Ο Μισογυνισμός Έχει Πολλά Πρόσωπα

Ο μισογυνισμός έχει πολλά πρόσωπα. Εδώ μοιραζόμαστε σχόλια, αναρτήσεις, άρθρα  με σεξιστικό περιεχόμενο με σκοπό να αναδείξουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τις διαφορετικές μορφές που παίρνει  ο σεξισμός αλλά και να αποδειξουμε ότι ο ακραίος μισογυνισμός δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά αλλά είναι διάχυτος παντού.

Ακολουθήστε μας στο facebook στις σελίδες:

στο: https://www.facebook.com/nai.eisai.misogynis.2/

στην εφεδρική: https://www.facebook.com/naieisaimisogynis/

στην δεύτερη εφεδρική: https://www.facebook.com/yesyoureamisogynist/

Στην σελίδα με φεμινιστική αρθογραφια και άλλα: https://www.facebook.com/Feminism4Beginners/

στη σελίδα https://www.facebook.com/feminist.memes.reloaded/

(η οποία δημιουργήθηκε προς αντικατάσταση της σελίδας https://www.facebook.com/Feminist.Meme/ στην οποία χάσαμε πρόσβαση)

στη νέα μας σελίδα: https://www.facebook.com/feminist.rants/ όπου μπορείτε να υποβάλετε κι εσείς τα δικά σας σχόλια ανώνυμα στο παρακάτω link

https://docs.google.com/forms/d/1tK31SYEcV8b4rxppudQsiHdORYTTWy45q1isjDues8Q/edit

στο twitter: https://twitter.com/yesurmisogynist

και βρείτε την αρθρογραφία μας στο περιοδικό Antivirus 

https://avmag.gr/author/nai-eisai-misoginis/

Η θηλυκοποίηση της φροντίδας και το έγκλημα στο Πόρτο Χέλι

Όταν ο παππούς μου και αργότερα η γιαγιά μου ήταν στα τελευταία τους, ο πρώτος κατάκοιτος και η δεύτερη με άνοια, την φροντίδα τους ανέλαβαν οι δύο κόρες τους. Ο γιος τους όχι μόνο δεν ασχολήθηκε αλλά έδειχνε εξαιρετική αδιαφορία και συχνά πρωτοφανή σκληρότητα απεναντί τους μην κρύβοντας ότι τον κούραζε και τον ενοχλούσε η κατάστασή τους όποτε αναγκάζονταν να συνυπάρξουν. Όταν από την άλλη πλευρά της οικογένειάς μου η θεία μου ήταν στα τελευταία της ο γιός της την πήρε σπίτι του απρόθυμα, την φροντίδα της όμως ανέλαβε αποκλειστικά η γυναίκα του η οποία την περιέβαλε με αγάπη παρόλο που την γνώριζε ελάχιστα χρόνια ενώ ο ίδιος είπε «περιμένω να πεθάνει για να ανακουφιστώ κι εγώ κι αυτή».

Αυτό εννοούμε με τον όρο «θηλυκοποίηση της φροντίδας», μια πραγματικότητα όπου οι γυναίκες είναι αυτές που κατά κανόνα (κι αυτό σημαίνει όχι αποκλειστικά) αναλαμβάνουν τη φροντίδα τόσο των παιδιών όσο και των ηλικιωμένων γιατί η έμφυλη κοινωνικοποίηση τις κάνει αφενός να το θεωρούν χρέος τους και να κατακρίνονται δυσανάλογα όταν δεν το επιτελούν, και αφετέρου να αναπτύσσουν περισσότερη ενσυναισθησή προς τα ανήμπορα άτομα. Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο το επίπεδο των συναισθημάτων αλλά έχει μια πολύ υλική σημασία για την οικονομία καθώς μέσω της κοινωνικοποίησης αυτής οι γυναίκες επιτελούν ένα είδος άμισθης εργασίας που φυσικοποιείται και παρουσιάζεται ως μέρος της ανιδιοτελούς γυναικείας φύσης τους ενώ αξίζει χιλιάδες ευρώ και αποτελή στυλοβάτη του καπιταλισμού.

Θα έπρεπε να οραματιστούμε μια κοινωνία όπου το κόστος αυτό δεν θα το αναλαμβάνει κάθε μεμονωμένο νοικοκυριό αλλά θα επιμερίζεται στο σύνολο της κοινωνίας μέσω δομών που θα απαλλάσσουν τα μέλη της οικογένειας από το βάρος αυτό -δομών βέβαια που δεν θα βασίζονται πάλι αποκλειστικά σε γυναίκες γιατί κι αυτό είναι μέρος της θηλυκοποίησης της φροντίδας. Θα έπρεπε να απαιτούμε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι δε δημιουργούν οικογένεια, δεν κάνουν παιδιά ούτε διατηρούν επαφές με τοξικούς συγγενείς από φόβο ποιος θα τους γηροκομήσει στο τέλος της ζωής τους. Στη συγκεκριμένη καπιταλιστική και πατριαρχική πραγματικότητα όμως έχει σημασία να αναγνωρίσουμε πως ενώ το βάρος αυτό συχνά είναι όντως δυσβάσταχτο, οι γυναίκες κατά κανόνα το επωμίζονται αγόγγυστα.

Όσοι λοιπόν έσπευσαν να συμπάσχουν και να δικαιολογήσουν τον θύτη στο Πόρτο Χέλι καλά θα κάνουν πρώτα να αναρωτηθούν πόσες δολοφονίες θα είχαμε καθημερινά αν οι γυναίκες αποφάσιζαν να απαλλαχθούν με τον ίδιο τρόπο από το βάρος της φροντίδας τρίτων, να προβληματιστούν για το τι σημαίνει αυτό για τους έμφυλους ρόλους και την έμφυλη κοινωνικοποίηση και το ποιους εν τέλει ωφελεί. Καλό θα είναι επίσης όποιος μας προτρέπει να παντρευτούμε για να μην πεθάνουμε μόνες να αναλογιστεί ότι τίποτα δεν εγγυάται στις γυναίκες ότι ένας άντρας θα τις φροντίσει στην ομολογουμένως στατιστικά σπάνια περίπτωση που η υγεία τους χειροτερεύσει πριν τη δική του -την ίδια ώρα που το αντίστροφο εκλαμβάνεται ως δεδομένο.

Το περιστατικό στο Πόρτο Χέλι δε θα πρέπει να αναλύεται ξεχωριστά από τη συζήτηση για την έλλειψη δομών φροντίδας και την τάξη ούτε όμως θα πρέπει να συζητάται ξέχωρα από τη φεμινιστική συζήτηση περί θηλυκοποίησης της φροντίδας και της έμφυλης κοινωινκοποίησης -πραγματα που άλλωστε οφείλουν να είναι μέρος της ταξικής ανάλυσης αλλά πολύ βολικά παραβλέπονται από συντρόφια που πιστεύουν ότι το έμφυλο ανήκει σε μια ξεχωριστή σφαίρα, αυτή του «απλώς πολιτισμικού».

Η υποκρισία της αλληλεγγύης προς την Ιωάννα

H βαθια ειρωνεία ή μαλλον υποκρισία τέτοιων τάχα υποστηρικτικών δηλώσεων βρίσκεται στο οτι είναι ακριβως αυτή η ρητορική περί «ξεβράκωτων» influencers, περί «πορνιδίων», περί ματταιόδοξων γυναικών, περί επικίνδυνης θηλυκότητας που αποσκοπεί στο να τυλίξει ή να «κλέψει» δεσμευμένους άντρες που οδηγεί στον μισογυνισμό και την έμφυλη βία όπως αυτή που δέχτηκε το θυμα της επίθεσης με το βιτριόλι. Είναι το βαθύ μίσος της κοινωνίας προς το γυναικείο σώμα, ο στιγματισμός της γυναικείας σεξουαλικότητας ως μιαρής, η ταύτιση της γυναίκας με τον «πειρασμό» προς τον αθώο και επιρρεπή στην σεξουαλική χειραγώγηση άντρα που υποχρεώνει σήμερα το θύμα να κρύβει το πρόσωπό της.


Ναι, μπορούμε να θαυμάζουμε το κουράγιο και την δυναμη του χαρακτήρα της αλλά όχι συγκρίνοντάς της για άλλη μια φορά με άλλες γυναίκες εν είδει ανταγωνισμού γιατί ήταν ακριβώς αυτός ο γυναικείος ανταγωνισμός που καλλιεργείται επιμελώς ανάμεσα στις γυναίκες που οδήγησε τη θύτρια στο έγκλημα. Οι γυναίκες δεν υπάρχουν μόνο σε αντίπαλα στρατόπεδα και ούτε για να επαινούμε μία πρέπει να μειώνουμε κάποια άλλη, και σίγουρα όχι με το ίδιο μισογυνικό αφήγημα που κατασρέφει τη ζωή αμέτρητων γυναικών, συμπεριλαμβανομένης και της εικονιζόμενης.


Είναι βέβαια πολύ εύκολο να συμπάσχεις με το θύμα όταν δε νιώθεις την παρουσία της πλέον να σε απειλει. Οι γυναίκες όμως δεν αξίζουν συμπαράσταση και αλληλεγγύη μόνο όταν η ζωή τους καταρρέει και οταν «αφοπλίζονται» από το επικίνδυνο όπλο της γυναικείας ομορφιάς γιατί τότε αυτή η συμπαράσταση μόνο ειλικρινής και αυθεντική αλλά εξαρτάται και πάλι από τους όρους που θέτει η ίδια η πατριαρχία -όρους με τους οποίους όπως αποδεικνύει η περίπτωση της συγκεκριμένης επίθεσης δεν κερδίζει καμία. Αρκεί να αναλογιστούμε τι θα πίστευε ο συντακτης κοιτώντας το ινσταγκραμ του θύματος πριν δεχθεί την επιθεση.

Πώς να προφυλαχθείτε από ψευδείς καταγγελίες βιασμού

Πώς θα προφυλαχθούμε από γυναίκες που θα κάνουν συναινετικά σεξ μαζί μας και μετά θα μας κατηγορούν για βιασμό?» αναρωτιούνται άντρες έντρομοι στο ενδεχόμενο μια γυναίκα να έχει όρεξη να μπλέξει με το νόμο και τους «τι-φόραγες» ασυνομικούς, να ξεφτιλιστεί δημόσια ως «π@υτανάκι» και να βρει το παρελθόν της και το ινστα της να γίνεται βορά στην διψασμένη για μισογυνισμό κοινωνία για να τους χαλάσει τη μέρα ή να τους φάει τα 1900 ευρω που έχουν στην τράπεζα.

Θα σας πω εγώ πώς να προφυλαχτείτε. Με τον ίδιο τρόπο που προφυλάσσεστε όταν πηγαίνετε στο σπίτι γνωστών σας από το να σας καταγγείλουν αργότερα ότι τους κλέψατε το καλό τους σερβίτσια και τα χρυσαφικά της γιαγιάς. Οι ψευδείς καταγγελίες για βιασμό σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις είναι όσες οι ψευδείς καταγγελίες για τα υπόλοιπα εγκλήματα οπότε αν δεν χάνετε τον ύπνο σας ότι θα σας κατηγορήσουν ψευδώς για τη διάρρηξη στο σπίτι του γείτονα αλλά για το αν το ραντεβού σας θα σας κατηγορήσει για βιασμό αυτό συμβαίνει είτε επειδη έχετε λερωμένη τη φωλιά σας και εν γνώση σας επιδεικνύετε παραβιαστικές και πιεστικές συμπεριφορές είτε επειδη είστε τόσο μισογυνικά σκουπίδια που έχετε καταπιει αμάσητο το παραμύθι ότι οι γυναικες άλλη δουλειά δεν έχουν από το να σέρνονται για χρόνια σε δικαστήρια από καθαρή κακία ή φανταστικές οικονομικές διεκδικήσεις.


Αν υπάρχουν κάπου τεράστιες πιθανότητες να κατηγορηθείτε ψευδώς για κάτι αυτό είναι αν βρεθείτε καμία Παρασκεύη απόγευμα σε αντιφασιστική πορεία και αφού φάτε ξύλο από τους μπάτσους που προστατεύουν τους φασίστες σας φορτώσουν με φανταστικές κατηγορίες. Αυτό όμως συμβαίνει ακριβώς επειδή υπάρχει μια ασυμμετρία εξουσίας όπου το κράτος και η αστυνομία έχει το καρπούζι έχει και το μαχαίρι και μπορεί να επιβάλει το δικό της αφήγημα. Στην περίπτωση των γυναικών που είναι μια καταπιεσμένη ομάδα θα ήταν ηλίθιο να πιστεύουμε ότι ευνοούνται από την αστική δικαιοσύνη που είναι χτισμένη εξ αρχής εναντίον τους, θα ήταν το ίδιο σαν να πιστεύουμε ότι η καημένη η αστυνομία μας βάλλεται αλύπητα από ψευδείς, κακόβουλες κατηγορίες για αδικαιολόγητη χρήση βίας και αυθαιρεσία. Στην πραγματικότητα ξέρουμε καλά πως, όπως και στην περίπτωση της έμφυλης βίας, είναι απείρως πιθανότερο να διαπράττεται ένα έγκλημα που δεν καταγγείλετε ποτέ ακριβώς λόγω του φόβου μπροστά στον ισχυρό και τον προνομιούχο.

Το φαινόμενο των καρμίρηδων σεξιστών που υπερασπίζονται πελούσιους θύτες

Επειδή όλοι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού που ξεφυτρώνουν σε κάθε thread να ξεράσουν τον μισογυνισμό τους μάλλον δεν είναι κι αυτοί προνομιούχοι εκατομμυριούχοι που δείχνουν την αλληλεγγύη τους στην ελιτ στην οποία ανήκουν, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο? Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε το ακούραστο έργο χιλιάδων αντρών των 600 ευρώ (κι άμα) που τσακίζονται να υποστηρίξουν μετά μανίας έναν πλούσιο που τάχα θέλουν οι δολοπλόκες γυναίκες να του φάνε τα λεφτά αγνοώντας πως οι πλούσιοι κατά κανόνα είναι αυτοί που γλιτώνουν φτηνά με τις κατηγορίες βιασμού? Είναι αρκετά απλό: ο καπιταλισμός και η πατριαρχία καλλιεργεί σε πολλούς άντρες αυτό το power fantasy, ότι τάχα αν γίνουν κι αυτοί πετυχημένοι και διάσημοι καμία γυναίκα δε θα τους λέει όχι -και άρα ο λόγος που τώρα τους απορρίπτουν είναι οτι ειναι φτωχοί και άσημοι. Πώς μπορεί μια 17χρονη να αρνήθηκε σεξ σε έναν άντρα με το γόητρο που οι ίδιοι φαντασιώνονται κάθε φορά που ρίχνουν μια ματιά στη μίζερη ζωή τους? Αυτό σημαίνει ότι δε θα μπορέσουν ποτέ να υποτάξουν τις γυναίκες, όσο σκληρά κι αν δουλέψουν όπως υπαγορεύει το νεοφιλελεύθερο όνειρο.

Κατά μία έννοια όλα αυτά τα τσιράκια της ελίτ παίρνουν και την φανταστική τους εκδίκηση από τις γυναίκες μπαίνοντας για λίγο, όσο διαρκεί ένα σχολιο στο facebook έστω, στην θέση ενός ισχυρού άντρα που μπορεί να αντιπαραθέσει τον πλούτο του στις κατηγορίες βιασμού. Ταυτόχρονα όμως ποντάρουν και στο γεγονός πώς αν βγάλουν μια ακόμα γυναίκα αναξιόπιστη χρησιμοποιώντας το ταξικό προνόμιο ενός (φερόμενου ως) βιαστή, αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος όλων των γυναικών που θα στιγματιστούν συλλογικά ως δολοπλόκες, φαντασιόποληκτες, ψεύτρες και αυτό ίσως διευκολύνει τις δικές τους παραβιαστικές συμπεριφορές διατηρώντας την αξιοπιστία του λόγου και της μαρτυρίας των αντρών έναντι των γυναικών. Κάθε άντρας μπορεί δυνητικά να επωφεληθεί από την συλλογική υποτίμηση και απαξίωση των γυναικών αλλά αυτό γίνεται πάντα συναρτήσει των υπόλοιπων (ταξικών, φυλετικών κτλ) προνομίων του.

Πώς η αποσιώπηση της γυναικείας επιθυμίας οδηγεί στο μύθο ότι οι άντρες έχουν εντονότερες ορμές

Σε κάποια από τα προηγούμενα σχόλια κάνα δυο άντρες, από αυτούς που παρακολουθούν τη σελίδα για να μάθουν και προσπαθούν να συνεισφέρουν θετικά σε αυτή, εξέφρασαν έμμεσα την αντίληψη ότι ίσως οι γυναίκες απορρίπτουν σεξουαλικά τους άντρες γιατί αυτές γουστάρουν λιγότερο το σεξ, πιθανώς για λόγους εξελικτικούς. Αυτή τώρα δεν είναι καμιά καινούρια ιδέα αλλά ήταν λίγο απογοητευτικό που την εξέφρασαν σύμμαχοι και δείχνει το βαθμό που ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι έχουν απορροφήσει πατριαρχικές κατασκευές και ψευδοεξελιτικτές θεωρίες και τις χρησιμοποιούν ως το πρίσμα για να ερμηνεύσουν τις σχέσεις μεταξύ φύλων.

Ένας από αυτούς μάλλον πρόσθεσε για να μας πείσει ότι οι άντρες σκέφτονται υπερβολικά το σεξ πως «Όταν δεν υπάρχει απλά αυτοικανοποιούμαστε σε συχνότητα που ίσως να σας εκπλήξει». Νομίζω ότι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο σε αυτό το σχόλιο ήταν η παντελής άγνοια του ανδρικού προνομίου. Αλήθεια, πόσο ανίδεος για το προνόμιο σου θα πρέπει να είσαι για να θεωρείς ότι η συχνότητα που αυτοικανοποιείσαι ίσως εκπλήξει τις γυναίκες λες και ολόκληρη η κουλτούρα μας δεν περιστρέφεται γύρω από τις αντρικές κάβλες, λες και δεν έχει μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά με teen movies όπου ξαναμμένοι άντρες κάνουν τα πάντα για να πηδήξουν ή προσπαθούν να κουτουπώσουν μηλόπιτες, λες και δεν μας σπαμάρουν ακόμα και εμάς με ροζ διαφημίσεις οι οποίες στοχεύουν στην αυτοικανοποίηση ή την στύση των ανδρών κάθε φορά που πάμε να κατεβάσουμε ένα γαμημένο torrent.

Αγνοώντας παντελώς το βαθμό που η αντρική σεξουαλικότητα εξυμνείται ως μια ασυγκράτητη πηγή ζωτικότητας είναι φυσικό να πιστεύεις ότι η σιωπή γύρω από τη γυναικεία σεξουαλικότητα σημαίνει ότι μάλλον αυτές έχουν γενικότερα χαμηλότερη λίμπιντο. Αν οι γυναίκες γούσταραν το σεξ όσο οι άντρες δε θα μιλούσαν περισσότερο γι αυτό, δε θα κάναν κι αυτές συνεχώς αστεία με το πόσο έπαιζαν το μουνί τους βλέποντας τον τάδε διάσημο ως έφηβες, δε θα υπήρχε μια διαρκής ροή πληροφορίας και memes για το πόσες και ποιες τσόντες βλέπουν, πόσο embarrassing είναι να μπαίνουν οι γονείς τους την ώρα που χαιδεύονται, δε θα έβλεπαν τσόντες παρέα? Είναι άλλωστε και κάτι έρευνες που διαχύει επίμονα η ποπ κουλτούρα, κάτι για το χάσμα της συχνότητας των φορών που σκέφτονται το σεξ οι άντρες και οι γυναίκες μέσα στη μέρα, αν δεν είναι αυτό απόδειξη ότι οι γυναικες δεν έχουν κάβλες τι είναι?

Αλήθεια πως μπορούμε να πείσουμε τους άντρες ότι κι εμείς σκεφτόμαστε το σεξ με συχνότητα και ένταση και ότι το πρόβλημα στις μεταξύ μας σεξουαλικές και όχι μονο σχέσεις δεν είναι η χαμηλή μας λίμπιντο σε σχέση με τη δική τους? Αν τους πει κάποια ότι σκέφτεται το σεξ μόνο μια φορά τη μέρα, που αρχίζει όταν ξυπνάει και τελειώνει όταν κοιμάται, θα τους πείσει? Όχι φυσικά, θα χαρακτηριστεί ως μια εξαίρεση, ως μια ιδιαιτέρως σεξουαλική γυναικά, ως η καυλιάρα που όλοι ονειρεύονται και που σίγουρα δε θα λέει ποτέ όχι στο σεξ και σε καμία φαντασίωσή τους και αυτόματα η δική της σεξουαλική επιθυμία θα περιστραφεί γύρω από το πόσο πολύ εξυπηρετεί τους ίδιους. Σύντομα η δική της επιθυμία θα γίνει ένα χυδαίο αστείο και πολλοί θα υποθέσουν ότι ο λόγος που το λέει είναι ένα ερωτικό κάλεσμα προς αυτούς και ότι η ερωτική της επιθυμία σημαίνει και αυτόματη σεξουαλική διαθεσιμότητα. Γι αυτό και δε θα πει τίποτα. Γι αυτό και οι γυναίκες δε μιλάνε για τη δική τους επιθυμία, γιατί η γυναικεία επιθυμία στην πατριαρχία φετιχοποιείται, δεν παρουσιάζεται ως κάτι «φυσικό» και «βιολογικό» όπως μας πλασάρεται η αντρική, παρουσιάζεται ως κάτι που μπαίνει στην υπηρεσία της αντρικής στο πλαίσιο ενός σεναρίου τσόντας γραμμένης από άντρες για άντρες.

Υπάρχουν λέξεις που παθολογικοποιούν αποκλειστικά την γυναικεία σεξουαλικότητα, όπως «νυμφομανής», «λυσσάρα» και «τσούλα», με αποτέλεσμα απλά να μην υπάρχει χώρος έκφρασης της γυναικείας επιθυμίας που να μην αντιμετωπίζεται ως χυδαία, διαστροφική, βρόμικη. Και το αποτέλεσμα είναι απλά η γυναικεία επιθυμία να αποσιωπάται, τις περισσότερες φορές και από τις ίδιες τις γυναικες, μεταξύ τους ή ακόμα και στον εαυτό τους. Οι γυναικες μπορούν να έχουν εντονότερες κάβλες πριν την περίοδο, κατά τη διάρκεια της περιόδου, όλο το μήνα δε θα νιώσουν όμως εξίσου συχνά την ανάγκη να κάνουν ένα χιουμοριστικό στατους γι αυτό ούτε να ενημερώσουν τη φίλη τους, αυτά τα πράγματα είναι ταμπού (αν και σιγά σιγά σπάνε). Το αποτέλεσμα είναι ούτε οι ίδιες οι γυναικες να μην ξέρουν πως νιώθουν οι υπόλοιπες για το σεξ. Η μόνη πληροφόρηση που έχουμε είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση, και είτε η λιμπιντό μας είναι έντονη είτε πεσμένη, δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης τις περισσότερες φορές. Είναι μια μοναχική υπόθεση σε αντίθεση με τους άντρες που κάνουν bonding με αυτά τα θέματα.

Υπάρχει επίσης το μικρό προβληματάκι ότι η γυναικεία επιθυμία δεν οδηγεί απαραίτητα στο σεξ για λόγους που έχουμε εξηγήσει ότι έχουν να κάνουν με την πατριραχία: το σεξ, όπως το διδάσκει η κουλτούρα του πορνό στους άντρες, δεν είναι απαραίτητο ότι θα οδηγήσει σε οργασμό οπότε συχνά την καταπνίγουμε μόνες μας και προχωράμε παρακάτω χωρίς να κλαφτούμε δημόσια για το πόσο ξαναμμένες παραμένουμε.

Αν λοιπόν είσαι άντρας και νομίζεις ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ βαθμός συχνότητας αυτοικανοποίησης είναι ικανός να εκπλήξει οποιαδήποτε, μάλλον δε θα εκπλαγείς ποτέ από το πόσο συχνά σκέφτονται οι γυναίκες το σεξ γιατί καμία δεν θα έχει όρεξη να στο αναλύσει έτσι βυθισμένος στην προνομιάρα σου που είσαι. Και μάλλον δεν είσαι έτοιμος να καταλάβεις ότι μια όλοκληρη κουλτούρα που έχει χτιστεί με σκοπό να σε διεγείρει και παράλληλα να ελέγξει την γυναικεία σεξουαλικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ισχυρισμούς περί «βιολογίας».

Τι μπορούμε να κάνουμε για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν

“Για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν/το Ιραν/ τη Μέση Ανατολή δεν λέτε τίποτα» μας λένε συχνά πυκνά οι οργισμένοι μισογύνηδες που χάνουν τον ύπνο τους και κόβεται η όρεξή τους για τις γυναίκες στην Μέση Ανατολή.

Από που ξεπηδάει το ξαφνικό αυτό ενδιαφέρον? Και τι ακριβώς θα άλλαζε αν οι Δυτικές φεμινίστριες μιλούσαν ακόμα συχνότερα για τα δικαιώματα των Μεσανατολισσών και Μουσουλμάνων αδερφών τους? Μήπως οι φίλοι μισογύνηδες έχουν την αξίωση να πάμε στην Μέση Ανατολή να κάνουμε επανάσταση εκ μέρους των γυναικών εκεί όσο οι ίδιοι κάθονται στο υπόγειο τους και διαμαρτύρονται για τις φεμιναζί αντί να πάνε να κάνουν μια επανάσταση υπέρ των δικαιωμάτων των Ινδών εργατών ή έστω των αντρών θυμάτων των Ταλιμπαν?

Ας πούμε ότι εμείς σε αυτή τη σελίδα ποστάραμε συχνά για τις γυναίκες στη Μέση Ανατολή. Τι διαφορά θα έκανε στη ζωή τους? Θα το διάβαζαν οι ίδιες και θα ξεσηκώνονταν εναντίον των ισλαμιστών γιατί πιο πριν δε θα το είχαν σκεφτεί ως ιδέα, θα είχαν ανάγκτη το δικό μας πατρονάρισμα? Θα τα διάβαζαν οι κυβερνήσεις τους και θα έσπευδαν ντροπιασμένες να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους? Θα τα διάβαζαν οι δικές μας κυβερνήσεις, ο Πρόεδρος της Αμερικής και οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ και θα αποφάσιζαν να επέμβουν για να τις σώσουν όπως επικαλεστηκαν, ανάμεσα στα άλλα, πριν την εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001? Πότε μια ξένη κυβέρνηση επενέβη για οτιδήποτε άλλο πέρα από το να εξυπηρετήσει τα ιμπεριαλιστικά της συμφέροντα? Πότε η αλλαγή και η βελτίωση των δικαιωμάτων μίας ομάδας ήρθε από τα έξω, πόσο μάλλον στο πλαίσιο ενός αποικιοκρατικού μοντέλου όπου τα δικαιώματα των γυναικών χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά ως επίφαση για να εκλογικεύσουν τον αποικιοκρατικό έλεγχο με αποτέλεσμα για αποικικορατούμενα κράτη ο φεμινισμός να ταυτιστεί με μια δυτική συνωμοσία και να προκαλει την καχυποψία ακόμα και των γυναικών εκεί?

Από που πηγάζει αυτή η διαρκής, εμμονική σχεδόν, ανάγκη των δυτικών να μιλάνε για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, την απουσία δικαιωμάτων και τα καταπιεστικά έθιμα στην Μέση Ανατολή αναπαράγοντας σχεδόν ηδονικά φωτογραφίες γυναικείας κακοποίησης, απελπισίας και εξευτελισμού? Είναι τάχα κάποιο έλλειμμα πληροφόρησης που προσπαθούν να καλύψουν? Υπάρχει κάποι@ που δεν ξέρει για την παροιμιώδη καταπίεση των γυναικών στη Μέση Ανατολή? Που δεν έχει καταναλώσει αρκετή δυτική προπαγάνδα μέσω ταινιών όπου η πρωταγωνίστρια έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή ή μέσω εκείνων των βιβλίων που ήρθαν στη μόδα μετα την 11η Σεπτεμβρίου τύπου «Ποτέ χωρίς την κόρη μου»? Υπάρχει κάποιος που δεν έχει ακούσει ιστορίες λιθοβολισμού άπιστων γυναικών ή εγκλημάτων τιμής που διαπράττει το ίδιο το σόι της ατιμασμένης? Τι ακριβώς προσφέρει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ η εμμονή αυτή πέρα από το να υπενθυμίζουν συνεχώς στις δυτικές γυναίκες πώς οφείλουν να νιώθουν ευγνωμοσύνη που τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο άσχημα? Πέρα από το να να χρησιμεύει ως διαρκής υπενθύμιση της Λευκής ανωτερότητας και του Δυτικού πολιτισμού που οφείλει να εκπολιτίσει τους βάρβαρους ανατολίτες?

Φυσικά και υπάρχει σωστός τρόπος να μιλάς γι αυτά τα πράγματα. Οι φεμινίστριες μπορούν να μιλήσουν για την καταπίεση των γυναικών στο Αφγανιστάν -και το κάνουν- θέτοντας το πάντα στο κατάλληλό φεμινιστικό και αντι-αποικιοκρατικό πλαίσιο. Δηλώνοντας την αλληλεγγύη μας για τις αδερφές μας, καλώντας τα κράτη μας να υποδεχτούν τις προσφύγισσες και τους πρόσφυγες, λαμβάνοντας έμπνευση από την αντίστασή τους, τονίζοντας τις συνάφειες των αιτημάτων, πολιτικών και νοοτροπιών μεταξύ ισλαμιστών εξτρεμιστών και εντόπιων μισογύνηδων, καταγγέλλοντας τη συνενοχή της Δύσης είτε με την στήριξη εξτρεμιστικών κινημάτων είτε με το να κάνουν τα στραβά βάσει των δικών τους στρατηγικών, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το πόσο εύκολα μπορούν να ανατραπούν κεκτημένα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης και αστάθειας και αναδεικνύοντας τον Παγκόσμιο Πόλεμο κατά των Γυναικών.Η καρδιά μας βρίσκεται με τις γυναίκες στο Αφγανιστάν αλλά δε θα επιτρέψουμε στα μισογυνικά σκουπίδια να εργαλειοποιήσουν τον πόνο και την απελπισία τους για την προώθηση της δική τους αντιφεμινιστικής ατζέντας την ίδια ώρα που θα καλούν για το κλείσιμο των συνόρων για τις γυναίκες αυτές που προσποιούνται ότι νοιάζονται.

Τι θέλουν τελικά οι Γυναίκες?

«Οι γυναίκες γουστάρουν τους άντρες με χοντρό πορτοφόλι» τραγουδάει σε χορωδία η πλειοψηφία των μισογύνηδων που κάνει πατ πατ ο ένας στην πλατούλα του άλλου αφού εξ ορισμού δεν ανήκουν στο 10% των πλουσίων κι έτσι βρίσκουν μπόλικη παρηγοριά στην ιδέα ότι τους απορρίπτουν επειδή δεν έχουν λεφτά.

«Οι γυναίκες καταδέχονται μόνο τους γυμνασμένους τύπους με κοιλιακούς και θεληματικό πηγούνι» προσθέτουν οι incels που μπορει να έχουν μια καλή δουλειά αλλά νομίζουν ότι φταίει που δεν μοιάζουν με τον Jason Momoa και δεν καταλαβαίνουν γιατί οι γυναίκες δεν κάνουν ουρά παρόλο που και αμάξι έχουν και ποτά κερνάνε για να δείξουν ότι μπορούν να προσφέρουν οικονομική ασφάλεια.

«Οι γυναίκες θέλουν τους μαλάκες/τους σκληρούς/ τα κακά παιδιά όχι τα καλά παιδιά σαν εμένα» κλαίγεται όποιος βλέπει την πρώην του με κανέναν άνεργο που δεν διαγράφονται οι κοιλιακοί του από την μπλούζα αλλά έχει μηχανή/ φοράει piercing/ πίνει μπάφους οπότε σίγουρα θα την κακομεταχειρίζεται σε αντίθεση με τους ίδιους που απλά την κακοποιούσαν ψυχολογικά με την χειριστικότητα και την κλάψα τους μέχρι αυτή να το πάρει απόφαση να τους αφήσει. Πιθανότατα οι μισοί γυναικοκτόνοι θεωρούσαν κι εκείνοι ότι τους άφησε γιατί έψαχνε κάποιον πιο σκληρό χωρίς να βλέπουν την ειρωνεία.«Βασικά οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν!!!» μπορούν να συμφωνήσουν όλοι αυτοί μεταξύ τους μετά από 2-3 μπύρες, λύνοντας τις διαφορές τους ενωμένοι από το κοινό τους μίσος προς τις γυναίκες που τους απορρίπτουν γιατί πάντα κάτι παει στραβά με αυτές και ποτε με τους ίδιους. Χιλιάδες αλληλο-αντικρουόμενα σενάρια γιατί απλά δεν μπορούν, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να χωνέψουν το όχι και προτιμούν να προσκολλώνται στην απογοήτευση, την πικρία και την αυτολύπηση αντί να αποδεχτούν ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες, οι σχέσεις τελειώνουν, η ζωή είναι μικρη οπότε τουλάχιστον ας κάνουμε φίλους στην πορεία, ας φάμε δεύτερη μερίδα γλυκό και ας ρίξουμε τον καπιταλισμό

Στην Πατριαρχία όταν σε θέλουν μπορούν και να σε έχουν

Why not both? Τι εμποδίζει μια γυναικα να την θέλουν ολοι και να μη μπορούν να την έχουν όλοι? Μα η βεβαιότητα της πατριαρχίας ότι αν σε θέλουν μπορούν και να σε έχουν, οτι το να σε θέλουν όλοι σημαίνει και αυτόματη πρόσβαση στο σώμα σου. Στην πατριαρχία θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στο να σε θέλουν και άρα υποχρεωτικά να σε έχουν ΟΛΟΙ (χωρίς δικαίωμα να επιλέξεις) και στο να κρύβεις προσεκτικήα την ομορφιά και τη σεξουαλικότητά σου ώστε να δίνεις το μήνυμα οτι δε μπορούν να σε έχουν. Στην πατριαρχία πρέπει να βρεις την τέλεια ισορροπία αναμεσα στο να είσαι γαμήσιμη αλλά όχι και με τόσο εμφανή τρόπο γιατί τότε δίνεις δικαιώματα (σε ΟΛΟΥΣ). Και την ισορροπία πρέπει να την βρείς, όπως υπονοεί και η φωτογραφία, πάνω σε σέξι 12ποντα γιατί η πατριαρχία δε σταματά ποτέ να δίνει αντιφατικά και αντικρουόμενα μηνύματα για το πόσο σέξι σε θέλει και το πώς πρέπει να επιτελείς τη σωστή θηλυκότητα. Αν τα παρανοήσεις, φταις εσύ

Ο Μύθος οτι οι γυναίκες έχουν αμέτρητες ευκαιρίες για σεξ

Η μεγαλύτερη παρανόηση που επικρατεί στο μυαλό των μισογύνηδων είναι ότι οι γυναίκες -έτσι, γενικά και αόριστα- απολαμβάνουν την εξαιρετική τύχη να έχουν αμέτρητες ευκαιρίες για σεξ και φλερτ. Αυτό συμβαίνει γιατι στο μυαλό τους ως γυναίκα ορίζουν ΜΟΝΟ την γαμήσιμη γυναικα. Η ίδια η έννοια «γυναίκα» είναι τόσο σεξουαλικοποιημένη που αυτόματα παραπέμπει σε αιθέριες υπάρξεις με στητά βυζιά και σφιχτούς κώλους ή τελοσπάντων σε ένα περίγραμμα γυναίκας που θα «έμπαιναν». Ούτε που μπαίνουν στη διαδικασία να αναλογιστούν τι ευκαιρίες να έχουν οι γυναίκες που δεν πληρούν στο ελαχιστο τα πατριαρχικά κριτήρια ομορφιάς. Είναι σαν να κοιτάς τις αγγελίες στις εφημερίδες και να λες «wow κοίτα εδώ πόσες ευκαιρίες απασχόλησης υπάρχουν, οι άνεργ@ έχουν πάμπολλες επιλογές» και με μία πιο προσεκτική ματιά θα δεις ότι απευθύνονται κυρίως σε 25χρον@ με 3 πτυχια και 10 χρόνια προϋπηρεσίας από προηγούμενες ζωές.

«Μα και τις ‘ασχημες’ κάποιος θα καταδεχτεί να τις πηδήξει αν αυτές ψάχνουν σεξ» θα επιμείνουν κάποια μισογυνικά σκουπίδια που θεωρούν ότι το να ρίχνουν τα (πατριαρχικά) στάνταρ τους οι άντρες είναι μια παραχώρηση για την οποία θα έπρεπε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο point: Εξαιτίας της πατριαρχικής κατασκευής του σεξ, το να θέλει ένας άντρας να σε πηδήξει είναι συνήθως το ισοδύναμο του να σε θέλει μια επιχειρηση για δωρεάν πρακτική να φτιάχνεις καφέδες και να βγάζεις φωτοτυπίες. Αφορά δηλαδή περισσότερο τι έχεις να προσφέρεις εσύ σε αυτή παρα το αντίθετο και δε σου λύνει κάποιο πρακτικό πρόβλημα. Άσε που στην πατριαρχία οι γυναίκες δεν θεωρείται ότι εμπλουτίζουν το βιογραφικό τους με το σεξ αλλά αντιθέτως, χάνουν σε αξία. Επομένως οι μισογύνηδες θεωρούν μεν ότι έχουμε άπειρες προσφορές που όμως αν τις δεχτούμε αυτόματα υποβιβαζόμαστε, με τρόπο που φυσικά δεν ισχύει με τους άντρες. Δώρον άδωρον δηλαδή.

Οι θλιβεροί incels φαντασιώνονται ότι η ζωή τους θα ήταν υπέροχη αν, όπως απεικονίζου με φθόνο τις γυναικες, το inbox τους βομβαρδιζόταν από μηνύματα με προσφορές για σεξ γιατί βλέπουν το σεξ από την αντρική πλευρά ως μια πηγή επιβεβαίωσης της αρρενωπότητάς τους, επιβολής εξουσίας και εγγυημένου οργασμού. Για τις γυναίκες όμως, εξαιτίας της πατριαρχίας και όχι φυσικά της βιολογίας, το φλερτ και το σεξ είναι κάπως διαφορετική υπόθεση.

Η προσέγγιση αντρών που θέλουν κάτι ερωτικό μπορεί να είναι μια ευχάριστη και κολακευτική εμπειρία για τις γυναίκες και να οδηγήσει σε κάτι καλό, δεν το αρνούμαστε αυτό. Εξίσου συχνά όμως μπορεί να γίνει πηγή άγχους, θυμού και φόβου εξαιτίας των παραβιαστικών, προσβλητικών,αντικειμενοποιητικών, ακόμα και απειλητικών συμπεριφορών πολλών αντρών. Ακόμα και όταν αυτές απολαμβάνουν το casual sex και ένα καλό one night stand θα πρέπει να είναι προσεκτικές ώστε να παραμείνουν αν μη τι άλλο ασφαλείς και σε δεύτερη φάση να μείνουν ικανοποιημένες από την ίδια την πράξη και την συμπεριφορά του παρτενέρ τους -καμία δε θέλει να της συμπεριφέρονται με υποτίμηση απλά επειδή ήθελε σκέτο σεξ. Δυστυχώς όμως το σεξ για τις γυναίκες στην πατριαρχία πάει πακέτο με την υποτίμηση κι αυτό είναι κάτι που οι incels εσκεμμένα αγνοούν όταν μιλάνε με φθόνο για την τύχη των γυναικών -δεν το ξεχνάνε βέβαια όταν μιλάνε για τις μίσος τους για τις τσο@λες.

Η εμμονή των incels ότι οι γυναίκες (ή οι στερεοτυπικά όμορφοι άντρες) απολαμβάνουν ένα προνόμιο που οι ίδιοι δεν έχουν -την σεξουαλική αποδοχή- αντιστοιχεί περισσότερο στην κατασκευή κάποιου φανταστικού εχθρού ο οποίος απολαμβάνοντας τις χαρές της ζωής τις στερεί από τους ίδιους. Κι αυτό επειδή βλέπουν το σεξ σαν ένα σπάνιο πόρο στον οποίο πρόσβαση θα έπρεπε να έχουν οι ίδιοι και όχι σαν μέρος των ανθρωπίνων σχέσεων που απλα προκύπτει και δεν το χρωστάει κανείς σε κανέναν. Γι αυτό ακόμα και οι γυναίκες που έχουν την ευκαιρία αλλά δεν κάνουν σεξ κατηγορούνται ως εγωίστριες, σαν να κρατούν έναν αμύθητο θησαυρό κλειδωμένο σε ένα μπαούλο αντί να τον δώσουν σε φιλανθρωπία σε όσους λιμοκτονούν.

Πώς να φλερτάρεις με τουλάχιστον 30 γυναικες σε μόλις 3 ώρες

Οι τακτικές τον Pick-Up Artists (Των υποτιθεμενων ειδικών του φλερτ) είναι καταδικασμένες σε αποτυχία ακριβώς γιατι αντιμετωπίζουν τις γυναικες σαν εναλλάξιμα αντικείμενα και όχι σαν ξεχωριστούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αποτελούν αδιαφοροποίητους «στόχους» και στους οποίους η επικοινωνία οφείλει να προσαρμοστεί. Η ποσοτικοποίηση των στόχων και η μεγιστοποίηση της απόδοσης (30 γυναίκες σε 3 ώρες) έχει μια έντονη εσάνς νεοφιλελευθερισμού. Το ίδιο όμως και η έμφαση στην «αυτοβελτίωση» και την «αυτοπεποίθηση», τα γνωστά σλόγκαν του νεοφιλελευθερισμού και της τοξικής κοελικής «πίστεψε στον εαυτό σου» νοοτροπίας. Σε ένα παιχνίδι με δύο μέρη, είναι άκρως προβληματικό να πιστεύεις ότι η επιτυχία καθορίζεται μόνο κατά πόσο πιστεύει το ένας μέρος στον εαυτό του, παίρνοντας ως δεδομένο ότι οι γυναίκες θα εντυπωσιαστούν από αυτή την μαζικοποιημένη προσέγγιση και θα ανταποκριθούν θετικά.

Στο ακαδημαϊκό άρθρο “From pick-up artists to incels: con(fidence) games, networked misogyny, and the failure of neoliberalism” οι συγγραφείς αναπτύσσουν τη θεωρία ότι η αποτυχία της υπόσχεσης του νεοφιλελευθερισμού πως η «αυτοπεποίθηση» και η «αυτοβελτίωση» θα φέρει εν τέλει την επιτυχία σχετίζεται άμεσα με την μετατροπή πολλών PUA σε Incels, όταν η υποσχόμενη επιτυχία με τις γυναίκες δεν ήρθε ποτε. Πολλοί από τους πρώτους ενώ αρχικά έστρεψαν την οργή για την αποτυχία τους προς στους δασκάλους τους χαρακτηρίζοντάς τους απατεώνες, στη συνέχεια την έστρεψαν προς γυναίκες που τους απορρίπτουν. Είναι χαρακτηριστικό πως το site «Puahate» το οποίο έκλεισε προσωρινά μετά τις δολοφονικές επιθέσεις του πρωην PUA Eliot Rodger επέστρεψε με το όνομα «Sluthate», ακριβώς επειδή εν τέλει είναι οι γυναικες οι οποίες κατηγορούνται για την μη συνεργάσιμη στάση τους στα παιχνίδια των PUA.

Το παραπάνω δεν σημαίνει ότι οι PUA ταυτίζονται με τους Incels. Οι πρώτοι μπορει να κινούνται από μια αίσθηση μοναξιάς και αποτυχίας -αίσθηση όμως που ενισχύει το ίδιο το πολιτισμικό περιβάλλον που επιτάσσει την απόκτηση μιας (όμορφης με τα πατριαρχικα κριτήρια) γυναίκας ως δείκτη status και επιτυχίας και ορίζει την ερωτική σχέση ως επίκεντρο της ζωής. Η φιλοσοφία των PUA όμως εμπεριέχει πάντα έναν υφέρποντα μισογυνισμό, γεμάτο από χειριστικές τακτικές και μισογυνικές ψεδο-εξελικτικές θεωρίες για το τι θέλουν τάχα ΌΛΕΣ οι γυναίκες σα μια ομοιογενής και αδιαφοροποιητγ κατηγορία και έτσι δημιουργούν ένα εύφορο περιβάλλον για την μεταστροφή αυτή. Ένας απογοητευμένος PUA που αποφασίζει να επενδύσει χρόνο και χρήμα στην «αυτοβελτίωση» του με σκοπό να βρει γυναίκα και να νιώσει εκτεθειμένος και ευάλωτος προσεγγίζοντας γυναικες πέρα από το comfort zone του, είναι πολύ εύκολο να στρέψει την οργή του προς αυτές όταν τα «εγγυημένα αποτελέσματα» δεν έρθουν ποτέ.