Γιατί δεν Φεύγουν οι Γυναίκες

διαχειρίστρια Ελευθερία Μερκουλιδη

Aν θέλετε να εξηγείτε με ένα μόνο screenshot τι είναι το victim blaming σε όσους δεν ξέρουν μπορείτε να τους δείχνετε αυτή την ανάρτηση όπου η διαχειρίστρια έμαθε για την γυναικοκτονία στην Κρήτη και αυτό για το οποίο αναρωτιέται δεν είναι γιατί οι άντρες σκοτώνουν τις γυναικες (αυτό μαλλον της φαίνεται φυσικο) αλλά γιατί οι γυναίκες δεν φεύγουν.

«Γιατί να υπάρχουν αδύναμες γυναίκες στις μέρες μας;» Θα ναι Ελευθερία μου που δεν είχαν τύχει να διαβάσουν τα εμπνευστικά στατους σου, μαζί με μια ντουζίνα inspirational quotes να βρουν τη δύναμη μέσα τους και να μαθουν ότι όταν θελουν κατι πολύ όλο το συμπαν συνωμοτεί. Η ξερω γω, έτσι που το θέτεις θα ναι στην φύση μας. Μήπως αυτο είναι τελικα, αφού οι γυναικες ακομα δολοφονούνται το 2019 την ώρα που ο παγκόσμιος πολιτισμός μας έδωσε την Wonder Woman ΚΑΙ την Captain Marvel, μήπως τελικά τα θέλει ο οργανισμός μας και γουστάρουμε βία και υποταγή? Μήπως αν τόσες γυναικες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να είναι υποχείρια παει τελικά κάτι στραβά με τις γυναικες?

Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της διαχειρίστριας είναι εύκολο να απαντηθούν για οποιον θέλει όντως να καταλάβει και όχι να περιαυτολογήσει για το ποσο δυναμική και ανεξάρτητη είναι η ίδια και το πόσο καλύτερα θα είχε διαχειριστεί την κατάσταση. Τι φοβούνται οι γυναικες? Ξέρω γω, ΟΤΙ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΟΥΝ?! Με την ύστερη γνώση, δεν τις λες και παράλογες ε? Γιατι δεν καταγγέλουν? Πολύ συχνά το κάνουν και τα αποτελέσματα είναι ίδια. Γιατί δεν φεύγουν? Πολύ συχνά το κάνουν και είναι τότε που οι περισσότερες δολοφονούνται όπως είδαμε και την χρονιά που πέρασε.

Και γιατί δεν είναι δυναμικές και ανεξάρτητες που να μην τα σηκώνουν αυτά όπως μας προστάζει το νέο πρότυπο της Δυναμικής Γυναίκας™? Kαταρχάς γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να είμαστε ολες δυναμικές και διεκδικητικές προσωπικότητες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Το να κατηγορείς την προσωπικότητα κάποιας για το ότι δολοφονήθηκε είναι σαν να υπονοείς ότι στους αδύναμους και τους άτολμους αξίζει να δολοφονηθούν. Δεν βλέπω τους μη δυναμικούς και χωρίς αυτοπεποθηση άντρες να δολοφονούνται μαζικά από τις συντρόφους τους.

Δεύτερον, περιμένουμε από τις γυναικες να είναι «ανεξάρτητες» την στιγμή που η δομή της κοινωνίας τους επιβάλλει την οικονομική εξάρτηση από τους άντρες εφόσον αυτές θυσιάζουν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά, πληρώνονται λιγότερο, έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και λιγότερες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης. Τι είδους ανεξαρτησία περιμένουμε όταν η επιβίωσή η δική τους και των παιδιών τους εξαρτάται από τον σύντροφό τους και αν πάρουν την απόφαση να φύγουν μπορεί να βρεθουν στο δρόμο ή να παλευουν να συντηρηθουν με ένα πενιχρό επίδομα?

Τριτον ζητάμε από τις γυναίκες να είναι δυναμικές σε έναν κόσμο που φροντίζει να τις κοινωνικοποιήσει ακριβώς έτσι ώστε να μην απειλούν τους άντρες, να μην είναι υπερβολικά διεκδικητικές γιατι τους «ευνουχίζουν», να χαμογελάνε, να είναι ευχάριστες, να μην ειναι «bitches», «bossy» και «υστερικές», σε μια κοινωνία που όταν οι φεμινίστριες διεκδικούν και δεν σηκώνουν πολλά πολλά τις λένε αγάμητες που θα πεθάνουν μόνες τους. Ζητάμε από τις γυναίκες να γίνουν δυναμικές σε έναν κόσμο που τους συντρίβει την αυτοπεποίθηση από τότε που γεννιούνται με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, διδάσκοντάς τους ότι οι ίδιες δεν είναι καν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, είναι καλές μόνο για ένα γαμήσι και θα θεωρούνται αποτυχημένες αν δεν βρουν έναν άντρα να τις αγαπήσει και να τις τιμήσει με έναν γάμο. Απαιτούμε να καταγγείλουν την βία του συντρόφου τους την ίδια στιγμή που τους ψιθυρίζουμε «ε μωρέ, έτσι είναι οι άντρες, βίαιοι από τη φύση τους, από αγάπη τα κάνει, αν δε σε αγαπούσε δε θα ζήλευε» και όταν φεύγουν τις κατηγορούμε ότι «διέλυσαν την οικογένειά τους».

Η πατριαρχική πραγματικότητα δεν χωράει ρητορικές ερωτήσεις και όποι@ τις κάνει κλείνοντας τα μάτια σε αυτήν το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιολογήσει την βία εναντίον μας. Μπράβο σου αν σε αυτόν τον κόσμο εσύ κατάφερες να γίνει δυναμική και ανεξάρτητη, αντί να θεωρείς όμως ότι εσένα γι αυτό σου αξίζει να ζείς, μήπως να χρησιμοποιήσεις το προνομιό σου για να μιλήσεις για την συστημική βια που δολοφόνησε χιλιάδες άλλες?

«Στα Παπάρια μας Με την Κάθε Μουρλαμένη που Πεθαίνει»

τροχαίο 1.png

Μια άγνωστη γυναίκα σκοτώθηκε σε τροχαίο. Δεν ήταν κάποιο έγκλημα που είχε να κάνει με την κουλτούρα του βιασμού, δεν ξέρουμε τίποτα γι αυτή και την προσωπική της ζωή -εκτός βέβαια από της λεπτομέρειες που επέλεξε το site να προσθέσει και οι οποίες δείχνουν ποια πράγματα κάνουν τη ζωή μας άξια πένθους. Δεν ήταν κάποιο «οικογενειακή δράμα» ή ένα «εγκλημα πάθους» απο αυτά που μας πλασάρουν τα ΜΜΕ για να μας εξοικειώσουν με την έμφυλη βία. Ήταν απλά ένα ατύχημα, από αυτά που συμβαίνουν καθημερινά σε όλα τα φύλα.

Κι όμως, ένας άγνωστος άντρας διάβασε την είδηση και κατάφερε να το κάνει κι αυτό αφορμή για να ξεσπάσει τον μισογυνισμό του. Όχι γιατι του έκανε κάτι, από αυτά που έχουμε συνηθίσει στην πατριαρχία να κάνουν τους άντρες έξαλλους μαζί μας. Απλά επειδή ήταν γυναίκα. Και όλες οι γυναίκες είναι πο@τ@νες δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι συγκεκριμένο. Μπορούμε να το υποθέσουμε από απλά πράγματα, πχ από το γεγονός οτι είχε αμάξι. Χιλιάδες memes άλλωστε μας έχουν διδάξει ότι οι γυναίκες μπορούν να έχουν ακριβα πράγματα μόνο αν έχουν χορηγούς. Και η πατριαρχία μας έχει διδάξει ότι αν εχεις χορηγούς η ζωή σου παύει να έχει οποιαδήποτε σημασία. Γίνεσαι απλά μια π τ@να

Για άλλη μια φορά βλέπουμε όχι μόνο το πόσο η πατριαρχία καλλιεργεί εσκεμμένα μια έλλειψη ευνσυναίσθησης προς τις γυναικες και τον πόνο τους αλλά και το πώς η έλλειψη αυτή ενσυναίσθησης συνδέεται με το slut shaming. To slut-shaming δεν είναι μια απλή, δήθεν αθώα προτίμηση για την σεξουαλική συμπεριφορά μιας υποψήφιας συντρόφου, δεν έχει να κάνει με την σεμνότητα των γυναικών ή την ανασφάλεια των αντρών. Το slut shaming είναι ο τρόπος που οι γυναικες κατασκευάζονται ως π@@τ@νες και ο τρόπος που η ίδια η αξία της ζωή τους υπονομεύεται στο σημείο που να μην έχει καμία αξία, που ο θάνατός τους να θεωρείται κέρδος.

Το Σφύριγμα σε Αγνώστους Είναι Αντρική Δουλειά

διαιτήτρια

Η έννοια της αρρενωπότητας είναι τόσο ευάλωτη που νιώθουν να απειλείται από μια γυναίκα στην διαιτησία γιατί το να σφυρίζεις σε αγνώστους μάλλον θεωρείται «αντρική δουλειά». To ότι νομίζουν ότι αποστόμωσαν τις φεμινίστριες με dad jokes θα έχει κι αυτό σίγουρα κάτι να κάνει με τις φαντασιώσεις μεγαλείου που τους καλλιεργεί η πατριαρχία.

Τι Μπορεί να Έκανε μια Γυναίκα για να Φτάσει έναν Άντρα σε Αυτό το Σημείο

βόλος

Η βία κατά των γυναικών είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα θεωρείται εξαρχής πιο ένοχο από τον θύτη. Το σχόλιο αυτό το βλέπουμε πάρα πολύ συχνά κάτω από τέτοιες ειδήσεις και δεν χρειάζεται περισσότερες εξηγήσεις. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι μπορεί η γυναίκα να έκανε για να τον «φτασει σε αυτο το σημείο» βασισμένος σε πολιτισμικά σενάρια που έχει φροντίσει η πατριαρχία να καταγραφούν στη συνείδησή μας μέσα από αστειάκια, ανεκδοτάκια, memes, σειρές, ταινίες και δήθεν χιουμοριστικά άρθρα. Μήπως του γκρίνιαζε ασταμάτητα καθώς οι γυναίκες είναι αφόρητα γκρινιάρες? Μήπως τον έκανε να ζηλέψει καθώς οι γυναικες είναι άπιστες και π@@τ@νες όπως όλοι γνωρίζουμε? Ή μήπως του έκανε σκηνές ζηλοτυπίας, γιατί ξέρετε τώρα πόσο παθολογικά ζηλιάρες και ανασφαλείς είναι οι γυναίκες. Η πατριαρχία πρώτα κατασκευάζει τις γυναικες ως μια συνεχεί πηγή ενόχλησης και άγχους για τον άντρα και μετά μας αφήνει να υποθέσουμε μόνοι μας τους λόγους για τους οποίους άξιζε το ξύλο που έφαγε. Αλλά το ότι το άξιζε είναι το μόνο σίγουρο.

Ο Βιαστής Είσαι Εσύ

πέτρος δουνδουλακης ο βιαστής εισαι εσυ.png

Τίποτα δεν ενσαρκώνει καλύτερα το σύνθημα «Ο Βιαστής είσαι Εσύ» απο αυτό το thread όπου 4 άντρες απαντάνε στην κριτική ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού με …. περισσότερη κουλτούρα του βιασμού. Και τίποτα δεν αποδεικνύει καλύτερα ότι ο βιασμός στην πατριαρχία δεν έχει να κάνει ούτε με το σεξ ούτε με την επιθυμία από την επίκληση του βιασμού ως μέσα συνέτισης και υποταγής των ανυπότακτων γυναικών που τολμούν να αμφισβητήσουν την πατριαρχική τάξη.

Τα 3 Στάδια του Friendzone

friendzone

Εδώ ένας άντρας μας δείχνει από μόνος πώς η τοξική αρρενωπότητα ειναι άρρηκτα συνδεδεμένη όχι μόνο με την σεξουαλική αντικειμενοποίηση των γυναικών σε σημείο του να θεωρεί οτι αυτές δεν ειναι οτιδήποτε άλλο πέρα από υποψήφιες σεξουαλικές παρτενέρ των οποίων η προσωπικότητα δε θα είναι ποτέ ισάξια με αυτή των αντρών αλλά και με το είδος αυτό του entitlement που τον κάνει όταν αυτές δεν ανταποδίδουν τις σεξουαλικές του προσδοκίες να θυμώνει και να τις μισεί. Μπορούμε φυσικά να παρατηρήσουμε οτι «απλά» είναι θυμωμένος που έφαγε χυλόπιτα και να γελάσουμε μαζί του, αλλα το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτο: οτι η τοξική αρρενωπότητα και οι μη ρεαλιστικές προσδοκίες που τους καλλιεργεί η πατριαρχία κάνει αρκετούς άντρες να μισούν τις γυναικες και να θέλουν συλλογικά να τις μειώσουν όταν κάποιες απο αυτές τις απορρίπτουν. Το μένος αυτό θεωρείται φυσικό και δικαιολογημένο σε βαθμό που δεν προσπαθούν καν να το εκλογικεύσουν ακριβώς γιατί η πατριαρχία τους έμαθε πως οι γυναικες υπάρχουν μόνο για να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους και να πλαισιώνουν τις ζωές τους οπότε η άρνησή τους να το κανουν εκλαμβάνεται ως αποτυχία των γυναικών να εκπληρώσουν τον ρόλο τους ή κάποιο ύπουλο σχέδιο τους και όχι ως μέρος ων ανθρώπινων σχέσεων μεταξύ ατόμων με διαφορετικές προσωπικότητες.

Πολύ συχνά οι γυναίκες γνωρίζοντας εμπειρικά τις τακτικές που περιγράφονται στο στατους και αντιλαμβανόμενες ενστικτωδώς ότι η απόρριψη θα οδηγήσει σε ξέσπασμα, passive aggressive αντιδράσεις και θάψιμο στους κοινούς κύκλους αναγκάζονται να παραμείνουν ευγενικές και να διατηρούν τουλάχιστον τυπικές σχέσεις με τέτοιους άντρες αντί να τους διαολοστείλουν, κάτι που εκείνοι εκλαμβάνουν ως «friendzone» ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι καν φιλία αλλά απλή τακτική επιβίωσης στην πατριαρχία. Προσπαθώντας να αποφύγουν από awkward έως βίαια σκηνικά, οι γυναικες προσπαθούν συνεχώς να προστατευθούν με το να είναι ευγενικές κάτι που πάλι χρησιμοποιείται εναντίον τους καθώς θεωρείται ότι έριξαν τα δίχτυα τους για να εκμεταλλευτούν τους ανυποψίαστους άντρες δίνοντάς τους ελπίδες.

Ο συντάκτης αυτής της ανάρτησης και οι όμοιοί του βέβαια δε θα ένιωθαν καθόλου καλύτερα αν ήξεραν ότι με αυτή την σάπια προσωπικότητα καμία στην πραγματικότητα δεν τους βάζει στο «friendzone» αλλά μάλλον στο Ωχ -πάλι-αυτός-ο-creepy-τύπος-που-δε-με-αφήνει-σε-ησυχία-ας-του-απαντήσω-μονολεκτικά-στο-4ο-κατά-σειρά-αναπάντητο-μήνυμα-που-μου-έστειλε-για-να-μην-ξεκινήσει-το-shade-και-αρχίσει-να-με-κακολογεί-όπου-σταθεί-και-όπου-βρεθεί-zone.

Τα Μαύρα Χριστούγεννα του Ηλία Φραγκούλη

μαύρα χριστούγεννα

Ο Ηλίας Φραγκούλης, γνωστός κρτικός κινηματογράφου, δεν μπορεί να κρύψει την δυσαρέσκεια του για τις γυναίκες σκηνοθέτριες όχι επειδή ειναι κανένας μισογύνης αλλά επειδή δεν μπορεί να επιτρέψει αυτές να προσβάλλουν την ένδοξη ιστορία του κινηματογράφου, για να μην πούμε του Δυτικού πολιτισμού γενικότερα, χαλώντας του κλασικά αριστουργήματα όπως η B-movie Μαύρα Χριστουγεννα και το σύγχρονο έπος οι Άγγελοι του Τσάρλι. Ο Ηλίας Φραγκούλς θα προτιμούσε οι γυναίκες να μην προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν το ίδιο καλά με καθε άνδρα συναδελφό τους γίατι τα αποτελέσματα είναι μέτρια. Μόνο που ακριβώς αυτό είναι αποδεικνύει οτι τα καταφέρνουν εξίσου καλά με τους άντρες συναδέλφους τους καθώς αυτοί εδώ και δεκαετίες έφτιαχναν κυρίως μέτριες ταινίες.

Φυσικά, όπως και σε κάθε άλλο χώρο, οι άντρες μπορούν να ανταμείβονται για την μετριότητα τους αλλά όταν οι γυναικες αναλαμβάνουν την ίδια δουλειά ξαφνικά αναμένεται από αυτές μόνο η τελειότητα. Οι άντρες μπορούν να φτιάχνουν μέτριες ταινίες αλλά οι γυναίκες για να αποδείξουν την αξία τους πρέπει να φτιάξουν μόνο αριστουργήματα. Οι άντρες μπορούν να σκηνοθετούν πατάτες που δεν πάτησε άνθρωπος στο σινεμά να δει, αλλά οι γυναικες θα πρέπει να σπάνε κάθε ρεκορ στο Box Office και όλοι να περιμένουμε με αγωνία να δούμε πόσο καλά τα πήγε η Wonder Woman γιατί από αυτό κρίνεται αν θα ξαναεπιτραπεί στις γυναικες να ξανασκηνοθετήσουν «μη-γυναικείο» είδος. Οι άντρες μπορούν να αναπαράγουν τα ίδια μισογυνικα και ρατσιστικα tropes ξανά και ξανά και ξανά θέτοντας το στάνταρ του κινηματογράφου, ενώ κάθε απόκλιση από αυτο θεωρείται πολιτικά ορθή αντζέντα. Οι άντρες μπορούν να προπαγανδίζουν για δεκαετίες τις πατριαρχικές αξίες αλλά προς Θεού, μη μπει σε κάποια ταινία κάποια αναφορά στην κουλτούρα το βιασμού ή κάτι που άπτεται της γυναικείας εμπειρίας, τότε η ταινία γίνεται φεμινιστική προπαγάνδα και ο θεατής που ήρθε απλά να δει καναν λαιμό να κόβεται ή καμία έκρηξη να τα τινάζει όλα στον αέρα βγαίνει εκτός κλίματος.

Οι γυναικες οταν κλαίνε είναι συναισθηματικά πλάσματα που τις ελέγχον οι ορμόνες τους, αλλά όταν ένας boomer άντρας κλαίγεται που του χαλάσαμε «ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ» ενός cult τριτοτέταρτου θρίλερ του 1974 ειναι απλά «κριτικός κινηματογράφου».