Ο Μισογυνισμός Έχει Πολλά Πρόσωπα

Ο μισογυνισμός έχει πολλά πρόσωπα. Εδώ μοιραζόμαστε σχόλια, αναρτήσεις, άρθρα  με σεξιστικό περιεχόμενο με σκοπό να αναδείξουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τις διαφορετικές μορφές που παίρνει  ο σεξισμός αλλά και να αποδειξουμε ότι ο ακραίος μισογυνισμός δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά αλλά είναι διάχυτος παντού.

Ακολουθήστε μας στο facebook στις σελίδες:

στο: https://www.facebook.com/nai.eisai.misogynis.2/

στην εφεδρική: https://www.facebook.com/naieisaimisogynis/

στην δεύτερη εφεδρική: https://www.facebook.com/yesyoureamisogynist/

Στην σελίδα με φεμινιστική αρθογραφια και άλλα: https://www.facebook.com/Feminism4Beginners/

στη σελίδα https://www.facebook.com/feminist.memes.reloaded/

(η οποία δημιουργήθηκε προς αντικατάσταση της σελίδας https://www.facebook.com/Feminist.Meme/ στην οποία χάσαμε πρόσβαση)

στη νέα μας σελίδα: https://www.facebook.com/feminist.rants/ όπου μπορείτε να υποβάλετε κι εσείς τα δικά σας σχόλια ανώνυμα στο παρακάτω link

https://docs.google.com/forms/d/1tK31SYEcV8b4rxppudQsiHdORYTTWy45q1isjDues8Q/edit

στο twitter: https://twitter.com/yesurmisogynist

και βρείτε την αρθογραφία μας στο περιοδικό Antivirus 

https://avmag.gr/author/nai-eisai-misoginis/

 

Ο Νοσταλγός του Παρελθόντος

χωρις

Η νοσταλγία του παρελθόντος είναι τόσο μία αισθητική όσο και μια ιδεολογία. Είναι τόσο μια νοσταλγία για τα παλιά πράγματα, το σπιτικό φαί της μαμάς, το στιλ μιας άλλης εποχής όσο και μια νοσταλγία για την παλιά τάξη πραγμάτων, τις παλιές βεβαιότητες, τις παλιές ιεραρχίες. Είναι μια τεχνοφοβική αντιμετώπιση του κόσμου που καταλήγει σε μια νοσταλγία για τα πράγματα των παιδικών χρόνων, όχι επειδή ήταν πιο εύχρηστα ή λειτουργικά αλλά επειδή είναι δεμένα με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, μιας ηλικίας που φαντάζει πιο αθώα και απλή γιατί ήταν μια περίοδος χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς ευθύνες και χωρίς δεσμεύσεις. Είναι μια νοσταλγία για την πουριτανική ηθική που υπαγορεύεται από την ντροπή, την πειθαρχία των έφηβων στους μεγαλύτερους μέσω του κώδικα των «καλών τρόπων», την υποταγή των γυναικών μέσω του φόβου, την ανάδειξη του έθνους ως μόνου γνώμονα πολιτικής συγκαλύπτοντας κάθε άλλη ταυτότητα. Ειναι ταυτόχρονα μια εξιδανίκευση ενός παρελθόντος που δεν υπήρξε ΠΟΤΕ, όπου τάχα τα συναισθήματα ήταν πιο αγνά και οι σχέσεις πιο δυνατές ενώ στην πραγματικότητα αυτές κρατούσαν παραπάνω ακριβώς λόγω της εξαιρετικής κοινωνικής πίεσης, του φόβου για το «τι θα πει ο κόσμος» και φυσικά της οικονομικής εξάρτησης των γυναικών από τους άντρες.

Η νοσταλγία του παρελθόντος είναι γι’αυτό ΠΑΝΤΑ μισογυνική γιατί κάθε εποχή που ο νοσταλγός αναπολεί είναι μία εποχή που οι γυναίκες είχαν λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες επιλογές. Αυτό όμως ο νοσταλγός το προσπερνάει πολύ βολικά ρομαντικοποιώντας απροσδιόριστες περασμένες εποχές και σπέρνοντας ηθικό πανικό, αποδίδοντας έτσι τα δεινά της σημερινής εποχής στις αλλαγές που έχουν επέλθει, παρουσιάζοντας μια εικόνα όχι απελευθέρωσης αλλά ηθικής κατάπτωσης και αποσύνθεσης. Ο 21ος πρώτος αιώνας είναι τάχα ο αιώνας με τα «Παιδιά χωρίς πατέρα», δηλαδή παιδιά χωρισμένων γονιών ή ανύπαντρων μητέρων, αγνοώντας όλες τις προηγούμενες εποχές όπου οι άντρες δεν είχαν καν υποχρέωση να αναγνωρίσουν οποιοδήποτε παιδί και τα «παιδιά χωρίς πατέρα» αποκαλούνταν αποκαλούνταν απροκάλυπτα «μπάσταρδα» ή δυσκολεύονταν να επιβιώσουν.

Ο νοσταλγός του παρελθόντος είναι πάντα άνθρωπος χωρίς κριτική σκέψη, ποστάρει αναρτήσεις χωρίς νόημα και πιστεύει σε πράγματα χωρίς ουσία γιατί παραμένει πάντα προσκολλημένος στους τύπους και την επιφάνεια. Ο νοσταλγός του παρελθόντος είναι άνθρωπος χωρίς μέλλον γιατί στοιχειώνεται από τα φαντάσματα άλλων εποχών καταδικάζοντας τον σε έναν κόσμο που βιώνει ως εχθρικό ακριβώς λόγω του entitlement που αυτά τα φαντάσματα του καλλιεργούν και λόγω των ψεύτικων υποσχέσεων που του έδωσαν. Μπορούμε σχεδόν με βεβαιότητα να πούμε όμως πως ο νοσταλγός του παρελθόντος θα παρέμενε νοσταλγός του παρελθόντος σε όποια εποχή και να ζούσε.

Πώς η Ισλαμοφοβία Μετατρέπει τις Μουσουλμάνες σε Πράγματα

μπουργκα
Η μέγιστη υποκρισία της Δύσης είναι που χλευάζει και αντικειμενοποιεί τις ίδιες τις γυναίκες για τις οποίες τάχα κόπτεται κάθε φορά που μας λέει ότι πως ο φεμινισμός δεν χρειάζεται εδώ και να πάμε σε καμία χώρα της Μέσης Ανατολής να αγωνιστούμε για τα δικαιώματα των γυναικών . Οι Δυτικοί μισογύνηδες αντιμετωπίζουν τις μουσουλμάνες σαν πράγματα -κυριολεκτικά σαν σκουπίδια- την ίδια ώρα που καταφέρονται κατά τις νικάμπ η οοπία τάχα τις μετατρέπει σε αντικείμενα. Φαίνεται ότι και οι γυναίκες που καλύπτονται δε θα έπρεπε να προκαλούν με το ντύσιμό τους αν δεν ήθελαν να τους συμπεριφέρονται σαν αντικείμενα. Το αστείο όμως είναι ότι οι ισλαμοφοβικοί μπορούν να επιδίδονται ανενόχλητοι στον μισογυνισμός τους τόσο προς τις Δυτικές όσο και προς τις Ανατολίτισσες ενώ ταυτόχρονα το παίζουν απελευθερωμένοι και προοδευτικοί που τάχα αγανακτούν με την θρησκευτική καταπίεση και υπερασπίζονται τα γυναικεία δικαιώματα που καταπατά το Ισλαμ. Οι Μουσουλμάνες ζουν στη Δύση όπου έχουν να αντιμετωπίσουν διπλή καταπίεση, ως γυναίκες και παράλληλα ως τάχα οπισθοδρομικές θρήσκες που αξίζουν όμως την γελοιοποίηση γιατί επέλεξαν το Ισλάμ έναντι της διαφωτιζμένης Δύσης. Οι Ισλαμοφοβικοί απλά αποδεικνύουν πώς όπως και να ντυνόμαστε δεν γλιτώνουμε ούτε την χοντροφοβία ούτε την αντικειμενοποίηση, κι ας πιστεύουν οι ίδιοι πως απλά μας δείχνουν πόσο χειρότερη είναι θέση της γυναίκας κάπου Αλλού -ενώ παράλληλα χειροτερεύουν την θέση της ΕΔΩ.

Όταν το Υπέρτατο Βραβείο είναι να Είσαι στην Αρχική Οθόνη του Κινητού του

pick me tsili

Η pick-me είναι pick-me όχι μόνο από ανάγκη να κερδίσει την αντρική αποδοχή και αναγνώριση ως Cool girl, που ξέρει να γελάει με τα σεξιστικά αστεία και την γελοιοποίηση του ίδιου της του φύλου. Είναι pick-me και λόγω της βασικής παρανόησης ότι οι άντρες που αγαπούν τις κοπέλες τους και τις έχουν φωτογραφία στην αρχική οθόνη του κινητού τους -και κορώνα στο κεφάλι τους- δεν μπορεί εξ’ορισμού να είναι μισογύνηδες. Μια pick-me βλέπει έναν άντρα που συμπεριφέρεται καλά στην ίδια ή σε άλλη γυναίκα να βρίζει όλες τις υπόλοιπες και υποθέτει πως θα φταίνε όλες οι υπόλοιπες και όχι ο ίδιος που είναι μισογύνης. Κινείται έτσι από μια ενδόμυχη επιθυμία να γίνει αυτή στην αρχική οθόνη του κινητού κάποιου, ανταλλάσσοντάς την στοργή του με την σιωπή της όταν θα βρίζει άλλες γυναίκες -όχι αυτήν όμως, γιατί δεν είναι σαν τις άλλες.

Η pick-me αγνοεί πως ένας μισογύνης μπορεί να μας «διαλέξει» επειδή εξυπηρετούμε τις δικές τους επιθυμίες και ανάγκες και μπορεί να ταιριάζουμε με τα πρότυπα θηλυκότητας που έχει στο μυαλό του. Παραμένει όμως μισογύνης γιατί συνεχίζει να είναι φορές μισογυνικών και πατριαρχικών ιδεών και να αναγνωρίζει μόνο συγκεκριμένους ρόλους στις γυναίκες -μισώντας όποιες δεν ξέρουν την «θέση τους». Όπως συνηθίζουμε να λέμε, το να είσαι καλός προς τις γυναίκες που σε ελκύουν ερωτικά δεν σημαίνει ότι δεν είσαι μισογύνης -δεν σημαίνει ότι είσαι καλός άνθρωπος γενικά. Δυστυχώς, πολλές γυναίκες θα περάσουν μια ολόκληρη ζωή προσπαθωντας να γίνουν αυτές στην αρχική οθόνη του κινητού κάποιου, και θα το κάνουν ακόμα και με τίμημα να ανέχονται όλες τις ταπεινώσεις προς τις γυναίκες που θα νιώθουν όμως ότι δεν αφορούν τις ίδιες προσωπικά γιατί η ασπίδα της αντρικής αποδοχής και αναγνώρισης τις προστατεύει.

Πώς θα Έμοιαζε Ένας Κόσμος Μισανδρίας

ΤΣΙΛΙ

 

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες θα έφτιαχναν γκρουπ για να παραπονεθούν μαζικά για τους άντρες που δεν περιποιούνται τις φτέρνες και τα νύχια των ποδιών τους τους ενώ φοράνε σαγιονάρες και θα υπήρχαν σελίδες στο facebook αφιερωμένες σε φωτογραφίες από αφρόντιστες, τραχιές αντρικές πατούσες που τραβήξαμε χωρίς την άδειά τους στο μετρό ή την παραλία. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες θα αγανακτούσαν και θα θύμωναν επειδή οι άντρες με αρχές φαλάκρας ανεβάζουν φωτογραφίες με σκούφους και καπέλα ή με awkward crop προσπαθώντας να την κρύψουν και ταυτόχρονα θα γελοιοποιούταν όσοι κάνουν μεταμόσχευση μαλλιών. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες φωτογραφίζουν άντρες που το παντελόνι τους κατεβαίνει όταν σκύβουν, που έχουν τρίμματα κολλημένα στα γένια, που φοράνε την μπλούζα μέσα από το παντελόνι και μετά το ανεβάζουν στα social media για να τους χλευάσουν. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η πόζα «νομίζω οτι ανήκω σε gang της Νέας Υόρκης ενώ είμαι από τα Σούρμενα» θεωρείται τόσο γελοία όσο το duck face. Όπου θεωρούμε ότι θα έπρεπε να απαγορεύεται να ποστάρουν φωτογραφίες οι άντρες που έχουν ακμή ή που δεν διαγράφονται οι κοιλιακοί τους και όπου όσοι ανεβάζουν φωτογραφίες όπου μοστράρουν το 6pack τους θεωρούνται αυτομάτως ηλίθιοι χαζογκόμενοι χωρίς αυτοεκτίμηση. Έναν κόσμο που το διαδίκτυο είναι γεμάτο με κυριολεκτικά χιλιάδες memes υπερβολικά αδύνατων, αγύμναστων αντρών που πάνε στην παραλία και μας χαλάνε την αισθητική και κοροιδευτικά στάτους για τους άντρες όπου το κάπως εφαρμοστό μαγιώ δεν αφήνει πολλά στη φαντασία ή που αυτό που διαγράφεται δεν είναι ικανοποιητικό σε μέγεθος. Έναν κόσμο όπου όταν οι άντρες ανεβάζουν φωτογραφία του σκύλου τους/της γάτας τους/ του καναρινιού τους εκλαμβάνεται απλά ως μια απελπισμένη προσπάθεια να το παίξουν υπεύθυνοι τύπου και να προσελκύσουν καμία υποψήφια νύφη. Όπου θωρούμε θράσος να μιλάει για πολιτική ή φιλοσοφία ο Γιωργάκης από την Κυψέλη γιατί ξέρουμε καλά ότι αυτά αποτελούν γυναικείες ασχολίες και τομείς που κατακλύζονται από γυναίκες φοιτήτριες -οι άντρες ας μιλήσουν για κανένα κύκλωμα. Έναν κόσμο όπου οι γυναίκες ξερνάνε χολή για τις αντροπαρέες που ανεβάζουν φωτογραφίες ντυμένοι σχεδόν πανομοιότυπα με τζιν και μαύρο φούτερ Adidas με λευκές ρίγες και προσποιούνται ότι περνάνε καλά ενώ μέσα τους κλαίνε που είναι μπακούρια. Φανταστείτε έναν κοσμο γεμάτο από γυναίκες μπουχτισμένες από τους άντρες που ανεβάζουν φωτογραφίες από την μπριζόλα ή τα πιτόγυρα που παράγγειλαν και μετά θα τρέχουν να μαζέψουν την χοληστερίνη τους, που πάνε για ελεύθερο camping δήθεν επειδή είναι ελεύθερα πνεύματα ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά άφραγκοι, που μιλάνε αδιάκοπα για την δίαιτα keto και σκόνες πρωτείνης, που περνάνε ώρες στο γυμναστήριο και τρώνε ντουζίνες κονσέρβες τόνο χωρίς ποτέ να αποκτούν σημαντική μυική μάζα. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου το να είσαι DJ/ Personal trainer/ Φωτογράφος/ Μουσικός/Barista είναι ακριβώς της ίδιας κλίμακας punchline όσο να είναι μια γυναίκα μοντέλο ή influencer ολημερίς και ολονυκτίς κράζουμε τον κάθε άσχετο που δηλώνει τα παραπάνω νομίζοντας ότι κάποιος είναι. Φανταστείτε έναν κόσμο που θα ρίχναμε συνεχώς TYN επειδή κάποιος δεν ήταν όσο ευκατάστατος όσο υπονοούσε το τελευταίο μοντέλο iphone που είχε αγοράσει με δόσεις και νιώσαμε εξαπατημένες και χιλιάδες άλλες γυναίκες θα έσπευδαν να μας παρηγορήσουν για το κακό που μας βρήκε. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου καυτό θέμα σε γυναικοπαρέεες είναι οι άντρες το παίζουν ψαγμένοι ενώ έχουν διαβάσει αποσπάσματα Νίτσε σε σελίδα με τσιτάτα, που νομίζουν ότι είναι αλκοολικοί, σκοτεινοί τύποι a la Μπουκόφσκυ επειδή πίνουν 4 ουισκάκια κάθε Σάββατο βράδυ ή που έχουν την εντύπωση ότι ασχολούνται με τα σπορ επειδή βλέπουν όλα τα ματς του Βάζελου αλλά οι ίδιοι παιζουν ένα μπασκετάκι το πολύ μία φορά το μήνα με τα παιδιά και λαχανιάζουν στην 3η επίθεση.

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες θα ενοχλούνταν οχι μόνο από τις παραβιαστικές και καταπιεστικές συμπεριφορές των αντρών αλλά κυριολεκτικά από οτιδήποτε κάνουν οι άντρες αλλά και που αυτά δεν κάνουν ή και που κάνουν και οι γυναίκες αλλά τα αποδίδουμε στους άντρες απλά για να βρούμε έξτρα λόγους να γκρινιάξουμε, και η γκρίνια αυτή καταλαμβάνει σχεδόν το 1/3 του διαδικτύου εν είδει ενός αδιάκοπου κουτσομπολιού. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου το κουτσομπολιό μάλιστα θα θεωρούταν αντρικό χαρακτηριστικό γιατί οι γυναίκες μιλάνε μόνο για σημαντικά θέματα όπως ο φεμινισμός, ο τρόπος που ο καπιταλισμός επηρεάζει την ψυχική μας υγειά, η απάνθρωπη μεταχείριση των ζώων

Αυτός είναι ο κόσμος που ζουν οι γυναίκες. Ένας κόσμος όπου μας μισούν τόσο πολύ που μαζεύονται κατά χιλιάδες να χύσουν χολή για παντελώς αθώες και αδιάφορες συμπεριφορές επειδή τους ενοχλεί ακόμα και που αναπνέουμε. Οι μισογύνηδες θέλουν έναν κόσμο γεμάτο γυναίκες με τραυματισμένη αυτοπεποίθηση, όπου οι γυναίκες ντρέπονται για το σώμα τους και είναι αόρατες.Οι φεμινίστριες πάλι δε θέλουμε έναν κόσμο όπως αυτός που περιγράφεται πιο πάνω, θέλουμε έναν κόσμο όπου τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες νιώθουν άνετα με το σώμα τους, τα ενδιαφέροντά τους, τις στιλιστικές τους επιλογές και που δεν κρίνονται από την αισθητική τους αλλά από το πόσο σέβονται τον συνάνθρωπό τους.

Η Τυραννία της Αισθητικής

βρες το λαθος
H άλλη όψη του «μου χαλάει την αισθητική» είναι η εμμονή με την αισθητική σε τέτοιο βαθμό που να αναπολείς μια εποχή όπου οι γυναίκες στερούνταν βασικών δικαιωμάτων απλά επειδή τότε σου φαίνονταν πιο κομψές. Η ανάδειξη της γυναίκας του ’50 ως το απόλυτο θηλυκό, ως την μοιραία γυναίκα που «ήξερε να είναι γυναίκα», έχει να κάνει όχι μόνο με την συντηρητική συνήθως νοσταλγία του παρελθόντος αλλά και με το μίσος προς την «μοντέρνα» γυναίκα που ντύνεται πρακτικά και που ξεφεύγει από τις παραδόσεις. Στο φινάλε, αν θες να ντυθείς και σήμερα με κλός φορέματα κανένας δε σε εμποδίζει, αν λοιπόν τραβάς ζόρια με το πώς ντύνονται οι άλλες γυναίκες μάλλον το πρόβλημά σου είναι ο σεξισμός και η αντίληψή σου πως όλες οι γυναίκες πρέπει να συμμορφώνονται με κάποιο ιδανικό θηλυκότητας. Το λάθος βρίσκεται στην αντίληψη οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να ικανοποιούν την αισθητική μας λες και είναι διακοσμητικά αντικείμενα.
Σε κάθε περίπτωση η τυραννία της αισθητικής συνήθως χρησιμοποιείται για να συσκοτίσει την ουσία και έχει πάντα μια συντηρητική νότα -ακόμα και όταν αναφέρεται στους άντρες και πχ την εμμονή με την γραβάτα τους.

Πώς να σας Διαλέξει ο Γιώργος

φωναζει η αλλη στην παραλια

Kι ενώ η πατριαρχία μας λέει ότι είναι στη «φύση» της γυναίκας να περιποιείται τον άντρα, παρουσιάζει ταυτόχρονα τον άντρα που ασχολείται με την γυναίκα και τα παιδιά του ως ήρωα, ως μια εξαιρετική περίπτωση που έρχεται μόνο ως επιβράβευση για την καλή μας συμπεριφορά, ως κάτι που μόνο οι γλυκές και υποτακτικές γυναίκες αξίζουν. Ο άντρας που ειναι περιποιητικός με την γυναίκα του, που συμμετέχει στην ανατροφή των παιδιών του, που κάνει το bare minimum όπως να φουσκώσει ένα στρώμα ή να της φέρει έναν καφέ παρουσιάζεται σχεδόν ως θύμα της σκύλας που το κάνει ό,τι θέλει -που «τον έβαλε στο βρακί της», όπως λέει η λαϊκή φράση χωρίς αντρικό αντίστοιχο. Η γυναίκα που βασανίζει τον άντρα, ο καημένος που τρέχει να προλάβει τις επιθυμίες της και στη μέση η πατριαρχική αντίληψη ότι ο γάμος είναι καταπιεστικός για τους άντρες αλλά και κάτι στο οποίο εμείς μπορούμε να ελπίζουμε αν είμαστε καλά κορίτσια. Πώς να μην καταλήγουμε μετά σε όλες αυτές τις pick-me που πιστεύουν ότι αν δείξουν αρκετή υποταγή και καλό χαρακτήρα θα ανταμειφθούν κι αυτές με έναν παιδί σαν τον Γιώργο?

H Φύση του Άπλυτου Σώβρακου

fysi0

 

Η μεγαλύτερη επιτυχία της πατριαρχίας ήταν που, αφού για αιώνες επέβαλε έναν συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο στις γυναίκες, τελικά τις έπεισε ότι αυτή είναι η «φύση τους». Γιατί κατάφερε να κάνει τις γυναίκες να εσωτερικεύσουν τόσο πολύ τον ρόλο ως νοικοκυρές που να τον συγχέουν με την αγάπη και την φροντίδα. Γιατί ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι η διαφορά της υπηρέτριας με την νοικοκυρά είναι ότι τουλάχιστον η πρώτη πληρώνεται. Στο όνομα της «φύσης» όμως εμείς δεν χρειαζόμαστε πληρωμή, αρκεί να μας το ζητήσει με καλό τρόπο ο αντρούλης, ή να μας δείξει αγάπη και εκτίμηση, και τα γονίδια μας θα μας οδηγήσουν μόνα τους στα άπλυτα σώβρακά του για να τα πλύνουμε και να τα σιδερώσουμε.

Οι δουλειές το σπιτιού είναι μια αναγκαιότητα, είναι μια εργασία όπως όλες οι άλλες. Η επένδυση με τον μανδύα της αγάπης και της οικογενειακής γαλήνης όπως και με αυτόν της φύσης συσκοτίζει αυτό το γεγονός έτσι ώστε οι γυναίκες να αποδεχτούν την άμισθη εκτέλεσή τους χωρίς αμφισβήτηση. Όχι, τίποτα το κακό με το να κάνει η γυναίκα της δουλειές του σπιτιού αν αυτός είναι ο διακανονισμός που δουλεύει καλύτερα για το εκάστοτε ζευγάρι. Αλλά αν αποδεχτούμε ότι αυτή είναι η «φύση» μας, αν το ταυτίσουμε αυτό με την ανιδιοτελή αγάπη δε θα ξεφορτωθούμε ποτέ την πατριαρχία.

Οι Ανάπηρ@ δεν Είναι το Inspirational Porn σου

πως ειναι η αγαπη

 

Η ιδέα ότι οι άνθρωποι ανεβάζουν φωτογραφίες από την παραλία και δείχνουν το σώμα τους γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να επιδείξουν είναι βαθιά συντηρητική και μισογυνική. Βασίζεται όχι μόνο σε έναν διαχωρισμό πνεύματος-σώματος αλλά και στην ιδέα οτι αυτά τα δύο είναι αλληλαποκλειόμενα. Υπονοεί ότι η σαρκικότητα ενέχει μία μιαρότητα και είναι αποπροσανατολιστική για την πνευματική μας ανάπτυξη.

Στην πραγματικότητα η ιδια η φωτογραφία που έχει ανεβάσει ο συντάκτης αντικρούει αυτό που λέει. Οι άνθρωποι ανεβάζουν φωτογραφίες από την παραλία γιατί αυτό είναι μέρος της ζωής τους. Οι άνθρωποι ανεβάζουν φωτογραφίες με το σώμα τους γιατί είναι μέρος του εαυτού τους. Οι ανάπηροι άνθρωποι δεν διαφέρουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους και δεν ζήτησαν ποτέ να χρησιμοποιούνται ως ιστορία έμπνευσης -ή μάλλον ως inspiration porn- για τους υπόλοιπους ανθρώπους ούτε ως αφορμή για slut-shaming. Πάνε για μπάνιο, αθλούνται, δουλεύουν, ερωτεύονται όπως όλοι οι άνθρωποι, και το να υπονοούμε ότι απαιτείται ένας ξεχωριστός βαθμός «γενναιότητας» για να τα κάνουν αυτά ή ένα υπέρμετρος βαθμός ανιδιοτέλειας για να κάνουμε σχέση με κάποι@ ανάπηρο είναι προβληματικό. Το να τους παρουσιάζουμε ως μια ξεχωριστή ρομαντική περίπτωση, γιατί ποι@ θα αγαπούσε ποτέ κάποιον ανάπηρο παρά μόνο αν υπήρχε μια βαθιά πνευματική αγάπη, το μόνο που κάνει είναι να τους αντικειμενοποιεί και να τους παρουσιάζει ως εγγενώς ανάξιους να αγαπηθούν -παρά μονο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου φυσικά έμμεσα επιβραβεύεται αυτ@ που τους επέλεξε για συντρόφους.

Οι ανάπηροι άνθρωποι μπορεί κι αυτοί να είναι σέξι, όμορφοι, γυμνασμένοι και ελκυστικοί και να έλκουν συντρόφους ακριβώς γι αυτό. Ας επιστήσουμε όμως την προσοχή ότι δεν είναι υποχρεωτικό να είναι όλα αυτά και είναι προβληματικό το ότι αναδεικνύουμε ως εξαιρετικές ιστορίες μόνο τους ανάπηρους ανθρώπους που ταιριάζουν με τα πατριαρχικά κριτήρια ομορφιάς ή με τις ετεροκανονικές και καπιταλιστικές αφηγήσεις περί επιτυχίας οι οποίες επιβραβεύουν την ετεροκανονικές ιστορίες αγάπης, λες και αξίζεις μόνο αν σε επιλέξει ένας σύντροφος άλλου φύλου, ή που τους χειροκροτάνε μόνο όταν κερδίζουν βραβεία και διακρίσεις αποδεικνύοντας την πραγωγικότητα και την προσήλωσή τους.

Οι ανάπηροι άνθρωποι δεν χάνουν την σωματικότητα τους απλά επειδή είναι ανάπηροι. Συνεχίζουν να είναι άνθρωποι που ζουν, αναπνέουν και έχουν σωματικές εμπειρίες, δεν μετατρέπονται σε πνευματικά, εξαϋλωμένα όντα απλά επειδή το σώμα τους δεν ταιριάζει με τα μισαναπηρικά πρότυπα. Έχουν σώμα όπως όλοι μας και μπορούν να τα δείχνουν ή όχι στα social media, και αυτό δεν είναι ούτε πιο καλό ούτε πιο κακό από όταν το κάνουμε όλες οι υπόλοιπες.

*https://medium.com/@paperstainedink/disabled-people-are-not-your-inspiration-de78a3ba58eb

Πώς τα Απλωμένα Γυναικεία Εσώρουχα Γίνονται Ταμπού

απλωνετε χυμα τα εσωρουχα

Ο στιγματισμός του γυναικείου σώματος έχει προχωρήσει τόσο που ειναι κολλητικός και στα αντικείμενα και έτσι ξεφύγαμε από το σημείο που μας ενοχλούν οι σέξι πόζες όπου φαινέται ο κώλος μας ή τα παρτά μαγιό που δείχνουν μεγάλο μέρος του και έχουμε φτάσει στο σημείο που μας ενοχλούν τα γυναικεία εσώρουχα μόνα τους, χωρίς κώλο μέσα και χωρίς καμία νότα σεξουαλικότητας. Σκέτα απλωμένα βρακιά, τα οποία θα έπρεπε να κρύβουμε στο υπόγειο για να μην ξέρει η γειτονιά ότι τα φοράμε -μήπως όμως έτσι κινδυνεύουμε να μας κατηγορήσουν ότι είμαστε τίποτα ασόβαρες χωρίς τακτ που δεν φοράμε καν βρακί? Τι άλλο να περιμένεις βέβαια από μισογύνηδες που έχουν μπερδέψει τα (γυναικεία μόνο) εσώρουχα με τα εσώψυχα και μάλλον θα θεωρούν τις γυναίκες αψυχα αντικείμενα εκτός κι απο όταν αποκρύπτουν κάθε σημάδι σαρκικότητας?

Για το Καλό σας το Λέω

έλεος μαζευτείτε

 

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ και ποιός σας είπε ότι ντυνόμαστε όπως ντυνόμαστε για να δείξουμε «ΠΡΟΣΙΤΕΣ»?! Ποιος σας είπε ότι ντυνόμαστε όπως ντυνόμαστε, φοράμε το μαγιό που φοράμε, δείχνουμε τον κώλο που έχουμε για να κάνουμε ΕΣΑΣ να αισθανθείτε άνετα μαζί μας? Ποιος σας είπε οτι προσπαθούμε να κάνουμε κάποιον να μας προσεγγίσει? Ποιος σας είπε ότι στόχος μας είναι να προκαλέσουμε κάποιον? Αν είμαστε κουκλάρες όπως λέτε, τότε πραγματικά πιστεύετε οτι ειναι αυτά τα 3 παραπάνω τετραγωνικά εκατοστά υφάσματος που θα μας εξασφαλίσουν σεξ και προσοχή? Πιστεύετε οτι το σεξ και η αντρική προσοχή είναι τόσο σπάνια και δύσκολα για εμάς να τα αποκτήσουμε που πρέπει να κόψουμε λίγο παραπάνω ύφασμα? Σε ποιον κόσμο ζείτε που οι γυναίκες ανταγωνίζονται για το ποιος θα κοιτάξει τον κώλο μας στην παραλία, την ίδια ώρα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε την αντρική ματιά στον κώλο μας ακόμα και όταν φοράμε τζιν? Και σε ποια εποχή ζειτε που νομίζετε ότι το σώμα μας ανήκει στον άντρα μας λες και θα μας παντρευτεί από περιέργεια να δει τα πιο απόκρυφα σημεία μας? Σε ποιο φανταστικό κόσμο ζείτε που δεν έχουμε ακούσει τα ίδια και τα ίδια ενα εκατομμύριο φορές αλλά έχουμε συνειδητά επιλέξει να τα γράψουμε στο μουνί μας?

Η κάθε μία μας φοράει το μαγιό με το οποιό νιωθει άνετα με βάση την προσωπική της αισθητική και το δικό της γούστο,την χρωματική παλέτα που την εκφράζει και ναι, με βάση τη μόδα. ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΣΑΣ. 70 χρόνια πριν όμως θα διαβάζαμε ακριβώς την ίδια εξομολόγηση επειδη φορέσαμε μπικίνι αντί για ολόσωμο, αρα η μόδα καθορίζει και τα όρια του δικου σας πουριτανισμού. Είναι όμως ο μισογυνισμός και ο ναρκισσισμός σας που σας κάνει να πιστεύεται ότι η δική σας αισθητική είναι το μέτρο του συμπαντος, ότι σας χρωστάμε να μην σας την προσβάλλουμε λες και έχει οποιαδήποτε αξία για εμάς.

Πηγαίνετε μια φορά να κάνετε το μπάνιο σας και κοιτάξτε να περάσετε καλά και να απολαύσετε τον ήλιο και την θάλασσα και βγάλτε τον σκασμό αντί να αφρίζετε για το τι κάνουν οι γυναίκες με το σώμα σας. Μην παρεξηγηθώ, για το καλό σας το λέω.