Ο Μισογυνισμός Έχει Πολλά Πρόσωπα

Ο μισογυνισμός έχει πολλά πρόσωπα. Εδώ μοιραζόμαστε σχόλια, αναρτήσεις, άρθρα  με σεξιστικό περιεχόμενο με σκοπό να αναδείξουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τις διαφορετικές μορφές που παίρνει  ο σεξισμός αλλά και να αποδειξουμε ότι ο ακραίος μισογυνισμός δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά αλλά είναι διάχυτος παντού.

Ακολουθήστε μας στο facebook στις σελίδες:

στο: https://www.facebook.com/nai.eisai.misogynis.2/

στην εφεδρική: https://www.facebook.com/naieisaimisogynis/

στην δεύτερη εφεδρική: https://www.facebook.com/yesyoureamisogynist/

Στην σελίδα με φεμινιστική αρθογραφια και άλλα: https://www.facebook.com/Feminism4Beginners/

στη σελίδα https://www.facebook.com/feminist.memes.reloaded/

(η οποία δημιουργήθηκε προς αντικατάσταση της σελίδας https://www.facebook.com/Feminist.Meme/ στην οποία χάσαμε πρόσβαση)

στη νέα μας σελίδα: https://www.facebook.com/feminist.rants/ όπου μπορείτε να υποβάλετε κι εσείς τα δικά σας σχόλια ανώνυμα στο παρακάτω link

https://docs.google.com/forms/d/1tK31SYEcV8b4rxppudQsiHdORYTTWy45q1isjDues8Q/edit

στο twitter: https://twitter.com/yesurmisogynist

και βρείτε την αρθογραφία μας στο περιοδικό Antivirus 

https://avmag.gr/author/nai-eisai-misoginis/

 

Ο Δημήτρης, η Δημητρούλα και πώς η Πατριαρχία Κατασκευάζει την Έμφυλη Διαφορά

Πατριαρχία: Θα διδάξουμε τα κορίτσια από μωρά οτι αυτό που μπορούν να γίνον είναι παιχνιδιαρικα, στοργικά, ονειροπόλες «γατουλες» που ασχολούνται με το νοικοκυριό και το φαγητό και τα αγόρια ότι οφείλουν να γίνουν περιπετειώδη, πρακτικά, αγωνιστικά και ριψοκίνδυνα που σκαμπάζουν από τεχνολογία


Επίσης πατριαρχια: Τα δύο φύλα ειναι διαφορετικά ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ τους, δεν φταίει καμία πατριαρχία που τα κορίτσια ειναι ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ παθητικές και καλές στο νοικοκυρία και την ανατροφή των παιδιών ενώ οι άντρες είναι ενεργητικά και καλά με τη τεχνολογία και την άσκηση εξουσίας. Απλά ΤΥΧΑΙΝΕΙ οι άντρες να είναι πιο διεκδικητικοί και να έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση, είναι το WIRING στον εγκέφαλό τους διαφορετικό!!!!11

Δεν είναι βέβαια μόνο τα παιχνίδια που εκπαιδεύουν τα φύλα να συμπεριφέρονται διαφορετικά και να αναπτυσσουν διαφορετικά προσοντα, δεξιότητες, φιλοδοξίες. Είναι και πως οι ίδιες οι αναλυτικές κατηγορίες που εχουμε διαθέσιμες για να τα περιγράψουμε, οι ίδιες οι αναπαραστάσεις που έχουμε για τα αγόρια και τα κορίτσια μας οδηγούν να τους συμπεριφερομαστε διαφορετικά και να τα καθοδηγούμε ώστε να γίνονται ακριβώς αυτό που περιμένουμε, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Είναι οτι οι λέξεις που χρησιμοποίησε το Jumbo για να τα περιγράψει είναι και αυτές που θέτουν τα πρότυπα της θηλυκότητας και της αρρενωπότητας και τα όρια του διανοητού για κάθε φύλο.

Γυναίκες, Άντρες, Φύση και Πολιτισμός

Στο άρθρο-σταθμό για τις σπουδές φύλου με τίτλο «Είναι το θηλυκό για το αρσενικό ό,τι η φύση για τον πολιτισμό» η Ortner υποστηρίζει πως «το οικουμενικά υποδεέστερο στάτους των γυναικών μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός πως οι γυναίκες ταυτίζονται ή σχετίζονται συμβολικά με την φύση, σε αντίθεση με τους άντρες που ταυτίζονται με τον πολιτισμό. Εφόσον ήταν πάντα στόχος του πολιτισμού να υποστάξει ή να ξεπερασει την φύσυ, αν οι γυναικες ιδωθούν ως κομμάτι της, τότε ο πολιτισμός θα το βρει «φυσικό» να τις υποτάξει -αν όχι να τις καταπιέσει». Με το γυναικείο σώμα καταδικασμένο στην απλή αναπαραγωγή της ζωής, μας εξηγεί η Ortner, «το αρσενικό, στερούμενο φυσικών δημιουργικών λειτουργειών, πρέπει (ή έχει την ευκαιρία) να διεκδικήσει την δημιουργικότητά του εξωτερικά, «τεχνητά», μέσω της τεχνολογίας και τον συμβόλων. Κάνοντάς το αυτό δημιουργεί -σύμφωνα με αυτή τη λογική- σχετικά διαρκή, αιώνια και υπερβατικά αντικείμενα ενώ η γυναίκα δημιουργεί μόνο φθαρτά ανθρώπινα υποκείμεν»α. Προς αποφυγή παρεξηγησεων, η Ortner σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζει ότι η καταπίεση των γυναικών είναι αποτέλεσμα της βιολογίας τους, αντιθέτως την αποδιδει στην ίδια τη διάκριση φύσης-πολιτισμού και του δημόσιου-οικιακού χώρου που είναι κι αυτά πολιτισμικές κατασκευές, και στις συμβολικές διαδικασίες που τα φύλα ταυτίζονται με΄καθε πόλο των ιεαρχημένων αυτών σχέσεων.


Στο χυδαίο κείμενο που παρατίθεται στο screenshot είναι ξεκάθαρη η παραπάνω λογική όπου η δημιουργία πολιτισμού αποδίδεται αποκλειστικά στους άντρες σαν οι γυναίκες να ήταν απούσες και να μην είχαν καμία συμμετοχή σε αυτόν -πέρα φυσικά από την δημιουργία των ίδιων των αντρών. Οι γυναικες θεωρείται μάλιστα ότι έμειναν στο «περιθώριο του πολιτισμού» επειδή γεννούσαν, ότι επειδη ενεργά και με περίσσια χρήση βίας οι άντρες τις απέκλεισαν από τις πολιτικές αποφάσεις.

Ο συντάκτης βέβαια το πάει ένα βήμα παραπέρα, χρησιμοποιώντας τον αποκλεισμό των γυναικών από αυτό που θεωρείται πολιτισμός ως επιχείρημα εναντίον τους: ο πολιτισμός των αντρών είναι πολεμοχαρής και αιμοδιψής οπότε καλύτερα οι γυναικες να μείνουν έξω από αυτον. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ βέβαια καταφέρνει να κατηγορήσει για την αποτυχία του πολιτισμού τις γυναικες με το πασιγνωστό σχήμα σύμφωνα με το οποίο οι γυναικες -ως μάνες και σύντροφοι- θεωρούνται διαρκώς υπευθυνες και υπόλογες για την ηθική των αντρών. Αν οι άντρες σφάλλουν, γι αυτό θα φταίει πάντα μια γυναίκα γιατί σκοπός της γυναικείας ύπαρξης είναι να αγαπάει τους άλλους -κι αυτό για κάποιο λόγο θα πρέπει να το εκλάβουμε ως κομπλιμέντο και όχι ως απόδειξη ότι οι άντρες σαν τον συντάκτη θεωρούν ότι υπάρχουμε για να τους κανακεύουμε, να τους χαιδεύουμε και να εκτελούμε για πάρτη τους συναισθηματική εργασία.

Αν πάντως οι άντρες απέτυχαν τόσο οικτρά στη δημιουργία του πολιτισμού θα περίμενε κανείς ο συντάκτης να υποστήριζε να κλειστούν ΑΥΤΟΙ σπίτι και να παραχωρήσουν την εξουσία στις γυναικες μπας και τα καταφέρουν λίγο καλύτερα, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο θεωρεί οτι αυτοί αξίζουν κι άλλες ευκαιρίες.

Ομοφυλοφιλία, Υιοθεσία και «Φύση»

Η περίπτωση της ομοφυλοφιλίας είναι άλλη μια όπου φαίνεται πεντακάθαρα ότι η επίκληση στην «φύση» δεν είναι παρά ένα ιδεολογικό σχήμα που σκοπό έχει νομιμοποιήσει το κυρίαρχο πατριαρχικό αφήγημα της ετεροφυλόφιλης οικογένειας ως μονης αποδεκτής. Το ότι η φύση δεν δίνει στα ομοφυλόφιλα άτομα να αποκτήσουν παιδί είναι απλά αναληθές καθώς αυτοί παραμένουν γόνιμοι και εξακολουθούν να έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά με «φυσικό» τρόπο όπως και αμέτρτα ετεροφυλόφιλα άτομα που απλά έχει τύχει να μην τεκνοποιήσουν με τ@ν ερωτικό τους σύντροφο ή όπως πολλά ομοφυλόφιλα άτομα ανά τους αιώνες έχουν τεκνοποιήσει σε ετερόφυλες σχέσεις και γάμους . Ακόμα και αν ήταν στείρα βεβαια ο σχολιαστής θα έπρεπε να μας εξηγήσει γιατί η υιοθεσία δινει την δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά ετεροφυλόφιλα άτομα που απλά έχουν προβληματα γονιμότητας και εκεί δεν θεωρείται εξίσου καθοριστική η «φύση».

Όσο για τα πρότυπα, αυτά ως εξ ορισμού κοινωνικά κατασκευασμένα ουδεμία σχέση έχουν με την «φύση». Όταν υπονοείς άλλωστε ότι η σεξουαλικότητα επηρεάζεται από τα «πρότυπα» τότε δεν είναι σαν να παραδέχεσαι πως ούτε αυτή προκύπτει αβίαστα από την «φύση»?

Στην πραγματικότητα, το μονο εμπόδιο είναι εδώ η νομοθεσία και η ομοφοβική στάση του κράτους. Η «φύση» ταυτίζεται εδώ με την Ελλάδα, η μάλλον η Ελλάδα αναλαμβάνει στο όνομα της φύσης να εμποδίσει διαδικασίες όπως η υιοθεσία οι οποίες καθιερώθηκαν ακριβώς επειδή η απόκτηση και η αντροφή παιδιών στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν συνδέεται αναγκαστικά με την φύση ούτε με την βιολογία. Η υιοθεσία όπως και η έκτρωση υπάρχουν ακριβώς επειδή οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι φτιαγμένες να παρακάμπτουν τους περιορισμούς της βιολογίας και επειδή έχουμε αποδεκτεί ως είδος ότι το να γίνεσαι γονιός είναι πολύ σημαντικό για να αφήνεται σε τυχαίους βιολογικούς παράγοντες.

Πτώση Εγκληματικότητας? That’s Gay!

Πτώση της εγκληματικότητας? ΤΙ ΦΛΩΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ?!?!


Έρχεται η Νέα Τάξη Πραγμάτων που θελει τα αρσενικά ευνουχισμένα και εκθηλυσμένα και τις γυναίκες στην εξουσία και μας κλείνει τις φυλακές!
Τόσο συνδεδεμένη είναι η αρρενωπότητα με την παραβατικότητα και το έγκλημα που όταν μιλάμε για ασφαλείς χώρες ερμηνεύεται ως απουσία «φανατικών» αντρών. Οι «φανατικοί» άντρες βλέπετε, για όσους υιοθετούν την πατριαρχική οπτική, είναι εγκληματίες και κάνουν την κοινωνία λιγότερο ασφαλή. Οι γυναικες αντιθέτως, ως το «ασθενές φυλο», επιδίδονται σε μαλλιοτραβήγματα και ξεκατινιάσματα. που πλαισιώνονται εδώ σχεδόν αρνητικά ως «ελλειψη ερεθισμάτων». Ναι βρε παιδί μου, όταν επικρατει το «ισχυρό φύλο» τουλάχιστον έχουμε ερεθίσματα, να μην βαριόμαστε κιολας -κι εδώ υποψιάζεται η αναγνώστρια ότι ο σχολιαστής πιθανώς να έχει στο μυαλό του κυρίως την σεξουαλική βία, λες και οι φυλακές έχουν γεμίσει ποτέ από βιαστές αντί από καταπιεσμένους και περιθωριοποιημένους ανθρώπους.


Το έγκλημα λοιπόν όχι ως αποτέλεσμα των κοινωνικών συνθηκών που γεννούν την εκμετάλλευση, την ασυμμετρία εξουσίας, την φτώχεια, αλλά ως χαρακτηριστικο των «φανατικών αντρών». Φυσικά αν τολμούσε να συνδέσει το έγκλημα με την αρρεωνοπότητα καμία φεμινίστρια θα την κατηγορούσαν για μισανδρία, κι αυτό είναι ενδεικτικό το πώς η τοξική αρρενωπότητα πάντα δικαιολογείται και παραμένει στο απυρόβλητο ακριβώς επειδή θεωρείτα πάντα ένα φυσικό χαρακτηριστικό και ποτέ ως απόρρια της διασταύρωσης διαφορετικών συστημάτων καταπίεσης.

H Γυναικεία Υποταγή στο Σεξ ως «Αρχέγονος Κανόνας»

Το πατριαρχικό οικοδομημα που πλασάρει πολιτισμικές κατασκευες ως «φυση» ειναι τόσο εύθραυστο που απειλείται με κατάρρευση ανά πάσα στιγμή από τις φεμινιστικές θεωρίες και οποιουδήποτε είδους ανάλυση. Η συντάκτρια ς το γνωρίζει αυτο και κάνει εμφανή την απειλη από τις πρωτες λέξεις σπεύδοντας να μας αποτρέψει από τονα σκεφτούμε κριτικά. Η πατριαρχία άλλωστε βασίζεται αποκλειστικά στο truthiness που αποπνεει-αυτή την ιδιότητα να φαντάζει αληθινή στην καρδιά μας ακόμα και οταν δεν επιβεβαιώνεται από την εμπειρία ή την λογική μας. Ειναι περισσότερο η επικληση στο συναίσθημα που την στηρίζει παρα οι θεωρίες -οι θεωρίες αντιθέτως είναι ανταγωνιστικές κι αυτό φαίνεται να αγχώνει την συντάκτρια που σπευδει να επιτεθει στον φεμινισμό. Μονο όπλο εναντίον τους είναι μεγαλόστομες φράσεις όπως ο «αρεχόγονος κανόνας», η δύναμη της εικονας και η τάση να λειτουργει αυτο-επιβεβαιωτικά με αναφορά σε άλλα πατριαρχικά αφηγήματα.


Αν αποφασίσουμε βέβαια -και η σύγχρονη κοινωλογία έχει αφιερώσει πολλή βιβλιογραφία σε αυτο- να εξετάσουμε την ίδια την έννοια της «φύσης» θα δούμε εύκολα πως αποτελεί κι αυτή μια κοινωνική κατασκευή ιδωμένη από την σκοπιά της εκάστοτε κουλτούρας με σκοπό την εδραίωση σχέσων κυριαρχίας. Και πουθενά δεν ειναι αυτο περισσότερο εμφανές από το φύλο και μάλιστα την ίδια την σεξουαλική πράξη. Η συγγραφέας προσπαθεί να μας πείσει πως η «γυναικεία υποταγή» κατά το σεξ ειναι ένα αρχέγονος κανόνας που μάλιστα προκύπτει από την ίδια την ανατομία μας. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι πως η διαδικασία της διείσδυση έχει απλα κατασκευαστεί μεσω αφηγημάτων ως μια πράξη επίθεσης, κατάκτησης και κυριαρχίας. Δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ κανείς γιατι ένας πέος που διεισδυει σε έναν κολπο έχει οτιδήποτε κυριαρχικό. Είναι απλά …ένα πέος που διεισδύει σε ένα κόλπο προσφέροντας αμοιβαία απόλαυση. Δεν είναι ούτε το ευρος κινήσεων ούτε η πρωτοβουλία του κατόχου του πέους που το κάνουν εγγενώς επιθετικό ή ενεργητικό καθώς αυτά μπορούν κάλλιστα να ανήκουν στ@ν κάτοχο του αιδοίου που θα μπορούσε να καβαλάει τ@ν στατικό κάτοχο πέους. Δεν είναι παρά μέσα από τη γώσσσα και τα πολιτισμικά αφηγήματα ή τις εικονες που συνοδεύουν συνειρμικά το σεξ που το πέος φαντάζει ως κατακτητής. Ας φανταστούμε μια γλώσσα που περιγράφει την πράξη από την μεριά του αιδοίου που «κατατρώει», «εξαφανίζει» ή «εγκολπώνει» το πέος και θα δούμε πόσο εύκολα μπορούν οι ρόλοι να αντιστραφούν.

Το μονο υποτακτικό λοιπόν στον να δέχεσαι διείσδυση ειναι ακριβώς οτι αυτό έχει ταυτιστει με τις γυναικες και το κατώτερο κοινωνικό στατους τους. Ειναι απλά η πατριαρχία που αποφασισε να αποδώσει στο ένα μέρος της σεξουαλικής πράξης τον «ενεργητικό» ρόλο καθιστώντας το άλλο «παθητικό», παρομοια με το να αποφασισουμε αυθαίρετα πως ειναι μονο η μία πλευρά του ψαλιδιού που κόβει.


Προς επιρρωση της «sex editor» χρησιμοποιείται ταυτολογικά άλλωστε η φωτογραφία μιας γυναικας που περιμένει παθητικά και καρτερικά την διείσδηση και αυτό αναμένεται να μας πεισει οτι η γυναικεια φύση είναι υποταγμένη. Στο μεταξύ στην εικόνα δεν βλέπουμε καν μια πραγματική γυναίκα αλλά ένα καρτούν, λίγη σημασία όμως έχει αυτό καθώς η εικόνα ειναι φτιαγμένη έτσι ώστε να ανασύρει από την μνήμα μας χιλιάδες ερωτικές εικόνες από ταινίες, τσόντες ή ερωτικά comics όπου το βαβράτο αρσενικό επιτίθεται ερωτικά στην αδύναμη, ξέπνοη κορασίδα.

Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να καταρρίψει αυτό τον «αρχέγονο κανόνα», ούτε το γεγονός οτι το σεξ δεν περιλαμβάνει πάντα διείσδυση, ούτε το γεγονός οτι δεν περιλαμβάνει πάντα έναν άντρα και μία γυναικα, ούτε το γεγονός ότι κάτοχος του πέους δεν είναι πάντα άντρας και κάτοχος του αιδοίου πάντα γυναίκα, ούτε οι χιλιάδες dominatrix που ικανοποιούν την αντρική σεξουαλική ανάγκη για υποταγή, ούτε καν ερωτικές πρακτικές ιδιαιτέρως δημοφιλείς, όπως το ballbusting -οι κλωτσιές στους ορχεις. Ακριβώς γιατί η «φύση» έχει κατασκευαστει έτσι πολιτισμικά ώστε να αποκλείει τις παραπάνω περιπτώσεις ως αφύσικες ή ακομα και «παρα φύσιν» και άρα όσα παραδείγματα και να φέρουμε αυτα θα είναι πάντοτε εξ ορισμού εκτός του εύρους της φύσης. Με λίγα λόγια, αν είστε γυναικες και δεν βιώνεται το σεξ ως υποταγή, ε τότε είσε κάποιου ειδους… ΥΠΕΡφυσικά όντα. Ή απλά λέτε ψέματα, πονηρούλες, η «sex editor» το ξέρει αυτό καλύτερα από εσας.


Τίποτα απο τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν οτι οι γυναικες δεν μπορούν να απολαμβάνουν τον υποτακτικό ρόλο στο σεξ ούτε ότι αυτό αντιβαίνει κάποια φεμινστική αρχή -αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτό ειναι ακριβώς «ρόλος» και ο ρόλος προκύπτει από καποιο προυπάρχον σενάριο. Σημαίνει απλά ότι το σεξ στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν αποτελει ένα απλό βιολογικό γεγονός, αντιθέτως οι άνθρωποι έχοντας την δυνατότητα φαντασιώσεων μπορούν να αντλούν ηδονή ακριβώς από τα πολιτισμικά αφηγήματα που συνοδεύουν την σεξουαλική πράξη. Αυτό το γνωρίζει κατά βαθος η συγγραφέας και γι αυτό θεωρεί απαραίτητα και το παιχνίδι του μυαλού αφού η αυτονομία των σωμάτων που επικαλείται ξέρει καλά ότι δεν αρκεί. Στην φύση άλλωστε δεν υπάρχουν ούτε στρινγάκια, ούτε σέξι εσώρουχα, ούτε τα λοιπά αξεσουάρ που μπορούν να συνοδεύσουν το σεξ, αυτό δεν σημαίνει οτι αυτά δεν μπορούν να επιδράσουν πάνω στα άτομα συνειρμικά. Ένα σεξι εσώρουχο ή μια σεξι πόζα μπορεί να ερεθίσει το ίδιο το υποκείμενο αλλα και τ@ν παρτενερ του, δεν χρειάζεται να το ανάγουμε κι αυτό σε κάποιο «αρεχόγονο κανόνα» γιατι το τι θεωρειται «σεξι» σε κάθε εποχή αλλάζει, ακριβώς επειδή δεν έχει σχέση με την βιολογία. Η ζαρτιέρα πχ θεωρείται σεξι γιατί έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη εποχή (προ καλσόν) και η συγκεκριμένη εποχή έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη επιτέλεση της θηλυκότητας -ξέρετε, τότε που οι γυναικες «ηξεραν να ειναι γυναικες» αλλά μετά το ξέχασαν.


Το πρόβλημα του φεμινσμού λοιπόν δεν είναι η γυναικεία υποταγή κατά το σεξ -ό,τι και να σημαίνει αυτό- αλλα το γεγονός οτι το σεξ, ώς ένας προνομιακός τόπος κατασκευής της έμφυλης διαφοράς στην πατριαρχία, χρησιμποιείται εσκεμμένα για να εξάγει συμπεράσματα γενικά για την γυναικεία ή αντρική φύση και μετά να τα γενικεύσει επιβάλλοντας σχέσεις ιεραρχίας τύπου «αφού οι γυναικα γουσταρει να σκύβει κατά το σεξ σίγουρα είναι στη ανθρώπινη φύση να μένει μακριά από την πολιτική και να αφήνει άντρες να αποφασίζουν για την μοίρα της ενώ αυτή ασχολείται με ξεσκόνισμα και στιφάδο». Σε δεύτερο επίπεδο βέβαια, πρόβλημα αποτελεί και η γενικευτική αντιμετώπιση των γυναικειων επιθυμιών γιατί οταν τόσοι πολλοί άντρες νομίζουν εξαιτίας τέτοιων άρθρων οτι ξέρουν καλύτερα τι θέλει μια γυναικα από την ίδια, είναι ακριβώς ο λόγος που είναι κακοι στο σε

Πώς να Μην Ξεχωρίσεις Κάνοντας Share Δεγαμινιώτη

To πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι οτι κάθονται και δίνουν συμβουλές για το πώς να ξεχωρίσουμε την ίδια ώρα που αναπαραγουν ΚΑΡΜΠΟΝ σεξιστικά ποιηματάκια δεκαετιών μοιάζοντας με εκατομμύρια άλλους σεξιστές που κάθονται και τρώγονται για τις γυναικες με τα ωραία βυζιά και τους γυμνασμένους κώλους που κατά πάσα πιθανότητα τους έχουν και χεσμένους. Το πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι ότι κάθονται και μας νουθετούν για το πώς να ξεχωρίσουμε όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να σκεφτούν πέρα από κουρασμένα πατριαρχικά κλισέ και τετριμένα σεξιστικά στερεότυπα και νομίζουνο οτι ξεχωρίζουν κάνοντας share Δεγαμινιώτη! Το πρόβλημα με τους μισογύνηδες είναι οτι σπαταλούν υπερβολικά πολλή ώρα αναλύοντας πώς πρέπει να ειναι και τι θα πρέπει να έχει να προσφέρει μια γυναικα και ξεχνάνε ότι αυτοί δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα γιατί σίγουρα με τις θλιβερές μαλακίες που ανεβάζουν ούτε μυαλό έχουν, ούτε χαρακτήρα ούτε καμία πρωτότυπη σκέψη. Νομίζουν όμως ότι αρκεί που ειναι άντρες και εμείς θα πρέπει να επιδιδόμαστε σε ένα ατελείωτο αγώνα να ξεχωρίσουμε στα μάτια τους όταν αυτοί συμμετέχουν μαζικά στις πιο ανέπνευστες μισογυνικές σελίδες χωρίς να έχουν τίποτα καινούριο να πουν οι ίδιοι.

Ah Yes, the Two Types of Girls

Το ύπουλο με την πατριαρχία είναι ότι τα μηνύματα σαν αυτό το Δεγαμινιώτη χθες συνυπάρχουν ταυτόχρονα με αυτά σαν το παρακάτω: οι άντρες θέλουν τις σοβαρές που έχουν κάτι να πούν και όχι τα ξέκωλα και ταυτόχρονα επιθυμούν αυτές με τους ωραίους κώλους και τα βυζιά εις βαρος των «σεμνών». Αυτό δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε μια εσωτερική αντίφαση, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο τρόπος που λειτουργεί η πατριαρχία χωρίζοντας τις γυναίκες πάντα σε δύο κατηγορίες αντίστοιχες του διαχωρισμου σώμα-πνεύμα (παρατηρείστε άλλωστε το πώς η ποθητή γυναικα ταυτίζεται με το σώμα της και μετατρέπεται και η ίδια σε «κωλάρα» και όχι σε γυναικα με κώλο): τις «μητέρες» και τις «πουτάνες», τις «σοβαρές» και τις «ξέκωλες», αυτές που εχουν κάτι να πουν κι αυτές που εχουν κάτι να δείξουν, αυτές που είναι για σεξ και αυτές που ειναι για οικογένεια. Κατηγορίες ΠΑΝΤΑ αλληλοαποκλειόμενες εκ κατασκευής (αν δεν κρύβει ενεργά τον κώλο και τα βυζιά της εξ ορισμού δεν ανήκει στην άλλη κατηγορία) με σκοπό να διαιρέσουν τις γυναίκες στρέφοντας τη μία εναντίον της άλλης αλλά επίσης να τις βάλουν σε μια συνεχή εσωτερική σύγκρουση με τις διαφορετικές πτυχές τους ρυθμίζοντας συνεχώς την σεξουαλικότητά τους. Το αποτέλεσμα έιναι οι γυναικες αισθάνονται ανεπαρκείς έτσι ώστε να μπορούν ευκολότερα να υποτιμηθούν: Είναι (στερεοτυπικά) όμορφες και εντυπωσιακές άρα χαζές και τσούλες ή είναι έξυπνες αλλά όχι αρκετά ποθητές και σέξι. Και πρέπει συνεχώς να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους.


Το μήνυμα στην πατριαρχία είναι ότι ποτέ καμία γυναικα δεν είναι εξασφαλισμένη και οι άντρες μπορούν ανά πάσα στιγμή να απορριψουν την «Σεμνή» για την «κωλάρα» ή το αντίστροφο. Σε έναν κόσμο που η επιβίωση και η καταξίωση των γυναικών εξαρτιόταν (και συχνά ακόμα εξαρτάται) από τους άντρες, την αποδοχή τους και την επιθυμία τους γι αυτές ο διαχωρισμός αυτός σημαίνει οτι καμία γυναικα ποτέ δεν μπορει να είναι όλα όσα επιθυμεί ένας άντρας και γι αυτό βρίσκεται σε μια συνεχή θέση επισφάλειας, ζει με ένα συνεχές άγχος ότι θα την απορριψει για τον «αλλο τύπο» γυναίκας. Η ανασφάλεια αυτή καλλιεργείται τεχνηέντως με τέτοια memes, ατάκες και ιστορίες εγκατάλειψης αλλα στο τέλος είναι πάντα οι γυναικες που χρεώνονται με το έγκλημα ότι δεν ξέρουν να διατηρήσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον ενός άντρα -είτε επειδή δεν έχουν κάτι να πουν είτε επειδη δεν είναι αρκετά σεξι. Στο μεταξύ φυσικά κανείς δεν κατηγορεί τους άντρες ότι «δεν ξέρουν τι θέλουν» ούτε αμφισβητεί την ικανότητα τους να είναι οι ίδιοι και σέξι και έξυπνοι. Ποτέ αυτοι δεν χρειάζεται να ξοδέψουν ιδιαίτερη ενέργεια και χρόνο να πείσουν κανέναν ότι έχουν μυαλό παρόλο που έχουν και μύες ούτε βέβαια η «σεμνότητα» θεωρείται προσόν για έναν άντρα.


Σε έναν κόσμο όπου ο φεμινισμός έχει αναδυθεί και εξαπλώνεται και οι γυναικες μπορούν συχνά να συντηρήσουν τις εαυτές τους, η απάντηση στον παραπάνω διαχωρισμό ειναι να καταλάβουμε βαθιά μέσα μας ότι ΔΕΝ υπάρχουν μονο δύο τύποι γυναικας, ότι ο κώλος και η σοβαρότητα, τα βυζιά και η εξυπνάδα δεν ειναι αλληλοαποκλειόμενα και ότι δεν χρειαζόμαστε την αντρική αποδοχή οπότε δεν χρειάζεται να επιλέξουμε και ανάλογο «στρατόπεδο». Με λίγα λόγια δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε να βλέπουμε τις εαυτές μας μέσα απο την αντρική ματιά και μέσα από τις κατηγορίες που μας έχει προσφέρει η πατριαρχία, γιατί οι ίδιες αυτές οι κατηγορίες είναι μια παγίδα.

Οι Σερβιέτες ως Απειλή της Αρρενωπότητας

» Οι γιοι μου, επίσης, κουβαλούν πάντα σερβιέτες και ταμπόν στη σάκα τους, σε περίπτωση που σε κάποια από τις φίλες τους χρειαστεί» λέει μία μητέρα που προσπαθει να μεγαλώσει γιους που δε θα είναι μαλακισμένα μισογυνικά βούρλα, αλλά για κάποιο λόγο αυτό φαίνεται πολύ αστείο στους σχολιαστές. Όχι μονο αστείο αλλά και επικίνδυνο για την αρρενωπότητα των αγοριών, που είναι τόσο εύθραυστη που κινδυνεύει από κάθε επαφή με τέτοιου είδους γυναικεία (Και όχι μονο αν λάβουμε υπόψη τα trans κ non-binary άτομα) προιόντα. Η ίσως το στίγμα της περιόδου ως μιαρότητας να είναι ακόμα τόσο δυνατό που να κινδυνεύουν να «μολυνθούν» ακόμα και από καθαρές, αχρησιμοποίειτες σερβιέτες, διατηρώντας έτσι ζωνταντή την αντίληψη της γυναικείας ακαθαρσίας.
Και κάπου εδώ γίνεται εμφανές ότι ο Ελληνάρας νομίζει ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης θα το κάνει καλύτερο άνθρωπο αντί να κάτσει να αμφισβητήσει και να επεξεργαστεί τα εντελώς παράλογα και άχρηστα στερεότυπα των οποίων είναι φορέας. Κι έτσι εγκλωβίζεται σε μια αρχαιολάγνα αντίληψη της πραγματικότητας φοβούμενος ότι κάθε αλλαγή είναι αποτέλεσμα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» που απειλεί να μετατρέψει τους άντρες σε τίποτα ανθρώπους με ενσυναίσθηση που νοιάζονται για τις φίλες τους. Και όλοι ξέρουμε ότι το υπερβολικό νοιάξιμο είναι κι αυτό γυναικείο χαρακτηριστικό που ενώ θεωρείται «φυσικό» στις γυναικες, μετατρέπει τους άντρες σε «μαλάκες» και «κορόιδα».
Καλσόν, σερβιέτες και ταμπόν: σύμβολα θηλυκότητας και για την πατριαρχία ταυτόχρονα σύμβολα μαλθακότητας και αδυναμίας -όπως και στην φράση «σιγά μη σκίσεις κανά καλσόν»- για να θυμόμαστε πάντα ότι οι γυναίκες είναι εγγενώς κατώτερες, ανάμεσα στα άλλα και εξαιτίας της περίδου. Σύμβολα κατωτερότητας που απειλούν την πατριαρχική τάξη πραγμάτων ως ιός, κινδυνεύοντας να κολλήσουν θηλυκότητα τους άντρες μεσω της επαφής.

Η Καταδίκη της Χρυσής Αυγής είναι απόδειξη και της αποδοχής της

Το πρόβλημα με τον μισογυνισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, την τοξική αρρενωπότητα είναι ότι απολαμβάνουν τέτοια αποδοχή και είναι τόσο ευρέως αποδεκτά που κάνουν τους φορείς τους να αισθανονται και δικαιωμένοι και ανίκητοι. Το γεγονός οτι η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ή πως ενίοτε γυναικοκτόνοι και βιαστές καταδικάζονται δεν είναι απόδειξη πως ο ρατσισμός και η πατριαρχία δεν χαίρουν αποδοχής από την κοινωνία αλλα αντιθέτως πως χαίρουν ΤΟΣΗΣ αποδοχής που τα πιο ακραία στοιχεία μεθούν από αυτή και γίνονται ιδιαιτέρως απρόσεκτοί. Η δολοφονία γυναικών, μεταναστών, αντιφασιστών χωρίς ιδιαίτερο σχέδιο, χωρίς δεύτερη σκέψη, μπροστά σε μάρτυρες και αφήνοντας πίσω τόσα στοιχεία δε σημαίνει ότι είναι «ηλίθιοι» ούτε «ψυχοπαθείς», σημαίνει πως οι δολοφόνοι ένιωθαν αρκετά ασφαλείς για να διαπράξουν αυτά τα εγκλήματα και ότι την ώρα που τα διαπράττουν είναι τόσο σίγουροι για το δίκιο των ιδεών τους που δεν τους περνά από το μυαλό ούτε καν να κρυφτούν καλύτερα -οι δολοφόνοι του Λουκμάν δεν είχαν καν ξεφορτωθεί το μαχαίρι οταν συνελλήφθησαν.

Μπορεί λοιπόν η καταδίκη των δολοφώνων και βιαστών της Τοπαλούδη ή των εγκληματιών της Χρυσής Αυγής να μοιάζει με προσωρινή νίκη του αντισεξισμού και του αντιφασισμού, φανταστείτε όμως πόσο αήττητοι ένιωθαν αυτοί όταν σήκωναν το χέρι τους προς τους αδύναμους. Ας θυμηθούμε το σκηνικό του «Εγέρθητου» και της κακοποίησης γυναίκας πολιτικού ζωντανά στην τηλεόραση από τον Κασιδιάρη και θα καταλάβουμε καλύτερα γιατί οι φασίστες πήραν τόσο θάρρος, μέθυσαν από την δύναμη και την εξουσία που τους προσέφερε ο θαυμασμός και η έγκριση του κόσμου και σίγουρα δε θα ένιωσαν ποτέ οτι μπορεί να έρθει η μέρα που θα πληρώσουν για τα εγκλήματα αυτά οπότε τα διέπρατταν όλο και πιο φανερά. Κι αυτό ακριβώς επειδή ο ρατσισμος και η ρητορική μίσους ειναι τόσο διαδεδομένα που ένιωθαν ότι ασκούσαν τη βία τους σε κάποιο safe place. Έπαψε να είναι μόνο όταν το «παράκαναν»

H Δίκη της Χρυσής Αυγής και η «Δίκαιη Δίκη»

Και να που μετά το ζήτημα της Εισαγγελέως Δόγκα στην δίκη Τοπαλούδη ξανακάνει την εμφάνισή της η ιδέα, το ιδανικό της «αμερόληπτης», ουδέτερης και αντικειμενικης, της «Τυφλής Δικαιοσύνης». Τόσο αμερόληπτης και ουδέτερης που θα πρέπει να αποφασίζει εντελώς αποκομμένη από την κοινωνία, που η ίδια της η αμεροληψία κινδυνεύει από την κινητοποίηση των πολιτών, που η ίδια της η αντικειμενικότητα σπιλώνεται από την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων που αγωνιούσαν χθες για την έκβαση έξω από το Εφετείο. Να που πάλι το συναίσθημα στη πολιτική, ή μάλλον το συναίσθημα στη Δικαιοσύνη που παρουσιάζεται σχεδόν απόπολιτικοποιημένη, εμφανίζεται ως κάτι αρνητικό, ως ένα ζιζάνιο που πρέπει να ξεριζωθεί για να αφήσουμε την αγνή δικαιοσύνη να αποφασίσει.


Προφανώς οι οπαδοι της «δίκαιης δίκης» που τσούχτηκαν χθές με την απόφαση θα ήθελαν οι αποφάσεις να λαμβάνονται κάπου αποκομμένα από την κοινωνία, σε έναν απομονωμένο πύργο όπου θα συνεδριάζουν οι άρχοντες, οι ειδικοί, ενώ εμείς θα περιμένουμε καρτερικά στο σπιτάκι μας για το αποτέλεσμα, χωρίς να το συζητάμε κιόλας από φόβο μην τους επηρεάσουμε.
Που είναι όμως ο ίδιος ζήλος για την δίκαιη δίκη και την αμεροληψία της δικαιοσύνης όταν η ίδια η μεροληψία είναι ενσωματωμένη μέσα στο σύστημα? Που είναι η ενέργεια όλων αυτών όταν η δικαιοσύνη μεροληπτεί υπέρ τον πλουσίων, των ισχυρών, των προνομιουχων και εναντίον των φτωχών, των καταπιεσμένων και των κατατρεγμένων που συχνά δεν έχουν ούτε λεφτά για δικηγόρους, όταν είναι τόσο «τυφλή» που δεν βλέπει την πατριαρχία, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τον εθνικισμό που είναι χτισμένα στο ίδιο το σύστημα, στην ίδια την κοινωνια που καθορίζει τον συσχετισμό δυνάμεων θυτών και θύματων, κατηγόρων και κατηγορουμένων? Άραγε έχαναν όλοι αυτοί τον ύπνο τους για το πόσο δίκαιη θα ήταν μια δική ενός κοινοβουλευτικού κόμματος με το οποίο χαριεντίζοταν ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες από όλη τη Δεξιά, που αντιπροσώπευε ιδέες τόσο διαδεδομένες που κατεβάζουν χιλιάδες κοσμου στα συλλαλητήρια? Αγχώθηκαν οι ίδιοι για το πόσο δίκαιη ήταν η δίκη της 17 Νοέμβρη όπου κατηγορούμενοι εξετάστηκαν όσο ήταν ακόμη διασωλινομένοι, σε κατάσταση νάρκωσης και με σοβαρή ενδοεγκεφαλική βλάβη?

Η επίκληση εδώ κάποιας φανταστικής αμεροληψίας και ουδετερότητας που επηρέασε η κοινή γνώμη και οι ίδιοι οι πολίτες που πήραν θέση δεν είναι παρά ένα εξελιγμένο tone policing, μία προσπάθεια να συσκοτιστεί η ιδεολογία που ήδη ενυπάρχει μέσα σε κάθε πολιτικό θεσμό και στα συστήματα εξουσίας τα οποία ωστόσο καταφέρνουν να αυτοπλασάρονται ως ουδέτερα και των οποίων η ουδτερεότητα απειλείται τάχα ΜΟΝΟ όταν εμείς πιέζουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του status quo. Ποιος ορίζει εδώ την αμεροληψία και με ποιους όρους? Ποιο είναι το σύνολο των ηθικών, αξιακών και ιδεολογικών κανόνων που καθιστούν το εκάστοτε ποινικό σύστημα δίκαιο εν γένει, και τη δίκη της Χρυσής Αυγής «μεροληπτική» ειδικότερα?


Άλλωστε αν το «σύνολο του πολιτικού κόσμου» είχε εκδώσει ήδη την απόφασή του αυτό οφείλεται στο ότι Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ πρώτα πάλεψε γι’ αυτό και πίεσε προς αυτή την κατεύθυνση με αποτέλεσμα να μην τους αφήσει άλλη επιλογή παρά να ταχθούν ενάντια στην Χρυσή Αυγή προσπαθωντας να οικειοποιηθούν τους αγώνες της, ενώ ακριβώς το ίδιο «σύνολο του πολιτικού κόσμου» δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του για την πολιτική άνοδο του φασιστικού μορφώματος από το 2012 κι έπειτα.
Επηρέασε η παρουσία και η στάση του κόσμου χθες αλλά και σε κάθε στάδιο της πολύχρονης διαδικασίας την έκβαση της δίκης? ΜΑΚΑΡΙ! Στο κάτω κάτω ένας από τους λόγους που βρισκόμασταν χθες εκεί ήταν ακριβώς για να ξορκίσουμε την αγωνία μας γιατι δεν είχαμε καμία εμπιστοσύνη στο πόσο «δίκαιη» θα ήταν η απόφαση της Δικαιοσύνης. Και αν στα έδρανα της νομικής μαθαίνουν ότι θα πρέπει να την εμπιστευόμαστε αμέτοχοι έχουμε κάθε λόγο να μην την εμπιστευόμαστε.
~Hürrfem Sultan
~Valide Sultan