Γιατί οι Pick-up Artists σαμποτάρουν τις σχέσεις των φύλων

Ο χώρος τον Pick Up Artists είναι ένας από τους τρόπους που η πατριαρχία μπορεί να εξαργυρώσει την ανασφάλεια των αντρών οι οποίοι δεν βρίσκουν κοπέλα ή σεξ όπως επιτάσσει το παραδοσιακό προτυπο αρρεωνπότητας. Μια ολόκληρη βιομηχανία με sites, reality, συμβούλους, σεμινάρια, βιβλία αυτο-βοήθειας έχει χτιστεί γύρω από την αντίληψη ότι υπάρχει ένας κωδικός που ξεκλειδώνει το σεξ, οτι αρκεί οι άντρες να κάνουν τις σωστές κινήσεις για να «ρίξουν» μια γυναίκα. Η γυναίκα έτσι όχι μόνο μειώνεται σε μια στερεοτυπική, μισογυνική εκδοχή αλλά όπως βλέπουμε και στο συγκεκριμένο screenshot υποβιβάζεται σε ένα θήραμα που θα πρέπει να παγιδευτεί, να στριμωχτεί, να χειραγωγηθεί. Η συναίνεσή της θα πρέπει να αποσπαστεί με κόλπα και τεχνάσματα γιατί οι Pick up Artists δε θεωρούν πραγματικά οτι οι γυναίκες μπορούν να απολαμβάνουν και να επιδιώκουν το σεξ εξίσουμε τους άντρες αλλά παρρουσιάζονται ως συνεχώς απρόθυμες και απλησίαστες υπάρξεις που μόνο αν τις ξεγελάσεις ή τις πιέσεις λίγο θα ενδώσουν.


Οι pick-up artists και οι ακόλουθοι που επενδύουν της ελπίδες τους πανω τους, ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνονται ξεκινούν έτσι από τόσο λάθος βάση που το πιο πιθανό είναι διαρκώς να αυτο-σαμποταρονται γιατί αδυνατούν να διαβάσουν τη διαφορετικότητα κάθε γυναίκας και να προσαρμοστούν αναλόγως. Παγιδεύονται σε μια προσπάθεια συνεχούς επιτέλεσης της τοξικής αρρενωπότητας που έχει περισσότερο στόχο να επιβεβαιώσει τις δικές τους ανασφάλειες παρά να τους εξασφαλίσει καλύτερες σχέσεις, επικοινωνία και εν τέλει σεξ με τις γυναίκες. Σε άλλο οδηγό πρώτου ραντεβού για παράδειγμα στο ίδιο site διαβάζουμε ότι είναι προτιμότερο κάποιος να τηλεφωνήσει για να ζητήσει ραντεβού παρά να στείλει μήνυμα γιατί αυτό θα επιδείξει πιο αρρενωπή και αποφασιστική συμπεριφορά. Το ότι το 2021 οι περισσότεροι άνθρωποι σιχαίνονται να μιλάνε στο τηλέφωνο και ανακατεύονται στο ήχο του ringtone τους (οταν δεν το έχουν στο αθόρυβο) δεν έχει ιδιαίτερη σημασία εδώ γιατι το σημαντικότερο είναι μια συμμόρφωση σε ένα πατριαρχικό ιδανικό βγαλμένο από ταινίες του James Bond προηγούμενων δεκαετιών.

Είναι προφανές ότι τέτοιες συμβουλές διαιωνίζουν το χάσμα ανάμεσα στους άντρες και τις γυναικες, καλλιεργούν το entitlement και τις predetory συμπεριφορές και εν τέλει μειώνουν τους άντρες και τις γυναίκες σε καρικατούρες. Και όταν ολα αυτά τα «κολπα» αποτύχουν δεν μένει παρά η απογοήτευση και η ματαίωση που ευκολα μπορεί να μετατραπει σε θυμό και μίσος εναντίον των γυναικών που «δεν ξέρουν τι θέλουν», γιατί αφού οι ιδιοι τα έκαναν όλα σωστά κάτι θα πρέπει να πηγαίνει στραβά με αυτές.

Ο Μύθος του Γυναικείου Ναρκισσιμού

Το Κέντρο ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ. (που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων) δημιουργήθηκε το 1999 με στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας, παιδιών, εφήβων και ενηλίκων μέσα από έγκυρη επιστημονική διάγνωση και εξειδικευμένες υποστηρικτικές θεραπείες») δημοσίευσε το απόσπασμα μιας συνέντευξης που αναπαράγει τα χειρότερα μισογυνικά και ετεροσεξιστικά στερεότυπα. Δεν είναι μόνο η ουσιοκρατική αντίληψη πως οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν βαθιά ακόμα και στο πώς αγαπάνε, δεν είναι μόνο η ετεροκανονική αντίληψη της αγάπης μονο μεταξύ διαφορετικών φύλων αλλά είναι κυρίως η ιδέα του γυναικείου ναρκισσισμού που είναι το πιο επικίνδυνο εδώ. Η γυναίκα θέλει να αγαπιέται αλλά δεν αγαπά η ίδια και ορίζεται τόσο μέσα από την αντρική ματιά που παθαίνει υστερία όταν δεν επιβεβαιώνεται μέσα από αυτή. Η γυναίκα υπάρχει μόνο σε σχέση με τον αντρικό πόθο και ακόμα και στην αγάπη έχει ρόλο παθητικό -μπορει δηλαδή μόνο να την λάβει χωρίς να την ανταποδώσει.

Ο κινηματογράφος λέει έχει στρέψει τους προβολείς του σε αυτό, γιατί για άλλη μια φορά οι ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες αντιπροσωπεύουν την γυναικεία πραγματικότητα. Πράγματ, υπάρχουν κάμποσες σκηνές (πολύ πρόχειρα που έρχεται η Νοσταλγία του Ταρκόφσκυ ή το Bad Timing του Roeg) οπου οι γυναίκες παθαινουν κυριολεκτικά υστερία μπροστα στην σεξουαλική απόρριψη των αντρών. Λαμβάνοντας υπόψη βέβαια ότι στην πραγματικότητα οι γυναίκες κυριολεκτικά δολοφονουνται όταν απορρίπτουν άντρες, η αντίληψη αυτή δεν αποτελεί παρά μία προβολή, μια αυτάρεσκη αντίληψη πως οι γυναίκες τόσο πολύ ανάγκη έχουν την αντρική αποδοχή που δεν μπορούν να διαχειριστούν την απουσία της. Και κάπου εκεί υπβόσκει και η κουλτούρα του βιασμού: αφού οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κολακεύονται από την αντρική προσοχή γιατί παραπονιούνται όταν την λαμβάνουν?

Η πατριαρχία λέει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στους άντρες ότι οι γυναίκες είναι κατα βάθος άκαρδες ναρκισσίστριες που δεν μπορούν να αγαπήσουν όπως οι ίδιοι, παρέχοντας τους έτσι το πρίσμα και τα εργαλεία μέσα από το οποίο πολλοί από αυτοί να μπορούν να ερμηνεύσουν την απόρριψη και την ερωτική απογοήτευση κατηγορώντας τις ίδιες. Είναι έτσι πολύ εύκολο η δική τους απόρριψη να μετουσιωθεί σε θυμό και στη συνέχεια σε βία προς το αντικείμενο του πόθου τους που τους «αποπλάνησε» χωρίς να έχει σκοπό να ανταποδώσει αυτή την αγάπη τους. Ενώ όλα τα φύλα βιώνουν την απόρριψη ως κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο και ματαιωτικό, οι άντρες διαθέτουν ένα πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου η θλίψη και η απογοήτευσή τους καθιστά άδικα θύματα και τους υπαγορεύει πως φταίνει οι γυναίκες για τα δικά τους αισθήματα. Από εκεί έως την γυναικοκτονία ή την κακοποίηση δεν απαιτούνται και πάρα πολλά βήματα

Γίνε η Μαύρη Χήρα του Χαλκ που κρύβει μέσα του

Ταυτόχρονα, η αποστολή αυτή πλασάρεται ως απόδειξη της γυναικείας ανιδιοτελούς αγάπης. Η πατριαρχία προσπαθεί να μας θίξει στ φιλότιμο. Αν δε του δώσουμε εμείς αξία τότε ποιος, αναρωτιέται το meme. Ξέρω γώ, μήπως ΟΛΟΚΛΗΡΗ η κοινωνία αποδίδει πάντα μεγαλύτερη αξία στους άντρες και που δίνει προτεραιότητα στα αντρικά αισθήματα και την δικαιολόγησή τους ενώ κατηγορεί τις γυναίκες ως υστερικές και συναισθηματικές στην παραμικρή εκδήλωση συναισθήματος?

Η Βlack Widow που ηρεμεί τον Hulk αλλά και κάθε (πάντα σέξι και όμορφη) γυναίκα στην ποπ κουλτουρα που ηρεμεί το θυμωμένο και βίαιο ανεξέλεγκτο τέρας (πχ King Kong) είναι η απόλυτη μεταφορά για την συναισθηματική εργασία που αναμένεται να καταβάλλουν οι γυναίκες στην πατριαρχία. Oι γυναίκες όχι μόνο ανατρέφονται με την αποστολή να ηρεμούν και να κατευνάζουν τα αντρικά νεύρα αλλά και να θεωρούνται υπόλογες για τις βίαιες πράξεις ενός άντρα γιατί θεωρείται οτι δεν άσκησαν αρκετά επιτυχημένα την θηλυκή τους αυτή «δύναμη». Είτε η βία στραφεί εναντίον των ίδιων των γυναικών είτε εναντίων τρίτων, θα βρεθεί κάπ@ να θεωρήσει υπεύθυνη μία γυναικα -την μάνα του, την σύντροφό του, την αδερφή του- γιατί απλά αυτή έπρεπε να ξέρει πώς να τον κουμαντάρει, να λειτουργήσει ως η ηθική του πυξίδα λες και είναι ένα ανθρώπινο ηρεμηστικό.

Μην γίνεις ένας ακόμα αγώνας γι αυτόν, μας προειδοποιεί το meme, με λίγα λόγια μην γίνεις σπασαρχίδω, μην το πρήζεις, μην είσαι απαιτητική, μην τον ζαλίζεις τον άνθρωπο, μην του κάνεις τη ζωή δύσκολη με τις γυναικείες παραξενιές σου, μην το τσιγκλάς, παραμερισε τις δικές σου συναισθηματικές ανάγκες , γίνε καλόβολη, γεμάτη κατανόηση, κάνε πίσω, χαμογέλα.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι για άλλη μια φορά η υπερβολική εστίαση στο αντρικό τραύμα και τις εσωτερικές συγκρούσεις των αντρών πλασάρονται ως δικαιολογία την ίδια ώρα που κανένας δεν προτρέπει τους άντρες να καταλάβουν τις γυναίκες όταν αυτές μετατρέπονται σε έναν βίαιο κτήνος επειδη «περνάνε καταστάσεις» -αυτές δεν έχουν ποτέ την άδεια να γίνουν βίαιες. Οι ‘κρυφοι αγώνες’ που ΟΛΟΙ οι άνθρωποι δίνουμε είναι η πρόχειρη δικαιολογία για κάθε βίαιο ξέσπασμα σε έναν κόσμο που κατά τ’αλλα επικαλείται την υποτιθέμενη συναισθηματική καταπίεση των αντρών γιατί πολύ απλά ο θυμός δεν έχει κατηγοριοποιηθει ως συναίσθημα αλλά μάλλον σαν ένστικτο -και οι άντρες από αυτά έχουν πολλά σύμφωνα με την πατριαρχία.

Η Υποταγή της Γυναίκας ως Ρομαντισμός

Προσέξτε πώς στην εποχή του #MeToo η αρρενωπότητα κατορθώνει να επαναπροσδιορίζεται ως μη βίαιη παραμένοντας όμως τοξική. Ο ανδρισμός εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται μέσω της υποταγής μιας γυναίκας, η ιεραρχική σχέση συνεχίζει να υπάρχει, ρομαντικοποιείται όμως και παρουσιάζεται ως οικειοθελής. Η γυναίκα έτσι μπορει να «παραδίνεται», λέξη που ενεργοποιεί πολύ ρομαντικούς και παθιασμένους συνειρμούς μέχρι να σκεφτείς ότι κανείς ποτέ δεν είπε οτι η θηλυκότητα επιβεβαιώνεται όταν ο άντρας σου παραδίνεται. Η θηλυκότητα αντιθέτως επιβεβαιώνεται ακριβώς μέσω της παράδοσης σε έναν άντρα γιατί ορίζεται πάντα ως προς το ανώτερο αρσενικό.

Η αναπαράσταση αυτή της αγαπης και του έρωτα ως υποταγής και παραδοσης της γυναίκας στον άντρα χωρίς βία κάνει την πατριαρχική ιεραρχία πιο ευπεπτη και φυσική -το αντίθετο χτυπάει άσχημα όπως φανερώνουν και φράσεις τύπου «τον έβαλε στο βρακί της», «πέφτει παντόφλα» κτλ. Οι γυναίκες μαθαίνουν να βλέπουν τις σχέσεις και τις εαυτές τους μέσα από αυτή την αντρική οπτική και αφομοιώνουν το πρότυπο της υποταγής τους ως συναινετικό -δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η συγκεκριμένη σελίδα τσιτάτων φαίνεται να είναι γραμμένη από τη γυναικεία οπτική ενώ ταυτόχρονα πλασάρεται ως empowering για τις γυναίκες.

Οι Γυναίκες ως Δώρο

Δεν είναι κακό να βιώνεις την παρουσία κάποιου προσώπου στη ζωή σου ως «δώρο» εξ ουρανού. Κακό είναι να αντικειμενοποιείς ένα ολόκληρο φύλο ως «δώρο» γιατί αυτό σημαίνει οτι ετεροκαθορίζεται εξ ολοκλήρου ώς προς το άλλο φύλο, το αντρικό, προς το οποίο αποτελεί και το δώρο. Δεν είναι τυχαίο που δεν λέγεται ΠΟΤΕ «οι άντρες είναι ένα υπέροχο δώρο». Αυτό θα υπονοούσε οτι οι γυναικες ειναι το πρωταρχικό φύλο και αυτοί υπάρχουν μόνο ως συμπλήρωμα στις ζωές τους. Παράλληλα, η μεταφορά του «ξετυλίγματος» μπορεί μεν να εννοεί οποιδήποτε ψυχική προσέγγιση, παραπέμπει έντονα όμως και στο γδύσιμο, προσθέτοντας την σεξουαλική αντικειμενοποίηση στην γενικότερη.
Ο λεγόμενος «καλοπροαίρετος» σεξισμός παραμένει επικινδυνος γιατί αντικειμενοποιεί τις γυναίκες ύπουλα ενώ προσποιείται ότι τις εξυψώνει και έτσι δημιουργεί την εντύπωση πως δεν μπορεί να υπάρχει μισογυνισμός και πατριαρχία γιατι να, για τις γυναίκες μονο θετικά πράγματα λέγονται. Ταυτόχρονα, ανάγοντας τις γυναίκες σε «δώρα», σε εξυψωμένες αιθέριες υπάρξεις που δρουν καταπραυντικά στις ζωές των αντρών, καλλιεργούν την έντονη εχθρότητα προς τις γυναικες που δεν αναποκρίνονται σε αυτό το ρόλο. Αν έχεις γαλουχηθεί με την ίδέα πως οι γυναικες ομορφαίνουν τη ζωή σου και ξαφνικά συνειδητοποιήσεις πως δεν το κάνουν, το αίσθημα ματαίωσης και το ακυρωμένο entitlement μπορεί ευκολότερα να οδηγήσει στη βία ενάντια στην γυναικα που στο φινάλε δεν είναι «πραγματική» γυναικα και κατ’επέκταση δεν είναι καν άνθρωπος.

Το ‘διαβάστηκε’ είναι ολοκληρωμένη απάντηση

Είναι βαθιά προβληματικό ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άντρες που θεωρούν αποδεκτό να σε πρήξουν μέχρι να απαντήσεις αντί να αποδεχτούν οτι απλά δεν ενδιαφέρεσαι. Αυτό που υποδηλώνει αυτή η στάση, την οποία πολλές γυναικες βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους, είναι οτι δε θεωρούν το φλερτ και την εποικοινωνία ως μια αμοιβαία διαδικασία ούτε έχουν μάθει να δέχονται την απόρριψη αλλά θεωρούν επιθυμητή την έστω και απρόθυμη ανταπόκριση των γυναικών με κάθε μέσο.

Αυτό γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο όταν επεκτείνεται στο σεξ όπου και πάλι η απρόθυμη συναίνεση των γυναικών θεωρείαι αποδεκτό να αποσπαστεί με χίλια τεχνάσματα, χειραγώγηση, πίεση, ψυχολογικό πόλεμο ή οτιδήποτε χρειαστεί μέχρι να «υποκύψει» έστω και από ντροπή, αμηχανία ή αδυναμία. Η λογική αυτή όμως, ακόμα και όταν δεν γίνεται εγκληματική, είναι μέρος μιας ευρύτερης κουλτούρας που δίνει στον άντρα το ρόλο του αρπακτικού και στη γυναικα αυτό του θηράματος που πρέπει να στριμωχτεί και να παγιδευτεί γιατι δεν αποτελεί παρά έναν κινούμενο στόχο.

Πάντα μου φαινόταν βαθριά αναξιοπρεπές το να σε πιέσει κάποιος συνειδητά να ανταποκριθείς στα μηνύματα ή γενικά την προσέγγισή του όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν το κάνεις με ενθουσιασμό, δυστυχώς όμως η πατριαρχία επιβραβεύει τέτοιες συμπεριφορές γιατί η ενθουσιώδης συναίνεση των γυναικών δεν θεωρούταν ποτέ απαραίτητη. Αντιθέτως αυτές εκλαμβάνονται ως πάντα εγγενώς αδιάφορες και παθητικές οπότε αρκεί να τις σπρώξουν με το ζόρι εκεί που θέλουν οι ίδιοι.

Αν μάθουν μερικοί να αποδέχονται το «διαβάστηκε» ως ολοκληρωμένη απάντηση και να προχωρούν παρακάτω, θα είναι ένα καλό πρώτο βήμα για την εξυγίανση τως σχέσεων τους.

Το «ψυχικό τράυμα της απόρριψης» και το αντρικό entitlement

Βασική αρχή του κινήματος των incels, δηλαδή αυτών που θεωρούν ότι στερούνται το σεξ επειδη οι γυναίκες αδίκως τους το αρνούνται, είναι πως αυτές δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να τους απορρίψουν και πως αυτό αποδίδει στις γυναίκες κάποιο είδος εξουσίας που είναι αντίστοιχο με αυτό που οι γυναικες καταγγέλουν ως πατριαρχία.

Με λίγα λόγια οι incels, και οποιοι μοιράζονται τις ιδέες τους που διεισδύουν σε κάθε χώρα μέσω των μισογυνικών σελίδων της λεγόμενης αντρόσφαιρας, θεωρούν οτι το δικαίωμα αυτόδιάθεσης του σώματος των γυναικών και η ελεύθερη επιλογή συντρόφου με όποια κριτήρια αυτές γουστάρουν, είναι κάποιου είδους καταπίεση για τους ίδιους ακριβώς γιατί η πατριαρχία τους δίδαξε ότι τα σεξ και τα σώματα των γυναικών είναι κάποιο θεμελιώδες δικαίωμά τους. Οι άντρες αυτοί βλέπουν τον βιασμό ως μια διορθωτική ενέργεια,, ώς μια πράξη που απλά αποκαθιστά της δικαιοσύνη και εξασφαλίζει στους άντρες την πραγμάτωση τους δικαιώματος αυτού στο σεξ και αδυνατούν να δουν με οποιαδήποτε ενσυναίσθηση τα θύματα του βιασμού και της σεξουαλικής βίας. Η μόνη οπτική που υιοθετούν είναι αυτή του άντρα που όχι απλά έχει βιώσει απόρριψη (γιατί όλ@ ξέρουμε΄οτι αυτή ειναι δυσάρεστη) αλλά αυτού που έχει βιώσει απόρριψη ΑΔΙΚΑ ενώ οι γυναίκες του ΟΦΕΙΛΑΝ σεξ και γι αυτό έχει μέσα του έναν άσβεστο και ασυγκράτητο θυμό θεωρώντας πως τους αξίζει η έμφυλη βία -είτε την ασκούν οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι με τους οποίους συμπάσχουν.

Αυτό που κάνει τόσους άντρες επικίνδυνους δεν είναι η σεξουαλικές τους επιθυμίες, είναι ακριβώς η αίσθηση του entitlement που τους κάνει να πιστεύουν οτι η απόρριψη είναι τόσο άδικη όσο κάποιος να παραβιάσει το σώμα σου. Όσο καλλιεργούνται αυτές οι προσδοκίες σε άντρες οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις δε θα σταματήσουν όσο κι αν μιλάμε γι αυτό, όσο αυστηρές τιμωρίες κι αν θεσπιστούν που στο κάτω κάτω δε θα μπορούν να ακουμπήσουν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους θύτες.

Τι ακούμε όταν λες οτι οι γυναικες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι

Δεν ξέρω ποιος χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά αν κλαίγεσαι διαρκώς ότι δεν βρίσκεις κοπέλα επειδή οι γυναίκες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι, σε έναν κόσμο που θα μετρούσε αποκλειστικά και μονο ο χαρακτήρας εσένα πάλι φτυσμένο θα σε είχαν -σε περίπτωση δηλαδή που είχες την εντύπωση οτι η προσωπικότητα είναι το ατού σου αλλά εκείνες δε δίνουν σημασία.


Και για να το αναλύσω λίγο παραπάνω για όποιον θα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:


~οι γυναικες δε σου χρωστάνε σεξ. Μπορεί άμα γουστάρουν να διαλέγουν μονο τους ωραίους και φραγκάτους, δεν σημαίνει οτι σε απαξιώνουν ως άνθρωπο. Μπορούν πχ κάλλιστα να θέλουν να ειναι φίλες σου -αλλά τότε κλαίγεσαι για το friendzone. To μόνο που φανερώνει η εμμονή σου με τις επιλογές των γυναικών είναι το δικό σου entitlement.
~εκατομμύρια μη συμβατικά όμορφοι και φτωχοί άντρες έχουν σχέσεις με γυναίκες -αλλά τότε χτυπιέσαι ότι αυτοί είναι cucks και φλώροι που τους διάλεξαν απλά για να τους κάνουν ό,τι θέλουν. Άρα το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε η εμφάνιση ούτε τα λεφτά, είναι το μισογυνικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τον κοσμο
~ισχύει και το αντίστροφο: πολλοι εμφανίσιμοι ή ευκατάστατοι άντρες είναι όχι εξ επιλογής single (ας θυμηθούμε τον incel δολοφόνο Elliot Rodger που ήταν συμβατικά όμορφος και με BMW) το οποίο σημαίνει πως τίποτα δε μπορεί να σου εγγυηθεί οτι θα βρεις κοπέλα, ιδίως όταν είσαι ένα πικρόχολο μισογυνικό μπάζο.
~αν κατηγορείς μόνο τις γυναίκες ως «επιφανειακές» είτε θεωρείς ότι οι άντρες επιλέγουν μόνο βάσει χαρακτήρα (χαχαχα) είτε απλά θεωρείς οτι οι άντρες είναι δικαιολογημένοι όταν διαλέγουν βάσει εμφάνισης, μεγέθους βυζιών ή μαγειρικών δεξιοτήτων και είναι μόνο οι γυναίκες που όφειλαν να έχουν αποκλειστικά κάποιο αγνό, υπερβατικό, πνευματικό κριτήριο. Και στις δύο περιπτώσεις είσαι μισογύνης.
-οι γυναίκες, όπως και οι άντρες, δεν είναι μια ομοιόμορφη κατηγορία ούτε λειτουργούν βάσει αλγορίθμου. Σίγουρα ρόλο παίζουν τα κριτήρια που έχει ορίσει η κοινωνία, αλλά συχνά οι άνθρωποι δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τι μας γοητεύει σε κάποιον άλλον ή τέλοσπαντων αυτό αλλάζει ανά περίπτωση ακόμα και για τον ίδιο άνθρωπο. Η απλοποιηση σου για τα κριτήρια των γυναικών δεν αποτελεί κάποια ακριβή απεικόνιση του κόσμου και δεν έχει άλλο σκοπό από το αυτοθυματοποιηθείς τρέφοντας το μίσος σου γι αυτες.
~αρνείσαι συστηματικά να εξετάσεις τα δικά σου κριτήρια. Εσύ δλδ όταν προσεγγίζεις γυναικες ή στέλνεις μηνύματα στα social media δεν επιλέγεις βάσει εμφάνισης; Θες να μας πεις οτι την πέφτεις σε γυναικες που δε σου αρέσουν εξωτερικά; Ακόμα και αν εκτιμάς τον εσωτερικό της κόσμο σίγουρα σε ελκύει ΚΑΙ εμφανισιακά. Ε, αυτήν δεν την ελκύεις αντίστοιχα, τι να κάνουμε τώρα; Το «ο χαρακτήρας μετράει» δεν σημαίνει οτι δεν μετράνε τα υπόλοιπα, σημαίνει απλά οτι τα υπόλοιπα χωρίς χαρακτήρα ειναι dealbreaker.
Όπως και να έχει ο μισογυνισμός και η πικρία σου προς τις γυναικες δεν είναι προσωπικότητα και δεν μπορεί να αναπληρώσει για όσα σου λείπουν, αντιθέτως είναι πιθανότατα ο νούμερο ένα παράγοντας που τις κρατάει μακριά.

Γιατί τα Λιγούρια Παρενοχλούν Γυναίκες

Τα σεξιστικά σκουπίδια συμπεριφέρονται σαν οι ζωές των γυναικών να περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους, τις κάνουν να νιώθουν άβολα με το γλοιώδη και επίμονο πέσιμό τους, φωνάζουν χυδαία σχόλια στο δρόμο όχι επειδή θα βγάλουν έτσι γκόμενα αλλά επειδή θέλουν να επιβεβαιώσουν την αρρενωπότητά τους για να λένε μετά τις γυναίκες που τους κατακρίνουν «μίσανδρες».

Πώς η Έμφυλη Βία ενισχύει το Male Entitlement

Ο άλλος σκότωσε την κοπέλα του με βασανιστήρια σε livestream και ο Ελληνάρας incel κατόρθωσε να το κάνει about HIM και το πόσο αξίζει μια ωραία γκόμενα! Φαντάζομαι αν τον απορρίπτουν θα ωρύεται ότι τέτχοιες είμαστε και μας αξίζει ένας που θα μας βασανίσει και σκοτώσει σε livestream. Ο εγωκεντρισμός των Καλών Παιδιών™ φτάνει σε τέτοια επίπεδα που η απάνθρωπη δολοφονία μιας γυναίκας να μετατρέπεται σε μια ευκαιρία να κλαφτούν που δεν βρίσκουν γκόμενα και να φαντασιωθούν έναν κόσμο που οι ωραίες και με καλό χαρακτήρα γυναικες θα αναγνώριζαν την αξία τους.


Κι αυτός ειναι ο λόγος που οι φεμινίστριες λέμε οτι η έμφυλη βία ωφελεί έμμεσα όλους τους άντρες, όχι μόνο αυτούς που την ασκούν, γιατί ακομα και οι μη βίαιαι μπορούν να παρουσιάζονται ως καλά παιδιά απλά στη βάση ότι δεν βασανίζουν και δεν δολοφονούν τις κοπέλες τους. Η πατριαρχική τρομοκρατία δημουργεί αυτού του είδους το entitlement στα Καλά Παιδιά™ και ρίχνει τόσο τα standards για τους άντρες που κάνει τις ίδιες τις γυναικες να πιστεύουν οτι αυτά αξιζουν ευκαιρίες γιατι δε θα τις βασάνιζαν ποτέ σε livestream.
Οι Ελληνίδες κατα τ’άλλα την έχουν δει βασιλικότερες του βασιλέως γιατί δεν κάθονται να τους βασανίσει ο σύντροφός τους σε απευθείας σύνδεση και θα έπρεπε να νιώθουν ευγνωμοσύνη που οι Έλληνες δεν κάνουν τα ίδια -γιατί όπως ξέρουμε στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν ποτέ γυναικοκτονίες και κακοποίηση γυναικών, αυτά ειναι αποκλειστικά ρωσικά φαινόμενα