Έπαιξες κι Έχασες

tinder

Γιατί τόσοι πολλοί άντρες γίνονται επιθετικοί στην πρώτη υποψία απόρριψης? Γιατί ακριβώς η πατριαρχία τους έχει καλλιεργήσει την ιδέα πως τους χρωστάμε, πως μας κάνουν και χάρη που ασχολούνται μαζί μας, με αποτέλεσμα όταν δεν συμμορφωνόμαστε στις επιθυμίες τους να θεωρούν ότι τους στερούμε κάτι που τους ανήκει. Ο «ανδρικός εγωισμός», τον οποίο επικαλούνται συχνά προς υπεράσπισή τους, δεν είναι κάποια βιολογική αλήθεια αλλά η απόρροια του entitlement που τους κάνει να εκλαμβάνουν κάθε άρνηση ως επίθεση προς τα δικαιώματά τους.

Κι αυτό εξηγεί γιατι τόσοι πολλοι άντρες είναι διαρκώς θυμωμένοι με τις γυναίκες και ξεσπούν στην πρώτη ευκαιρία σαν να μας έχουν άχτι προσωπικά: ζώντας σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν τους κάνουν τα χατίρια όπως τους υποσχέθηκε η πατριαρχία βρίσκονται σε μία συνεχή κατάσταση ματαίωσης και πάρα πολλοί συσσωρεύουν ένα μίσος προς τις γυναίκες συλλογικά επειδή τολμούν να μην τους δίνουν αυτό που θέλουν, σαν καλά κορίτσια.

Οι γυναίκες έτσι αναγκάζονται να ζουν σε έναν κόσμο που κάθε τους “όχι» κινδυνεύει να καταλήξει σε μία επίθεση, από προσωπικές προσβολές έως, -όχι και τόσο σπάνια- σωματική βία. Και κάπως έτσι μαθαίνουμε να εκλεπτύνουμε την άρνησή μας για να χαιδεύουμε τον εγωισμό τους και να αποφεύγουμε τις εκρήξεις αυτές, με αποτέλεσμα στο τέλος να μας κατηγορούν πως δεν είμαστε ξεκάθαρες όταν δεν γουστάρουμε κάποιον.

Advertisements

Όταν οι Γυναίκες δεν Μένουν Σπίτι

55845540_2186379338072658_4543190090444177408_n.png

Το σχόλιο αυτό δεν είναι μόνο άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς οι γυναίκες κατηγορούνται για την βιαιότητα ενός άντρα. Είναι ταυτόχρονα και μέρος μιας ευρύτερης ρητορικής που κατηγορεί τον φεμινισμό για την ηθική παρακμή της κοινωνίας. Σύμφωνα με το discourse αυτό, οι γυναίκες αφήνοντας τον παραδοσιακό τους ρόλο εντός σπιτιού, δεν μεγαλώνουν πια «σωστά» τα παιδιά με αποτέλεσμα αυτά να καταφεύγουν στην βία και την εγκληματικότητα.

Η ερμηνεία αυτή όχι μόνο αγνοεί άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες για τα φαινόμενα που περιγράφει αλλά κυρίως αγνοεί ότι η βία παραμένει κυρίως ΑΝΤΡΙΚΗ βία και αυτή δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο -ούτε υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν οτι βρίσκεται σε έξαρση -αν μη τι άλλο οι βιασμοί και η αντρική επιθετικότητα είναι τόσο παλιά όσο και η πατριαρχία. Ταυτόχρονα υπονοεί πως οι γυναίκες πρέπει ως μάνες να καταβάλουν ένα συνεχές «συναισθηματικό έργο» για τους άντρες που διαφορετικά θα γίνουν βίαιοι -ευθύνη που έχουμε δει αργότερα να μετακυλίεται στην σύζυγο που δεν σταμάτησε τον βίαιο άντρα της. Οι γυναίκες οφείλουν στους άντρες αγάπη, στοργή, φροντίδα και συναισθηματική καθοδήγηση διαφορετικά αυτοί αναπόφευκτα θα γίνουν βίαιοι. Στο σενάριο αυτό οι πατεράδες φαίνεται να μην έχουν κανένα ρόλο στην ανατροφή του παιδιού.

Ο ηθικός πανικός που σκορπάνε τέτοια σχόλια έχει μοναδικό σκοπό να στρέψει την ματιά μας μακριά από το πρόβλημα της αντρικής βίας αλλά και άλλα δομικά κοινωνικά προβλήματα και να ασκήσει ένα συναισθηματικό εκβιασμό στις γυναίκες ώστε αυτές να αναλάβουν τον παραδοσιακό ρόλο τους εντός σπιτιού. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι η ενδυνάμωση των γυναικών μέσω της οικονομικής ανεξαρτησίας που θα συνεισφέρει στην μείωση της αντρικής βίας -αν μη τι άλλο προς τις ίδιες. Όσο βέβαια η κοινωνία συνεχίζει να τις θεωρεί αποκλειστικά υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών, η οικονομική αυτή ανεξαρτησία θα βρίσκει εμπόδια.

H Κρυφή Γοητεία του Αντιπολιτικορθακισμού

κατατσιωλης

Ο Καρατσιωλης είναι ο ορισμός του one-trick-pony και γι αυτό βαριέμαι ακόμα και να ανοίξω οτιδήποτε σχετικό με αυτόν μου στέλνετε στο inbox. Ο Καρατσιώλης διψασμένος για likes και για προσοχή κάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα: αναπτύσσει την πιο κατάφωρα μισογυνική άποψη με τον πιο προκλητικό τρόπο και περιμένει να προκαλέσει αντιδράσεις -τόσο ανάμεσα στα μισογυνικά σκουπίδια που σπεύδουν να τον χειροκροτήσουν ανακουφισμένα που επιτέλους κάποιος λέει όσα σκέφτονται δυνατά, όσο και στους κανονικούς ανθρώπους που νιώθουν την ανάγκη να του πούνε ότι λέει μαλακίες κι έτσι να μπουστάρουν τον αλγόριθμο της ανάρτησης του και να του δώσουν έξτρα κλικ.

Εκεί βασικά βασίζεται και όλη η γοητεία του αντιπολιτικορθακισμού. Λέει μεγαλόφωνα και προβοκατόρικα αυτό που ανέκαθεν ακούγαμε λίγο πιο χαμηλόφωνα και έμμεσα, ακριβώς επειδή κάποια στιγμή ως κοινωνία αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Κι επειδή το λέει με τρόπο που ξεσυνηθίσαμε να ακούμε αφού η πατριαρχία βρήκε τελευταία νέους τρόπους να μας σιγοψυθιρίζει το ίδιο πράγμα, φαντάζει καινούριο και edgy.

Ο αντιπολιτικορθακισμός βασίζεται επίσης στην αντίληψη ότι η πολιτική ορθότητα είναι μία μορφή ψεύτικης και επιφανειακής ευγένειας, οπότε αν είσαι ένας αγενής μαλάκας δίνεις μια αίσθηση υποτιθέμενης αυθεντικότητα και γνησιότητας. Αυτό φυσικά δεν είναι παρά μία προβολή όσων νομίζουν ότι όσοι δεν κοροϊδεύουμε τις χοντρές ή δεν κράζουμε την σεξουαλικότητα των γυναικών σκεφτόμαστε το ίδιο με αυτούς απλά δεν τολμάμε να το πούμε για να το παίξουμε καλοί. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι δεν ενοχλούμαστε πραγματικά, ούτε που έχουν σκεφτεί ότι αυτές οι απόψεις δεν είναι απλά «προσβλητικές» και «ανάγωγες» αλλά πραγματικά βλαβερές και επικίνδυνες.

Ο Καρατσιώλης εκφράζει μια μερίδα ανθρώπων που νιώθουν ότι καταπιέζονται από την ενσυναίσθηση και βρίσκουν απελευθερωτική την κακία, το μίσος και την μοχθηρότητα. Και παρά την ψευδαίσθησή τους ότι κάνουν κάτι ριζοσπαστικό στην πραγματικότητα λένε πράγματα που ακούγονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ας αφήσουμε λοιπόν τα one trick ponies στο τσίρκο που ανήκουν και στείλτε μου κάτι πιο challenging.

Η Ωραία Κοιμωμένη και η Συναίνεση

55719278_813986398954269_2880984180060061696_n.jpg

Το αστείο με την επίκληση ενός παραμυθιού από τους αντιφεμινιστές για να αποδείξουν πως η φεμινιστική απαίτηση για συναίνεση είναι υπερβολική είναι πως δεν συνειδητοποιούν πως τα παραμύθια έχουν βαθιά χαραγμένες μέσα τους πατριαρχικές αντιλήψεις. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς μία πατριαρχική διδαχή για να δικαιολογήσεις την πατριαρχία. Όλη η φάση αυτού του είδους των παραμυθιών είναι πως οι γυναίκες έχουν ανάγκη έναν άντρα να τις σώσει. Και ότι αυτός ο άντρας θα τις εκτιμήσει για την ομορφιά τους. Όλα αυτά τα παραμύθια είναι έτσι δομημένα ώστε η γυναίκα να κινδυνεύει να πεθάνει εκτός αν ένας άντρας την ποθήσει σεξουαλικά και να τη σώσει με ένα φιλί ή με έναν γάμο.

Στην πραγματική ζωή καμία γυναίκα δε θα σωθεί από το θάνατο επειδή κάποιος την είδε αναίσθητη και την φίλησε. Κάποιος έπρεπε να επινοήσει μια ολόκληρη ιστορία με μάγισσες, κατάρες, δράκους, νάνους, μαγεμένα δάση για να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο, για να βάλει τη γυναίκα σε τόσο δύσκολη θέση που εμείς να πούμε ότι εντάξει, είναι αποδεκτό να βλέπεις μία λιπόθυμη γυναίκα την οποία δεν έχεις γνωρίσει ποτέ και να την φιλάς απλά επειδή είναι όμορφη. Στην πραγματική ζωή αυτό είναι σεξουαλική επίθεση, αυτό είναι ακραία αντικειμενοποίηση. Για τους αντιφεμινιστές όμως που παραπονιούνται πως για τις φεμινίστριες «τα πάντα είναι βιασμός» είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς οι γυναίκες βάζουν αυτογκόλ με τον φεμινισμό. Οι αντιφεμινιστές νομίζουν ότι είναι οι πρίγκιπες τους παραμυθιού ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά τα τρολ που πρέπει να προσπεράσουμε για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Καμιά γυναίκα δε θα χάσει τον άντρα της ζωής της επειδή αυτός χρειάστηκε την συναίνεσή της για να την αγγίξει.

Ο Άντρας Παλιάς Κοπής

o άντρας παλιας κοπης

Ο Άντρας Παλαιάς Κοπής είναι ο άντρας που νιώθοντας τον κόσμο να αλλάζει και τον ίδιο να αντικαθίσταται από ένα νέο πρότυπο αρρενωπότητας πανικοβάλλεται τόσο που αντί να προσαρμοστεί προσκολλάται ακόμα πιο πεισματικά στην ταυτότητα του ως AΠΚ και προσπαθεί να μας πείσει οτι αυτό ειναι το συγκριτικό του πλεονέκτημα. Η passive-aggressive επίθεση στους άλλους άντρες δείχνει όχι μόνο ότι οι άντρες φυσικά και είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους και μπορούν να γίνουν pick-me αλλά και ότι θα χρησιμοποιήσουν το ταξικό προνόμιό τους για να μειώσουν τους ανταγωνιστές. Αυτό αποκτά και ένα ηλικιακό πρόσημο -οι «νεότεροι» θα πρέπει να μαθαίνουν αλλά εντελώς συμπτωματικά οι νεότεροι έχουν και λιγότερα χρήματα για να μπορούν να συντηρούν μια γυναίκα.

Oι συμβολικές κινήσεις όπως το άνοιγμα πόρτας χρησιμοποιούνται ως περιτύλιγμα για να πακετάρουν την πολύ κυνική πεποίθηση που βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας τους: πως η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται σε σχέση οικονομικής (και όχι μονο) εξάρτησης προς αυτούς. Και αυτό καθόλου δεν τους ενοχλεί -απόδειξη πως οι άντρες παραπονιουνται οτι οι γυναίκες τους θέλουν για να λεφτά τους συνήθως όταν δεν τα έχουν οι ίδιοι αλλιώς μια χαρά το διαφημίζουν.

Τα Αστεία για την Αντρική Απιστία δεν Είναι Μαγκιά Είναι Αυτοταπείνωση

 

cheating 2 in 1

Είναι πολυ χαρακτηριστικό της πατριαρχιας να ενθαρρυνει, να επιβραβεύει και να κανονικοποιεί αντρικές (ή γυναικείες) συμπεριφορές που μετά παρουσιάζει ως «Φύση». Οι άντρες για παράδειγμα παρουσιάζονται συνεχώς ως πολυγαμικοί ή άπιστοι από την «φύση» τους ενώ στην πραγματικότητα οι πολλαπλοί σύντροφοι ειναι απλά κομμάτι της ηγεμονικής αρρενωπότητας που αναμένεται να επιτελούν την ίδια στιγμή που η ίδια πρακτική στιγματίζεται και τιμωρείται στις γυναίκες. Φυσικά, η κανονικοποίηση αυτή χρησιμοποιείται ως τακτική φίμωσης των γυναικών, οι οποίες παρουσιάζονται ως «υστερικές» όταν αντιδρούν στην απιστία του συντρόφου τους ενώ οι άντρες που ασκούν βία ή και δολοφονούν γυναίκες στην υποψία απιστίας διαπράττουν απλά «εγκλήματα πάθους» που πάλι απορρέουν από την δήθεν επιθετική και κτητική «φύση» τους. Ταυτόχρονα η αντίληψη πως είναι «δύσκολο» στους άντρες να είναι πιστοί σημαίνει πως όταν είναι, οι γυναίκες θα πρέπει να νιώθουν ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη και να προσμετράται υπερ τους ενώ αντίστοιχα η γυναικεια πίστη θεωρείται λίγο πολύ δεδομένη

Δείκτης Γονιμότητας και Κλαμπάκια

γονιμοτητα

Η μητρότητα είναι από αυτά τα πράγματα που -όπως είδαμε χθες η απιστία για τους άντρες-επιβραβεύεται, ενθαρρύνεται, επιβάλλεται από την πατριαρχία και στη συνέχεια πλασάρεται ως γυναικεία «φύση». Οι γυναίκες είναι τόσο ταυτισμένες με τον ρόλο τους ως μητέρες που η κοινωνία δυσκολεύεται να διανοηθεί ότι η μητρότητα δεν είναι ο πρωταρχικός τους στόχος. Κι ενώ μπορεί να υπάρχον πολλοί παράγοντες που μία γυναίκα δε θέλει να κάνε παιδιά ή δε θέλει να κάνει παιδιά από τα 20 βλέπουμε εδώ πως η απεικόνισή τους ως εγωιστριών, σνομπ, που σκέφτονται την καλοπέρασή τους (λες κι αυτό είναι κακό) λειτουργεί ως μοχλός πίεσης της κοινωνίας για να τις σπρώξει προς τη σωστή κατεύθυνση -και μετά να το ονομάσει «μητρικό ένστικτο».

Πώς τολμάει μια γυναίκα να θέλει να βρει τον ιδανικό γαμπρό για να μεγαλώσει παιδιά αντί να αρχίσει να γεννοβολάει με τον πρώτο τυχόντα που θα της κάνει την τιμή να την γονιμοποιήσει -φυσικά αν μπλέξει σε μια κακοποιητική σχέση και κάνει πατέρα των παιδιών της κάποιον που τις συμπεριφέρεται άσχημα όλοι θα σπεύσουν να την πουν ανεύθυνη που έκανε παιδιά με έναν τέτοιο άνθρωπο, κι αν χωρίσει πως «διαλύει» μια οικογένεια. Πώς τολμάει μια γυναίκα να θέλει να περάσει καλά και να χορτάσει από εξόδους πριν δεσμευτεί εφ’ όρου ζωής από τις γονεϊκές της υποχρεώσεις και περάσει χρόνια στο σπίτι όπως απαιτεί η σημερινή δομή της πατριαρχίας από μία μητέρα που αναμένεται να το μεγαλώνει σχεδόν μόνη της. Και φυσικά πως τολμάει μια γυναίκα να έχει φίλες οι οποίες της προσφέρουν υποστήριξη και ικανοποίηση στη ζωή της κάτι που άντρες όπως ο σχολιαστής θεωρούν πως λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τους ίδιους.

Η γυναίκα κατά την πατριαρχία οφείλει να είναι μια αναπαραγωγική μηχανή που πετάει ελληνάρες ως φτηνό εργατικό δυναμικό και τέτοια άρθρα η μόνη λειτουργία που εξυπηρετούν είναι να καλλιεργούν μια αίσθηση απειλής στην κοινωνία (θα μας φάνε οι Τούρκοι έτσι που πάμε) και ενοχές στις γυναίκες ότι δεν αξιοποιούν την μήτρα τους όσο πρέπει.