Oι Παρελάσεις και ο Πόλεμος της Φούστας

Κάθε, μα κάθε χρόνο η ίδια ιστορία: Ο Πόλεμος της Φούστας. Το σεξιστικό διαδίκτυο θα περιμένει υπομονετικά να γίνει η παρέλαση, θα ξεχωρίσει την κοπέλα με την πιο κοντή φούστα και θα αρχίσει να την κανιβαλίζει κυκλοφορώντας την για να αποδείξει την ηθική έκπτωση των γυναικών.

Τίποτα καινούριο δεν έχει αυτή κατάσταση επειδή ακριβώς το ίδιο κάνει το διαδίκτυο και όλον τον υπόλοιπο χρόνο, με ντουζίνες slut shaming αναρτήσεις κάθε μέρα που ασχολούνται σχολαστικά με το μήκος της φούστας και το βάθος του ντεκολτέ των γυναικών. Προσποιούνται δηλαδή ολοι ξαφνικά ότι σοκάρονται λόγω παρέλασης, λες και αν την έβλεπαν με την ίδια φούστα στο club θα σκέφτονταν κάτι καλύτερο για το κορίτσι. Η μόνη διαφορά στις εθνικές επετείους είναι πως η σεξιστική κοινωνία μας έχει την ευκαιρία αποδείξει υποτίθεται θριαμβευτικά πως οι γυναίκες όντως δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, αφού ντύνονται έτσι ΑΚΟΜΑ και στις παρελάσεις, οι οποίες επενδύονται με ένα μανδύα κατάνυξης και ιερότητας που μόνο στην Εκκλησιά υποτίθεται συναντάμε. Στα σύγχρονα «Δυτικά» κράτη άλλωστε ο εθνικισμός αντικαθιστά επάξια τη θρησκεία και οι παρελάσεις τις θρησκευτικές τελετουργίες.

Η εμμονή αυτή με το μήκος της φούστας των γυναικών στις παρελάσεις δεν είναι λοιπόν παρά μία ομολογία πως ψοφάμε να χλευαζουμε τις γυναίκες και να κατηγορούμε αυτές για την έκπτωση των ηθών και την κατάντια του έθνους το οποίο σίγουρα είναι το μήκος της γυναικείας φούστας που κρατά πίσω. Το τελετουργικό αυτό διαδικτυακό bullying είναι ένα μέσο πειθάρχησης των ατίθασων γυναικών που αποκτά επισημότητα ανάλογη με αυτή της παρέλασης -αν όχι και αντίστοιχο πολεμικό χαρακτήρα-με τα κορίτσια να παρουσιάζονται σχεδόν ως προδότριες του έθνους.

Καλά έκανε η κοπέλα και φόρεσε την φούστα που είχε και ένιωθε ωραία με αυτή. Και πολύ τους ήταν, σιγά μην αγοράζουμε και ρούχα ειδικά για τις παρελάσεις. Ούτε χρωστάμε σεβασμό στο έθνος και τα πανηγύρια του, ούτε ο σεβασμός μετριέται με τα εκατοστά της φούστας μας. Εγώ με αυτή τη φούστα θα έδειχνα ακριβώς που γράφω το έθνος και την σεμνοτυφία της κοινωνίας μας.

~Hürrfem Sultan

foysta

Advertisements

Ένας Σύγχρονος Ήρωας

Ο Κώστας είναι ένας ήρωας των καιρών μας, ένας άντρας που με τεράστια αυτοθυσία κάνει likes στις φωτογραφίες «αξιογάμητων» γυναικών με μοναδικό αντάλλαγμα την ελπίδα πως ίσως γαμήσει. Δυστυχώς, όπως και άλλοι θαρραλέοι πριν απο αυτόν, έπεσε θύματα της σύγχρονης σκλαβιάς, καθώς η σκληρή δουλειά χωρίς καμία ανταπόδοση είναι και η βαθύτερη έννοια του θεσμού της δουλείας. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να περιγραφεί με τον όρο της «ξινομούνας», δηλαδή τις γυναίκας που δεν γελάει με τα ηλίθια αστεία σου και που έχει καλύτερα πράγματα να κάνει απο το να απαντήσει στην άνευρη συζήτηση που προσπαθεις να ανοίξεις στο chat από το πουθενά -στο 99% των περιπτώσεων με την εμπνευσμένη ατάκα «καλησπερα 🙂«.

Οι ξινομούνες δεν είναι όμως απλά γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται στον Κώστα και στον κάθε Κώστα. Κάτι τέτοιο θα υπονοούσε ότι απλά δεν τους αρέσουν οι Κώστες, το οποίο ειναι αδιανότητο. Οι ξινομούνες έχουν στήσει ολόκληρη πλεκτάνη ώστε να παγιδεύουν αθώα αγόρια σαν τον Κώστα και να του αποσπάσουν likes και σχόλια τα οποία όπως όλοι ξέρουμε αποτελούν και το στόχο ζωής κάθε γυναίκας. Η συλλογή likes είναι πασίγνωστο ότι αποτελεί αυτοσκοπό αποκλειστικά των γυναικών που βάζουν ως δόλωμα τις σεξυ selfies τους, σε αντίθεση με τα παλικάρια σαν τον Κώστα που μπορούν ντόμπρα και ξηγημένα να μαζεύουν τον ίδιο αριθμό likes κλαψουρίζοντας για τις γκόμενες που δεν του έκατσαν.

Είναι στοιχειοθετημένο πλέον απο αυτή τη σελίδα πως ο πιο εύκολος τρόπος να μαζέψεις likes τονώνοντας τον πληγωμένο σου εγωισμό και νιώθοντας κάπως σημαντικός δεν είναι άλλος από το να δημοσιεύσεις το πιο μισογυνικό στάτους που μπορεί να σου εμπνεύσει η αδυναμία σου να διαχειριστείς την απόρριψη. Αυτό σίγουρα αποσπά περισσότερη υποστήριξη από οποιαδήποτε φωτογραφία γυναίκας με μπικίνι γιατί είναι κάτι με το οποίο πολλοί άντρες που πάσχουν από male entitlement μπορούν να ταυτιστούν.

~Hürrfem Sultan

πουλος

Η Μέση Ανατολή ως Μισογυνικό Άλλοθι

Αχ αυτή η μυθική, εξωτική Μέση Ανατολή, με τις τόσο καταπιεσμένες γυναίκες σε αντίθεση με τις καλοζωισμένες και καλομαθημένες ΔυτικΙές. Τι βολικό σημείο αναφοράς που είναι για τους αντιφεμινιστές όλου του «αναπτυγμένου» κόσμου. Τι όμορφα που χρησιμεύει για να μας πουνε, λίγο πιο ευγενικά,»και πολλή ελευθερία σας δώσαμε, σκάστε τώρα μη σας τη πάρουμε πίσω και καταντήσετε σαν αυτές με την μπούργκα»

Περίεργο όμως, δεν ακούω πολλούς να χρησιμοποιούν τους «Μεσανατολίτες» (γιατί τα αποικιοκρατικά κατάλοιπα μας κάνουν να σκεφτόμαστε την Μ.Ανατολή ως ενιαία και ομοιογενή) που εκτελούνται δημόσια από τζιχαντιστές να χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα για να το βουλώσουν οι Έλληνες που «κλαίγονται» για την κρίση, την μείωση των συντάξεων και του βασικού μισθού, την αύξηση των φόρων και την ανεργία. Είναι σχεδόν σαν η καταπίεση που συμβαίνει σε μια μακρινή χώρα να μην είναι το μέτρο σύγκρισης οταν μιλάμε για τα προβλήματα των λευκών, ετεροφυλόφιλων, cis αντρών. Θα έλεγε κανείς, ότι μοιάζει σαν οι λευκοί, ετεροφυλοφιλοι, cis άντρες να θεωρούν τον εαυτό τους υπεύθυνο να καθορίσουν τα αποδεκτά όρια καταπίεσης εκ μέρους όλων μας και να αποφανθούν για το πoια παράπονα είναι έγκυρα -μόνο αυτά που αφορούν τους ίδιους.

Η πατριαρχία παίρνει διαφορετική μορφή σε κάθε χώρα, σε κάθε πολιτισμό, σε κάθε context, κι εμείς τις καταπολεμάμε όλες. Όσο προσπαθεί να μας πείτε ότι πρέπει να το βουλώσουμε γιατί «υπάρχουν και χειρότερα», τοσο πιο ξεκάθαρο κάνετε ότι απλά θέλετε να είστε… λίγο πιο ίσοι από εμάς.

~Hürrfem Sultan

constantinos

Η Αορατότητα της LGBTQI κοινότητας

«μόνοι τους ξεχωρίζουν τον εαυτό τους»
-«να παρελάσουμε και οι στρειτ τοτε»
-«αν δεν προκαλούνε να κανουν ό,τι θέλουν»
Όλα τα αγαπημένα μου ομοφοβικά επιχειρήματα μαζεμένα σε ενα thread!

Tι εννούμε όταν λέμε ότι μια καταπιεσμένη μειονότητα «ξεχωρίζει τον εαυτό της» ή όταν της επιτρέπουμε γενναιόδωρα να υπάρχει όταν «δεν προκαλεί» ή δεν το επιδεικνύει φανερά? Στην ουσία τους λέμε ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα τους στη διαφορετικότητα όσο δεν φαίνονται όντως διαφορετικοί. Και καθώς σε μια πατριαρχική κοινωνία η ετερεροφυλοφιλία θεωρείται ως η default επιλογή, ως το δεδομένο και «φυσιολογικό», στην πραγματικότητα τους λέμε πως τους αφήνουμε να είναι γκέι όσο προσποιούνται οτι ειναι ετεροφυλόφιλοι, καθώς κάθε απουσία ρητής εκδήλωσης ομοφυλόφιλης ταυτότητας εκλαμβάνεται ως αποδοχή της ετεροφυλοφιλης. Η αξίωση εκ μέρους των ετεροφυλοφιλων cis ατόμων να κρατούνται στην αφάνεια τα ομοφυλόφιλα trans, είναι μέρος της καταπίεσης των μελών της LGBT κοινότητας καθώς τους επιβάλλει μια σιωπή και μια μυστικότητα γύρω από αυτό που είναι. Την ίδια ώρα τα ετεροφυλόφιλα άτομα μπορούν να διαδηλώνουν επιδεικτικά την ετεροφυλοφιλία τους βγαίνοντας σε ζευγάρια που συμπεριφέρονται ως ζευγάρια (ακόμα και χωρίς να επιδωθούν σε δημόσιες περιπτύξεις), υιοθετώντας το μοντέλο του ματσο άντρα και της θηλυκής γυναίκας σε σμμορφωση με το «βιολογικο» τους φυλο, και γενικότερα συμμετέχοντας σε μία κουλτούρα που επικυρώνει την ετεροφυλοφιλία ως πλήρως αποδεκτή και επιβεβλημένη.

Γράφει ο Bourdieu επί του θέματος:
«Η ιδιαίτερη μορφή της συμβολικής κυριαρχίας της οποίας θύματα ειναι οι ομοφυλόφιλοι -φορείς ενός στίγματος το οποίο, σε αντίθεση με το χρώμα του δέρματος ή τη θηλυκότητα, μπορεί να παραμείνει κρυφό (ή να επιδεικνύεται)- επιβάλλεται μέσω συλλογικών πράξεων κατηγοριοποίησης που δημιουργούν σημαντικές διαφορές, αρνητικά σημασιοδοτημένες, και κατά συνέπεια και ομάδες, στιγματισμένες κοινωνικές κατηγορίες. Όπως σε κάποια είδη ρατσισμού, παίρνει σ’αυτή την περίπτωση τη μορφή της άρνησης δημόσιας, ορατής ύπαρξης. Η καταπίεση που «μετατρέπει τον άλλο σε αόρατο» εκδηλώνεται μέσα από μια άρνηση της νόμιμης, της δημόσιας, δηλαδή της γνωστής και αναγνωρισμένεης, ύπαρξης, κυρίως μέσω του νομου και μέσω του στιγματισμού που δεν εμφανίζεται ποτέ τόσο ξεκάθαραόσο όσο στην περίπτωση που το κίνημα διεκδικεί το να είναι ορατό. Το επαναφέρουν τότε ρητά στην «διακριτικότητα» ή στην προσποίηση, την οποία είναι συνήθως αναγκασμένο να επιβάλλει στον εαυτο του»

Bourdieu, Η Ανδρική Κυριαρχία, σελ. 212

lgbt

Aπάντηση προς Έναν Αρνητή της Κουλτούρας του Βιασμού

Eδώ βλέπουμε έναν αρνητή της κουλτούρας του βιασμού να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: τον βλάκα. Πολλοί αντιφεμινιστές κάνουν τους βλάκες προκειμένου να διακόψουν τις συζητήσεις που έχουν ανοίξει οι φεμινίστριες -αν και διόλου δεν το αποκλείουμε να είναι κιόλας.

Ο Κωνσταντίνος ξεκινάει από μια λανθασμένη έννοια της «κουλτούρας» υπονοώντας ότι κουλτούρα είναι κάτι που το μοιράζονται όλοι χωρίς καμία αμφισβήτηση ή απόκλιση. Στην πραγματικότητα καμία κουλτούρα δεν είναι ομοιογενής. Το ότι η Ορθοδοξία είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας δε σημαίνει ότι όλοι οι Έλληνες είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, σημαίνει ότι θεωρείται αναμενόμενο και φυσικό από μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού πχ να διδάσκονται θρησκευτικά στο σχολείο. Κουλτούρα του βιασμού λοιπόν δε σημαίνει ότι όλοι οι άντρες θεωρούν το βιασμό μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας, σημαίνει ότι υπάρχουν διάχυτες όλες αυτές οι ρητές ή άρρητες υποθέσεις, πεποιθήσεις αντιλήψεις που δικαιολογούν τον θύτη, ρίχνουν το φταίξιμο στο θύμα, οδηγούν στο κουκούλωμα του βιασμού και αποτρέπουν την καταγγελία του και γενικότερα το θεωρούν ως μέρος της ζωής που δεν μπορεί να αλλάξει.

Σε δεύτερο επίπεδο ο Κωνσταντίνος ισχυρίζεται πως ο βιασμός δε θεωρείται κάτι το αποδεκτό. Αυτό είναι αλήθεια στο βαθμό που στο συλλογικό φαντασιακό ως βιασμός νοείται μόνο ο άγνωστος κακοποιός που θα πεταχτεί με την κουκούλα μέσα από τους θάμνους και θα επιτεθεί σε μια παντελώς άγνωστη γυναίκα που δεν έχει κάνει τίποτα για να προκαλέσει μια τέτοια επίθεση. Όσον αφορά τους βιασμούς στο πλαίσιο σχέσεων, γάμων, γνωριμιών, ραντεβού κτλ -που αποτελούν περίπου το 80% των βιασμών- η κυρίαρχη κουλτούρα δεν φαίνεται τόσο αποφασισμένη να τους καταδικάσει αλλά βρίσκει πάντα δικαιολογίες ή συχνά δεν τα θεωρεί καν βιασμούς.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως μιλώντας για ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ του βιασμού, οι φεμινίστριες θεωρούμε τον βιασμό ως ένα πολιτισμικό φαινόμενο που απορρέει από την πατριαρχία και τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των φύλων και όχι κάτι που ενυπάρχει στη ΦΥΣΗ των αντρών. Βλέπετε, είναι οι φεμινίστριες που θεωρούν τους άντρες ανθρώπους και όχι ζώα ή όντα με ελαττωματική φύση την οποία πρέπει να αποδεχόμαστε και να δικαιολογούμε. Οι φεμινίστριες δε θεωρούν ότι κάθε άντρας κρύβει μέσα του έναν βιαστή τον οποίο πρέπει συνεχώς να συγκρατεί ούτε ότι ο τραγικά μεγάλος αριθμός βιαστών σημαίνει ότι οι άντρες είναι γεννημένοι επικίνδυνοι εγκληματίες. Οι φεμινίστριες θεωρούν ότι οι άντρες, μεγαλώνοντας σε μια πατριαρχική κουλτούρα που ευνοεί την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος και εξαίρει το πρότυπο του μάτσο, γαμιά άντρα, οδηγούνται συχνά στο να θεωρούν το σεξ δικαίωμά τους και το βιασμό κομμάτι του ανδρισμού τους.

Κουλτούρα του βιασμού σημαίνει επίσης πως οι φεμινίστριες ΔΕΝ θεωρούν το βιασμό ως κάτι που διαπράττεται από ψυχικά αρρώστους, καθώς κάτι τέτοιο πρώτον είναι στιγματιστικό για τους ψυχικά αρρώστους και δεύτερον απομονώνει το πρόβλημα αποσπώντας το από το κοινωνικό του πλαίσιο -με τρόπο παρόμοιο που το να περιγράφουμε τους Χρυσαυγίτες ως «ψυχοπαθείς» αδυνατεί να δει τον ρατσισμό ως μέρος των αναπαραστάσεων και των παραδοχών που το σύστημα ενσταλάζει σε ολ@ς μας με κάποι@ς να τις εσωτερικεύουν περισσότερο και άλλ@ς λιγότερο.

Όταν λοιπόν μιλάμε για την κουλτούρα του βιασμού στην ουσία λέμε πως ο βιασμός δεν είναι κάτι φυσικό, αναμενόμενο, και αναπόφευκτο αλλά κάτι που μπορεί να καταπολεμηθεί αλλάζοντας τις δομές και τον τρόπο σκέψης της κοινωνίας.

~Hürrfem Sultan

ean ypirhe to rape culture

Γιατί Δεν Είναι πιο Εύκολο για τις Γυναίκες να Βρουν Σύντροφο

Προς όλους τους άντρες εκεί εξω που τους πνίγει το δίκιο και κλαίγονται, χολοσκάνε και μας πρήζουν μέρα και νύχτα επειδή η ζωή δεν τους έδωσε την γκόμενα που αυτοί θεωρούν οτι τους χρώσταγε: τραβήξτε λίγο και κάντε μία επαναληψη στα μαθηματικά σας και πείτε μου: πώς ειναι δυνατόν να είναι πιο εύκολο για τις γυναίκες να βρούνε άντρα όταν υπάρχει ίσος αριθμος αντρών και γυναικών? Δεν βγαίνουν τα μαθηματικά γλυκά μου γίδια, συγγνώμη.

Όταν οι άντρες λένε οτι οι γυναίκες βρίσκουν εύκολα γκόμενο εννοούν φυσικά τις ΌΜΟΡΦΕΣ (με τα πατριαρχικά πρότυπα) γυναίκες, γιατί μόνο αυτές μπορούν να συλλάβουν ως γυναίκες έτσι κι αλλιώς. Οι μη εμφανίσιμες γυναίκες δεν μετράνε ως γυναίκες, μετά βίας μετράνε ως άνθρωποι.
Όλοι αυτοί λοιπόν πιστεύουν ότι τους αξίζει μία ΌΜΟΡΦΗ γυναίκα, θεωρούν ταυτοχρονοι άδικο που οι άντρες χωρίς αυτοπεποίθηση -αξία που οι άντρες πρέπει να διαθέτουν σύμφωνα με τα πατραρχικά πρότυπα, καθώς οι άντρες είναι φυσικοί ηγέτες- δεν χαίρουν της εκτίμησης των γυναικών. Κι αντί να συνειδητοποιήσουν οτι αυτό συμβαίνει επειδή η πατριαρχία έχει ορίσει πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές για τα δύο φυλα, αντι να επιτεθούν λοιπόν σε αυτό το σύστμα που δεν τους επιτρέπει να έχουν ανασφάλειες και χαμηλή αυτοπεποίθηση, στρέφονται εναντίον των γυναικών και κατηγορούν αυτές για τη δική τους σεξουαλική ματαίωση.

Γιατί ακούμε λοιπόν περισσότερους άντρες απ’ό,τι γυνάικες να εκφράζουν οργή που δεν βρίσκουν σύντροφο? BECAUSE MALE ENTITLEMENT. Oι γυναίκες που δεν βρίσκουν άντρα δε κάθονται να διαμαρτυρηθούν δημοσίως, πολυ περισσότερο κατηγορώντας τους άντρες, για τον πολύ απλό λόγο ότι δε θεωρούν ότι κάποιος τους στερεί ένα δικαίωμα που τους ήταν εγγυημένο από το Σύνταγμα. Οι γυναίκες που δε βρίσκουν άντρα πιστεύουν συνήθως ότι δεν ειναι αρκετά καλές, όχι οτι οι άντρες απλά αδυνατούν να αναγνωρίσουν τις κρυφές τους χάρες.

Όσοι λοιπόν μας κατηγορούν ότι τους σνομπάρουμε, ξεχνάνε όλες αυτές τις γυναίκες που οι ίδιοι δε θα καταδέχονταν να κοιτάξουν γιατί θεωρούν αυτονόητο ότι μια «άσχημη» γυναίκα δεν δικαιούται άντρα. Και φυσικά παραβλέπουν πως, παρόλο που τα πατριαρχικά στερεότυπα περιορίζουν και τα δύο φύλα, είναι οι γυναίκες που κρίνονται αποκλειστικά από την εξωτερική τους εμφάνιση και οι άντρες που κρίνονται για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους.

~Hürrfem Sultan

η ζωή σας ειναι πιο ευκολη

Mε Πόσους Άνδρες Πρέπει να Έχει πάει Μία Γυναίκα

Δύο άντρες, με σχέσεις που φαίνονται κατα τ’άλλα ικανοποιητικές, αφήνουν τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων της συντρόφου τους να αλλάξει την άποψή τους γι αυτές ως ανθρώπους. Η ερμηνεία που προσφέρει ο ένας άντρας είναι ότι ο «μεγάλος» αριθμός ερωτικών παρτενέρ ομολογεί ότι αυτή «ατυχησε» πολλές φορές. υπονοεί δηλαδή πως σκοπός της κάθε γυναίκας είναι να βρει τον Έναν και παντοτινό της σύντροφο και αν αυτό δεν πετύχει με τις πρώτες προσπάθειες είτε αυτή ειναι προβληματική είτε, ακόμα χειρότερα, δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος της. Ο άλλος παραδέχεται ότι το ζήτημα είναι το αίσθημα κατωτεροτητας το οποίο όμως δεν είναι άσχετο με το φύλο. Ένας άντρας επιβάλλεται να έχει περισσότερες σεξουαλικές (και όχι μονο) εμπειρίες από την σύντροφό του, ενώ αντιθέτως μια γυναίκα είναι δύσκολο να φανταστούμε οτι θα ένιωθε μειονεκτικά απέναντι στον σύντροφό της για τον ίδιο λόγο.

Η πατριαρχία λοιπόν δεν είναι μια μορφή εξουσίας που έρχεται από κάποια υπέρτατη αρχή, αλλά ένα πλέγμα που διαπερνά ολες τις σχέσεις μας δημιουργώντας πρότυπα και προσδοκίες στα οποία και τα δύο φύλα αναγκάζονται να προσαρμοστούν αντί να επικεντρωθούν σε ουσιαστικότερα ζητήματα.

Δεν διάβασα τι του απάντησε η ψυχολόγος, ελπίζω όμως ότι θα ήταν κάτι του στυλ «αίντε χώρισε αγόρι μου να τελειώνουμε, μπας και βρει η κακομίρα κανέναν λιγότερο κομπλεξικο και γύρνα στη μαμά σου που είναι η μόνη αγνή γυναίκα στον κόσμο μέχρι να ωριμάσεις αρκετά για σχέση». Η ψυχολογία δεν είναι ο τομέας μου είναι αλήθεια.

~Hürrfem Sultan

12 12