δε θα αμφισβητηθεί ποτέ.

Ο αριστερός σεξισμούλης συγκεκριμένα λατρεύει να πιστεύει ότι θα απελευθερώσει τις γυναίκες με την διανοητική του ανωτερότητα και θα τις απαλλάξει από όλη αυτή την πίεση της βαφής ρίζας και των στενών ρούχων χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι δεν κάνει τίποτα άλλο από το να πατρονάρει τις γυναίκες νομίζοντας ότι ξέρει το καλό τους καλύτερα από τις ίδιες. Στο όνομα του αντικαπιταλιστικού πνεύματος άλλωστε όλη αυτή η ενασχόληση με την εμφάνιση δαιμονοποιείται και υφίσταται shaming -σε αντίθεση φυσικά με όλα τα προιόντα του καπιταλισμού που μπορούν να απολαμβάνουν οι ίδιοι οι αριστεροί ή αναρχικοί άντρες χωρίς να αμφισβητείται η αφοσίωση τους στα αντικαπιταλιστικά ιδανικά. Με τον τρόπο αυτό οι γυναίκες γίνονται το μέσο μέσω του οποίου η αριστερά αποδεικνύει τον αντικαπιταλισμό της κάνοντας έτσι ένα pat pat στην ίδια της την πλάτη και νιώθοντας καλύτερα με τον εαυτό της που τις δικές της γυναίκες δεν τις αφήνει να καταλήξουν τίποτα ξανθες χαζοβιόλες με μεγάλα βυζία -ξέρετε, τίποτα τσουλάκια!

~Hürrfem Sultan

Τι είναι Manarchist/ Brocialist

Manarchist/ Brocialist είσαι όταν στο όνομα του αντικαπιταλισμού αναπαράγεις ακριβώς την ίδια βίαιη μισογυνική γλώσσα με το τελευταίο ακροδεξιό σκουπίδι ενώ ταυτόχρονα συνεχίζεις να έχεις πέραση στο δήθεν προοδευτικό κοινό γιατί πουλάς τον εαυτό σου ως edgy και αντισυμβατικό ενώ απλά χέστηκες για τις γυναίκες και την πατριαρχία, το δικό σου πρόβλημα είναι μόνο ο καπιταλισμός.

~HürrFem Sultan

ilovecapitalism.jpg

O Σεξισμός της Αριστεράς

3-mooges

Σε συνέχεια του χθεσινού post βλέπουμε εδώ με ποια λογική η Αριστερά υπερασπίζεται τον δικό της σεξισμό -τον cool σεξισμό, τον hipster σεξισμό, αυτό τον αστείο ντε, όχι τον άλλον, τον κακό. Η Αριστερά, ακριβώς όπως και η Δεξιά, έχει αναπτύξει μία αλλεργία στην υποτιθέμενη «πολιτική ορθότητα» -όρος που χρησιμοποιείται πια αποκλειστικά από όσους αρνούνται να κάνουν την αυτοκριτική τους και να πάρουν στα σοβαρά την καταπίεση ομάδων που δεν τους αφορούν πραγματικά.

Η φράση κλειδί είναι «Όλοι σεξιστές, όλοι φασίστες, άρα κανείς.
Όλοι ένοχοι, άρα όλοι αθώοι«. H φράση αυτή υπονοεί ότι υπάρχει κάποιο ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στους σεξιστές και τους μη σεξιστές, του φασίστες και τους μη φασίστες, κι έτσι όταν οι μη σεξιστές και οι μη φασίστες λένε σεξιστικά ή φασιστικά πράγματα αυτά ξαφνικά είναι υπεράνω κριτικής.

Ο φασισμός και ο σεξισμός όμως δεν είναι γονίδιο ούτε τατουάζ στην μούρη των φασιστών και των σεξιστών. Ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο σεξισμός είναι Λόγοι -με την φουκωική έννοια του discourse- που στηρίζουν συστήματα εξουσίας. Λίγη σημασία έχει η πηγή από την οποία προέρχεται αυτή η ρητορική, καθώς αυτή υπάρχει διάχυτη ως πλέγμα και όχι με ένα καθαρό κέντρο οπότε δεν κάνει διακρίσεις από την στιγμή που θα μπει σε κυκλοφορία στην κοινωνία. Δεν αποκτάς ασυλία για τις κατηγορίες για σεξισμό/ρατσισμό/ ομοφοβία αν σκοράρεις αρκετούς αντισεξιστικούς πόντους ούτε απαλλάσσεσαι από τις κατηγορίες για σεξισμό αν μαζέψεις αρκετά αντι-ρατσιστικά μόρια – και αντίστροφα.

Όλοι πρέπει να κάνουμε συνεχώς την αυτοκριτική μας και να τσεκάρουμε κατά πόσο αναπαράγουμε ρητορικές που συντηρούν καταπιεστικά συστήματα και στρέφονται εναντίον καταπιεσμένων ομάδων. Ο σεξισμός, ο ρατσισμός και η ομοφοβία δεν μπορεί να αναπαράγονται με τις ευλογίες μας επειδή προέρχονται από πηγή με καλές προθέσεις, από την Αριστερά, από την αγαπημένη μας σελίδα ή τον αγαπημένο μας κωμικό ούτε επειδή κάποι@ είναι καλό παιδί ή επειδή κάποια δηλώνει φεμινιστρια. Ο αγώνας ενάντια σε κάθε μορφής καταπίεση δεν μπορεί να γίνεται μέχρι εκεί που μας βολεύει. Αν ο φεμινισμός δεν μας ξεβολεύει, μάλλον δεν προσπαθούμε αρκετά.

~Hürrfem Sultan