Στην Πατριαρχία όταν σε θέλουν μπορούν και να σε έχουν

Why not both? Τι εμποδίζει μια γυναικα να την θέλουν ολοι και να μη μπορούν να την έχουν όλοι? Μα η βεβαιότητα της πατριαρχίας ότι αν σε θέλουν μπορούν και να σε έχουν, οτι το να σε θέλουν όλοι σημαίνει και αυτόματη πρόσβαση στο σώμα σου. Στην πατριαρχία θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στο να σε θέλουν και άρα υποχρεωτικά να σε έχουν ΟΛΟΙ (χωρίς δικαίωμα να επιλέξεις) και στο να κρύβεις προσεκτικήα την ομορφιά και τη σεξουαλικότητά σου ώστε να δίνεις το μήνυμα οτι δε μπορούν να σε έχουν. Στην πατριαρχία πρέπει να βρεις την τέλεια ισορροπία αναμεσα στο να είσαι γαμήσιμη αλλά όχι και με τόσο εμφανή τρόπο γιατί τότε δίνεις δικαιώματα (σε ΟΛΟΥΣ). Και την ισορροπία πρέπει να την βρείς, όπως υπονοεί και η φωτογραφία, πάνω σε σέξι 12ποντα γιατί η πατριαρχία δε σταματά ποτέ να δίνει αντιφατικά και αντικρουόμενα μηνύματα για το πόσο σέξι σε θέλει και το πώς πρέπει να επιτελείς τη σωστή θηλυκότητα. Αν τα παρανοήσεις, φταις εσύ

To Πρόβλημα των Incels δεν είναι η Μοναξιά

Το πρόβλημα των incels δεν ειναι η μοναξιά, ένα πρόβλημα ανθρώπινο που το αντιμετωπίζουν τόσο άντρες όσο και γυναίκες και άλλα φύλα. Το πρόβλημα των incels είναι ακριβώς οτι νιώθουν ENTITLED στο σεξ, τους έχει καλλιεργηθεί δηλαδή η αίσθηση οτι το σεξ ειναι κάτι που οι γυναίκες τους χρωστάνε. Και γι αυτό αν δεν τους το δώσουν με το καλό αυτοί έχουν δικαίωμα να το πάρουν με το κακό και με δόλια μέσα -κάτι σαν να κλέβεις το αφεντικό σου επειδή σου παρακράτησε το δώρο, κάτι που όμως είναι θεμιτό ακριβώς επειδή στο χρωστούσε και δεν έχεις άλλα μέσα να το διεκδικήσεις. Έτσι κάπως βλέπουν οι μισογύνηδες το σεξ: ως κάτι που τους οφείλαμε και από εγωισμό τους στερούμε, λες και το σεξ είναι κάποιο αγαθό που πρέπει να κατανέμεται ίσα και όχι ως από κοινού πράξη με την αυτοδιάθεση του σώματος όλων τον εμπλεκομένων.

Οι incels και οι λοιποί μισογύνηδες δεν πάσχουν από μοναξιά και έλλειψη συντροφικότητας αλλά από την απουσία κάποιας να εξουσιάζουν, γι αυτό και δεν τους ενδιαφέρει η σχέση να είναι ισότιμη ή να βασίζεται στην ειλικρίνεια -φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κατηγορούν τις γυναίκες για ψέματα και έλλειψη ειλικρίνας όπου συμπεριλαμβάνουν και τη χρήση make up. Περιττό να πούμε οτι το «κοίτα τη με ανάγκασες να κάνω» (πχ να πώ ψέματα για να μου κάτσεις) πάει πάντα χέρι χέρι με τις χειριστικές και κακοποιητικές συμπεριφορές αλλά στην πατριαρχία θεωρείται απόλυτα θεμιτό ένας άντρας να λέει ψέματα για να πηδήξει και μάλιστα ηρωοποιείται για αυτό οπως και ο συμπαθής στο κοινό χαρακτήρας του Barnely Stinson. Είναι άλλωστε προφανές στην πατριαρχία ότι αν μια γυναίκα χάψει τα ψέματα ενός άντρα τότε της άξιζαν in the first place αφού αποδεικνύει πόσο αφελής και ευκολόπιστη είναι. Όταν όμως μια γυναικα λέει ψέματα σε έναν άντρα τότε μπορεί να δικαιολογηθεί μέχρι και γυναικοκτονία

Το Φλερτ δε δουλεύει οταν η γυναίκα θεωρείται απλά παθητικός δέκτης επιβεβαίωσης και κομπλιμέντων

Eνα πράγμα για το οποίο έχω αρχίσει πρόσφατα να προβληματίζομαι είναι πως πάρα πολλοί άντρες φαίνεται να νομίζουν ότι το να αρέσεις σε αυτούς είναι επαρκής λόγος για σένα ώστε βγεις μαζί τους. Βλέπεις λοιπόν πολλούς να λένε απλά «είσαι πάρα πολύ όμορφη, θα ήθελα να βγούμε για ποτό καποια στιγμή» και δεν καταλαβαίνουν γιατί αυτή η στρατηγική αποτυγχάνει ξανά και ξανά.

Δεν θέλω να πω εδώ κάτι για την επιφανειακότατα και για το πώς θα έπρεπε να κοιτάνε τον εσωτερικό μας κόσμο -το ίδιο μου κακοφαίνεται και όταν λένε «φαίνεσαι πολύ ενδιαφέρουσα, θα ήθελα να βγούμε». Ούτε θέλω να πω εδώ ότι είναι κακό να θες επιβεβαίωση -εννοείται ότι η αίσθηση αποδοχής είναι πολύ σημαντική σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις ιδανικά όμως θα πρέπει όμως να είναι αμοιβαία. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι ίδιοι πολύ συχνά δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια αυτοπαρουσίασης, δεν σου προφέρουν ένα λόγο για τον οποίο ΕΣΥ θα ήθελες να βγεις μαζι τους. Συχνά οι ίδιοι δεν έχουν καν δικές τους φωτογραφίες ή δε μπαίνουν στη διαδικασία να σου μιλήσουν για πράγματα που ίσως κάνουν τους ίδιους ενδιαφέροντες και ελκυστικούς. Σου παραθέτουν μόνο το λόγο που θέλουν αυτοί (σε βρίσκουν εξαιρετικά εδιαφέρουσα και όχι σαν τις άλλες ή τρομερά, πάρα μα πάρα πολύ όμορφη, σαν πριγκίπισσα και άλλα τέτοια cringe) και περιμένουν ότι η προσφορά επιβεβαίωσης από μόνη της θα είναι αυτή που θα σε δελεάσει.

Αυτό συνδέεται με την συνήθη μισογυνική αντίληψη ότι οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως λήπτες επιβεβαίωσης και αποδοχής χωρίς ποτέ να είναι αυτές που τις προσφέρουν άρα το βασικό κίνητρο για να βγουν με κάποιον δεν είναι το πόσο εμφανίσιμος, ενδιαφέρων ή αστείος είναι ο ίδιος αλλά το πόσο καλά θα τις κολακεύει. Τα social media λοιπόν καταλήγουν να είναι γεμάτα από σπαμάρισμα αντρών που τις εκθειάζουν και προφέρουν κομπλιμέντα το ένα μετά το άλλο και στη συνέχεια απογοητεύονται και θυμώνουν όταν οι γυναίκες δεν ανταταποκρίνονται. Νιώθουν μάλιστα εκτεθειμένοι ή μάλλον εξαπατημένοι που προσέφεραν επιβεβαίωση χωρίς να πάρουν αντάλλαγμα.

Η εικόνα της γυναίκας ως παθητικού αποδέκτη θαυμασμού και επιβεβαίωσης που τα ξεπληρώνει με σεξ βρίσκεται πολύ συχνά στον πυρήνα της απογοήτευσης των incels και άλλων αντρών που παραπονιούνται ότι «μας δίνουν αξία» χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται ποια είναι η δική τους στη ζωή μας. Η ιδέα του «άντρα κυνηγού» τους κάνει να πιστεύουν ότι το δικαίωμα επιλογής ανήκει αποκλειστικά σε αυτούς που προσεγγίζουν γυναίκες με τα δικά τους κριτήρια αλλά οι ίδιες δεν χρειάζεται να έχουν τα δικά τους. Φυσικά το ότι οι γυναικες ζουν και αναπνέουν για τα κομπλμέντα και τα likes είναι μια ψευδαίσθηση που ο ίδιος ο μισογυνισμός έχει καλλιεργήσει με αποτέλεσμα πολλοί να αυτοσαμποτάρονται χρησιμοποιώντας το ως μοναδικό μέσο φλερτ.

Όταν το χειρότερο πράγμα που μπορείς να σκεφτείς στην πατριαρχία είναι η απόρριψη από αυτή που γουστάρεις

Όσο οι incels και οι λοιποί μισογύνηδες παλεύουν να αποδείξουν οτι δεν υπάρχει πια πατριαρχία αλλά μητριαρχία τόσο αποδεικνύουν οτι την ώρα που οι γυναίκες κακοποιούνται, παρενοχλούνται, βιάζονται και δολοφονούνται το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να σκεφτούν οι άντρες είναι να μη τους κάθεται η γκόμενα που θελουν. Όλη τους η φιλοσοφία περιστρέφεται ακριβώς γύρω από αυτό το άγχος: το άγχος της απόρριψης από αυτες που θεωρούν οτι τους χρωστούσαν την αποδοχή και η οργή που τους πλημμυρίζει επειδή δεν μπορούν πια να τις εξουσιάζουν.

Ενδεικτικό της πατριαρχίας βέβαια είναι οτι όλα τα χαρκτηριστικά που ο ανώνυμος συντάκτης θεωρεί οτι πρέπει να έχει ένας άντρας (να είναι κυνηγός, γεοροδεμένος, ανεξάρτητος, ευκατάστατος) ειναι σημάδια εξουσίας. Με λίγα λόγια, η πατριαρχία κατασκευάζοντας την έννοια της αρρενωπότητας και όχι της θηλυκότητας γύρω από αυτά τα χαρακτηριστικά ταυτόχρονα εξασφαλίζει την ανώτερη ιεραρχικά θέση των αντρών έναντι των γυναικών. Όταν για παράδειγμα η πατριαρχία δεν περιμένει από εσένα ως γυναίκα να είσαι ανεξάρτητη αλλά εξαρτημένη μπορεί να μη σου ασκεί την ψυχολογική πίεση της επιτυχίας, στην ουσία όμως σε τοποθετεί σε μία θέση υποτέλειας έναντι του άντρα από τον οποίο αναμένεται να εξαρτάσια οικονομικά. Όταν η πατριαρχία αναμένει από τους άντρες και όχι τις γυναίκες να είναι μυώδεις -όχι βέβαια «από τη φύση τους» αλλά ακριβώς μέσω κοπιαστικής εξάσκησης στα γυμναστήρια- στην ουσία κατασκευάει τους άντρες ως το «δυνατό φύλο» και τη γυναίκα ως το αδύναμο φύλο.

Οι μισογύνηδες λοιπόν κλαίγονται ακριβώς για τον μηχανισμό αυτό που εξασφαλίζει την ανδρική κυριαρχία και κλαίγονται επειδη σκάνε που οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να τους απορρίψουν αγνοώντας φυσικά οτι και αυτές πρέπει να πληρούν μια ατελείωτη λίστα προυποθέσεων για να θεωρούνται επιθυμητες. Μόνο που οταν οι γυναίκες έχουν ταυτόχρονα να ανησχούν και για πολύ σοβαρότερα πράγματα, όπως οι γυναικοκτονίες και η σεξουαλική βία. See Less

Πώς να Εγκλωβίσετε τους Άντρες με τα Μάτια σας

Περιγραφή εικονας
Φωτογραφία δύο γυναικών, αριστερά με διάφανα γάντια, κοντό μπουστάκι και ανοιχτό τζιν μέσα από το οποιο φαίνεται αρσορτι εσώρουχο και δεξιά με πράσινο μακρύ φόρεμα
Κείμενο που συνοδευει την εικόνα από σελίδα με όνομα "palavos"
Στη φωτογραφία βλέπουμε δύο όορφα κορίτσια με εντελώς διαφορετικό στυλ. Το κορίτσι με το πράσινο φόρεμα θα μου χάριζε πολλά περισσότερα συναισθήματα, γιατί? Γιατί θα με έκανε να φαντάζομαι το κορμί της, θα είχα την αγωνία να δω τι κρύβει πίσω από το ρούχο της,θα την έβλεπα διαφορετικά, θα την μέτραγα αλλιώς, κακά τα ψέματα φίλοι μου άλλο το πρόστυχο και άλλο το τολμηρό
Οι γυναίκες πρέπει να διεγείρουν τη φαντασία και να έχουν τη δυνατότητα να σε εγκλωβίζουν με τα μάτια τους. Έχουν το χάρισμα της έκφρασης του προσώπου. Δεν χρειαζονται ημίγυμνη παρουσια

Aπολύτως κανένας:


Μισογύνηδες: Εγώ που λέτε, σε ένα φανταστικό σενάριο που έφτιαξα τωρα μόλις στο μυαλό μου ανάμεσα σε δύο πανέμορφα μοντέλα που αγνοούν την υπαρξή μου και δε θα τα πλησίαζα ουτε στα 50 μέτρα προτιμώ την δεξιά, η αριστερά και να με παρακαλούσε δε θα της καθόμουν -ή θα της καθομουν αλλά δε θα την παντρευόμουν.


Κοιτάξτε τώρα τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο:Πρώτον, κανένας δε σας ρώτησε. Η εμμονή σας να συγκρίνετε γυναίκες μεταξύ τους και να προκρίνετε την δική σας προτίμηση δεν ενδιαφέρει καμία παρά μονο την δική σας διάθεση επιβολής κάποιου πατριαρχικού προτύπου θηλυκότητας.


Δεύτερον, η δεξιά και η αριστερά θα μπορούσε να είναι η ίδια γυναίκα σε δύο διαφορετικές στιγμές. Οι γυναίκες δε χωρίζονται σε δύο κατηγορίες με βάση το ντύσιμο τους, εναλλάσσουν τα ρούχα τους και τις στιλιστικές τους επιλογές ανάλογα με τη διάθεση, το μέρος, την ώρα.


Τρίτον, μια χαρά σας διαγείρουν τη φαντασία και οι ημίγυμνες, ποιον προσπαθείτε να κοροιδέψτε? Και μονο που που μπαίνετε στη διαδικασία να της φαντάζεστε σεξουαλικά διαθέσιμες και να της απορρίπτεται σε υποθετικά σενάρια προς χάριν αλλων φυσικά και σας διαγείρουν τη φαντασία. Απλα προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας και εμάς οτι δεν της θέλετε γιατί νιώθετε οτι δεν μπορείτε να ελέγξετε την σεξουαλικότητά τους και έχετε την ανάγκη να τις τιμωρήσετε έστω και στο μυαλό σας.


Τέταρτον, δε θέλουν όλες οι γυναίκες να σας γεννήσουν συναισθήματα, πολλές θέλουν μόνο σεξ. Άλλες ημίγυμνες παρουσίες δε θέλουν ΟΥΤΕ σεξ (τουλάχισοτν όχι απο εσάς) ενώ ημίγυμνες παρουσίες που ενδιαφέρονται να γεννήσουν συναισθήματα συνήθως δεν απευθύνονται σε κομπλεξικά ανθρωπάκια που που θεωρούν οτι τα συναισθήματα κερδίζουν ως επιβράβευση όσες μαθαίνουν να υπακούουν στις πατριαρχικές στιλιστικές προσταγές και κάποια πατριαρχικά ιδανικά περί σεξουαλικής σεμνότητας.


Κάποια στιγμή θα πρέπει να χωνέψετε την ιδέα οτι οι γυναίκες δεν πάσχουνε από έλλειψη πληροφόρησης πάνω στο τι θεωρείται αποδεκτό από αυτή τη μερίδα συντηρητικών σεξιστών αντρών αλλά επιλέγουν συνειδητά να το γράφουν στο μ@@νι τους οπότε σταματήστε να κάνετε τέτοια ποστ που ελπίζουν να μας επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο. Και γενικά χωνέψτε οτι οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να σας γεννούν συναισθήματα, δεν υπάρχουν για να σας διεγείρουν τη φαντασία, δεν υπαρχουν για να εγκλωβίζουν τη ματιά σας και να αιχμαλωτίζουν το βλέμμα σας και δεν ντύνονται για να μπορείτε να τις φαντάζεστε γυμνές. Ο συνεχής βομβαρδισμός με αναρτήσεις τύπου ποιες-γυναικες-προτιμάνε-οι-άντρες δεν οφείλεται παρά στην πεποιθησή τους ότι οι γυναίκες υπαρχουν για να κερδίζουν την αποδοχή τους, την προσοχή και το ενδιαφέρον τους λες και περνάνε ένα διαρκές τεστ και χρειάζονται σκονάκια.

To Διαζύγιο ως «Απειλή»

H πιο επικίνδυνη στιγμή σε μια κακοποιητική σχέση είναι ακριβώς όταν πας να (ξε)φύγεις. Όταν δηλαδή ο κακοποιητής συνειδητοποιεί οτι έχει χάσει την εξουσία πάνω σου, ότι τα παρακάλια, τα κλάματα, οι απειλές, η χειριστικότητα και όλες οι τακτικές που έχει δοκιμάσει δεν έχουν πια την ίδια επίδραση και δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους. Είναι τότε που τους γυρνάει το μάτι και δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο αποφασίζοντας να δράσουν τιμωρητικά γιατι η αίσθηση της ιδιοκτησίας πάνω σου που τους έχει καλλιεργήσει η πατριαρχία τους κάνει να πιστεύουν οτι τους παίρνεις κάτι που τους ανήκει, κάτι δικό τους.

Εσύ μπορεί να νομίζεις ότι απλά απομακρύνεις την εαυτή σου, η εαυτή σου όμως ανήκει σε αυτούς και άρα στην ουσία τους αποσπάς την ιδιοκτησία τους. Και γι αυτό στο μυαλό τους δικαιολογείται ό,τι σου κάνουν. Το διαζύγιο ως «απειλή» σημαίνει οτι το διαζύγιο και ο χωρισμός δεν είναι αυτοφροντίδα και αυτοπροστασία προς εσένα, είναι ευθεία επίθεση προς αυτούς. Είναι επίθεση στο εγώ τους και τη σφαίρα της ιδιοκτησίας τους. Όταν ένας κακοποιητικός άνδρας σε κατηγορεί που φεύγεις και τον εγκαταλείπεις είναι επειδη σε βλέπει ως επέκταση του εαυτού του και όχι ως αυτόνομο άνθρωπο. Αυτό ειναι πολύ διαφορετικό από το να σε πονάει ο χωρισμός, ο πόνος είναι διαφορετικός από την οργή και την εκδικητική μανία που κατακλύζει έναν κακοποιητικό άντρα που θεωρεί ότι απλά δεν είχες δικαίωμα να φύγεις και άρα είναι κάτι όχι που κάνεις ΓΙΑ σένα αλλά ΣΕ αυτόν. Η διαφορά βρίσκεται στο entitlement, στον τίτλο ιδιοκτησίας που θεωρούσε ότι είχε πάνω στο σώμα σου και την αγάπη σου.

Δυστυχώς, είναι πολλ@ αυτοί που δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ακριβώς επειδή η πατριαρχία κατασκευάζει τον αντρικό έρωτα στενά συνυφασμένο με την κτητικότητα και την γυναίκα ως κάποια που απλά συμπληρώνει τη ζωή των αντρών. Το βάρος έτσι δίνεται στα δικά τους αισθήματα με αποτέλεσμα τίτλους ειδήσεων σαν αυτούς που στην ουσία ξεπλένουν τον γυναικοκτόνο παρουσιάζοντας την πράξη του ως φυσική αντίδραση στην «απειλή». Υπήρξαν βέβαια και χειρότεροι τίτλοι όπως «την σκότωσε γιατί την αγαπούσε», αλλά βρήκα το συγκεκριμένο πιο ύπουλο και άξιο σχολιασμού.

Οι Κρύες και Ανέραστες Σημερινές Γυναίκες

Αυτό που στοιχείωνει τους σημερινούς μισογύνηδες περισσοτερο από οτιδήποτε αλλο, αυτό που τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους, είναι το ότι οι γυναίκες σήμερα μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη βούλα της αντρικής αποδοχής στη ζωή τους. Μεγαλωμένοι με πατριαρχικά παραμύθια όπου η γυναίκα δεν μπορεί να σταθεί μόνη της ως αυτόνομη ύπαρξη, χωρίς εναν άντρα στη ζώη της, χωρίς να βασανίζεται πώς θα αποκατασταθεί ή θα τυλίξει τον πρώτο τυχόντα, δεν μπορύν να το διαχειριστούν. Δεν έχουν καν το θεωρητικό πλαίσιο να το επεξεργαστούν. Το σκέφτονται από δώ, το σκέφτονται από εκεί και πάντα καταλήγουν οτι δεν γίνεται, θα φταίει παλι το πόσο εύκολο είναι να εξασφαλίσουμε την αντρική αποδοχή -όπου πάντα ταυτίζεται με το σεξ. Αχ, αν μόνο μπορούσαν να οργανωθούν κα να μας τη στερήσουν, θα παρακαλάγαμε κι εμείς για κανα 4άρι!


Μας βγάζουν λοιπόν εμάς «ανέραστες» και «κρύες» επειδή τους έχουμε χεσμένους και η ζωή μας δεν περιστρέφεται γύρω από αυτούς και τα ρίχνουν όλα στις υψηλές μας «απαιτήσεις». Έτσι ονομάζουν την απώλεια ελέγχουν πάνω στις γυναίκες, το πέρασμα της χρυσής εποχής της πατριαρχίας όπου οι γυναίκες δεν ήταν σε θέση όχι απλά να επιλέξουν σύντροφο με τα δικά τους κριτήρια αλλά κυρίως: να επιλέξουν ΑΝ θα έχουν έναν σύντροφο στη ζωή τους γιατί γι αυτές ήταν θέμα επιβίωσης όχι απλά συντροφικότητας και αμοιβαίας ευχαρίστησης. Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι μια γυναίκα δεν κοιμάται και ξυπνάει με αυτό το στόχο γιατί η δική τους μίζερη ζωούλα περιστρέφεται γύρω από την επιβεβαίωση της αρρενωπότητάς τους και της ανδρικής τους ταυτότητας μέσα από την ικανότητά τους να πηδήξουν.


Μπορύν έτσι να κοιμούνται ήσυχοι ονειρευόμενοι έναν κόσμο εκδίκησης όπου εμείς θα υποφέρουμε μόνες και έρημες στο κρεβάτι και αυτοί αργά ή γρήγορα θα είχαν το 10άρι που αξίζει σε όλους τους -οι ίδιοι άλλωστε αδυνατούν να σκεφτούν τον εαυτό τους ως 3άρι και 4άρι, είναι μόνο οι γυναίκες που κατηγοριοποιούνται βάσει πατριαρχικών στάνταρ ομορφιας.


Εν τω μεταξύ όλες ξέρουμε πώς αυτη η «κρυα» και «ανέραστη» θα χαρακτηριζόταν αν χρησιμοποιούσε την ομορφιά της για να έχει κρεβάτι κάθε μέρα ή να κάνει one night stand αλλά εντάξει, ας κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε για να λυπηθούμε λίγο την κακομοίρα για την «ξηρασία» στην οποία έχει βρεθεί.

Γιατί οι Pick-up Artists σαμποτάρουν τις σχέσεις των φύλων

Ο χώρος τον Pick Up Artists είναι ένας από τους τρόπους που η πατριαρχία μπορεί να εξαργυρώσει την ανασφάλεια των αντρών οι οποίοι δεν βρίσκουν κοπέλα ή σεξ όπως επιτάσσει το παραδοσιακό προτυπο αρρεωνπότητας. Μια ολόκληρη βιομηχανία με sites, reality, συμβούλους, σεμινάρια, βιβλία αυτο-βοήθειας έχει χτιστεί γύρω από την αντίληψη ότι υπάρχει ένας κωδικός που ξεκλειδώνει το σεξ, οτι αρκεί οι άντρες να κάνουν τις σωστές κινήσεις για να «ρίξουν» μια γυναίκα. Η γυναίκα έτσι όχι μόνο μειώνεται σε μια στερεοτυπική, μισογυνική εκδοχή αλλά όπως βλέπουμε και στο συγκεκριμένο screenshot υποβιβάζεται σε ένα θήραμα που θα πρέπει να παγιδευτεί, να στριμωχτεί, να χειραγωγηθεί. Η συναίνεσή της θα πρέπει να αποσπαστεί με κόλπα και τεχνάσματα γιατί οι Pick up Artists δε θεωρούν πραγματικά οτι οι γυναίκες μπορούν να απολαμβάνουν και να επιδιώκουν το σεξ εξίσουμε τους άντρες αλλά παρρουσιάζονται ως συνεχώς απρόθυμες και απλησίαστες υπάρξεις που μόνο αν τις ξεγελάσεις ή τις πιέσεις λίγο θα ενδώσουν.


Οι pick-up artists και οι ακόλουθοι που επενδύουν της ελπίδες τους πανω τους, ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνονται ξεκινούν έτσι από τόσο λάθος βάση που το πιο πιθανό είναι διαρκώς να αυτο-σαμποταρονται γιατί αδυνατούν να διαβάσουν τη διαφορετικότητα κάθε γυναίκας και να προσαρμοστούν αναλόγως. Παγιδεύονται σε μια προσπάθεια συνεχούς επιτέλεσης της τοξικής αρρενωπότητας που έχει περισσότερο στόχο να επιβεβαιώσει τις δικές τους ανασφάλειες παρά να τους εξασφαλίσει καλύτερες σχέσεις, επικοινωνία και εν τέλει σεξ με τις γυναίκες. Σε άλλο οδηγό πρώτου ραντεβού για παράδειγμα στο ίδιο site διαβάζουμε ότι είναι προτιμότερο κάποιος να τηλεφωνήσει για να ζητήσει ραντεβού παρά να στείλει μήνυμα γιατί αυτό θα επιδείξει πιο αρρενωπή και αποφασιστική συμπεριφορά. Το ότι το 2021 οι περισσότεροι άνθρωποι σιχαίνονται να μιλάνε στο τηλέφωνο και ανακατεύονται στο ήχο του ringtone τους (οταν δεν το έχουν στο αθόρυβο) δεν έχει ιδιαίτερη σημασία εδώ γιατι το σημαντικότερο είναι μια συμμόρφωση σε ένα πατριαρχικό ιδανικό βγαλμένο από ταινίες του James Bond προηγούμενων δεκαετιών.

Είναι προφανές ότι τέτοιες συμβουλές διαιωνίζουν το χάσμα ανάμεσα στους άντρες και τις γυναικες, καλλιεργούν το entitlement και τις predetory συμπεριφορές και εν τέλει μειώνουν τους άντρες και τις γυναίκες σε καρικατούρες. Και όταν ολα αυτά τα «κολπα» αποτύχουν δεν μένει παρά η απογοήτευση και η ματαίωση που ευκολα μπορεί να μετατραπει σε θυμό και μίσος εναντίον των γυναικών που «δεν ξέρουν τι θέλουν», γιατί αφού οι ιδιοι τα έκαναν όλα σωστά κάτι θα πρέπει να πηγαίνει στραβά με αυτές.

Ο Μύθος του Γυναικείου Ναρκισσιμού

Το Κέντρο ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ. (που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων) δημιουργήθηκε το 1999 με στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας, παιδιών, εφήβων και ενηλίκων μέσα από έγκυρη επιστημονική διάγνωση και εξειδικευμένες υποστηρικτικές θεραπείες») δημοσίευσε το απόσπασμα μιας συνέντευξης που αναπαράγει τα χειρότερα μισογυνικά και ετεροσεξιστικά στερεότυπα. Δεν είναι μόνο η ουσιοκρατική αντίληψη πως οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν βαθιά ακόμα και στο πώς αγαπάνε, δεν είναι μόνο η ετεροκανονική αντίληψη της αγάπης μονο μεταξύ διαφορετικών φύλων αλλά είναι κυρίως η ιδέα του γυναικείου ναρκισσισμού που είναι το πιο επικίνδυνο εδώ. Η γυναίκα θέλει να αγαπιέται αλλά δεν αγαπά η ίδια και ορίζεται τόσο μέσα από την αντρική ματιά που παθαίνει υστερία όταν δεν επιβεβαιώνεται μέσα από αυτή. Η γυναίκα υπάρχει μόνο σε σχέση με τον αντρικό πόθο και ακόμα και στην αγάπη έχει ρόλο παθητικό -μπορει δηλαδή μόνο να την λάβει χωρίς να την ανταποδώσει.

Ο κινηματογράφος λέει έχει στρέψει τους προβολείς του σε αυτό, γιατί για άλλη μια φορά οι ταινίες γραμμένες και σκηνοθετημένες από άντρες αντιπροσωπεύουν την γυναικεία πραγματικότητα. Πράγματ, υπάρχουν κάμποσες σκηνές (πολύ πρόχειρα που έρχεται η Νοσταλγία του Ταρκόφσκυ ή το Bad Timing του Roeg) οπου οι γυναίκες παθαινουν κυριολεκτικά υστερία μπροστα στην σεξουαλική απόρριψη των αντρών. Λαμβάνοντας υπόψη βέβαια ότι στην πραγματικότητα οι γυναίκες κυριολεκτικά δολοφονουνται όταν απορρίπτουν άντρες, η αντίληψη αυτή δεν αποτελεί παρά μία προβολή, μια αυτάρεσκη αντίληψη πως οι γυναίκες τόσο πολύ ανάγκη έχουν την αντρική αποδοχή που δεν μπορούν να διαχειριστούν την απουσία της. Και κάπου εκεί υπβόσκει και η κουλτούρα του βιασμού: αφού οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κολακεύονται από την αντρική προσοχή γιατί παραπονιούνται όταν την λαμβάνουν?

Η πατριαρχία λέει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στους άντρες ότι οι γυναίκες είναι κατα βάθος άκαρδες ναρκισσίστριες που δεν μπορούν να αγαπήσουν όπως οι ίδιοι, παρέχοντας τους έτσι το πρίσμα και τα εργαλεία μέσα από το οποίο πολλοί από αυτοί να μπορούν να ερμηνεύσουν την απόρριψη και την ερωτική απογοήτευση κατηγορώντας τις ίδιες. Είναι έτσι πολύ εύκολο η δική τους απόρριψη να μετουσιωθεί σε θυμό και στη συνέχεια σε βία προς το αντικείμενο του πόθου τους που τους «αποπλάνησε» χωρίς να έχει σκοπό να ανταποδώσει αυτή την αγάπη τους. Ενώ όλα τα φύλα βιώνουν την απόρριψη ως κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο και ματαιωτικό, οι άντρες διαθέτουν ένα πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου η θλίψη και η απογοήτευσή τους καθιστά άδικα θύματα και τους υπαγορεύει πως φταίνει οι γυναίκες για τα δικά τους αισθήματα. Από εκεί έως την γυναικοκτονία ή την κακοποίηση δεν απαιτούνται και πάρα πολλά βήματα

Γίνε η Μαύρη Χήρα του Χαλκ που κρύβει μέσα του

Ταυτόχρονα, η αποστολή αυτή πλασάρεται ως απόδειξη της γυναικείας ανιδιοτελούς αγάπης. Η πατριαρχία προσπαθεί να μας θίξει στ φιλότιμο. Αν δε του δώσουμε εμείς αξία τότε ποιος, αναρωτιέται το meme. Ξέρω γώ, μήπως ΟΛΟΚΛΗΡΗ η κοινωνία αποδίδει πάντα μεγαλύτερη αξία στους άντρες και που δίνει προτεραιότητα στα αντρικά αισθήματα και την δικαιολόγησή τους ενώ κατηγορεί τις γυναίκες ως υστερικές και συναισθηματικές στην παραμικρή εκδήλωση συναισθήματος?

Η Βlack Widow που ηρεμεί τον Hulk αλλά και κάθε (πάντα σέξι και όμορφη) γυναίκα στην ποπ κουλτουρα που ηρεμεί το θυμωμένο και βίαιο ανεξέλεγκτο τέρας (πχ King Kong) είναι η απόλυτη μεταφορά για την συναισθηματική εργασία που αναμένεται να καταβάλλουν οι γυναίκες στην πατριαρχία. Oι γυναίκες όχι μόνο ανατρέφονται με την αποστολή να ηρεμούν και να κατευνάζουν τα αντρικά νεύρα αλλά και να θεωρούνται υπόλογες για τις βίαιες πράξεις ενός άντρα γιατί θεωρείται οτι δεν άσκησαν αρκετά επιτυχημένα την θηλυκή τους αυτή «δύναμη». Είτε η βία στραφεί εναντίον των ίδιων των γυναικών είτε εναντίων τρίτων, θα βρεθεί κάπ@ να θεωρήσει υπεύθυνη μία γυναικα -την μάνα του, την σύντροφό του, την αδερφή του- γιατί απλά αυτή έπρεπε να ξέρει πώς να τον κουμαντάρει, να λειτουργήσει ως η ηθική του πυξίδα λες και είναι ένα ανθρώπινο ηρεμηστικό.

Μην γίνεις ένας ακόμα αγώνας γι αυτόν, μας προειδοποιεί το meme, με λίγα λόγια μην γίνεις σπασαρχίδω, μην το πρήζεις, μην είσαι απαιτητική, μην τον ζαλίζεις τον άνθρωπο, μην του κάνεις τη ζωή δύσκολη με τις γυναικείες παραξενιές σου, μην το τσιγκλάς, παραμερισε τις δικές σου συναισθηματικές ανάγκες , γίνε καλόβολη, γεμάτη κατανόηση, κάνε πίσω, χαμογέλα.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι για άλλη μια φορά η υπερβολική εστίαση στο αντρικό τραύμα και τις εσωτερικές συγκρούσεις των αντρών πλασάρονται ως δικαιολογία την ίδια ώρα που κανένας δεν προτρέπει τους άντρες να καταλάβουν τις γυναίκες όταν αυτές μετατρέπονται σε έναν βίαιο κτήνος επειδη «περνάνε καταστάσεις» -αυτές δεν έχουν ποτέ την άδεια να γίνουν βίαιες. Οι ‘κρυφοι αγώνες’ που ΟΛΟΙ οι άνθρωποι δίνουμε είναι η πρόχειρη δικαιολογία για κάθε βίαιο ξέσπασμα σε έναν κόσμο που κατά τ’αλλα επικαλείται την υποτιθέμενη συναισθηματική καταπίεση των αντρών γιατί πολύ απλά ο θυμός δεν έχει κατηγοριοποιηθει ως συναίσθημα αλλά μάλλον σαν ένστικτο -και οι άντρες από αυτά έχουν πολλά σύμφωνα με την πατριαρχία.