Πώς να σας Διαλέξει ο Γιώργος

φωναζει η αλλη στην παραλια

Kι ενώ η πατριαρχία μας λέει ότι είναι στη «φύση» της γυναίκας να περιποιείται τον άντρα, παρουσιάζει ταυτόχρονα τον άντρα που ασχολείται με την γυναίκα και τα παιδιά του ως ήρωα, ως μια εξαιρετική περίπτωση που έρχεται μόνο ως επιβράβευση για την καλή μας συμπεριφορά, ως κάτι που μόνο οι γλυκές και υποτακτικές γυναίκες αξίζουν. Ο άντρας που ειναι περιποιητικός με την γυναίκα του, που συμμετέχει στην ανατροφή των παιδιών του, που κάνει το bare minimum όπως να φουσκώσει ένα στρώμα ή να της φέρει έναν καφέ παρουσιάζεται σχεδόν ως θύμα της σκύλας που το κάνει ό,τι θέλει -που «τον έβαλε στο βρακί της», όπως λέει η λαϊκή φράση χωρίς αντρικό αντίστοιχο. Η γυναίκα που βασανίζει τον άντρα, ο καημένος που τρέχει να προλάβει τις επιθυμίες της και στη μέση η πατριαρχική αντίληψη ότι ο γάμος είναι καταπιεστικός για τους άντρες αλλά και κάτι στο οποίο εμείς μπορούμε να ελπίζουμε αν είμαστε καλά κορίτσια. Πώς να μην καταλήγουμε μετά σε όλες αυτές τις pick-me που πιστεύουν ότι αν δείξουν αρκετή υποταγή και καλό χαρακτήρα θα ανταμειφθούν κι αυτές με έναν παιδί σαν τον Γιώργο?

Πώς να Είστε Ερωτεύσιμες στην Πατριαρχία

συμβουλη 2
Πατριαρχία: Να είστε φυσικές. Όχι όχι, να ασχολείστε εμμονικά με την εμφάνισή σας. Να είστε ταπεινές, όχι τίποτα ναρκισσίστριες που το μονο που έχουν να προσφέρουν είναι η εμφάνισή τους. Αλλά να μην παραμελείτε την εμφάνισή σας γιατί αυτό ειναι το πιο σημαντικό πράγμα που βλέπει ένας άντρας σε εσάς. Να έχετε όνειρα και φιλοδοξίες, να είστε μαχήτριες, όχι τίποτε κενές γκόμενες. Αλλά πάνω από όλα όμορφες, ΟΜΟΡΦΕΣ μαχήτριες με φιλοδοξίες και όνειρα, τι να σας κάνουμε αν είστε άσχημες? Να μην είστε ψωνάρες που σκάνε με τη βλεφαρίδα κάγκελο και το 12ποντο αλλά ούτε και τίποτα κακομοίρες που τολμάνε να νιώθουν άνετα στο ίδιο τους το σπίτι, κυκλοφορώντας με πυτζάμες και μακό. Να μας εμπιστεύεστε με τα μάτια κλειστά αλλά να μη μας εμπιστεύεστε τόσο που να νομίζετε οτι θα συνεχίζουμε να είμαστε ερωτευμένοι μαζί σας ακόμα και αν πάρετε κανένα κιλό ή έχετε το θράσος να φορέστε παντόφλες.
 
Ακούστε τώρα τη πιο σημαντική συμβουλή που έχετε διαβάσει από μένα: εγκαταλείψτε την ιδέα οτι μπορείτε να δίνετε συμβουλές στις γυναίκες για το πως θα παραμείνετε ερωτευμένοι μαζί τους την ίδια ώρα που θεωρείτε δεδομένο ότι αυτές θα μείνουν ερωτευμένες μαζί σας ο,τι και να κάνετε. Σταματήστε να θεωρείτε τις γυναίκες σιγουρες γιατι θα καταλήξετε σαν ολους αυτούς που κλαίνε με μαύρο δάκρυ ανίκανοι να ερμηνεύσουν τον χωρισμό, γιατί θεωρούσαν ότι η σχέση εξαρτάται από το πόσο αυτοί θέλουν να τη κρατήσουν. Και προπάντων, ξεχάστε για πάντα οτι ο έρωτάς σας είναι ένα δώρο για το οποίο θα πρέπει να νιώθουμε ευγωμοσύνη, μια τιμή που μας κάνετε ακόμα και αν αναμένετε να στριμωχτούμε στο πατριραχικό σας ιδανικό περί θηλυκότητας. Όσοι άντρες ανεβάζουν τέτοιες πίπες δεν αξίζουν όχι τον έρωτα και την αγάπη μας αλλά ούτε καν μια απάντηση στα «γειά σου όμορφη» που απελπισμένα στέλνουν σε όλα τα social media. Συνέλθετε, get yourselves together και σταματήστε να έχετε την ψευδαίσθηση οτι ακούγεστε σοφοί ή ψαγμένοι επειδή ανακυκλώνεται ακριβώς τα ίδια αντικρουόμενα πατριαρχικά κλισέ που ακούμε εδώ και δεκαετίες. Καλλιεργείστε λίγο τη δική σας προσωπικότητα και επίσης μάθετε και να το βουλώνετε που και που -ειναι πολύ σεξι προσόν σε έναν άντρα.

Μετα-Φεμινισμός και το Πρότυπο της «Δυναμικής Γυναίκας»

3 εγγυμένοι τροποι.jpg

Οι λίστες με τα πράγματα που καλούνται να κάνουν οι γυναίκες ώστε οι άντρες να «κολλήσουν» μαζί τους (δλδ να μη θέλουν μόνο να τις πηδηξουν ή τελοσπάντων να θέλουν να τις πηδήξουν παραπάνω από μία φορα) ήταν ανέκαθεν μια σύνοψη της πατριαρχίας. Είναι όμως ειρωνικό το γεγονός πως όλα τα σημεία τους περιέχονται ταυτόχρονα και σε λίστες με τα πράγματα που ΔΕΝ πρέπει να κάνουν οι γυναικες γιατί ενοχλούν τους άντρες. Για παράδειγμα η συγκεκριμένη λίστα αναλώνει όλο το πρώτο μέρος στην περιποίηση της εμφάνισης μας με υποκατηγορίες όπως το βάρος, το μακιγιάζ, τα μαλλιά, τα ρούχα αλλά όπως θα διαβεβαιώσουν άλλες λίστες η υπερβολική ενασχόληση με την εμφάνισή και τις δίαιτες μας κάνει να φαινόμαστε ρηχές και απωθουν τους άντρες. Το ίδιο ισχύει και με το δεύτερο σημείο που μας καλεί να παίξουμε χειριστικά παιχνίδια όπως το γνωστό «σκωτσέζικο» ντους και τα «ναζάκια» ακριβώς αυτά δηλαδή που άλλες λίστες μας λένε να αποφύγουμε γιατί εκνευρίζουν τους άντρες αλλά η πατριαρχία αναμένει να παίζουμε γιατί δεν πρέπει να φανούμε και υπερβολικά πρόθυμες ή «εύκολες».

Θα ήθελα να μείνω όμως ειδικά στο τρίτο σημείο γιατι ενσαρκώνει αυτό που ακαδημαικά αποκαλείται «μετα-φεμινιστικός λόγος», δηλαδή το περιβάλλον αυτό που έχει επικρατήσει μετά την έλευση του φεμινισμού το οποίο λαμβάνει υπόψη τα επιτεύγματά του ενώ ταυτόχρονα τον θεωρεί παρωχημένο και παλιομοδίτικο. Κεντρικό σημείο αυτής της ρητορικής αποτελεί το νέο πρότυπο της «δυναμικής» γυναικας, αυτής δηλαδή που αντικαθιστά πλέον το πρότυπο του εύθραυστου, αδύναμου κοριτσιού που έχει ανάγκη έναν άντρα να την σώσει. Η νέα τάση είναι αυτή της δυναμικής και ανεξάρτητης γυναίκας μόνο που -plot twist- πρέπει να είναι έτσι για να ελκύει τους άντρες. Δε θα πρέπει δηλαδη να είναι ανεξάρτητη σε τέτοιο βαθμό που να μην νιώθει την ανάγκη να προσαρμόσει το είναι της στις αντρικές φαντασιώσεις!

Η προσωπικότητα των γυναικών έτσι αναμένεται και πάλι να διαμορφώνεται με βάση τα αντρικά γούστα και τις νέες «μόδες» που αυτά επιβάλλουν. Η αυτοπεποίθηση είναι κάτι που αναμένεται να σε κάνει «σεξι» και αυτό αποτελεί τον κυριότερο λόγο να την βελτιώνεις -ταυτόχρονα φυσικά με την εμφάνισή σου όπως σε συμβουλεύει το ίδιο άρθρο λίγο παραπάνω. Κι έτσι με λίγη προσπάθεια μπορείς να γίνεις κι εσύ η «ντίβα» που οι μισογύνηδες κάγκουρες κατηγορούν οτι έχει τον τουπέ ενός 10αριού ενώ χωρίς make up είναι στην καλύτερη ένα 6άρι -γιατι η αυτοπεποίθηση πηγάζει από μέσα μας μόνο όταν δεν πηγάζει από το έξω μας.

Η Rosalind Gill κατακρίνοντας αυτό που ονομάζει «Κουλτούρα της Αυτοπεποίθησης» παρατηρεί οτι «αντιστρέφει την ιδέα οτι το προσωπικό είναι και πολιτικό και απομακρύνεται από την πολιτική κριτική καθώς και κάθε διερεύνηση της κουλτούρας που μπορεί να προκαλεί την αυτο-αμφισβήτηση και την έλλειψη αυτοπεποιθησης στις γυναίκες».

Η εξωφρενική αντίφαση του προτάγματος να είμαστε δυναμικές και γεμάτες αυτοπεποίθηση με υπέρτατο στόχο να προσελκύσουμε έναν άντρα αποτυπώνεται άψογα στο τραγουδι «Put Yourself First» από την αγαπημένη (φεμινιστική) σειρά Crazy Ex-Girlfriend
https://www.youtube.com/watch?v=H2lmojePnA0

Η Γυναίκα ως Σόμπα

48418589_2343231549233930_1312557531964375040_n

Καλωσήρθατε στην πατριαρχία όπου οι γυναίκες θεωρούνται υπεύθυνες για τον μισογυνισμό σε τέτοιο βαθμό που να απαιτείται από αυτές να καλοπιάσουν ένα άντρα μπας και εξιλεωθούμε όλες στα μάτια τους. Το να μισεί ένας άντρας τις γυναίκες θεωρείται φυσιολογικό, ξεκινάμε όλες ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Και για να αποδείξουμε το αντίθετο θα πρέπει να κανακεύουμε έναν άντρα, να καταβάλουμε όλο αυτό το emotional labor για να νιώθει αυτός την ασφάλεια και ζεστασιά μιας σχέσης και φυσικά να του κάνουμε και όλες τις σεξουαλικές χάρες που αυτός ζητά. Για άλλη μια φορά βλέπουμε πώς οι γυναίκες καθίστανται υπεύθυνες για την αντρική ηθική και συμπεριφορά με τρόπο που η τελευταία να δικαιολογείται αν εμείς δεν τρέξουμε να τους προφυλάξουμε από τις κακοτοπιές και τις κακές σκέψεις και να τον εξευμενίζουμε συνεχώς με την στοργή και την τρυφερότητά της. Οι γυναίκες και τα δικά μας συναισθήματα δεν είμαστε παρά προσάναμμα για να ζεσταθεί η παγωμένη καρδιά των ανδρών.

Μόνο που ένας άντρας που περιμένει όλον αυτόν τον κόπο από τις γυναίκες για να μη τις μισεί ως σύνολο, παραμένει μισογύνης και βαθιά entitled στην αγάπη μας, που θεωρεί ότι του αξίζει απλά επειδή είναι άντρας. Και ένα σύστημα που οι άντρες δεν μισούν τις γυναίκες μόνο όταν αυτές τους κάθονται και τους κανακεύουν, παραμένει μισογυνικό.

Οι Γυναίκες ως Proxy της Ηθικής των Ανδρών

19894941_263277174150353_8831112489413367094_n

Eδώ έχουμε την ευκαιρία να ξεράσουμε με ένα απο αυτά τα πατριαρχικά quotes (γραμμένο απο άντρα φυσικά) που ενώ φαίνεται να εξυμνεί τις γυναίκες στην πραγματικότητα απλά τις βάζει υπεύθυνες για τους άντρες και την δική τους ηθική. Η ιδέα οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καλυτερεύουν/να εμπνέουν/ να κινητοποιούν τους άντρες δεν είναι άλλη από την ιδέα της γυναίκας ως του δεύτερου φύλου, της Έυας ως «βοηθού» του Αδαμ, που δημιουργήθηκε για να μην είναι αυτός μόνος του, ως παρέα του και συντροφιά του. Η έτεροκανονικοτητα που επιβάλλει αυτή η λογική παρουσιάζει τους άντρες και τις γυναίκες για αλλη μια φορά ως συμπληρωματικά και όχι αυτόνομα υποκείμενα, λες και η ετεροφυλόφιλη σχέση είναι το πεπρωμένο μας και ο μόνος τρόπος να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι.

Επιπλέον, αναθέτοντάς στις γυναικες την ηθική εξύψωση των ανδρών, η κοινωνία μπορεί να κατηγορεί αυτές όποτε ένας σύζυγος, ένας γιός, ένας αδελφός παρεκτρέπεται, αλλά και γενικότερα για ολόκληρη την «ηθική κατάπτωση» της κοινωνίας. Επιπροσθέτως, η αντίληψη αυτή ρίχνει στους ώμους τον γυναικών το βάρος της «συναισθηματικής εργασίας» (emotional labor) που τις μετατρέπει κάτι ανάμεσα σε μόνιμη cheerleader και full time ψυχολόγους των αντρών γύρω τους. Kάπως έτσι οι άντρες συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται σαν συναισθηματικά ανώριμα παιδιά που έχουν ανάγκη την «γυναικεία φύση» για να δώσουν το 100% των δυνατοτήτων τους και γι αυτο εμείς θα πρέπει να προσπαθήσουμε συνέχεια να κερδίζουμε την αγάπη τους ώστε με τη σειρά τους να γίνονται αντάξιοί μας.

Η ιστορία του πολιτισμού θα έπρεπε να γραφτεί μέσα από τη σκοπιά των ίδιων των γυναικών ώστε να σταματήσουν οι άντρες να μιλούν εκ μέρους τους χρησιμοιώντας τις ως proxy της δική τους ηθική.

We read this artice so that you don’t have to: Αν θες να αλλάξεις τον Κόσμο Αγάπα έναν Άντρα

αν θες να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα

 

Το άρθρο αυτό αποτελείται από ένα υποτίθεται παραδοσιακό ποίημα και το κείμενο-σχόλιο του blogger. Και τα δύο είναι εξίσου αναγουλιαστικά διαιωνίζοντας σεξιστικά κλισέ περί γυναικείας και αντρικής φύσης και φυσικά ταυτίζοντας την θηλυκή με την αγάπη, την υπομονή, την αποδοχή, την καρτερικότητα και όλες αυτές τις «γυναικείες» αρετές που πάνε πακέτο με την μήτρα μας -όπως ξεκάθαρα cis-σεξιστικά το θέτει ο ένας στίχος («Επειδή έχεις μια μήτρα, μια γλυκιά, βαθιά πύλη που ξεπλένει και αναζωογονεί παλιές πληγές).

Η ιδέα πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αγαπώντας τους άντρες διαιωνίζει την αντίληψη ότι είναι αρμοδιότητα των γυναικών να φροντίζουν, να περιποιούνται και να παρέχουν συναισθηματική υποστηριξη στους άντρες ώστε αυτοί να εκπληρώνουν τη δική τους φύση με τον καλύτερο τρόπο -και όχι πως αυτά είναι πράγματα που γίνονται αμοιβαία σε μία σχέση. Θέτει στην ουσία υπέυθυνες τις γυναίκες για την ολοκλήρωση και την ωρίμανση των αντρών και βάζει στους δικούς τους ώμους το βάρος της διαμόρφωσης και της εξέλιξης των τελευταίων. Κι ολο αυτό παρουσιάζεται ως ένα ευγενές καθήκον που πρέπει να επιτελούν οι γυναίκες επειδή απλά αυτές είναι καλύτερες στον συγκεκριμένο τομέα, μια κολακεία δηλαδή που έχει σκοπό να μας χρυσώσει το χάπι ή να μας πιάσει στο φιλότιμο.

Ποίημα και σχόλιο αντανακλούν αυτό που οι φεμινίστριες ονομάζουν «συναισθηματική εργασία»(emotional labor) δηλαδή: «τα καθήκοντα αυτά που απαιτούν έναν υψηλό βαθμό κατανόησης ή διαχείρισης συναισθημάτων. Οι γυναίκες θεωρούνται δυσανάλογα καλύτερες σε αυτές τις εργασίες ως λειτουργία του φύλου τους, ανεξάρτητα από τις πραγματικές ικανότητες ή την προθυμία τους. Οι εργασίες αυτές συχνά θεωρούνται «έξτρα» ή υποτιμούν το ποσό της πραγματικής εργασίας ή του χρόνου που καταναλώνεται σε αυτές και αποκλείονται από την επίσημη περιγραφή μίας θέσης ή ανάθεσης κάποιου έργου ακόμα και όταν η λειτουργία τους είναι απαραίτητη για τον οργανισμό»*

*πηγή:http://geekfeminism.wikia.com/wiki/Emotional_labor

περισσότερα για την συναισθηματική εργασία στην προσωπική ζωή αλλά και τον χώρο εργασίας: https://www.theguardian.com/…/women-gender-roles-sexism-emo…

We read this article so that you don’t have to:Society is creating a new crop of alpha women unable to love

αλφα.png

We read this article so that you don’t have to:
Στο κείμενο αυτό του συντηρητικού Fox News, η συγγραφέας μας προειδοποιεί, γυναίκα προς γυναίκα, για τον κίνδυνο που προκύπτει από τις νέες γενιές γυναικών που είναι πολύ σκληρές για να αγαπήσουν (τους άντρες). Ο όρος φεμινισμός δεν αναφέρεται στο κείμενο, τι είναι όμως αυτό που κάνει άραγε τις γυναίκες πλέον τόσο διαφορετικές αν όχι το γεγονός οτι απέκτησαν περισσότερα δικαιώματα και πήραν αέρα?

Η συγγραφέας συμβουλεύει τις ομόφυλές της κυριολεκτικά να αναλάβουν δευτεραγωνιστικό ρόλο στις σχέσεις τους με τους άντρες αν θέλουν αυτές να είναι ομαλές αφήνοντας αυτούς να είναι πρωταγωνιστές -κάτι που κρύβεται πίσω απο την ανάδειξη του προτύπου του alpa male που θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα beta female, λέξεις που εμπεριέχουν ξεκάθαρη ιεραρχία.

Η φράση κλειδί σε αυτό το κείμενο -όπως και σε όλα τα παρόμοια- είναι πως «οι γυναίκες γίνονται σαν τους αντρες». Στο συγκεκριμένο άρθρο αυτο σημαίνει πως οι σύγχρονες γυναίκες γίνονται «υπερβολικά ανταγωνιστικές, υπερβολικά αρρενωπες, υπερβολικά alpha». Και ενώ θα νόμιζε κανείς οπως τα παρουσιάζει πως τα χαρακτηριστικά αυτά είναι αρνητικά και ίσως να είναι οι άντρες αυτοί που θα έπρεπε να αλλάξουν, με ένα πατριαρχικό plot twist τα χαρακτηριστικά αυτά ειναι αρνητικά ΜΟΝΟ όταν υιοθετούνται απο γυναικες. Οι τελευταίες αντιθέτως καλούνται να διατηρήσουν την θηλυκότητά τους που, με τα λόγια της συγγραφέως, σημαίνει να έιμαστε «ήπιες» (soft) και «ευγενικές» (nice).

Στο κείμενο αυτό, ως συνήθως, τα δύο φύλα παρουσιάζονται ως δύο αντιθετικοί πόλοι που θα πρέπει ο ένας να εξισορροπεί τον άλλο, καθώς, όπως το θέτει η αρθρογράφος, μια σχέση χρειάζεται τόσο αρσενική όσο και θηλυκή ενέργεια. Και είναι κρίμα που η συγγραφέας έτσι αδυνατεί να φανταστεί μια σχέση όπου και οι δύο θα ειναι ήπιοι και ευγενικοί ή έστω, και οι δύο ανταγωνιστικοί και δυναμικοί αλλά με αμοιβάιους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.Και της είναι αδιανόητο γιατί το θεωρεί δεδομένο πως οι άντρες δρουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο (δε μας λέει βέβαια τι τους κάνει έτσι καθως και η λέξη πατριαρχία έντεχνα αποσιωπάται και εδώ) και είναι οι γυναίκες αυτές που θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες των αντρών, αφού αυτοί αποκλείεται να γίνουν διαφορετικοί.

Το άρθρο αυτό έρχεται να προστεθεί σε μία πλούσια αρθρογραφία με θέμα «πώς να κρατήσετε τον άντρα σας» η οποία εναποθέτει το βάρος της αποτυχίας μια σχέσης στη γυναίκα η οποία καλείται να επιτελέσει όλη την συναισθηματική εργασία (emotional labor) με σκοπό να κρατήσει την ισορροπία του ζευγαριού. Ο φεμινισμός αντιθέτως, πιστεύοντας στους άντρες περισσότερο από την πατριαρχία, θεωρεί πως και οι άντρες μπορεί να είναι ήπιοι, ευγενικοί, να κάνουν υποχωρήσεις και να μην νιώθουν άβολα σε μία σχέση που δεν έχουν τον πρώτο λόγο. Κι αν τους είναι αδύνατον, τότε ίσως η σχέση μαζί τους να είναι κάτι που μερικές από εμάς δεν επιθυμούμε ούτως ή άλλως.

~Hürrfem Sultan