Γιατί τριγκάρονται τα τρολ με την αποδόμηση της οικογένειας

Είχαν καιρό να σκάσουν ομαδικά τρόλ στη σελίδα και αναλογιζόμουν γιατί τόσοι άντρες (συμπτωματικά ούτε μια γυναίκα) θίχτηκαν προσωπικά με το τελευταίο μου στάτους όπου εξηγούσα γιατί αποφεύγω πια τα σόγια και τα οικογενειακά τραπέζια. Είναι επειδή η οικογένειά τους είναι εξίσου σάπια με τους ίδιους και δεν μπορούν να καταλάβουν τι θα μπορούσε να τους χωρίσει? Είναι επειδή οι ίδιοι θεωρούν καθήκον τους να ανέχονται την οικογένειά τους και τις ανιαρές οικογενειακές συγκεντρώσεις και φθονούν όσα έχουν απελευθερωθεί από αυτά τα αόρατα οικογενειακά χρέη?

Νομίζω πάνω από όλα είναι οτι ο κλασικός πατριαρχικός άντρας (αν και όχι μόνο αυτός) έχει μάθει οτι η οικογένεια είναι ένας θεσμός που θα του εξασφαλίσει υποταγή και φροντίδα οπότε τους εξοργίζει η ιδέα οτι αυτό μπορεί να μην ισχύει πια. Πάρα πολλοί θεωρούν οτι θα φτιάξουν οικογένεια και αυτόματα θα αποκτήσουν ένα δίκτυο υποστήριξης που θα είναι πάντα εκεί γι αυτούς όποτε το απαιτούν, ότι θα έχουν ανθρώπους πάνω στους οποίους ασκούν έλεγχο χωρίς να χρειάζεται να καλλιεργήσουν ουσιαστικές σχέσεις με την σύντροφο ή τα παιδιά τους. Είναι οι ίδιοι που παιρνουν παρουσίες στις οικογενειακές συνάξεις παρόλο που καταβάλουν μηδενική προσπάθεια να γίνουν ευχάριστοι, ενδιαφέροντες ή απλά να σε ακούσουν σε αυτές.

Το γεγονός ότι αυτή η υποχρεωτική έκφανση της οικογένειας καταρρέει και θα πρέπει να χτίζουν κάθε σχέση ξεχωριστά, τους τρομοκρατεί και τους θυμώνει. Είναι η ίδια λογική που δημιουργεί γυναικτόνους, καθώς μαθαίνουν ότι οι γυναίκες τους περιβάλλοντός τους τους ανήκουν και τους χρωστάνε αγάπη και θυμώνουν όταν βλέπουν να χάνουν τον έλεγχο πάνω τους.

Μπορούμε να αγαπάμε όλους ή καποιους συγγενείς μας αλλά οφείλουμε να αποδομήσουμε την οικογένεια ως θεσμό στο βαθμό που λειτουργεί ως μια ιδεολογική φυλακή δημιουργώντας συναισθηματικούς εκβιασμούς.

Καλή χρονία και παραλείψτε το οικογενειακό ρεβεγιόν αν η ιδέα του και μόνο σας στρεσάρει.

Αυτοδιάλυση

Χθες παρατηρούσα επί ώρες έναν άντρα να έχει εγκλωβιστεί στον εγωισμό του

Και μαζί του να κρατά όμηρους όλα εμας.

Τον έβλεπα να φυσάει και να ξεφυσά και να βηματίζει νευρικά

στην φυλακή που είχε χτίσει για όλα μας ο ίδιος,

κι επειδή ειμαι γυναίκα σκεφτόμουν

«μακάρι να μπορούσαμε να πούμε τις σωστές λέξεις για να τον απελευθερώσουμε».

Τι κρίμα που η πατριαρχία μαθαινει

Στους άντρες ότι δυναμη είναι να μην κάνουν ούτε βήμα πίσω

Και όχι ότι δύναμη είναι να παραδεχτούν

«έκανα μαλακία, συγγνώμη, μπορώ να γίνω καλύτερος».

Και στις γυναίκες ότι δύναμη είναι να φροντίζουν τέτοιους άντρες.

Πώς ο μύθος της δυναμικής γυναίκας βλάπτει τα θύματα της έμφυλης βίας

Moυ λέει η κομμώτριά μου τις προάλλες, επειδή συζητάμε για τις γυναικοκτονίες και το θέμα της έμφυλης βίας έτσι κάπως επιφανειακά, «φοβάμαι με όλα αυτά που διαβάζω, δεν ξέρω τι να πω στην κόρη μου». Και μετά συμπληρώνει «βέβαια η κόρη μου ειναι σαν εμένα, πολύ δυναμική, κι εμένα ο άντρας μου δεν μου έχει υψώσει ούτε τον τόνο της φωνής τους, δεν νομίζω οτι θα της συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο».

Και σκέφτομαι πόσες γυναίκες μεγαλώνουμε σε αυτό το πνεύμα, ότι εμείς είμαστε δυναμικές, ότι σεβόμαστε τον εαυτό μας και γι αυτό εμάς ποτέ δε θα μας χτυπήσει, κακοποιήσει, εξευτελίσει, παραβιάσει ένας άντρας γιατί αυτό είναι πάντα κάτι που συμβαίνει στις Άλλες, αυτές τις αδύναμες κακομοίρες που δεν είχαν μάνες/γιαγιάδες/θείες δυναμικές σαν τις δικές μας, που μεγάλωσαν σε προβληματικές οικογένειες και ανήκουν γενικά σε μια άλλη κατηγορία. Και γι αυτό οταν μας συμβαίνει η ντροπή είναι τόσο μεγάλη, η ταπείνωση τόσο βαθιά και το σοκ τόσο τεράστιο που δεν ξέρουμε πού να στραφούμε, σε ποιον να μιλήσουμε, δεν ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε, μουδιάζουμε και έτσι πολλές βυθιζόμαστε στην σιωπή και την άρνηση γιατί αδυνατούμε να δεχτούμε ότι είμαστε κι εμείς από εκείνες, τις Άλλες, επειδή ουσιαστικά δενείχαμε πραγματικά υπολογίσει ότι αυτό μπορεί να είναι ένα σενάριο που θα συμβεί σε εμάς.

Δεν ξέρω τι να προτεινω αλλά ξέρω ότι η ταύτιση του φεμινισμού με την δυναμική γυναίκα που εμπνέει σεβασμό με την προσωπικότητά της είναι απλά μια διαστρέβλωση που εύκολα γυρνάει εναντίον μας και καταλήγει σε victim blaming.

Τι βρίσκεται στην καρδιά του ζητήματος της διαρροής προσωπικών βίντεο

To ζήτημα της διαρροής προσωπικών βίντεο πάει πολύ πιο βαθιά από τους άντρες που τα διαρρέουν και την τιμωρία τους. Στην ουσία πάει στην καρδιά της πατριαρχίας, στην κατασκευή της γυναικείας σεξουαλικότητας ως υποδεέστερης, στην κατασκευή της γυναίκας ως σεξουαλικού αντικειμένου και όχι υποκειμένου.

Οι άντρες και όχι οι γυναίκες είναι αυτοί που συνήθως διαρρέουν προσωπικά βίντεο συντρόφων τους όχι επειδη οι άντρες ειναι χειρότεροι άνθρωποι αλλά αφενός επειδή δεν μπορείς να εξευτελίσεις έναν άντρα με έναν βίντεο όπου επιτελεί τον αρρενωπό ρόλο του γιατί αυτός (σε αντίθεση με το γυναικείο ρόλο) απλά δεν θεωρείται εξευτελιστικός και αφετέρου επειδη υπάρχει μια τεράστια ζήτηση τέτοιων βίντεο από άλλους άντρες που απολαμβάνουν μια τέτοια πράξη παραβίασης.

Μια γυναίκα, όσο απελευθρωμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να αγνοήσει την πραγματικότητα αυτή. Δηλαδή ότι ακόμα κι αν η ίδια δε νιώθει καμία ενοχή ή ντροπή για την σεξουαλική της ζωή, η κοινωνία μπορεί να την τιμωρήσει γι αυτή, στερώντας της για παράδειγμα επαγγελματικές ευκαιρίες στη βάση τέτοιας διαρροής. Και ότι ακόμα και αν δεν έχει βγάλει ποτέ τέτοιο βίντεο,το σώμα της και η σεξουαλικότητά της θα θεωρούνται (σε αντίθεση με την αντρικά) πάντα κάτι ντροπιαστικό. Μπορει να αποφύγει τη δημόσια διαπόμπευση και να θεωρεί τον εαυτό της τυχερότερη, εξυπνότερη ή και ηθικότερη από τις άλλες, δεν μπορεί να αποφύγει όμως να ζει μέσα σε μια μισογυνική κοινωνία όπου η αξία της εξαρτάται απλά από το κατά πόσο συμμορφώνεται με τους πατριαρχικούς κανόνες και την διαφύλαξη της «τιμής» της με τρόπο που δεν περιορίζει τους άντρες. Για τους λόγους αυτούς τέτοια περιστατικά αφορούν ΟΛΕΣ τις γυναίκες και όχι μόνο αυτές που βγάζουν τέτοια βίντεο ή στέλνουν γυμνές φωτογραφίες τους.

Σε μια τέτοια κοινωνία κάποι@ θα σπεύσουν να συμβουλεύσουν τις γυναίκες να αποφεύγουν την λήψη τέτοιων βίντεο για να προστατεύσουν την ιδιωτικότητά τους κάτι που απλά βάζει κάτω από το χαλάκι τόσο την παραβιαστική πράξη του παρτενέρ της όσο και το πιο συστημικό θέμα της υποτίμησης της γυναικείας σεξουαλικότητας. Κάποι@ πάλι, θα σπεύσουν να επιμείνουν στην παραδειγματική τιμωρία των δραστών κάτι όμως που εξακολουθεί να παρακάμπτει το πραγματικό πρόβλημα και που σύντομα θα καταληξει να εστιάζει σε μια ποινική θεώρηση του θέματος με εμάς να ζητάμε αυστηρότερες ποινές και περισσότερη κρατική παρέμβαση.

Φυσικά κρίνεται ως θετικό όταν η ίδια η κοινωνία αυθόρμητα κατακρίνει και τιμωρεί τέτοιες πράξει. Από τη μία όμως το βάρος εξακολουθεί να πέφτει στο θύμα, που θα πρέπει να τις καταγγέλει δίνοντας ακριβώς τη δημοσιότητα που ήθελε να αποφύγει. Από την άλλη, το φεμινιστικό όραμα θα πρεπει να είναι ακόμα πιο ριζοσπαστικό, ειδικά σε έναν κόσμο που η περισσότερη επιτήρηση του διαδικτύου δεν είναι ούτε εύκολη και ίσως να μην είναι πάντα επιθυμητή. Θα πρέπει να είναι ουσιαστική σεξουαλική ελευθερία για τις γυναίκες και μια κοινωνία που θα αντρέφει άντρες που σέβονται τα προσωπικά όρια και την σεξουαλική αυτενέργεια των γυναικών, γνωστών τους και άγνωστων.

Όχι, δεν «ξεκινούν όλα από την οικογένεια» ούτε «είναι όλα θέμα παιδείας»

Τα «είναι θέμα παιδείας» και τα «όλα ξεκινούν από την οικογένεια», δεν είναι σχόλια κατάλληλα για φεμινιστική σελίδα, είναι στην καλύτερη περίπτωση σχόλια που παπαγαλίζεις για να πιάσεις την βάση στην έκθεση στις Πανελλήνιες.

Αν θες όντως να συνεισφέρεις στην κουβέντα οφείλεις να κατανοήσεις ότι η οικογένεια δεν είναι μια απομονωμένη, στεγανή, ανεξάρτητη μονάδα αλλά μέρος μιας κοινωνίας που επηρεάζει ακόμα και το τι θεωρούμε οικογένεια. Όχι μόνο ένα παιδί δέχεται ασταμάτητα τις επιρροές από θεσμούς εκτός της οικογένειας όπως το σχολείο, το κράτος, την Εκκλησία αλλά και τα ΜΜΕ, τις διαφημίσεις, τη λογοτεχνία, αλλά κα η ίδια η οικογένεια είναι διαμορφωμένη βάσει των ιδανικών της ετεροφυλοφιλίας, του σεξισμού, της θρησκείας κτλ -αρκεί να σκεφτούμε ακόμα και το ποια ζευγάρια επιτρέπεται να δημιουργήσουν οικογένεια in the first place.

Επομένως όχι, δεν ξεκινούν όλα από την οικογένεια καθως αυτή η ίδια να επέρχεται ως ο τελικός σχηματισμός κοινωνικών διεργασιών. Ούτε «είναι όλα θέμα παιδείας» καθώς η δήλωση αυτή είναι γελοία ταυτολογική -τείνει να επαναλαμβάνεται από οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε δεν μοιράζεται τις ίδιες αξίες με τον ίδιο παρακάμπτοντας το ποια τελικά είναι αυτή η σωστή παιδεία και το πώς αποκτάται.

Σταματήστε λοιπόν να ψυχολογικοποιείτε καταστάσεις και να θεωρείτε οτι ο μισογυνισμός (ή ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο μισαναπηρισμός κ.ο.κ. ) είναι οικογενειακή υπόθεση. ΟΛΟΚΛΗΡΗ η κουλτούρα μας μέσα στην οποία διαποτιζόμαστε από την ώρα που γεννιόμαστε είναι μισογυνική!

Γενικα ας ξεφορτωθούμε επιτέλους τα νεοφιλελέ τσιτάτα και την απλοική νεοφιλελέ σκέψη που η μόνη τους αποστολή είναι να μας εμποδίζουν να βλέπουμε την συστημική φύση των κοινωνικών φαινομένουν ώστε να τα αποδίδουμε σε τυχαίους και συγκυριακούς παράγοντες (μία κακή μάνα, ένας απων πατέρας) και ας χρησιμοποιήσουμε λίγο την κοινωνιολογική μας σκέψη.

Ποιος πρέπει να κάνει τις δουλείες του σπιτιού?

Με αφορμή το #feminist_rant_3723 κ δεκάδες παρόμοια, καθώς και πολλές άστοχες αντιδράσεις που συνήθως ακολουθούν, θέλω να καταστήσω σαφές το εξής: οι γυναικες ΔΕΝ είναι υποχρεωμένες να αναλαμβάνουν τις δουλειές του σπιτιού όταν ο άντρας αναλαμβάνει τα έξοδα. Δεν προκύπτει από κάπου αυτό. Μπορεί βέβαια να το κάνει από την καλή της την καρδιά αν θέλει, τη βολεύει και το απολαμβάνει​ αλλά δεν μπορεί΄να είναι αξίωση ούτε​ απαίτηση του εν λόγω άντρα και αν διαφαίνεται κάτι τέτοιο είναι τεράστιο red flag, αρχίστε να τρέχετε μακριά!

Μπορεί σε μια πρώτη εξέταση να φαίνεται ως μια δίκαιη κατανομή, αλλά θα πρέπει να μας ψυλλιάσει αρχικά το γεγονός ότι εντελώς συμπτωματικά είναι ακριβώς η κατανομή που επέβαλε η πατριαρχία εδώ και αιώνες. Όχι, δεν έχει την υποχρέωση να αναλαμβάνει το νοικοκυριό ούτε αυτός που δεν έχει δουλειά, ούτε αυτός που βγάζει λιγότερο γιατί, μαντέψτε ποιο φύλο συνήθως αντιμετωπίζει μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας, χαμηλότερους μισθούς και γενικότερα λιγότερες ευκαιρίες καριέρας. Αν αφήναμε αυτό το φαινομενικά ουδέτερο κριτήριο να κατευθύνει τον καταμερισμό εργασίας τότε πάλι οι γυναίκες θα κατέληγαν​ ως επί το πλείστον να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού. Βάλτε και την διαφορά ηλικίας που υφίσταται συνήθως στις ετερόφυλες σχέσεις και οι άντρες θα προπορεύονται στην συντρπιτική πλειοψηφία των περιπτώσεων​ τόσο στην καριέρα όσο και στο ύψος του μισθού απλά επειδή είχαν περισσότερα χρόνια να φτάσουν εκεί.​
Και όχι ότι υπάρχει κάτι λάθος με το να κάνεις τις δουλειές του σπιτιού αλλά στον καπιταλιστικό μας κόσμο είτε μας αρέσει είτε οχι η αποκλειστική ενασχόληση με αυτές δημιουργεί οικονομική εξάρτηση ακριβώς επειδή η οικιακή εργασία είναι άμισθη. Όχι μόνο αυτό αλλά δημιουργεί και έναν φαύλο κύκλο: ασχολούμενες με τις δουλειές του σπιτιού οι γυναίκες μένουν πίσω στις σπουδές και την καριέρα τους και άρα φαίνεται όλο και πιο εύλογο να είναι αυτές που αναλαμβάνουν αποκλειστικά τις δουλειές του σπιτιού καθώς η αμοιβή τους στην αγορά εργασίας​ δε θα έχει να προσφέρει πολλά στο νοικοκυριό. Ακόμα και η προσδοκία που δημιουργούν τα έμφυλα στερότυπα σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες είναι αυτές που θα ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτού και το μεγάλωμα των παιδιών και άρα δε θα είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένες στην καριέρα τους λειτουργεί ως εμπόδιο στις ευκαιρίες καριέρας τους,λειτουργεί δλδ σχεδόν ως αυτοεκπληρουμενη προφητεία.
Αν ακόμα σας κλωτσαει η θέση πως οιγυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να αναλάβουν τις δουλειές οταν ο άντρας αναλαμβάνει τα υπόλοιπα έξοδα, αναλογιστείτε αν θα ακουγόταν εξίσου «δίκαιο» να απαιτεί μια γυναίκα να κάνει ο σύντροφός της τις δουλειές του σπιτιού αν έμεναν​ στο δίκο της​ σπίτι και εκείνη​ κάλυπτε τα έξοδα. Θα τον έλεγαν με την ίδια ευκολία «σπιτωμένο»? Δε θα έλεγαν την γυναίκα καταπιεστική ή ακομα και «ευνουχιστική»? Αν κάποιο απο τους δύο έχει αρκετά χρήματα για να συντηρεί το άλλο, γιατί αυτό οφείλει να έρθει με ανταλλάγματα? Είναι μήπως ο γάμος ή η συγκατοίκηση ένας έμμεσος τρόπος να αγοράζεις φτηνά τις υπηρεσίες του άλλου, καλυμμενος με το πέπλο του ρομαντισμού; 🤔
Ένα ζευγάρι μπορεί βέβαια να αποφασισει να μετακομίσει μαζί στη βάση ενός μεταξύ τους διακανονισμού επειδή το συμφέρει περισσότερο με οικονομικούς όρους . Αλλά ​όπως ειπωθηκε ηδη οι όροι αυτοί είναι πατριαρχίκα προκαθορισμενοι και σε κάθε περίπτωση δεν απορρέει αυτόματα από την συγκατοίκηση πως κάποιος υποχρεούται να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και για τους δυο. Καλό θα είναι λοιπον να σταματήσουμε να προσποιούμαστε οτι αυτή ειναι μια ουδέτερη συνθήκη όταν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έχει ξεκάθαρο έμφυλο πρόσημο και ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται ακριβώς στην πλάτη της άμισθης εργασίας των γυναικών