Δε τρως πόρτα στο κλαμπ λόγω του φύλου σου αλλά λόγω της τάξης σου

Δεν ξέρω ποιος πανηλίθιος σεξιστής χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά ο λόγος που πέρασε μια γυναικοπαρεα πριν από σένα στο κλαμπ είναι ότι οι γυναικοπαρέες στοχεύουν να προσελκύσουν στο εν λόγω κλαμπ άντρες που θα ξοδεύουν περισσότερα χρήματα για τους ίδιους ή για κεράσματα. Ο λόγος ΔΕΝ είναι επειδη το κλαμπ θέλει να γεμίσει από γυναίκες που θα τις κερνάει ο μπαρμαν γιατί τα κλαμπ δεν είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, αποσκοπει στο ΚΕΡΔΟΣ. Αν κόπηκες λοιπόν από τον πορτιέρη τότε κόπηκες με ταξικά ή κοινωνικά κριτήρια επειδη είσαι ή φαίνεσαι φτωχός και να είσαι σίγουρος ότι ο τύπος με την πόρσε που την πάρκαρε φάτσα φόρα ή είχε λεφτά να κλείσει τραπέζι πέρασε μέσα πριν από ολους μας. Τα παράπονά σου λοιπόν στη διεύθυνση και όχι στις γυναίκες που στην καλύτερη κερδίζουν απλά ένα δωρεάν σφηνάκι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια της πατριαρχίας, στη χειρότερη φορτωνονται όλο το βράδυ ένα πεφτουλα που επιμένει να τις κεράσει ενώ εκείνη του εξηγεί ότι δεν πίνει καν αλκοόλ ή παίρνει αντιβίωση.

Τι γίνεται όταν σε τσιτώνει η κοπέλα σου αλλά εσύ δεν είσαι αθλητής?

Το έχουμε πει και θα το ξαναπουμε: όλα τα αστεία περί γυναικείας γκρίνιας δεν είναι απλά χαριτωμένος αλλά σχετικά άκακος σεξισμός. Είναι ακριβώς ο τρόπος που από τη μία οι γυναίκες μαθαίνουν να παραμένουν σιωπηλές και να μην εκφράζουν τις επιθυμίες και τους προβληματισμός τους γιατί αυτόματα χαρακτηρίζονται ως η»γκρινιάρα», η «πρήχτα», η «σπασ@ρχίδω», και από την άλλη ο τρόπος που η κοινωνία σπευδει να δικαιολογήσει την αντρική βία αφου αυτόματα θεωρείται οτι «θα τον έπρηξε τον άνθρωπο». Αλήθεια δε μας λεει ο Κ. Τεντόγλου, τι κάνει ένας άντρας όταν μια γυναικα τάχα τον τσιτωνει αλλά αυτος δεν είναι πρωταθλητής ή έστω αθλητικός τύπος? Που διοχετεύει όλη αυτή την «τσίτα», την επιθετικότητα, την περίσσια ενέργειας ρε παιδί μου? Η κοινωνία φαίνεται να πιστευει οτι η ανδρική βία είναι μια αναμενόμενη αντίδραση.

Τα αστεία περί γυναικείας γκρίνιας είναι η βάση κάθε απόπειρας gaslighting και ακριβώς ο λόγος που οι γυναικες ειναι πιο επιρρεπείς και πιο εύκολα θυματα σε αυτό Γιατί διδάσκονται και οι ίδιες από μικρές πως τα προβλήματά τους, ο προσδοκίες τους, οι αξιωσεις τους δεν είναι παρά «γυναικεία γκρίνια» αφού αυτές είναι πάντα υπερβολικές και γεννήθηκαν -με έναν χαριτωμένο τρόπο- για να βασανίζουν τους άντρες . Καμία δε θέλει να είναι that girl που «τσιτώνει» τον σύντροφό της, οπότε μαθαίνει να το βουλώνει, να ειναι συμβιβαστική, υποχωρητική ή να καταπίνει τα θέλω και τις σκέψεις της και συχνά να γίνεται εν τέλει παθητικοεπιθετική («τι έχεις?», «τίποτα»).

Δεν ακούς ποτέ πρωταθλήτριες να κάνουν αστεία για το πόσο τους τσιτώνει ο σύντροφός τους βοηθωντας τους στις επιδόσεις τους γιατί και πάλι οι ίδιες θα χαρακτηριστούν ως υστερικές και «δυσκολες». Δε ακούς σε γυναικοπαρέες να μιλάνε για την τάχα παροιμιώδη «αντρική γκρίνια» ή την «(κρεβατο)μουρμούρα» ή το «πρήξιμο» παρόλο που σίγουρα ολοι αυτοί οι άντρες που κακοποίησαν ή και δολοφόνησαν τη σύντροφό τους από ζήλεια η κτητικότητα θα την «επρηξαν» όταν αυτή αποφάσισε να τους αφήσει ή κάθε φορά που υποψιαζονταν οτι αυτή τους απατά.

Τα αστεία περί γυναικών που σπάνε τα νεύρα των αντρών αλλά χαχα παραμένουν αξιαγάπητες και τι να κανουν που δε μπορουν χωρίς εμάς δεν ειναι τίποτα άλλο από την αναπαραγωγή της ιδέας πως οι γυναίκες ειμαστε μια συνεχής πηγή ενόχλησης γι αυτούς και αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα χάσουν την υπομονή τους και θα υποστούμε τις συνέπειες. Γι αυτό δε γελάμε.

Τι θα συνέβαινε αν απαρνούμασταν την προτεραιότητά μας στην είσοδο του κλαμπ

Μια φορά περιμέναμε με δύο φιλες μου έξω από ένα κλαμπ 35 λεπτά και ενώ είχαμε φτάσει πολύ κοντά στην είσοδο ο πορτιέρης αποφάσισε να παρακάμψει την μπροστινή παρέα και είπε σε εμάς να περάσουμε. Τότε εγώ κοιτάω δεξιά, βλέπω τα θλιμμένα προσωπάκια μιας παρέας αγοριών που τόσην ώρα σχολίαζε τα βυζιά μου, κοιτάω αριστερά, βλέπω το επικριτικό βλέμμα ενός συνάδελφου μου που κάποτε με είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά και με πιάνει ένα impostor syndrome, λέω στον εαυτό μου ΟΧΙ δε μου αξίζει αυτό, δεν μπορείς να καταστρέψεις ζωές για να περάσεις εσύ καλά οπότε γυρνάω στον πορτιέρη και το λέω «Άδικε και σκληρέ πορτιερη, δε θα σου επιτρέψω να χρησιμοποιήσεις την εξουσία σου για να βλάψεις αυτά τα αθώα αγόρια και να φτιάξεις το στάτους του μπαρ ως γκομενοφωλιά για να προσελκύσεις άλλα, πιο κυριλέ αγόρια που θα ξοδεύουν περισσότερα λεφτα, στις εύθραυστες γυναικείες πλάτες μου, αυτό είναι ΜΙΣΑΝΔΡΙΑ!!!».

Και παιδιά δε θα το πιστέψετε, τότε ανοίγουν οι ουρανοί και εμφανίζεται Άγγελος Κυρίου και μου λέει «Αυτό ήταν ένα τεστ που έπρεπε να περάσεις ακριβώς όπως η θυσία του Ισαάκ! Απέδειξες ότι είσαι σωστή και δίκαιη και ως επιβράβευση ο Θεός θα λήξει την πατριαρχία ΜΟΝΟ για σένα, δηλαδή θα έχει γύρω γύρω πατριαρχία και μισογυνισμό αλλά σε ακτίνα ενός μέτρου από σένα θα υπάρχει ισότητα και σεβασμός στο γυναικείο φύλο. Και 3 σφηνάκια για σένα και την παρέα σου απο μένα.»

Oπότε περιμέναμε να πάει 5 για να μη πληρώσουμε διπλή ταρίφα καθώς δε θέλαμε να πάρουμε νυχτερινό λεωφορεία και να περπαταμε μέσα στη νύχτα μόνες μας μη μας βιάσουν, και μετά πήγαμε σπίτι κουρασμένες αλλά χαρούμενες που είχαμε βάλει ένα λιθαράκι στο δρομο προς την ισότητα. Αν όλες οι γυναίκες κάναν το ίδιο ταυτόχρονα το επόμενο Σαββατόβραδο η πατριαρχία θα κατέρρεε μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής.

Επίσης κάθε φορά που δεν μπαίνετε στο κλαμπ πριν από μια παρέα αγοριών και που δεν αφήνετε έναν άντρα να σας ανοίξει την πόρτα, ένας άγγελος κερδίζει τα φτερά του.

Όταν το χειρότερο πράγμα που μπορείς να σκεφτείς στην πατριαρχία είναι η απόρριψη από αυτή που γουστάρεις

Όσο οι incels και οι λοιποί μισογύνηδες παλεύουν να αποδείξουν οτι δεν υπάρχει πια πατριαρχία αλλά μητριαρχία τόσο αποδεικνύουν οτι την ώρα που οι γυναίκες κακοποιούνται, παρενοχλούνται, βιάζονται και δολοφονούνται το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να σκεφτούν οι άντρες είναι να μη τους κάθεται η γκόμενα που θελουν. Όλη τους η φιλοσοφία περιστρέφεται ακριβώς γύρω από αυτό το άγχος: το άγχος της απόρριψης από αυτες που θεωρούν οτι τους χρωστούσαν την αποδοχή και η οργή που τους πλημμυρίζει επειδή δεν μπορούν πια να τις εξουσιάζουν.

Ενδεικτικό της πατριαρχίας βέβαια είναι οτι όλα τα χαρκτηριστικά που ο ανώνυμος συντάκτης θεωρεί οτι πρέπει να έχει ένας άντρας (να είναι κυνηγός, γεοροδεμένος, ανεξάρτητος, ευκατάστατος) ειναι σημάδια εξουσίας. Με λίγα λόγια, η πατριαρχία κατασκευάζοντας την έννοια της αρρενωπότητας και όχι της θηλυκότητας γύρω από αυτά τα χαρακτηριστικά ταυτόχρονα εξασφαλίζει την ανώτερη ιεραρχικά θέση των αντρών έναντι των γυναικών. Όταν για παράδειγμα η πατριαρχία δεν περιμένει από εσένα ως γυναίκα να είσαι ανεξάρτητη αλλά εξαρτημένη μπορεί να μη σου ασκεί την ψυχολογική πίεση της επιτυχίας, στην ουσία όμως σε τοποθετεί σε μία θέση υποτέλειας έναντι του άντρα από τον οποίο αναμένεται να εξαρτάσια οικονομικά. Όταν η πατριαρχία αναμένει από τους άντρες και όχι τις γυναίκες να είναι μυώδεις -όχι βέβαια «από τη φύση τους» αλλά ακριβώς μέσω κοπιαστικής εξάσκησης στα γυμναστήρια- στην ουσία κατασκευάει τους άντρες ως το «δυνατό φύλο» και τη γυναίκα ως το αδύναμο φύλο.

Οι μισογύνηδες λοιπόν κλαίγονται ακριβώς για τον μηχανισμό αυτό που εξασφαλίζει την ανδρική κυριαρχία και κλαίγονται επειδη σκάνε που οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να τους απορρίψουν αγνοώντας φυσικά οτι και αυτές πρέπει να πληρούν μια ατελείωτη λίστα προυποθέσεων για να θεωρούνται επιθυμητες. Μόνο που οταν οι γυναίκες έχουν ταυτόχρονα να ανησχούν και για πολύ σοβαρότερα πράγματα, όπως οι γυναικοκτονίες και η σεξουαλική βία. See Less

To Διαζύγιο ως «Απειλή»

H πιο επικίνδυνη στιγμή σε μια κακοποιητική σχέση είναι ακριβώς όταν πας να (ξε)φύγεις. Όταν δηλαδή ο κακοποιητής συνειδητοποιεί οτι έχει χάσει την εξουσία πάνω σου, ότι τα παρακάλια, τα κλάματα, οι απειλές, η χειριστικότητα και όλες οι τακτικές που έχει δοκιμάσει δεν έχουν πια την ίδια επίδραση και δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους. Είναι τότε που τους γυρνάει το μάτι και δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο αποφασίζοντας να δράσουν τιμωρητικά γιατι η αίσθηση της ιδιοκτησίας πάνω σου που τους έχει καλλιεργήσει η πατριαρχία τους κάνει να πιστεύουν οτι τους παίρνεις κάτι που τους ανήκει, κάτι δικό τους.

Εσύ μπορεί να νομίζεις ότι απλά απομακρύνεις την εαυτή σου, η εαυτή σου όμως ανήκει σε αυτούς και άρα στην ουσία τους αποσπάς την ιδιοκτησία τους. Και γι αυτό στο μυαλό τους δικαιολογείται ό,τι σου κάνουν. Το διαζύγιο ως «απειλή» σημαίνει οτι το διαζύγιο και ο χωρισμός δεν είναι αυτοφροντίδα και αυτοπροστασία προς εσένα, είναι ευθεία επίθεση προς αυτούς. Είναι επίθεση στο εγώ τους και τη σφαίρα της ιδιοκτησίας τους. Όταν ένας κακοποιητικός άνδρας σε κατηγορεί που φεύγεις και τον εγκαταλείπεις είναι επειδη σε βλέπει ως επέκταση του εαυτού του και όχι ως αυτόνομο άνθρωπο. Αυτό ειναι πολύ διαφορετικό από το να σε πονάει ο χωρισμός, ο πόνος είναι διαφορετικός από την οργή και την εκδικητική μανία που κατακλύζει έναν κακοποιητικό άντρα που θεωρεί ότι απλά δεν είχες δικαίωμα να φύγεις και άρα είναι κάτι όχι που κάνεις ΓΙΑ σένα αλλά ΣΕ αυτόν. Η διαφορά βρίσκεται στο entitlement, στον τίτλο ιδιοκτησίας που θεωρούσε ότι είχε πάνω στο σώμα σου και την αγάπη σου.

Δυστυχώς, είναι πολλ@ αυτοί που δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ακριβώς επειδή η πατριαρχία κατασκευάζει τον αντρικό έρωτα στενά συνυφασμένο με την κτητικότητα και την γυναίκα ως κάποια που απλά συμπληρώνει τη ζωή των αντρών. Το βάρος έτσι δίνεται στα δικά τους αισθήματα με αποτέλεσμα τίτλους ειδήσεων σαν αυτούς που στην ουσία ξεπλένουν τον γυναικοκτόνο παρουσιάζοντας την πράξη του ως φυσική αντίδραση στην «απειλή». Υπήρξαν βέβαια και χειρότεροι τίτλοι όπως «την σκότωσε γιατί την αγαπούσε», αλλά βρήκα το συγκεκριμένο πιο ύπουλο και άξιο σχολιασμού.

Οι Κρύες και Ανέραστες Σημερινές Γυναίκες

Αυτό που στοιχείωνει τους σημερινούς μισογύνηδες περισσοτερο από οτιδήποτε αλλο, αυτό που τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους, είναι το ότι οι γυναίκες σήμερα μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη βούλα της αντρικής αποδοχής στη ζωή τους. Μεγαλωμένοι με πατριαρχικά παραμύθια όπου η γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί μόνη της ως αυτόνομη ύπαρξη, χωρίς εναν άντρα στη ζώη της, χωρίς να βασανίζεται πώς θα αποκατασταθεί ή θα τυλίξει τον πρώτο τυχόντα, δεν μπορύν να το διαχειριστούν. Δεν έχουν καν το θεωρητικό πλαίσιο να το επεξεργαστούν. Το σκέφτονται από δώ, το σκέφτονται από εκεί και πάντα καταλήγουν οτι δεν γίνεται, θα φταίει παλι το πόσο εύκολο είναι να εξασφαλίσουμε την αντρική αποδοχή -όπου πάντα ταυτίζεται με το σεξ. Αχ, αν μόνο μπορούσαν να οργανωθούν κα να μας τη στερήσουν, θα παρακαλάγαμε κι εμείς για κανα 4άρι!


Μας βγάζουν λοιπόν εμάς «ανέραστες» και «κρύες» επειδή τους έχουμε χεσμένους και η ζωή μας δεν περιστρέφεται γύρω από αυτούς και τα ρίχνουν όλα στις υψηλές μας «απαιτήσεις». Έτσι ονομάζουν την απώλεια ελέγχουν πάνω στις γυναίκες, το πέρασμα της χρυσής εποχής της πατριαρχίας όπου οι γυναίκες δεν ήταν σε θέση όχι απλά να επιλέξουν σύντροφο με τα δικά τους κριτήρια αλλά κυρίως: να επιλέξουν ΑΝ θα έχουν έναν σύντροφο στη ζωή τους γιατί γι αυτές ήταν θέμα επιβίωσης όχι απλά συντροφικότητας και αμοιβαίας ευχαρίστησης. Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι μια γυναίκα δεν κοιμάται και ξυπνάει με αυτό το στόχο γιατί η δική τους μίζερη ζωούλα περιστρέφεται γύρω από την επιβεβαίωση της αρρενωπότητάς τους και της ανδρικής τους ταυτότητας μέσα από την ικανότητά τους να πηδήξουν.


Μπορύν έτσι να κοιμούνται ήσυχοι ονειρευόμενοι έναν κόσμο εκδίκησης όπου εμείς θα υποφέρουμε μόνες και έρημες στο κρεβάτι και αυτοί αργά ή γρήγορα θα είχαν το 10άρι που αξίζει σε όλους τους -οι ίδιοι άλλωστε αδυνατούν να σκεφτούν τον εαυτό τους ως 3άρι και 4άρι, είναι μόνο οι γυναίκες που κατηγοριοποιούνται βάσει πατριαρχικών στάνταρ ομορφιας.


Εν τω μεταξύ όλες ξέρουμε πώς αυτη η «κρυα» και «ανέραστη» θα χαρακτηριζόταν αν χρησιμοποιούσε την ομορφιά της για να έχει κρεβάτι κάθε μέρα ή να κάνει one night stand αλλά εντάξει, ας κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε για να λυπηθούμε λίγο την κακομοίρα για την «ξηρασία» στην οποία έχει βρεθεί.

Ο Μύθος του Γυναικείου Ναρκισσιμού

Το Κέντρο ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ. (που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων) δημιουργήθηκε το 1999 με στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας, παιδιών, εφήβων και ενηλίκων μέσα από έγκυρη επιστημονική διάγνωση και εξειδικευμένες υποστηρικτικές θεραπείες») δημοσίευσε το απόσπασμα μιας συνέντευξης που αναπαράγει τα χειρότερα μισογυνικά και ετεροσεξιστικά στερεότυπα. Δεν είναι μόνο η ουσιοκρατική αντίληψη πως οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν βαθιά ακόμα και στο πώς αγαπάνε, δεν είναι μόνο η ετεροκανονική αντίληψη της αγάπης μονο μεταξύ διαφορετικών φύλων αλλά είναι κυρίως η ιδέα του γυναικείου ναρκισσισμού που είναι το πιο επικίνδυνο εδώ. Η γυναίκα θέλει να αγαπιέται αλλά δεν αγαπά η ίδια και ορίζεται τόσο μέσα από την αντρική ματιά που παθαίνει υστερία όταν δεν επιβεβαιώνεται μέσα από αυτή. Η γυναίκα υπάρχει μόνο σε σχέση με τον αντρικό πόθο και ακόμα και στην αγάπη έχει ρόλο παθητικό -μπορει δηλαδή μόνο να την λάβει χωρίς να την ανταποδώσει.

Ο κινηματογράφος λέει έχει στρέψει τους προβολείς του σε αυτό, γιατί για άλλη μια φορά οι ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες αντιπροσωπεύουν την γυναικεία πραγματικότητα. Πράγματ, υπάρχουν κάμποσες σκηνές (πολύ πρόχειρα που έρχεται η Νοσταλγία του Ταρκόφσκυ ή το Bad Timing του Roeg) οπου οι γυναίκες παθαινουν κυριολεκτικά υστερία μπροστα στην σεξουαλική απόρριψη των αντρών. Λαμβάνοντας υπόψη βέβαια ότι στην πραγματικότητα οι γυναίκες κυριολεκτικά δολοφονουνται όταν απορρίπτουν άντρες, η αντίληψη αυτή δεν αποτελεί παρά μία προβολή, μια αυτάρεσκη αντίληψη πως οι γυναίκες τόσο πολύ ανάγκη έχουν την αντρική αποδοχή που δεν μπορούν να διαχειριστούν την απουσία της. Και κάπου εκεί υπβόσκει και η κουλτούρα του βιασμού: αφού οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κολακεύονται από την αντρική προσοχή γιατί παραπονιούνται όταν την λαμβάνουν?

Η πατριαρχία λέει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στους άντρες ότι οι γυναίκες είναι κατα βάθος άκαρδες ναρκισσίστριες που δεν μπορούν να αγαπήσουν όπως οι ίδιοι, παρέχοντας τους έτσι το πρίσμα και τα εργαλεία μέσα από το οποίο πολλοί από αυτοί να μπορούν να ερμηνεύσουν την απόρριψη και την ερωτική απογοήτευση κατηγορώντας τις ίδιες. Είναι έτσι πολύ εύκολο η δική τους απόρριψη να μετουσιωθεί σε θυμό και στη συνέχεια σε βία προς το αντικείμενο του πόθου τους που τους «αποπλάνησε» χωρίς να έχει σκοπό να ανταποδώσει αυτή την αγάπη τους. Ενώ όλα τα φύλα βιώνουν την απόρριψη ως κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο και ματαιωτικό, οι άντρες διαθέτουν ένα πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου η θλίψη και η απογοήτευσή τους καθιστά άδικα θύματα και τους υπαγορεύει πως φταίνει οι γυναίκες για τα δικά τους αισθήματα. Από εκεί έως την γυναικοκτονία ή την κακοποίηση δεν απαιτούνται και πάρα πολλά βήματα

Το «ψυχικό τράυμα της απόρριψης» και το αντρικό entitlement

Βασική αρχή του κινήματος των incels, δηλαδή αυτών που θεωρούν ότι στερούνται το σεξ επειδη οι γυναίκες αδίκως τους το αρνούνται, είναι πως αυτές δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να τους απορρίψουν και πως αυτό αποδίδει στις γυναίκες κάποιο είδος εξουσίας που είναι αντίστοιχο με αυτό που οι γυναικες καταγγέλουν ως πατριαρχία.

Με λίγα λόγια οι incels, και οποιοι μοιράζονται τις ιδέες τους που διεισδύουν σε κάθε χώρα μέσω των μισογυνικών σελίδων της λεγόμενης αντρόσφαιρας, θεωρούν οτι το δικαίωμα αυτόδιάθεσης του σώματος των γυναικών και η ελεύθερη επιλογή συντρόφου με όποια κριτήρια αυτές γουστάρουν, είναι κάποιου είδους καταπίεση για τους ίδιους ακριβώς γιατί η πατριαρχία τους δίδαξε ότι τα σεξ και τα σώματα των γυναικών είναι κάποιο θεμελιώδες δικαίωμά τους. Οι άντρες αυτοί βλέπουν τον βιασμό ως μια διορθωτική ενέργεια,, ώς μια πράξη που απλά αποκαθιστά της δικαιοσύνη και εξασφαλίζει στους άντρες την πραγμάτωση τους δικαιώματος αυτού στο σεξ και αδυνατούν να δουν με οποιαδήποτε ενσυναίσθηση τα θύματα του βιασμού και της σεξουαλικής βίας. Η μόνη οπτική που υιοθετούν είναι αυτή του άντρα που όχι απλά έχει βιώσει απόρριψη (γιατί όλ@ ξέρουμε΄οτι αυτή ειναι δυσάρεστη) αλλά αυτού που έχει βιώσει απόρριψη ΑΔΙΚΑ ενώ οι γυναίκες του ΟΦΕΙΛΑΝ σεξ και γι αυτό έχει μέσα του έναν άσβεστο και ασυγκράτητο θυμό θεωρώντας πως τους αξίζει η έμφυλη βία -είτε την ασκούν οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι με τους οποίους συμπάσχουν.

Αυτό που κάνει τόσους άντρες επικίνδυνους δεν είναι η σεξουαλικές τους επιθυμίες, είναι ακριβώς η αίσθηση του entitlement που τους κάνει να πιστεύουν οτι η απόρριψη είναι τόσο άδικη όσο κάποιος να παραβιάσει το σώμα σου. Όσο καλλιεργούνται αυτές οι προσδοκίες σε άντρες οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις δε θα σταματήσουν όσο κι αν μιλάμε γι αυτό, όσο αυστηρές τιμωρίες κι αν θεσπιστούν που στο κάτω κάτω δε θα μπορούν να ακουμπήσουν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους θύτες.

Η Απουσία Συγκινήσεων δε σε Κάνει Καλό Παιδι

Για άλλη μια φορά τα αυτοαποκαλούμενα Καλά Παιδιά™ αποδεικνύουν οτι η υποτιθέμενη καλοσύνη τους δεν είναι παρά ένα προσωπείο που πέφτει όταν έρθει η απόρριψη ή ίσως μια εκλογίκευση της απορριψης καθώς προτιμούν να πιστεύουν οτι αυτή οφείλεται στην καλοσύνη τους. Τα Καλά Παιδιά™ όμως πίσω από τη μάσκα της επιφανειακής ευγένειας και καλοσύνης ονειρεύονται μπουνίδια στα δόντια στις γυναικες που τιους αγνοούν και τις βλέπουν ως τρύπες των οποίων η αξία πέφτει με τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων, ακριβώς όπως θα περίμενε καποια από τον τελευταιό πεταμένο μισογύνη. Τα Καλά Παιδιά™ καλά θα κάνουν να καταλάβουν οτι οι γυναικες είναι αυτόνομα σεξουαλικά υποκείμενα που δεν τους χρωστάνε τίποτα και πιθανότατα θα συνεχίσουν να τους απορρίπτουν και όταν φτάσουν τα 30 και τα 40 γιατί η έλλειψη συγκινίσεων δεν τους έκανε ποτέ Καλά Παιδιά. Τους έκανε απλά βαρετούς.

Αγαπητά Καλά Παιδιά™, καμία γυναικα δε σας απορρίπτει επειδη δεν τους συμπεριφέρεστε σαν σκουπίδια. Άλλωστε αφού σαν σκουπίδια τις βλέπετε αυτό είναι θέμα χρόνου. Ξανασκεφτείτε λίγο αυτό με τις συγκινήσεις και μήπως φταίει η αδιάφορη προσωπικότητά σας. Επειδή εσείς την μεταφράζετε κολακευτικά σε «καλοσύνη» δεν σημαίνει οτι κάνουν και οι γυναίκες το ίδιο. Και ξανασκεφτειτε μήπως δεν κρύβετε αρκετά καλά τον μισογυνισμό σας για να περάσετε αν όχι για Καλά Παιδιά™, τουλάχιστον για αξιοπρεπή άτομα και όχι πιεστικούς, πικρόχολους entitled μαλάκες

Όταν ο «Έπαινος για τον Άντρα» αποκρύπτει την καταπίεση της Γυναίκας

Στο αποσπασμα του Γιώργου Χειμωνά με τίτλο «Έπαινος για τον Άντρα» που αναδημοσιευτηκε σήμερα σε προφιλ και σελίδες με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα βλέπουμε να εκφράζεται πάλι ο θεμελιώδης για την ύπαρξη του σεξισμού διαχωρισμός φύσης-πολιτισμού που η Ortner έχει ανιχνεύσει στο άρθρο της «Είναι το Θηλυκό για το Αρσενικό ό,τι η Φύση για τον Πολιτισμο;». Η γυναικα τοποθετείται δίπλα στη φύση,σχεδόν ως κομμάτι της ενώ ο άντρας αποκλεισμένος υποτίθεται από αυτή αναγκάζεται να δημιουργήσει τον πολιτισμο.

Η ταυτιση της γυναικας με τη φύση είναι βέβαια τεράστιο κομμάτι της καταπίεσής της καθώς έτσι αυτή θεωρείται εγγενώς περιορισμένη από τη φύση και υποταγμένη στην βιολογία της, η οποία περιστρέφεται γυρω από την αναπαραγωγή. Σε συμβολικό επίπεδο, όπως το θέτει η Ortner:
«το οικουμενικά υποδεέστερο στάτους των γυναικών μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός πως οι γυναίκες ταυτίζονται ή σχετίζονται συμβολικά με την φύση, σε αντίθεση με τους άντρες που ταυτίζονται με τον πολιτισμό. Εφόσον ήταν πάντα στόχος του πολιτισμού να υποστάξει ή να ξεπερασει την φύσυ, αν οι γυναικες ιδωθούν ως κομμάτι της, τότε ο πολιτισμός θα το βρει «φυσικό» να τις υποτάξει -αν όχι να τις καταπιέσει».
Η κουτοπόνηρη προσπαθεια της πατριαρχίας να προβάλει την γυναίκα ως «σκανδαλωδώς ευνοημένη» από τη φυση την ίδια ώρα που χρησιμοποιεί την φύση ως πρόφαση για την καταπίεση της είναι βασικό συστατικού αυτού που αποκαλούμε «καλοπροαίρετος σεξισμός», ο οποίος τάχα εξαίρει την γυναίκα την ίδια ώρα που της υποδεικνύει τη φύση και το πεπρωμένο της.

Το πιο εξοργιστικό εδώ όμως ειναι οτι το κείμενο με το ποιητικό του τόνο και μελαγχολικό του ύφος απεικονίζει τον άντρα ως θύμα του διπόλου αυτού, αγνοώντας εσκεμμένα όχι μονο την ιεραρχία ιεραρχία πολιτισμού-φύσης αλλα κυρίως την ιεραρχία αντρών-γυναικων. Ο άντρας κατασκευάζει τάχα τον πολιτισμού για να σώθεί από την μοναξιά του και χωρίς καμία βοήθεια ενώ στην πραγματικότητα ο άντρας κατασκευάζει τον πολιτισμό ακριβώς εξαιτίας της βοήθειας της γυναικα που έχει αποκλειστεί από αυτό που θεωρείται «δημόσιο’ ώστε να εκτελεί γι αυτόν την αναπαραγωγική εργασία αλλά και την άχαρη οικιακή εργασία που τον απαλλάσσει καθημερινά από τα βάρη της ανατροφής των παιδιών -από την οποία ποτέ καμία φύση δεν τον απέκλεισε- και αλλων εργασιών που περιορίζονται κυρίως στον οικιακό χώρο. Ο άντρας δηλαδή κατάφερε να χτίσει τον πολιτισμο ΜΟΝΟ επειδή υπέταξε την γυναικα στις ανάγκες του ώστε να απελευθερώσι χρονο και ενέργεια ώστε ο ίδιος να μπρεί να ασχοληθεί με πράγματα που χαρακτηρίζονται ως μεγάλα και σπουδαία.

Το κείμενο αυτό με λίγα λόγια μας ζητάει να συμπάσχουμε με το καημένο τον άντρα που αναγκάστηκε ο κακομοίρης να αποκτίσει ολη τη πολιτική και οικονομιή εξουσία επειδή βαριόταν και δεν είχε τι να κάνει. Κα ίσως αυτό είναι μια νύξη για το τι γιορτάζει η σημερινή ημέρα.