Ο Μύθος της Bimbo κι ο Αριστερός Σεξισμός

ελευθεριακή κομμούνα.png

26993820_1057798991028780_555123177237575614_n.jpg

 

Εδώ έχουμε την ευκαιρία να δούμε πώς κάποια διαχρονικά και αγαπημένα μισογυνικά κλισέ δεν έχουν πολιτικό πρόσημο αλλά αγκαλιάζονται στοργικά από άντρες και γυναίκες κάθε πολιτικού χώρου. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στις χαζές bimbo και στα έξυπνα, διαβασμένα κορίτσια ελκύει άντρες κάθε πολιτικής ιδεολογίας καθώς και γυναίκες που θέλουν να πιστεύουν οτι ακόμα κι αν βάζουν λίγη μάσκαρα ή ξανοίγουν ένα δύο τόνους το μαλλί τους (όχι φυσικά ως το πλατινέ) δε θα κατηγοριοποιηθούν με τις δεύτερες γιατί έχουν διαβάσει όχι ένα αλλά ντουζίνες βιβλία οπότε θα γλιτώσουν το τσουβάλιασμα με τις χαζές και θα κερδίσουν όλα τα πατριαρχικά cookies.

Η ιστορία της χαζογκόμενας που μέσα από τη γνώση και την καλλιέργεια συνειδητοποίησε ότι δεν έχει ανάγκη το μακιγιάζ και την τεχνητή ομορφιά και έγινε το απλό κορίτσι του λαού που είναι «ο εαυτός της» δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χωρίζει τις γυναίκες σε δύο ανταγωνιστικά και αλληλοαποκλειόμενα πρότυπα θηλυκότητας θετοντας τους έτσι ένα πλαστό δίλημμα. Ταυτόχρονα τα δύο αυτά μοντέλα επιβραβεύονται ή τιμωρουνται ανάλογα με την περίπτωση ή το context με τρόπο που δεν είναι ξεκάθαρο ποια κατηγορία ειναι η κερδισμένη. Όπως και να έχει, είναι οι γυναίκες που πρέπει συνεχώς να δικαιολογούν τις επιλογές τους και να αποδεικνύουν την διανοητική τους ικανότητα την ίδια ώρα που η νοημοσύνη ενός όμορφου, προσεγμένου, γυμνασμένου, καλοντυμένου άντρα δε θα αμφισβητηθεί ποτέ.

Ο αριστερός σεξισμούλης συγκεκριμένα λατρεύει να πιστεύει ότι θα απελευθερώσει τις γυναίκες με την διανοητική του ανωτερότητα και θα τις απαλλάξει από όλη αυτή την πίεση της βαφής ρίζας και των στενών ρούχων χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι δεν κάνει τίποτα άλλο από το να πατρονάρει τις γυναίκες νομίζοντας ότι ξέρει το καλό τους καλύτερα από τις ίδιες. Στο όνομα του αντικαπιταλιστικού πνεύματος άλλωστε όλη αυτή η ενασχόληση με την εμφάνιση δαιμονοποιείται και υφίσταται shaming -σε αντίθεση φυσικά με όλα τα προιόντα του καπιταλισμού που μπορούν να απολαμβάνουν οι ίδιοι οι αριστεροί ή αναρχικοί άντρες χωρίς να αμφισβητείται η αφοσίωση τους στα αντικαπιταλιστικά ιδανικά. Με τον τρόπο αυτό οι γυναίκες γίνονται το μέσο μέσω του οποίου η αριστερά αποδεικνύει τον αντικαπιταλισμό της κάνοντας έτσι ένα pat pat στην ίδια της την πλάτη και νιώθοντας καλύτερα με τον εαυτό της που τις δικές της γυναίκες δεν τις αφήνει να καταλήξουν τίποτα ξανθες χαζοβιόλες με μεγάλα βυζία -ξέρετε, τίποτα τσουλάκια!

~Hürrfem Sultan

O Matt Damon και το Μνημείο του Καλού Παιδιού™

25507742_326680657810004_8813216331509455596_n

Μέσα στην αναμπουμπούλα του #metoo ο Matt Damon φροντίζει να μας υπενθυμίσει πως εκτός από την μάστιγα της σεξουαλικής παρενόχλησης έχουμε να αντιμετωπισουμε και την μάστιγα του #NotAllMen και των Καλών Παιδιών™. Τα Καλά Παιδιά™ θέλουν η καλοσύνη τους να αναγνωριστεί και να γίνουν οι ίδιοι το επίκεντρο της συζήτησης, θέλουν να σταματήσουμε να είμαστε τόσο απασχολημένες με την σεξουαλική παρενόχληση, τους εκβιασμούς και όλα τα προβήματα που αντιμετωπίζουμε στην πατριαρχία και να βρούμε λίγο χρόνο να ευχαριστήσουμε αυτούς, τους αφανείς ήρωες που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη με… το να ΜΗ μας παρενοχλούν σεξουαλικά.
H πρόταση του Matt Damon θα φάνταζε απλά αφελής, αν ο ίδιος είχε μόλις επιστρέψει απο τον πλανήτη Άρη, αλλά όπως κάθε τέτοια επιτηδευμένα αθώα πρόταση κρύβει στην πραγματικότητα υστερόβουλες προθέσεις από πίσω.

Το γεγονός βέβαια ότι άντρες ζητάνε να γίνει ξεχωριστή μνεία για όσους κάνουν το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ λέει πολλά για το κλίμα στο οποίο ζοyν οι γυναίκες καθημερινά, όπου πρέπει να νιώθουν ευγνωμοσύνη καθε φορά που κάποιος ΔΕΝ τις εκμεταλλεύεται σεξουαλικά, δεν τις εκβιάζει και γενικότερα τους συμπεριφέρεται σας πραγματικούς ανθρώπους και όχι σαν σεξουαλικά αντικείμενα. To γιατί οι άντρες που ισχυρίζονται ότι οι ίδιοι δεν συμπεριφέρονται μισογυνικά νιώθουν άβολα όταν μιλάμε γι αυτούς που το κάνουν είναι αρκετά ύποπτο, κι αν δεν κάνει πλάτες στους μισογύνηδες σίγουρα δεν τους σταματά αλλά καλύπτει τη συμπεριφορά τους με ένα πέπλο σιωπής.

Σε επόμενα νέα αναμένουμε λευκή σταρ να ζητήσει η συζήτηση να επικεντρωθεί σε όλους αυτούς τους λευκούς που ΔΕΝ είναι ρατσιστές και ετεροφυλοφιλο αθλητή να απαιτεί αγανακτισμένος να μιλήσουμε και για ολους αυτούς που βρίσκουν το θάρρος να ΜΗΝ κανουν ομοφοβικές επιθέσεις. Ο σεξισμός δεν είναι Invictus, αλλά ας βγάλουμε τις γυναικίες φωνές από το προσκήνιο που χαλάνε το όνομα της πατριαρχίας στην πιάτσα κι ας επικεντρωθούμε σε αυτούς τους αφανείς ήρωες, τα Καλά Παιδιά™ που αγωνίζονται καθημερινά απέναντι στις αταβιστικές τους ορμές και δεν μας βιάζουν.

Καμία έκπληξη δε θα μας προκαλέσει και αίτημα για στήσιμο μνημείου προς τιμήν του Καλού Παιδιού™ σε κεντρική πλατεία για να υπενθυμίζει σε όσες ΔΕΝ έχουν βιαστεί σε ποιον χρωστάνε την ευτυχή σύμπτωση.

~Hürrfem Sultan
~Brittney Grinder

We Read This Article So That You Don’t Have To: «O Άντρας που Χτυπάει μια Γυναίκα Είναι Απλά Ένας Φλώρος»

ο αντρας που χτυπαει την γυναικα ειναι φλωρος.png

We Read this Article So That You Don’t Have to: «Ο άντρας που χτυπάει μια γυναίκα είναι απλά ένας φλώρος»

Tο άρθρο αυτό είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο κυρίαρχος λόγος περί έμφυλης βίας ακόμα και όταν έχει καλές προθέσεις καταλήγει απλά να διαιωνίσει επικίνδυνες και μισογυνικές ιδέες περί τοξικής αρρενωπότητας. Ο συγγραφέας ξεκινάει συντάσσοντας τον εαυτό του με τους καλούς -έχει κόρες άρα είναι εξ ορισμού εναντίον της έμφυλης βίας, ξεχνώντας ότι για χιλιάδες χρόνια το να έχεις κόρες, μάνα, αδελφές, δεν εμπόδιζε τους άντρες να σηκώνουν το χέρι τους ενάντια στη γυναίκα τους κι τις άλλες γυναίκες στη ζωή τους.

Ο συντάκτης στηρίζει την κοσμοθεωρία του ότι είναι στο “DNA του ανθρώπου να χτυπάει”. Περιγράφει με σαφή θαυμασμό πώς ο πατέρας του ήταν κι αυτός από τους καλούς, αυτούς που αντιστάθηκαν στο πειρασμό να χτυπήσει τους γιους του παρόλο που είχε -όπως θεωρεί ο ίδιος- «αφορμές» όπως πχ ότι γυρνούσαν τραυματισμένοι ή ότι ένας από αυτούς είχε σφηνώσει το κεφάλι του στα κάγκελα. Φυσικά το να χτυπήσεις το παιδί σου επειδή είναι άτακτο ή απρόσεκτο ή ιδιαιτέρως ζωηρό δεν είναι κάτι που υπάρχει στο DNA και στη φύση, είναι απλά μια ανθρώπινη μέθοδος διαπαιδαγώγησης, ιδιαιτέρως αναποτελεσματική.

Το άρθρο γίνεται ακόμα χειρότερο όταν ο συγγραφέας παρουσιάζει ως ένδειξη ανδρισμού το να ΜΗΝ χτυπάς την γυναίκα σου με τρόπο όμως που αναπαράγει μισογυνικά στερεότυπα. Όπως το θέτει «Πολλές φορές οι γυναίκες σε φέρνουν στο σημείο, με τη λεκτική βία, να ανταποδώσεις το… χτύπημά τους. Σε φτάνουν στο αμήν, που λένε. Και εκείνη την ώρα είναι που πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι άντρας». Ο συγγραφέας δηλαδή όχι μόνο δέχεται τον μισογυνικό μύθο ότι οι γυναίκες είναι τόσο εκνευριστικές που σε προκαλούν να τις χτυπήσεις αλλά θεωρεί ότι το να μην της χτυπήσεις είναι μια ένδειξη ανδρισμού, ένα τεστ που πρέπει να περάσεις γιατί το να είσαι άντρας με τα όλα σου παραμένει το ζητούμενο, απλά αναπλαισιώνεται με τρόπο που το να είσαι άντρας προϋποθέτει αυτοσυγκράτηση. Ξέρετε, όπως τους άντρακλες σε κάτι ταινίες δράσης που τους βασανίζουν κι αυτοί παραμένουν σιωπηλοί.

Ο συντάκτης κλείνει αυτό το τραγελαφικό άρθρο επικυρώνοντας την σύνδεση της αρρενωπότητας με τη βία.
«Ξύλο οι άντρες παίζουμε μόνο μεταξύ μας. Άντρας με άντρα. Κι αν σας πουν ότι η βία μεταξύ αντρών είναι επίσης καταδικαστέα, πείτε ότι από τότε που οι άντρες σταμάτησαν να παίζουν ξύλο, χάθηκε η μπέσα.».
Φυσικά μια κοινωνική κατασκευή της αρρενωπότητας ως βίαιης δεν είναι με κανένα τρόπο δυνατό να αφήσει τις γυναίκες απ έξω. Μαθαίνοντας ότι η έκφραση του θυμού με βία είναι αποδεκτή, οι άντρες απλά όταν έρθει η ώρα θα την ασκήσουν προς το μέρος που έχει κατασκευαστεί ως το κατεξοχήν αδύναμο, το μέρος που δεν έχει μάθει ούτε να επιτίθεται ούτε να αμύνεται γιατί ως γυναίκα έχει μάθει απλά ότι η βία είναι ανδρικό προνόμιο, δεν έχει εξασκήσει ποτέ το αντρικό αυτό σπορ.

Thanks for nothing λοιπόν προς όσους εξακολουθούν να πωρώνονται με πατριαρχικές απεικονίσεις ανδρισμού που πρέπει να ξεφορτωθούμε από τη ρίζα, και όχι απλά να μετριάσουμε. Όχι, η βία δεν είναι στο DNA του ανθρώπου και δή του άντρα, Όχι, οι γυναίκες δεν είναι τόσο εκνευριστικές που κάνουν το κεφάλι σου να βουίζει (καμία γυναίκα δεν παραπονιέται στις φίλες της ότι «θολώνει» όταν ό άντρας της αφήνει τις άπλυτες κάλτσες του στο πάτωμα, ούτε αυτές σπεύδουν να συμφωνήσουν λέγοντας της όμως ότι η βία δεν είναι λύση και θα έπρεπε να είχε γυρίσει την πλάτη της να φύγει αντί να τον χτυπήσει στο κεφάλι με την κατσαρόλα). Όχι, η βία δεν κάτι που έχει σχέση με τον «ανδρισμό», την «φλωριά», την «μπέσα» κι άλλες τέτοιες γελοίες πατριαρχικές κατασκευές. Είναι κάτι που κατασκευάζεται ως αντρικό χαρακτηριστικό και συνδέεται με «αντρικούς ρόλους», το ρόλο του στρατιώτη, του αστυνομικού, του μπράβου.
Η ιδέα του «πραγματικού άντρα» όπως και αυτή του «φλώρου» θα πρέπει να πεθάνουν οριστικά αν θέλουμε να λύσουμε οριστικά το πρόβλημα της πατριαρχικής βίας.

~Hürrfem Sultan

Ένας Σεξιστής Καθηγητής και μια Cool Φοιτήτρια

27042996_341216863021622_235549529_n

Όταν η γράφουσα σπούδαζε στο Σάουθαμπτον με άλλα 40 αγόρια (γιατί ήταν cool girl και one of the guys, όχι καμία χαζοβιόλα να δηλώσει καμιά φιλολογία ή κανένα παιδαγωγικό και να σπουδάζει με άλλες 40 γκόμενες που θα λένε όλο για νύχια και μαλλιά) αντικειμενοποιήθηκε σεξουαλικά από έναν καθηγητή της μπροστά σε όλη την τάξη και είδε ότι μωρέ δεν είναι και τίποτα τρομερό, μπορείς να το αντιμετωπίσεις και με χιούμορ. Το περιστατικό αυτό δεν υπάγεται αναγκαστικά στο πεδίο της σεξουαλικής παρενόχλησης, είναι σίγουρα όμως ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς μια γυναίκα που κινείται σε «ανδρικούς» χώρους παίρνει από νωρίς το μήνυμα ότι this is a man’s world, ότι της επιτρέπεται να είναι εκεί και ίσως και να διαπρέψει, θα παίζει όμως με τους όρους των αντρών, θα έχει πλήρη επίγνωση ότι είναι όχι φοιτήτρια αλλά ΓΥΝΑΙΚΑ φοιτήτρια, θα αναγκάζεται αν θέλει να τα πάει καλά με τους άντρες να γελάει με τα σεξιστικά τους αστεία και να τα κάνει γαργάρα αλλιώς θα απομονωθεί ως η αγάμητη, υστερική φεμινίστρια. Το περιστατικό που περιγράφει δεν είναι μακριά από την εμπειρία μας καθώς όλες έχουμε γελάσει κάποια στιγμή με την ίδια μας την αντικειμενοποίηση ή με ένα σεξιστικό αστείο επειδή αυτό είναι πάντα ευκολότερο, επειδή οι γυναίκες μαθαίνουν από νωρίς να είναι προσαρμοστικές στον σεξιστικό κόσμο που ζουν και είναι εύλογο να αποδέχονται συχνότερα τον ρόλο τους σε αυτόν τον κόσμο αντί να τον αμφισβητούν καθώς οι άντρες θα τις επιβραβεύσουν γι αυτό ενώ διαφορετικά θα υποστεί τις ανάλογες κοινωνικές ποινές.

Το αστείο που περιγράφει δεν εξισώνει τον συμπαθή (?) καθηγητή με κανέναν βιαστή, αλλά τον κάνει έναν άντρα σεξιστή που αρνείται να δει την γυναίκα πέρα από την γυναικεία της ιδιότητα, που δεν τον ενδιαφέρει αν τα αστεία του κάνουν τις γυναίκες να νιώθουν άβολα και που σίγουρα δεν καταλαβαίνει το βάρος της θέσης του. Στην ουσία αυτό που έκανε και ο ίδιος ήταν male bonding με τους άλλους άντρες που ήταν παρόντες χρησιμοποιώντας απλά την μοναδική γυναικά φοιτήτρια ως εργαλείο για να δώσει το μήνυμα «είμαι ένας από εσάς». Το ότι η συντάκτρια της ανάρτησης δεν έδειξε να ενοχλείται από αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδικασία ήταν συναινετική καθώς σίγουρα ο καθηγητής δεν είχε την ίδια στο μυαλό του όταν έκανε το σχόλιο αλλά τους άντρες φοιτητές που θα το έβρισκαν διασκεδαστικό.

Το να αναφέρεις αυτό το περιστατικό ως εκτροχιασμό στη συζήτηση για την σεξουαλική παρενόχληση και ως υπόνοια ότι κάποιες γυναίκες είναι υπερβολικές σε αντίθεση με εσένα που είσαι cool μπορεί να είναι είτε μια προσπάθεια να κερδίσεις πατριαρχικά cookies, είτε ένας μηχανισμός άμυνας για να απωθήσεις το γεγονός ότι ένας καθηγητής έκανε άλλους 40 άντρες να σε φανταστούν γυμνή, είτε και τα δύο μαζί.

~Hürrfem Sultan

Οι «Κοινόχρηστες Γκόμενες» και τα Αποφάγια της Πατριαρχίας

Untitled.png

Το στάτους αυτό αν δεν ήταν θλιβερό θα ήταν αστείο και μόνο για το γεγονός ότι τέτοια μισογυνικά σκουπίδια πιστεύουν ότι είναι από τους καλούς, από αυτούς που αν κάναμε λίγη υπομονή και «το φυλάγαμε» θα μας αντάμειβε η πατριαρχία.

Κατά τ’άλλα η αντίφαση ανάμεσα στο ότι αυτό που μπαίνει μέσα μας θεωρείται σαπίλα αλλά είμαστε εμείς οι βρομιάρες που το φiλοξενούμε για λίγο και όχι οι άντρες που το κουβαλάνε μόνιμα, είναι από τις κλασικές της πατριαρχίας. Αλήθεια, τί είναι αυτό που κάνει το πέος τους τόσο επικίνδυνο και επιβλαβές για τις γυναίκες? Και γιατί δεν είναι αυτό η πηγή μόλυνσης όταν το.. παραχρησιμοποιούν με διαφορετικές κοπέλες αλλά το βάρος πέφτει πάντα στις γυναίκες? Μα είναι απλό: γιατί στην πατριαρχία οι άντρες είναι τα υποκείμενα και οι γυναίκες τα αντικείμενα, οι άντρες είναι οι χρήστες και οι γυναίκες χρησιμοποιημένες. Κανείς δεν φρικάρει με τον χρήστη ενός παλιού αντικειμένου, αρκεί να το αντικαταστήσει με νέο και όλα καλά. Το πεταμένο αντικείμενο όμως παραμένει φθαρμένο. Και δεδομένου οτι κανένα επιστημονικό δεδομένο δεν υποστηρίζει οτι το αιδοίο μας φθείρεται με το σεξ, αυτό που στην ουσία συντηρεί τέτοιες ιδέες είναι απλά το γενικότερο κλίμα όπου οι γυναίκες θεωρούνται απλά αντικείμενα. Οταν λοιπόν μιλάμε για slut shaming, δεν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμά μας να αγαπηθούμε κι εμείς από ένα απόβλητο της πατριαρχίας όπως αυτός που γράφει το στατους. Στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα γενικευμένο σύστημα που μας βάζει στη θέση του αντικειμένου και εκτείνεται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, όχι μόνο στις σεξουαλικές μας σχέσεις.

Όπως και να έχει, ας ελπίσουμε ο συγκεκριμένος και όλοι οι όμοιοί του να μείνουν μακριά απο σχέσεις και η σαπίλα του μυαλού τους να φέρει έγκαιρα προειδοποιητικά σημάδια.

~Hürrfem Sultan

Καλοπροαίρετος Εμετός

καλοπροαίρετος εμετός

Το κειμενάκι αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα καλοπροαίρετου σεξισμού, το είδος δηλαδή σεξισμού που ενώ φαινομενικά φαίνεται κολακευτικό για τις γυναίκες στην ουσία όχι μόνο παρουσιάζει τις έμφυλες διαφορές ως φυσικές και αναλλοίωτες αλλά -πολύ σημαντικότερο- τοποθετεί την γυναίκα σε μία κατώτερη ιεραρχικά θέση. Τα δύο φύλα μέσα από μια σειρά μεταφορών και ποιητικής γλώσσας τοποθετούνται εδώ σε δύο διαμετρικά αντίθετους πόλους, όπου ο άντρας ταυτίζεται με την λογική και η γυναίκα με το συναίσθημα, ο άντρας με το μυαλό, η γυναίκα με την καρδιά, ο άντρας με την πραγματικότητα, η γυναίκα με το φανταστικό.

Καθόλου αθώα όμως δεν είναι αυτή η διαφοροποίηση αν λάβουμε υπόψη μας ότι στο πνεύμα του Διαφωτισμού η έλλογη σκέψη είναι αυτή που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζώα και εγγυάται υποτίθεται την ανωτερότητά του. Η γυναίκα παραδοσιακά δεν θεωρούνταν πλάσμα ικανό για ορθολογική σκέψη, η ταύτισή της με το συναίσθημα και τα βιολογικά ένστικτά της (όπως το υποτιθέμενο μητρικό) την τοποθετούσαν περισσότερο κοντά στη φύση παρά στον πολιτισμό, φορέας του οποίου ήταν ο άντρας. Για το λόγο αυτό οι γυναίκες ανά τους αιώνες δεν θεωρούνταν ικανές να κυβερνήσουν και να ηγηθούν ενώ γενικότερα εκλαμβάνονταν ως λιγότερο έξυπνες και αξιόπιστες -κάτι που συμβαίνει μέχρι σήμερα για παράδειγμα στη σφαίρα της πολιτικής ή στο πλαίσιο των δικαστηρίων όπου οι γυναίκες θεωρούνται πολύ συναισθηματικές για να είναι αξιόπιστες και υπεύθυνες.

Ο καλοπροαίρετος σεξισμός φαίνεται να μας εξυψώνει με φτηνή ποίηση και ανέμπνευστα κλισέ, στην πραγματικότητα όμως δεν κάνει τίποτα άλλο από το να παγιώνει έμφυλες ιεραρχίες από τις οποίες η γυναίκα μόνο χαμένη βγαίνει.

~Hürrfem Sultan

Δεν Είναι Σεξιστές, Εμείς Είμαστε Γυναίκες

26856101_10215328058131620_1535516078_n

Το «δεν είμαστε εμείς ρατσιστές, αυτοί είναι ξένοι» στην πολύ κυριολεκτική σεξιστική εκδοχή του. Οι άντρες που συνεχίζουν να πιστεύουν οτι εμείς είμαστε τσούλες και όχι αυτοί σεξιστές όσες γυναίκες κι αν δηλώνουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης και σεξισμού γενικότερα είναι σαν εκείνο τον οδηγό απο το ανέκδοτο, που νομίζει οτι όλοι οι άλλοι έχουν μπει στο αντίθετο ρεύμα. Μόνο που στην πατριαρχία οι γυναίκες, όσες χιλιάδες κι αν είναι, θεωρούνται by default οτι αυτές πάνε ανάποδα και εμποδίζουν την ομαλή κυκλοφορία των καημένων των σεξιστών.

Να προσθέσουμε εδώ πως το θέμα του σεξισμού στον χώρο του STEM (Science, Technology, Engineering and Math ) έχει συζητηθεί πολύ αλλά και να πληροφορούσαμε το σχολιαστή θα έλεγε πως προφανώς τελικά υπάρχουν τσουλάρες, δουλευτερούδες επιστημόνισσες.

~Hürrfem Sultan

Ο Πανάρχαιος και Ιερός Θεσμός της Πατριαρχίας

24174264_319802988497771_5973221447372670545_n

Έχουμε ακούσει κι έχουμε ακούσει αντιφεμινιστικά επιχειρήματα αλλά αυτό με τον κρίνο πρώτη φορά το ακούμε. Τι εννοεί άραγε ο αντιφεμινιστής ποιητής? Ότι χωρίς πατριαρχία δε θα κάναμε σεξ? Ότι ο φεμινισμός απαγορεύει το σεξ με τους άντρες? Ή ίσως ότι το γεγονός ότι οι μανάδες μας έκαναν σεξ σημαίνει ότι δεν αξίζουν ίσα δικαιώματα?

Επίσης τι εννοεί όταν λέει πως είναι κι αυτός κατά της βίας εναντίον των γυναικών ΑΛΛΑ οι φεμινίστριες προσπαθούν να κάνουν αυτό για το οποίο κατηγορούν τους άντρες? Μήπως οι φεμινίστριες προσπαθούν να ασκήσουν βία κατά των αντρών? Ή μήπως το «θάνατος στην πατριαρχία το παρερμηνεύει ως «θάνατος στους άντρες» λες κι αυτοί δεν μπορούν να ζουν και να αναπνέουν εκτός πατριαρχίας.

Και γιατί οι φεμινίστριες προσπαθούν να «γίνουν άνδρες στη θέση των ανδρών»? Επειδή τάχα είναι όλες λεσβίες? Μάλλον επειδή η θέση των αντρών είναι να κάνουν σεξ με τις γυναίκες και η ομοφυλοφιλία το ανατρέπει αυτό καθώς η πατριαρχία είναι σύμφυτη με το σύστημα υποχρεωτικής ετεροφυλοφιλίας.

Ίσως η πιο ειλικρινής υποστήριξη της πατριαρχίας βρίσκεται στο σημείο που την χαρακτηρίζει «πανάρχαιο και ιερό θεσμό» γιατί εκεί δείχνει ακριβώς το σκεπτικό των αντιφεμινιστών: Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι φεμινίστριες και ο τρόπος που αυτές δρουν πολιτικά ή εκφράζουν την σεξουαλικότητά τους. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η πατριαρχία τους φαίνεται μια χαρά σύστημα και δε θα ήθελαν να ξεβολευτούν με ένα νέο σύστημα ισότητας. «Πανάρχαιος και ιερός θεσμός» λοιπόν -όπως ήταν κάποτε και αυτός της δουλείας, μέχρι εκεί φτάνει η κριτική σκέψη των μισογύνηδων και τέτοιες εποχές ονειρεύονται.

~Hürrfem Sultan

Το Ξέπλυμα της Έμφυλης Βίας

26943376_339931146483527_1736237445_n (1)

 

 

Κάθε φορά που έχουμε ένα περιστατικό βιασμού, ξυλοδαρμού και γενικότερα έμφυλης βίας μπαίνει σε λειτουργία η πατριαρχική μηχανή ξεπλύματος που σκοπό έχει να δικαιολογήσει τον άντρα, να κατηγορήσει την γυναίκα ή απλά να καλύψει το θέμα με ένα πέπλο σιωπής έτσι ώστε να μην απειληθεί το status quo. Τα επιχειρήματα που επαναλαμβάνονται κάθε φορά είναι σχεδόν πανομοιότυπα:

-Κάτι θα έκανε κι αυτή για να τον προκαλέσει.
Εδώ το victim blaming υπονοεί ότι αν η γυναίκα δεν συμμορφώνεται σε συγκεκριμένους κανόνες, αν αντιδρά σε αυτό που τις λένε και δεν κάθεται πλήρως παθητική ή αν αντίθετα δεν αντιδρά με το σωστό τρόπο φταίει η ίδια για την βία που ασκείται εναντίον της. Οι αντιλήψεις αυτές εκφράζονται συχνά από γυναίκες που νομίζουν ότι οι ίδιες φέρονται με τον ενδεδειγμένο τρόπο και άρα ποτέ δε θα πέσουν θύμα έμφυλης βίας και βρίσκουν έτσι μια ευκαιρία να εκφράσουν την σύμπλευσή τους με τις αντρικές επιθυμίες.

-πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές
Η πολιτική των ίσων αποστάσεων υπονοεί ότι σε ένα σύστημα καταπίεσης όπου το ένα μέρος συστηματικά ξυλοκοπεί/βιάζει/δολοφονεί το άλλο και όχι το αντίθετο, με κάποιο μαγικό τρόπο έχουν και οι δύο την ευθύνη.

-Θα πρέπει να κοιτάμε τις δουλειές μας
Η απάθεια προς κοινωνικά φαινόμενα προσπαθώντας να τα χαρακτηρίσουμε ως ιδιωτικά γεγονότα μεταξύ προσώπων που δε μας αφορούν είναι ακριβώς το περιβάλλον που επιτρέπει χιλιάδες γυναίκες να δολοφονούνται από γνωστούς τους άντρες καθώς οι τρίτοι θεωρούν πως δεν έχουν δικαίωμα να επέμβουν και βολεύονται στο να εθελοτυφλούν, κρύβοντας ίσως την δική τους αίσθηση αδυναμίας.

-Ναι αλλά οι άντρες υφίστανται ψυχολογική βία
Η υποτιθέμενη «ψυχολογική βία» που υφίστανται οι άντρες υπονοείται σε κάθε καθεστώς ξυλοδαρμού γυναίκας που σίγουρα θα τον είχε πρήξει τον άνθρωπο για να το φέρει σε αυτό το σημείο, πχ ρωτώντας τον που στο καλό είναι τέτοια ώρα ή γιατί δεν πλένει μόνος του το πιάτο του.

-Θα πρέπει να δείξουμε σεβασμό προς το θύτη για να μην θέσουμε σε κίνδυνο την καριέρα του.
Το ακούμε και σε περιστατικά βιασμού όπου ξαφνικά οι επαγγελματικές προοπτικές του θύτη γίνονται πιο σημαντικές από το τραύμα του θύματος. Οι προοπτικές που χάνουν καθημερινά οι γυναίκες σε επαγγελματικά περιβάλλονται όπου ο καθένας μπορεί να της παρενοχλήσει σεξουαλικά ή να τις χτυπήσει δεν μας αφορούν, το μόνο που μας αφορά είναι ο καημένος ο άντρας που θα υποστεί τάχα εξευτελισμό για κάτι την κακοποιητική συμπεριφορά του.

-Μην κρίνετε για να μην κριθείτε
Οι χριστιανικές καταβολές του κάθε μισογύνη ξυπνάνε υποκριτικά κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που θα έκανε και ο ίδιος. Πάλι καλά που δε μας ζητάνε να γυρίσουμε και το άλλο μάγουλο.

Η περίπτωση του ξυλοδαρμού της ηθοποιού δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, είναι οικεία σε όλες τις γυναίκες που ζουν υπό ένα συνεχές καθεστώς φόβου περιμένοντας την αντρική οργή να ξεσπάσει στη δουλεία, τη στάση του λεωφορείου, το σπίτι, το μπαρ, με αφορμή ότι τους απορρίψαμε, ότι τους σπρώξαμε στην ουρά της τράπεζας, ότι τους «βγάλαμε γλώσσα», ότι ήμασταν αγενής. Οι γυναίκες ζουν σε έναν κόσμο που πρέπει να πατάνε στις άκρες των ποδιών τους για να μην ενοχλήσουν κάποιον άντρα γιατί τότε μπορεί να φάνε καμία σφαλίαρα, κάτι που κανένας άντρας δεν έχει βιώσει γιατί απλά οι γυναίκες δεν έχουν μάθει πώς μπορούν να εκφράσουν την ενόχλησή τους με ξύλο. Ακόμη κι αν ένας άντρας υποστεί βία από γυναίκα είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό δεν είναι μια απειλή με την οποία αναμετράτε σε όλη του τη ζωή, δεν έχει μεγαλώσει σε καθεστώς φόβου που του επιβάλει να αυτοπεριορίζεται διαρκώς.

~Hürrfem Sultan

Περί Προτύπων Ομορφιάς: Barbie vs He-Man

2fed4ee43f7c08f0acaae6c93d10787b

Καιρό βλέπουμε αυτό το meme να επανέρχεται σε φεμινιστικές σελίδες, από αντιφεμινιστές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πρότυπα ομορφιάς δεν βαραίνουν μόνο τις γυναίκες και γι αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να εξεγειρόμαστε εναντίον τους. Φυσικά όπως κάθε φορά οι αντιφεμινιστές δε θέλουν απλά να μας πείσουν ότι δεν τίθεται θέμα αλλά και ότι για τους άντρες το ζήτημα είναι σοβαρότερο. Αφού όμως αυτοί δεν παραπονιούνται γιατί να παραπονιόμαστε εμείς? Ας το βουλώσουμε όπως αυτοί που υποφέρουν σιωπηλά και κάνουν την καρδιά τους πέτρα ως σωστοί άντρες. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα πρότυπα ομορφιάς των αντρών και γιατί ο He-Man δεν αποτελεί το ίδιο σύμβολο καταπίεσης με την Barbie.

Πρώτον ο He-Man είναι ένας υπερ-ήρωας και ως τέτοιος είναι αναμενόμενο η μυϊκή του δύναμη να υπερτονίζεται. Η Barbie εκπροσωπεί μια καθημερινή γυναίκα –τη Barbie δασκάλα, τη Barbie νοσοκόμα, τη Barbie σύζυγο και μητέρα. Αυτό μας δίνει ένα σημάδι για το πώς λειτουργούν τα πρότυπα ομορφιάς για τα δύο φύλα γενικότερα. Οι γυναίκες απαιτείται να είναι όμορφες και αδύνατες Ο,ΤΙ ρόλο και να έχουν στη ζωή. Η μη εμφανίσιμη γυναίκα γενικά ενοχλεί. Κι ενώ υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς και για τους άντρες, η κοινωνία δεν τους λέει ότι το να είναι όμορφοι είναι το πιο σημαντικό τους καθήκον. Η κοινωνία τους λέει ότι το να είναι αστείοι, έξυπνοι, πλούσιοι, πετυχημένοι, γοητευτικοί, ενδιαφέροντες είναι εξίσου σημαντικά και θα τους επιβραβεύσει και γι αυτά με γυναικείο θαυμασμό και κατακτήσεις.

Για να έχουμε μία πραγματική εικόνα του μηνύματος που δίνει στα δύο φύλα η κοινωνία σχετικά με τη σημασία της εμφάνισης, αρκεί να στραφούμε στον χώρο της show-business, του κατεξοχήν χώρου που παράγει και διαδίδει πρότυπα θηλυκότητας και αρρενωπότητας. Οι άντρες μπορούν να κοιτάξουν τον κόσμο του Hollywood χωρίς να δυσκολευτούν τόσο να βρουν κάποιον να ταυτιστούν. Οι άντρες εκπροσωπούνται στο Hollywood ανεξαρτήτως εμφάνισης, βάρους και ηλικίας (αν και υπάρχουν αποκλεισμοί όσον αφορά τη φυλή, την σεξουαλικότητα, την αναπηρία). Μπορεί το πρότυπο του γυναικοκατακτητή να είναι συνήθως (αλλά όχι πάντα) ένας εμφανίσιμος άντρας, υπάρχει όμως ποικιλία στα είδη των ηρώων και πρωταγωνιστών με τρόπο που οι άντρες αντιλαμβάνονται ως πλήρως αποδεκτό να έχουν κοιλιά, ρυτίδες, λευκές τρίχες.

Ας σκεφτούμε πρόσφατες ταινίες όπως το Blade Runner, to Thor, το Death of Stalin. Από την επιστημονική φαντασία και τη δράση ως την κωμωδία οι άντρες ακόμα κι αν δεν είναι ο Chris Hemsworth ή ο Ryan Gosling μπορούν να μοιάζουν στον Tom Hiddleston, τον Harrison Ford, τον Antony Hopkins, τον Steve Buscemi. Αντιθέτως, υπάρχει ΜΟΝΟ ένας σωστός τρόπος για να είσαι γυναίκα κι αυτός είναι : νέα, όμορφη και αδύνατη. ΟΛΕΣ οι γυναίκες στις παραπάνω ταινίες αλλά και στην συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών είναι όμορφες με την συμβατική έννοια. Στον κόσμο του Blade Runner φαντάζει αδιανόητο να μπει κάποιος στον κόπο να φτιάξει θηλυκή ρέπλικα χωρίς να είναι αφάνταστα εμφανίσιμη και σέξι, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ισχύει για τις αρσενικές ρέπλικες οι οποίες αντιπροσωπεύονταν από άντρες ηλικιωμένους και όχι παραδοσιακά εμφανίσιμους.

Στο Hollywood, οι γυναίκες που δεν συμμορφώνονται στα πρότυπα ομορφιάς είτε απλά δεν υπάρχουν,είτε παίζουν αυτόν ακριβώς τον ρόλο: της άσχημης –όπως πχ στην περίπτωση της Amy του Big Bang Theory που όλος της ο ρόλος περιστρέφεται ακριβώς γύρω από το πόσο μη σεξουαλικά ποθητή είναι. Σε αντίθεση φυσικά με τους συμπρωταγωνιστές της που, αν και δεν πληρούν τα κριτήρια της αντρικής ομορφιάς, επιβραβεύονται πάντα με γυναίκες που θεωρούνται πολύ πιο εμφανίσιμες από τους ίδιους επειδή αυτοί είναι αστείοι, έξυπνοι και γλυκούληδες. Ας προσθέσουμε πως οι γυναίκες ηθοποιοί έχουν συνήθως ημερομηνία λήξης γύρω στα 40 και μετά εξαφανίζονται από τη σκηνή υπό μυστηριώδεις συνθήκες -ή απλά παίζουν τις μητέρες των νεαρών πρωταγωνιστριών.

Συνοψίζοντας λοιπόν: οι γυναίκες θα πρέπει να είναι όμορφες ακόμα και για να παίξουν τις κομπάρσες. Και στην πραγματική ζωή όμως απαιτούμε να είναι όμορφες ακόμα και για τους ρόλους της σερβιτόρας, της πωλήτριας ή της απλής περαστικής στο δρόμο. Οι άντρες αν δεν είναι συμβατικά εμφανίσιμοι έχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές στη ζωή τους για να μην τους κάνει η κοινωνία να νιώσουν ως άχρηστη σπατάλη οξυγόνου. Γι αυτό λοιπόν δε θα πρέπει να συγκρίνουμε τα πρότυπα αντρικής και γυναικείας ομορφιάς αλλά μάλλον το πόσο σημαντική θεωρείται η συμμόρφωση με αυτά για το κάθε φύλο.