Γιατί Φοράνε οι Γυναίκες Κοντά Σορτσάκια?

53259891_390877075042645_3014924049445814272_n

Γιατί φοράνε οι γυναίκες κοντά σορτσάκια? Γιατί φοράνε κοντές φούστες, ντεκολτέ, στεΓιατί φοράνε οι γυναίκες κοντά σορτσάκια? Γιατί φοράνε κοντές φούστες, ντεκολτέ, στενά φορέματα? Αν ήθελαν να νιώθουν άνετα δε θα έπρεπε όλες να κυκλοφορούν με φόρμες, μακό ξεχειλωμένα μπλουζάκια και αθλητικά παπούτσια με αερόσολα?

Γιατί φοράνε οι άντρες γραβάτα? Νιώθουν πιο άνετα με κάτι να τους σφίγγει το λαιμό? Γιατί δεν μιλάμε ποτέ για το αντρικό ντύσιμο με τους όρους που μιλάμε για το γυναικείο? Γιατί δεν αμφισβητούμε τις αντρικές επιλογές? Γιατί δε θεωρούμε κάθε τι που φοράνε ή κάνουν οι άντρες ότι απευθύνεται στις γυναίκες? Γιατί δεν λέμε οτι οι άντρες βάζουν στενά τζιν και κολλητά μπλουζάκια ή δείχνουν τους κοιλιακούς τους για να «τουρμπίσουν», να «καβλώσουν», να «ανάψουν» τις γυναίκες? Γιατί αυτές είναι λέξεις που αναφέρονται σχεδόν αποκλειστικά σε άντρες?

Γιατί είναι οι γυναίκες αυτές που εκλαμβάνονται εκ των προτέρων ως αυτές που υπάρχουν για την σεξουαλική απόλαυση των αντρών. Γιατί είναι αυτές που υποβάλλονται συνεχώς στο male gaze με αποτέλεσμα ό,τι κάνουν να ερμηνεύεται ότι γίνεται για χάρη του. Γιατί είναι οι άντρες που θεωρείται ότι έχουν σεξουαλική επιθυμία και οι γυναίκες αυτές που την εξάπτουν και την ικανοποιούν.

Οι γυναίκες μπορεί να έχουν διαφορετικούς λόγους να φοράνε ένα κοντό σορτσάκι. Ή μάλλον να έχουν διαφορετικούς λόγους για να μην θέλουν να κρύψουν το σώμα τους -συνήθως άλλωστε είναι που το κρύβουν εξαιτίας τον αντρών και νιώθουν πιο άνετα με λιγότερα ρούχα μεταξύ τους. Μπορεί να νιώθουν άνετα με το σώμα τους και να γουστάρουν τον κώλο τους, μπορεί να θέλουν να ακολουθήσουν τη μόδα. Μπορεί να θέλουν να νιώσουν σέξι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ψάχνουν σεξ. Μπορεί να ψάχνουν για σεξ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλουν να «τουρμπίσουν» κάθε λιγούρι εκεί έξω που νομίζει ότι μια γυναίκα που ψάχνει για σεξ είναι σεξουαλικά διαθέσιμη σε ΚΑΘΕ άντρα ταυτόχρονα δίχως διακρίσεις. Το θέμα δεν είναι γιατί οι γυναίκες φοράνε κοντά σορτσάκια. Το θέμα είναι γιατί ο μόνος λόγος που μπορεί να σκεφτεί κάποιος είναι ότι απευθύνεται σε αυτόν προσωπικά και αυτό του δίνει δικαίωμα πάνω της.

Advertisements

Οι Γυναίκες δεν Γουστάρουν τους Άντρες Επειδή Είναι Βίαιοι, τους Γουστάρουν Παρόλο που Είναι Βίαιοι

αμα δεν χτυπας δεν έχεις πυγμή

Αυτή είναι μια άκομψη προσπάθεια ενός κουτοπόνηρου μισογύνη να μας πείσει ότι οι αντρική βία είναι κάτι που οι γυναίκες επιζητάνε και όχι απλά ανέχονται.

Είναι πολύ διαδεδομένο οι γυναίκες να απεικονίζονται ως κάποιες που «την θέλουν την σφαλιάρα τους» για να μπορούν να σεβαστούν τους άντρες, ότι αναστενάζουν με πόθο όταν αυτοί τους πουλάνε τσαμπουκά και βαράνε το χέρι τους στο τραπέζι. Στην πραγματικότητα η αντρική βία δεν είναι κάτι που οι γυναίκες αποζητούν σε έναν άντρα, είναι απλά κάτι που η κοινωνία τις εκπαιδεύει να το υπομένουν γιατί τι να κάνουμε άντρες είναι, θα τους ξεφύγει και ένα χαστούκι -είναι από τη φύση τους επιθετικοί.

Καμία γυναίκα δεν επέλεξε ποτέ έναν άντρα επειδή ήταν βίαιος, πολλές γυναίκες όμως παρέμειναν σε μία σχέση ΠΑΡΟΛΟ που αυτός ήταν βίαιος επειδή η αντρική βία παρουσιάζεται ως τόσο φυσική και αναμενόμενη που πολλές γυναίκες θεωρούν ότι αυτό είναι το στάνταρ, ότι δε θα βρουν κάτι διαφορετικά. Προσθέστε σε αυτό και το πώς η κοινωνία τείνει να κατηγορεί μια γυναίκα που εγκατέλειψε έναν άντρα και του «χάλασε» το σπίτι όπως και τον φόβο ότι αν πάει να φύγει θα φάει όλο το ξύλο μαζεμένο και θα βρεθεί νεκρή -καθώς ένας μεγάλο ποσοστό γυναικών που δολοφονούνται από τον σύντροφό τους είναι όταν ακριβώς τον χωρίζουν- και θα καταλάβετε γιατί οι γυναίκες μένουν με τέτοιους άντρες.

Οι γυναίκες δεν θα κακοχαρακτηρίσουν ούτε θα ξενερώσουν με έναν άντρα επειδή ΔΕΝ τους άσκησε βία. Θα αφήσουν όμως τον εαυτό τους να μετατραπεί σε σάκο του μποξ στο οποίο ένας άντρας θα εξασκήσει τον «ανδρισμό» του ακριβώς επειδή η κοινωνία έχει δομήσει την έννοια του ανδρισμού γύρω από τη βία και την επιθετικότητα και την έννοια της θηλυκότητας γύρω από την στωικότητα και την παθητικότητα. Αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ επιλογή των γυναικών. Είναι μια κατάσταση που ευνοεί αποκλειστικά τους άντρες.

Τα Ροζ Ψωμάκια είναι Αυστηρά Γυναικεία Υπόθεση

8 μαρτίου

Χαρούμενη Παγκόσμια Ημέρα Διεθνούς Πατροναρίσματος των Γυναικών!
Βιασμοί, γυναικοκτονίες, σεξουαλική παρενοχληση, άνισες ευκαιρίες αλλά εντάξει, μία μέρα το χρόνο μπορούμε να τρώμε το burger μας σε ροζ ψωμάκι οπότε μην πείτε οτι δεν μας προσέχουν κορίτσια.
Αν η κοινωνία ενδιαφερόταν πραγματικά για τις γυναίκες θα είχαμε ΚΑΘΕ μέρα ροζ ψωμάκι, όχι μόνο μία φορά το χρόνο!

We Read This Article So That You Don’t Have to: O Άνδρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίση -γιατί απλούστατα η Γυναίκα Είναι Ανώτερη

 

ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι.png
We read this article so that you don’t have to: O Άντρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίσοι -γιατί απλούστατα η γυναίκα είναι ανώτερη

Το άρθρο αυτό είναι από αυτά τα extra cringy κείμενα που μπορούν να προκαλέσουν αναγούλα και στην πιο ψύχραιμη φεμινίστρια, θα το εκτιμούσαν όμως ιδαιτέρως γυναίκες όπως αυτές του Ladyism γιατι είναι τίγκα στα πατριαρχικά cookies. Φυσικά το ότι ειναι γραμμένο από άντρα δε θα έπρεπε να προκαλέσει καμία εντύπωση γιατί μόνο ένας άντρας θα έλεγε παπαριές τύπου «οι γυναίκες είναι ανώτερες» με απώτερο στόχο να πατρονάρει τις γυναίκες και να μειώσει τη σημασία της χθεσινής μέρας (της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας). Έχετε ακούσει ποτέ καμία φεμινίστρια να λέει ότι οι γυναίκες είναι ανώτερες? Όχι φυσικά, γιατί τέτοιες μπούρδες λέγονται μόνο για να μας βγάλουν από το μικρό γυναικείο μυαλουδάκι μας την ιδέα οτι χρειαζόμαστε φεμινισμό.

Το κείμενο αυτό ειναι αντιπροσωπευτικό δείγμα καλοπροαίρετου σεξισμού, το είδος δηλαδή του σεξισμού που τάχα εξυμνεί την γυναικεία φύση αλλά αδυνατεί να συλλάβει τις γυναίκες πέρα από τα αιθέρια και καλόβουλα πλάσματα που υπάρχουν απλά για να καθοδηγούν και να εμπνέουν τους άντρες -και φυσικά να τους γεννάνε παιδιά. Από την πρώτη πρόταση ήδη φαίνεται πως ο συγγραφέας δεν μπορεί να διανοηθεί τις γυναίκες ως αυτόνομα όντα αλλά μόνο μεσα από τη δική του σχέση (τη σχέση των αντρών) με αυτές. «Μητέρα στην αρχή και αδελφή, δασκάλα σύντομα και συμμαθήτρια, ερωμένη για χρόνια πολλά και στο τέλος σύζυγος και κόρη (αν είσαι τυχερός…)». Αν καταφέρετε να συγκρατήσετε το φαγητό που σας ανέβηκε στον οισοφάγο και σας φέρνει δάκρυα στα μάτια θα δείτε πως αυτό το κείμενο για την ημέρα της γυναίκας απευθύνεται… στους άντρες. Αφορά τις γυναίκες ιδωμένες μέσα από τα μάτια των αντρών.

Ο συντάκτης σύντομα βέβαια μειώνει την γυναίκα αποκλειστικά
σε γκόμενα. «Σήμερα λοιπόν γιορτάζει η γυναίκα (μου)» λέει και
Παραθέτοντας μια λιστα ωραίων γυναικών, συζύγων μεγάλων αντρων κ προχωράει στη συνέχεια σε 5 όλοκληρες ασυνάρτητες παραγράφους με αποσπάσματα από τραγούδια του Σαββόπουλου και αναφορές σε γυναίκες που τον σημάδεψαν. Προβάλλεται έντονα η γυναίκα ως μούσα, το οποίο είναι το χειρότερο είδος καλοπροαίρετου σεξισμού γιατι υπονοεί οτι η γυναίκα υπάρχει πάντα ως έμπνευση για δημιουργία αλλά ποτέ ως δημιουργός.

Το κείμενο κλείνει «Χρόνια πολλά λοιπόν γυναίκες της ζωής μας. Διδάξτε μας το θαύμα, συνεχίστε να μας καθοδηγείτε… υποχωρώντας». Εδώ το πατρονάρισμα φτάνει στο αποκορύφωμά του καλώντας τις γυναίκες να παραμένουν υποχωρητικές και παθητικές στις επιθυμίες των αντρών γιατί έτσι τάχα τους καθοδηγούμε -ξέρετε μωρέ τώρα, με αυτόν τον μοναδικό γυναικείο τρόπο που μετά οδηγεί το ίδιο είδος άντρα να περιγράφει τις γυναίκες ως χειριστικές και ύπουλες.

Ευχαριστούμε πολύ τους άντρες σαν τον συγγραφέα, που ελπίζουμε να μην βρίσκονται στη ζωή μας για πολύ ακόμα, αλλά προτιμάμε όταν καθοδηγούμε να το κάνουμε…καθοδηγώντας. Ξέρετε, όπως οι άντρες!

Γιατί Θεωρούμε Υπεύθυνες τις Γυναίκες για τα Βίαια Εγκλήματα Ενός Άντρα

Untitled.png

Επανέρχεται εδώ το μοτίβο σύμφωνα με το οποίο για τα βίαια εγκλήματα ενός άντρα ευθύνεται η γυναίκα. Το βλέπουμε ξανά και ξανά σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης η κοινωνία να κατηγορεί την μητέρα. Είναι σαν να έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ με την αντρική βία, σαν να την θεωρούμε τόσο φυσική που να μη μας εκπλήσσει τόσο γιατί ένας άντρας πλάκωσε στο ξύλο/σκότωσε/βίασε ένα παιδί αλλά περισσότερο γιατί η μητέρα του παιδιού δεν τον σταμάτησε. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι η πατριαρχία θεωρεί τους άντρες εκ φύσεως βίαιους και σεξουαλικά επιθετικούς επομένως το βάρος για την κατάπνιξη των ενστίκτων τους πέφτει στις γυναίκες που ξαφνικά γίνονται οι φύλακες της ηθικής των αντρών.

Ταυτόχρονα, μία γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα μάνα, οφείλει να θυσιαστεί για το παιδί της, να μπει μπροστά, να πεθάνει αν χρειαστεί γιατί στο κάτω κάτω από τη στιγμή που θα γεννήσει η δική της ζωή δεν έχει αυτόνομη αξία, μετατρέπεται απλά σε ένα κουκούλι προστασίας του παιδιού της. Αυτό είναι το είδος του ηρωισμού, όπως έχουμε ξαναπεί, που περιμένει η πατριαρχία από τις γυναίκες. Όχι να πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης αλλά σίγουρα να πεθαίνουν για το παιδί τους -δεν έχετε ακούσει άλλωστε το πατριαρχικό κλισέ πως σε έναν σεισμό ο άντρας ενστικτωδώς θα προστατέψει τον εαυτό του ενώ η μητέρα το παιδί της? That’s just nature και η γυναίκα που αποτυγχάνει στην αποστολή της αυτή έχει αποτύχει ως άνθρωπος περισσότερο από έναν άντρα που έχει αποτύχει να αποκτήσει στοιχειώδη ανθρωπιά.

Είναι ειρωνικό που η πατριαρχία φροντίζει να κάνει τις γυναίκες τόσο παθητικές ανατρέφοντάς τες να νομίζουν ότι είναι αδύναμες και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς άντρα και μετά τις κατηγορεί που γίνονται ακριβώς αυτό.