We Read this Article So that You Don’t Have to: «Γιατί οι Γυναίκες δεν Πρέπει να Φοράνε Παντελόνια;»

γιατι οι γυναίκες δεν πρέπει να φοράνε παντελονια.png

We Read this Article So that You Don’t Have to: «Γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να φοράνε παντελόνια;»

Οι Oρθόδοξες Xριστιανικές Oμάδες των Xαρούμενων Αγωνιστών έχουν ιστοσελίδα και στήλη αποριών -σε περίπτωση που απορούσατε για το πόσο εκτός πραγματικότητας παραμένει η Εκκλησία και η θρησκεία ακόμα και όταν προσπαθεί να ακολουθήσει τις νέες τεχνολογίες. Στο άρθρο «γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να φοράνε παντελόνια» προσφέρει τα επιχειρήματά της που συνοψίζονται ως εξής

-«Η ενδυμασία μας είναι χαρακτηριστικό/διακριτικό του φύλου μας»
Αυτή είναι η πασίγνωστη πατριαρχική κυκλική λογική σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να διαφοροποιούμαστε με βάση το φύλο μας διαφορετικά οι διαφορές ανάμεσα στα φύλα θα εκλείψουν. Κανείς ποτέ δεν μας εξηγεί πειστικά γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν κακό καθώς το επιχείρημα είναι εντελώς ταυτολογικό: η διάκριση των φύλων είναι αυτοσκοπός και όχι το αποτέλεσμα κάποιας λειτουργίας -πέρα φυσικά από το να δημιουργεί εμφυλες ιεραρχίες εις βάρος των γυναικών

-«Το παντελόνι εισάγεται ορμητικά στον γυναικείο κόσμο με το φεμινιστικό κίνημα του 20ου αιώνα»
Αυτο φυσικά έγινε για να μπορούμε οι φεμινίστριες να καβαλάμε τις ιπτάμενες σκούπες μας με μεγαλύτερη ευκολία επομένως η απαγόρευση των παντελονιών από την Εκκλησία δεν είναι παρά ένας σύγχρονος διωγμός μαγισσών και δε θα περάσει!

-«Γιατί να μην φοράνε φούστα οι άνδρες;»
Αν οι γυναίκες φοράνε παντελόνια τότε θα καταλήξουν και οι άντρες να φοράνε φούστες που όλοι ξέρουμε ότι ειναι ΑΚΟΜΑ χειρότερο, γιατι εντάξει να προσπαθούν οι γυναίκες να μιμηθούν τους άντρες, πα το διαλο, αλλά αν οι άντρες αρχίσουν να μιμούνται τις γυναίκες αυτό σημαίνει οτι η θρησκεία και η κοινωνία εν γένει απέτυχαν στο να στιγματίσουν και να υποτιμήσουν αρκετά κάθε τι γυναικείο. Κι αυτό η Εκκλησία θα το πάρει προσωπικά.

-«Ο Λόγος του Θεού υπαγορεύει ‘κανένας άνδρας να μην ενδύεται γυναικεία στολή ούτε η γυναίκα αυτήν που αρμόζει στους άνδρες'»
Το επιχείρημα αυτό αποδυναμώνεται όταν φοράς skinny jeans από τον όροφο με τα γυναικεία γιατί αυτόματα μετατρέπεται σε γυναικεία στολή

-«Είναι θέμα σεμνότητας, Το παντελόνι ως γνωστόν υπερτονίζει την ανατομία του σώματος»
Αυτό είναι σαφέστατη αναφορά στο λεγόμενο camel toe, εκτός αν «γυναικεία ανατομία» σημαίνει το να έχεις δύο πόδια. Προτιμήστε λοιπόν ένα παντελόνι που να μη σας πιέζει στον καβάλο αλλιώς φορέστε ένα φορεματάκι ή μία φουστίστα που ως γνωστόν είναι εντελώς αποσεξουαλικοποιημένα και δε θα βάλουν τα άμοιρα τα αρσενικά σε πειρασμό

-«αυτό που τελικά κάνει ανδρεία τη γυναίκα είναι το να μην υποχωρεί ούτε μπροστά στη συνήθεια ούτε μπροστά στη μάζα»
Μην υποχωρείτε στην συνήθεια της μάζας, υποχωρήστε στην συνήθεια και τις γελοίες παραδόσεις χιλιάδων χρόνων ενός ξεπεσμένου θεσμού που με τις μαλακίες που συνεχίζει να υποστηρίζει ο μόνος τρόπος να ξαναφέρει την νεολαία στην Εκκλησία είναι να βάλει ανοιχτό μπουφέ

Ένας Φίλος της Αστυνομικής Λογοτεχνίας -και Όχι και Τόσο Φίλος των Γυναικών

george staf

O φίλος της αστυνομικής λογοτεχνίας ήθελε απλά να πει στις γυναίκες «πηγαίνετε στην κουζίνα σας να διαβάσετε κανέναν τσελεμεντέ», το είπε όμως περισσότερες λέξεις γιατί πίστεψε λανθασμένα ότι επειδή είναι μέλος μιας ομάδας βιβλιόφιλων έχει και ο ίδιος συγγραφικό ταλέντο.

Πίσω όμως από την εμπάθειά του για τις γυναίκες που διαβάζουν το ίδιο είδος με αυτόν κρύβεται το μισογυνικό μοτίβο σύμφωνα με το οποίο ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αρέσει στις γυναίκες -από τον καφέ που πίνουν μέχρι τις ταινίες που βλέπουν- είναι αυτομάτως ανόητο, βαρετό και κατώτερο ακριβώς επειδή αρέσει στις γυναίκες και οι γυναίκες είναι κατώτερες, βαρετές και ανόητες. Γι αυτό το λόγο κάπως έπρεπε ο συντάκτης της κριτικής να διαφοροποιηθεί από αυτές για να μπορέσει να απολαύσει το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, επομένως προέβη σε έναν αυθαίρετο διαχωρισμό ανάμεσα στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας που αρέσει στον ίδιο και σε αυτό που υποθέτει θα αρέσει στις γυναίκες. Τα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστη και η σύγχρονη Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνίας στιγματίζονται έτσι ως κατεξοχήν «γυναικεία» είδη, κάνοντας λίγο δύσκολο να δικαιολογηθει μετά το diss το πώς ακριβώς η Αγκάθα Κρίστι αρέσει εξίσου και στους άντρες. Από την άλλη ονομάζοντας κάτι ‘mainstream» και κατηγορώντας τις γυναίκες ότι έλκονται από αυτό είναι σαν να υπονοεί οτι το mainstream στην ουσία το διαμορφώνουν οι άντρες και οι γυναίκες απλά ακολουθούν επειδή είναι προβατα, χωρίς να έχουν κανέναν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του mainstream. Οι γυναίκες παρουσιάζονται να δρουν πάντα στο περιθώριο της κουλτούρας, είτε ως fans περιθωριακών γυναικείων πραγμάτων είτε απλά αποδεχόμενες τα ανώτερα, αντρικά πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρον και το πώς αναπαράγεται εδώ ο μύθος περί «καταναλωτισμού» της γυναίκας που συναντάμε συχνά, σύμφωνα με τον οποίο ό,τι αγοράζουν οι γυναίκες είναι καταναλωτισμός ενώ ό,τι αγοράζουν οι άντρες είναι όπως φαίνεται επενδυση -κάτι που φυσικά αντικρούεται απο την οικονομική θεωρία που εκλαμβάνει οτιδήποτε προορίζεται για προσωπική χρήση -είτε είναι κραγιόν είτε ένα αχρείαστα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα gadget- ως κατανάλωση. Έτσι οι γυναίκες μπορούν πάντα να παρουσιάζονται ως «θύματα» της μόδας, ως καταναλωτικά όντα χωρίς δική τους κρίση και προσωπικότητα ενώ παράλληλα ο καταναλωτισμός που είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμο αποκτά ξαφνικά έμφυλο πρόσημο. Δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο ιεραρχίες προτιμήσεων και γούστου που εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες έτσι ώστε οι άνδρες να αντλουν ταυτολογικά την αίσθηση ανωτερότητάς τους απο το γεγονός οτι τους αρέσουν «αντρικά» πράγματα.

Αξιοσημείωτο είναι εδώ οτι τα σεξιστικά στερεότυπα αξιολογούνται θετικά απο τον κριτικό μας, σαν να παραδέχεται οτι είναι και ο σεξισμός αντρική υπόθεση ενώ η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος (τότε που οι άντρες πήγαιναν στο περίπτερο με γραβάτα και οι γυναίκες κάθονταν στην κουζίνα και τους μαγείρευαν αντί να αλωνίζουν στα facebookικά γκρουπ έτοιμες να κατηγορήσουν τον εν λόγω σχολιαστή για μισογυνισμό) ολοκληρώνει την εικόνα.

Βαθμολογία: ένα αστεράκι για τα «χρόνια πολλά» στο τέλος που ζέσταναν την παγωμένη μας καρδιά μετά το μισογυνικό ξέσπασμα.

 

Ο Zizek για τα Τρολ

48393263_358369714956257_962660663916756992_n (1).jpg

Στην πατριαρχία η έμφυλη βία χρησιμοποιείται ακριβώς για να υποτάξει τις γυναίκες στις ανδρικές επιθυμίες -από τον βιασμό γυναικών που λένε όχι, μέχρι τη δολοφονία γυναικών που επιχειρούν να χωρίσουν τον κακοποιητικό σύντροφό τους. Ταυτόχρονα επεκτείνεται και στον τρόπο που η απειλή της βίας αυτής χρησιμοποιείται από άντρες απλά για να εμφυσήσουν τον τρόμο στις γυναίκες που τολμούν να αμφισβητούν την αυθεντία τους. Αντλώντας από την ευρέως διαδεδομένη εικονοποιία της έμφυλης βίας (τόσο πραγματικά συμβάντα όσο και τις αναπαραστάσεις στον κινηματογράφο κτλ) οι άντρες αυτοί επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τις γυναίκες οι οποίες δεν έχουν τρόπο φυσικά να γνωρίζουν οι απειλές είναι αξιόπιστες ή οχι. Και πριν αρχίσουν οι αρνητές της πατριαρχίας να λένε για «τρολάρισμα», την αγαπημένη τους λέξη με την οποία πιστεύουν οτι ακυρώνουν την on-line κακοποίηση που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες καθημερινά, ας διαβάσουμε τι έχει πει ο Ζίζεκ για την on-line περσονα που υιοθετείται:
 
«Η θεμελιώδης μας πλάνη σήμερα δεν έγκειται στην πίστη στην φαντασία, στο να παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τις φαντασιώσεις αλλά αντιθέτως στο να μην παίρνουμε αρκετά σοβαρά τις φαντασιώσεις. Νομίζετε ότι είναι απλά ένα παιχνίδι? Είναι πιο πραγματικό απ’ό,τι σας φαίνεται. Για παράδειγμα οι άνθρωποι που παίζουν βιντεοπαιχνίδια, υιοθετούν έναν χαρακτήρα σαδιστή, βιαστή, οτιδήποτε.
 
Η ιδέα είναι ότι στην πραγματικότητα είμαι ένας αδύναμος άνθρωπος, επομένως για να αντισταθμίσω την πραγματική μου αδυναμία, υιοθετώ την ψεύτικη εικόνα ενός δυνατού σεξουαλικά ασύδοτου χαρακτήρα. Αυτή θα ήταν η αφελής ανάγνωση. Θέλω να φανώ δυνατότερος, πιο δραστήριος επειδή στην πραγματικότητα είμαι αδύναμος. Γιατί να μην το διαβάσουμε όμως από την ανάποδη. Ότι αυτός ο σκληρός, ωμός βιαστής είναι ο πραγματικός μου εαυτός. Με την έννοια ότι αυτή ειναι η ψυχική αλήθεια του εαυτού μου και οτι στην πραγματική ζωή εξαιτίας των κοινωνικών περιορισμών κτλ δεν είμαι ικανός να την ενεργοποιήσω. Συνεπώς, ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είναι μόνο ένα παιχνίδι, απλά ένας χαρακτήρας, μια εικόνα εαυτού σε έναν εικονικό χώρο, μπορώ να είμαι εκεί περισσότερο αληθινός. Μπορώ να ενεργοποιήσω εκεί μια ταυτότητα που είναι πιο κοντά στον αληθινό μου εαυτό. «
 
Zizek, The Pervert’s Guide to Cinema (2006)

Ο Αντι-Φεμινισμός και ο Μύθος της Χαρωπής Νοικοκυράς

ladyism1.png

O συντηρητισμός βασιζόταν ανέκαθεν σε μία εξιδανίκευση του παρελθόντος με την ταυτόχρονη διάδοση ενός ηθικού πανικού για το τι η πρόοδος μπορεί να φέρει. Ο αντιφεμινισμός επικαλείται ένα φανταστικό παρελθόν που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά σε μια πλαστή ρομαντικοποίση του, όπου οι γυναίκες ήταν πραγματικά ευτυχισμένες εκτελώντας το ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς που τους προόριζε η πατριαρχία. Η επίκληση αυτή γίνεται με την χρήση εικόνων χαρούμενων νοικοκυρών που κρατάνε ψητά φούρνου ή κέικ και στυλάτων γυναικών και ανδρών σε στάσεις πραγματικού «gentleman» όπου βοηθάνε τις γυναίκες να φορέσουν το παλτό τους ή να βγουν από το αμάξι – γιατί όλες ξέρουμε ότι η δυσκολία του να φορέσουμε μόνες μας το παλτό μας ή να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου έχει αναδειχθεί μετά την επέλαση του φεμινισμού στην μάστιγα που πλήττει αλύπητα τις γυναίκες.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε σύγχρονες της γυναίκες που έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία -κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.
Η εικόνα λοιπόν της χαρωπής νοικοκυράς προβάλλεται ως κάτι που θα ικανοποιούσε όλες τις γυναίκες και αντιπαραβάλλεται με εικόνες μεθυσμένων γυναικών σε πόζες που η ίδια η πατριαρχία κρίνει ως υποτιμητικές αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς μία επιλογή για τις γυναίκες, σε αντίθεση με τον ρόλο της συζύγου και νοικοκυράς που ήταν μάλλον μονόδρομος στην εποχή που νοσταλγούν οι αντιφεμινίστριες. Ταυτόχρονα δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός πως σε καμία εποχή τα μεθύσια και η «ξέφρενη» σεξουαλική ζωή των ανδρών δεν θεωρούταν υποτιμητική για τους ίδιους (αντιθέτως και τα δύο αποτελούν μέρος της επιτέλεσης μιας ηγεμονικής αρρενωπότητας) αλλά ούτε και τους εμπόδιζε από το να παντρευτούν. Αντιθέτως ήταν και είναι οι γυναίκες σε κάθε περίπτωση που θεωρείται ότι πρέπει να συμμορφώνεται στις αντρικές προσδοκίες με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα τις κάνει γυναίκα τους.

Αυτό που οι γναίκες του ladyism και γενικότερα οι αντιφεμινίστριες προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν είναι να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες -ίσως σε μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους ότι οι ίδιες επέλεξαν το σωστό δρόμο.

*https://en.wikipedia.org/wiki/The_Feminine_Mystique

Η Γυναίκα ως Σόμπα

48418589_2343231549233930_1312557531964375040_n

Καλωσήρθατε στην πατριαρχία όπου οι γυναίκες θεωρούνται υπεύθυνες για τον μισογυνισμό σε τέτοιο βαθμό που να απαιτείται από αυτές να καλοπιάσουν ένα άντρα μπας και εξιλεωθούμε όλες στα μάτια τους. Το να μισεί ένας άντρας τις γυναίκες θεωρείται φυσιολογικό, ξεκινάμε όλες ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Και για να αποδείξουμε το αντίθετο θα πρέπει να κανακεύουμε έναν άντρα, να καταβάλουμε όλο αυτό το emotional labor για να νιώθει αυτός την ασφάλεια και ζεστασιά μιας σχέσης και φυσικά να του κάνουμε και όλες τις σεξουαλικές χάρες που αυτός ζητά. Για άλλη μια φορά βλέπουμε πώς οι γυναίκες καθίστανται υπεύθυνες για την αντρική ηθική και συμπεριφορά με τρόπο που η τελευταία να δικαιολογείται αν εμείς δεν τρέξουμε να τους προφυλάξουμε από τις κακοτοπιές και τις κακές σκέψεις και να τον εξευμενίζουμε συνεχώς με την στοργή και την τρυφερότητά της. Οι γυναίκες και τα δικά μας συναισθήματα δεν είμαστε παρά προσάναμμα για να ζεσταθεί η παγωμένη καρδιά των ανδρών.

Μόνο που ένας άντρας που περιμένει όλον αυτόν τον κόπο από τις γυναίκες για να μη τις μισεί ως σύνολο, παραμένει μισογύνης και βαθιά entitled στην αγάπη μας, που θεωρεί ότι του αξίζει απλά επειδή είναι άντρας. Και ένα σύστημα που οι άντρες δεν μισούν τις γυναίκες μόνο όταν αυτές τους κάθονται και τους κανακεύουν, παραμένει μισογυνικό.

Όταν το Γέλιο κρύβει από πίσω τα Male Tears

review 1

Μισογύνηδες: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ πόσο γελάμε με τη σελίδας σας, έχουμε πεθάνει στα γέλια ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ τι αστείος που είναι ο φεμινισμός , πραγματικά διασκεδάζουμε, δεν ξέρετε πόσο δυνατά γελάμε αυτή την στιγμή, ΚΛΑΙΜΕ απο τα γέλια, ΧΑ ΧΑ ΧΑ μπα σε καλό σας, καλά που είστε κι εσείς εδώ αλλιώς η ζωή μας θα ήταν τόσο θλιβερή

Also Μισογύνηδες: *κάνουν αναφορά για να πέσει η σελίδα*

8 στα 8 reviews αυτή τη στιγμή είναι από άντρες οπότε κάπως δε μας πείθετε ότι είστε τόσο cool με τη σελίδα 

Η Επανάσταση θα Γίνει με ή χωρίς Κραγιόν

Η εικόνα που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο υπονοεί πως μια γυναίκα που βάφεται και φροντίζει την εμφάνισή της δεν μπορεί ταυτόχρονα να διαβάζει και να σκέφτεται για τον εαυτό της.  Η εικόνα της ανεγκέφαλης, επιφανειακής bimbo είναι καθαρά μισογυνική όχι μόνο επειδή χωρίζει τις γυναίκες σε δύο αλληλοαποκλειόμενες κατηγορίες αλλά επειδή υποκρύπτει το γεγονός πως σε όποια κατηγορία και να υπαχθεί κάποια πάλι χαμένη θα βγει.

Αυτό δυστυχώς είναι το είδος του μισογυνισμού που συνήθως βρίσκει έρεισμα και στον χώρο της Αριστεράς (όπως βλέπουμε και σε προηγούμενη ανάρτηση*) η οποία αρέσκεται να προωθεί το μοντέλο της διαβασμένης γυναίκας πάντα όμως σε αντίθεση με αυτό της ακαλλιέργητης, ρηχής Δαπίτισσας που το μόνο που την ενδιαφέρουν είναι τα πάρτυ στην Μύκονο. Η Δεξιά αντίστοιχα διαστρεβλώνει το μοντέλο της Αριστερής γυναίκας ως αυτό της αξύριστης, ανέραστης φεμινίστριας. Και οι δύο χώροι έτσι χρησιμοποιούν τις γυναίκες ως σύμβολα της ανωτερότητας της ιδεολογίας τους  παρά ως πραγματικούς ανθρώπους και ενεργά μέλη της κοινότητας τους. Και οι δύο χώροι πατρονάρουν τις γυναίκες να συμμορφωθούν με  δικά τους πρότυπα και ενώ η Δεξιά ανάγει την παραδοσιακή θηλυκότητα σε αυταξία -χωρίς να σημαίνει ότι είναι απαλλαγμένη από το slut shaming- η Αριστερά την στοχοποιεί ως κάτι αρνητικό, ως αποτέλεσμα του σεξισμού. Aποτυγχάνει έτσι να αναγνωρίσει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η θηλυκότητα ή η θηλυπρέπεια αλλά οτί αυτή αξιολογείται ως κατώτερη από την αρρενωπότητα από την ίδια την πατριαρχία -πως το μακιγιάζ δηλαδή είναι υποτιμημένο ΕΞΑΙΤΙΑΣ της συσχέτισής του με τις γυναίκες.

Ταυτόχρονα η Αριστερά προβάλει μια ψεύτικη εικόνα γυναικείας απελευθέρωσης -μιας αναγκαστικής απελευθέρωσης απο τα δεσμά του make up, του ντεκαπάζ, των πλαστικών και των προτύπων ομορφιάς τα οποία καλούμαστε να μην ακολουθούμε παραμένοντας ταυτόχρονα πάντα γαμήσιμες. Ο brocialist και ο manarchist είναι πάντα παραπάνω από πρόθυμοι να μας κάνουν mansplaining για τα κακά του μακιγιάζ και της βιομηχανίας της μόδας αντί να τσεκάρουν οι ίδιοι τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές, λες και η καταπίεση μας έρχεται αποκλειστικά εκ των άνωθεν και δη τον καπιταλισμό.

Ανεξάρτητα λοιπόν με το αν ταυτιζόμαστε περισσότερο με ένα από τα δυο μοντέλα, θα πρέπει να παραμένουμε πάντα επιφυλακτικές προς μια απεικόνιση των γυναικών που δεν αφήνει χώρο για ενδιάμεσα και που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες και τις επιθυμίες μας, παρά μόνο προσπάθεια να μας στριμώξει πάλι σε κουτάκια -πάντα ιεραρχικά ταξινομημένα κουτάκια. Και θα πρέπει να απορρίπτουμε κάθε απεικόνιση που μας αποδίδει αξία αντιπαραθέτοντάς μας προς άλλες γυναίκες απλά ακόμα και όταν μας κολακεύουν πως είμαστε τάχα ξεχωριστές. και όχι-σαν-τις-άλλες.

Καθώς οι γυναίκες είναι κατά το πατριαρχικό πρότυπο multi-tasking, είμαστε απολύτως ικανές να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας με ή χωρίς κραγιόν

~Hürrfem Sultan

*https://naieisaimisogynis.com/2018/01/30/o-mythos-tis-bimbo/

 

48373016_2103086559758183_4612106452775993344_n.png