Η Πατριαρχία θέλει να έχουμε όλες νταβατζή



Σύμφωνα με άρθρο της Ελεύθερης ώρας για το κύμα σεξουαλικών παρενοχλήσεων δεν φταίει η υπερβολική αρρενωπότητα αλλά αντιθέτως, η έλλειψη αρρενωπότητας και της απουσίας του άντρα προστάτη στο περιβάλλον του θύματος. Φαίνεται οτι οι απολογητές της πατριαρχίας δεν μπορούν να αποφασίσουν, τελικά φταίνε οι «άντρες παλαιάς κοπής» που δεν ξέρουν να δεχτούν το όχι ή οι άντρες «νέας κοπής» που δεν είναι αρκετά μάτσο για να σταματήσουν τους κακοποιητές.

Το να ισχυρίζεσαι βέβαια ότι το πρόβλημα θα λυνόταν με περισσότερη ματσίλα και βία από τους συγγενείς και φίλους των θυμάτων είναι σαν να ισχυρίζεσαι οτι η λύση για τις μαζικές δολοφονίες από κατόχους όπλων στις ΗΠΑ είναι περισσότερη οπλοκατοχή -αν ΌΛΟΙ είχαν όπλο, σύμφωνα με την παράλογη αυτή γραμμή σκέψης, θα συνέβαιναν μαγικά ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ δολοφονίες. Ακόμα πιο παράλογο βέβαια είναι να πιστεύεις ότι το πρόβλημα θα λυνόταν απλά με καταγγελίες στην Ελληνική Αστυνομία όταν πριν λίγες μέρες απόστρατος της σε άρθρο του ξέπλενε βιαστές και ομολογούσε ότι θα τους έλεγε και μπραβο!

Δεν μας λένε όμως όλοι αυτοί, πότε ήταν εκείνη μαγική εποχή που ο ρόλος του άντρα προστάτη εξασφάλιζε την ασφάλεια των γυναικών; Μήπως νομίζουν οτι ακριβώς επειδη οι γυναικες δεν μπορούσα να μιλήσουν και κανείς δεν τις πίστευε αυτές δεν συνέβαιναν; Μήπως νομίζουν ότι πρόκειται περί κάποιου σύγχρονου προβλήματος επειδή παλιά απλά το αγνοούσαν; Ονειρεύονται να επιστρέψουμε στις εποχές των εγκλημάτων τιμής ή μήπως αγνοούν οτι μεγάλο μέρος των βιασμών, κακοποιήσεων και παρενοχλήσεων συμβαίνουν ακριβώς από άντρες του συγγγενικού περιβάλλοντος ή τους ίδιους τους συντρόφους των θυμάτων, από αυτους που υποτίθεται ότι είναι «προστάτες» τους και γι αυτό έχουν τεράστια εξουσία πάνω τους;

Ας αναλογιστούμε άλλωστε ότι προστάτης λέγεται και ο νταβατζής, οπότε μάλλον τα τσιράκια της πατριαρχίας θεωρούν οτι όλες θα έπρεπε να έχουμε από έναν, έτσι ώστε να εξαρτόμαστε για πάντα από άντρες και να διαιωνίζεται η θέση υποταγής μας σε αυτούς. See Less

Η Κουλτούρα του Βιασμού και η Λογική της Χύτρας του Ζίζεκ

Η κουλτούρα του βιασμού και όλες μαζί οι επιθέσεις που εξαπολύουν τα μισογυνικά σκουπιδια ενάντια στο κίνημα του #MeToo μοιάζουν με αυτό το ανέκδοτο που χρησιμοποιεί συχνά ο Ζιζεκ (συγχωρέστε την αναφορά μου στον Μπαμπά των Ματσοσιαλιστών, εξακολουθώ να βρίσκω κομμάτια της ανάλυσής του χρήσιμα): το ανέκδοτο της χύτρας του γείτονα. Σύμφωνα με το αστείο αυτό οι αλληλοαποκλειόμενες απαντήσεις μου στην κατηγορία του γείτονα πως του επέστρεψα χαλασμένη την χύτρα που μου δάνεισε του είναι με τη σειρά 1) δεν δανείστηκα ποτέ την χύτρα από σένα 2)στην έχω επιστρέψει άθικτη 3)η χύτρα ήταν ήδη σπασμένη όταν την δανείστηκα. Ο Ζιζεκ παρατηρεί πως οι απαντήσεις αυτές επιβεβαιώνουν μέσω των συνεχόμενων αρνήσεων αυτό που επιχειρούν να αρνηθούν: ότι επέστρεψα την χύτρα σπασμένη

Οι απαντήσεις των σεξιστικών μπάζων στις του #MeToo πάνε κι αυτές κάπως έτσι 1)ΔΕΝ διαπράχθηκε σεξουαλική επίθεση, είναι ψέματα που τα επινοείτε εσείς 2)η σεξουαλική επιθεση και παρενόχληση ΔΕΝ είναι επιβλαβείς ούτε δυσάρεστες για τις γυναικες, είναι κομπλιμέντο και εσείς είστε απλά υπερευαίσθητες που τραυματίζεστε από κάτι τέτοιο 3) η σεξουαλική παρενόχληση μπορεί να μην είναι ευχάριστη όμως ΔΕΝ φταίνε οι άντρες φταίνε οι γυναίκες που προκαλούν και παρενοχλούν πρώτες τους άντρες με την εμφάνισή τους

Κάτι ανάλογο παρατηρούμε και γενικά με την πατριαρχία και τις αντιδράσεις ενάντια στον φεμινισμό πχ 1) δεν υπάρχει πατριαρχία πάρα μόνο στην Μέση Ανατολή 2) Η πατριαρχία στη Δύση δεν καταπιέζει τις γυναίκες, τις ευνοεί 2) Η πατριαρχία μπορεί να καταπιέζει τις γυναίκες αλλά δεν μπορεί να αλλάξει γιατί έτσι είναι η Φύση

Γιατί οι Μισογύνηδες Αθωώνουν Βιαστές

Aν εγώ, υποθετικά, έγραφα πως ο μισογυνισμός μερικών είναι τόσο προκλητικός που αν ήμουν ένορκος στο δικαστήριο και μου έφερναν έναν τέτοιο μισογυνη τόπι στο ξύλο εγώ θα αθώωνα όποιον του έσπασε τα μούτρα και θα του έλεγα και μπράβο το facebook -δικαίως- θα μου κατέβαζε το ποστ ως bullying και πιθανώς να κατηγορούμουν για υποκίνηση βίας. Στην ίδια κοινωνία όμως είναι πλήρως αποδεκτό να γράφονται κείμενα σε εφημερίδες που ενθαρρύνουν και επικροτούν τη βία κατά των γυναικών. Μονο που αυτό το σενάριο δεν είναι υποθετικό: οι μισογύνηδες ΌΝΤΩΣ αθωώνουν βιαστές.

Σε ένα από τα πιο εμετικά και επικίνδυνα κείμενα που έχω διαβάσει όσα χρόνια οι followers μου στέλνουν παραδείγματα μισογυνισμού από τις σκοτεινότερες γωνιές του διαδικτύου, ο συντάκτης απροκάλυπτα δικαιολογεί τις σεξουαλικές επθέσεις σε αυτό το μανιφέστο της κουλτούρας του βιασμού. Πρώτο βέβαια παρουσιάζει τους βιαστές ως κακόμοιρα ανθρωπάκαι που σκιρτά η καρδούλα τους στη θέα των πανέμορφων γυναικών οι οποίες τις απορρίπτουν -γιατί μην ξεχνάμε ότι γίνεται πλέον όλο και πιο φανερό πως η πατριαρχία θεωρεί την σεξουαλική πρόσβαση στις επιθυμητές γυναικες ΔΙΚΑΙΩΜΑ των αντρών λες και οι γυναίκες έιναι βασικό αγαθό, ένα προιόν που πρέπει να κατανεμηθεί δίκαια.

Στη συνέχεια ο συγγραφέας υπονοεί οτι η σεξουαλική παρενόχληση είναι διπλής κατεύθυνσης: και οι γυναικες παρενοχλούν σεξουαλικά τους άντρες απλά με το να υπάρχουν, γιατί οι άντρες ερεθίζονται με την ύπαρξή τους και όπως όλοι ξέρουμε η ύπαρξη μας αφορά τους ίδους. Ο boomer συντάκτης, ο οποίος συνδυάζει την καθαρεύουσα της πλάκας μέ λέξεις όπως ‘κωλομέρι» και «πουτανιά», διανθίζει το κείμενο του με φαντασιώσεις που έχουν αναπαραχθεί τόσο πολύ που οι μισογύνηδες πλέον έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι πραγματικές -φαντασιώσεις που τάχα οι καθηγητές ρίχνονται σε μαθήτριες γιατί αυτές τους προκαλούν με το να κάθονται στο πρώτο θρανίο χωρίς εσώρουχα και άλλα τέτοια γραφικά, βγαλμένα από τσόντα που πιθανότατα βέβαια είναι η ανακατασκευασμένη πραγματικότητα στο μυαλό των βιαστών. Ξέρετε, όπως οι παιδεραστές βλεπουν ένα παιδάκι να τρώει παγωτό και νομίζουν οτι επιτελούν κάποιοου είδους σεξουαλικό κάλεσμα προς αυτούς.

Έχει και άλλα το κείμενο, η ιδέα ότι δεν είναι βιασμός αν εμείς τους ανάψουμε και τους αφήσουμε «στα κρύα του λουτρού», οτι δεν είναι βασμός αν είναι σε ξενοδοχείο και φυσικά ο αστικός μύθος περί τουριστριών που μεθάνε, πηδιούνται αβέρτα και μετά κάνουν καταγγελία για βιασμό, γιατί τίποτα δεν είναι πιο λογικό από το να χαραμίζει μία γυναικα της 5ήμερες διακοπές της στο τμήμα δίνοντας καταθέσεις για άγνωστους λόγους.

Τα χώρεσε όλα σε ένα κείμενο ο μισογύνης συντάκτης χωρίς καμία ανστολή, γιατί όσο πιο πολύ αγωνίζονται οι γυναίκες κατά της καταπίεσης τους και τα καταφέρνουντ τόσο πιο σθεναρά και με άισθηση του επείγοντως θα αντιστέκονται οι υποστηρικτές της πατριαρχίας, όσοι έχουν βολευτεί στην προνομιαρα τους, όσοι κυκλφορούν με μια μόνιμιη οργή για τις γυναίκες που δεν τους «κάθονται» και φυσικά όσοι έχουν υπάρξει οι ίδιοι βιαστές και τώρα έχουν χεστεί πάνω τους ότι θα έρθει και η σειρά τους.

Η διαφορά μεταξύ Ελλήνων και Μεταναστών Βιαστών

Εγώ έχω μια απορία… για τους βιασμούς που γίνονται από μετανάστες αρκεί ο λόγος των «κοριτσιών» ή ψάχνουν κι εκεί τα ρατσιστικά σκουπίδια για αποδείξεις; Αμφισβητούν κι εκεί τα θύματα,τα ειρωνεύονται, υπονοούν ότι έκαναν σεξ με τη θέλησή τους και μετά άλλαξαν γνώμη ή οτι τους άξιζε γιατι δεν ήταν ντυμένα αρκετά σεμνά? Γιατί υπάρχει μια αντίφαση εδώ όταν βλέπουν με δυσπιστία τις καταγγελίες εναντίον Ελλήνων αλλά αυτές εναντίον μεταναστών τις θεωρούν ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Εμείς πάλι, ως φεμινίστριες, πιστεύουμε τις γυναίκες και καταλαβαίνουε πως αν τα θύματα αργούν να μιλήσουν αυτό ειναι επειδή οι θύτες είναι άντρες ισχυροί, άντρες με διασυνδέσεις, με χρήματα, με γνωριμίες που θα μπορούν να κουκουλώσουν τις καταγγελίες, με πρόσβαση σε καλούς δικηγόρους, άντρες που έχουν επιρροή στην καριέρα μας, τις ζωές μας, που έχουν έρεισμα στις κοινότητές μας, έχουν την υποστήριξη φίλων, έχουν φωνή στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα έντυπα, είναι παράγοντες στον αθλητισμό ή αξιοσέβαστα celebrities με θαυμαστές. Και οι ισχυροί αυτοί άντρες, εκ των πραγμάτων, δεν είναι οι μετανάστες. Οι μετανάστες μπορει να είναι σεξιστές και μισογύνηδες όπως και οι Έλληνες και να εξασκούν το αντρικό του προνόμιο, ως προς την εθνικότητά τους όμως δε βρίσκονται εξίσου συχνά σε θέση εξουσίας ως προς τα θύματα.

Και καλό ειναι να θυμόμαστε πάντα πως ο βιασμός είναι ένα έγκλημα που έχει να κάνει με την εξουσία και την δυναμική της μεταξύ θύτης και θύματος, δυναμική που καθορίζεται από το φύλο αλλά και πολλούς ακόμα παράγοντες προνομίων και καταπιέσεων. Ας σταματήσουμε λοιπόν να ζούμε σε έναν φανταστικό κόσμο όπου οι μετανάστες εγκληματίες αντιμετωπίζονται με το γάντι ενώ οι Έλληνες με αδικαιολόγητη σκληρότητα, γιατί αυτός απλά δεν είναι ο τρόπος που λειτουργεί ούτε η κοινωνία ούτε καν η δικαιοσύνη.

Τέτοιες γυναίκες θέλουν οι Ματσοσιαλιστές

Ο Ματσοσιαλιστής είναι περισσότερο μάτσο παρά σοσιαλιστής και γι αυτή η θέση που ονειρεύεται στον αντισεξιστικό αγώνα είναι να ρίχνει ξύλο σε κακοποιητικούς άντρες-εκτός βέβαια αν είναι κι αυτό σύντροφοι του.

Δεν του αρέσουν οι κλαψιάρες, θέλει τις Δυναμικές γυναίκες, ξέρετε σαν αυτές που μας πλασάρουν στις ταινίες δράσης. Η αδυναμία θα πρέπει να τιμωρειται. Ο ματσοσιαλιστής πιστεύει οτι στο φινάλε ο φεμινισμός αφορά το τι γυναίκες θέλει ΑΥΤΟΣ, με ποιες καβλώνει ρε παιδί μου! Και δεν καβλώνει με αυτές που ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ να είναι θύματα. Ο φεμινισμός οφείλει να μας κάνει ελκυστικες και αρεστές στους άντρες αλλιώς δεν έχει και πολύ νόημα.

Αλήθεια, στην ταξική του ανάλυση άραγε ο «σύντροφος» πιστεύει ότι οι προλετάριοι, οι φτωχοί, αυτού που δουλεύουν για ψίχουλα και αναγκάζονται να υποστούν τις παραξενιές, τις απλήρωτες υπερωρίες και την κακοποιητική συμπεριφορά των αφεντικών γουστάρουν να είναι θύματα, ή εκει σκαμπάζει από συστημική ανάλυση και καταλαβαίνει από δυναμικές εξουσίας; Γιατί έτσι σύντροφοι, με victim blaming και τη νεοφιλελέ λογική της δυναμικότητας και της αυτοπεποιθησης, δε θα κάνουμε Επανάσταση.

Ο ματσοσιαλιστής, και κάθε άντρας που έχει αγανακτήσει με τις ‘κλαψομούνες’ έχει μια φίλη που κάποτε έχωσε σφαλιάρα, κλώτσησε στα @ρχίδια, έκανε ρεζίλι έναν άντρα που την παρενόχλησε, μα γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κι εμείς σαν αυτή τη φίλη τους? Αυτό που δεν συνειδητοποιούν, και δε θέλουν κιόλας, είναι ότι κι εμείς έχουμε μια τέτοια ιστορία αλλά για κάθε ιστορία που παλέψαμε και αντισταθήκαμε, που βρίσαμε και σπρώξαμε και σηκωθήκαμε να φύγουμε, έχουμε άλλες πέντε όπου παγώσαμε, φοβηθήκαμε, μείναμε αμήχανες, διστάσαμε, πανικοβληθήκαμε. Και τις ιστορίες αυτές τις παίζουμε ξανά και ξανά στο κεφάλι μας ενώ ευχόμαστε να είχαμε αντιδράσει αλλιώς. ΑΥΤΕΣ τις ιστορίες όμως δεν τις λέμε ακριβώς γιατί άντρες σαν τον σύντροφο από δω θα μας κάνουν να ντραπούμε. Κι έτσι οι ιστορίες που ακούγονται συνήθως είναι αυτές που λέμε με περηφάνια.

Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες αυτές όπου οι γυναίκες αντιστάθηκαν, ούρλιαξαν, πάλεψαν αλλά δεν είναι πλέον εδώ για να τις διηγηθούν. Κι αυτό το ξέρουμε και μας βαραίνει κάθε φορά που υπολογίζουμε πώς θα διαχειριστούμε μια κατάσταση που μυρίζει κίνδυνο και απειλή.

Πώς η Πατριαχία προσπαθεί να παρουσιάσει τα θύματα ως συνένοχες

Τώρα που σκάνε μύτη ένα ένα τα θύματα της έμφυλης βίας, τα σεξιστικά σκουπίδια πανικόβλητα μαζί με τα τσιράκια τους προσπαθούν να μετατρέψουν τα θύματα σε συνένοχες.


Έκαναν τη δουλειά τους λέει και τώρα καταγγέλουν άρα δεν μπορεί να είναι αθώες. Μόνο που ξεχνανε ότι ένα θύμα εκβιασμού, ακόμα και αν υποκύψει στον εκβιασμό, παραμένει ΘΥΜΑ. Ένα θύμα εκβιασμού, ακόμα και αν δεν καταγγείλει τον εκβιαστή του, παραμένει ΘΥΜΑ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ολες αυτές δεν έκαναν καριέρα επειδή έκαναν κάποιες σεξουαλικές χάρες αλλά έκαναν καριέρα παρόλο που έπεσαν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, εκβιασμού, εκφοβισομού. Αλλά αυτή θα ήταν η λάθος συζήτηση να κάνουμε στο φως ολων αυτών των αποκαλύψεων. Το θέμα δεν είναι ποια έκανε καριέρα και ποια δεν έκανε, το θέμα δεν είναι πια ενέδωσε στον εκβιασμό και ποια όχι, το θέμα ειναι οτι οι γυναίκες, όλες συλλογικά, ζουν σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζουν συνέχεια τέτοιες καταστάσεις, όπου άνδρες με εξουσία, διασυνδέσεις, χρήματα που μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην καριέρα τους τις βιάζουν, τις παρενοχλούν, τις κακοποιούν, τις εκβιάζουν συστηματικά.


Οι απολογητές της πατριαρχιας θέλουν να στρέψουν την προσοχή στα θύματα και να τα βάλουν να σφαχτούν μεταξύ τους: να τις χωρίσουν σε αυτές που ενέδωσαν και σε αυτές που δεν ενέδωσαν, σε αυτές που πάλεψαν και σε αυτές που δεν πάλεψαν, σε αυτές που μίλησαν και σε αυτές που δεν μίλησαν, σε αυτές που μίλησαν εγκαίρως και σε αυτές που

«τώρα το θυμήθηκαν», σε αυτές που έκαναν καριέρα και σε αυτές που απλά παραιτήθηκαν ή απολύθηκαν κάτω από το βάρος της παρενόχλησης. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να μείνουμε προσηλωμέν@ στο αληθινό πρόβλημα: στο εργασιακό περιβάλλον που εκβιάζει συνεχώς τις γυναικες να επιλέξουν ανάμεσα στο σεξ και την αφάνεια, την σιωπή και την απόλυση.


Κάποιες γυναίκες είπαν όχι και πάλι βιάστηκαν και μετά παρέμειναν σιωπηλές και κατάφεραν να κάνουν καριέρα και αυτές τα μισογυνικά αποβράσματα τις παρουσιάζουν σαν συνένοχες στον ίδιο τους το βιασμό, απλά επειδη ο φόβος τις κράτησε σιωπηλές. Τι γίνεται όμως με όλες αυτές που πρόθυμα ή απρόθυμα ενέδωσαν στις εκβιαστικές προτάσεις ενός ανώτερου που ήξεαν ότι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην καριέρα τους, που ήξεραν πως αν του έλεγαν ξεκάθαρα όχι θα το έβρισκαν μπροστά τους, θα αναγκάζοταν να βρουν πόρτες κλειστές επειδή θα ειδοποιούσε άλλους ισχυρούς άντρες και έτσι δε θα κατάφερναν να κάνουν ποτέ τα όνειρά τους πραγματικότητα? Αυτές θα τις πούν, ακόμα και πολλές «φεμινίστριες», πουτ@νες και ξεπουλημένες γιατί το βάρος θα πέσει πάλι στις γυναικες που θα πρέπει ηρωικά να απαρνηθούν κάθε φιλοδοξία και σχέδιο για καριέρα επειδη κάποιο γλοιώδες σίχαμα βρέθηκε μπροστά της.

Πολλ@ θα πουν ότι η δεύτερη κατηγορία όφειλε να πει οχι γιατί έτσι δυσχεραίνει τη θέση όσων αρνήθηκαν και υπέστησαν τις συνέπειες. Οι ίδι@ θα πουν πως όσες είπαν όχι όφειλαν να μιλήσουν γιατί έτσι δυσχαραίνουν τη θέση όσων τόλμησαν και κατήγγειλαν και υπέστησαν τις συνέπειες. Το πρόβλημα όμως ΔΕΝ ξεκινάει απο τις γυναίκες, ξεκινάει από την πατριαρχία, από το γεγονός οτι η εξουσία βρίσκεται ως επί το πλείστον στα χέρια των αντρών, από τον καπιταλισμό που μόνο αξιοκρατικός δεν είναι και βάζει την εξουσία στα χέρια των λίγων αφεντικών και από ενα διάχυτο μισογυνισμό που υποβιβάζει τις γυναίκες σε αντικείμενα που άντρες ανταλλάζουν με ευκαιρίες και αποκτούν αδιαφορώντας για την συναίνεσή και την δική τους επιθυμία.
ΚΑΜΙΑ γυναίκα δε θα έπρεπε να καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην καριέρα και την συναίνεσή της, ανάμεσα στα όνειρά της και την σιωπή της. ΑΥΤΟ είναι το πρόβλημα, όχι το πώς οι γυναικες διαχειρίζονται τα διλήμματα που τους θέτουν συνέχεια οι ισχυροί άντρες, ούτε το πώς ανταπαντούν στη βία που δέχτηκαν. Οι άντρες σπάνια έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια διλήμματα σε κάθε βήμα της καριέρας τους, σε κάθε πιθανή θέση από γραμματέες μέχρι ηθοποιοί, και από υπάλληλοι μέχρι αθλήτριες.


Το να λές οτι οι γυναίκες αυτές έκαναν τη δουλειά τους με τη βοήθεια του βιαστή, του κακοποιήτή, του εκβιαστή ειναι σαν να λές οτι ο μαγαζάτορας έκανε τη δουλειά του με τη βοήθεια της μαφίας που του πουλάει προστασία. Μόνο που ξέρεις πολύ καλά ότι αν αρνηθείς τη μαφία θα σου διαλύσει το μαγαζί άρα το δίλημμα είναι πλαστό γιατι το θέτει η ίδια η μαφία εξαρχης.

Οι βιασμένες που αρνήθηκαν τις «ανήθικες προτάσεις» αλλά αυτό δεν σταμάτησε τον βιαστή, θα φέρουν το τραύμα της παραβίασης του σώματός τους. Είναι βιασμένες χωρίς τα εισαγωγικά που προσπαθεί να γλιστρήσει ύπουλα ο κάθε μισογύνης. Αλλά και όσες αναγκάστηκαν να πουν απρόθυμα το ναι για να μην βρουν τις πόρτες κλειστές παραμένουν θύματα της πατριαρχίας και ως φεμινίστριες στεκόμαστε στο πλευρό τους ακριβώς επειδη γνωρίζουμε πως στον καθόλου αγγελικά πλασμένο κόσμο μας δε θα έπρεπε εξαρχής να βρεθούμε στη θέση να διαλέξουμε ανάμεσα στο να κάνουμε τη δουλειά μας ή να γυρίσουμε στο σπιτι μας.


Γνωρίζουμε ότι στον πατριαρχικα πλασμένο κόσμο μας οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να πάρουν δύσκολες αποφάσεις για να επιβιώσουν παίζοντας με τους κανόνες που τους θέτουν οι άντρες. Και το πρόβλημα σε αυτό το παιχνίδια ΔΕΝ είναι οι γυναίκες.

Το «ψυχικό τράυμα της απόρριψης» και το αντρικό entitlement

Βασική αρχή του κινήματος των incels, δηλαδή αυτών που θεωρούν ότι στερούνται το σεξ επειδη οι γυναίκες αδίκως τους το αρνούνται, είναι πως αυτές δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να τους απορρίψουν και πως αυτό αποδίδει στις γυναίκες κάποιο είδος εξουσίας που είναι αντίστοιχο με αυτό που οι γυναικες καταγγέλουν ως πατριαρχία.

Με λίγα λόγια οι incels, και οποιοι μοιράζονται τις ιδέες τους που διεισδύουν σε κάθε χώρα μέσω των μισογυνικών σελίδων της λεγόμενης αντρόσφαιρας, θεωρούν οτι το δικαίωμα αυτόδιάθεσης του σώματος των γυναικών και η ελεύθερη επιλογή συντρόφου με όποια κριτήρια αυτές γουστάρουν, είναι κάποιου είδους καταπίεση για τους ίδιους ακριβώς γιατί η πατριαρχία τους δίδαξε ότι τα σεξ και τα σώματα των γυναικών είναι κάποιο θεμελιώδες δικαίωμά τους. Οι άντρες αυτοί βλέπουν τον βιασμό ως μια διορθωτική ενέργεια,, ώς μια πράξη που απλά αποκαθιστά της δικαιοσύνη και εξασφαλίζει στους άντρες την πραγμάτωση τους δικαιώματος αυτού στο σεξ και αδυνατούν να δουν με οποιαδήποτε ενσυναίσθηση τα θύματα του βιασμού και της σεξουαλικής βίας. Η μόνη οπτική που υιοθετούν είναι αυτή του άντρα που όχι απλά έχει βιώσει απόρριψη (γιατί όλ@ ξέρουμε΄οτι αυτή ειναι δυσάρεστη) αλλά αυτού που έχει βιώσει απόρριψη ΑΔΙΚΑ ενώ οι γυναίκες του ΟΦΕΙΛΑΝ σεξ και γι αυτό έχει μέσα του έναν άσβεστο και ασυγκράτητο θυμό θεωρώντας πως τους αξίζει η έμφυλη βία -είτε την ασκούν οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι με τους οποίους συμπάσχουν.

Αυτό που κάνει τόσους άντρες επικίνδυνους δεν είναι η σεξουαλικές τους επιθυμίες, είναι ακριβώς η αίσθηση του entitlement που τους κάνει να πιστεύουν οτι η απόρριψη είναι τόσο άδικη όσο κάποιος να παραβιάσει το σώμα σου. Όσο καλλιεργούνται αυτές οι προσδοκίες σε άντρες οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις δε θα σταματήσουν όσο κι αν μιλάμε γι αυτό, όσο αυστηρές τιμωρίες κι αν θεσπιστούν που στο κάτω κάτω δε θα μπορούν να ακουμπήσουν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους θύτες.

Γιατί οι Ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση των Προλετάριων γυναικών

Το ματσοσιαλιστικό πρόταγμα μοιάζει να λέει ότι είναι στο πλευρό των προλετάριων γυναικών που έπεσαν θύμα σεξουαλικής βίας αλλά στην πραγματικότητα ούτε αυτές στηρίζει. Στην πραγματικότητα οι ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση και την αξιοπιστία ΚΑΘΕ γυναίκας που τολμά να μιλήσει ενάντια στην έμφυλη βία, μιλώντας για πράδειγμα για «ετεροχρονισμένες» καταγγελίες. Αυτό που κάνει είναι να αναπαράγει σεξιστικό λόγο σαν τάχα να ισχύει μόνο για τις πλούσιες και ευκατάστατες αστές γυναίκες δυσκολεύοντας όμως έτσι τη θέση ΟΛΩΝ των γυναικών οι οποίες θα πρέπει να απολογούνται ύστερα που δεν βρήκαν τη δύναμη και την ενέργεια να καταγγείλουν τον βιασμό τους 20 χρόνια νωρίτερα. Ο συντάκτης της ανάρτησης δεν φαίνεται να δείχνει την παραμικρή ενσυναίσθηση για κανένα θύμα, οποιασδήποτε τάξης, ώστε να καταλάβει γιατί οι καταγγελίες είναι, όπως απαξιωτικά τις χαρακτηρίζει, «ετεροχρονισμένες».


Ο ματσοσιαλιστής εκφράζει την αλληλεγγύη του για τις φτωχές γυναίκες θύματα της πατριαρχίας μονο ως ξεκάρφωμα για να μπορέσει να ξεράσει ελέυθερα το μίσος τους για τις αστές. Μοιάζει να πιστεύει πως οι πλούσιες γυναίκες μπορούν να πνίξουν τον πόνο της βίας που δέχτηκαν σκουπίζοντας τα δάκρυα τους με 50ευρα ή ίσως πως ο βιασμός τους ήρθε και σαν τιμωρία για το γεγονός ότι δεν ριζοσπαστικοποιήθηκαν ποτέ. Αυτό θα ήταν σαν να λέγαμε εμείς οτι χεστήκαμε για τους εργάτες που υφίστανται την βία των αφεντικών αν αυτοί δεν έχουν αφυπνιστεί φεμινιστικά και μόνο μέσω της αντισεξιστικής τους δράσης μπορούν να δικαιωθούν στα μάτια μας για το ξύλο που έφαγαν όταν δεν επέστρεψαν το δώρο τον χριστουγέννων ή δεν παρέδωσαν όλες τις παραγγελίες.


Ο ματσοσιαλιστής θα δανειστεί ξεδιάντροπα από τον ευρύτερο μισογυνικό λόγο σύμφωνα με τον οποίο οι γυναικες καταγγέλουν τον βιασμό τους ως πυροτέχνημα δημοσιότητας γιατί αδυνατεί να καταλάβει πως ποτέ καμία δεν ωφελήθηκε ούτε βελτίωσε την καριέρα της από μια τέτοια καταγγελία -απλά κάποιες τις παίρνει να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές αντιδράσεις και κάποιες όχι. Και όσες έχουν την πολυτέλεια απλά χρησιμοποιούν την φωνή τους.

Δεν πρόκεται, λέει με βεβαιότητα ο συντάκτης, να δικαιωθούν οι καταγγελίες, γιατί αγνοεί πως στη συνείδηση πολλών από εμάς έχουν ήδη δικαιωθεί. Αγνοεί επίσης, και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να μάθει, πως νιώθει ένα ανώνυμο θύμα ακούγοντας να περιγράφονται οι συνθήκες που και το ίδιο δέχτηκε παρενόχληση, και πως αυτό του δίνει να καταλάβει οτι δεν φταίει το ίδιο που ίσως δεν αντέδρασε, που έμεινε σιωπηλό.
Ναι, είναι αλήθεια ότι αυτές που ακούγονται είναι πάντα οι φωνές των πιο προνομιούχων γιατί αυτές έχουν το βήμα να μιλήσουν και τα μέσα να αντιμετωπίσουν την τιμωρια που μπορει να έρθει. Αλλά μπορούμε να το υποδείξουμε αυτό χωρίς να μειώσουμε τις δικές τους φωνές, χωρις να αναπαράγουμε το σεξιστικό λόγο της κοινωνίες που θέλει να τις κάνει να σωπάσουν και χωρίς να χρησιμοποιήσουμε εργαλειακά μια ψευτοταξική ανάλυση για να ξεράσουμε τον μισογυνισμό μας. Οι ματσοσιαλιστές όμως δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να δώσουν φωνή στις γυναίκες των κατώτερων τάξεων, στην πραγματικότητα θέλουν απλά να πνίξουν το #MeToo νωρίς, πριν εξαπλωθεί τόσο που να αρχίσε να αφορά και τους ίδιους και τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές.
Στην πράξη, αυτό που κατορθώνει η ανάρτηση αυτή ειναι να διασπά τις γυναίκες και των αγώνα τους, βάζοντας τη μία ενάντια στην άλλη. Όπως ο καπιταλισμός διέσπασε την

τάξη χωρίζοντας της βάσει φυλής ή φύλου έτσι και η πατριαρχία προσπαθεί να διασπάσει τις γυναίκες γιατι το «διαίρει και βασίλευε» είναι πάντα το αγαπημένο εργαλείο του κάθε προνομιούχου και καταπιεστή.


Η μόνη απάντηση είναι η διαθεματική ανάλυση που θα λαμβάνει υπόψη της ότι οι καταπιέσεις είναι πολλαπλές και ότι ενώ μπορείς να είσαι προνομιούχ@ σε έναν άξονα καταπίεσης, μπορεί να παραμένεις καταπιεσμέν@ σε έναν άλλο -κάτι που πολλοί λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, cis «συντροφοί» μας αρνούνται με λύσσα καθώς δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τα δικά τους προνομια.

Το Πρεστιζ και το Τρικ της Εξαπάτησης των Γυναικών

Με αφορμή τις δηλώσεις των αδερφών Βαρουξή πως έχουν κάνει σεξ με την ίδια γυναίκα χωρίς η ίδια να γνωρίζει πως είναι ο άλλος αδερφός, θυμήθηκα ενα «αστείο» meme που κυκλοφορούσε πριν χρόνια, με μία «στάση σεξ» που ονομαζόταν «το Πρεστιζ». Η στάση αυτή, ή μαλλον το τρικ, αποτελεί αναφορά στην ομώνυμη ταινία «The Prestige» και συνίσταται στο να παίρνει ένας άντρας που παραμένει στην αρχή κρυμμένος στην ντουλάπα τη θέση του φιλου χωρίς η κοπέλα με την οποία κάνει ο πρώτος σεξ να το καταλάβει και στη συνέχεια ο αρχικός άντρας να περνάει από ένα ανοιχτό παράθυρο ξαφνιάζοντας την. Το αστείο εδώ είναι η εξαπάτηση της γυναίκας ώστε να κάνει σεξ με κάποιον που δεν συναίνεσε, δηλαδή ο βιασμός και ο εξευτελισμός της στη συνέχεια.

Βέβαια το meme δεν μας διευκρινίζει αν η γυναικα εστέλνε και στον δεύτερο, τον κρυμμένο στην ντουλάπα, άντρα, στην οποία περίπτωση προφανώς δεν αποτελεί βιασμό. Μακάρι Παναγίτσα μου όλοι οι βιαστές να ήταν σαν τα αδέρφια Βαρουξή, που θα παρακολουθούσαν με ποιους μιλάμε και με ποιους φλερτάρουμε ώστε να αφήσουν αυτούς να πάρουν τη θέση τους και να μας βιάσουν σε ανύποπτο χρόνο γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν μετράει πραγματικά για βιασμό -ίσα ίσα, που μας απαλλάσσουν και από τον χρόνο να ξαναφλερτάρουμε και να κάνουμε από την αρχή σχέδια με έναν καινούριο άντρα.

Αλήθεια, αν η γυναίκα ήθελε να κάνει κάτι και με τους δύο, γιατί δεν την ρώτησαν εξ αρχής να κάνουν ένα ωραιότατο, τίμιο τρίο? Ή γιατι δεν της γνωστοποίησαν ότι θέλουν και οι δύο, διαδοχικά, να κάνουν σεξ μαζί? Μα γιατί ακριβώς η γλύκα βρίσκεται στην εξαπάτηση, η εναλλαγή των αντρών εν αγνοία της κοπέλας, το γέλιο εις βάρος της είναι το «τρίκ» που κάνει τη διαφορά. Η συναίνεσή της δε θα έκανε τόσο καλή ιστορία, το ναι της θα την χαλούσε. Είναι ο ίδιος λόγος που τόσοι άντρες προτιμούν τις γυμνές φωτογραφίες και τα ερωτικά βίντεο που διαρρέουν χωρίς τη συναίνεση μιας γυναίκας από τις χιλιάδες φωτογραφίες και τα πορνογραφικά βι΄ντεο που κυκλοφορούν συναινετικά. Άντρες που κάνουν bonding μέσω του βιασμού, μέσω της γελοιποίησης των γυναικών ή απλά μέσω της χρήσης τους ίδιου πράγματος, σαν να μοιράζεσαι το ίδιο ποτήρι ένα πράγμα, ΑΥΤΟ είναι το αστείο.

Ο «Τεχνητός Διχασμός» των Φύλων

Tον διχασμό ανάμεσα στα φύλα τον πυροδοτούν οι γυναικες που καταγγέλουν τους βιασμούς τους, όχι οι άντρες που βιάζουν γυναίκες ούτε όσοι τους κάνουν πλάτες.

Ο «τεχνητός διχασμός» έρχεται εδώ σε αντιδιαστολή με κάποιο φανταστικο παρελθόν -μάλλον πριν την έλευση του φεμινισμού- όπου τα φύλα διατηρούσαν αρμονικές σχέσεις και με κάποια φανταστική εθνική ενότητα όπου άντρες και γυναικες παρέμεναν ενωμένοι μπροστά σε κάποιο υποθετικό κοινό συμφέρον. Ο ρόλος της «εθνικής ενότητας» άλλωστε είναι πάντα και παντού αυτός: να συγκαλύπτει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα διαφορετικά συμφέροντα εντος του έθνους. Η πανδημία εδώ παίζει το ρόλο της εξωτερικής απειλης που αναμένεται να μας ενοποιήσει : μπροστά της οφείλουμε να μονοιάσουμε και να ξεχάσουμε τις ασήμαντες μωρέ διαφορές μας -όπως η σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναικες, το victim blaming που τη συνοδεύει και το κουκλουλωμα που συντηρεί τους βιαστές σε θέσεις εξουσίας.

Η μόνη περίπτωση να αποδειχτεί το έγκλημα είναι -πολύ βολικά- να ομολογήσει ο βιαστής, κάτι που φυσικά δεν ισχύει σε κανένα άλλο έγκλημα. Μόνο τα ιατροδικαστικά στοιχεία μας λένε θα μπορούσαν να αποδείξουν το έγκλημα, λες και σε άλλες περιπτώσεις που καταγγέλονται αμέσως τα ιατροδικαστικά στοιχεία δεν απορρίπτονται επειδή τάχα το θύμα έκανε απλά συναινετικό («άγριο») σεξ. Πώς μπορεί ποτέ να αποδείξει μια γυναικα ότι δεν ήθελε αυτό που της συνέβη, πως δεν υπήρε συναίνεση, παρά μόνο αν υποστεί μαρτυρικό θάνατο; Αν πάλι κι άλλες γυναίκες καταγγέλουν τον ίδιο θύτη δεν είναι σημαντικό στοιχείο -είναι όλες μέρος μιας συνωμοσίας για να προωθήσουν τον «τεχνητό διχασμό» των φύλων.

Χωρίς καμία εξαίρεση, όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν μίλησε νωρίτερα είναι και ο λόγος που δεν μίλησε το θύμα νωρίτερα -γιατί ήξερε πολύ καλά ότι θα κατηγορηθεί που χαλάει τις αρμονικές σχέσεις των φύλων, γιατί ηξερε οτι θα έρθει αντιμέτωπο με το κουκούλωμα και τη στάση της κοινωνίας που θα προσπαθούσαν να την κάνουν να σωπάσει. Τι ειναι όμως αυτή η εμμονή κάθε φορά να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να σχηματίζουμε άποψη και να χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη λες και αυτά είναι αποκλειστικότητες της αστικής δικαιοσύνης, λες και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι πως αυτή άφηνε ανέκαθεν τους βιαστές και κάθε είδους εξουσιαστές να ξεφύγουν? Και γι αυτό υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που τα θύματα μιλάνε, έστω και αργά, καθώς η ομολογία ενός μυστικού που κρατούσαν χρόνια μπορεί πλέον να λειτουργήσει απελευθερωτικά για τα ίδια.

(Η αναλυσάρα του σκρηνσοτ ανήκει στον ιδρυτή & Πρόεδρο Δ.Σ. Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)