Πώς η αποσιώπηση της γυναικείας επιθυμίας οδηγεί στο μύθο ότι οι άντρες έχουν εντονότερες ορμές

Σε κάποια από τα προηγούμενα σχόλια κάνα δυο άντρες, από αυτούς που παρακολουθούν τη σελίδα για να μάθουν και προσπαθούν να συνεισφέρουν θετικά σε αυτή, εξέφρασαν έμμεσα την αντίληψη ότι ίσως οι γυναίκες απορρίπτουν σεξουαλικά τους άντρες γιατί αυτές γουστάρουν λιγότερο το σεξ, πιθανώς για λόγους εξελικτικούς. Αυτή τώρα δεν είναι καμιά καινούρια ιδέα αλλά ήταν λίγο απογοητευτικό που την εξέφρασαν σύμμαχοι και δείχνει το βαθμό που ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι έχουν απορροφήσει πατριαρχικές κατασκευές και ψευδοεξελιτικτές θεωρίες και τις χρησιμοποιούν ως το πρίσμα για να ερμηνεύσουν τις σχέσεις μεταξύ φύλων.

Ένας από αυτούς μάλλον πρόσθεσε για να μας πείσει ότι οι άντρες σκέφτονται υπερβολικά το σεξ πως «Όταν δεν υπάρχει απλά αυτοικανοποιούμαστε σε συχνότητα που ίσως να σας εκπλήξει». Νομίζω ότι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο σε αυτό το σχόλιο ήταν η παντελής άγνοια του ανδρικού προνομίου. Αλήθεια, πόσο ανίδεος για το προνόμιο σου θα πρέπει να είσαι για να θεωρείς ότι η συχνότητα που αυτοικανοποιείσαι ίσως εκπλήξει τις γυναίκες λες και ολόκληρη η κουλτούρα μας δεν περιστρέφεται γύρω από τις αντρικές κάβλες, λες και δεν έχει μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά με teen movies όπου ξαναμμένοι άντρες κάνουν τα πάντα για να πηδήξουν ή προσπαθούν να κουτουπώσουν μηλόπιτες, λες και δεν μας σπαμάρουν ακόμα και εμάς με ροζ διαφημίσεις οι οποίες στοχεύουν στην αυτοικανοποίηση ή την στύση των ανδρών κάθε φορά που πάμε να κατεβάσουμε ένα γαμημένο torrent.

Αγνοώντας παντελώς το βαθμό που η αντρική σεξουαλικότητα εξυμνείται ως μια ασυγκράτητη πηγή ζωτικότητας είναι φυσικό να πιστεύεις ότι η σιωπή γύρω από τη γυναικεία σεξουαλικότητα σημαίνει ότι μάλλον αυτές έχουν γενικότερα χαμηλότερη λίμπιντο. Αν οι γυναίκες γούσταραν το σεξ όσο οι άντρες δε θα μιλούσαν περισσότερο γι αυτό, δε θα κάναν κι αυτές συνεχώς αστεία με το πόσο έπαιζαν το μουνί τους βλέποντας τον τάδε διάσημο ως έφηβες, δε θα υπήρχε μια διαρκής ροή πληροφορίας και memes για το πόσες και ποιες τσόντες βλέπουν, πόσο embarrassing είναι να μπαίνουν οι γονείς τους την ώρα που χαιδεύονται, δε θα έβλεπαν τσόντες παρέα? Είναι άλλωστε και κάτι έρευνες που διαχύει επίμονα η ποπ κουλτούρα, κάτι για το χάσμα της συχνότητας των φορών που σκέφτονται το σεξ οι άντρες και οι γυναίκες μέσα στη μέρα, αν δεν είναι αυτό απόδειξη ότι οι γυναικες δεν έχουν κάβλες τι είναι?

Αλήθεια πως μπορούμε να πείσουμε τους άντρες ότι κι εμείς σκεφτόμαστε το σεξ με συχνότητα και ένταση και ότι το πρόβλημα στις μεταξύ μας σεξουαλικές και όχι μονο σχέσεις δεν είναι η χαμηλή μας λίμπιντο σε σχέση με τη δική τους? Αν τους πει κάποια ότι σκέφτεται το σεξ μόνο μια φορά τη μέρα, που αρχίζει όταν ξυπνάει και τελειώνει όταν κοιμάται, θα τους πείσει? Όχι φυσικά, θα χαρακτηριστεί ως μια εξαίρεση, ως μια ιδιαιτέρως σεξουαλική γυναικά, ως η καυλιάρα που όλοι ονειρεύονται και που σίγουρα δε θα λέει ποτέ όχι στο σεξ και σε καμία φαντασίωσή τους και αυτόματα η δική της σεξουαλική επιθυμία θα περιστραφεί γύρω από το πόσο πολύ εξυπηρετεί τους ίδιους. Σύντομα η δική της επιθυμία θα γίνει ένα χυδαίο αστείο και πολλοί θα υποθέσουν ότι ο λόγος που το λέει είναι ένα ερωτικό κάλεσμα προς αυτούς και ότι η ερωτική της επιθυμία σημαίνει και αυτόματη σεξουαλική διαθεσιμότητα. Γι αυτό και δε θα πει τίποτα. Γι αυτό και οι γυναίκες δε μιλάνε για τη δική τους επιθυμία, γιατί η γυναικεία επιθυμία στην πατριαρχία φετιχοποιείται, δεν παρουσιάζεται ως κάτι «φυσικό» και «βιολογικό» όπως μας πλασάρεται η αντρική, παρουσιάζεται ως κάτι που μπαίνει στην υπηρεσία της αντρικής στο πλαίσιο ενός σεναρίου τσόντας γραμμένης από άντρες για άντρες.

Υπάρχουν λέξεις που παθολογικοποιούν αποκλειστικά την γυναικεία σεξουαλικότητα, όπως «νυμφομανής», «λυσσάρα» και «τσούλα», με αποτέλεσμα απλά να μην υπάρχει χώρος έκφρασης της γυναικείας επιθυμίας που να μην αντιμετωπίζεται ως χυδαία, διαστροφική, βρόμικη. Και το αποτέλεσμα είναι απλά η γυναικεία επιθυμία να αποσιωπάται, τις περισσότερες φορές και από τις ίδιες τις γυναικες, μεταξύ τους ή ακόμα και στον εαυτό τους. Οι γυναικες μπορούν να έχουν εντονότερες κάβλες πριν την περίοδο, κατά τη διάρκεια της περιόδου, όλο το μήνα δε θα νιώσουν όμως εξίσου συχνά την ανάγκη να κάνουν ένα χιουμοριστικό στατους γι αυτό ούτε να ενημερώσουν τη φίλη τους, αυτά τα πράγματα είναι ταμπού (αν και σιγά σιγά σπάνε). Το αποτέλεσμα είναι ούτε οι ίδιες οι γυναικες να μην ξέρουν πως νιώθουν οι υπόλοιπες για το σεξ. Η μόνη πληροφόρηση που έχουμε είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση, και είτε η λιμπιντό μας είναι έντονη είτε πεσμένη, δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης τις περισσότερες φορές. Είναι μια μοναχική υπόθεση σε αντίθεση με τους άντρες που κάνουν bonding με αυτά τα θέματα.

Υπάρχει επίσης το μικρό προβληματάκι ότι η γυναικεία επιθυμία δεν οδηγεί απαραίτητα στο σεξ για λόγους που έχουμε εξηγήσει ότι έχουν να κάνουν με την πατριραχία: το σεξ, όπως το διδάσκει η κουλτούρα του πορνό στους άντρες, δεν είναι απαραίτητο ότι θα οδηγήσει σε οργασμό οπότε συχνά την καταπνίγουμε μόνες μας και προχωράμε παρακάτω χωρίς να κλαφτούμε δημόσια για το πόσο ξαναμμένες παραμένουμε.

Αν λοιπόν είσαι άντρας και νομίζεις ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ βαθμός συχνότητας αυτοικανοποίησης είναι ικανός να εκπλήξει οποιαδήποτε, μάλλον δε θα εκπλαγείς ποτέ από το πόσο συχνά σκέφτονται οι γυναίκες το σεξ γιατί καμία δεν θα έχει όρεξη να στο αναλύσει έτσι βυθισμένος στην προνομιάρα σου που είσαι. Και μάλλον δεν είσαι έτοιμος να καταλάβεις ότι μια όλοκληρη κουλτούρα που έχει χτιστεί με σκοπό να σε διεγείρει και παράλληλα να ελέγξει την γυναικεία σεξουαλικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ισχυρισμούς περί «βιολογίας».

Τι μπορούμε να κάνουμε για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν

“Για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν/το Ιραν/ τη Μέση Ανατολή δεν λέτε τίποτα» μας λένε συχνά πυκνά οι οργισμένοι μισογύνηδες που χάνουν τον ύπνο τους και κόβεται η όρεξή τους για τις γυναίκες στην Μέση Ανατολή.

Από που ξεπηδάει το ξαφνικό αυτό ενδιαφέρον? Και τι ακριβώς θα άλλαζε αν οι Δυτικές φεμινίστριες μιλούσαν ακόμα συχνότερα για τα δικαιώματα των Μεσανατολισσών και Μουσουλμάνων αδερφών τους? Μήπως οι φίλοι μισογύνηδες έχουν την αξίωση να πάμε στην Μέση Ανατολή να κάνουμε επανάσταση εκ μέρους των γυναικών εκεί όσο οι ίδιοι κάθονται στο υπόγειο τους και διαμαρτύρονται για τις φεμιναζί αντί να πάνε να κάνουν μια επανάσταση υπέρ των δικαιωμάτων των Ινδών εργατών ή έστω των αντρών θυμάτων των Ταλιμπαν?

Ας πούμε ότι εμείς σε αυτή τη σελίδα ποστάραμε συχνά για τις γυναίκες στη Μέση Ανατολή. Τι διαφορά θα έκανε στη ζωή τους? Θα το διάβαζαν οι ίδιες και θα ξεσηκώνονταν εναντίον των ισλαμιστών γιατί πιο πριν δε θα το είχαν σκεφτεί ως ιδέα, θα είχαν ανάγκτη το δικό μας πατρονάρισμα? Θα τα διάβαζαν οι κυβερνήσεις τους και θα έσπευδαν ντροπιασμένες να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους? Θα τα διάβαζαν οι δικές μας κυβερνήσεις, ο Πρόεδρος της Αμερικής και οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ και θα αποφάσιζαν να επέμβουν για να τις σώσουν όπως επικαλεστηκαν, ανάμεσα στα άλλα, πριν την εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001? Πότε μια ξένη κυβέρνηση επενέβη για οτιδήποτε άλλο πέρα από το να εξυπηρετήσει τα ιμπεριαλιστικά της συμφέροντα? Πότε η αλλαγή και η βελτίωση των δικαιωμάτων μίας ομάδας ήρθε από τα έξω, πόσο μάλλον στο πλαίσιο ενός αποικιοκρατικού μοντέλου όπου τα δικαιώματα των γυναικών χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά ως επίφαση για να εκλογικεύσουν τον αποικιοκρατικό έλεγχο με αποτέλεσμα για αποικικορατούμενα κράτη ο φεμινισμός να ταυτιστεί με μια δυτική συνωμοσία και να προκαλει την καχυποψία ακόμα και των γυναικών εκεί?

Από που πηγάζει αυτή η διαρκής, εμμονική σχεδόν, ανάγκη των δυτικών να μιλάνε για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, την απουσία δικαιωμάτων και τα καταπιεστικά έθιμα στην Μέση Ανατολή αναπαράγοντας σχεδόν ηδονικά φωτογραφίες γυναικείας κακοποίησης, απελπισίας και εξευτελισμού? Είναι τάχα κάποιο έλλειμμα πληροφόρησης που προσπαθούν να καλύψουν? Υπάρχει κάποι@ που δεν ξέρει για την παροιμιώδη καταπίεση των γυναικών στη Μέση Ανατολή? Που δεν έχει καταναλώσει αρκετή δυτική προπαγάνδα μέσω ταινιών όπου η πρωταγωνίστρια έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή ή μέσω εκείνων των βιβλίων που ήρθαν στη μόδα μετα την 11η Σεπτεμβρίου τύπου «Ποτέ χωρίς την κόρη μου»? Υπάρχει κάποιος που δεν έχει ακούσει ιστορίες λιθοβολισμού άπιστων γυναικών ή εγκλημάτων τιμής που διαπράττει το ίδιο το σόι της ατιμασμένης? Τι ακριβώς προσφέρει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ η εμμονή αυτή πέρα από το να υπενθυμίζουν συνεχώς στις δυτικές γυναίκες πώς οφείλουν να νιώθουν ευγνωμοσύνη που τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο άσχημα? Πέρα από το να να χρησιμεύει ως διαρκής υπενθύμιση της Λευκής ανωτερότητας και του Δυτικού πολιτισμού που οφείλει να εκπολιτίσει τους βάρβαρους ανατολίτες?

Φυσικά και υπάρχει σωστός τρόπος να μιλάς γι αυτά τα πράγματα. Οι φεμινίστριες μπορούν να μιλήσουν για την καταπίεση των γυναικών στο Αφγανιστάν -και το κάνουν- θέτοντας το πάντα στο κατάλληλό φεμινιστικό και αντι-αποικιοκρατικό πλαίσιο. Δηλώνοντας την αλληλεγγύη μας για τις αδερφές μας, καλώντας τα κράτη μας να υποδεχτούν τις προσφύγισσες και τους πρόσφυγες, λαμβάνοντας έμπνευση από την αντίστασή τους, τονίζοντας τις συνάφειες των αιτημάτων, πολιτικών και νοοτροπιών μεταξύ ισλαμιστών εξτρεμιστών και εντόπιων μισογύνηδων, καταγγέλλοντας τη συνενοχή της Δύσης είτε με την στήριξη εξτρεμιστικών κινημάτων είτε με το να κάνουν τα στραβά βάσει των δικών τους στρατηγικών, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το πόσο εύκολα μπορούν να ανατραπούν κεκτημένα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης και αστάθειας και αναδεικνύοντας τον Παγκόσμιο Πόλεμο κατά των Γυναικών.Η καρδιά μας βρίσκεται με τις γυναίκες στο Αφγανιστάν αλλά δε θα επιτρέψουμε στα μισογυνικά σκουπίδια να εργαλειοποιήσουν τον πόνο και την απελπισία τους για την προώθηση της δική τους αντιφεμινιστικής ατζέντας την ίδια ώρα που θα καλούν για το κλείσιμο των συνόρων για τις γυναίκες αυτές που προσποιούνται ότι νοιάζονται.

Τι θέλουν τελικά οι Γυναίκες?

«Οι γυναίκες γουστάρουν τους άντρες με χοντρό πορτοφόλι» τραγουδάει σε χορωδία η πλειοψηφία των μισογύνηδων που κάνει πατ πατ ο ένας στην πλατούλα του άλλου αφού εξ ορισμού δεν ανήκουν στο 10% των πλουσίων κι έτσι βρίσκουν μπόλικη παρηγοριά στην ιδέα ότι τους απορρίπτουν επειδή δεν έχουν λεφτά.

«Οι γυναίκες καταδέχονται μόνο τους γυμνασμένους τύπους με κοιλιακούς και θεληματικό πηγούνι» προσθέτουν οι incels που μπορει να έχουν μια καλή δουλειά αλλά νομίζουν ότι φταίει που δεν μοιάζουν με τον Jason Momoa και δεν καταλαβαίνουν γιατί οι γυναίκες δεν κάνουν ουρά παρόλο που και αμάξι έχουν και ποτά κερνάνε για να δείξουν ότι μπορούν να προσφέρουν οικονομική ασφάλεια.

«Οι γυναίκες θέλουν τους μαλάκες/τους σκληρούς/ τα κακά παιδιά όχι τα καλά παιδιά σαν εμένα» κλαίγεται όποιος βλέπει την πρώην του με κανέναν άνεργο που δεν διαγράφονται οι κοιλιακοί του από την μπλούζα αλλά έχει μηχανή/ φοράει piercing/ πίνει μπάφους οπότε σίγουρα θα την κακομεταχειρίζεται σε αντίθεση με τους ίδιους που απλά την κακοποιούσαν ψυχολογικά με την χειριστικότητα και την κλάψα τους μέχρι αυτή να το πάρει απόφαση να τους αφήσει. Πιθανότατα οι μισοί γυναικοκτόνοι θεωρούσαν κι εκείνοι ότι τους άφησε γιατί έψαχνε κάποιον πιο σκληρό χωρίς να βλέπουν την ειρωνεία.«Βασικά οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν!!!» μπορούν να συμφωνήσουν όλοι αυτοί μεταξύ τους μετά από 2-3 μπύρες, λύνοντας τις διαφορές τους ενωμένοι από το κοινό τους μίσος προς τις γυναίκες που τους απορρίπτουν γιατί πάντα κάτι παει στραβά με αυτές και ποτε με τους ίδιους. Χιλιάδες αλληλο-αντικρουόμενα σενάρια γιατί απλά δεν μπορούν, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να χωνέψουν το όχι και προτιμούν να προσκολλώνται στην απογοήτευση, την πικρία και την αυτολύπηση αντί να αποδεχτούν ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες, οι σχέσεις τελειώνουν, η ζωή είναι μικρη οπότε τουλάχιστον ας κάνουμε φίλους στην πορεία, ας φάμε δεύτερη μερίδα γλυκό και ας ρίξουμε τον καπιταλισμό

Στην Πατριαρχία όταν σε θέλουν μπορούν και να σε έχουν

Why not both? Τι εμποδίζει μια γυναικα να την θέλουν ολοι και να μη μπορούν να την έχουν όλοι? Μα η βεβαιότητα της πατριαρχίας ότι αν σε θέλουν μπορούν και να σε έχουν, οτι το να σε θέλουν όλοι σημαίνει και αυτόματη πρόσβαση στο σώμα σου. Στην πατριαρχία θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στο να σε θέλουν και άρα υποχρεωτικά να σε έχουν ΟΛΟΙ (χωρίς δικαίωμα να επιλέξεις) και στο να κρύβεις προσεκτικήα την ομορφιά και τη σεξουαλικότητά σου ώστε να δίνεις το μήνυμα οτι δε μπορούν να σε έχουν. Στην πατριαρχία πρέπει να βρεις την τέλεια ισορροπία αναμεσα στο να είσαι γαμήσιμη αλλά όχι και με τόσο εμφανή τρόπο γιατί τότε δίνεις δικαιώματα (σε ΟΛΟΥΣ). Και την ισορροπία πρέπει να την βρείς, όπως υπονοεί και η φωτογραφία, πάνω σε σέξι 12ποντα γιατί η πατριαρχία δε σταματά ποτέ να δίνει αντιφατικά και αντικρουόμενα μηνύματα για το πόσο σέξι σε θέλει και το πώς πρέπει να επιτελείς τη σωστή θηλυκότητα. Αν τα παρανοήσεις, φταις εσύ

Ο Μύθος οτι οι γυναίκες έχουν αμέτρητες ευκαιρίες για σεξ

Η μεγαλύτερη παρανόηση που επικρατεί στο μυαλό των μισογύνηδων είναι ότι οι γυναίκες -έτσι, γενικά και αόριστα- απολαμβάνουν την εξαιρετική τύχη να έχουν αμέτρητες ευκαιρίες για σεξ και φλερτ. Αυτό συμβαίνει γιατι στο μυαλό τους ως γυναίκα ορίζουν ΜΟΝΟ την γαμήσιμη γυναικα. Η ίδια η έννοια «γυναίκα» είναι τόσο σεξουαλικοποιημένη που αυτόματα παραπέμπει σε αιθέριες υπάρξεις με στητά βυζιά και σφιχτούς κώλους ή τελοσπάντων σε ένα περίγραμμα γυναίκας που θα «έμπαιναν». Ούτε που μπαίνουν στη διαδικασία να αναλογιστούν τι ευκαιρίες να έχουν οι γυναίκες που δεν πληρούν στο ελαχιστο τα πατριαρχικά κριτήρια ομορφιάς. Είναι σαν να κοιτάς τις αγγελίες στις εφημερίδες και να λες «wow κοίτα εδώ πόσες ευκαιρίες απασχόλησης υπάρχουν, οι άνεργ@ έχουν πάμπολλες επιλογές» και με μία πιο προσεκτική ματιά θα δεις ότι απευθύνονται κυρίως σε 25χρον@ με 3 πτυχια και 10 χρόνια προϋπηρεσίας από προηγούμενες ζωές.

«Μα και τις ‘ασχημες’ κάποιος θα καταδεχτεί να τις πηδήξει αν αυτές ψάχνουν σεξ» θα επιμείνουν κάποια μισογυνικά σκουπίδια που θεωρούν ότι το να ρίχνουν τα (πατριαρχικά) στάνταρ τους οι άντρες είναι μια παραχώρηση για την οποία θα έπρεπε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο point: Εξαιτίας της πατριαρχικής κατασκευής του σεξ, το να θέλει ένας άντρας να σε πηδήξει είναι συνήθως το ισοδύναμο του να σε θέλει μια επιχειρηση για δωρεάν πρακτική να φτιάχνεις καφέδες και να βγάζεις φωτοτυπίες. Αφορά δηλαδή περισσότερο τι έχεις να προσφέρεις εσύ σε αυτή παρα το αντίθετο και δε σου λύνει κάποιο πρακτικό πρόβλημα. Άσε που στην πατριαρχία οι γυναίκες δεν θεωρείται ότι εμπλουτίζουν το βιογραφικό τους με το σεξ αλλά αντιθέτως, χάνουν σε αξία. Επομένως οι μισογύνηδες θεωρούν μεν ότι έχουμε άπειρες προσφορές που όμως αν τις δεχτούμε αυτόματα υποβιβαζόμαστε, με τρόπο που φυσικά δεν ισχύει με τους άντρες. Δώρον άδωρον δηλαδή.

Οι θλιβεροί incels φαντασιώνονται ότι η ζωή τους θα ήταν υπέροχη αν, όπως απεικονίζου με φθόνο τις γυναικες, το inbox τους βομβαρδιζόταν από μηνύματα με προσφορές για σεξ γιατί βλέπουν το σεξ από την αντρική πλευρά ως μια πηγή επιβεβαίωσης της αρρενωπότητάς τους, επιβολής εξουσίας και εγγυημένου οργασμού. Για τις γυναίκες όμως, εξαιτίας της πατριαρχίας και όχι φυσικά της βιολογίας, το φλερτ και το σεξ είναι κάπως διαφορετική υπόθεση.

Η προσέγγιση αντρών που θέλουν κάτι ερωτικό μπορεί να είναι μια ευχάριστη και κολακευτική εμπειρία για τις γυναίκες και να οδηγήσει σε κάτι καλό, δεν το αρνούμαστε αυτό. Εξίσου συχνά όμως μπορεί να γίνει πηγή άγχους, θυμού και φόβου εξαιτίας των παραβιαστικών, προσβλητικών,αντικειμενοποιητικών, ακόμα και απειλητικών συμπεριφορών πολλών αντρών. Ακόμα και όταν αυτές απολαμβάνουν το casual sex και ένα καλό one night stand θα πρέπει να είναι προσεκτικές ώστε να παραμείνουν αν μη τι άλλο ασφαλείς και σε δεύτερη φάση να μείνουν ικανοποιημένες από την ίδια την πράξη και την συμπεριφορά του παρτενέρ τους -καμία δε θέλει να της συμπεριφέρονται με υποτίμηση απλά επειδή ήθελε σκέτο σεξ. Δυστυχώς όμως το σεξ για τις γυναίκες στην πατριαρχία πάει πακέτο με την υποτίμηση κι αυτό είναι κάτι που οι incels εσκεμμένα αγνοούν όταν μιλάνε με φθόνο για την τύχη των γυναικών -δεν το ξεχνάνε βέβαια όταν μιλάνε για τις μίσος τους για τις τσο@λες.

Η εμμονή των incels ότι οι γυναίκες (ή οι στερεοτυπικά όμορφοι άντρες) απολαμβάνουν ένα προνόμιο που οι ίδιοι δεν έχουν -την σεξουαλική αποδοχή- αντιστοιχεί περισσότερο στην κατασκευή κάποιου φανταστικού εχθρού ο οποίος απολαμβάνοντας τις χαρές της ζωής τις στερεί από τους ίδιους. Κι αυτό επειδή βλέπουν το σεξ σαν ένα σπάνιο πόρο στον οποίο πρόσβαση θα έπρεπε να έχουν οι ίδιοι και όχι σαν μέρος των ανθρωπίνων σχέσεων που απλα προκύπτει και δεν το χρωστάει κανείς σε κανέναν. Γι αυτό ακόμα και οι γυναίκες που έχουν την ευκαιρία αλλά δεν κάνουν σεξ κατηγορούνται ως εγωίστριες, σαν να κρατούν έναν αμύθητο θησαυρό κλειδωμένο σε ένα μπαούλο αντί να τον δώσουν σε φιλανθρωπία σε όσους λιμοκτονούν.

Πώς να φλερτάρεις με τουλάχιστον 30 γυναικες σε μόλις 3 ώρες

Οι τακτικές τον Pick-Up Artists (Των υποτιθεμενων ειδικών του φλερτ) είναι καταδικασμένες σε αποτυχία ακριβώς γιατι αντιμετωπίζουν τις γυναικες σαν εναλλάξιμα αντικείμενα και όχι σαν ξεχωριστούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αποτελούν αδιαφοροποίητους «στόχους» και στους οποίους η επικοινωνία οφείλει να προσαρμοστεί. Η ποσοτικοποίηση των στόχων και η μεγιστοποίηση της απόδοσης (30 γυναίκες σε 3 ώρες) έχει μια έντονη εσάνς νεοφιλελευθερισμού. Το ίδιο όμως και η έμφαση στην «αυτοβελτίωση» και την «αυτοπεποίθηση», τα γνωστά σλόγκαν του νεοφιλελευθερισμού και της τοξικής κοελικής «πίστεψε στον εαυτό σου» νοοτροπίας. Σε ένα παιχνίδι με δύο μέρη, είναι άκρως προβληματικό να πιστεύεις ότι η επιτυχία καθορίζεται μόνο κατά πόσο πιστεύει το ένας μέρος στον εαυτό του, παίρνοντας ως δεδομένο ότι οι γυναίκες θα εντυπωσιαστούν από αυτή την μαζικοποιημένη προσέγγιση και θα ανταποκριθούν θετικά.

Στο ακαδημαϊκό άρθρο “From pick-up artists to incels: con(fidence) games, networked misogyny, and the failure of neoliberalism” οι συγγραφείς αναπτύσσουν τη θεωρία ότι η αποτυχία της υπόσχεσης του νεοφιλελευθερισμού πως η «αυτοπεποίθηση» και η «αυτοβελτίωση» θα φέρει εν τέλει την επιτυχία σχετίζεται άμεσα με την μετατροπή πολλών PUA σε Incels, όταν η υποσχόμενη επιτυχία με τις γυναίκες δεν ήρθε ποτε. Πολλοί από τους πρώτους ενώ αρχικά έστρεψαν την οργή για την αποτυχία τους προς στους δασκάλους τους χαρακτηρίζοντάς τους απατεώνες, στη συνέχεια την έστρεψαν προς γυναίκες που τους απορρίπτουν. Είναι χαρακτηριστικό πως το site «Puahate» το οποίο έκλεισε προσωρινά μετά τις δολοφονικές επιθέσεις του πρωην PUA Eliot Rodger επέστρεψε με το όνομα «Sluthate», ακριβώς επειδή εν τέλει είναι οι γυναικες οι οποίες κατηγορούνται για την μη συνεργάσιμη στάση τους στα παιχνίδια των PUA.

Το παραπάνω δεν σημαίνει ότι οι PUA ταυτίζονται με τους Incels. Οι πρώτοι μπορει να κινούνται από μια αίσθηση μοναξιάς και αποτυχίας -αίσθηση όμως που ενισχύει το ίδιο το πολιτισμικό περιβάλλον που επιτάσσει την απόκτηση μιας (όμορφης με τα πατριαρχικα κριτήρια) γυναίκας ως δείκτη status και επιτυχίας και ορίζει την ερωτική σχέση ως επίκεντρο της ζωής. Η φιλοσοφία των PUA όμως εμπεριέχει πάντα έναν υφέρποντα μισογυνισμό, γεμάτο από χειριστικές τακτικές και μισογυνικές ψεδο-εξελικτικές θεωρίες για το τι θέλουν τάχα ΌΛΕΣ οι γυναίκες σα μια ομοιογενής και αδιαφοροποιητγ κατηγορία και έτσι δημιουργούν ένα εύφορο περιβάλλον για την μεταστροφή αυτή. Ένας απογοητευμένος PUA που αποφασίζει να επενδύσει χρόνο και χρήμα στην «αυτοβελτίωση» του με σκοπό να βρει γυναίκα και να νιώσει εκτεθειμένος και ευάλωτος προσεγγίζοντας γυναικες πέρα από το comfort zone του, είναι πολύ εύκολο να στρέψει την οργή του προς αυτές όταν τα «εγγυημένα αποτελέσματα» δεν έρθουν ποτέ.

Άλλο ένα ποστ για την Τούνη

Επειδή όπως θα έχετε καταλάβει είμαι αδύναμος χαρακτήρας και πολύ επιρρεπής στο peer pressure και παντα αναζητώ απελπισμένα τα manarchist cookies θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση γιατί κατηγορήθηκα ότι δεν είμαι αρκετά ξεκάθαρη: την Τούνη δεν τη συμπαθώ με καθαρά ταξικούς όρους. Δεν την έχω παρακολουθήσει αλλά οι νεοφιλελέ δηλώσεις της που έχουν φτάσει στα αυτιά μου με ενοχλούν και μου θυμίζουν κάτι Αμερικανούς φίλους μου που νομίζουν οτι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες γιατί τα μαγαζιά είναι κλειστά τις Κυριακές όπως και κάθε νεοφιλελέ σκουπιδι που νομίζει οτι τα επιδόματα κάνουν τους ανθρώπους τεμπέληδες γιατί μόνο η οικονομική ανασφάλεια και επισφαλεια ξυπνά μέσα μας την εργατικότητα, την επιχειρηματικότητα και τις δημιουργικές δυνάμεις. Δεν τη θαυμάζω καν για την καριέρα της και την επιχειρηματικότητά της γιατί γενικά θεωρώ την μετατροπή του εαυτού σε επιχείρηση και brand πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού και δεν με εντυπωσιαζει. Αυτο ομως δεν είναι ένα πρότυπο που επινόησε η Τουνη, είναι ένα γενικότερο πρότυπο που προωθεί ο καπιταλισμός και που οταν οι άντρες το κάνουν πετυχημένα κανείς δεν τους ψέγει.

Having said that, μπορω να θεωρώ κάθε προνομιούχα αστή εχθρό της τάξης και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να είμαι σε θέση να ανιχνεύσω τον μισογυνισμό στις επιθέσεις που δέχεται βάσει του φύλου και της σεξουαλικότητάς της και γι αυτό γενικά να μην χάφτω το gaslighting του τύπου «τη βρίζουμε γιατί είναι νεοφιλελέ», όπως δεν πείθομαι οτι οι επιθεσεις προς τις Καρντάσιαν οφειλονται στο ότι ειναι αφεντικά. Δεν λέω οτι ΚΑΘΕ επίθεση που δέχεται η Τουνη ή μια Κραντάσιαν είναι μισογυνική, αλλά επειδή δε γεννήθηκα και χθες η ανάλυση της γλώσσας, του context και γενικότερων πατριαρχικών μοτίβων εντός των οποίων γινεται κάθε φορά μπορούν να φωτίσουν την προσέγγιση μας. Και γι αυτό μπορώ να υπερασπίζομαι μια γυναίκα από σεξιστικές επιθεσεις χωρίς να υπερασπίζομαι ούτε την ίδια ούτε τα προνομιά της.

Αφήστε σας παρακαλώ έστω ένα ψίχουλο cookie τώρα που προκάλεσα αυτό το βαθυ ρίγμα στο φεμινισμό (NOT) και παρατήστε με σε μια γωνία να τα φάω με την ησυχία μου γιατί με πικράνατε και σήμερα όσοι κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε και ζητάτε πιστοποιητικό αντι-Τουνικών φρονημάτων κάθε φορά σε στιλ «ή με την Τούνη ή με εμάς».21,691People Reached4,920Engagements+1.2x AverageDistribution ScoreBoost Post

Υπάρχουν μόνο δύο είδη γυναίκας: Οι πυροσβέστριες και οι παίκτριες ριάλιτι

Στην πατριαρχία δεν γίνεται να πεις κάτι καλό για μια γυναίκα χωρίς να μειώσεις ταυτοχρονα κάποια άλλη. Πρέπει να δημιουργείς ένα συνεχή ανταγωνισμό και ένα μόνιμο δίπολο: οι κυρίες και οι κάρχιες, οι χαζογκόμενες και οι σοβαρές, οι γυναικες για σπίτι και οι π@@τάνες, οι πυροσβέστριες και οι παίκτριες ριάλιτι. Αυτές είναι τάχα οι μοναδικές επιλογές για τις γυναίκες και ειναι πάντα αλληλοαποκλειόμενες.

Στο ένα πόλο φυσικά βρίσκεται η γυναικα η σεξουαλική και επθυμητή γιατί πρέπει να εντυπωθεί στις γυναικες πως η σεξουαλικότητά της όταν δεν κρύβεται και φυλάσσεται επιμελώς είναι αλληλοαποκλειόμενη με οτιδήποτε άλλο καλό, η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι ένα μόνιμο στίγμα. Επιπλέον η δημιουργία του διπόλου έχει το εξής στόχο: σε ένα κόσμο που οι γυναίκες έχουν αξία μόνο όταν σώνουν ζωές, δείχνουν εξαιρετική αυτοθυσία και ιδιαίτερη ευφυία, όλες οι υπόλοιπες αυτόματα απαξιώνονται, είναι ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου. ΜΟΝΟ οι γυναίκες πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουν την αξία τους και η αξία τους αυτή ειναι τόσο εύθραυστη και παροδική που να μπορεί να αμφισβητηθεί με μία σέλφι ή ένα χαμηλό ντεκολτέ. Κανείς δεν συγκρίνει τους άντρες πυροσβέστες με τους άντρες παίκτες ριαλιτι, κανείς δεν λέει στους άντρες «να, αυτά πρέπει να είναι τα πρότυπά σας αντί να είστε ωραίοι γκόμενοι», γιατι κανείς δεν αμφισβητεί την αξία των αντρών απλά επειδή ειναι επιθυμητοί και με 6pack και το ανεβάζουν και στο instagram. Kανείς δεν παρουσιάζει μονο δυο επιλογές ως πρότυπα των ανδρών.

Στην πραγματικότητα λοιπόν οι αναρτήσεις αυτές -που εντελώς ειρωνικά γίνονται για τα εύκολα likes- δεν εξυμνούν τις γυναίκες αλλά μειώνουν την συντριπτική πλειονότητα τους. Ήταν άλλη μια ευκαιρία να ξεράσουν το μισογυνικό τους μένος στις πλάτες των καμένων δασών και της τραγωδίας χιλιάδων ανθρώπων, κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα.

Μέσα σε ολα τα άλλα, αστείοι ήταν και οι μισογύνηδες εκείνοι που αγανάκτησαν με τα μισογυνικά αυτά ποστ και έσπευσαν να δηλώσουν θιγμένοι που επαινείται μια γυναικα και όχι οι άντρες πυροσβέστες που αποτελούν και την πλειοψηφία -αποδειξη οτι όταν οι γυναικες παίζουν με τους όρους της πατριαρχίας είναι καταδικασμένες να χάσουν.

Ευχαριστούμε τους άντρες που έσπευσαν να μας πατρονάρουν αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόμαστε πρότυπα. Μπορούμε να βγάζουμε και selfies στην παραλία και να βοηθοάμε και τους συνανθρώπους μας ή όποιο πλάσμα έχει ανάγκη όταν χρειαστεί.

Edit: με υπόδειξη σχολιάστριας, ας θυμηθούμε και όλα αυτα τα ημερολόγια με γυμνόστηθους πυροσβέστες σε σέξι πόζες που κυκλοφορούν στο εξωτερικό και θα καταλάβουμε γιατί τα μισογυνικά δίπολα αυτά ειναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένα για να βλάψουν γυναίκες
Πχ: https://www.australianfirefighterscalendar.com/…/firef…/

Γιατί το «Γίνε καλύτερος άνθρωπος για να βρεις κοπέλα» είναι προβληματικό

Διαβάζοντας τα σχόλια στο προχθεσινό ποστ για τους incels παρατήρησα να παίζει πο-λύ το μοτίβο «γίνε καλύτερος άνθρωπος/πήγαινε για ψυχοθεραπεία για να βρεις κοπέ-λα». Αν και καταλαβαίνω την οργή και την αγανάκτηση πίσω από τέτοια σχόλια, κατά τη ταπεινή μου άποψη δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμα. Αναπαράγουν από την μία την ιδέα πως η σχέση είναι κάτι που έρχεται ως επιβράβευση όταν κάποιος «δουλέψει τον εαυτό του» και από την άλλη πως η ίδια η αυτοβελτίωση δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσο για την απόκτηση μιας «κανονικής» ζωής -αυτής που περιλαμβάνει αναγκαστικά και μια ερωτική σχέση. Υπονοούν από τη μία πως οι γυναίκες επιβραβεύουν την καλοσύνη των αντρών, από την άλλη πως για να είναι κάποιος μόνος του κάτι πάει στραβά με αυτόν, αλλιώς θα έβρισκε κοπέλα. Τι μήνυμα δίνει αυτό σε οσους άντρες και ανθρώπους γενικότερα δυσκολεύονται να βρουν σχέση χωρίς να συντάσσονται με τους incels?

Η σχέση δεν είναι κάτι που εμφανίζεται μαγικά ως επιβράβευση όταν περάσεις το απα-ραίτητο κατώφλι αυτοβελτίωσης, ψυχοθεραπείας και selfwork-αν και πολλές φορές βοηθάει. Οι incels δεν είναι μόνοι τους επειδή είναι αξιοθρήνητοι πικροχολοι μισογύνη-δες τους οποίους το entitlement και η πικρία τους καθιστά απωθητικούς -αν και σίγου-ρα αυτό δε βοηθαει. Το να πιστεύουμε πως το πρόβλημα της απουσίας σχέσης θα λυθεί με τη βελτίωση του χαρακτήρα, αγνοεί τα χιλιάδες (αν όχι εκατομμύρια) κακοποιητικά και χειριστικά σκουπίδια που βρίσκονται σε σχέση. Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία πά-νω στο πως η «αυτοβελτίωση» και η «αυτοαναπτυξη» συνδέονται με ευρυτερα αφηγή-ματα του νεοφιλελευθερισμού, εδώ ας εστιάσουμε στο ότι δεν υπάρχει απαραίτητα γραμμική σχέση ανάμεσα στην βελτίωση του χαρακτήρα και την εξεύρεση συντρόφου. Όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι incels, το να είσαι χειριστικός και να λες ψέματα μπορεί σε βοηθήσει περισσότερα από ένα καλό χαρακτήρα.

Μπορεί βέβαια κάποιο άτομο οποιουδήποτε φύλου οντως να δυσκολεύεται να συνάψει σχέσεις (ακόμα και φιλικές) ή να βρει ερωτικό σύντροφο γιατί είναι πχ εσωστρεφής ή αγχώδης ή ανασφαλής. Δεν είναι δική μας δουλειά να του πούμε να αλλάξει για να βρει σχέση. Και στο φινάλε τι να κάνουμε, δεν γίνεται ούτε χρειάζεται να είναι όλοι εξω-στρεφείς και με αυτοπεποίθηση -δε θα υπονοούσε κι αυτό ένα κανονιστικό πρότυπο, έναν ιδανικό χαρακτήρα? Η λύση άλλωστε δεν είναι να προτρέπουμε κάποι@ να αλλάξει για να βρει σχέση αλλά μάλλον να προωθήσουμε την ιδέα πως η σχέση και το σεξ δεν είναι αναγκαστικά το επίκεντρο της ζωής μας, χωρίς τα οποία δε θα καταφέρουμε ποτέ να ευτυχήσουμε. Τα σχόλια στα οποία αναφέρομαι δεν δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Το πρόβλημα μας με τους incels άλλωστε δεν είναι τα στοιχεία του χαρακτήρα τους που ίσως όντως να τους εμποδιζουν να βρουν σχέση, είναι αυτά που τους ώθησαν να μετέ-τρεψαν την μοναξιά και την απόρριψη που βιώνουν σε μια μόνιμη εκδικητική οργή κα-τά των γυναικών η οποία στην συνέχεια λειτουργεί και ως αυτοεκπληρούμενη προφη-τεία. Αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν ακόμα και αν εν τέλει βρουν κοπέλα. Επιπλέον η μετα-τροπή της μοναξιάς σε μισογυνισμό, δεν οφείλεται ΜΟΝΟ στα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά τους αλλά συνδυάζεται με ένα ευρύτερο μισογυνικό πολιτισμικό περιβάλλον που καλλιεργεί το entitlement και το μίσος κατά των γυναικών κατασκευάζοντάς τις ως την πηγή των προβλημάτων της κοινωνίας. Δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό λύνεται απλά με ατομικές λύσεις όπως η ψυχοθεραπεία.

To Πρόβλημα των Incels δεν είναι η Μοναξιά

Το πρόβλημα των incels δεν ειναι η μοναξιά, ένα πρόβλημα ανθρώπινο που το αντιμετωπίζουν τόσο άντρες όσο και γυναίκες και άλλα φύλα. Το πρόβλημα των incels είναι ακριβώς οτι νιώθουν ENTITLED στο σεξ, τους έχει καλλιεργηθεί δηλαδή η αίσθηση οτι το σεξ ειναι κάτι που οι γυναίκες τους χρωστάνε. Και γι αυτό αν δεν τους το δώσουν με το καλό αυτοί έχουν δικαίωμα να το πάρουν με το κακό και με δόλια μέσα -κάτι σαν να κλέβεις το αφεντικό σου επειδή σου παρακράτησε το δώρο, κάτι που όμως είναι θεμιτό ακριβώς επειδή στο χρωστούσε και δεν έχεις άλλα μέσα να το διεκδικήσεις. Έτσι κάπως βλέπουν οι μισογύνηδες το σεξ: ως κάτι που τους οφείλαμε και από εγωισμό τους στερούμε, λες και το σεξ είναι κάποιο αγαθό που πρέπει να κατανέμεται ίσα και όχι ως από κοινού πράξη με την αυτοδιάθεση του σώματος όλων τον εμπλεκομένων.

Οι incels και οι λοιποί μισογύνηδες δεν πάσχουν από μοναξιά και έλλειψη συντροφικότητας αλλά από την απουσία κάποιας να εξουσιάζουν, γι αυτό και δεν τους ενδιαφέρει η σχέση να είναι ισότιμη ή να βασίζεται στην ειλικρίνεια -φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κατηγορούν τις γυναίκες για ψέματα και έλλειψη ειλικρίνας όπου συμπεριλαμβάνουν και τη χρήση make up. Περιττό να πούμε οτι το «κοίτα τη με ανάγκασες να κάνω» (πχ να πώ ψέματα για να μου κάτσεις) πάει πάντα χέρι χέρι με τις χειριστικές και κακοποιητικές συμπεριφορές αλλά στην πατριαρχία θεωρείται απόλυτα θεμιτό ένας άντρας να λέει ψέματα για να πηδήξει και μάλιστα ηρωοποιείται για αυτό οπως και ο συμπαθής στο κοινό χαρακτήρας του Barnely Stinson. Είναι άλλωστε προφανές στην πατριαρχία ότι αν μια γυναίκα χάψει τα ψέματα ενός άντρα τότε της άξιζαν in the first place αφού αποδεικνύει πόσο αφελής και ευκολόπιστη είναι. Όταν όμως μια γυναικα λέει ψέματα σε έναν άντρα τότε μπορεί να δικαιολογηθεί μέχρι και γυναικοκτονία