Πώς να Εγκλωβίσετε τους Άντρες με τα Μάτια σας

Περιγραφή εικονας
Φωτογραφία δύο γυναικών, αριστερά με διάφανα γάντια, κοντό μπουστάκι και ανοιχτό τζιν μέσα από το οποιο φαίνεται αρσορτι εσώρουχο και δεξιά με πράσινο μακρύ φόρεμα
Κείμενο που συνοδευει την εικόνα από σελίδα με όνομα "palavos"
Στη φωτογραφία βλέπουμε δύο όορφα κορίτσια με εντελώς διαφορετικό στυλ. Το κορίτσι με το πράσινο φόρεμα θα μου χάριζε πολλά περισσότερα συναισθήματα, γιατί? Γιατί θα με έκανε να φαντάζομαι το κορμί της, θα είχα την αγωνία να δω τι κρύβει πίσω από το ρούχο της,θα την έβλεπα διαφορετικά, θα την μέτραγα αλλιώς, κακά τα ψέματα φίλοι μου άλλο το πρόστυχο και άλλο το τολμηρό
Οι γυναίκες πρέπει να διεγείρουν τη φαντασία και να έχουν τη δυνατότητα να σε εγκλωβίζουν με τα μάτια τους. Έχουν το χάρισμα της έκφρασης του προσώπου. Δεν χρειαζονται ημίγυμνη παρουσια

Aπολύτως κανένας:


Μισογύνηδες: Εγώ που λέτε, σε ένα φανταστικό σενάριο που έφτιαξα τωρα μόλις στο μυαλό μου ανάμεσα σε δύο πανέμορφα μοντέλα που αγνοούν την υπαρξή μου και δε θα τα πλησίαζα ουτε στα 50 μέτρα προτιμώ την δεξιά, η αριστερά και να με παρακαλούσε δε θα της καθόμουν -ή θα της καθομουν αλλά δε θα την παντρευόμουν.


Κοιτάξτε τώρα τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο:Πρώτον, κανένας δε σας ρώτησε. Η εμμονή σας να συγκρίνετε γυναίκες μεταξύ τους και να προκρίνετε την δική σας προτίμηση δεν ενδιαφέρει καμία παρά μονο την δική σας διάθεση επιβολής κάποιου πατριαρχικού προτύπου θηλυκότητας.


Δεύτερον, η δεξιά και η αριστερά θα μπορούσε να είναι η ίδια γυναίκα σε δύο διαφορετικές στιγμές. Οι γυναίκες δε χωρίζονται σε δύο κατηγορίες με βάση το ντύσιμο τους, εναλλάσσουν τα ρούχα τους και τις στιλιστικές τους επιλογές ανάλογα με τη διάθεση, το μέρος, την ώρα.


Τρίτον, μια χαρά σας διαγείρουν τη φαντασία και οι ημίγυμνες, ποιον προσπαθείτε να κοροιδέψτε? Και μονο που που μπαίνετε στη διαδικασία να της φαντάζεστε σεξουαλικά διαθέσιμες και να της απορρίπτεται σε υποθετικά σενάρια προς χάριν αλλων φυσικά και σας διαγείρουν τη φαντασία. Απλα προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας και εμάς οτι δεν της θέλετε γιατί νιώθετε οτι δεν μπορείτε να ελέγξετε την σεξουαλικότητά τους και έχετε την ανάγκη να τις τιμωρήσετε έστω και στο μυαλό σας.


Τέταρτον, δε θέλουν όλες οι γυναίκες να σας γεννήσουν συναισθήματα, πολλές θέλουν μόνο σεξ. Άλλες ημίγυμνες παρουσίες δε θέλουν ΟΥΤΕ σεξ (τουλάχισοτν όχι απο εσάς) ενώ ημίγυμνες παρουσίες που ενδιαφέρονται να γεννήσουν συναισθήματα συνήθως δεν απευθύνονται σε κομπλεξικά ανθρωπάκια που που θεωρούν οτι τα συναισθήματα κερδίζουν ως επιβράβευση όσες μαθαίνουν να υπακούουν στις πατριαρχικές στιλιστικές προσταγές και κάποια πατριαρχικά ιδανικά περί σεξουαλικής σεμνότητας.


Κάποια στιγμή θα πρέπει να χωνέψετε την ιδέα οτι οι γυναίκες δεν πάσχουνε από έλλειψη πληροφόρησης πάνω στο τι θεωρείται αποδεκτό από αυτή τη μερίδα συντηρητικών σεξιστών αντρών αλλά επιλέγουν συνειδητά να το γράφουν στο μ@@νι τους οπότε σταματήστε να κάνετε τέτοια ποστ που ελπίζουν να μας επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο. Και γενικά χωνέψτε οτι οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να σας γεννούν συναισθήματα, δεν υπάρχουν για να σας διεγείρουν τη φαντασία, δεν υπαρχουν για να εγκλωβίζουν τη ματιά σας και να αιχμαλωτίζουν το βλέμμα σας και δεν ντύνονται για να μπορείτε να τις φαντάζεστε γυμνές. Ο συνεχής βομβαρδισμός με αναρτήσεις τύπου ποιες-γυναικες-προτιμάνε-οι-άντρες δεν οφείλεται παρά στην πεποιθησή τους ότι οι γυναίκες υπαρχουν για να κερδίζουν την αποδοχή τους, την προσοχή και το ενδιαφέρον τους λες και περνάνε ένα διαρκές τεστ και χρειάζονται σκονάκια.

Ο Μύθος του Γυναικείου Ναρκισσιμού

Το Κέντρο ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ. (που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων) δημιουργήθηκε το 1999 με στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας, παιδιών, εφήβων και ενηλίκων μέσα από έγκυρη επιστημονική διάγνωση και εξειδικευμένες υποστηρικτικές θεραπείες») δημοσίευσε το απόσπασμα μιας συνέντευξης που αναπαράγει τα χειρότερα μισογυνικά και ετεροσεξιστικά στερεότυπα. Δεν είναι μόνο η ουσιοκρατική αντίληψη πως οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν βαθιά ακόμα και στο πώς αγαπάνε, δεν είναι μόνο η ετεροκανονική αντίληψη της αγάπης μονο μεταξύ διαφορετικών φύλων αλλά είναι κυρίως η ιδέα του γυναικείου ναρκισσισμού που είναι το πιο επικίνδυνο εδώ. Η γυναίκα θέλει να αγαπιέται αλλά δεν αγαπά η ίδια και ορίζεται τόσο μέσα από την αντρική ματιά που παθαίνει υστερία όταν δεν επιβεβαιώνεται μέσα από αυτή. Η γυναίκα υπάρχει μόνο σε σχέση με τον αντρικό πόθο και ακόμα και στην αγάπη έχει ρόλο παθητικό -μπορει δηλαδή μόνο να την λάβει χωρίς να την ανταποδώσει.

Ο κινηματογράφος λέει έχει στρέψει τους προβολείς του σε αυτό, γιατί για άλλη μια φορά οι ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες αντιπροσωπεύουν την γυναικεία πραγματικότητα. Πράγματ, υπάρχουν κάμποσες σκηνές (πολύ πρόχειρα που έρχεται η Νοσταλγία του Ταρκόφσκυ ή το Bad Timing του Roeg) οπου οι γυναίκες παθαινουν κυριολεκτικά υστερία μπροστα στην σεξουαλική απόρριψη των αντρών. Λαμβάνοντας υπόψη βέβαια ότι στην πραγματικότητα οι γυναίκες κυριολεκτικά δολοφονουνται όταν απορρίπτουν άντρες, η αντίληψη αυτή δεν αποτελεί παρά μία προβολή, μια αυτάρεσκη αντίληψη πως οι γυναίκες τόσο πολύ ανάγκη έχουν την αντρική αποδοχή που δεν μπορούν να διαχειριστούν την απουσία της. Και κάπου εκεί υπβόσκει και η κουλτούρα του βιασμού: αφού οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κολακεύονται από την αντρική προσοχή γιατί παραπονιούνται όταν την λαμβάνουν?

Η πατριαρχία λέει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στους άντρες ότι οι γυναίκες είναι κατα βάθος άκαρδες ναρκισσίστριες που δεν μπορούν να αγαπήσουν όπως οι ίδιοι, παρέχοντας τους έτσι το πρίσμα και τα εργαλεία μέσα από το οποίο πολλοί από αυτοί να μπορούν να ερμηνεύσουν την απόρριψη και την ερωτική απογοήτευση κατηγορώντας τις ίδιες. Είναι έτσι πολύ εύκολο η δική τους απόρριψη να μετουσιωθεί σε θυμό και στη συνέχεια σε βία προς το αντικείμενο του πόθου τους που τους «αποπλάνησε» χωρίς να έχει σκοπό να ανταποδώσει αυτή την αγάπη τους. Ενώ όλα τα φύλα βιώνουν την απόρριψη ως κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο και ματαιωτικό, οι άντρες διαθέτουν ένα πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου η θλίψη και η απογοήτευσή τους καθιστά άδικα θύματα και τους υπαγορεύει πως φταίνει οι γυναίκες για τα δικά τους αισθήματα. Από εκεί έως την γυναικοκτονία ή την κακοποίηση δεν απαιτούνται και πάρα πολλά βήματα

Η Υποταγή της Γυναίκας ως Ρομαντισμός

Προσέξτε πώς στην εποχή του #MeToo η αρρενωπότητα κατορθώνει να επαναπροσδιορίζεται ως μη βίαιη παραμένοντας όμως τοξική. Ο ανδρισμός εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται μέσω της υποταγής μιας γυναίκας, η ιεραρχική σχέση συνεχίζει να υπάρχει, ρομαντικοποιείται όμως και παρουσιάζεται ως οικειοθελής. Η γυναίκα έτσι μπορει να «παραδίνεται», λέξη που ενεργοποιεί πολύ ρομαντικούς και παθιασμένους συνειρμούς μέχρι να σκεφτείς ότι κανείς ποτέ δεν είπε οτι η θηλυκότητα επιβεβαιώνεται όταν ο άντρας σου παραδίνεται. Η θηλυκότητα αντιθέτως επιβεβαιώνεται ακριβώς μέσω της παράδοσης σε έναν άντρα γιατί ορίζεται πάντα ως προς το ανώτερο αρσενικό.

Η αναπαράσταση αυτή της αγαπης και του έρωτα ως υποταγής και παραδοσης της γυναίκας στον άντρα χωρίς βία κάνει την πατριαρχική ιεραρχία πιο ευπεπτη και φυσική -το αντίθετο χτυπάει άσχημα όπως φανερώνουν και φράσεις τύπου «τον έβαλε στο βρακί της», «πέφτει παντόφλα» κτλ. Οι γυναίκες μαθαίνουν να βλέπουν τις σχέσεις και τις εαυτές τους μέσα από αυτή την αντρική οπτική και αφομοιώνουν το πρότυπο της υποταγής τους ως συναινετικό -δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η συγκεκριμένη σελίδα τσιτάτων φαίνεται να είναι γραμμένη από τη γυναικεία οπτική ενώ ταυτόχρονα πλασάρεται ως empowering για τις γυναίκες.

Οι Γυναίκες ως Δώρο

Δεν είναι κακό να βιώνεις την παρουσία κάποιου προσώπου στη ζωή σου ως «δώρο» εξ ουρανού. Κακό είναι να αντικειμενοποιείς ένα ολόκληρο φύλο ως «δώρο» γιατί αυτό σημαίνει οτι ετεροκαθορίζεται εξ ολοκλήρου ώς προς το άλλο φύλο, το αντρικό, προς το οποίο αποτελεί και το δώρο. Δεν είναι τυχαίο που δεν λέγεται ΠΟΤΕ «οι άντρες είναι ένα υπέροχο δώρο». Αυτό θα υπονοούσε οτι οι γυναικες ειναι το πρωταρχικό φύλο και αυτοί υπάρχουν μόνο ως συμπλήρωμα στις ζωές τους. Παράλληλα, η μεταφορά του «ξετυλίγματος» μπορεί μεν να εννοεί οποιδήποτε ψυχική προσέγγιση, παραπέμπει έντονα όμως και στο γδύσιμο, προσθέτοντας την σεξουαλική αντικειμενοποίηση στην γενικότερη.
Ο λεγόμενος «καλοπροαίρετος» σεξισμός παραμένει επικινδυνος γιατί αντικειμενοποιεί τις γυναίκες ύπουλα ενώ προσποιείται ότι τις εξυψώνει και έτσι δημιουργεί την εντύπωση πως δεν μπορεί να υπάρχει μισογυνισμός και πατριαρχία γιατι να, για τις γυναίκες μονο θετικά πράγματα λέγονται. Ταυτόχρονα, ανάγοντας τις γυναίκες σε «δώρα», σε εξυψωμένες αιθέριες υπάρξεις που δρουν καταπραυντικά στις ζωές των αντρών, καλλιεργούν την έντονη εχθρότητα προς τις γυναικες που δεν αναποκρίνονται σε αυτό το ρόλο. Αν έχεις γαλουχηθεί με την ίδέα πως οι γυναικες ομορφαίνουν τη ζωή σου και ξαφνικά συνειδητοποιήσεις πως δεν το κάνουν, το αίσθημα ματαίωσης και το ακυρωμένο entitlement μπορεί ευκολότερα να οδηγήσει στη βία ενάντια στην γυναικα που στο φινάλε δεν είναι «πραγματική» γυναικα και κατ’επέκταση δεν είναι καν άνθρωπος.

H Keira Knightley και η Αντρική Ματιά

Στη φεμινιστική θεωρία η αντρική ματιά (male gaze) είναι η απεικόνιση των γυναικών στον κινηματογράφο (και όχι μονο) μέσα από την αντρική οπτική σε τρία επίπεδα: του σκηνοθέτη, των αντρικών χαρακτήρων και των αντρών θεατών. Οι γυναίκες δηλαδή αναπαρίστανται σαν αντικείμενα προς τέρψη του ετεροφυλόφιλου άντρα θεατή αντί να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια.

Οι ερωτικές σκηνές δεν είναι παρά το πιο τρανταχτό παράδειγμα καθώς ολόκληρο το σεξ στην πατριαρχία είναι σχεδόν πάντα ιδωμένο από την αντρική οπτική με αποτέλεσμα η γυναικεία σεξουαλικότητα είτε να διαστρεβλώνεται είτε να παραμένει ένα σκοτεινό μυστήριο. Η Κίρα Νάιτλι λοιπόν μπουχτισμένη από αυτό το φαινόμενο αποφάσισε ότι θα σταματήσει να παίζει σε ερωτικές σκηνές σκηνοθετημένες από άντρες κάνοντας τη δική της, μικρή, συνεισφορά στο κύμα αντίστασης ενάντια στον σεξισμό της βιομηχανίας του θεάματος.

Οι αρνητικές αντιδράσεις στην ανακοίνωση αυτή χωρίζονται χονδρικά σε δύο κατηγορίες: σε αυτές που δε βλέπουν (ή προσποιούνται ότι δεν βλέπουν) την συστημική καταπίεση που προυπάρχει στην αντρική ματιά και άρα θεωρούν την προσπάθεια ανατροπής της κάποιου είδος «αντίστροφο σεξισμό». Και σε αυτές που την κατηγορούν εμμέσως πως η αντίδρασή της, ενώ σωστή, ήρθε πολύ αργά και αφού πρώτα έκανε καριέρα και άρα είναι υποκριτική.

Για μια ακόμη φορά δηλαδή οι γυναικες κατηγορούνται για συμμετοχή στην ίδια τους την καταπίεση επειδή απλά προσπάθησαν και κατάφεραν να επιβιώσουν σε έναν σκληρό πατριαρχικό κόσμο. Μα αν η Κίρα Νάιτλυ δεν είχε δεχτεί στην αρχή της καριέρας της να κάνει αυτό που της λέει ο σκηνοθέτης πιθανότατα δε θα ξέραμε το όνομά της σήμερα, γιατί ΟΛΕΣ οι διάσημες γυναικες ηθοποιοί που γνωρίζουμε ονομαστικά κάποια στιγμή αναγκάστηκαν να απεικονίσουν την αντρική ματιά εφόσον αυτή είναι κάτι που ξεπερνά τις ίδιες. Αρα εξ ορισμού σχεδον οι γυναίκες μπορούν είτε να αντιδράσουν αργά, αφού έχουν γίνει διάσημες, ή να αντιδράσουν νωρίς και να φύγουν από το παιχνίδι αποτυγχάνοντας να επιβιώσουν στον χώρο.

Για άλλη μια φορά οι γυναίκες έπρεπε να έχουν επιλέξει ανάμεσα στο να κάνουν καριέρα ή να μείνουν στην αφάνεια γιατί πολύ απλά αυτές είναι οι μόνες επιλογές που τους έδωσε η πατριαρχία. Και αν επιλέξουν το πρώτο θα είναι απόδειξη ότι οι γυναίκες εκούσια συμμετέχουν στην σεξιστική κουλτούρα ενώ αν επιλέξουν το δεύτερο θα είναι η απόδειξη ότι οι γυναικες δεν μπορούν να τα καταφέρουν στον κόσμο των ανδρών και θα πρέπει να κάτσουν στην κουζίνα τους αντί να μεγαλοπιάνονται.

Η Κίρα Νάιτλι μπορεί πλέον να νιώθει περισσότερο ενδυναμωμένη και ισχυρή ώστε να αντισταθεί στα καπρίτσια του κάθε σκηνοθέτη. Ή θα μπορούσε απλά να βίωσε κάποια φεμινιστική αφύπνηση όπως κάναμε όλες μας καταλαβαίνοντας πως κάποια πράγματα που θεωρούσαμε αθώα είναι προβληματικά. Να μην είχε συνειδητοποιήσει δηλαδή τότε οτι οι ερωτικές σκηνές αποτύπωναν την αντρική οπτική ή απλά να μην είχε τη γλώσσα να το περιγράψει.

Σε κάθε περίπτωση η εχθρότητα που εκφράζουν κάποιες γυναίκες στο γεγονός ότι κάποια, έστω και αργά, «σήκωσε κεφάλι», βγάζει από τη μία μια πικρία που αυτή πέτυχε παίζοντας με τους κανόνες των αντρών και από την άλλη ένα φθόνο που αυτές επιτέλους έχουν τα μέσα να αντισταθούν και να πατήσου πόδι ενώ εμείς, οι απλές θνητές, θα πρέπει να συνεχίσουμε να δεχόμαστε αυτούς τους κανόνες για την επιβίωσή μας.

Και υπάρχει φυσικα πάντα στο βάθος και ο φόβος πως κάθε αντίσταση στον σεξισμό θα μας μετατρέψει σε «Αμαζόνες», δηλαδή σε γυναίκες μαχητικές, καταδικασμένες όμως να ζουν χωριστά από τους άντρες γιατί στο μυαλό τους αυτό μπορεί να είναι το μόνο αποτέλεσμα της διεκδίκησης ισότητας: γυναίκες δυνατές αλλά μόνες τους.

H 15χρονη Σάιλο Τζολί Πιτ και «η Θηλυκή της Πλευρά»

Δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό της η φυλλάδα The Toc που η κόρη της Αντζελίνα Ζολί και του Μπραντ Πιτ μπήκε στο σωστό έμφυλο δρόμο και ήρθε σε επαφή «με την θηλυκή της πλευρά», η οποία προφανώς ταυτίζεται με το να δείχνει περισσότερο δέρμα. Η ίδια λέει είχε φροντίσει να «κρύψει» την ομορφιά της ενώ τώρα να την δείχνει περήφανα -λες και κάθε 15χρονο που αποφάσισε να βάλει μια μέρα σορτσάκι σκέφτεται «ας δείξω σήμερα τα καλλίγραμμα πόδια μου θαμπώνοντάς τους με την ομορφιά μου» αντί, ξέρετε, απλά αποφάσισε να βάλει μία μέρα σορτσάκι. Εδώ να παρτηρήσουμε οτι για τις γυναικες το να μην κρύβουμε ένα κομμάτι του σώματος μας σημαίνει αυτόματα πως το δείχνουμε, δεν υπάρχει ενδιάμεσο, αυτές είναι οι δύο μας επιλογές και επομένως η άρνησή μας να κρύψουμε θεωρείται πρόσκληση για γλοιώδη βλέμματα.

Μετα βίας κρύψαν οι φυλλάδες σαν κι αυτή τον πανικό τους τόσα χρόνια ότι η Σάιλο μπορεί να ταυτίζεται με το αντικό φύλο και να μην τους δώσει ποτέ καυτό υλικό για φωτογραφήσεις και πάνε τσάμπα τα γονίδια των γονιών της -στάση που κρύβει ταυτόχρονα τρανσφοβία, σεξισμό και ομοφοβία (προσωπικα δεν έχω ακούσει δηλώσεις για την ταυτότητα της Σάιλο οπότε αν έχει κάποι@ πληροφορίες να με διορθώσει)
Οι γυναικες με λίγα λόγια ενθαρρύνονται ταυτόχρονα να δείξουν το σώμα τους και την εκλαμβανόμενη ως «θηλυκή πλευρά» ενώ παράλληλα κατηγορούνται ότι αποτελούν ματαιόδοξα πλάσματα και κινούμενους πειρασμούς για τους άντρες τους οποίους προκαλούν να τις παρενοχλήσουν. Η ίδια κοινωνία και η ίδιες φυλλάδες που χαιρετίζουν σήμερα τα καλλίγραμμα πόδια της Σάιλο θα κατηγορεί αύριο τα 15χρονα ότι πάνε γυρεύοντας με τα σορτσάκια που φοράνε και είναι λογικο να βιάζονται.

Να μη μας διαφύγει και άλλη μια λειτουργιά του άρθρου: η σεξουαλικοποίηση ενός ανήλικου παιδιού υποβάλλοντας το στην αντρική ματιά και τραβώντας την προσοχή στα «καλλίγραμμα πόδια του» που δεν τα δείχνει, όπως θέλει @ συντάκτ@ να πιστεύει, απλά υπάρχουν. Η σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών αρχίζει από πολύ νωρίς σε μία κοινωνία που τρέφτεται από την γυναικεία ευαλωτότητα και υιοθετεί στάση αρπακτικού προς τα νεαρά κορίτσια. Κι ετσι αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται ως κάτι αθώο -ένα κούρεμα που παραλήφθηκε λόγω πανδημίας, ένα σορτσάκι που φορέθηκε για άνεση-μεταφράζεται ως πρόσκληση για να κοιτάξουμε με εξεταστικό σώμα μιας έφηβης, κάτι που φυσικά μπορεί υποσυνεδίητα να οδηγεί πολλές από αυτές να ντύνονται «αγορίστικα» ακριβώς για να το αποφύγουν.

Και φυσικά το άρθρο αυτό γεννά πολλά ερωτήματα για το τι θεωρείται τελικά αγοριστικό και τι κοριτσίστικο ντύσιμο και αν τελικά το ουδέτερο ντύσιμο -όπως και οτιδήποτε ουδέτερο- θεωρείται αυτόματα αντρικό μετατρέποντας την θηλυκότητα σε αποκλειστικά τεχνητη αφού απαιτεί έξτρα προσπάθεια για να διαχωριστεί από το ουδέτερο και οικουμενικό αντρικό.

Γιατί τα Λιγούρια Παρενοχλούν Γυναίκες

Τα σεξιστικά σκουπίδια συμπεριφέρονται σαν οι ζωές των γυναικών να περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους, τις κάνουν να νιώθουν άβολα με το γλοιώδη και επίμονο πέσιμό τους, φωνάζουν χυδαία σχόλια στο δρόμο όχι επειδή θα βγάλουν έτσι γκόμενα αλλά επειδή θέλουν να επιβεβαιώσουν την αρρενωπότητά τους για να λένε μετά τις γυναίκες που τους κατακρίνουν «μίσανδρες».

Τι Είναι Γάμος

Το χειρότερο με αυτό το post είναι πως νομίζει οτι είναι υποστηρικτικό προς τις γυναίκες. Στην πραγματικότητα το λάθος ήδη ξεκινάει από το γεγονός οτι ορίζει τον γάμο ιδωμένο μόνο μέσα από την οπτική των αντρών, γιατί φυσικά στην πατριαρχία τα πάντα ορίζονται μέσα από την αντική ματιά. Γάμος γενικά και αόριστα λοιπόν είναι αυτό που βλέπουν οι άντρες, και αυτό είναι η «μετάλλαξη» των γυναικών από το ένα πρότυπο θηλυκότητας στο άλλο. Σύμφωνα με αυτό το ποστ οι άντρες δεν αλλάζουν, δεν μεταλλάζονται μέσα στο γάμο, παραμένουν αναλλοίωτοι και αγέραστοι ή αν αλλάζουν αυτό φαίνεται να μην γίνεται ορατό από τις γυναίκες που είναι, ξέρετε, «εγκεφαλικές». Η προσοχή λοιπόν στρέφεται ως συνήθως στο γυναικείο σώμα και την σύζυγο που μεταβαίνει από το ένα πρότυπο θηλυκότητας (την «καυτή» γαμήσιμη 25άρα) στο άλλο (την αποσεξουαλικοποιημένη μητέρα που έχει εκπληρώσει πλέον την «φύση» της με θυσίες στο σώμα και την θηλυκότητά της)

Το σχόλιο αυτό ειναι ενδεικτικό του συμπλέγματος «madonna-whore», του πατριαρχικού διαχωρισμού δηλαδή των γυναικών σε αξιοσέβαστες μητέρες και σεξουαλικά ποθητές (αλλά όχι άξιες σεβασμού) «πόρνες». Σύμφωνα με την ανάρτηση και ένα κυρίαρχο πατριαριχκό αφήγημα το καλύτερο στο οποίο μπορεί να φιλοδοξεί μια γυναίκα είναι η μετάλλαξή της από το δεύτερο στο πρώτο.

Η εξεταστική αυτή ματιά στο γυναικείο σώμα και τις λεγόμενες «ατέλειές» του δεν μπορεί φυσικά παρά να προκαλέσει ανασφάλεια στις γυναικες, το τσιτάτο όμως είναι καθησυχαστικό: ΠΑΡΟΛΑ τα «παραπανίσια κιλά», τα μη-σεξυ ρούχα και τις ραγάδες ο άντρας θα σας βρίσκει όμορφη, απλά ξέρετε, όχι με τον «καυτό» τρόπο. Αυτό βέβαια είναι ο ορισμός του negging, του συνδυασμού προσβολής με κομπλιμέντο, ίσα ίσα για να χαμηλώσει λίγο η αυτοπεποίθησή σου ώστε να βρεις ευπρόσδεκτο το θετικό κομμάτι. του σχολίου . Η πατριαρχία δηλαδή αφού χλευάσει χωρίς έλεος τις γυναικες για τα «παραπανίσια» κιλά, την κυτταρίτιδα, τις ραγάδες και την έλλειψη πόντων γαμησιμότητας μας πληροφορεί ότι όλα αυτά είναι επιτρεπτά αν τουλάχιστον ήρθαν ως αποτέλεσμα της μητρότητας και μας προσφέρει ως βραβείο την αποδοχή των αντρών οι οποιοι συμπτωματικά, δεν χρειάζεται ποτέ μα ποτέ να ανησυχούν για τέτοια διλήμματα.

Το ζητούμενο φυσικά παραμένει ΠΑΝΤΑ να μας βρίσκουν οι άντρες όμορφες γιατί, αλίμονο, αν δεν μας έβρισκαν η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους θα όφειλε να σταματήσει.

Όταν τα ΜΜΕ Εστιάζουν στην Φούστα των Μαθητριών

οι εφημερίδες δεν μπορούν να ξερασουν τον μισογυνισμο τους οσο ελεύθερα οσο ενα τυχαίο μισογυνικο τρολ, μπορούν όμως να στείλουν ενα υπορρητο μήνυμα συνοδεύοντας το άρθρο με την κατάλληλη φωτογραφία. Εδώ, παράλληλα με την φαινομενική καταδίκη του καθηγητή μεσω του κειμενου η φωτογραφία μαθητριων με κοντές φούστες οχι μόνο αισθητικοποιει την είδηση προσδιδοντας μια εσανς τσοντας αλλα υπονοεί αυτο που έχουμε ακούσει ξανα και ξανα: πώς είναι οι μαθήτριες που προκαλούν με τον τροπο που ντύνονται. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε πάντα τον ακραιο μισογυνισμο, οι λεπτομέρειες ειναι που κάνουν τη διαφορά 😉

H Σεξουαλική Βία ως «Καυτό» Νέο

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν γεμίσει με ειδήσεις σχετικά με την σεξουαλική βία που υφίστανται καθημερινά οι γυναίκες μπορεί να δίνει την ψευδαίσθηση ότι γίνεται κάποια φεμινιστική πρόοδος στην κοινωνία. Ορίστε, τι άλλο θέλουμε, τα θέματα που οι φεμινίστριες επισημαίνουν βρίσκουν το δρόμο τους στα πρωτοσέλιδα και κερδίζουν δημοσιότητα.

Στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο βάση στο πώς απεικονίζονται αυτές οι ειδήσεις από τα mainstream media, στον τρόπο που αισθητικοποιούνται και στην ουσία συγχέονται με γαργαλιστικά νέα και εικόνες . Η διαρροή προσωπικών στιγμών μετατρέπεται σε «ροζ» βίντεο, τα περιστατικά σεξουαλικής βίας σε άναμμα «φωτιάς», ο βιασμός (όπως έχουμε δει σε άλλες περιπτώσεις) σε αφορμή για φωτογραφίες με ψηλοτάκουνα, δικτυωτά καλσόν και κοντές φούστες. Προσέξτε εδώ την φωτογραφία που συνοδεύει την είδηση, μια γυναίκα που σφίγγει το σεντόνι, εικόνα που έχουμε συνδέσει με την ηδονή και την απόλαυση του γυναικείου οργασμού. Με τον τρόπο αυτό η φρικτή πραγματικότητα των γυναικών δεν αναδεικνύεται ως τέτοια αλλά απεικονίζεται με τρόπο που ανατροφοδοτεί την κουλτούρα του βιασμού όπου αυτός συγχέεται με το σεξ και μετατρέπεται σε άλλη μια ερεθιστική λεπτομέρεια, όπου τα όρια του σεξ με τον βιασμό είναι θολά και που τα πάντα παρουσιάζονται ως υλικό για τσόντα.

Όχι, τα ΜΜΕ δεν άρχισαν ξαφνικά να νοιάζονται για τα θύματα τις σεξουαλικής βίας, βρήκαν απλά άλλη μια ευκαιρία να περιγράψουν σκηνικά που θα ερεθίσουν την φαντασία και θα κερδίσουν εύκολα click, αποκομμένα από το πατριαρχικό συγκείμενό τους ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να τα ερμηνεύσουν ελεύθερα ως αποτέλεσμα της ηθικής κατάπτωσης των γυναικών ή των παρορμήσεων κάποιου «ανώμαλου». Η κουλτούρα του βιασμού άλλωστε δεν θέλει απαραίτητα την σεξουαλική βία μόνο κρυφή, θέλει αυτή να λειτουργεί ως συνεχής απειλή και ως παραδειγματισμός στο τι μπορεί να συμβεί στις γυναίκες που δεν «προσέχουν» αρκετά, που ξεφεύγουν από τα πατριαρχικά standards ή απλά τολμούν να αφήσουν το σπίτι τους. ΜΟΝΟ η φεμινιστική ανάλυση και παρουσίαση των περιστατικών βοηθά στην αποδόμησή της κουλτούρας του βιασμού, τα πατριαρχικά μέσα απλά την ενισχύουν εσκεμμένα χρησιμοποιώντας τα περιστατικά αυτά ως προσάναμμα για περισσότερη αντικειμενοποίηση των γυναικών και περισσότερη έμφυλη βία.