Το Πρεστιζ και το Τρικ της Εξαπάτησης των Γυναικών

Με αφορμή τις δηλώσεις των αδερφών Βαρουξή πως έχουν κάνει σεξ με την ίδια γυναίκα χωρίς η ίδια να γνωρίζει πως είναι ο άλλος αδερφός, θυμήθηκα ενα «αστείο» meme που κυκλοφορούσε πριν χρόνια, με μία «στάση σεξ» που ονομαζόταν «το Πρεστιζ». Η στάση αυτή, ή μαλλον το τρικ, αποτελεί αναφορά στην ομώνυμη ταινία «The Prestige» και συνίσταται στο να παίρνει ένας άντρας που παραμένει στην αρχή κρυμμένος στην ντουλάπα τη θέση του φιλου χωρίς η κοπέλα με την οποία κάνει ο πρώτος σεξ να το καταλάβει και στη συνέχεια ο αρχικός άντρας να περνάει από ένα ανοιχτό παράθυρο ξαφνιάζοντας την. Το αστείο εδώ είναι η εξαπάτηση της γυναίκας ώστε να κάνει σεξ με κάποιον που δεν συναίνεσε, δηλαδή ο βιασμός και ο εξευτελισμός της στη συνέχεια.

Βέβαια το meme δεν μας διευκρινίζει αν η γυναικα εστέλνε και στον δεύτερο, τον κρυμμένο στην ντουλάπα, άντρα, στην οποία περίπτωση προφανώς δεν αποτελεί βιασμό. Μακάρι Παναγίτσα μου όλοι οι βιαστές να ήταν σαν τα αδέρφια Βαρουξή, που θα παρακολουθούσαν με ποιους μιλάμε και με ποιους φλερτάρουμε ώστε να αφήσουν αυτούς να πάρουν τη θέση τους και να μας βιάσουν σε ανύποπτο χρόνο γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν μετράει πραγματικά για βιασμό -ίσα ίσα, που μας απαλλάσσουν και από τον χρόνο να ξαναφλερτάρουμε και να κάνουμε από την αρχή σχέδια με έναν καινούριο άντρα.

Αλήθεια, αν η γυναίκα ήθελε να κάνει κάτι και με τους δύο, γιατί δεν την ρώτησαν εξ αρχής να κάνουν ένα ωραιότατο, τίμιο τρίο? Ή γιατι δεν της γνωστοποίησαν ότι θέλουν και οι δύο, διαδοχικά, να κάνουν σεξ μαζί? Μα γιατί ακριβώς η γλύκα βρίσκεται στην εξαπάτηση, η εναλλαγή των αντρών εν αγνοία της κοπέλας, το γέλιο εις βάρος της είναι το «τρίκ» που κάνει τη διαφορά. Η συναίνεσή της δε θα έκανε τόσο καλή ιστορία, το ναι της θα την χαλούσε. Είναι ο ίδιος λόγος που τόσοι άντρες προτιμούν τις γυμνές φωτογραφίες και τα ερωτικά βίντεο που διαρρέουν χωρίς τη συναίνεση μιας γυναίκας από τις χιλιάδες φωτογραφίες και τα πορνογραφικά βι΄ντεο που κυκλοφορούν συναινετικά. Άντρες που κάνουν bonding μέσω του βιασμού, μέσω της γελοιποίησης των γυναικών ή απλά μέσω της χρήσης τους ίδιου πράγματος, σαν να μοιράζεσαι το ίδιο ποτήρι ένα πράγμα, ΑΥΤΟ είναι το αστείο.

Ο «Τεχνητός Διχασμός» των Φύλων

Tον διχασμό ανάμεσα στα φύλα τον πυροδοτούν οι γυναικες που καταγγέλουν τους βιασμούς τους, όχι οι άντρες που βιάζουν γυναίκες ούτε όσοι τους κάνουν πλάτες.

Ο «τεχνητός διχασμός» έρχεται εδώ σε αντιδιαστολή με κάποιο φανταστικο παρελθόν -μάλλον πριν την έλευση του φεμινισμού- όπου τα φύλα διατηρούσαν αρμονικές σχέσεις και με κάποια φανταστική εθνική ενότητα όπου άντρες και γυναικες παρέμεναν ενωμένοι μπροστά σε κάποιο υποθετικό κοινό συμφέρον. Ο ρόλος της «εθνικής ενότητας» άλλωστε είναι πάντα και παντού αυτός: να συγκαλύπτει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα διαφορετικά συμφέροντα εντος του έθνους. Η πανδημία εδώ παίζει το ρόλο της εξωτερικής απειλης που αναμένεται να μας ενοποιήσει : μπροστά της οφείλουμε να μονοιάσουμε και να ξεχάσουμε τις ασήμαντες μωρέ διαφορές μας -όπως η σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναικες, το victim blaming που τη συνοδεύει και το κουκλουλωμα που συντηρεί τους βιαστές σε θέσεις εξουσίας.

Η μόνη περίπτωση να αποδειχτεί το έγκλημα είναι -πολύ βολικά- να ομολογήσει ο βιαστής, κάτι που φυσικά δεν ισχύει σε κανένα άλλο έγκλημα. Μόνο τα ιατροδικαστικά στοιχεία μας λένε θα μπορούσαν να αποδείξουν το έγκλημα, λες και σε άλλες περιπτώσεις που καταγγέλονται αμέσως τα ιατροδικαστικά στοιχεία δεν απορρίπτονται επειδή τάχα το θύμα έκανε απλά συναινετικό («άγριο») σεξ. Πώς μπορεί ποτέ να αποδείξει μια γυναικα ότι δεν ήθελε αυτό που της συνέβη, πως δεν υπήρε συναίνεση, παρά μόνο αν υποστεί μαρτυρικό θάνατο; Αν πάλι κι άλλες γυναίκες καταγγέλουν τον ίδιο θύτη δεν είναι σημαντικό στοιχείο -είναι όλες μέρος μιας συνωμοσίας για να προωθήσουν τον «τεχνητό διχασμό» των φύλων.

Χωρίς καμία εξαίρεση, όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν μίλησε νωρίτερα είναι και ο λόγος που δεν μίλησε το θύμα νωρίτερα -γιατί ήξερε πολύ καλά ότι θα κατηγορηθεί που χαλάει τις αρμονικές σχέσεις των φύλων, γιατί ηξερε οτι θα έρθει αντιμέτωπο με το κουκούλωμα και τη στάση της κοινωνίας που θα προσπαθούσαν να την κάνουν να σωπάσει. Τι ειναι όμως αυτή η εμμονή κάθε φορά να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να σχηματίζουμε άποψη και να χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη λες και αυτά είναι αποκλειστικότητες της αστικής δικαιοσύνης, λες και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι πως αυτή άφηνε ανέκαθεν τους βιαστές και κάθε είδους εξουσιαστές να ξεφύγουν? Και γι αυτό υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που τα θύματα μιλάνε, έστω και αργά, καθώς η ομολογία ενός μυστικού που κρατούσαν χρόνια μπορεί πλέον να λειτουργήσει απελευθερωτικά για τα ίδια.

(Η αναλυσάρα του σκρηνσοτ ανήκει στον ιδρυτή & Πρόεδρο Δ.Σ. Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)

Όταν επιτρέπονται στους γιους όσα δεν επιτρέπονται στις κόρες

To αποκορύφωμα της πατριαρχίας δεν είναι μονο να κατηγορείς μια 14χρονη για τον ίδιο της τον βιασμό αλλά να ζητάς από ξένες μητέρες να «μαζέψουν» την κόρη τους που απλά συνυπάρχει με αγόρια αντί να διδάξεις τον γιό σου να είναι αξιοπρεπής άνθρωπος. Το αποκορύφωμα της πατριαρχίας είναι να έχεις πλήρη συναίσθηση οτι ο γιος σου και οι φίλοι του αποτελούν απειλή για τις γυναικες αλλά να εξακολουθείς να θεωρείς οτι το πρόβλημα είναι αυτές.
Και όταν αντιμετωπίζεις τους ίδιους σου τους γιους ως πιθανούς βιαστές και μεταφέρεις την ευθύνη στις γυναικες φυσικά και θα διαιωνίσεις μια κοινωνία που θεωρεί άκρως φυσιολογικό οι άντρες να βιάζουν και αφύσικο οι γυναικες να τους εμπιστεύονται και να συνάπτουν σχέσεις εμπιστοσύνης μαζί τους.
Κατα τ’άλλα είναι οι φεμινίστριες που βλέπουν όλους τους άντρες ως επίδοξους βιαστές. Βιαστές όμως οι άντρες δεν γίνονται όμως από τη φύση τους, βιαστές γίνονται γιατι η κοινωνία τους λέει ότι φταίνε οι γυναικες που βάζουν τον εαυτό τους σε ευάλωτη θέση, ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξυ αντρών και γυναικών, τους διδάσκει ότι αυτές «προκαλούν», ότι εκείνοι οφείλουν να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία όπου αυτές θα είναι αδύναμες και εκτεθειμένες, ότι ένα μήνυμα με σεξουαλικό περιεχόμενο σημαίνει ότι η συναίνεσή της δεν είναι πια απαραίτητη.
Αντί να διδάξετε στις κόρες σας να «προσέχουν» και να «μαζεύονται», διδάξτες στους γιους σας να μην βιάζουν, να σέβονται και να υποστηρίζουν τις γυναικες, να μην κάνουν τις πλάτες σε βιαστές, να ξεμπροστιάζουν τους φίλους τους ακομα και όταν εκφράζουν μισογυνικές αντιλήψεις, να διαλέγουν τις παρεες τους και να μην κάνουν τα στραβά μάτια στο όνομα κάποιου φανταστικού brotherhood!

Ο Τάσος Ζάγος εκπαιδεύει τους αυριανούς βιαστές

O Ζagos παραμένει πιστός στην αποστολή του να εκπαιδεύσει τους βιαστές του αύριο κηρύσσοντας τον εξαναγκασμό και την πιεστικότητα στο θλιβερό γκρουπ του και αποδεικνύοντας οτι η ιδεολογία του κόκκινου χαπιού δεν είναι άλλη από ακραίος μισογυνισμός στα όρια της έμφυλης βίας. Σε αυτη την κοινωνία, όπου οι άντρες ανατρέφονται να απαιτούν και να πιέζουν αδιαφορώντας εντελώς για το τι αρέσει στην σύντροφό τους ήρθε προχθές η Κα Αλικάκη να μας πει οτι δεν υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση παρά μονο στο πλαίσιο των εργασιακών ιεραρχιών, παραβλέποντας τελείως ακριβώς την έμφυλη ανατροφή που κάνει τόσους άντρες να νιώθουν τόσο entitled στη δική τους ικανοποίηση ακόμα και εις βάρος των γυναικών. Η γυναικέια σεξουαλικότητα απισιωπάται εντελώς, η γυναικεία επιθυμία ισοπεδώνεται έτσι ώστε να μην είναι παρά συνάρτηση της αρρενωπότητας και τις διεκδικητικότητας του άντρα. Η κουλτούρα του βιασμού σε όλο της το μεγαλείο είναι ακριβώς αυτό: οι γυναικες να μην έχουν αυτόνομες επιθυμίες, γούστα και προτιμήσεις στο σεξ αλλά να μετατρέπονται σε όργανα ικανοποίησης των ορέξεων των αντρών οι οποίο μάλιστα θεωρούν οτι η σεξουαλική ικανοποίηση τους είναι κάποιου είδους ΔΙΚΑΙΩΜΑ! Σημαντικό είναι να παρατηρήσουμε στο κείμενο του Τάσου και την συγκρατημένη αγανάκτηση για όσα «ανέχονται» οι άντρες, γιατί η γυναικεία άρνηση δεν είναι δικαώμά αλλά κάτι που οι καημένοι, καταπιεσμένοι άντρες υφίστανται.

Γυναίκες (και όχι μονο), τρέξτ μακριά στην περίπτωση που @ σύντροφός σας πιέσει για κάτι, που δεν ανταποκριθεί στο όχι σας, που επιμείνει παρά την απροθυμία σας, που σας πιέσει ψυχολογικά να κάντε κάτι που δεν θέλετε και που γενικά δείξει ότι η δική το σεξουαλική ευχαρίστηση και όχι η αμοιβαία απόλαυση ειναι ο στόχος του. Τα πράγματα δε θα γίνουν καλύτερα στο μέλλον με έναν τέτοιο σεξουαλικό παρτενέρ που θα συνεχίσει να τεστάρει και να καταπατά συνεχώς τα όρια σας και μάλιστα μπορεί να αντιδράσει βίαια όταν τα θέσετε πιο ξεκαθαρα.

Γυναίκες στον Στρατό


Αν θέλετε ίσα δικαιώματα να πηγαινετε στο στρατό, μας λένε. Αν οι φεμινίστριες θέλουν πραγματική ισότητα πρέπει να διεκδικήσουν οι γυναίκες να πηγαίνουν στον στρατό, επιμένουν. Μονο που οταν οι γυναικες πηγαινουν στο στρατό θα πρέπει να αναμένουν από σεξουαλική παρενόχληση έως ομαδικούς βιασμούς και να βγάλουν και τον σκασμό.

Με λίγα λόγια ο στρατος κατασκευάζεται ως ένας κατεξοχήν αντρικός χώρος, εχθρικός και απειλητικός για τις γυναικες και ταυτόχρονα ορίζεται ως ο χώρος αυτός που δικαιολογεί την αντρική ανωτερότητα και κυριαρχία. Ο στρατός είναι ένας χώρος ματσίλας και έμφυλης βίας που εκ των πραγμάτων αποκλείει τις γυναικες, αλλά ταυτόχρονα οι γυναικες θα αποδείξουν την αξία τους μόνο αν συμμετάσχουν σε αυτον. Στο μεταξύ οι φεμινίστριες κατηγορουνται ταυτόχρονα τόσο για το ότι δεν παλεύουν για την συμμετοχή των γυναικών όσο και για το ότι παλεύουν και άρα φταίνε αυτές που οι γυναίκες βιάζονται αντί να παραμείνουην στον ασφαλή χώρο της κουζίνας τους.

Ακριβώς γι αυτό το ζήτημα του στρατού αποτελεί μια παγίδα για τον φεμινισμό, γιατί οι γυναικες καλούνται να αποδείξουν την αξία τους υιοθετώντας αρρενωπές αξίες και θεσμούς ενώ ταυτόχρονα τιμωρούνται γι αυτό. Οι γυναικες και δη οι φεμινίστριες δεν έχουν κάτι να κερδίσουν επιδιώκοντας την στράτευση των γυναικών στην υπηρεσία του «εθνους», ενός έθνους που δικαιολογεί την ματσιλα και τους βιασμούς ως «φυσικούς», που βασίζεται στην έμφυλη βία τόσο στο εσωτερικό όσο και προς τους εχθρούς και που υμνει τον πόλεμο και τον μιλιταρισμό χωρίς να τα βλέπει κριτικά αλλά κι αυτά ως «φυσικά» και αναπόφευκτα.

Ο στρατός είναι ένα δίκοπο μαχαίρι για τον φεμινισμό ακριβώς γιατι ο αποκλεισμός των γυναικών στηρίχθηκε σε θεμελιώδεις για τον μισογυνισμό αξίες περί αντρικής δύναμης και γυναικείας αδυναμίας, περί άντρα στρατιωτη και γυναικας μάνας που θα γεννά στρατιωτες, άντρα προστάτη και γυναικας προστατευομενης. Οι γυναικες για να αποτινάξουν την κυριαρχία του άντρα προστάτη και καταπιεστή καλούνται έτσι να υιοθετήσουν οι ίδιες τον αντρικό ρόλο ενώ ταυτόχρονα να αποδεχτούν την κατωτερότητά τους εντός του στρατού και να αναπαράγουν στο εσωτερικό του την ίδια έμφυλη ιεραρχία που προσπαθούν τάχα να αποτινάξουν. Και έτσι δε βγαίνουν ΠΟΤΕ κερδισμένες.

Σε τι Οφείλεται ο Σκοτεινός Αριθμός των Βιασμών

Mέρος της κουλτούρας του βιασμού ειναι η συγκάλυψη των περιστατικών έτσι ώστε να μην βγουν προς τα έξω και κυρίως να μη βρουν το δρόμο προς τη δικαιοσύνη. Αυτό επιτυγχάνεται με την άνευ όρων υποστήριξη του κατηγορούμενη και την ταυτόχρονη διαπόμπευση αλλά και έμμεση απειλή του θύματος κυρίως μέσω του slut shaming. Mέρος του πνεύματος του brotherhood είναι η υποστήριξη της εκδοχής του κατηγορούμενου γιατί «γνωρίζουν το περιστατικό» ακόμα και αν το περιστατικό το γνωρίζουν μονο μέσα από αυτά που τους είπε ο ίδιος.
Η απειλή δημοσίευσης προσωπικών φωτογραφιών του θύματος έχει σκοπό από τη μία να φιμώσει την ίδια που θα αποτραβήξει τις κατηγορίες από το φόβο της έκθεσης και από την άλλη να αποδείξει ότι το θύμα είναι αδύνατο να βιαστεί γιατί δείτε, έχει βυζία και κώλο ή κάνει συναινετικό (?) σεξ. Φυσικά η ιδέα πως μια γυναικα που κάνει (πολύ) σεξ δε μπορεί να βιαστεί ειναι κι αυτή μέρος της κουλτούρας του βιασμού και του στιγματισμού της γυναικείας σεξουαλικότητας, η οποία στην πατριαρχία θα πρέπει ή να αποκρύπτεται ή να αποτελεί δημόσιο αγαθο χωρίς όρια. Το να προσπαθείς να αποδείξεις ότι μια γυναίκα δεν βιάστηκε επειδή υπάρχουν γυμνά βίντεο η φωτογραφίες της (κάτι που φυσικά δεν ξέρουμε καν αν ισχύει) είναι σαν να προσπαθείς να αποδείξεις ότι κάποιος αποκλείεται να αποτέλεσε θύμα κλοπής γιατι να, έχεις ντοκουμέντα ότι έκανε δώρα συναινετικά.
Μέσα από αυτό το μικρό δείγμα που ηρθε ως απάντησε σε αυτό το ποστ* μπορούμε να πάρουμε μια γεύση για τα αίτια για τα οποία μιλάμε για τον τεράστιο σκοτεινό αριθμό των βιασμών, για τις υποθέσεις δηλαδή που δεν αναφέρονται ποτέ και άρα δεν προσμετρώνται καν στα στατιστικά. Ο πόλεμος που δέχονται τα θύματα βιασμού δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό κανενός άλλου εκγκλήματος και δυστυχώς δεν έχουν όλα τα θύματα το ψυχικό σθένος να αντιμετωπίσουν αυτού του είδους τις επιθέσεις και τις απειλές καθώς και το ενωμένο μέτωπο του brotherhood και του περιβάλλοντος των βιαστών που τους ενδιαφέρει περισσότερο να ξεπλύνουν τα φιλαράκια τους πάρα να τους κρατήσουν υπόλογους για τις πράξεις τους.
Δεν χρειάζεται να ξέρουμε εδώ αν ο κατηγορούμενος είναι όντως ένοχος γιατί το ζητούμενο εδώ είναι η υποστήριξη του μέσω καθαρά μισογυνικών αφηγημάτων και μέσων
*https://www.facebook.com/siopieinaisunenoxh/posts/194265372137939

Γιατί Συνεχίζουμε να Πιστεύουμε ότι οι Γυναίκες λένε Ψέματα;

H Emily Ratajkowski, ένα από τα πλουσιότερα, διασημότερα και πιο επιτυχημένα μοντέλα στον κόσμο, καταγγέλει σεξουαλική κακοποίηση από φωτογράφο στο παρελθόν αλλά για το μέσο μισογυνικό σκουπίδι είναι πιο πιθανό να το κάνει απλά για την φήμη και την αποζημίωση από το απλά να λέει την αλήθεια -λες και είπε κάτι απίστευτο και απίθανο όπως ότι την απήγαγαν εξωγήινοι. Είναι βέβαια πολύ εύκολο να απαξιώσουμε το βίωμα μιας γυναικας και να την βγάλουμε «τρελή», ψέυτρα, εκδικητική όταν όλη η κοινωνία προσπαθεί να μας πείσει με χιλιάδες τρόπους -ανάμεσα στους οποίους και «αθώα» αστειάκια»- ότι οι γυναίκες είναι ύπουλες, αναποφάσιστες, φαντασιόπληκτες, υπερβολικές, «δεν ξέρουν τι θέλουν» και αλλάζουν γνώμη συνέχεια. Οι απεικονίσεις αυτες των γυναικών εξυπηρετούν ακριβώς στο να μειώνεται η αξιοπιστία τους με αποτέλεσμα ο λόγος τους και η μαρτυρία τους να μην έχει ποτέ ποτέ όση αξία έχει ενός άντρα ακόμα και όταν δεν φαίνεται να έχει ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο να πει ψέματα.

To οτι το καταγγέλει 8 χρόνια μετά βέβαια δεν σημαίνει ούτε ότι το ξέχασε στο ενδιάμεσο ούτε ότι λέει ψέματα. Σημαίνει οτι είναι πιο εύκολο για μία γυναίκα αφού έχει ξεπεράσει το τραύμα που της άφησε η κακοποιήση, να την καταγγείλει όταν πλέον ο άντρας που την κακοποίησε δεν μπορεί να ανακόψει την καριέρα της ή γενικά έχει μειωθεί η εξουσία του πάνω της αλλά και όταν οι κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησε το κίνημα του #Metoo το κάνουν πιο πιθανό να γίνει πιστευτή. Η Emily Ratajkowski χρησιμοποιεί δηλαδή το προνόμιό της για να μιλήσει για ένα γεγονός που βιώνουν χιλιάδες γυναικες, φανταστείτε όμως πόσες φτωχότερες και ασημότερες αποθαρρύνονται από την καταγγελία ακριβώς επειδή φοβούνται τις επιπτώσεις και επειδή θα κατηγορηθούν οτι το κάνουν για τα λεφτά και τη διασημότητα -γιατί όλες ξέρουμε τι ευχάριστη διασημότητα κερδίζεις όταν καταγγέλεις έναν ισχυρό άντρα.

Αλήθεια, όλα αυτά τα άσημα θύματα του Bill Cosby και άλλων διάσημων τα θυμάται ονομαστικά κανείς ή τσάμπα τον κατείγγειλαν για την φήμη και την δόξα που θα αποκτούσαν?

Όταν τα ΜΜΕ Εστιάζουν στην Φούστα των Μαθητριών

οι εφημερίδες δεν μπορούν να ξερασουν τον μισογυνισμο τους οσο ελεύθερα οσο ενα τυχαίο μισογυνικο τρολ, μπορούν όμως να στείλουν ενα υπορρητο μήνυμα συνοδεύοντας το άρθρο με την κατάλληλη φωτογραφία. Εδώ, παράλληλα με την φαινομενική καταδίκη του καθηγητή μεσω του κειμενου η φωτογραφία μαθητριων με κοντές φούστες οχι μόνο αισθητικοποιει την είδηση προσδιδοντας μια εσανς τσοντας αλλα υπονοεί αυτο που έχουμε ακούσει ξανα και ξανα: πώς είναι οι μαθήτριες που προκαλούν με τον τροπο που ντύνονται. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε πάντα τον ακραιο μισογυνισμο, οι λεπτομέρειες ειναι που κάνουν τη διαφορά 😉

H Σεξουαλική Βία ως «Καυτό» Νέο

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν γεμίσει με ειδήσεις σχετικά με την σεξουαλική βία που υφίστανται καθημερινά οι γυναίκες μπορεί να δίνει την ψευδαίσθηση ότι γίνεται κάποια φεμινιστική πρόοδος στην κοινωνία. Ορίστε, τι άλλο θέλουμε, τα θέματα που οι φεμινίστριες επισημαίνουν βρίσκουν το δρόμο τους στα πρωτοσέλιδα και κερδίζουν δημοσιότητα.

Στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο βάση στο πώς απεικονίζονται αυτές οι ειδήσεις από τα mainstream media, στον τρόπο που αισθητικοποιούνται και στην ουσία συγχέονται με γαργαλιστικά νέα και εικόνες . Η διαρροή προσωπικών στιγμών μετατρέπεται σε «ροζ» βίντεο, τα περιστατικά σεξουαλικής βίας σε άναμμα «φωτιάς», ο βιασμός (όπως έχουμε δει σε άλλες περιπτώσεις) σε αφορμή για φωτογραφίες με ψηλοτάκουνα, δικτυωτά καλσόν και κοντές φούστες. Προσέξτε εδώ την φωτογραφία που συνοδεύει την είδηση, μια γυναίκα που σφίγγει το σεντόνι, εικόνα που έχουμε συνδέσει με την ηδονή και την απόλαυση του γυναικείου οργασμού. Με τον τρόπο αυτό η φρικτή πραγματικότητα των γυναικών δεν αναδεικνύεται ως τέτοια αλλά απεικονίζεται με τρόπο που ανατροφοδοτεί την κουλτούρα του βιασμού όπου αυτός συγχέεται με το σεξ και μετατρέπεται σε άλλη μια ερεθιστική λεπτομέρεια, όπου τα όρια του σεξ με τον βιασμό είναι θολά και που τα πάντα παρουσιάζονται ως υλικό για τσόντα.

Όχι, τα ΜΜΕ δεν άρχισαν ξαφνικά να νοιάζονται για τα θύματα τις σεξουαλικής βίας, βρήκαν απλά άλλη μια ευκαιρία να περιγράψουν σκηνικά που θα ερεθίσουν την φαντασία και θα κερδίσουν εύκολα click, αποκομμένα από το πατριαρχικό συγκείμενό τους ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να τα ερμηνεύσουν ελεύθερα ως αποτέλεσμα της ηθικής κατάπτωσης των γυναικών ή των παρορμήσεων κάποιου «ανώμαλου». Η κουλτούρα του βιασμού άλλωστε δεν θέλει απαραίτητα την σεξουαλική βία μόνο κρυφή, θέλει αυτή να λειτουργεί ως συνεχής απειλή και ως παραδειγματισμός στο τι μπορεί να συμβεί στις γυναίκες που δεν «προσέχουν» αρκετά, που ξεφεύγουν από τα πατριαρχικά standards ή απλά τολμούν να αφήσουν το σπίτι τους. ΜΟΝΟ η φεμινιστική ανάλυση και παρουσίαση των περιστατικών βοηθά στην αποδόμησή της κουλτούρας του βιασμού, τα πατριαρχικά μέσα απλά την ενισχύουν εσκεμμένα χρησιμοποιώντας τα περιστατικά αυτά ως προσάναμμα για περισσότερη αντικειμενοποίηση των γυναικών και περισσότερη έμφυλη βία.

Αντρικές Κουβέντες

Ο Παίκτης του reality που δήλωσε πως αν «δεν αδειάσει το πακέτο του» μια φορά τη μέρα έχει βιασμό μπορεί να αποπέμφθηκε θριαμβευτικά, σε ένα τελετουργικό εξορκισμού για να μας κάνει να αισθανθούμε ότι η παραγωγή και η κοινωνία σύσσωμη καταδικάζει τέτοιες ρητορικές, όπως ήταν φυσικό όμως βρήκε πολλούς υποστηρικτές -και δεν εννοούμε μόνο τους άλλους παίκτες που χασκογέλαγαν μαζί του.

Ας αποφασίσουν όμως οι απολογητές της πατριαρχίας, τι από τα δύο ισχύει? Οτι «δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι» ή ότι ΟΛΟΙ οι άντρες τα λένε αυτά με την παρέα τους? Είναι αυτές απλά «αντρικές κουβέντες» ή είναι ακραίες εξαιρέσεις? Και ας αποφασίσουν λίγο τι είναι τελικά το «Καλό Παιδί»? Είναι το κακόμοιρο ευαίσθητο αγόρι που σέβεται υπερβολικά τις γυναίκες και γι αυτό εκείνες δεν του δίνουν σημασία ή είναι αυτό που απλά επιτελεί μια επιφανειακή ευγένεια και κρατάει τις χυδαίες μισογυνικές σκέψεις για τον εαυτό του και την παρέα του? Επίσης ας αναλογιστούν λίγο, πώς γίνεται να είναι κάποιος «Καλό Παιδί» όταν δεν είναι καν καλός άνθρωπος, μισώντας και υποβιβάζοντας γυναίκες, χοντρά και ομοφυλόφιλα άτομα δηλαδή μάνι μάνι πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από τι κρίνεται η καλοσύνη κάποιου, από το πώς συμπεριφέρεται μόνο σε άλλους αρρενωπούς άντρες που θεωρεί ίσους του, καθώς οι υπόλοιποι είναι απλά λιγότερο άνθρωποι και δεν μετράνε?

Οσοι τον υπερασπίζονται γιατί τάχα τα είπε χωρίς να τα εννοεί, να ξέρει ότι οι πραγματικοί ή οι υποψήφιοι βιαστές δεν κάνουν ούτως ή άλλως τέτοιες διακρίσεις και ότι κάθε φορά που γελάτε με ένα τους «αστείο» για τον βιασμό απλά παίρνουν το μήνυμα οτι αυτό είναι αποδεκτό από την παρέα και ότι απλά έχει να κάνει με άλλους βιαστές-ή επίδοξους βιαστές- που τον καταλαβαίνουν και συμφωνούν μαζί του. Έτσι δημιουργείται ένα κλίμα συνενοχής όπου πολλοί καταλήγουν να πιστεύουν πως αφού όλοι γελάνε με τον βιασμό αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι τόσο κακό. Αυτό εννοούμε με τον όρο «κουλτούρα του βιασμού» και αν μας λέτε πως όλοι οι άντρες μιλάνε έτσι με την παρέα τους τότε όλοι συμμετέχουν σε αυτήν, δίνοντας το πράσινο φως στους επόμενους βιαστές.