To «Αριστερό» Fat Shaming

33495878_1016246485197651_5058275777267630080_n

Πάμε πάλι μπας και το επεδώσουμε: Το να σχολιάζεις κοροϊδευτικά το βάρος της Μιχαλολιάκου δεν σε κάνει περισσότερο αριστερό ούτε καλύτερο αντιρατσιστή. Σε κάνει ένα χοντροφοβικό και μισογυνικό σκουπίδι που νομίζει ότι ο αντιρατσισμός του έδωσε πόντους που μπορεί να εξαργυρώσει στον σεξισμό και την χοντροφοβία με τα οποία νιώθει πιό άνετα. Κανενός μετανάστη η ζωή δε θα γίνει καλύτερη επειδή εσείς αποκαλέσατε μιά ναζί «φάλαινα» ή «φώκια», μην κολακεύετε τον εαυτό σας.

Ούτε η Ουρανία θα κοιταχτεί στον καθρέφτη και θα πει «Ω Θέε μου, τι έχω κάνει! I am wrong about all the things!». To μόνο που καταφέρατε είναι η στιγμιαία ικανοποίηση πως μειώσατε μιά πολιτική αντίπαλό σας με όπλα που δανειστήκατε από το ίδιο οπλοστάσιο που ψωνίζει συνήθως η ίδια. Είστε εκτός από υποκριτές ΚΑΙ ηλίθιοι, νομίζοντας ότι αυτό είναι κάποιου είδους πλήγμα στον φασισμό. Άλλο ένα πράγμα που κατορθώσατε; Να δώσετε το μήνυμα στην χοντρή της διπλανής πόρτας (από αυτές τις «καλές», που είναι αριστερές) πως το βάρος της είναι κάτι κακό που αξίζει να επισύρει τον χλευασμό.

Το ότι και η Μιχαλολιάκου είναι μιά υποκρίτρια που ενδιαφέρεται επιλεκτικά για τις διακρίσεις εκείνες που θίγουν την ίδια, δε σημαίνει κάτι καλύτερο για εσάς. Είναι το να είσαι χοντροφοβικός καλύτερο στην κλίμακα της σκατοψυχιάς από το να είσαι φασίστας? Προφανώς. Αλλά δεν είναι διαγωνισμός, ε?

~HürrFem Sultan

Αναλυτικότερα σε παλιότερο ποστ με το ίδιο θέμα: https://naieisaimisogynis.com/…/oi-feministries-sfadodai-g…/

Advertisements

H «Χοντρή» και η «Μουνάρα»

32349473_608661332829136_5913575633312546816_n.png

H «χοντρή» και η «μουνάρα», είναι και οι δύο βασικές κατηγορίες στις οποίες χωρίζονται οι γυναίκες στην πατριαρχία όσο ταλέντο, όση προσωπικότητα, όση επαγγελματική επιτυχία κι αν έχουν. «Χοντρή» και η «μουνάρα» είναι ο μόνος τρόπος που μας βλέπουν ορισμένοι ο,τι και να κάνουμε, γι αυτό και δεν έχει και τόση σημασία σε ποια κατηγορία ανήκουμε, δεν ειμαστε ευνοημένες αν ανήκουμε στην κατηγορία «μουνάρα» γιατί και πάλι μας καθορίζει η εμφάνισή μας, γιατί και πάλι στο φινάλε ο εκάστοτε τίτλος περνάει μέσα απο την αντρική ματιά.

Κι αν θα συνεχίσουμε να χωριζόμαστε στις δύο αυτές κατηγορίες, ίσως το οτι κέρδισε η «χοντρή» να έκοψε προσωρινά την όρεξη των μισογύνηδων που δυσκολεύτηκαν να χωνέψουν το γεγονός οτι μια «χοντρή» όχι μόνο τους χάλασε αισθητική -την υψηλή αισθητική της Εurovision που έμαθαν να βλέπουν σαν αλλη μια πασαρέλα για τα μάτια τους μονο -αλλά κέρδισε και τον διαγωνισμό.

Ηθικό Δίδαγμα: We are not your toys stupid boys

Όταν Αρέσουν οι Γεματούλες

32240302_10156307070374557_210839910200901632_n

Μετάφραση: Σαν να μην έφτανε που απειλούμαι από την αυτοπεποίθηση των γυναικών που θέλω να πηδήξω, σε λίγο θα απειλούμαι και από την αυτοπεποίθηση των γυναικών που δεν θέλω.

Η γυναικεία αυτοεκτίμηση θεωρείται μεγάλο πρόβλημα στην πατριαρχική κοινωνία γι αυτο πρέπει να διατηρείται τεχνητά χαμηλή. Για τις εμφανίσιμες (με τα πατριαρχικά standards) γυναίκες αυτό γίνεται υπενθυμίζοντας τους συνεχώς ότι δεν είναι τίποτα αλλο από ένα σεξουαλικό αντικείμενο που δεν έχει καμία αξία πέρα από αυτο. Για τις μη εμφανίσιμες (με τα πατριαρχικα κριτήρια πάντα) αυτό γίνεται υπενθυμίζοντας τους οτι δεν είναι όμορφες, και καθώς αυτό ειναι το μόνο που τις καθορίζει σαν γυναίκες, δεν αξίζουν τίποτα. Το πάχος έχει εξέχουσα θέση σε αυτή τη διάκριση καθώς οι γυναίκες συνεχώς διαχωρίζονται σε χοντρές και αδύνατες με τις πρώτες να θεωρούνται εξ ορισμου σεξουαλικά ανεπιθύμητες με έναν τρόπο που οι χοντροί άντρες ποτέ δεν παρουσιάζονται.

To κίνημα body positivity έχω προσέξει προκαλεί τεράστιο μένος ακριβώς γιατι απειλεί να διαταράξει αυτή την ιεραρχία των γυναικών που η πατριαρχία έχει επιβάλλει, όλο αυτό το σύστημα κριτηρίων που αν δεν πληρούμε οφείλουμε να νιώθουμε ανεπαρκείς. Ο άντρας σχολιαστής ενοχλείται από την ιδέα οτι τα όρια αυτά διαταράσσονται γιατί αυτό σημαίνει οτι θα του ειναι λιγο πιο δύσκολο να διατηρήσει το αίσθημα ανωτερότητας του απέναντι στις γυναίκες. Αν ξεσηκωθούν και σηκώσουν κεφάλι ακόμα και οι «γεματούλες» αποκτώντας αυτοπεποίθηση τότε ποια ακριβώς θα είναι η δική του θέση στον κόσμο? Πώς, μέσα στη μιζέρια της ύπαρξής του, θα νιώθει καλύτερος τουλάχιστον από τις χοντρές? Πώς να στερηθεί την εξουσία που του δίνει η πατριαρχία να τραβάει τη γραμμή ανάμεσα στο «έμπαινα» και το «δεν έμπαινα, μία από τις ελάχιστες εξουσίες που του έχει απομείνει σε αυτόν τον γρήγορα εξελισσόμενο κόσμο?

Φυσικά, καλό ειναι να θυμόμαστε όχι μόνο πως και οι «γεματούλες» αρέσουν, είτε το θέλει ο σχολιαστής είτε οχι, αλλά και ότι η ευτυχία μας και η αξία μας ως γυναίκες δεν πηγάζει από το αν αρέσουμε στους άντρες.

Η Λογική Πίσω από τό Body Shaming

40 βαθμοι.png

Για άλλη μια φορά,χάρη στην ανωνυμία αυτού του είδους των εξομολογήσεων, βλέπουμε να ξεδιπλώνεται πλήρως η πατριαρχική λογική πίσω από όλες αυτές τις εξοργισμένες fat shaming αναρτήσεις όπως η χθεσινή, που η επωνυμία θα τους εμπόδιζε να τα παραδεχτούν.

Από τη μία έχουμε τα διπλά standards αντρών και γυναικών: οι άντρες είναι αποδεκτό να δείχνουν το σώμα τους όπως και να είναι. Αυτό εξηγείται παρακάτω με τη βασική πατριαρχική παραδοχή: οι γυναίκες στο κάτω κάτω υπάρχουν απλά για να είναι όμορφες. Τι άλλο έχει πια να κάνει μία 25χρονη πέρα από το να μετατρέπει τον εαυτό της σε διακοσμητικό στοιχείο για τα μάτια αγνώστων? Έχει κάποια άλλη χρησιμότητα, έχει δικους της στόχους, σχέδια, συναισθήματα, επιθυμίες πέρα από το να ευχαριστεί την ανδρική ματιά? Έχει άλλα προβλήματα, άλλες υποχρεώσεις, έχει σάμπως δουλειά ή διάβασμα? Είναι δυνατόν να μην θέλει να είναι αδύνατη, και αν το θέλει είναι δυνατόν να μην το κατορθώνει όταν έχει όλο τον χρόνο και την ενέργεια στη διάθεσή της για να πετύχει μόνο αυτό?

Αδυνατώντας να αντιληφθούν τις γυναίκες στην πατριαρχία ως αυτόνομα άτομα που δεν υπάρχουν παρά μόνο δευτερογενώς για την ανδρική ικανοποίηση, ειναι φυσικό να δημιουργούνται οι εκρηκτικές αντιδράσεις εναντίον όλων αυτών που δεν εκπληρώνουν το μόνο καθήκον που τους ανατέθηκε -να προσέχουν το κορμί τους. Ταυτιζόμενες με τον σωματότυπό τους, οι γυναίκες θα ήταν προτιμότερο να μην υπάρχουν όταν δεν έχουν τον σωστό, ή έστω να παραμένουν αόρατες εκτός δημοσίου χώρου για να μην χαλούν τη ψευδαίσθηση ότι ζουν και αναπνέουν για κάτι άλλο πέρα από αυτό.

~Hürrfem Sultan

Fat Shaming, Male Entitlement και Δημόσια Διαπόμπευση

χοντρες με σορτς

Μας είναι πια γνώριμο το είδος εκείνο της ανδρικής οργής που όταν δεν κατευθύνεται στις γυναίκες που φοράνε σορτσάκια και τους καυλώνουν, κατευθύνεται στις γυναίκες που φοράνε σορτσάκια και ΔΕΝ τους καυλώνουν. Η οργή αυτή -μιλάμε για νεύρα, όχι αστεία- προέρχεται κι αυτή από το μίσος για το γυναικείο σώμα και την ανάγκη ελέγχου του αλλά και το male entitlement -την αίσθηση οτι οι γυναίκες τους χρωστάνε, την αντίληψη ότι υπάρχουν γι αυτούς και την αντρική ματιά τους. Αν βάζουμε σορτσάκι είναι σίγουρα για να αρέσουμε σε αυτούς -στον σχολιαστή συγκεκριμένα- οπότε αν δεν τους αρέσει οφείλουμε να το αλλάξουμε.

Τόσο ενσταλαγμένο είναι το male entitlement σε τόσους άντρες που μπερδεύουν την δική τους προσωπική αισθητική ικανοποίηση με την δημόσια αιδώ -μια έννοια βέβαια που έτσι κι αλλιώς είναι καρασκευασμένη με σκοπό κυρίως να περιορίζει την γυναικεία σεξουαλικότητα. Η φωτογραφία της κοπέλας που φαίνεται να απολαμβάνει μία ζεστή μέρα έξω με το κατάλληλο ντύσιμο είναι απόπειρα όχι μονο να ενισχύσει το επιχείρημά του δείχνοντας πόσο αποκρουστικές είναι δηθεν αυτές οι γυναίκες αλλά και να μας δώσει το μήνυμα ότι καμία δε θα ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι του κριτή μας καθώς η δημόσια διαπόμπευση -ως η σύγχρονη εκδοχή τους γιαουρτώματος που ονειρεύεται- θα πρέπει να είναι για εμάς μια συνεχής απειλή που θα μας κάνει να συμμορφωνόμαστε συνεχώς στις πατριαρχικές επιταγές.

~Hürrfem Sultan

Ένας Πειρατής της Καραιβικής σε Ελληνική Παραλία

thanos

Όταν νομίζεις οτι πρωταγωνιστείς στο Baywatch αλλά στη πραγματικότητα απλά βολοδέρνεις στις παραλίες σαν κατάρα από τους Πειρατές της Καραϊβικής και είσαι πιο γλίτσας και απο το πλήρωμα του Ιπτάμενου Ολλανδού.

~Hürrfem Sultan

Γιατί οι Ενδυματολογικές Επιλογές των Γυναικών Εξοργίζουν

fatshaming.jpg

H χοντροφοβία δικαιολογείται πολύ συχνά ως θέμα «αισθητικής». Στην περίπτωση των γυναικών αυτό ειναι ακόμα πιο εύκολο καθώς αυτές θεωρούνται ότι υπάρχουν για την αισθητική ικανοποίηση των άλλων. Η αισθητική παίζει μεγάλο ρόλο στις γυναίκες οι οποίες εσωτερικεύουν αυτή την ιδέα μαθαίνοντας από μικρές ότι πάντα πρεπει να φορούν πράγματα που τις «κολακεύουν» και κρύβουν τις «ατέλειες» παρά πράγματα που τους αρέσουν ή τις κάνουν να αισθάνονται άνετα. Σε περίπτωση που αποτύχουν λοιπόν σε αυτό θεωρείται δίκαιο οι άλλοι να «εξοργίζονται» μαζί τους. Και πράγματι, ένα από τα αισθήματα που φαίνεται να προκαλούν τα παχύσαρκα άτομα στους άλλους είναι ο θυμός, λες και το δικό τους σώμα οφείλει να ταιριάζει στα αισθητικά στάνταρ τρίτων.

Το να λες βέβαια ότι μια γυναίκα οφείλει να «υποστηρίζει» αυτό που φοράει, κάτι ξεκάθαρα υποκειμενικό και που θα κρίνουν οι τρίτοι, υπονοεί ότι οι γυναίκες θα πρέπει να περνούν συνεχώς ένα τεστ για να αποδεικνύουν ότι τους αξίζει να βρίσκοντα στο δρόμο, το λεωφορείο, την παραλία. Κι αυτό δεν είναι θέμα αισθητικής, είναι τρόπος αστυνόμευσης του γυναικείου (κυρίως) σώματος.

~Hürrfem Sultan