Γιατί οι Φεμινίστριες Ξυρίζονται

Περιγραφή εικόνας
Βρε ακτιβίστριες που τόσο στηρίζεται τις αξύριστες γυναίκες, γιατί δεν σταματάτε να ξυρίζεστε κα να βάφεστε και να προσέχετε γενικά τον εαυτό σας. Α ξέχασα ότι έτσι δε θα σταυρώστε ούτε αρσενική γάτα και ως γνωστό ό,τι κάνετε το κάντε για να πηδιέστε. Και με το δίκιο σας δηλαδή αλλά μην κάντε τάχα μου τις υπερανω

Αυτή ειναι η γνωστή κριτική «κριτικάρεις την κοινωνία και όμως συμμετέχεις σε αυτη ΧΑΧΑ Σ’ΕΠΙΑΣΑ CHECK-MATE!!!». Το να παρατηρείς ότι και οι φεμινιστριες συμμορφώνονται με τις πατριαρχικές επιταγές είναι σαν να παρατηρείς ότι και οι αντικαπιταλιστές έχουν facebook, δουλεύουν σε πολυεθνικές ή στις συνεντεύξεις με τα αφεντικά δεν μιλάνε για κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Προφανώς αν ήταν τόσο εύκολο για όλ@ς να ζούμε εκτός πατριαρχίας ή καπιταλισμού δε θα το κάναμε θέμα. Το κάνουμε θέμα ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή νιώθουμε στο πετσί μας την καθημερινή τους καταπίεση, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδη αναγκαζόμαστε να ζούμε με τους κανόνες αυτούς, ΑΚΡΙΒΩΣ γιατί τα συστήματα αυτά έχουν κατακτήσει τόσες πτυχές της ζωής μας που συχνά φαντάζουν αναπόδραστα.

Ωστόσο είναι ηλίθιο να θεωρείς οτι οι γυναίκες ακολουθούν τις πατριαρχικές επιταγές απλά για να πηδηχτούν -δεδομένου, ανάμεσα στα άλλα, πως αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο ακόμα και αν δεν λούσουμε τα μαλλιά μας μια βδομάδα. Οι γυναίκες αναγκάζονται να επιτελούν την κανονιστική θηλυκότητα γιατί έτσι θεωρούνται επιτυχημένα άτομα και γιατί διαφορετικά υφίστανται ποινές σε όλο το φάσμα της κοινωνικής και οικονομικής τους ζωής. Μια γυναίκα που δε βάφεται και δεν ξυρίζεται (ή που ξυρίζει το κεφάλι της) ενδέχεται να δυσκολευτεί περισσότερο να βρει εργασία αλλά ταυτόχρονα η αντιμετώπιση όλου του κοινωνικού της περίγυρου θα είναι επιθετική και απαξιωτική -θα σπεύσει πχ να την χλευάσει, να την απομονώσει ή να την πατρονάρει. Και όντας κοινωνικά όντα είναι αυτή η αντιμετώπιση που αποφεύγουμε περισσότερο.

Ακομα και το να «σταυρώσουμε άντρα» έχει να κάνει περισσότερο με το πρότυπο της επιτυχημένης θηλυκότητας και της ετεροκανονικότητας και το πως οι μόνες γυναίκες περιθωριοποιούνται, χλευάζονται και θεωρούνται αποτυχημένες παρά με την ίδια την εξεύρεση συντρόφου, σαν οι γυναίκες εκ φύσεως να μην μπορούν να σταθούν μόνες τους. Με παρόμοιο τρόπο είναι ηλίθιο να λέμε ότι οι άντρες σκίζονται να βγάλουν λεφτά ή αγοράζουν αμάξι για να βρουν γκόμενα. Αυτά έχουν να κάνουν εξίσου με το πρότυπο της κυρίαρχης αρρενωπότητας και το πώς εκλαμβάνεται ο επιτυχημένος άντρας. Το να βρείς ετερόφυλο σύντροφο είναι μόνο μια πτυχή της επιτυχίας αυτής.

Το να λέμε λοιπόν ότι ξυριζόμαστε για τον εαυτό μας και όχι για τους άντρες είναι μόνο η μισή αλήθεια -και είναι πράγματι αλήθεια ότι οι γυναικες αλλά και οι άντρες μπορούν ειλικρινά να απολαβάνουν την αίσθηση του λείου τους δέρματος ή το παιχνίδι του make up. Η άλλη μισή ειναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου μας πιέζει τόσο να συμμορφωθούμε με τα πρότυπα ομορφιάς, που μας βομβαρδίζει τόσο με εικόνες της «ιδανικής» γυναικας από τότε που αρχίζουμε να βλέπουμε ταινίες της Disney και που η προπαγάνδα του είναι τόσο αποτελεσματική που να καταλήγουμε να την εσωτερικεύουμε κι εμείς με αποτέλεσμα να νιώθουμε και οι ίδιες άβολα με το ίδιο μας το σώμα όταν δεν πληρούμε τα κριτήρια της ομορφιάς. Και ακριβώς γι αυτό ειμαστε φεμινίστριες.

Το Αξύριστο Γυναικείο Σώμα ως Απειλή



Τους Δεξιούς και λοιπούς συντηρητικούς θα τους αναγνωρίσετε από το γεγονός ότι καταπιέζονται από τις ελευθερίες των άλλων, ακόμα και όταν δεν καταπατούν τις δικές τους στο ελάχιστο. Καταπιέζονται από τις αξύριστες μασχάλες των γυναικών, καταπιέζονται από την δυνατότητα ομόφυλων να παντρεύονται μεταξύ τους, καταπιέζονται από το γεγονός ότι δεν νηστεύουν όλοι την Μεγάλη Βδομάδα, καταπιέζονται από τους μετανάστες που φοράνε τις παραδοσιακές φορεσιές τους και μιλάνε την γλώσσα τους.

Και για να δικαιολογήσουν αυτό το αίσθημα δυσφορίας που τους πιάνει από το τι κανουν τρίτοι με το σώμα τους και τη ζωή τους το βαφτίζουν ως «πάνε να μας επιβάλλουν τα δικά τους πρότυπα» γιατί αρνούνται να ξεχωρίσουν ανάμεσα στην υποχρέωση και το δικαίωμα να κάνεις κάτι, γιατί ουσιαστικά θέλουν ο δικός τους τρόπος και το δικό τους πρότυπο να είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ, το μόνο αποδεκτό. Σκούζουν λοιπόν από την απώλεια του προνομίου τους να ορίζουν αυτοί κατ’αποκλειστικότητα τα πρότυπα και τα στάνταρ της κοινωνίας. Και θεωρούν ότι αν «νιώθουν άβολα» ή «τους χαλάει την αισθητική» είναι δικαιολογημένοι λες και υπάρχει κάποιο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα σεβασμού στην δική τους αισθητική.

Για τις αντιφεμινίστριες, συντηρητικές γυναίκες υφέρπει κάπου και ο φθόνος πως αφού αυτές έκαναν τον κόπο να προσαρμοστούν στα πατριαρχικά πρότυπα, ποιες είναι οι άλλες που θα τα αμφισβητήσουν -αν υπέφεραν αυτές πρεπει να υποφέρουμε ΟΛΕΣ! Αν αυτές επιβραβεύονται που συμμορφώνονται στα πρότυπα ομορφιάς, τότε όσες δεν το κάνουν θα πρέπει χρεωθούν-πώς αλλιώς θα διατηρηθεί η ιεραρχία των γυναικών εντός της πατριαρχίας και πώς αλλιώς θα κερδίσουν το πατριαρχκό μπισκοτάκι τους εις βάρος άλλων γυναικών?

Για ός@ς δεν έχουν ακόμα καταλάβει την όχι και τόσο λεπτή διαφορά, το πρότυπο της αξύριστης θα επιβαλλόταν όντως αν οι ξυρισμένες γυναίκες χλευάζονταν με τον ίδιο τρόπο που χλευάζονται ως τώρα οι αξύριστες -ή ενίοτε και οι ξυρισμένοι άντρες. Αν ένα αφεντικό απειλούσε να απολύσει μια ξυρισμένη γυναίκα γιατί έκρινε την εμφάνισή της ως «αντιεπαγγελματική» και επιβλαβή για τις δουλειές. Από τη στιγμή που οι ξυρισμένες γυναίκες μπορούν να εξακολουθούν να ξυρίζονται χωρίς κανένα κοινωνικό κόστος δεν τίθεται θέμα επιβολής προτύπου αλλά απλά επέκτασης των διαθέσιμων επιλογών.

Το πιο αστείο στην ψεύτικη αγανάκτηση της Κας Λατινοπούλου είναι ότι συνεχίζει στο βίντεο της να μιλάει για γυναικεία «φύση» (αναφερόμενη ακόμα και στα oversized ρούχα!), δεν μας εξηγεί όμως γιατί εκ φύσεων συνεχίζουν να φυτρώνουν τρίχες στο γυναικείο σώμα. Αυτή βέβαια είναι μια από τις βασικές αντιφάσεις της πατριαρχίας και ένα από τους κυριότερους τομείς που εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η επίκληση στην περιβόητη «Φύση» δεν είναι παρά μια κοινωνική κατασκευή και ουσιαστικά η «φύση» κατασκευάζεται και ανακατασκευάζεται συνεχώς μέσα από τις ανθρώπινες επεμβάσεις και τις κοινωνικές νόρμες. «Φύση» ονομάζεται απλά το πολιτισμικά καθιερωμένο, αυτό που έχει κανονικοποιηθει τόσο αποτελεσματικά και αναπόδραστα που δεν μπορούμε να σκεφτούμε τον κόσμο χωρίς αυτό. Εχει κυριολεκτικά «φυσικοποιηθεί».

Το βιντεάκι αυτό προξένησε τον αναμενόμενο σάλο για τον απλό λόγο ότι όσο η κοινωνία εξελίσσεται και ο φεμινισμός κερδίζει έδαφος οι συντηρητικοί προσπαθούν να κερδίζουν πόντους παριστάνοντας τους τολμηρούς οπαδούς της ελευθερίας του λόγου επαναλαμβάνοντας απλά κάτι τόσο παλιό και τετριμμένο που μοιάζει σχεδόν καινούριο και «επαναστατικό» ακριβώς επειδή δεν αποτελεί πια την μοναδική και αδιαμφησβήτητη αλήθεια.
Το βιντεάκι είναι και απάντηση σε ολους αυτούς που μας ρωτάνε γιατί ασχολιόμαστε με τρίχες και άλλα τέτοια ασήμαντα. Ας αναρωτηθούν πρώτα γιατί η κοινωνία τρομοκρατείται από τις γυναικείες τρίχες και το φυσικό γυναικείο σώμα, γιατί προσπαθεί τόσο επίμονα να το ελέγξει σε όλες του τις εκφάνσεις, και ίσως καταλάβουν ότι και οι τρίχες τελικά είναι πολιτικές.

Χοντροφοβία και Υγεία


Ο τρόπος που αναπαρίσταται κοινωνικά το πάχος περικλείει μια έντονη, ίσως κυρίαρχη, νότα νοσηρότητας, παθογένειας και δυστυχίας. Το πάχος είναι ασθένεια, είναι ένα ιατρικό πρόβλημα, μας λένε οι χοντροφοβικοί, και το χοντρό άτομο δε γίνεται να είναι ποτέ πραγματικά ευτυχισμένο ή να έχει αποδεχτεί τα κιλά του, γιατί αν το είχε κάνει πραγματικά, δεν θα προσπαθούσε να τα χάσει.

Το βάρος από μόνο του βεβαια δεν προσθέτει ούτε αφαιρεί κάτι από την ευτυχία μας, καθώς το θετικό η αρνητικό πρόσημό του καθορίζεται από το πώς μας αντιμετωπίζει ο κοινωνικός μας περίγυρος λόγω αυτού. Όταν η απώλεια βάρους δοξάζεται σαν την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος, όταν τα χοντρά σώματα αποκτούν ορατότητα μόνο ως αντικείμενα κοροϊδίας, χλεύης και αποστροφής, η ευτυχία που συχνά είναι συνυφασμένη με αυτή την αλλαγή έχει λιγότερο να κάνει με το ίδιο το βάρος και περισσότερο με τη συνειδητοποίηση ότι το σώμα μας δεν είναι πια κινούμενος στόχος για την κριτική και την αποστροφή των γύρω μας, ότι ίσως πλέον έχει γίνει αποδεκτό με έναν τρόπο που επιτρέπει και σε εμάς να το αγαπήσουμε

Το επιχείρημα της υγείας ομως, το οποίο πατάει γερά πάνω στις πλάτες του κυρίαρχου επιστημονικού λόγου, είναι το τελευταίο προπύγιο των χοντροφοβικών, όταν αποτύχουν οι επικλήσεις στην αισθητική και στην ηθική (που θέλoυν το πάχος να είναι αποτέλεσμα κάποιου κακού, τεμπέλικου και μη παραγωγικού τρόπου ζωής, ο οποίος προκύπτει από κακές ατομικές επιλογές). Και αυτό συμβαίνει διότι κάτι που παρουσιάζεται ως επιστημονικο δεδομένο (ακόμη κι αν δε συγκλίνουν όλα τα ευρήματα επιστημονικών ερευνών προς μια κατεύθυνση όπως στην περίπτωση της σύνδεσης του πάχους με κάποιες ασθενειες),νοείται ως αδιαμφισβήτητο και υπεράνω κριτικής. Facts don’t care about your feelings, σωστά;


Η υγεία καθίσταται έτσι μια πρόφαση που επιφανειακά αποκρύπτει τη χοντροφοβία, καθώς προβλήματα υγείας έχουν όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως πάχους, πολλές φορές ακόμη και εκείνοι που παίζουν το παιχνίδι σύμφωνα με τους ενδεδειγμένους κανόνες διατροφής και άσκησης, όμως τα δικά τους προβλήματα υγείας τα βλέπουμε ως κάτι που προκύπτει οργανικά, από τη φύση, και όχι σαν μια εσφαλμένη ατομική επιλογή, την οποία πρέπει να ψέξουμε. Αντιθέτως, το «ανθυγιεινό» lifestyle ή οι διατροφικές διαταραχές δεν δαιμονοποιούνται εξίσου στα λεπτά σώματα, διότι αυτά έχουν το τεκμήριο της αθωότητας: είναι υγειή μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Όταν λοιπόν ο κακός τρόπος ζωής μάς απασχολεί μόνο σε σχέση με τα χοντρά σώματα, τότε δεν είναι η υγεία το πρόβλημα, αλλά τα ίδια τα σώματα. Έτσι το πάχος παθολογικοποιείται και στιγματίζεται, με την πίεση, το πατρονάρισμα και τα micro-agressions που υφίστανται τα χοντρά άτομα από τον κοντινό τους περίγυρο να δικαιολογούνται στο βωμό της ανησυχίας αφού το πάχος ανάγεται σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Όμως, ακόμη κι αν αυτή η ανησυχία ήταν εκατό τοις εκατό βάσιμη, πράγμα για το οποίο διατηρούνται αρκετές επιφυλάξεις, η σωματική υγεία και το ευ ζην μας δεν είναι κάτι που πρέπει σώνει και καλά να αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητά μας και σίγουρα όχι κάτι που χρωστάμε στην ανθρωπότητα συλλήβδην, ακόμη και στους ανθρώπους που μας αγαπούν.


Τις περισσότερες φορές, δεν είναι τα κιλά που “βασανίζουν”, αλλά ο συστηματικός ψυχολογικός πόλεμος που δικαιολογείται και καμουφλάρεται ως ενδιαφέρον. Στην τελική, υγεία είναι και η ψυχική, αλλά αυτή οι χοντροφοβικοί δεν έχουν πρόβλημα να την επιβαρύνουν.


~Valide Sultan

To πρόβλημα δεν είναι οι γυναικες που δε σέβοται το φύλο τους

Kάθε τοποθέτηση που συνδέει τον σεξισμό με την υποτιθέμενη ηθική κατρακύλα των γυνακών δεν είναι παρά μια κουτοπόνηρη προσπάθεια όχι μονο να δικαιολογήσει την κουλτούρα του βιασμού αλλά και να στρέψει τις γυναίκες τη μία ενάντια στην άλλη έτσι ώστε να αλληλοκατηγορούνται που οι άντρες δεν τις σέβονται ως ΄συνολο.

Η σεξουαλική παρενόχληση και οι βιασμοί δεν έχουν ουδεμία σχέση με την συμπεριφορά των γυναικών, απορρέουν από την κατώτερη και καταπιεσμένη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Δεν υπήρξε κάποια χρυσή εποχή που οι γυναίκες ήξεραν να φέρονται και οι άντρες τις σέβονταν περισσότερο και ούτε οι γυναίκες οφείλουν να συμπεριφέρονται σεμνά ώστε να χαίρουν τον σεβασμό των αντρών για τον πολύ απλό λόγο ότι το αντρικό φύλο έχαιρέ ανέκαθεν σεβασμού ΟΠΩΣ και να συμπεριφέρονται οι άντρες.

Κανείς δεν είπε ποτέ σε κανέναν άντρα πως ξεφτιλίζει το φύλο του ούτε επειδή γυρνάει τσόντες, ούτε επειδή ψάχνει την παρέα εύπορων γυναικών, ούτε επειδή ανεβάζει το κώλο του και τους κοιλιακούς του στο ινσταγκραμ. Και σίγουρα ΚΑΝΕΝΑΣ δε λέει στους άντρες πως ξεφτιλίζουν το φύλο τους επειδή δινουν tip στο onlyfans για να ικανοποιήσουν τις ποδολαγνικές τους ορέξεις ή επειδή κερνάνε μπουκάλια στα μαγαζιά για να προσελκύσουν γκόμενες κ.ο.κ. Η μόνη περίπτωση που οι άντρες κατηγορουνται ότι δε σέβονται το φύλο τους (‘δε σέβονται τα παντελόνια που φοράνε’) είναι όταν δεν επιτελούν σωστά την ετεροφυλόφιλη αρρενωπότητα, κι αυτό δεν είναι σεξισμός προς τους άντρες αλλά αγνή ομοφοβία και τοξική αρρενωπότητα.

Οι γυναίκες που δεν πληρούν τα πατριαρχικά κριτήρια σεμνότητας δεν ξεφτιλίζουν το φύλο τους, αυτό δεν είναι παρά ένα φτηνό κόλπο ώστε όσες θεωρούν οτι τα πληρούν να κατηγορούν τις άλλες, τις κακές, για το γεγονός πως ούτε αυτές τις σέβονται οι άντρες. Καμία γυναίκα δεν ειναι υπέυθυνη για την παραβίαση του σώματός σου από έναν άντρα ούτε για την έλλειψη σεβασμού που θα σου δείξει. Yπεύθυνος ειναι ο ίδιος ο άντρας.

Όταν οι γυναίκες πέφτουν στην παγίδα να κατηγορούν τι άλλες για τη θέση τους στην κοινωνία θα είναι καταδικασμένες να μην την βελτιώσουν ποτέ. Θα αναλώνονται για πάντα στο να αστυνομεύουν η μία την άλλη περιμένοντας τελικά να συμμορφωθεί μέχρι και η τελευταία με τις πατριαρχικές προσταγές νομίζοντας οτι αυτό ειναι που θα επιφέρει την πολυπόθητη ισότητα και μια κοινωνία που δε θα νιώθουν ότι απειλούνται και υποτιμούνται σε κάθε τους βήμα.

Οι γυναίκες δεν παλεύουν κάθε μέρα με τον μισογυνισμό ούτε επειδή δεν ζουν μια σεμνή, πνευματική ζωή ούτε επειδή κάποιες άλλες μας βγάζουν το κακό όνομα. Οι γυναικες παλεύουν σε κάθε τους βήμα με τον μισογυνισμό επειδή το κοινωνικό τους στάτους ήταν και παραμένει υποδεέστερο και επειδή η συστημική εξουσία βρισκεται ακόμα στα χέρια των ανδρών.

Μη γίνετε σαν την Γεωργία

Αυτή τη χρονία, ως new year’s resolution ρε παιδί μου, στοχεύστε να γίνετε αυτό το συμπαθητικό άτομο που δεν αντλεί αξία από το χαμηλό βάρος του και δεν τη βρίσκει μειώνοντας τ@ς άλλ@ς βάσει των κιλών τους ή της σχέσης τους με το φαγητό. Στοχεύστε να γίνετε αυτό το άτομο που, σε αντίθεση με αυτό που μας διδάσκει η κοινωνία, δείχνει ενσυναίσθηση προς τα άτομα που αντιμετωπίζουν διαρκείς διακρίσεις λόγω της εμφανισής τους, δεν αναλώνεται σε μαλακισμένα χοντροφοβικα αστεία και δείχνει κατανόηση σε όσ@ς εσωτερικεύουν την ενοχικότητα που καλλιεργείται στη σχέση όλων μας, πόσο μάλλον τον χοντρών ατόμων, με το φαί. Προσπαθήστε να γίνεται το άτομο, που σε αντίθεση με την Γεωργία, δεν περιφέρει το κόμπλεξ ανωτερότητάς που πηγάζει από τα κιλά της με περηφάνια στα social media και δεν υποτιμά τους ανθρώπους με βάση τις διατροφικές τους συνήθειες, Να φιλοδοξείτε να γίνετε το άτομο που μπορεί να χαρεί με τις μικρές νίκες που σημειώνουν οι γύρω τους, όπως ότι δεν έφαγαν γλυκό, κατανοώντας ταυτόχρονα ότι η δαιμονοποίηση του φαγητού και της απόλαυσης που πηγάζει από αυτό είναι προβληματική και επιβλαβής για τα ίδια τα άτομα ρίχνοντας τα συχνά σε έναν φαύλο κύκλο. Να γίνετε το άτομο που δέχεται τα χοντρά άτομα όπως είναι και δεν γελάει εις βάρος τους ούτε προσποιείται κουτοπόνηρα ότι θέλει το καλό τους ή δεν ειναι πραγματικα το βάρος αλλά η στάση τους που κοροιδεύει.

Αυτό το άτομο να θέλετε να είστε, γιατί αυτό ειναι δυσκολότερο από μια φτηνή επιτέλεση της καφρίλας μέσω ανέμπνευστων αστείων, γιατί αυτό απαιτεί πολλή προσπάθεια να αποβάλλουμε όσα επί χρόνια έχουμε εσωτερικεύσει ως ιδέες και συχνά έχουν χαραχτεί στο σώμα μας ως δεύτερη φύση, γιατι αυτό συνοδεύεται από προσωπική ανάπτυξη και είναι πολύ πιο χρήσιμο στον ήδη πολύ σκληρό με τα χοντρά άτομα κόσμο από άλλη μια ευκαιρία να χλευάσουμε τα χοντρά σώματα

Όταν η Αριστερά Υιοθετεί Δεξιές Ρητορικές

Πολύ φοβάμαι ότι η Δεξιά μόνο κερδίζει όταν υιοθετούμε την δική της ρητορική και τα δικά της κριτήρια γιατί έτσι θέτει αυτή το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης και η Αριστερά απλά παίζει το παιχνίδι της. Είναι απόλυτα θεμιτό βέβαια να θέλουμε να αναδείξουμε τον γλοιώδη τρόπο με τον οποίο τα Media γλείφουν την κυβέρνηση. Είναι όμως ο σωστός τρόπος να αστυνομεύουμε το σώμα μιας γυναικας επιδιδόμενοι σε ηλικιακές διακρίσεις και καθωσπρεπισμό και κάνοντας της slut shaming? Το αισθητικά κριτήρια άλλωστε ΔΕΝ υπάρχουν και ούτε υπήρξαν ποτέ ανεξάρτητα από ταξικές, σεξιστικές, φυλετικές κτλ διακρίσεις (οι οποίες φαίνεται να εμπεριέχονται και στην αναφορά σε συγκεκριμένες περιοχές όπως στην Αγ. Βαρβάρα). Τι νόημα λοιπόν έχει να επικαλούμαστε την αισθητική στο δημόσιο διάλογο? Το μόνο που κατορθωνουμε έτσι είναι να θωρείται fair game η αστυνόμευση του σώματος των γυναικών στην πολιτική -ή τέλοσπάντων των συντρόφων αντρών πολιτικών, όπως γίνεται συνεχώς και με την Melania Trump. Αλλά μάλλον αυτά για τους ματσοσιαλιστές είναι παράπλευρες απώλειες.

Θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να μιλάμε για τις προκαταλήψεις και τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά των Media και της Δεξιάς χωρίς να επικυρώνουμε συντηρητικές ρητορικές. Όχι χρησιμοποιώντας τις προς όφελός μας όταν μας συμφέρει αλλά αποδομώντας τις. Είναι για παράδειγμα θεμιτό και το να θέλουμε να καταδείξουμε και την υποκρισία της Δεξιάς όταν μιλάει περί «ιστορικής» συμφωνίας Πρεσπών την οποία ως τώρα χαρακτήριζε «κατάπτυστη». Μήπως όμως ο τρόπος που γίνεται η κριτική είναι σαν να λέει ‘»η συμφωνία είναι όντως κατάπτυστη αλλά και η Δεξιά θα ΑΝΑΓΚΑΖΟΤΑΝ να την προσυπογράψει» αντί να μιλήσουμε περισσότερο το πόσο ασήμαντο θα έπρεπε να είναι το όνομα μιας ξένης χώρας και το πόσο η εθνικιστική ιδεολογία συγκαλύπτει τις υλικές μας συνθήκες? Γιατί καμιά φορα ακούγεται λίγο σαν να λέμε «μα ΟΥΤΕ αυτοί είναι καλοί πατριώτες»!

Αν είναι να μιλάμε με τους όρους της Δεξιάς είμαστε καταδικασμένοι να χάνουμε το παιχνιδι γιατι αυτή το κάνει πολύ καλύτερα και είναι διατεθειμένη να πάει πολύ πιο μακριά από ένα σεξιστικό σχόλιο για το ντεκολτέ μιας γυναίκας. Και αν τελικά αγκαλιάζουμε συντηρητικές ιδέες, τι είναι αυτό που μας ξεχωρίζει από τη Δεξιά?

Όταν Διαφημίζεις τον Μισογυνισμό σου

ρε κορίτσια εσείς που ανεβάζετε τον πισινό σας

Ρε αγόρια, ρε bros, ρε σεξιστές, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει το ίδιο τροπάρι: «μην ανεβάζετε τον κώλο σας γιατί δε θα σας δούμε σοβαρά». Και μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει εμείς συνεχίζουμε να ανεβάζουμε τους κώλους μας στο instagram. Νιώθω ότι υπάρχει μια παρεξήγηση εδώ πέρα. Νιώθω ότι είστε λίγο σε άρνηση. Μήπως ήρθε η ώρα να το πάρετε το μήνυμα ότι έχουμε χεσμένη τη γνώμη σας; Εσείς που ποστάρετε αυτές τις κακόγουστες πινακίδες και αυτά τα βαρετά status στα social media, τι πιστεύετε ότι λένε οι γυναίκες, «Α τι κελεπούρι ο Δημήτρης, ας κρύψω τον κώλο μου μπας και με δει σοβαρά»? Όχι ότι μας πέφτει λόγος, δικό σας είναι το προφίλ ότι θέλετε ανεβάζετε, απλά ξεφτιλίζεστε και μετά όταν μένουν τα μηνύματα σας αναπάντητα κλαίγεστε ότι όλες γίναμε ακατάδεχτες και ντίβες. Μήπως να το πάρετε απόφαση ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας δεν είναι η έγκρισή σας και μια σχέση του κώλου με σεξιστές που έχουν τέτοιες απόψεις του κώλου? Μήπως να καταλάβετε ότι με το που εκφράζετε τέτοιες αντιλήψεις ταυτόχρονα κάνετε οpt out από το ενδιαφέρον μας? Μήπως να αποδεχτείτε ότι ακόμα και οταν θέλουμε να κάνουμε σχέση δε θέλουμε με ΕΣΑΣ συγκεκριμένα;

Δεν είστε husband material με τέτοια μυαλά, κάντε εκεί το like σας ήσυχα και ταπεινά και βουλώστε το, μας έχετε ζαλίσει με αυτά τα φωσφοριζέ που προσπαθούν απελπισμένα να τραβήξουν την προσοχή μας. Ανεβάστε τον κώλο σας καλύτερα, πιο ενδιαφέρον θα χει.

Γιατί Κλείνουμε τις Κόρες μας στο Σπίτι

κλεινουν τα μαγαζιά απο τις 12

 

Το μοτίβο του υπερπροστατευτικού γονιού (και δη του υπερπροστατευτικού μπαμπά) που απαγορεύει τις εξόδους στην κόρη αναπαράγει την ιδέα ότι οι γυναίκες είναι έρμαια της επιθυμίας των αντρών, παθητικά θύματα που ο μόνος τρόπος να προστατευτούν από το σεξ είναι να κλειστούν μέσα στο σπίτι. Υπονοεί επίσης μια ιδιοκτησία επί της σεξουαλικότητα της κόρης η οποία αποτρέπεται από το να προσεγγίζει άντρες επειδή τάχα θα την εκμεταλλευτούν αλλά θα αμαυρώσουν και το όνομα της οικογένειας. Φυσικά κάπου στο βάθος υπάρχει και η ιδέα του σεξ ως υποτιμητικό για τις γυναίκες, με αποτέλεσμα ενώ οι γονείς καμαρώνουν για τις σεξουαλικές σχέσεις των γιων, ανατριχιάζουν σε κάθε τέτοια νύξη σχετικά με τις κόρες τους. Οι κόρες θα πρέπει να παραμένουν αγνές και καθαρές, να μείνουν μακριά από κάθε σεξουαλική επαφή αλλά και την αντρική ματιά που θεωρείται ότι βρομίζει τις ίδιες, να προστατευτούν από το σεξ που δεν θεωρείται ότι έτσι κι αλλιώς προσφέρει οποιαδήποτε απόλαυση στις ίδιες.

Βέβαια σε έναν κόσμο όπου η γυναικεία σεξουαλικότητα υποτιμάται και η γυναικα συχνά αντιμετωπίζεται ως σεξουαλικο αντικείμενο, σε έναν κόσμο που απεικονίζει τον άντρα ως κυνηγό και τη γυναίκα ως θήραμα, η ανησυχία αυτή έχει μια βάση. Η λύση όμως δεν είναι να στερούμε ακόμα περισσότερες ελευθερίες από τις γυναίκες, να την καταπιέζουμε δηλαδή περαιτέρω. Η λύση είναι να ενδυναμώνουμε τα κορίτσια διδάσκοντάς τους ότι το σώμα τους τους ανήκει, ότι το σεξ δεν είναι ούτε κάτι βρόμικο ούτε κάτι που οφείλουν να προσφέρουν στους άντρες για να είναι αρεστές ή cool, οτι το σεξ μπορεί να είναι πηγή απόλαυσης ή ένδειξη οικειότητας ή οτιδήποτε επιλέξουν οι ίδιες να είναι. Aυτό όμως είναι μόνο το ένα μέρος της λύσης. Το άλλο μέρος είναι να διδάξουμε στα αγόρια ότι οι γυναίκες δεν είναι ούτε σεξουαλικά αντικείμενα, ούτε τρόπαια, ότι ο ανδρισμός τους δεν εξαρτάται από τον αριθμό των γυναικών με τις οποίες κανουν σεξ, οτι η συναίνεση δεν είναι μία «γκρίζα ζώνη» ούτε κατι που αποσπάς με πίεση, χειραγώγηση και ψέματα.

Ο μέσος σεξιστής μπαμπάς όμως δεν θέλει να μπει στον κόπο να αμφισβητήσει ούτε το δικό του προνόμιο ούτε τις δικές του συμπεριφορές και φυσικά ζορίζεται να τσεκάρει τους φίλους του που μιλάνε για τις γυναίκες σαν πράγματα. Προτιμά να συνεχίζει να παίρνει ως δεδομένη την πατριαρχία και τη θέση της γυναικας και έτσι να αναγκάζει την κόρη του να συμμορφώνεται με αυτή ελέγχοντας και περιορίζοντας την, αντί να προσπαθήσει να φτιάξει έναν κόσμο όπου αυτή θα μπορεί να κινείται ελεύθερα, ακριβώς όπως οι άντρες.

Πώς θα Έμοιαζε Ένας Κόσμος Μισανδρίας

ΤΣΙΛΙ

 

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες θα έφτιαχναν γκρουπ για να παραπονεθούν μαζικά για τους άντρες που δεν περιποιούνται τις φτέρνες και τα νύχια των ποδιών τους τους ενώ φοράνε σαγιονάρες και θα υπήρχαν σελίδες στο facebook αφιερωμένες σε φωτογραφίες από αφρόντιστες, τραχιές αντρικές πατούσες που τραβήξαμε χωρίς την άδειά τους στο μετρό ή την παραλία. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες θα αγανακτούσαν και θα θύμωναν επειδή οι άντρες με αρχές φαλάκρας ανεβάζουν φωτογραφίες με σκούφους και καπέλα ή με awkward crop προσπαθώντας να την κρύψουν και ταυτόχρονα θα γελοιοποιούταν όσοι κάνουν μεταμόσχευση μαλλιών. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες φωτογραφίζουν άντρες που το παντελόνι τους κατεβαίνει όταν σκύβουν, που έχουν τρίμματα κολλημένα στα γένια, που φοράνε την μπλούζα μέσα από το παντελόνι και μετά το ανεβάζουν στα social media για να τους χλευάσουν. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η πόζα «νομίζω οτι ανήκω σε gang της Νέας Υόρκης ενώ είμαι από τα Σούρμενα» θεωρείται τόσο γελοία όσο το duck face. Όπου θεωρούμε ότι θα έπρεπε να απαγορεύεται να ποστάρουν φωτογραφίες οι άντρες που έχουν ακμή ή που δεν διαγράφονται οι κοιλιακοί τους και όπου όσοι ανεβάζουν φωτογραφίες όπου μοστράρουν το 6pack τους θεωρούνται αυτομάτως ηλίθιοι χαζογκόμενοι χωρίς αυτοεκτίμηση. Έναν κόσμο που το διαδίκτυο είναι γεμάτο με κυριολεκτικά χιλιάδες memes υπερβολικά αδύνατων, αγύμναστων αντρών που πάνε στην παραλία και μας χαλάνε την αισθητική και κοροιδευτικά στάτους για τους άντρες όπου το κάπως εφαρμοστό μαγιώ δεν αφήνει πολλά στη φαντασία ή που αυτό που διαγράφεται δεν είναι ικανοποιητικό σε μέγεθος. Έναν κόσμο όπου όταν οι άντρες ανεβάζουν φωτογραφία του σκύλου τους/της γάτας τους/ του καναρινιού τους εκλαμβάνεται απλά ως μια απελπισμένη προσπάθεια να το παίξουν υπεύθυνοι τύπου και να προσελκύσουν καμία υποψήφια νύφη. Όπου θωρούμε θράσος να μιλάει για πολιτική ή φιλοσοφία ο Γιωργάκης από την Κυψέλη γιατί ξέρουμε καλά ότι αυτά αποτελούν γυναικείες ασχολίες και τομείς που κατακλύζονται από γυναίκες φοιτήτριες -οι άντρες ας μιλήσουν για κανένα κύκλωμα. Έναν κόσμο όπου οι γυναίκες ξερνάνε χολή για τις αντροπαρέες που ανεβάζουν φωτογραφίες ντυμένοι σχεδόν πανομοιότυπα με τζιν και μαύρο φούτερ Adidas με λευκές ρίγες και προσποιούνται ότι περνάνε καλά ενώ μέσα τους κλαίνε που είναι μπακούρια. Φανταστείτε έναν κοσμο γεμάτο από γυναίκες μπουχτισμένες από τους άντρες που ανεβάζουν φωτογραφίες από την μπριζόλα ή τα πιτόγυρα που παράγγειλαν και μετά θα τρέχουν να μαζέψουν την χοληστερίνη τους, που πάνε για ελεύθερο camping δήθεν επειδή είναι ελεύθερα πνεύματα ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά άφραγκοι, που μιλάνε αδιάκοπα για την δίαιτα keto και σκόνες πρωτείνης, που περνάνε ώρες στο γυμναστήριο και τρώνε ντουζίνες κονσέρβες τόνο χωρίς ποτέ να αποκτούν σημαντική μυική μάζα. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου το να είσαι DJ/ Personal trainer/ Φωτογράφος/ Μουσικός/Barista είναι ακριβώς της ίδιας κλίμακας punchline όσο να είναι μια γυναίκα μοντέλο ή influencer ολημερίς και ολονυκτίς κράζουμε τον κάθε άσχετο που δηλώνει τα παραπάνω νομίζοντας ότι κάποιος είναι. Φανταστείτε έναν κόσμο που θα ρίχναμε συνεχώς TYN επειδή κάποιος δεν ήταν όσο ευκατάστατος όσο υπονοούσε το τελευταίο μοντέλο iphone που είχε αγοράσει με δόσεις και νιώσαμε εξαπατημένες και χιλιάδες άλλες γυναίκες θα έσπευδαν να μας παρηγορήσουν για το κακό που μας βρήκε. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου καυτό θέμα σε γυναικοπαρέεες είναι οι άντρες το παίζουν ψαγμένοι ενώ έχουν διαβάσει αποσπάσματα Νίτσε σε σελίδα με τσιτάτα, που νομίζουν ότι είναι αλκοολικοί, σκοτεινοί τύποι a la Μπουκόφσκυ επειδή πίνουν 4 ουισκάκια κάθε Σάββατο βράδυ ή που έχουν την εντύπωση ότι ασχολούνται με τα σπορ επειδή βλέπουν όλα τα ματς του Βάζελου αλλά οι ίδιοι παιζουν ένα μπασκετάκι το πολύ μία φορά το μήνα με τα παιδιά και λαχανιάζουν στην 3η επίθεση.

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες θα ενοχλούνταν οχι μόνο από τις παραβιαστικές και καταπιεστικές συμπεριφορές των αντρών αλλά κυριολεκτικά από οτιδήποτε κάνουν οι άντρες αλλά και που αυτά δεν κάνουν ή και που κάνουν και οι γυναίκες αλλά τα αποδίδουμε στους άντρες απλά για να βρούμε έξτρα λόγους να γκρινιάξουμε, και η γκρίνια αυτή καταλαμβάνει σχεδόν το 1/3 του διαδικτύου εν είδει ενός αδιάκοπου κουτσομπολιού. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου το κουτσομπολιό μάλιστα θα θεωρούταν αντρικό χαρακτηριστικό γιατί οι γυναίκες μιλάνε μόνο για σημαντικά θέματα όπως ο φεμινισμός, ο τρόπος που ο καπιταλισμός επηρεάζει την ψυχική μας υγειά, η απάνθρωπη μεταχείριση των ζώων

Αυτός είναι ο κόσμος που ζουν οι γυναίκες. Ένας κόσμος όπου μας μισούν τόσο πολύ που μαζεύονται κατά χιλιάδες να χύσουν χολή για παντελώς αθώες και αδιάφορες συμπεριφορές επειδή τους ενοχλεί ακόμα και που αναπνέουμε. Οι μισογύνηδες θέλουν έναν κόσμο γεμάτο γυναίκες με τραυματισμένη αυτοπεποίθηση, όπου οι γυναίκες ντρέπονται για το σώμα τους και είναι αόρατες.Οι φεμινίστριες πάλι δε θέλουμε έναν κόσμο όπως αυτός που περιγράφεται πιο πάνω, θέλουμε έναν κόσμο όπου τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες νιώθουν άνετα με το σώμα τους, τα ενδιαφέροντά τους, τις στιλιστικές τους επιλογές και που δεν κρίνονται από την αισθητική τους αλλά από το πόσο σέβονται τον συνάνθρωπό τους.

Η Τυραννία της Αισθητικής

βρες το λαθος
H άλλη όψη του «μου χαλάει την αισθητική» είναι η εμμονή με την αισθητική σε τέτοιο βαθμό που να αναπολείς μια εποχή όπου οι γυναίκες στερούνταν βασικών δικαιωμάτων απλά επειδή τότε σου φαίνονταν πιο κομψές. Η ανάδειξη της γυναίκας του ’50 ως το απόλυτο θηλυκό, ως την μοιραία γυναίκα που «ήξερε να είναι γυναίκα», έχει να κάνει όχι μόνο με την συντηρητική συνήθως νοσταλγία του παρελθόντος αλλά και με το μίσος προς την «μοντέρνα» γυναίκα που ντύνεται πρακτικά και που ξεφεύγει από τις παραδόσεις. Στο φινάλε, αν θες να ντυθείς και σήμερα με κλός φορέματα κανένας δε σε εμποδίζει, αν λοιπόν τραβάς ζόρια με το πώς ντύνονται οι άλλες γυναίκες μάλλον το πρόβλημά σου είναι ο σεξισμός και η αντίληψή σου πως όλες οι γυναίκες πρέπει να συμμορφώνονται με κάποιο ιδανικό θηλυκότητας. Το λάθος βρίσκεται στην αντίληψη οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να ικανοποιούν την αισθητική μας λες και είναι διακοσμητικά αντικείμενα.
Σε κάθε περίπτωση η τυραννία της αισθητικής συνήθως χρησιμοποιείται για να συσκοτίσει την ουσία και έχει πάντα μια συντηρητική νότα -ακόμα και όταν αναφέρεται στους άντρες και πχ την εμμονή με την γραβάτα τους.